અનારને પાણીપૂરી અને ભેળપૂરી બહુ ભાવે, એમાંય જો કોઈ એને સ્કૂટર કે બાઈક પર બહાર ખાવા લઈ જાય તો ખુશ ખુશ. તાપ-તડકાની પરવા કર્યા વિના રખડે. આવી રખડપટ્ટીના લીધે એને તાવ આવી ગયો, પથારીમાં પડી. સગાંઓએ જાણ્યું કે તરત તેઓ દોડી આવ્યાં. અંજુમામીએ આવીને રેકી આપી, તો ભરતમાસાએ પ્રાણિક હીલિંગથી સારવાર આપી. મધુકાંતમાસાએ આયુર્વેદિક ઉપચાર સૂચવ્યા. જો કે અનારનાં નાનાજીએ ડૉક્ટરને તરત વિઝિટે બોલાવ્યા હતા પણ સગાંઓને ક્યાં ધરપત રહે એવું હતું ? નાનીમાએ તો મોટરમાં નહિ પણ ચાલતા મહુડી જવાની બાધા રાખી હતી, તો મમ્મીની ફ્રેન્ડ સુધામાસીએ પદ્માવતીને ચૂંદડી ઓઢાડવાની બાધા રાખી. અનાર તો હરખાય છે કે વાહ હું તો મોટી રાજકુંવરી હોઉં એવા લાડ મને મળે છે, તેઓ બધા ચિંતા કરે છે છતાં મને કહે છે, ‘બેટી, ચિંતા ના કરીશ, આવું તો થાય. એકાદ બે દિવસમાં મટી જશે.’ અનાર હસીને કહે, ‘અરે મને આવાં લાડ મળ્યાં, હું તો ખુશ થાઉં છું, ખૂબ ખુશ.’ રુચિ માસી તો અનારની પાસે બેસીને એને એકધારું પંપાળ્યા કરે છે. અનાર કહે, ‘માસી વાતો કરો ને.’ તો રુચિમાસી કહે, ‘હમણાં હું તારા માટે પ્રાર્થના કરું છું, તાવને વિનંતી કરું છું કે પ્લીઝ તું વિદાય થઈ જા.’ વૈશાલીમામી કહે, ‘મેં એકવીસ સામાયિક કરવાની બાધા રાખી છે, અનાર કાલ સુધીમાં તું પહેલાં જેવી થઈ જઈશ.’