જીંદગીના વહી ગયેલા વરસોનો હિસાબ તપાસી જાઓ. સુખ મેળવવા માટે જ દરેક પ્રવૃતિ કરી હોવા છતાં જીવનમાં સુખની મંઝિલ આવી કે નહિ? સુખની વાત તો દૂર છે. શાંતિ મળી? સમાધિ મળી? જો શાંતિ અને સમાધિ પણ પ્રાપ્ત નથી થઇ તો તે રસ્તે આગળ વધતા સુખ મળે તેવી શકયતા શી? અમદાવાદથી નીકળ્યા બાદ જો રસ્તામાં આબુ આવે તો તે રસ્તે આગળ વધતા મુંબઇ આવે તેવી કોઇ શકયતા નથી. તો પછી જે પણ રસ્તે આગળ વધતા અસમાધિ, સંકલેશ વગેરે જ આવે તે રસ્તે સુખ મળે તેવી કોઇ શકયતા નથી. દુ:ખના માર્ગમાં જ અશાંતિને અને અસમાધિને સ્થાન છે. માટે, સાવચેત થઇ જજો. આટ-આટલા વરસો પછી પણ જો અશાંતિ અને અસમાધિ જ પ્રાપ્ત થઇ હોય તો નિશ્ર્ચિત સમજી રાખજો કે તમે દુ:ખના માર્ગે છો. આ દુ:ખના માર્ગેથી તાત્કાલિક પાછા વળી જાઓ. ગુસ્સો એ સુખનો માર્ગ નથી, દુ:ખનો માર્ગ છે. તમે સુખ મેળવવા માટે ગુસ્સો કરો છો. પણ હકીકતે તેના દ્વારા સુખ નહીં, દુ:ખ જ મળવાનું છે. માટે, હજુ પણ જાગી જવું છે. એક વાર ક્ષમા, નમ્રતા, સરળતા, ઉદારતા... આ બધા ગુણોને અપનાવી તો જુઓ. શાંતિ અને સમાધિ મળીને જ રહેશે. શ્રમણ ભગવાન મહાવીર મહારાજાએ સુખને મેળવવા માટે ક્ષમા-નમ્રતાનો જ રસ્તો અપનાવ્યો છે. એટલે જ ઢગલાબંધ ઉપસર્ગોની ઝડી વચ્ચે પણ શાંતિ અને સમાધિ જ પરમાત્માને પ્રાપ્ત થાય છે. એ રસ્તે ચાલીને જ પરમાત્માએ શાશ્ર્વત સુખને સંપ્રાપ્ત કર્યુ. લક્ષ્ય તો સહુનું એક જ છે- સુખ! પણ, અનાદિ કાળના મિથ્યાત્વના પ્રભાવે સુખના રસ્તા તરીકે ગુસ્સાને, છેતરપિંડીને, અન્યાયને.... આવા દુષ્ટ તત્વને જ સ્વીકારેલ છે. એટલે જ મંઝિલ એક હોવા છતાં માર્ગ બદલાઈ જવાથી છેલ્લે તો દુ:ખ જ ભોગવવાનો વારો આવ્યો છે. હવે આ અવળા માર્ગે ચડી જવાની ભુલ નથી કરવી- આટલો સંકલ્પ પણ ખરો કે નહીં? જો અંતરથી સ્વીકાર થાય કે ‘અશાંતિ અને અસમાધિ જ જયાં ડગલને પગલે મળે છે, તે આ ગુસ્સો વગેરે સુખનો માર્ગ હોઇ શકે નહી’, તો સાચા રસ્તે ચાલવાનો ઉત્સાહ પ્રગટે. જે રસ્તે ચાલો છો તે ‘ખોટો છે’- આવી બુદ્ધિ જ જો નહીં પ્રગટે તો તે રસ્તે મુસાફરી અટકાવી સાચા રસ્તે મુસાફરી કરવાનો ભાવ જ કયાં જાગવાનો?