તમારા સંબંધોની તમને કેટલી કદર છે? તમારા લોકો માટે તમે કેટલા હાજર હોવ છો? બે મિત્રોની આ વાત છે. બંને સાથે ભણ્યા. સાથે મોટા થયા. જિંદગી ક્યારેક ટર્ન લેતી હોય છે. એક મિત્રને કામ સબબ બહારગામ રહેવા જવાનું થયું. ધીમે ધીમે સંપર્કો ઓછા થઈ ગયા. વોટ્સએપ ઉપર ક્યારેક હાય-હલો થાય. દરેક સંપર્ક કાયમ માટે સતત રહેતા નથી. ઘણો સમય થઈ ગયો, બંને મળ્યા ન હતા. એક મિત્રને કામ સબબ જૂના શહેરમાં જવાનું થયું. જૂનો મિત્ર ત્યાં જ રહેતો હતો, કામ પતાવ્યું. ફ્લાઇટને બે કલાકની વાર હતી. તેણે મિત્રને ફોન કર્યો. તારા શહેરમાં આવ્યો છું. ફ્લાઇટને વાર છે. ચલ, તને મળવા આવું છું. પેલો મિત્ર ડિસ્ટર્બ હતો. તેણે કહ્યું, યાર રહેવા દેને! હું બહુ ખરાબ ટાઇમમાંથી પસાર થાઉં છું. મજા આવતી નથી. તને સારી રીતે ટ્રીટ નહીં કરી શકું. મિત્રએ કહ્યું, હું આવું છું. તે વધુ કંઈ વાત કર્યા વગર મિત્ર પાસે પહોંચી ગયો. તેની સાથે વાતો કરી. તેની તકલીફ પૂછી. જે રસ્તા બતાવાય એ બતાવ્યા. તેને થોડોક હસાવ્યો. પેલા મિત્રને પણ સારું લાગ્યું. ચાલ હવે હું જાઉં? મિત્રએ રજા માગી. વિદાય વખતે તેના મિત્રએ પૂછ્યું કે, મેં તને કહ્યું કે હું ખરાબ સમયમાંથી પસાર થાઉં છું, તું નહીં આવ, તો પણ તું કેમ આવ્યો? મિત્રએ ગળે વળગીને કહ્યું કે, હું એટલા માટે આવ્યો, કારણ કે મેં જિંદગીનો ઘણો સારો સમય તારી સાથે વિતાવ્યો છે. તું ના પાડે અને હું ન આવું તો તો મારી દોસ્તી લાજે. ક્યારેક આપણી વ્યક્તિ ના કહે ત્યારે જ આપણી હાજરી જરૂરી હોય છે. તને યાદ છે, એક વખત તે પાર્ટી રાખી હતી અને મને કહ્યું હતું કે યાર તું આવને, હું બહુ મજામાં છું. તું હોઈશ તો મારી મજા બેવડાઈ જશે. જેની હાજરીથી મજા બેવડાઈ જતી હોય છે એની હાજરીથી જ ગમ, પીડા, વેદના, દર્દ, ઉદાસી અને મુશ્કેલી અડધી થઈ જતી હોય છે.