અને આ ન્યાયી શિક્ષા તો પૂરા ભપકા સાથે પેલા સ્વપ્નતરંગી સાથે ચાલી ! હવે પેલા ઘોડા ઉપર બેઠેલો સ્વપ્નતરંગી તો પોતાની આગળ ઢોલ પડઘમ સાંભળીને ખુશખુશ થઈ ગયો ! અરે નગરના લોકો પણ ચારે તરફથી થોકેથોક એની માનસવારી જોવા ઊભરાયા ! એને જોઈને એ બધા નાચવા, કૂદવા ને હસવા માંડ્યા. અને છોકરાં તો ખુશખુશાલ બની એનો હુરિયો બોલાવતાં શેરીએ-શેરીએ પાછળ ચાલ્યાં ! મોટું સરઘસ થઈ રહ્યું ! અને પેલા માણસનો આનંદ તો હૃદયમાં ક્યાંય સમાતો નથી ! એની આંખમાં હર્ષ ઊભરાઈ ચાલ્યો છે ! પેલું લટકાવેલું પાટિયું એ કોઈ માનપત્ર હોવું જોઈએ કે જે રાજાએ અતિશય પ્રેમથી એને આપ્યું હતું, અને આખું સરઘસ પોતાને મળેલા એ બહુમાન માટે નીકળ્યું હોવું જોઈએ ! હવે આ એનું સરઘસ નગરીમાં જઈ રહ્યું હતું. સ્વપ્નતરંગી તો આમ માનીને ખુશ-ખુશ થતો હતો. ત્યાં એના જેવો, જંગલમાંથી આવેલો એવો કોઈ માણસ, એની નજરે પડ્યો. અને એણે આનંદમાં આવી જઈને મોટેથી એને બૂમ પાડી : ‘મારા દોસ્ત ! એ દોસ્ત ! ભાઈ, કહે તો ખરો, આપણે આ ક્યા ભાગ્યશાળી શહેરમાં આવી ચડ્યા છીએ ? આવી આતિથ્યપ્રિય પ્રજા કઈ છે ? જે ગમે તે આગંતુકને પોતાના મહાલયોમાં ભોજન આપે છે, જ્યાં અધિકારીઓ એને માન આપે છે, ખુદ રાજા એની ડોક ઉપર આવું સન્માનપત્ર મૂકે છે અને જ્યાં પ્રજા પણ સ્વર્ગના જેવી આતિથ્યભાવનાથી એને રસ્તે-રસ્તે વધાવે છે ! આવી આ ભાગ્યશાળી નગરી કઈ છે ?’