1931માં ઈરાનની-અંગ્રેજ કંપની ભારતીય કર્મચારીઓને છૂટા કરવા માંડી. એમાં પણ દેવકૃષ્ણ જોશીનો નંબર છૂટો થવામાં છેલ્લો હતો. ઉપરી અધિકારીઓ એમને છોડવા રાજી નહોતા. કારણમાં ઉમદા છાપ કામગરા માણસ તરીકેની, છૂટા થઈને સ્વદેશ પરત આવ્યા ત્યારે ગાંધીજી સમગ્ર દેશ ઉપર સૂર્યની જેમ પ્રકાશતા હતા. દેવકૃષ્ણ જોશી એમને મળવા આતુર હતા. સોનગઢના ગુરૂકુળમાં થોડો વખત માનદ સેવા શિક્ષક તરીકે આપી. પણ પછી રાજકોટની રાષ્ટ્રીય શાળામાં એ ગાંધીજીના સતત સંપર્કમાં પહોંચી ગયા અને આંખો મીંચીને ગાંધીધ્યાનમાં તલ્લીન થઈ ગયા. કવિતા લખવાનું છૂટ્યું નહોતું. એક વિશિષ્ત વાત એ બની કે ગાંધીજી ‘હરિજનબંધુ’ ચલાવતા ત્યારે એમાં ક્યારેય પણ ગુજરાતી કવિતા છપાતી નહિ-પણ એ દેવકૃષ્ણ જોશીની કવિતા વાંચીને એવા પ્રભાવિત થયા કે ‘હરિજન તરસ્યો જાણી, પાયું નહીં પાવળું પાણી’ એ એમણે ‘હરિજન બંધુ’ ને પાને પહેલી અને છેલ્લી કવિતા દેવકૃષ્ણ જોશીની છાપી. પણ 1939-45 સુધીની લડાઈમાં તો બધું વેરવિખેર થઈ ગયું. સ્થિતિ કપરી આવી. લડાઈના કારણે તાર ઓફિસમાં ભરચક કામ રહેતું. રોજમદારી માણસો રાખવા પડતા. વખાના માર્યા દેવકૃષ્ણ જોશી ભાવનગર જનરલ ટેલિગ્રાફ ઓફિસમાં રોજમદાર સિગ્નલર તરીકે નોકરીએ રહ્યા. દરરોજના રૂપિયા ત્રણનો પગાર. મહિનાના રૂપિયા નેવુંમાં તો ખેંચાઈ રહેવું પડે. એટલે એમણે ફરજ કરતાં વધારાનું કામ લઈને એક તાર કરી આપવાની સામે ચાર પાઈનું વધારાનું મહેનતાણું ‘પાઈ મની’ મેળવવા માંડ્યા. ગણિત સાદું હતું. ચારસો રૂપિયાની કેટલી પાઈ થાય. એ ગણવાને બદલે ચારસો રૂપિયા બરાબર દરરોજનું ઓગણીસ કલાક કામ એવું સમીકરણ માંડ્યું તો ઠીક, વિચારવું પણ સહેલું પડે. વચ્ચે વચ્ચે કવિતાનો ગાળો, વળી યુદ્ધ વિરામ. ફરી દેવકૃષ્ણ જોશી ભીતર ને ભીતરથી અકળામણ અનુભવવા માંડ્યા. ચોપાસ દ્રશ્યો જ એવાં હતાં. લોહી-લાઠીમાર-ગોળીબાર અને જેલ પણ ખરી. સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામમાં આ રીતે ભાગ લીધો.