આ એવા કવિ છે જેને નિયતિએ મુઠ્ઠી ભરીને મુશ્કેલીઓ, સમસ્યાઓ અને દુઃખ આપ્યું છે. સ્નાતક થયા પછી મુકુંદરાય પારાશર્યએ પી.એચ.ડી. નો અભ્યાસ શરૂ કર્યો, થિસીસ લખીને પેટીમાં મૂકીને ચાલ્યા નોકરીએ. થોડા દિવસ પછી પાછા આવીને યુનિવર્સિટીમાં સબમીટ કરાવવા પેટી ખોલી તો માત્ર કાગળનો ભૂક્કો. ઊધઈ એ થિસીસ ખાઈ ગઈ હતી. થોડાક સમય પછી કાવ્યસંગ્રહ ‘ભદ્રા’ની હસ્તપ્રત તૈયાર કરી તે લઈને જામનગર જવા ટ્રેનમાં બેઠા. રસ્તામાં એ ચોરાઈ ગઈ. ‘ગૌરી’ નામની નવલકથા છાપખાનામાં છપાવા આપી તો ૧૧૧ પાનાં છપાયા ને હસ્તપ્રત અદ્રશ્ય થઈ ગઈ. સૌથી મોટી ચરમસીમા ત્યારે આવી જ્યારે ભાવનગરમાં રેશનિંગ ખાતામાં નોકરી કરતા હતા અને આઝાદી પછી રાજયોનું વિલીનીકરણ થતાં ૨૦ વર્ષની નોકરી પર તાળું મરાઈ ગયું. પછી એક ખાનગી સંસ્થામાં કામ કરવાનો વારો આવ્યો અને ઓછામાં ઓછા પગારમાં એમણે પોતાની સદ્દ્વૃતિ જાળવી રાખી. આ કવિના કાવ્યમાં, વ્યવહારમાં, વાણીમાં ક્યારેય કટુતાનો અનુભવ આપણને થતો નથી.