આ લખું છું એની જાણ મારા દીકરા ચિ. તન્મયને કરીશ જ. જેને તું ‘તનુ’ કહે છે અને એ તને ‘સમી’ કહીને સમ્બોધે છે. તમે બન્ને એકબીજાને ચાહો છો અને લગ્ન કરવા માટે પરસ્પરનાં મમ્મી-પપ્પાની સમ્મતિ ઈચ્છો છો… ‘આમ તો એટલો મોટો કોઈ પ્રૉબ્લેમ નથી’, એવું તન્મય માને છે. પણ એક માણસની ‘સમ્પૂર્ણ ના’ હોય; ને બીજે પક્ષે બીજી વ્યક્તિની સમ્મતિ તો હોત પણ અંદરથી પાતળી પ્રસન્નતા પરખાતી હોય ત્યારે મને એનાં જોખમોનો ખ્યાલ છે. વિઘ્નો અને પીડા વગરની સીધી ‘પ્રેમપ્રાપ્તિ’ તો ક્યાં છે ? ને હોય તોપણ એની મજા શી ?! ક્યારેક અસમ્મતિમાં હઠાગ્રહ-અંગત વેઠ્યાની-જિદ્દ હોય છે; તો સમ્મતિમાં અંદરથી એકલાં એકલાં પીડા વેઠી લેવાની તૈયારી હોઈ શકે ! સંતાનોનું સુખ ન ઈચ્છનારાં મા-બાપ તો ભાગ્યે જ હોય છે. તો, મા-બાપની પીડા કે પ્રસન્નતાને ઠરીને સમજી શકે એવી પક્વતા, સંતાનોમાં એ ઉત્સાહ-ઉલ્લાસની વયે ન હોય એય સ્વાભાવિક છે. સમજણ, અનુભવનું સંતાન હોય છે. સમતા ! હજાર હજાર મોઢાવાળા વાસ્તવને તમે બંને કેટલેક અંશે તો સમજો જ છો… એ અણધાર્યું કયું મોઢું ખોલશે એ નક્કી નથી હોતું. ને એની સામે –