એક વૃદ્ધે પોતે જ કહેલી વાત છે. એ વૃદ્ધ નિઃસંતાન હતા. પત્ની ગુજરી ગઈ એ પછી એકલા પડી ગયા. એ વૃદ્ધે પોતાના જે સગા ભાઈનાં દીકરી-દીકરાઓને પોતાનું બધું જ આપી દીધું હતું તેમણે આ વૃદ્ધને રાખવાની ના પાડી. સારી ભાષામાં પોતાની મુશ્કેલીઓ આગળ કરીને, પોતાની લાચારી બતાવીને ના પાડી! આ વૃદ્ધે જે ભાઈને કદી એક દોકડો પણ આપ્યો નહોતો એ ભાઈનાં સંતાનો આ વૃદ્ધ અને અશક્ત ભાઈજીને પોતાને ઘેર લઈ ગયા અને પૂરાં પ્રેમ-માન સાથે રાખ્યા. કોઈ કોઈ વાર આ બાબતનો વિચાર કરતાં તેમની આંખમાંથી દડદડ આંસુ પડી જતાં. તેમનું અવસાન થયું ત્યારે તેમણે અંતિમ ક્ષણે પોતાના ભત્રીજાઓને કહ્યું ઃ ‘સગા દીકરા પણ ન કરે એટલું બધું તમે મારા માટે કર્યું છે. જ્યારે હું સશક્ત હતો ત્યારે મારી પાસે ઘણું હતું, પણ મેં તે બધું આપી દીધું. હવે તમને આપવા માટે તો મારી પાસે કાંઈ નથી!’ એક ભત્રીજાએ કહ્યું ઃ ‘ભાઈજી! અમને આપવા માટે તમારા જેવા પુણ્યશાળી આત્મા પાસે કાંઈ જ ન હોય એવું તે કદી બને? અમને આપવા જેવું જે તમારી પાસે છે તે અમને આપો. અમને તમે તમારા આશીર્વાદ આપો. અમારે માત્ર આશિષોની જ જરૃર છે.’