વખત સાથે મૃણાલ મોટી થતી હતી. તે ઘણી હોંશિયાર હતી અને આગળ જતાં તેને કૉમ્પ્યુટર એન્જિનિયરીંગમાં પ્રવેશ મળી ગયો. ત્યાં સહાધ્યાયી પંકજ સાથે તેનો ભેટો થયો અને ઓળખાણ થઈ. ઓળખાણમાંથી તેઓ એકબીજાની નજીક આવ્યાં. કૉલેજનો અભ્યાસ આગળ ચાલતો હતો. મૃણાલની પ્રગતિથી સુનંદાબેનને સંતોષ હતો. પણ એકલે હાથે દીકરી મોટી કરવી એટલે તાર પર કસરત કરવા જેવું તેમને લાગતું. એનું કારણ પણ હતું. મૃણાલ જેટલી હોંશિયાર હતી, એટલી જ રૂપાળી પણ હતી. કોઈપણ યુવાન તેની તરફ આકર્ષાઈને તેના પ્રેમમાં પડે તે શક્ય હતું. તેવા કોઈ કારણે મૃણાલના જીવનમાં કોઈ ગૂંચ ન પડે એ જ એમની ચિંતા હતી. તે હંમેશાં દીકરીને ટોકતાં, કે દીકરી તારા પપ્પા નથી. હું એકલી જ છું એ તું ધ્યાનમાં રાખજે. તારા જીવનમાં ચિંતા કરવા જેવી કોઈ પરિસ્થિતિ પેદા ન થાય તેની તું કાળજી રાખજે. બસ, બીજું મારે તને કંઈ નથી કહેવું. મૃણાલ તેમને હૈયાધારણ આપતી કે આવી બીક તું રાખીશ નહીં. પણ આમ માત્ર કહેવાથી માના દિલને ચિંતામાંથી મુક્તિ થોડી જ મળે ? પોતાની હોંશિયાર, સુંદર દીકરીને સાચવતાં સાચવતાં હંમેશાં તે રજનીભાઈને યાદ કરતાં અને મનમાં તેમને કહેતાં, તમે તો ચાલી ગયાં. આપણી દીકરીનો ભાર ઉંચકતાં મને બહુ વસમું લાગે છે. અવારનવાર તેઓ આ બાબતે ચિંતિત થઈ ઊઠતાં.