જૂનો જમાનો હતો. નાની ઉંમરે સગપણ અને લગ્ન એ કાંઇ નવાઇની વાત નહોતી. મોટા ભાઇ રામપ્રતાપજીએ વૈરાગી સ્વભાવના ઘનશ્યામની સગાઇ કરવાનું નક્કી કરી નાખ્યું હતું, પણ કમળના વેલાથી હાથીને બાંધી શકાય નહીં, એ જ રીતે ઘનશ્યામને સંસારનાં બંધનોથી બાંધી શકાય એમ હતા નહીં. ઘનશ્યામ અનંત જીવોના કલ્યાણ માટે પ્રગટ્યા હતા. એમને ઘર સંસારના બંધન પાલવે એમ ન હતાં. તેઓ સગાઇ થાય એ પહેલાં જ ઘર છોડી હિમાલયની વાટ લેવા માગતા હતા. એટલે હવે એમણે સર્વ પ્રકારનાં સ્નેહબંધનોને કાપી નાખવાનો અડગ નિરધાર કર્યો. ઘર છોડવાની આગલી સાંજે સુવાસિની ભાભી ઘનશ્યામને ભારે સ્નેહથી જમાડી રહ્યાં હતાં ત્યારે ઘનશ્યામે મર્મભરી વાણીમાં કહ્યું, “ભાભી તમારા હાથનું આ છેલ્લું ભોજન છે.” સુવાસિની ભાભીએ હાસ્ય વિનોદ કરતાં કહ્યું, “હજુ તો સગાઇ થઇ નથી, પરણીને વહુ ઘરે આવી નથી, વહુ ઘરે આવે ત્યાં સુધી તો તમારે મારે હાથે જ જમવાનું છે. તો છેલ્લું ભોજન શાથી?” ઘનશ્યામે મુખ ઊંચું કર્યા સિવાય ઉત્તર દીધો, “ભાભી, તમારી વાત તમને અત્યારે નહીં સમજાય.” ઘનશ્યામની વાત સાંભળી ભાભીના હૈયામાં ન કળી શકાય એવો ધ્રાસકો અવશ્ય પડ્યો હતો, પરંતુ ખરેખર ઘનશ્યામની વાતના મર્મને ભાભી સમજી શક્યાં નહોતાં અને જ્યારે એ વાતનો મર્મ સમજાયો ત્યારે તો જેમ પીંજરામાંથી મુક્ત બનેલું પંખી નીલ ગગનમાં ઊડી જાય એમ ઘનશ્યામ ઘર છોડી હિમાલયના જંગલો ભણી દૂર દૂર નીકળી ગયા હતા.