‘તમારા આ રળિયામણા દેશમાં આવ્યે મને સાડાપાંચ વર્ષ થયાં. ગુજરાતમાં ઘણા ગુણો છે- તીવ્ર સામાન્ય બુદ્ધિ, ધંધાદારી આવડત, ઉધમ અને કરકસર. તમારા ચારિત્ર્યમાં રહેલાં નિશ્ચયબળ અને દૃઢતા મારી નજર બહાર રહી શકયાં નહીં. મને શંકા નથી, કે ગુજરાતમાં જૉ પેટે ચાલવાનો હુકમ ફરમાવવામાં આવ્યો હોત તો, દૂબળા-પાતળા અને તુરછ દેખાતા વાણિયામાંથી કેટલાક તો એવા નીકળત કે જે, સંગીનની અણી એમની સામે ધરવામાં આવી હોત તો પણ એ હુકમનો અનાદર કરત. સ્વભાવમાં રહેલી આ દૃઢતાએ મને આકષ્ર્યોઅને તમારી અહિંસાએ પણ. પશુ, પંખી, માછલાં અહીં છે તેના કરતાં વધુ છૂટથી અને ઓછા ડરથી ફરી શકે એવું દુનિયામાં બીજું કોઇ સ્થળ નથી. તમારા સ્વભાવમાં રહેલી લાગણીમયતાથી પણ હું આકર્ષાયો હતો. આ બધાથી હું તમારી વધુ નજીક આવતો ગયો, તે એટલે સુધી કે કેટલાક વખતથી હું મારી જાતને ગુજરાતી માનવા લાગ્યો છું. આનાથી હું ગર્વ અનુભવું છું.’ આચાર્ય કòપાલાની (મહાદેવભાઇની ડાયરી’ ભાગ-૧૨માંથી)