એક જિંદગી સમેટાઈ ગઈ અને એ કારણે જે અવકાશ સર્જાયો તે પતિપરાયણ પત્ની માટે તો શૂન્યાવકાશ હતો. અઠવાડિયું વીતી ગયું તપન અને પુજાએ પિતાની પ્રતિષ્ઠાને છાજે એ રીતે ક્રિયા-કર્મ કર્યા હતા. નિહાલ શક્ય તેટલુ ઉપયોગી થવાની કોશિશ કરતો હતો. બે દિવસ પહેલાં વકીલકાકા આવીને ગયા પછી સ્નેહાની તબિયત વધુ બગડી હતી. બાળકો સાથે પણ તે સરખી વાત નહોતી કરી શકતી. માતા-પુત્રી પોતપોતાના અલગ પ્રકારના દુ:ખમાં ડુબેલા હતા. એક્બીજાની ચિંતા એમાં ઉમેરો કરતી હતી. તપને વગર કહ્યે બધી જવાબદારી ઉપાડી લીધી હતી. અને પુજા સૌને શક્ય તેટલી સાંત્વના આપતી હતી. નિહાલ પણ સ્નેહાને હવે પપ્પા જે આપીને ગયા છે તેના સંતોષથી મનને સમજાવવા કહેતો. જે સ્નેહ આપ્યો તે અમૂલ્ય છે તો પણ જે નથી આપી શકયા તે ભૌતિક સમૃદ્ધિનું મૂલ્ય કેમ વિસરાતું નથી? એ પ્રશ્ન અજગરની માફક સ્નેહાને ભીંસતો હતો.