નાથીમાએ પાલવ છોડ્યો…. અજગર જેવો પવાલીમાં પડ્યો કે તરત વાઘરીએ કથરોટ ઢાંકી દીધી. ઉપર દાળ ભરડવાની નાની ઘંટી મૂકી દીધી. અજગરે અંદર ફૂંફાડા તો બહુ માર્યા, પણ… એક તો અંદર અંધારું અને ચોમેર પવાલીની લીસી દીવાલ. માથું કથરોડ પર ભટકાય પણ ઉપર ઘંટીનું વજન એટલે કથરોટ ખસે નહિ ને બહાર નીકળાય નહિ. ઘરની બહાર તો આખો મહોલ્લો ભેગો થયેલો, જાણે મદારીનો ખેલ ન હોય…! ટોળામાંથી દયાશંકર પુરાણી બોલ્યા – ‘કનૈયાએ કાળીનાગ નાથ્યો ઈમ નાથીમાએ અજગર નાથ્યો.’ જુવાનિયાઓ સામે જોઈ મગનકાકા બોલ્યા : ‘અલ્યા… વિધારતાએ હાત (સાત) પુરુષ મારીને આ બાઈ ઘડી છે. તમારી મૂછો મુંડાવી નાંખો. કોઈની જિગર ના ચાલી અજગર પકડવાની….! ફટ ભૂંડા…!’ જુવાનિયા નીચું જોઈ રહ્યાં. નાથીમા બોલ્યાં : ‘ચાર જણ પવાલી ઉપડાવો તો આપણ આંને વાંઘાની ધાર પર લઈ જઈએ.’