‘સૅડ, વૅરી સૅડ, પંડિત !’ કૉફીની ચુસ્કી ભરી રહેલી વનિતાએ એને આશ્વાસન આપતાં ઉમેર્યું : ‘અદ્દલ એવું જ મારા કેસમાં પણ બનેલું. ફાધર મોટા જાગીરદાર હતા. એકની એક લાડલી માટે એમણે કેવાં કેવાં સપનાં જોયાં હશે – કલ્પી શકો છો. સામું પાત્ર પણ જાગીરદાર પરિવારનું ફરજંદ હતું. એને ફક્ત પત્ની જોઈતી હતી. બલકે જુનવાણી પરંપરા મુજબ પગચંપી કરનારી દાસી – જે હું ન બની શકી. ફાધર જીવતા હતા ત્યાં લગી ટોર્ચરિંગ સહન કરી લીધું. એમની વિદાય પછી મેં એમના વંઠેલ જમાઈને પણ બારણું બતાવી દીધું. એક સનદી અધિકારી થઈને હું ધણીનો જુલમ તો ન જ સહી લઉંને ? પંડિત, ધણીને જાકારો આપ્યાનો અફસોસ મને ત્યારે પણ નહોતો કે આજે પણ નથી. અફસોસ હોય તો ફકત એટલો જ કે કૉર્ટે મારી પાસેથી માસૂમ દીકરો છીનવી લઈ એ માણસને સોંપી દીધો. મેં એને જન્મ આપ્યો હતો પણ કાયદાને મન દીકરો એના પિતાનો વારસ હતો ! એ આઘાતમાંથી ઊગરવા હું પથ્થર એટલા દેવ કરતી રહી, છતાં….’ વનિતા સોલંકીની આંખો રેલાઈ પડી. સુધાંશુએ ઉતાવળે પોતાનો રૂમાલ ધરતાં કહ્યું :