બાપુનું તાવીજ યાદ આવી જાય – જ્યારે પ્રશ્ન થાય કે કોની સાથે ચાલવું, તો સમાજના સાવ છેવાડે ઊભેલા માણસને યાદ રાખી પોતાના કામને તપાસવું. નારાયણભાઈના જીવનમાં પણ આ છેવાડાનો માણસ પલાંઠી વાળીને બેઠેલો. એટલે જ વિનોબાના ભૂદાનયજ્ઞ દ્વારા રાષ્ટ્રના સૌથી છેવાડાના ગરીબ ભૂમિહીનોને ભૂમિ પહોંચાડવાના ક્રાંતિકાર્યમાં લાગી ગયા. જ્યારે ગુજરાતના મોવડીઓ હજુ કાંઠા પર ઊભા રહીને આ આંદોલનને મૂલવી-તોળી રહ્યા હતા ત્યારે આ નવજુવાને ગુજરાતભરની વ્યાપક પદયાત્રા દ્વારા ધરતીનો ખોળો ખૂંદી, એકરોનું ભૂદાન પ્રાપ્ત કરી, આંદોલનની સંભાવનાને સાકાર કરી. ‘મા ધરતીને ખોળે’ પુસ્તકમાં પ્રગટ થયેલી ઘટનાઓ એક નવયુવકના હૃદયમાં નવી અહિંસક સમાજરચનાના કેવા મજબૂત પાયા ખોડી આપે છે તેનું દર્શન કરાવે છે. ભૂદાન માટે પદયાત્રા જરૂરી હતી તો ભૂદાનનો વિચાર ફેલાવવા વિચાર-પત્રની જરૂર હતી. તેથી પ્રબોધ ચોકસી ને ચુનીભાઈ વૈદ્ય સાથે ખભેખભો મિલાવી ‘ભૂમિપુત્ર’નાં મંગળાચરણ કર્યાં. પછી તો પૂછવું શું ? આંદોલનનાં મોજાં ગજગજ ઊછળ્યાં, તો આ ક્રાંતિવીરે પણ પોતાના ગજાને વધુ ને વધુ વિસ્તાર્યું. કેવળ ગુજરાતના અગ્રસ્થાને નહીં, રાષ્ટ્રનું ભૂદાનકાર્ય સંભાળતી ‘સર્વ સેવા સંઘ’ની સંસ્થાનું પણ નેતૃત્વ સંભાળ્યું. ભૂદાનયજ્ઞના વિધવિધ મોરચે હંમેશાં આગળ રહીને જવાબદારીઓ નિભાવી. વિનોબાની ગુજરાતયાત્રામાં પણ આગળ-પાછળ સમેત તમામ જવાબદારી માથે રાખી યાત્રાને સંપન્ન બનાવી. ગુજરાતમાંથી રોજના એક લેખે એકસો દસ શાંતિસૈનિકોની વિનોબાની માગણી હતી તે પૂરી કરી. છોગામાં ગ્રામદાન પણ સમર્પણ કર્યાં.