એ સમયે આ સંસ્થામાં સગવડોના નામે માત્ર દીવાલો અને તૂટેલું છાપરું હતું. નીચે પાથરણાં પાથરીને વિદ્યાર્થીઓ સૂઈ જતા હતા. આસપાસનાં ગામોમાંથી લોકો દાણા-પાણી આપતાં હતાં, રસોઈ થતી હતી, રોટલીઓ ગણાતી હતી અને માથાંઓ ગણાતાં હતાં. ભગવાનને પ્રસાદ ધરાયા બાદ ભાગે પડતી રોટલીઓ વિધાર્થીઓ અને શિક્ષકો ખાતા હતા અને પેટ ખાલી રહેતું તો પાણી પી લેતા હતા. આવી ખૂબ વિકટ સ્થિતિમાં આ સંસ્થા ચાલતી હતી. શિક્ષકો પગાર કે દક્ષિણા લેતા ન હતા. ખરા, અર્થમાં એ વિદ્યાદાન કરતા હતા. બાદમાં આ સંસ્થાના લોકો ૧૯૮૪માં મને મળવા માટે આવ્યા હતા. હું તેમની સંસ્થામાં ગયો, તેમનું કામ જોયું, તેમની કર્તવ્યનિષ્ઠા જોઈ અને પ્રભુની પ્રેરણાથી અમે આ કાર્ય હાથમાં લીધું. ધીરે ધીરે લોકોનો સહયોગ વધતો ગયો. સંસ્થાનું કાર્ય વધતું ગયું. સાથે વિધાર્થીઓની સંખ્યા પણ વધતી ગઈ અને એક મોટી જગ્યાની આવશ્યકતા ઊભી થઈ હતી.