બાહ્ય સ્વરૂપમાં અટવાયેલા આપણે સૌ આત્માની ઓળખ ભૂલીને અન્યના દુઃખદર્દથી બેખબર રહી સ્વાર્થમાં કેટલા ડુબેલા છીએ તે દર્શાવવાનો અહીં પ્રયત્ન છે.કુદરતની બધી જ મહેરબાની હોય તો પણ રૂપ કે જે વિનાશી છે તેને શણગારવાની વ્યર્થ મૂંઝવણ બાહ્ય સૌદર્યનું અભિમાન ટકાવવાની મથામણમાંથી ઊભી થઈ છે.અહીં સાદગીનો અભાવ મુંઝવણનુ કારણ છે.મૂંઝવણ એ તાણની જનેતા છે અને સાદગી એ તાણથી દૂર રહેવાની એક રીત છે.ઈશ્વરની પૂરી કૃપા હોય તો પણ અહમ પોષવા માટે સાદાઈથી દૂર થઈ તાણ ઊભી થાય તેવા જીવન તરફ જતા આપણે સૌને કંઈકને કંઈક કારણ મળી જ રહે છે તે અહીં દર્શાવવાનો પ્રયત્ન છે.રૂપ ટકાવવાની એ એક જ મૂંઝવણ છેવટ સુધી અસ્તિત્વ સાથે જડાઈ રહે છે. આમ ‘જ’ શિર્ષક અર્થસૂચક છે.