શામજીભાઈ મૂળે કડિયા. ઝાઝું ભણેલા નહીં, પણ એમને કડિયાકામની ખાસી જાણકારી હતી. એ ગામડેથી શહેરમાં આવ્યા ત્યારે ભાડાના મકાનમાં રહેતા હતા. ધીમે ધીમે એમણે પોતાના કસબને વેપારમાં બદલાવ્યો. એમણે નાના મોટા કોન્ટ્રાક્ટ લેવાનું શરુ કર્યું. નસીબ શામજીભાઈની પહેલની જાણે વાટ જોતું હતું. પાંચેક વર્ષમાં જ શામજીભાઈનું નામ મોટા કોન્ટ્રાક્ટરોમાં લેવાતું થયું. શહેરના કડિયા, સુથાર, પ્લમ્બર, મજુર, વેપારીઓ સરકારી સાહેબો શામજીભાઈને ઓળખતા થયાં. લક્ષ્મી શામજીભાઈને સુખે બેસવા દેતી ન હતી. સવાર પડે અને શામજીભાઈ પોતાની એમ.એમ.ફાઈવફોર્ટી જીપ લઈને નીકળી પડે. સાંજે ઘેર આવે ત્યારે અંધારું થઈ ગયું હોય. ઘરના બધા વ્યવહાર એમની પત્ની લીલાવતી સંભાળે. લીલાવતી એકદમ વ્યવહારુ અને સંતોષી સ્ત્રી. છતાંય એને એક અસંતોષ કાયમનો રહી ગયો. જેનો હવે કોઈ ઉપાય ન હતો. જ્યારે સમય હતો ત્યારે લીલાવતીએ શામજીભાઈને કહેલુંય ખરું. પણ, તે વખતે શામજીભાઈને માથું ખંજવાળવાનોય સમય ન હતો. લીલાવતીએ જ્યારે જ્યારે વાત કાઢેલી ત્યારે શામજીભાઈ એ કહી દીધેલું – ‘તું તો સાવ વેવલી છો. હું બેઠો છું પછી તને શી ચિંતા છે ?’