મને યાદ છે. પૂજાના ગોખલામાં વણવપરાયેલી રાખડી લાંબા સામાન્ય દોરાની જેમ પડી હતી. જસુ તરત લઈ આવ્યો. અને શાંતાબહેને ઝટપટ સાડીના છેડાથી આંસુ લૂછીને મને રાખડી બાંધી દીધી. સામાન્ય દોરા જેવી લાગતી એક રાખડી જાણે કે ઝળહળતી સુવર્ણરક્ષા બની ગઈ. શાંતાબહેને મને ગાલે બચી કરીને મોંમાં પેંડાનું બટકું મૂક્યું. પછી એ આંગણામાં આવ્યાં અને થંભી ગયેલા વરસાદી આકાશ તરફ પ્રસન્ન નજરે જોયું.