મુક્તિ….હા, આજે મુક્ત છું. સાવ નચિંત. ન આલોક, ન પિન્ટુ-ચિન્કી. નદીનાં ઊંડા જળમાં ડૂબકી લગાવી સપાટી પર પાછી ફરતી વ્યક્તિના જેવી નકરી હળવાશનો અનુભવ થયો. ન તો આજે આલોક માટે વહેલાં રસોઈ કરવાની છે, ન તો પિન્ટુ-ચિન્કીને સ્કૂલે મોકલવાની દોડધામ. તો પછી આ ખાલી દિવસો જશે કેમ ? શું કરીશ બે દિવસ હું ? અફાટ વિસ્તરેલા રણ જેવા આ સમયને કેવી રીતે ભરીશ હું ? કોઈ બોલે : સિમ સિમ ખૂલ જા – અને ગુફાના દ્વારના પથ્થરો ખસી જાય. અણધાર્યો છૂપો ખજાનો હાથ લાગે એમ જ છેક ભીતરથી અવાજ આવ્યો. ના, ઘઉં અને મસાલા – અથાણાંને ગોલી મારો આ બે દિવસ ! આ દિવસો તો મારા છે. માત્ર મારા એટલે કે અમોલા ગુપ્તાના. મારા નામ જેવા જ અમૂલ્ય. સહેજ રફ-ખરબચડી સપાટીવાળા કોરા કૅન્વાસ જેવા છે આ દિવસો. તેના પર જેવાં ચિત્રો દોરવાં હશે, દોરી શકાશે ! પસંદગીના, માત્ર મારી એકલાની પસંદગીના રંગો એમાં પૂરી શકાશે…. પણ હાલ તો મુક્તિને માણતા જીવ, ઊંઘી જા. કાયમનું પાંચ વાગ્યાનું સવાર ભલે આજે સાત વાગ્યે પડવું હોય તો પડે. આજે તો એ પણ મુક્ત છે; મારી જેમ સ્તો !