ભૂતપ્રેતની ફિલ્મ હોય એટલે આપણને અંદાજ હોય જ કે હમણાં અંધારી રાત, કિચૂડાટ કરતા દરવાજા, કારણ વિના ભસ્યે રાખતાં કૂતરાં, મચ્છરની જેમ આખી રાત જ્યાંત્યાં ભટકતો રહેતો આત્મા અને મચ્છર અગરબત્તીના ધુમાડાથી મચ્છરો ભાગે એમ ભગવાનની છબિ જોઈને દૂર ભાગી જતું ભૂતડું, જાણે પીત્ઝા પર વિવિધ પ્રકારનાં ટૉપિંગ્સ કયાર઼્ હોય એવાં ચિત્રવિચિત્ર મેકઅપવાળી ચુડેલ, એ ભૂત કરતાં વધારે ડરામણો લાગતો તાંત્રિક, ડૉક્ટર હોવા છતાં આત્મા-તાંત્રિકની વાતો કરતો તબીબ... આ બધું એટલું ચવાઈ ગયેલું છે કે હવે ક્લિશેની કૅટેગરીમાં આવે છે. વળી, લોકોને થિયેટર સુધી ખેંચી લાવવા માટે પરાણે નાખવામાં આવતા બેડરૂમ-સીન અને જાણે અંત:વસ્ત્રોની જાહેરખબર કરતી હોય એમ ટૂંકાં કપડાં પહેરીને ફર્યે રાખતી હિરોઇન. આ બધો વાસી મસાલો ફિલ્મના સરસ કન્સેપ્ટને બેરહેમીથી રહેંસી નાખે છે. વળી, ડિરેક્ટરને પોતાની ફિલ્મની વાર્તામાં વિશ્વાસ ન હોય એમ લોકોને ડરાવવા માટે જમાનાજૂની શૉક-થેરપી જ અજમાવે છે. અચાનક ક્યાંકથી ભૂત દેખાઈ જાય અને લાઉડ મ્યુઝિક સાથે આપણે આંચકો ખાઈ જઈએ એવી ડરામણી મોમેન્ટ્સ પણ આખી ફિલ્મમાં કુલ મળીને ૬ જ છે.કોઈ ફિલ્મ પરથી પ્રેરણા લઈએ એટલે એની બેઠ્ઠી નકલ કરવી એવો નિયમ જરાય નથી. આ ફિલ્મમાં બિપાશા બાસુ કૉન્જૉઇન્ડ ટ્વિન્સ છે એ વાતને ફિલ્મના ટ્રેલરમાં જ કહી દેવાને બદલે અડધી ફિલ્મ સુધી સસ્પેન્સ રાખ્યું હોત તો આ ‘અલોન’ પાથબ્રેકિંગ ફિલ્મ બની શકી હોત.