આ પ્રાર્થના કરતા ઠગભગતો પોતાના સગાસંબંધીનેય ભગવાનની જેમ ભોળા માનીને ભોળવવા પ્રયત્ન કરતા હોય છે. પણ પૃથ્વી ઉપર તો માત્ર ‘શંભુ ભ’ઈ’ હોય. ‘ભોળા શંભુ’ નહીં, એટલે બધા હૈડ….હૈડ…. કરતાં ફટકારીને ભગાડે. એટલે વળી પાછા આ ઠગભગતો પ્રાર્થનાના પગથિયે ચડે. ‘…..તુમ હી હો માતા… પિતા તુમ હી હો, તુમ હી હો બંધુ સખા તુમ હી હો….’ આવું ‘માતા’થી ‘સખા’ સુધીનું સંબંધોનું પેકેજ ભગવાને એને આપ્યું’તું, પણ વાપરતાં ન આવડ્યું. એટલે ‘તુમ હી હો માતા….’ કહીને માલ પરત કરવા પહોંચી જાય. એટલું જ નહીં, પરંતુ એ પ્રાર્થના ગાતો હોય અને તે વખતે માતા, પિતા, બંધુ, સખા પાછાં એની સાથે સમાધાન કરવા આવે તો પ્રાર્થનાની બીજી પંક્તિઓ ગાવાય ઊભો ન રહે ! અને ‘ઈચ ગાર્ડ’ની જેમ ઈશ્વરને બાય-બાય કરીને શ્રાદ્ધમાં ભળે એમ સગા ભેગો ભળી જાય ! આમ માણસ ઈશ્વરનો ‘સંકટ સમયની સાંકળ’ તરીકે જ ઉપયોગ કરતો આવ્યો છે ! સંકટ આવ્યું નથી કે સાંકળ ખેંચી નથી. છ-છ છોકરીઓનો જેને બહોળો અનુભવ હોય છતાં સાતમી સલૌની દગો દે તો આ છત્રીસી છાતીવાળો છગન ઢીલોઢફ થઈને ભગવાનને શંકા-પ્રશ્ન કરે કે… ‘દુનિયા બનાને વાલે ક્યા તેરે મનમેં સમાયી….? કાહે કો દુનિયા બનાયી ?’ કેમ જાણે ઈશ્વરે કમાવા માટે દુનિયા બનાવી હોય અને દુનિયાનું બિલ્ડિંગ બાંધવામાં કપચી કૌભાંડમાં 40 ટકા કટકી કરી હોય ?!