મુંબઈ મારા માટે તો હંમેશા બોમ્બે જ રહેવાનું. મારો પહેલો શ્વાસમે બોમ્બે સેન્ટ્રલની નજીકની હોસ્પિટાલમાં લીધો, પણ મારો ઉછેર બોમ્બે બહાર પરામાં મલાડ (પરશ્ચમ)માં આવેલા પુષ્પા પાર્કમાં થયો અને આઠમા ધોરણ સુધીનું ભણતર મેં પુષ્પા પાર્કમાં રહીને પૂરું કર્યું. મારી બન્ને સ્કૂલ બાળમંદિર અને આઠમા ધોરણ સુધી દવે હાઈ સ્કૂલ દુર્ભાગ્યે મારા ભણતરનાં થોડાં વરસો પછી બન્ને શાળા બંધ થઈ ગઈ. અમે પુષ્પા પાર્કમાં ચાલીમાં રહેતા એટલે બાથરૂમ અને પાણી બન્નેની વ્યવસ્થા બહારથી કરવી પડતી. મારાં બે ભાઈ અને એક બહેન અમે ચારનો ઉછેર અમારાં માબાપે એ જ બાર બાય દસની ખોલીમાં કર્યો. શહેરમાં જન્મ થવાના ઘણા ફાયદા, જેવા કે જાત જાત ના માણસો જોવાનીને જાણવાની-મજા આવે અને જુદી જુદી ભાષા, વાનગી, પહેરવેશ, તહેવારો વિશે જાણવાની અને તેને માણવાની તક મળી. કોઈ પડોશીને કોઈની ઓળખાણ ન હોય અને પડોશીઓ બદલાતા રહે, બધા પોતપોતાના જીવનમાં રચ્યા રહે. અમારા પાડોશી તમિળ બ્રાહ્મણ, મરાઠી, વાણિયા વગેરે વગેરે, પણ ગરમી અને ચાલી ઉપર એસ્બેસ્ટોસનું છાપરું કોઈને ઘરમાં બેસવા નહિ દે એટલે ફરજિયાત બહાર બેસતાં ઓળખાણ થઈ જાય. કેરોસીન (ઘાસલેટ), રાશન, અનાજ દળાવવાની ચક્કી બધે લાઇનમાં ઊભા રહી ઓળખાણ કરવાનું સહેલું પડતું.