‘બાપ રે, ત્યાં પાછો દરિયો, ચકરાવા લેવો !’ કાકીની આંખો પહોળી થઈ જતી. ને એક દિવસે મણિકાકા સાવ એકલા થઈ ગયા, કાકી વિનાના ! અને પળે પળે મૃત કાકી યાદ આવી જતાં હતાં, ટપકી જતાં હતાં પાંપણે. હયાત હતાં, સાવ પાસે જ હતાં ત્યારે ક્યાં આવી લાગણી થઈ હતી-એકેય વાર ? સ્મશાનમાં જ નિનાદને બોલાવ્યો હતો અને બોલ્યા હતા : ‘જો ભૈ નિનાદ. કાલ પ્રાર્થનાસભામાં એ લોકનાં ભજનો ગોઠવવાં છે. નક્કી કરી આવ. જે માગે એ આપી દેવાના. ભદ્રકાળીની આસપાસની પોળમાં રહે છે. નામ શ્વેતા કે સ્વાતિ જેવું. સરસ ભજનો ગાય છે. તને ખબર છે, એમને કેટલી ઈચ્છા હતી એ ભજનો ગવડાવવાની ? જીવતાં હતાં ત્યારે ક્યાં થઈ શક્યું ! બસ….. કાલે કરી નાખીએ.’