દેસાઈએ, પોતાની જીપમાં, રાયટર રમેશ ચૌધરી અને બીજા બે પોલીસ માણસોને, બંને મહિલાઓનો પીછો કરવા તરત જ રવાના કર્યા. દર્શનકુમારે કહ્યું : “સાહેબ, મારી ભૂલ થઈ ગઈ, સંકોચને કારણે મેં વાત છુપાવી હતી. થોડા દિવસ પહેલાં હું વિસનગર ગયો હતો. બસસ્ટેશનમાં હંસાનો(ઉં.૩૨) સંપર્ક થયો, અમે એકબીજાના મોબાઈલ ફોનનંબરની આપલે કરી. હંસા મિસકોલ કરતી ફોન ઉપર વાતો થતી. એકાદ-બે વખત વિસનગર રેસ્ટોરન્ટમાં સાથે નાસ્તો કર્યો. હું દિલ દઈ બેઠો, હંસાને હું એકાંતમાં મળવા ઇચ્છતો હતો. હંસાએ મને કહેલ કે શેભર ગોગ મંદિરની આજુબાજુ જંગલ અને ટેકરીઓ છે. મંદિર સિવાય માણસોની અવર-જવર રહેતી નથી. બંને મંદિર વચ્ચે, રસ્તાની બાજુમાં ટેકરીઓ પાછળ શાંતિથી મળીએ ! હું તૈયાર થઈ ગયો. દોડવું હતું ને ઢાળ મળ્યો! કડકડતી ભૂખ લાગી હોય અને ભાવતાં ભોજનનો થાળ મળે, એવું મને લાગ્યું ! તારીખ ૨૮.૨.૨૦૧૪ના રોજ, હું પાટણથી ખેરાલુ આવ્યો. હંસા અને તેની કાકીસાસુ રમીલા દેણય ગામેથી ખેરાલુ આવ્યાં. ખેરાલુથી રિક્ષામાં શેભર ગોગ મંદિરે આવ્યાં. મંદિરે દર્શન કર્યાં. હંસા અગાઉ અહીં આવી હતી, તેથી તેણે કહ્યું કે આપણે જૂનાં મંદિરે દર્શન કરવાં જોઈએ. અમે ત્રણેય ચાલતાં થયાં. અડધો કિલોમીટર ચાલ્યાં ત્યાં સૂમસામ જગ્યા આવી. હંસાએ કહ્યું કે થોડીવાર એકાંતમાં મળીએ. રમીલા રસ્તાની બાજુમાં બેઠી, હું અને હંસા ટેકરી પાછળ ગયાં. અમે પ્રેમસાગરમાં ડૂબીએ તે પહેલાં, હંસાનો પતિ જીતુજી કેશાજી ઠાકોર(ઉ. ૩૬), મુકેશજી છનાજી ઠાકોર(ઉ. ૨૫) અને એક બીજો માણસ મોટરસાઇકલ ઉપર ધોકા, ધારિયું અને છરી લઈને આવી પહોંચ્યા, રમીલા પણ પાછળ પાછળ આવી. સાહેબ, મને ધોકાથી માર્યો અને મને લૂંટી લીધો. મેં બૂમાબૂમ કરી. હંસા અને રમીલાને ત્યાં મૂકી ત્રણેય ઈસમો મોટરસાઇકલ ઉપર નાસી ગયા. હંસા અને રમીલા જંગલ તરફ ભાગી ગઈ.”