પણ આજે મેં એની આંખમાં પારાવાર હતાશા પણ વાંચી છે. અદ્દલ એવી જ જેવી એ દિવસે કોર્ટરૂમમાં મેં કોઈ પણ પ્રકારનો સ્વબચાવ કર્યા વિના ગુનો કબુલ કર્યો હતો ત્યારે વાંચી હતી ! પણ જે કૃત્ય મેં કર્યું જ છે એને સ્વીકારતા શરમ કેવી ! મને યાદ છે નાનપણમાં હું કોઈક વાતે જુઠુંઠું બોલ્યો હતો. અને મમ્મીને પાછળથી ખબર પડતા એણે મને તમતમાવતો લાફો ચોળી દીધો હતો. એ દિવસે મેં પહેલીવાર વ્હાલ વરસાવતી મમ્મીને ગુસ્સે થતા, દુભાતા જોઈ હતી ! અને એ ઘટનાએ મારા બાળમાનસ પર એટલી હદે અસર કરી કે એ પછી મારે ક્યારેય સત્ય સ્વીકારવા, કહેવા માટે પ્રયાસો નથી કરવા પડ્યા ! અને એ દિવસે કોર્ટરૂમમાં પણ મેં એ જ સહજતાથી ગુનો કબુલી લઈ, ગાલ પર હળવેકથી હાથ ફેરવતા મમ્મી તરફ જોયું હતું ! અને જેણે મારી અબોલ ભાષા ઉકેલી હોય એને મારા મનમાં ચાલતા વિચારો ખબર નહીં પડ્યા હોય એમ હું નથી માનતો !