જવા દો, એટલે જ જ્યારે જ્યારે વિમાનમાં મુસાફરી કરું છું ત્યારે ત્યારે હું વિમાનમાં બેસતો નથી, હું વિમાન બનું છું. એની પાંખો મારી પાંખો બની જાય છે, એની ધ્રુજારી મારી આનંદની ધ્રુજારી હોય છે, એની ઘુર્રાટી મારા ગર્વની ઘુર્રાટી હોય છે. એનાં બે પૈડાં જમીનથી ઊંચકાય, એની સાથે હું ઊંચકાઈ જાઉં છું આકાશમાં, ભૂરા ભૂરા આકાશમાં, વાદળો પર સવાર વાદળો વચ્ચે, વાદળો ચીરતો, વાદળોની ઉપર…. હા, ઊડતાં પહેલાં વિમાનની પરિચારિકા અકસ્માતના સમયમાં શું શું કરવું એની નિદર્શન દ્વારા સૂચના આપે છે, ત્યારે મને થોડીકવાર તો થાય છે કે ઘોરખોદિયાની જેમ જમીન ખોદીને છેક ઊંડે સુધી પહોંચી જાઉં- પડવાનો કોઈ ભો જ નહીં. પણ ત્યાં તો હું અધ્ધર થાઉં ને પેટમાં ‘પતંગિયાં’ ફફડે ન ફફડે ને હું પતંગિયા જેવો હળવો ફૂલ….