હજુ આટલેથી અટકતું હોય તોય સમજ્યા. પરંતુ અમુક વક્તાઓ આવા લાંબાલચક સંબોધનની શરૂઆત જ કેવી રીતે કરે કે : ‘માનનીય શ્રી ભૂલાભાઈ, જે મારા માત્ર વડીલ જ નથી પરંતુ જેમના માર્ગદર્શન અને સલાહ-સૂચનોને કારણે આગળ વધીને આજે હું આ મંચ ઉપર આપ સમક્ષ બોલવા માટે ઊભો થઈ શકું તેટલો સક્ષમ બનો છું તેવા (ફરીવાર) માનનીય ભૂલાભાઈ….! જે આજના સમારંભના પ્રમુખ છે તથા ગુજરાતભરના તમામ ગુજરાતીઓ, પછી તે નાના હોય કે મોટા, યુવાન હોય કે વૃદ્ધ – તે સૌને જેના માટે અત્યંત માન છે, જેનું નામ આજે હરકોઈની જુબાન પર છે તેવા સાહસિક અને સફળ ઉદ્યોગપતિ શ્રી બુધાલાલ આજે આપણા આજના સમારંભના અતિથિ વિશેષ છે…. તથા મારા પ્રેરણાસ્ત્રોત કે જેઓ આપણી સૌ વચ્ચે અહીં ઉપસ્થિત છે તે આપણા સમારંભના ઉદ્દઘાટક માનનીય શ્રી વીરાભાઈ અને આ શાળા પ્રવેશોત્સવ સમારંભમાં અહીંના માનનીય નેતાશ્રી પાટડિયાભાઈ ઉપસ્થિત થયા છે જેઓ આપણા સમારંભના મુખ્ય વક્તા છે…. મારે તો અહીં આપને ફક્ત ‘બે શબ્દો’ જ કહેવાના છે… હા, તો હું એમ કહેતો હતો કે…. આજે આપણા શહેરે જેટગતિએ વિકાસ કર્યો છે. આટલો વિકાસ ક્યારેય કોઈ શાસનમાં થયો નથી… જેના ઉદાહરણો આપની સમક્ષ જ છે. આપણા શહેરનું ચોપાટી પરનું દરિયાઈ બીચ કે જેને લાખોના ખર્ચે બનાવીને પ્રવાસીઓને આકર્ષવાનો પ્રયાસ કર્યો છે (પછી ભલેને ઉજ્જડ બીચ થઈ ગયો હોય) તથા ગલીએ ગલીએ સિમેન્ટ રોડ સહિત નાગરિકોને અનેક પાયાની સુવિધાઓ આપી છે. અહીંયા એક વાત યાદ અપાવી દઉં કે માત્ર આપણું શહેર જ નહીં, આખા રાજ્યએ તમામ ક્ષેત્રે પ્રગતિના સોપાનો સર કર્યા છે. કૃષિક્ષેત્ર હોય કે ઉદ્યોગક્ષેત્ર – તમામમાં સરકારે પ્રગતિ સાધી છે !’