હું અનિકેતની હાંસી કરતો હતો, પરંતુ હકીકતે કુદરત મારી હાંસી કરતી હતી એ મને મૂરખને કોણ સમજાવે? કેવો દંભી હતો હું. કેવા ભ્રમમાં રાચતો હતો! અમુક સંબધોને કાળ પણ છિનવી શકતો નથી એ સત્ય તો મને આજે સમજાય છે. ત્યારે તો હું મારી હોંશિયારીથી મનોમન ફૂલાતો હતો, હરખાતો હતો. ઇતિ, સાચું કહું? તારી વાતોમાં આવતું અનિકેતનું નામ હું ક્યારેય સહન નહોતો કરી શકતો. કદાચ એક અજ્ઞાત ડર, મારી અંદર રહેલ ગીલ્ટી ભાવ, કંઇક ખોટું કર્યું છે એ ગુનાની ભાવના મને અંદરથી જંપવા નહોતી દેતી. બીજા કોઇને જાણ હોય કે ન હોય પરંતુ મને તો જાણ હતી જ ને? માનવી દુનિયા આખીથી ભાગી શકે પરંતુ પોતાનાથી કેમ ભાગી શકે? તારી અંદરના અનિકેતનું નામોનિશાન મિટાવી દેવા પૂરી તાકાતથી હું ઝઝૂમી રહ્યો હતો.