સૌથી પહેલા એમણે કહ્યુ કે કેમ 'નારી સંવેદનાનું સરોવર'? 'નારી સંવેદનાનો દરિયો' કેમ નહીં? કેટલી સરસ વાત છે... સરોવર બંધિયાર છે, દરિયો ખુલ્લો છે, અને સંવેદનાની તો અંદર પણ વેદના છે, તો પછી દરિયો કેમ નહીં...? કેમ સ્ત્રીને તમે કોમળ જુઓ છો? કેમ એને ફૂલ જ ગમશે, અત્તર ગમશે, કોમળ વસ્તુઓ ગમશે, એમ જ કેમ બધા વિચારે છે? એના પરથી મને એક સરસ વસ્તુ યાદ આવેલી, 'એ દિલ હૈ મુશ્કિલ' ફિલ્મમાં એક સીન છે, અલીઝેહ અયાનને ઘેર પહેલી વાર જાય છે, ત્યારે એને ફૂલ ગિફ્ટ નથી કરતી, એને બદલે કાંટાળો એક નાનો કેક્ટસ પ્લાન્ટ આપે છે અને એમ કહે છે કે ફૂલ એટલા માટે એ નથી લાવી કે, "પહેલે રંગ સે ઈમ્પ્રેસ કરતે હૈ, ફિર ખુશ્બુ સે, ફિર રંગ ઢલ જાતા હૈ, ખુશ્બુ ઉડ જાતી હૈ, ઔર ક્યા રેહ જાતા હૈ?" અને પછી એ કાંટાળા થોર વિશે કહે છે કે "મારતે હૈ, મરતે નહીં, ઔર ઉન્હે મુરઝાને કા ખૌફ નહીં હોતા..." સાચી વાત છે એ પણ કોણ કાંટાળા થોર આપવા વિશે વિચારે છે, એ વાત જો કે ફિલ્મની બીજી વસ્તુઓ સાથે સંકળાયેલી છે, પણ જરા વિચારો આવુ જ હોય અને આવુ ન હોઈ શકે, એ બધું કોણ નક્કી કરશે અને શા માટે નક્કી કરવું જોઈએ કે ફૂલ જ અપાય, ટેડીબેર જ અપાય કે આમ જ ને તેમ જ... આ વાત માત્ર સ્ત્રીને લાગુ નથી પડતી અને ના આ વાત ફૂલો, કાંટા કે ગિફ્ટ વિશે છે, આ વાત આઝાદી વિશે છે, કેમ બીજા નક્કી કરે છે કે આમ કરાય ને આમ ન જ કરાય, લોકો શું કહેશે? મને આજ સુધી એ ખબર પડી નથી કે કયા લોકો વિચારે છે, કોણ છે એ બધા, બેટા; લેખક ન બનાય, દીકરા; મોડેલિંગ સારા ઘરની છોકરીઓ ન કરે, કોણ છે એ લોકો? કોને એમણે હક આપ્યો છે આ બધું કહેવાનો? અને તમે માર્ક કરજો જે લોકો આવી બધી ફાલતુ સલાહો આપતા હોય છે એ લોકોના પોતાના ઘરે જ એમનું કંઈ ચાલતું નથી હોતું... તો ફરો મુક્ત બનીને, કરો જે તમને ગમે છે, હા, સ્વતંત્રતા માટે ચૂકવવી પડે છે આકરી કિંમત, લાખ નજરો જુએ છે તમને કે આ અલગ છે, આ વિયર્ડ છે, પાગલ છે, અરે આનાથી પણ ખરાબ 'બિરુદ' અને 'ઉપમા' મેં મારા ખુદના માટે સાંભળી છે લોકો દ્વારા, પણ તમને સંતોષ મળે છે કે મને ગમ્યુ માટે મેં કર્યુ આ, મને ગમ્યો માટે આ રસ્તો પસંદ કર્યો મેં... પછી ભલે એ વસ્તુમાં નિષ્ફળતા જ મળે...