એ વખતે સાંજે રોજ પાનનાં ગલ્લાઓ કે ચોકમાં " હનુમાન નાં ઓટે" રોજ મીટીંગો જામતી. લોકો રોજ સાંજે "વાળું" કરીને ભેગા થાય. ખેતીથી માંડીને સુખદુખની વાતો કરે. અગત્યની વાત તો ઈ હતી કે કોઈ ને પણ મેસેજ કે કોલ કાર્ય વગર જ લોકો ટાઈમ પર આવી જાય. મને નઈ સાંભળતું કે ક્યારેય કોઈને બોલાવા જવા પડે કે રોજ ટાઈમ પાક્કો કરવો પડે, બધા સ્વયંભુ જ ટાઈમસર પહોંચી જાય. લોકો કામના સમયે ખંત પૂર્વક કામ કરતા, વિદ્યાર્થીઓ ભણવાનું ત્યારે ભણવાનું અને રમવાનું ત્યારે રમવાનું. ટાઈમપાસ કરવા માટે ઘણી બધી રમતો, વાતો કરવા માટે બ્રોડ ટોપિક્સ હતા. ભલે દુરના લોકો સાથે વાત કરવાનું લગભગ અસંભવ સમાન હતું પણ દિલની અંદર દુરના સ્વજનો માટે ખાસ્સી એવી જગ્યા રહેતી. કોઈ ઘરે આવે તો (મોસ્ટલી અચાનક જ આવ્યા હોઈ ) મન ખુશ ખુશ થઇ જતું અને લાંબા સમયની જૂની પુરાની વાતો યાદ કરીને મન ખુશ ખુશાલ થઇ જતું.