મેટ્રો સિટી મુંબઈના પોશ વિસ્તારમાં આવેલી ‘પોશ’ હોસ્પિટલમાં આવતા કહેવાતા, સભ્ય, શિક્ષિત અને શ્રીમંત લોકોની આ માનસિકતા જોઈને મને આશ્ચર્ય અને દુ:ખની લાગણી થઈ અને મન વ્યથિત થઈ ગયું. શું ‘દીકરી વહાલનો દરિયો’, ‘દીકરી એટલે દીકરી….’ આ બધાં કથનો સાહિત્યનાં પૃષ્ઠ સુધી જ સીમિત છે ? લોકોના મનોમસ્તિષ્ક સુધી એની અસર નથી થઈ ? રાજા રામમનોહર રાય જેવા બીજા પચાસ સમાજસુધારકો થશે તોય સમાજની માનસિકતા નહીં સુધરે. જ્યારે એક ગર્ભવતી સ્ત્રી પોતે કે એની માતા, સાસુ કે કોઈ પણ સ્ત્રી મનોમન પુત્રી કરતાં પુત્રની ઝંખના કરે અને બાળકી જન્મતાં દુ:ખની લાગણી અનુભવે ત્યારે એમ થાય કે એક સ્ત્રીને જ પોતાના સ્ત્રીત્વની ગરિમા નથી !