બસ આમ જ એકલતા, ઉદાસી અને જીવનસાથીની યાદમાં ઝૂરતા દિપકભાઈ સમયને પસાર નથી કરતા પણ સમયનો ભાર ઉંચકીને ઉંમર ઓછી કરી રહ્યાં છે જાગુબેન વગરનુ જીવન એવા કિનારામાં ફેરવાઈ ગયુ હતુ જયાં તેમની યાદો ભરતીની જેમ અવિરત આવતી તો રહેતી  પણ ઓટ બનીને હ્ર્દયમાંથી જતી ન હતી જેવી રીતે ભરતીના મોજા સાથે અથડાઈને કિનારાના પથ્થરો ધીમે ધીમે ચુર ચુર થઈ જાય છે તેમ દિપકભાઈનુ જીવન આ યાદોમા ઝુરી ઝુરીને ક્ષીણ બની રહ્યુ હતુ.