કોણ જાણે આમ કેટલો વખત વહી ગયો. આખરે કેશુએ ફરી પૂછ્યું કે, ‘બોલ’. મેં તરત જ બોલી સંભળાવ્યું : ‘એસ આય ટી સિટ મ્હણજે બસણેં’ મને ઊંઘમાં બોલાવત તોયે હું એ બરાબર બોલી બતાવત એટલું એ પાકું થઈ ગયું હતું. મૂઠી વાળતાં જેમ એ ને એ જ કરચલીઓ હથેળીમાં પડે છે તેમ જીભ અને હોઠને ટેવ પડી ગઈ હતી. પણ દર્દૈવ કેશુનું, કે એણે મને ફરી અવળો સવાલ પૂછ્યો : ‘બેસણેં માટે શબ્દ કયો ?’ મગજનાં બધાં જ બારીબારણાં બંધ રાખેલાં હતાં, ત્યાં આવા અટપટા સવાલનો જવાબ ક્યાંથી ઉદ્દભવે ? કેશુ સાવ નિરાશ થયો. મેં ઠંડે પેટે એને પૂછ્યું, ‘ફરી ગોખી કાઢું ?’ હવે તો ધોધમાર માર વરસશે અને આખા શરીરની ચામડી ઝેર જેવી લીલી થશે એમ મેં માન્યું હતું. આંખ કાંઈક મીંચીને, છાતી કેડમાં દબાવીને અને માથું ખભાની અંદર ખોસી ઘાલીને મેં મારના સ્વાગતની તૈયારીઓ પણ પૂરતી કરી. હા, વિલંબ કર્યે શો લાભ ? જે થવાનું છે તે ઝટ પતી જાય એ શું ખોટું ? પણ દુનિયામાં ઘણીવાર અણધાર્યું જ બને છે. ચીડ, નિરાશા અને ક્રોધ એટલાં બધાં વધી ગયાં કે કેશુ આંધળો થવાને બદલે એકદમ શાંત થઈ ગયો. એ બોલ્યો (અને એ અવાજમાં જરાયે જોર ન હતું), ‘ઠીક, તું જા.’ હું પણ જાણે કશું થયું જ નથી એમ શાંતિથી ઊઠ્યો, પૂંઠ ફેરવી અને ચાલતો થયો.