ઉપલી ત્રણે રચનાઓના આશયમાં શ્રીકૃષ્ણની અનન્યતા એટલે શ્રીકૃષ્ણ પ્રતિ અનન્યતાનો ભાવ દ્રષ્ટિગોચર થાય છે. કવિવરની પ્રત્યેક રચનામાંથી ભગવદ્રસની મધુર-માદકતા સ્ત્રવ્યા કરે છે. શ્રીરસખાનજી શ્રીગુસાંઈજી પછી એતન્માર્ગીય થયા હોય એમ ભાસે છે. તેમની કૃતિઓને આજેય રાષ્ટ્રભાષા-સાહિત્યમાં અષ્ટસખાની રચનાઓ જેવો સમાદર પ્રાપ્ત થાય છે. વ્રજભાષા આધુનિક રાષ્ટ્રભાષા (નેશનલ લેંગ્વેજ)ની જનની છે. પ્રત્યેક પ્રાચ્ય, ઉત્તર અને પૂર્વના કવિઓએ સંસ્કૃત કવિઓના પગલે શ્રીકૃષ્ણ-રાધાની શૃંગાર-ગાથા ગાઈ છે. તેમાં અષ્ટસખા, તાજ અને કવિવર શ્રીરસખાન જેવા નિર્મલ, નિષ્કિંચન અને નિરોધપ્રાપ્ત ભક્તસમા કવિઓ અને કવયિત્રીઓની રચનોર્મિઓ અલૌકિક શ્રીકૃષ્ણના મધુર લીલાર્ણવમાં ઊછળ્યા કરે છે, એટલી વિશેષતા છે. (કામ, ક્રોધ, લોભ, મોહ એ બધા ભાવો પ્રભુમાં યોજી શકાય છે, અને તે દ્વારા પ્રભુ જીવોને અવશ્ય મુક્ત કરે છે, વા લીલામાં લે છે. આવા પ્રત્યેક સૈદ્ધાન્તિક વિષયપ્રતિ કવિવર સ્વકીય કૃતિઓમાં સ્થળે સ્થળે દ્રષ્ટાંતો આપીને ધ્યાન ખેંચે છે, અને તે ભાવિક હૃદયમાં કોતરાઈ રહે છે.