ઘરમાં જતી વખતે આદત મુજબ એની નજર પેલા ખાલી મકાન તરફ વળી. આંખો થાપ ખાઇ ગઇ હોય એવું લાગ્યું. કેમ કે આટલા વરસોથી ચાલ્યું આવતું દ્શ્ય બદલાયું હતું. વિશ્વાસ ન આવ્યો. પણ આંખો એમ કહેતી હતી કે એ મકાનમાં ઝીણો બલ્બ અજવાળું પાથરી રહ્યો હતો. પહેલીવાર એ મકાનમાં કોઇ પડછાયાના બદલે સ્ત્રીનો આકાર દેખાતો હતો. જે સાવરણીથી મકાન સાફ કરી રહી હતી. એની બાજુમાં કોઇ પુરુષ ઊભો હતો. શોભાનું કૂતુહલ વધતું જતું હતું. ખાલી મકાન વિશે વરસોથી સાચવી રાખેલું આશ્ચર્ય ઓગળી રહ્યું હતું. હવે તડકાના કારણે તરડાઇ ગયેલી દીવાલની તિરાડો વિસ્તરવાના બદલે પૂરાઇ જશે. બારી-બારણાં નવા રંગ રૂપ ધારણ કરી લેશે. હવે એ મકાનના આંગણામાં વધી ગયેલા જંગલી છોડના બદલે સુગંધી ફૂલવાળી વેલ ઊગશે. પવન એની સુગંધ અહીં સુધી તાણી લાવશે. એ ઘરમાંથી પણ અવાજો આવશે. મીઠી મજાકના, હસવાના, ગીત ગણગણવાના, ઉંહકારાના, બાળકના કૂણા રુદનના…