જવાબ મળ્યો- ‘દરેક વસ્તુના વેચાણ માટે પબ્લીસિટી કરવી પડે. પહેલાના જમાનામાં અનંતરાય રાવળ કે એવા કોઇ લબ્ધપ્રતિષ્ઠિત વિવેચકની પ્રસ્તાવના કે ‘બે બોલ’ આગળના પાનાઓ પર છાપતા એટલે ચાલતું. હવે તો વાજતેગાજતે આઠ-દસ કવિઓ , લેખકો કે વિવેચકને કવરમાં ૫૦૦૦ -૧૦,૦૦૦ એમની હેસિયત પ્રમાણે, મૂકીને આપવા પડે. હોલ ભાડે રાખવો પડે, ભોજનનો ઓર્ડર આપવો પડે, આમંત્રણપત્ર લખવા પડે, સ્પેશ્યલ અહેવાલ લખનારને બોલાવવા પડે. એ અહેવાલ લખનાર પણ તમારા જેવા ન ચાલે. જાણીતા વર્તમાનપત્રમાં એમની કોલમ ચાલતી હોય કે ચિત્રલેખા જેવા માતબર સામયિકમાં એમનું છપાતું હોય એવા વૃતાંતનિવેદકને પણ કવરમાં ચાંદલો મૂકીને બોલાવવા પડે. કોઇ જાણીતા કવિ કે લેખકને આ કામ માટે બુક કરવા પડે. એટલે એ જ, પોતાના મળતિયા પાંચ-સાત સર્જકોને બોલાવી લાવે, એમને ય એમાંથી કમિશન મળી જાય. એકાદ લાખ રૂપિયાનું કેપિટલ ઇન્વેસ્ટમેન્ટકરવું પડે. એકાદ લાખ એટલે તમારા જેવા એન.આર.આઇ માટે, ૬૭ ના ભાવે તો કાંઇ નહીં ને ? પાછા તમારા જેવા સિનિયર્સને અમેરિકાની સરકાર સોશ્યલ સિક્યોરીટી આપે જ છે ને ? તમે તો દીકરા કે દીકરીના ઘરમાં રહેતા હો એટલે ઘરખર્ચ- ભાડુ, લાઈટના બીલ, ટેલીફોનના બીલ, પેટ્રોલના ખર્ચા જેવા ખર્ચા ય નહીં. તમારે ક્યાં તો, મંદીરોમાં ડોનેશનો કરવાના અથવા ગાંઠના ખર્ચે ચોપડીઓ છપાવીને ‘લેખક’ બનીને વટ મારવાનો !