વળી, રવિવારની સવારથી સાંજની પિકનિકની તો મજા અલગ જ રહેતી. આજની જેમ વૉટરપાર્ક નહીં પણ ત્યાં નદીમાં નહાવા જવાનું, વનભોજન કરવાનું અને નાનાંથી મોટેરાં બધાંયે ફરજિયાત રમતો રમવાની. એમાં પણ મામા જ્યારે ખેતરે ફરવા લઈ જતા ત્યારની તો વાત જ અલગ રહેતી. ખેતરમાં ખાટલે બેસવાનું, વડની નીચે દોરીમાં લટકાવેલ માટલામાંથી પાણી પીવાનું, બાજરીનો રોટલો અને રીંગણાનું શાક ખાવાનું, ત્યાંની તાજા દૂધની ચા પીવાની, મગફળી-ચણિયાંબોર વીણવાનાં અને ત્યાંના ખેડૂત જ્યારે મગફળીનાં આખા છોડવાને બાળીને મગફળી શેકીને આપતાં ત્યારનો સ્વાદ તો હજી આજે પણ યાદ છે. વળી, ત્યાં ગામડાંમાં મળતી આમલી, સળીવાળો ગોળો, ભૂંગળાં – એ બધું તો હવે શોધવા જતાં પણ મળતું નથી. અમને અમારા મામી રમત-રમતમાં ઘરનું કામ શિખવાડી ને ક્યારે ઘડવાં લાગતાં એની અમને ખબર જ નહોતી. એ સમયે અગાશીમાં સૂતાં-સૂતાં ભૂતોની વાર્તા કરીને બધાંને ડરાવતાં રાખી પોતે ઘસઘસાટ સૂઈ જવું કે સવારમાં બધાની પહેલાં ઊઠી મામી સાથે પાણી ભરવા જવું…. એ બધું આજે ક્યાંથી લાવવું ? આજે પણ જ્યારે અમે જટાશંકર ફરવા જઈએ ત્યારે ત્યાંના જંગલ કે કેડીઓ જેવા રસ્તાઓ કે જૂનાગઢ જેવી નાની-પાતળી શેરીઓ દેખાય કે તરત એ યાદોમાં સરી જવાય છે. ત્યારે તો મામાના ઘરેથી પાછા ફરતી સમયે રડતાં અમને ત્રણેય ભાઈ-બહેનને મમ્મી કંઈ ને કંઈ લાલચ આપીને મનાવી લેતાં. પણ આજે યાદોમાં પહોંચી ગયેલા મનને કેવી લાલચ આપીને વર્તમાનમાં લઈ આવવું એ જ સમજાતું નથી.