હવે જ્યારે એ વાતને પણ બાવીસ વર્ષ જેટલો ગાળો વીતી ગયો છે ત્યારે એમ કહી શકું કે હવે લખતા રહેવા માટેનું સૌથી પ્રબળ પરિબળ હોય તો તે વાહવાહીની ઝંખના કે મૂડ નથી. પણ વ્યાવસાયિકતાનું ભારી અને સતત અને દબાણ જ છે. છાપાંઓની કટારો ઉપરાંત,બીજાં અનેક લખાણો. જીવનચરિત્રો અને જીવનલક્ષી સંપાદનો, સ્મૃતિગ્રંથો અને બીજા કોઇ સંપાદકોના લેખ માટેના નિમંત્રણો., અમુક તો સ્થળની પ્રત્યક્ષ મુલાકાત લીધા પછી લખવાના લેખો ,રિવ્યુઝ,પ્રસ્તાવનાઓ અને આવકારો, પત્રોના પ્રત્યુત્તરો ! આ બધું હવે વ્યાવસાયિકતાના દાયરામાં આવી ગયું છે, એમાં શ્રમ બહુ પડે છે છતાં તેમાંથી મળતી ‘મઝા’નો જરાય લોપ થયો નથી. કારણ કે આ મનગમતો વ્યવસાય છે .નોકરી નથી, જે શોખમાંથી અને સ્વયમની જે કાંઇ પ્રતિભા હશે તેમાંથી જન્મ્યો છે. જે દિવસના અઢાર અઢાર કલાક કામ માગે છે પણ એ ‘કામ’ છે, ઢસરડો નથી.તેથી તેની અસર સ્વાસ્થ્ય પર નથી પડતી કારણ કે તેમાં મારી જે કાંઇ સર્જકતા છે તે વ્યક્ત કરવાની મને તક મળે છે. ‘વીસમી સદી’ (વેબ સાઇટ અને પુસ્તિકા), રૂસ્વા મઝલૂમી( જીવનલક્ષી ગ્રંથ) જ્યુથિકા રૉય (જીવન ચરિત્રના અનુવાદનુ પરામર્શન અને અને વીડીઓ ડોક્યુમેંટ્રી) ‘મેઘદૂત’( સંપાદન અને ઓડીઓ સીડીનું સમગ્ર નિર્દેશન), અને ‘પ્રકૃતિ’( વેબ સાઇટ અને પુસ્તિકા સંપાદન)આ બધા માત્ર છેલ્લા પાંચ વર્ષમાં મારી પરિકલ્પના હેઠળ પાર પડેલા પ્રોજેક્ટ્સ છે અને એ દરેકે દરેકમાં મને તેજસ્વી લેખક બીરેન કોઠારીનો સમાંતર સહયોગ મળ્યો છે. બે ઠેકાણે ધિમંત પુરોહીતનો અને એકાદ બેમાં વિપુલ આચાર્યનો સાથ લીધો છે, એમ આખી એક ટીમ બની ગઇ છે એટલે હવે મૂડ આવવાનો કે જવાનો કે વાતાવરણ પેદા થવાની રાહ જોવાના કોઇ લાડ પરવડે તેમ નથી.