થોડાક સમય પહેલાંની આ વાત. મારા મામાને ત્યાં વાસ્તુપૂજનનો પ્રસંગ હોવાથી એક સવારે હું મમ્મી-પપ્પા સાથે એમને ગામ પહોંચ્યો. વાસ્તુના હવનથી લઈને ભોજન સુધીની તમામ વિધિઓ આટોપાઈ ગયા બાદ બધા સગાવહાલાંઓ ધીમે ધીમે વિખેરાવા માંડ્યા. દિવાળી મનાવવા માટે વતન જવાનું હોઈ અમે પણ સાંજે નીકળવાના હતા. પાસે બેઠેલા રમણદાદાને નીકળવાની તૈયારી કરતાં જોઈને પપ્પાએ એમને રોકી લીધાં અને કહ્યું કે ‘અમારે પણ સાંજે નીકળવાનું જ છે. થોડી વાર રોકાઈ જાઓ, આપણે સાથે જ નીકળીશું. આમ પણ અમારી ગાડીમાં એક જગ્યા તો છે જ. તમારે આ તડકામાં બસની મુસાફરી કરીને હેરાન થાવું એના કરતાં અમે તમને મૂકી જઈશું.’ પિતાજીના આગ્રહને માન આપી દાદા રોકાઈ ગયા.