અમારી જ્ઞાતિનું કોઈ જ સ્થાનિક અખબાર નીકળતું નથી. વળી, આજથી ચાળીસેક વરસ પહેલાં આ ઘટના બની ત્યારે કોઇને ઘેર જ ટેલિફોન ન હતો ને છતાં ધનસુખરામને હૉસ્પિટલ ભેગા કર્યા તેની વાતની સાથે, ‘કોઇ મને જોવા આવે જ નહીં,’ તે એમની આ જ્ઞાની વાત અમારી જ્ઞાતિમાં પ્રસરી ગઈ. ‘ઇ ભલે હૉસ્પિટલમાં એકલો સડે’, ‘ભલે ધોળે દિયે તારા ગણે’, એવાં સ્વસ્તિ વચનો પણ કોઈએ ઉચ્ચાર્યા. પરિણામે કોઇ કરતાં કોઈ ધનસુખરામના ખાટલા ભણી ઢુંક્યું જ નહીં. તે છતાં, એમની તબિયત વિશે બુલેટિનો તો અમે સૌ બહાર પાડતા જ રહ્યા. કવિતા કરવામાં અમારી કલ્પના ભલે ન ચાલતી હોય, આવા પ્રસંગોએ અમારી કલ્પના શિવાજીની ભવાની તલવારની ધાર કરતાંયે વધારે પાણીદાર થઈ જાય છે અને આકાશને પણ ભેદી એ ક્યાંય ને ક્યાંય વિહાર કરવા લાગે છે.