મેં કાગળિયા ભરેલી ફાઈલ બાજુમાં ખસેડી. થોડોક સાચોસાચો કંટાળો મારા મોં પર દુણેજાએ જોયો હશે. એણે અમસ્તા અમસ્તા ફરી મારા તરફ બે હાથ જોડ્યા. આવા લોકોની મને બહુ બીક લાગે છે. એ લોકો બહુ લપીયા હોય છે. અમસ્તા અમસ્તા હાથ જોડ્યા કરી, અમસ્તા અમસ્તા મળવા આવે અને અમસ્તા અમસ્તા આપણો સમય બગાડે, કાંઇ કામ તો આપણું હોય જ નહિ, બસ,અમસ્તા અમસ્તા જ ... છતાં લાભુના માન ખાતર મેં બહુ નમ્રતા પાથરીને ધીરેથી કહ્યું : ‘અમે તો યાર બહુ નાના માણસો કહેવાઈએ. જુઓ ને, એલ.આઈ.સી.માં ઢસડબોળો કરીએ ને નાટકનો રોગ નાનપણથી લાગુ પડયો, તે કયારેક ચટરપટર રોલ કરી લઈએ. બીજું શું ?’