આજે મારા અને આપણા સૌના જીવનમાં બધું એટલું બધું બદલાઇ ગયું છે કે આવી બધી વાતો ગઇગુજરી લાગે છે; સાચકલી છે છતાં વારતા જેવી લાગે છે. પણ મારા ભાવજગતમાંથી એ કદ્દીયે ગઇ નથી. જિવાયેલા એ ભૂતકાળની સાથે આજકાલ મને મારું એક અન્તિમ ભવિષ્ય દેખાવા લાગ્યું છે : એમ કે હું અમેરિકાની કે યુરપની કોઇ હૉસ્પિટલમાં કે તેના કોઇ નર્સિન્ગહોમમાં પથારીવશ છું. ત્યાં કેમ? એટલા માટે કે એક દીકરો અમેરિકામાં અને એક યુરપમાં સ્થાયી વસે છે. કલ્પના આમ ચગે છે : હું જાણે છેલ્લા શ્વાસની રાહ જોઉં છું. અનેક સગાંવહાલાં નથી, મિત્રો કે ચાહકોનું કોઇ મોટું ઝૂમખું નથી. સફેદ ફ્રૉકમાં ગોરી નર્સ આમતેમ ફરી રહી છે. ચોપાસ ડિસ્ઇન્ફૅક્ટન્ટની વાસ છે તેને સૂંઘતો છું. છત જોયા કરું છું. સામે વૉલ-ક્લૉકમાં સેક્ન્ડ કાંટો સરકે છે. મને ક્યારે બોલાવી લેવો તે માટે છતની પેલે પાર ઇશ્વર પણ વારે વારે પોતાના કાંડા-ઘડિયાળમાં ટાઇમ જુએ છે. જોકે જોયા જ કરશે કેમકે ત્યારે કે પછી ક્યારેય હું એમને ના જ પાડવાનો છું, જવાનો નથી, કેમકે મારે જવું જ નથી…