મેં તેને સહકાર આપવાની તૈયારી બતાવી અને કહ્યું, ‘વિપુલ, એ પ્રશ્ન મારા પર છોડી દે.’ મારા જવાબથી તેને કેટલું આશ્વાસન મળ્યું હશે એ તો તે જાણે. પણ હસતા ચહેરે મારી વિદાય લીધી. બીજે દિવસે મેં મિત્રના પુત્રને બોલાવ્યો. તે આવતાં થોડી આડીઅવળી વાત પછી મૂળ વાત પર આવતાં કહ્યું, ‘હિરેન, તું ક્યારે લગ્ન કરે છે ? કોઈ કન્યા નજરમાં છે કે કેમ ? તારા લગ્નમાં બોલાવીશ તો ખરો ને ? જો તારા મનમાં તારા સમાજ સિવાયની કન્યા પસંદગીમાં હોય તો મને જણાવજે. હું તારા પપ્પાને સંમત કરીશ.’ હિરેન મૌન. મેં ફરી એના એ જ પ્રશ્ન દોહરાવ્યા. ત્યારે તે માંડ એટલું જ બોલ્યો : ‘અંકલ, તમે મારા પિતાજીના સહૃદય મિત્ર છો. મારા વડીલ છો. એટલે અત્યારે તો હું માત્ર એટલું જ કહીશ કે આ બાબતમાં મારા વિચારો કેવા છે તે આપ મારા કોઈ પણ મિત્ર પાસેથી જાણી શકશો. આ સિવાય બીજું કંઈ કામ હોય તો કહો.’ અને રજા લઈ તેણે વિદાય લીધી.