બાજુમાં પડેલી આરામખુરશી પર અકળાયેલાં નીલાબેન બેસી ગયા. સામે ટીવી સ્ક્રીન પર અને સાથે નીલાબેનની દ્રષ્ટિ સામે પણ દ્રશ્યો બદલાતા જતાં હતાં. ચાર વાસણ ઘસવા માટે આટલો બધો ગુસ્સો આ નાનકડી છોકરી પર ? શું થઈ ગયું છે મને ? લાવણ્ય જો કામ કર્યા વગર સૂઈ જાય તો હું એની માટે સવાર સુધી વાસણ રાખત ? નહીં ને તો પછી આ બાળકી માટે આવો અન્યાય કેમ ? હળવેકથી તે દેવલીની પથારી પાસે બેઠા. ઊઘડતી કળી જેવી દેવલી નિરાંતે નીંદર માણતી હતી. તેમણે તેના કપાળે હાથ ફેરવ્યો ને પાછાં રસોડામાં ગયા. વાસણ ઘસવાનાં ખડખડ અવાજથી અડધી ઊંઘમાંથી જાગી ગયેલા યોગેનભાઈ બહાર આવ્યા. તેમણે ઘડિયાળ સામે જોયું ને બોલ્યા, ‘કેમ આટલા મોડા વાસણ ઘસવા બેઠી નીલા ? દેવલી કરી નાખશે સવારે’ ‘ના, દેવલી હવે કામ નહીં કરે’ નીલાબેને કહ્યું. ‘કેમ ?’ યોગેનભાઈને લાગ્યું કાલે દેવલીની છુટ્ટી થઈ જવાની. ‘બસ, એમ જ…’ નીલાબેને કહ્યું.