મૂળ યુપીનો સર્વેશ મિશ્રા ગાવાનો શોખીન હતો. અયોધ્યાની પાસે આવેલા તેના ગામમાં તે ગલી-નુક્કડ પર ગાતો હતો. મોહમ્મદ રફીને નાનપણથી સાંભળ્યા છે. તે કહે છે, ‘રફીસાહેબને સાંભળતાં જ જાણે હું તેમના પ્રેમમાં પડી ગયો હતો. તમે એમ પણ કહી શકો કે એકલવ્યે જેમ ગુરુ દ્રોણને પોતાના ગુરુ માન્યા હતા એમ મેં પણ મનોમન રફીસાહેબને મારા ગુરુ માની લીધા હતા. એ દરમ્યાન હું જ્યારે પણ મારી કૉલેજમાં કે ગલીઓમાં ફ્રેન્ડ્સની ફરમાઇશ પ્રમાણે ગાતો તો લોકો મને કહેતા કે ગુરુનો રંગ તારા પર ચડ્યો છે. મારાં લગ્ન થયાં એ પછી કમાવા માટે મુંબઈ આવ્યો હતો. ત્યાં સુધી કલ્પના પણ નહોતી કરી કે હું સંગીતક્ષેત્રે આગળ વધીશ. હું મારા મોટા ભાઈ સાથે ઇમિટેશન જ્વેલરીનું કામ કરતો હતો. સાથે સાઇડમાં જ્યારે પણ ક્યાંક ગાવાની તક મળે તો ગાઈ પણ લેતો હતો. એવામાં મારા મિત્રના મારફત કેટલીક ફિલ્મોમાં ડબિંગ માટે બોલાવવામાં આવ્યો. કોરસમાં ગાવાની તક મળી. વીનસ નામની મ્યુઝિક-આલ્ાબમ બનાવતી કંપની માટે કેટલાંક ગીત રેકૉર્ડ કર્યાં. જોકે ત્યારે પણ મારી મરજીથી ગીત ગાવાનું હોય તો રફીસાહેબનું ગીત પહેલાં પસંદ કરતો. મારુ માનવું છે કે મોહમ્મદ રફી પોતે જ એક આખેઆખી યુનિવર્સિટી જેવા છે. તેમના દરેક ગીતમાં રિયાઝની શક્યતાઓ છે. તેમને સાંભળી-સાંભળીને હું ગાતાં શીખ્યો છું. તેમનું એક ગીત પણ જો તમે બરાબરથી ગાઓ તો તમારો રિયાઝ થઈ જાય છે.’