બાઇના પિયરીઆમાં વંશનો વેલો વીંટાઇ ગયો હતો. કુટુંબમાં કસ્બાતીઓનો કબીલો વિંખાઇ ગયા હતો. નોખા નોખા ગામમાં વહેંચાઇ ગયા હતા. કરચલીને ઢઢળી ગયેલા બોખા મોંએ ખાચર ગલઢેરો બોલ્યા. તું મારી દીકરી ઠરી. હું બાપ લેખાયો. બાપ ઉઠીને કાંઇ દીકરીને ખોટા દલાહા (આશ્વાસન) નો દયે હો ? ‘તુને મારા ગામની ઉપજનો ત્રીજો ભાગ આથી સૂરજ ચંદરની સામે કપડામાં દઉ છું. હું ખર્યું પાન લેખાઉ કાલ્યનો ભરોંસો નહિ. મારા વારસો વેણે’ પળે કે નો પળે એટલે ત્રાંબાને પતરે માંડી દઉં. પછે કાંઇ છે ?’