સાચ્ચું કહું તો હું ડરી ગઈ અને ક્યાંકને ક્યાંક મારો સંકલ્પ ડગમગી ગયો. બધા લોકો પપ્પાને સમજાવવા આવતા. હું પપ્પાને મળવા ગઈ. કલાકો સુધી અમારી વચ્ચે ચૂપકીદી રહી. મેં ચાય આપી. એણે ચા પીતા પીતા કહ્યું, “ અવની, બેટા મારે ક્યાંય નથી જવું. આખી વાતમાં દોષનો ટોપલો લોકો તારા પર ઢોળી રહ્યા છે. આખી જીંદગી એકલો રહ્યો જ છુંને..થોડું વધારે ખેંચી લઈશ.” ખબર નહીં અચાનકથી મને શું હિંમત આવી હું ઉભી થઈ અને પપ્પાનો સામાન ભરવા લાગી. એ નવાઈથી જોઈ રહ્યા. હાર્દિકને મેસેજ કરી દીધો.