આપણી સમક્ષ એક પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થઈ શકે – વિજ્ઞાનની જેમ અધ્યાત્મવિદ્યામાં પણ સંશોધન અને વિકાસ શા માટે અને અધ્યાત્મવિદ્યાએ શાસ્ત્રીય સ્વરૂપ શા માટે ધારણ કરવું જોઈએ ? કારણ કે આ યુગની માગ છે. વિજ્ઞાનનો અસાધારણ વિકાસ સિદ્ધ થયો છે. આ વિકાસની સાથે સાથે માનવનાં મન-બુદ્ધિએ પણ અસાધારણ વિકાસ સિદ્ધ કર્યો છે. છ-સાત વર્ષનાં બાળકો કમ્પ્યુટર ચલાવે છે અને ઈન્ટરનેટ પર અપરંપાર માહિતી જોઈ-જાણી શકે છે. જ્યારે માનવની જીવનશૈલી અને વિચારધારાએ એક નવું સ્વરૂપ ધારણ કર્યું છે; ત્યારે આ યુગની માગ છે, આ યુગની આવશ્યકતા છે કે – વિજ્ઞાનની જેમ, વિજ્ઞાનની સાથે કદમતાલ મેળવીને અધ્યાત્મવિદ્યામાં પણ સંશોધન થાય, અધ્યાત્મવિદ્યા પણ સતત વિકાસમાન રહે અને અધ્યાત્મવિદ્યા પણ શાસ્ત્રીય સ્વરૂપ ધારણ કરે. કોઈપણ વિદ્યા, કોઈપણ શાસ્ત્ર જો યુગને અનુરૂપ વિકાસ સિદ્ધ ન કરે, યુગને અનુરૂપ નવું સ્વરૂપ ધારણ ન કરી શકે તો તે વિદ્યા કાલબાહ્ય બની જાય છે અને તેથી તે માનવચેતના માટે અસ્વીકૃત બની જાય છે.