હું મંદિરમાં કૃષ્ણ સામે હૈયાવરાળ ઠાલવતો હતો, ‘પ્રભુ, હું જય ભારત સાથે જણાવું છું કે જેમ રાત્રે દૂધમાં મેળવણ નાખી સવારે દહીં થઈ જ જશે એવા અડીખમ વિશ્વાસથી આખું કુટુંબ રાત્રે સૂઈ જાય બસ, એટલા જ વિશ્વાસથી અહીં એવી વાત ફેલાઈ કે ‘જીવ તું શીદને ચિંતા કરે, કૃષ્ણને કરવું હોય તે કરે.’ અરે બૉસ, અમે તો જે દિવસથી તેં શ્વાસ મૂક્યો એ જ ક્ષણ તારામાં અડીખમ વિશ્વાસ મૂક્યો. જાણે તું જ છે ને હું છું જ નઈ. પણ સૉરી ટુ સે, યુ આર ટોટલી ફેલ. આપણે ક્યારેય રૂબરૂ મળ્યા નથી છતાં મારા અને તારા માટે એક કૉમન માન્યતા લોકોમાં ઘર કરી ગઈ છે કે ‘ઠાકર કરે એ ઠીક.’ આમાં લોચો એ પડે કે તું બધાનું ન રાખે તો મારી પણ નાનકડી ઇજ્જત પર છાંટા ઊડે કે નઈ? અને હવે આ ઉંમરે કંઈ મારાથી અટક ન બદલાય, અન્ડરસ્ટૅન્ડ? અલ્યા ભૈ માન્યું કે તું મહાન છે, ભગવાન છે એટલે તું ધારે એ કરી શકે. તારી મરજી. તેં શું કર્યું એ માહિતી હમણાં ગૂગલમાં મળી કે જન્મતાંની સાથે હવામાં ઊડ્યો. પછી તું માખણચોર બન્યો. પછી રાધાને રીઝવવા વાંસળી શીખ્યો. એક વાત કઉં? મેં પણ તારી જેમ વગાડવા ટ્રાય કરી તો ઉઘરાણીવાïળા આવી ગયા બોલ. તરત જ મારામાં મરીઝ પ્રવેશ્યા, ‘કરજ હમણાં બધાનાં ચૂકવી દઉં, અગર તું મને ઉધાર દે.’ વિના ઉધાર નહીં ઉદ્ધાર. પછી તો તેં કુરુક્ષેત્રના રણમેદાનમાં શંખ વગાડ્યો. જુવાનીમાં નટખટ બની તેં પેલી ગોપીઓનું વસ્ત્રહરણ કર્યું. તું ભાગ્યશાળી છે, બાકી અહીં તો સાલું કોઈ લલ્લીના સાડીના પાલવને જરા હાથ જો લાગી ગયો તો વિરોધીઓ હાથ માગવા... સૉરી, હાથ કાપવા ગબ્બર બનીને મારા પર દાદાગીરી કરે, ‘યે હાથ મુઝે દે દે ઠાકર.’ મારા હાથને સાચવવાનું મારા હાથમાં ન બચે. હાથ વગર તો ખાવું કેમ? ખંજવાળવું કેમ?... પછી તો તેં ગોપીઓના વ્ાસ્ત્રહરણની સામે બૅલૅન્સ જાળવવા મહાભારતમાં દ્રૌપદીને હોલસેલમાં નવસો નવ્વાણું સાડીઓ પહેરાવી. તો આટલી સાડીઓ લાવ્યો ક્યાંથી? અહીં તો અમારી ચંપા જે કલરની સાડી પસંદ કરે એ કલરનો નાનકડો હાથરૂમાલ પણ નથી આપી શકતા. કડકી, બીજું શું? અમે તો જો તે બે સાડી માગે તો એક બાજુ બેસાડી દઈએ સમજ્યો? બાકી તેં ગોવર્ધન ઊંચકી પૂરથી ગામ બચાવ્યું. સગા મામાની પદૂડી કાઢી મારી નાખ્યો. તેં બુદ્ધિપૂર્વક કુરુક્ષેત્રના મેદાનમાં વાહન તરીકે રથની પસંદગી કરી. ન પેટ્રોલ-ડીઝલની ફિકર ન હવા પૂરવાની કે પંક્ચર પડવાની ફિકર... હવે તો એવા રથ તીરથમાં પણ નથી દેખાતા. તેં તારા મિત્ર સુદામાને તંદૂરની પોટલીના બદલામાં ન્યાલ કરી દીધો. વાહ ક્યા બાત હૈ. આ બધા માટે તને નવ-નવ તોપોની સલામી બસ. પણ હવે અમે બધા સુદામાની પોટલીની જેમ ભાતની વાટકી લઈને તારી પાછળ ફરીએ છીએ તો અમારી ચિંતા નઈ કરવાની? ન કરવી હોય તો ‘જીવ તું શીદને ચિંતા કરે...’ એ લાઇન પાછી ખેંચી લે. બાકી અમે તો ચિતા પર સૂઈ જઈશું ત્યાં સુધી ચિંતા બંધ નથી થવાની. ડફોળ ફિલોસૉફરો ઠોકમઠોક કરે કે ચિંતા ચિતા સમાન... કપાળ તારા બાપુનું, અત્યાર સુધી ક્યાં ચિંતા કરવાવાïળાએ ચિતા પર કૂદકો માર્યો.’