જયાં સોટી દબાવી, ત્યાં ધબ દઈને ગાદી તકિયો પડ્યો ટાંકામાં, અને સાથે આવેલા દેવાનંદ સ્વામીને એકદમ દુઃખ થયું, મગજ તપી ગયો, આ રાજા શું સમજે છે ? હમણાં હતો ન હતો કરી નાખું. શાપ દેવા જયાં હાથ ઊંચો કર્યો, આ અમદાવાદને ડટણ પટણ કરી નાખું. ગમે તેમ થાય આ રાજાને મારી જ નાખું. ત્યારે શ્રીજીમહારાજે કહ્યું, "સ્વામી ! શાંતિ રાખો." ત્યારે દેવાનંદ સ્વામીએ કહ્યું, "મારી નજર સામે મારા ઈષ્ટદેવનું અપમાન કરે છે, જીવતો ન રાખું," રાજા માંડ્યો ધ્રૂજવા, હવે શું થશે ? પ્રભુ અતિ ધીરજશાળી છે, મહારાજે સ્વામીને કહ્યું, "અમદાવાદની ધરતી બહુ પુણ્યશાળી છે, અહીં તો આપણને પુણ્યનું સદાવ્રત ખોલવું છે. સહન કરવું એ સંતનું ભૂષણ છે, બિલકુલ બોલશો નહિ, ઝાઝું બોલવામાં માલ નથી." પ્રભુએ ધીરજ દીધી, ત્યારે સ્વામીને શાંતિ થઈ, રાજા ભાઠો પડી ગયો.