રોગની શરૂઆત પછીના દસ વર્ષ પછી સ્ક્રિઝોફ્રેનીયા એની ટોચ પર હતો. એટલી હદે કે હું જ્યારે સુરતથી ઘરે જતો ત્યારે તો ઘરમાં એન્ટર થતો હોવ ત્યારે મારી મમ્મીની ચીસ સંભળાય, “તુ મારો છોકરો નથી, અસલી હિરેનનેતો ક્યાંક કેદ કરી રાખેલો છે, તુ તો નકલી છે.” પછી કદાચ બે ચાર સાવણી વાંહામાં પડે તો નવાઇ નહીં. સવારની શરૂઆત ગાળો સાંભળતા અને માર ખાઇને જ થતી. મને ખબર હતી, આ મારી મમ્મી તો નહોતી જ. દવાખાને જવાનુ નામ પણ લઇએ તો ધમપછાડા ચાલુ થાય. પણ હવે એમની પીડા અમારી પીડા બની રહી હતી.