‘તે દિવસે મારા અબ્બાજાને બહુ બીમાર હતા. ઘડી બે ઘડીમાં જ ઈન્તકાલ થશે માનીને ઘરનાં બધાં અમે એમની નજીક બેઠાં બેઠાં ખુદાની બંદગી કરતાં હતાં. એકાએક બહાર બૂમાબૂમ અને ચિચિયારીઓ થઈ. ત્યારે હું જવાન, પહેલવાનની તાકાત મારાં બાવડામાં. કસરત-કુસ્તીમાં બધા મને ઉસ્તાદ માને. એકદમ જ હું તીરની જેમ ત્યાંથી છૂટ્યો. એક જુવાન ઔરત પર, વરુનું ટોળું શિકાર પર તૂટી પડે તેમ, માણસો તૂટી પડેલા. મારા જીસમમાં જાણે જીન આવી ગયો. હું ધ્રૂજવા લાગ્યો. દોડતોકને બાઈની આડે પહોંચીને હું ઢાલ બનીને ઊભો રહી ગયો. બે હાથ પહોળા કરીને મેં એ ટોળાને પડકાર કર્યો :