મનસુખ ભારે પગે ને હૈયે દરવાજાની બહાર જઈ ઊભો રહ્યો. તેનું નાનકડું મન કે મગજ માનવા કે સ્વીકારવા તૈયાર નહોતું કે જુએ છે તે સાચું છે કે ખોટું ! શૂન્યમનસ્ક તે પૂતળાની માફક જોતો રહ્યો. પંડિતજીએ પત્ર લઈ દરવાજો અને રસ્તો લોટાના પવિત્ર જળ વડે પવિત્ર બનાવ્યા અને ધડ દેતાંને દરવાજો બંધ થયો.