સવારે પોણા છ થતાં મીઠ્ઠુના બેડરૂમના મ્યુઝિકલ એલાર્મક્લોકે સંગીતના સૂરો રેલાવ્યા તે વળી મીઠ્ઠુને હાલરડાં જેવા જ લાગ્યા. મીકી માઉસની મુલાયમ છાપવાળી રજાઇ બરાબર ઓઢીને વળી પાછો એ જંપી ગયો. સ્વપ્નની પરી આવું-આવું કરતી હતી, ત્યાં જ ધડામ કરતું બારણું ખૂલ્યું ને મમ્મી પ્રવેશીને મીઠ્ઠુને સ્વપ્ન પ્રદેશમાંથી ખેંચી લાવી. ‘મીઠ્ઠુ, ચાલો તો, મીનાશ્રુ બેટા, ઊઠો તો, સ્કૂલબસ છૂટી જશે, જલદી જલદી ઊઠીને તૈયાર થઇ જા. નાસ્તો કરી લે જો.’ મમ્મીની રનિંગ કોમેંટ્રી સાથે મીઠ્ઠુ ઝડપથી તૈયાર થયો. નાસ્તો કરતાં-કરતાં એને યાદ આવ્યું, ‘કાલે જ રોહન કહેતો હતો. ઘોડાને રેસમાં દોડાવતાં પહેલાં માલિશ કરીને ખૂબ સરસ ચણા-ગોળ ખવડાવવામાં આવે છે. પછી તો બસ. એડીની ઇશારે ઘોડો જાય દોડ્યો. . .’ ખભે પાંચ-દસ કિલોનું વજન હવે ઊંચકેલું હતું. સ્કૂલબેગ ભેરવીને મીઠ્ઠુ સ્કૂલબસમાં બેઠો. તે બારીમાંથી બહાર જોઇ રહ્યો. સિગ્નલ આવતાં જ બસ ઊભી રહી. મીઠ્ઠુએ જોયું તો કેટલાક ભિખારી બાળકો ગાડીઓનાં કાચ ઠોકી-ઠોકીને ભીખ માંગી રહ્યા હતાં. પૈસા મળતાં જ ટ્રાફિકના જંગલમાંથી ફટાક કરતાં નીકળીને બીજી ગાડીઓ પાસે જતાં રહેતાં ને ગ્રીન લાઇટ થતાં જ ગાયબ-બધાં અંદરોઅંદર કેવી મસ્તી કરતાં હતાં ! મીઠ્થુને સહેજ ઇર્ષ્યા થઇ, ‘કેવું સારું ! દફતરનું વજન નહીં, પરીક્ષાનું ટેંશન નહીં.’ એણે જોયું તો એક એના જેવડો છોકરો એને તાકીને જોઇ રહ્યો હતો. કદાચ એને સ્કૂલે આવવું હતું. મીઠ્ઠુને થયું, એને બૂમ પાડીને કહી દઉં ન આવીશ-કંઇ મઝા નહીં આવે. એના કરતાં તો અહીંયા જ. . .’