‘જિંદગી ખૂબસૂરત છે, પણ તેને અધિક ખૂબસૂરત બનાવવી જોઈએ.’ એ તેણે વારંવાર કહ્યું, સાથીઓને. દરેક નિર્ણાયક પળે. હોઠ પર કશુંક ગણગણતો રહે. તેનામાં એક કવિ, એક ગાયક અને સર્જક છૂપાયેલો પડ્યો હતો. ૧૩ એપ્રિલ, ૧૯૧૯ના જલિયાંવાલા બાગ હત્યાકાંડ થયો. ભગતની વય માત્ર બાર વર્ષની! તેની એક બહેન હતી, અમરો. બેહદ સ્નેહ કરતો હતો આ ભાઈ. તેણે જ સ્મરણની કેડી પર ભગતની એક છબિ અંકિત કરી છે ઃ ‘તે દિવસે સવારે ‘વીરો’ (પંજાબનો સૌથી લાડકો શબ્દ ‘બીરા’) શાળાએ ગયો તે છેક રાતે પાછો ફર્યો. અમે બધાં ગભરાઈ ગયાં હતાંં. આવ્યો કે તુરત ફળ અને મીઠાઈ આપતાં મેં પૂછયું ઃ ‘ક્યાં હતો ભાઈ? તને ચારે તરફ શોધ્યો, શાળામાં તપાસ કરી. ત્યાં પણ નહોતો. લે, થોડાંક ફળ ખાઈ લે.’ આટલું સાંભળતાં જ તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. પોતાના ખમીસના ખિસ્સામાંથી એક શીશી- કાચની- કાઢી. તેમાં માટી હતી. તેણે કહ્યું ઃ ‘અમરો, આ માટી નથી, ધૂળ નથી. શહીદોનું લોહી છે!’ રોજેરોજ સવારે તે માટી માથે લગાવે. તિલક કરે પછી શાળાએ જતો.