આવા ઘટનાક્રમમાં તમામ વખતે એવું પણ નથી હોતું કે કોઈક ચોક્કસ વ્યક્તિને નિશાન બનાવીને ટીકા કરાય છે. ઊલટાનું ઘણી વાર એવું પણ બને છે કે આપણે જેનું નામ પણ ના સાંભળ્યું હોય અથવા તો જે બાબતને આપણી રોજિંદી જિંદગી સાથે તલભાર પણ લેવાદેવા ના હોય એવી બાબતોમાં પણ માણસ કારણ વગર પોતાનાં મંતવ્યો રજૂ કરી દેતો હોય છે. આવી પ્રકૃતિ મોટા ભાગે હેતુવિહીન કે ટોળટપ્પા કરવા પ્રકારની હોય છે. એમાં ક્યારેક માત્ર સમય પસાર કરવાની કે પછી પોતે પણ કંઈક જાણે છે એવું મહત્ત્વ પ્રસ્થાપિત કરવાની એષણા પણ કારણભૂત હોય છે. આ બધું ઘણી વાર સ્વાભાવિક ત્યારે ગણી શકાય કે જ્યારે આપણા વિધાનથી કે આપણા તારણ થકી નિશાન બનનાર વ્યક્તિને કોઈ મોટું નુકસાન કે બદનામી ના થતાં હોય. સામાન્યતઃ આવા પ્રકારની વાતચીત આમ જોઈએ તો જિંદગીના એક નિર્દોષ હિસ્સા તરીકે ગણી લેવામાં આવતી હોય છે, પરંતુ આવી બાબતે સહેજ બેજવાબદારી કોઈકના માટે ખતરનાક સાબિત થઈ શકે છે એ ભેદરેખા પણ જાણી લેવી એટલી જ જરૂરી હોય છે! એક જવાબદાર વ્યક્તિ તરીકે અથવા તો સંવેદનશીલ માણસ તરીકે બીજી વ્યક્તિ અથવા તો વિરોધી વિચારનું સમ્યક રીતે દર્શન કરવું કે એનું આકલન કરવું એ પણ એટલું જ મહત્ત્વનું છે. આપણા યંત્રવત્ ઘટનાક્રમમાં ઘણી વાર ‘ટકે શેર ભાજી, ટકે શેર ખાજાં’ જેવો જડ વ્યવહાર પ્રધાનપણે થઈ જતો હોય છે. કોઈકની ટીકા, કોઈકના માટેનું અનુમાન કે ઊડતી વાત કે ઘણી વખત તો બિલકુલ અફવા પણ હોય. આ બધાને આપણે મંજૂરીની મહોર મારી દેતા હોઈએ છીએ. આવી બાબતને બીજા દષ્ટિકોણથી જોવાનું કે તેના મૂળ સુધી જવાની ધીરજ ભાગ્યે જ કોઈનામાં જોવા મળે છે. હકીકતમાં તો આવા સમયે વ્યક્તિમાં તટસ્થતાના ભાવો હોવા જરૂરી છે અને ત્યાર બાદ જે તે બાબત માટે ન્યાયિક જાણકારી કે આધારો જાણવાની ઉદારતા હોવી આવશ્યક ગણી શકાય. જ્યાં સુધી આ બાબતે કોઈ સ્પષ્ટતા ના મળે ત્યાં સુધી સમજદાર માણસે ચૂપ રહેવું એ વધારે ડહાપણભર્યું ગણી શકાય, પરંતુ વ્યવહારમાં આવું જવલ્લે જ બનતું જોવા મળે છે. ઘણી વાર તો ‘ડાહ્યા માણસો જ્યાં મૌન રહેવાનું પસંદ કરે છે ત્યાં મૂર્ખાઓ વેગથી ધસી જાય છે!’ એ મુજબ થતું જોવા મળે છે.