એક રવિવારે તે નીકળી પડ્યો હતો – એ પરિચિત રસ્તે. સવારનાં દશ્યો સાવ અલગ હતાં, એ પોળનાં; એ સાંજે તો અનેક સ્ત્રીઓ તેને તાકતી બેઠી હતી – બેય તરફના ઓટલાઓ પર, પણ અત્યારે એકેય નહોતી. તેની સાઈકલ સડસડાટ પહોંચી ગઈ-લીલા રંગની જાળી પાસે. ને પેલીયે તૈયાર થઈ ઊભી હતી. નવા નકોર ગુલાબી ડ્રેસમાં. ‘આ લો તમારી વસ્તુઓ’ થી પ્રારંભ થયેલી વાતો પૂરા એક કલાક પછી સમાપન પામી હતી; ને એય આ વાક્યથી- ‘ફરી ક્યારે મળીશું આપણે ?’ વચ્ચે કેટલી બધી ખાલી જગ્યાઓ પુરાઈ હતી- શબ્દોથી, સહાનુભૂતિઓથી, આંસુઓથી અને રૂમાલોની આપલેથી. અધવચ ભળેલી મિતાલી તો અવાક થઈ ગઈ હતી. પ્રથમ સ્વાતિએ જ ગઠરી ખોલી હતી. પ્રથમ પ્રણય, લગ્ન, વિફલતા અને વિચ્છેદ સુધીનાં પગથિયાં ચડી જવાયાં હતાં. પછી હાંફ તો ચડે જને ? આંસુથી ગાલ ભીનાં થાય જને ? ને રૂમાલનું હસ્તાંતરણ પણ થાય જને ? સ્વાતિએ ઉમેર્યું હતું :