અમે ચિખલકૂબાથી ગાડાકેડે (ગાડાને જવાય એવો ગાડાના પૈડાના ચાલવાથી થયેલ રસ્તો જે ખેતરોની વચ્ચેથી થઇને જાય) કોઠારીયા જવા નીકળ્યા. અહીં લીલી વનરાજી, આસપાસની ટેકરીઓ અને તેમાં વચ્ચે ખેતર ખેડતા ધરતીપુત્રોને જોઇને મન આનંદમગ્ન થઇ ગયું. અમે જ્યાં જઇ રહ્યા હતા એ જગ્યા શરના ખોડીયારના નામે ઓળખાય છે. (સૌરાષ્ટ્રમાં સ અને હ વચ્ચેના ઉચ્ચાર વાળો એક અક્ષર બોલચાલની ભાષામાં વપરાય છે જેને લખવા માટે કોઇ માધ્યમ મળ્યું નથી. આ શર એટલે હર એમ બોલાય) અહીં ખોડીયાર માતાજીનું ખૂબ જૂનું મંદીર છે, મંદીરે દર્શન કરીને અમે ગોકર્ણદાસ બાપુને મળ્યા. પાવન પ્રતિભાઓને મળવાનો જાણે ઉત્સવ હોય એમ અમે બાપુને જોઇને અભિભૂત થઇ ગયા. ઘૂંટણ સુધી પહોંચતી દાઢી અને છેક પગની પાની સુધી પહોંચે એટલા લાંબા વાળ વાળા ગોકર્ણદાસ બાપુને પગે લાગી અમે તેમની પાસે બેઠાં. થોડો પરિચય થયો બાપુ તેમના પક્ષી પ્રેમ માટે આખાય વિસ્તારમાં ખૂબ જાણીતા છે. તેમની પાસે દિવસે કેટલાય પક્ષીઓ ચણ ચણવા આવે છે. તેમના ફોટા જુઓ તો ખ્યાલ આવે કે જાણે પક્ષીઓનો મેળો ભરાયો હોય તેમ બાપુના ખભે, માથે અને ખોળામાં નિર્ભય થઇને ચણ ચણતા પક્ષીઓ આ સંત પર કેટલો વિશ્વાસ કરતા હશે, અને સામે બાપુ પણ તેમની સગવડનું બધું ધ્યાન રાખે છે. આ બધી વાતો મને માયાભાઇ કરતા હતા ત્યાં ચા આવી. એ પીને બહાર નીકળ્યા તો લક્ષ્મણભાઇના કેટલાક મિત્રો ગાડી લઇને અમરેલી અને ઉનાથી અહીં બાપુના દર્શને આવ્યા હતાં. તેમને મળી અમે લોકોએ જવાની વાત કરી તો બાપુ અમને જવા દેવા તૈયાર ન થયા.