એમની સંનિધિમાં સપ્તાહ પર સપ્તાહ વીતતું ગયું તેમ તેમ વ્યક્તિત્વની અલગતાનું આવરણ ભેદાવા તથા દૂર થવા લાગ્યું. એમની સાથેના સમય દરમિયાન મને સદાય એવું અનુભવવા મળ્યું. આશ્રમના મુખ્ય કાર્યકર્તાઓ (એમના ભાઈ અને આશ્રમની બાહ્ય પ્રવૃત્તિઓનું સંચાલન કરનારા સદસ્યો) ના નિર્ણયને અનુસરીને મહર્ષિ જયારે નવનિર્મિત મંદિરના હોલમાં રહેવા આવ્યા ત્યારે તે દિવસે મારા પોતાના જીવનમાં મહત્વનું પરિવર્તન આવ્યું. એ મંદિરનું નિર્માણ ઈ. સ. 1922માં જ્યાં એમની માતાનો અગ્નિસંસ્કાર કરવામાં આવેલો ત્યાં જ શુદ્ધ ભારતીય ઢબે થયેલું. પ્રથમ તો એવી અફવાઓ વહેતી થયેલી કે મહર્ષિ પોતાના પૂર્વસ્થાનમાં સંપૂર્ણ સુખી હોવાથી, એને ત્યાગવા નહોતા માગતા. પરંતુ આશ્રમના સર્વાધિકારીએ અને એમના સદસ્યોએ એમને પ્રણિપાત કરીને એમની સાથે સંમત થવાની પ્રાર્થના કરી ત્યારે, એમણે જણાવ્યું કે, કોઈ ક્યાં રહે છે એનું મહત્વ ઓછું છે, અને એમના અનુનય-વિનયનો સ્વીકાર કર્યો. આરસમાંથી તૈયાર કરેલો ભરતકામવાળા ભારતીય દુશાલાઓથી ઢંકાયેલો મોટો કૉચ મંદિરના એમના અંતિમ નિવાસસ્થાન જેવા હોલમાં એમની પ્રતીક્ષા કરતો’તો. મહર્ષિના કૉચની પાસે પુસ્તકોનું ખાનું, નાનું સરખું ટેબલ અને ઘડિયાળ હતું. એમની આગળ ધૂપદાની રહેતી. એમાં દિવસભર અગરબત્તીઓ સળગતી રહેતી તથા સમસ્ત હોલમાં સુવાસ ફેલાવતી.