પણ આ કેસમાં આ કાયદેસર અનુક્રમનાં પાલન માટે કોઇ શકયતા જ કયાં હતી? ડોકટર પ્રજાપતિ તાજા જ એમ.બી.બી.એસ. થઇને સરકારી નોકરીમાં જોડાયા હતા. વધારામાં એમણે ડી.જી.ઓ. પણ કર્યું હતું, એટલે પ્રસૂતિ કરાવવાનો પણ અનુભવ ખરો જ. એ તરત જ અંદરના ઓરડામાં ધસી ગયા. આ એમની ભૂલ ગણો તો ભૂલ, લાપરવાહી કહો તો લાપરવાહી અને માનવતા ગણો તો માનવતા. ડોકટર જયારે નિમુ પાસે પહોંરયા, ત્યારે બાળકનું અડધું શરીર જનેતાનાં શરીરમાંથી બહાર આવી ગયું હતું, અડધું હજું અંદર હતું. નિમુની ચીસો વધુ ને વધુ મોટી થઇ રહી હતી. ડો. પ્રજાપતિએ માંડ-માંડ હેન્ડગ્લોઝ પહેર્યા અને બાકીનું કામ પૂરું કર્યું. પ્રસૂતિ સુખરૂપ સંપન્ન થઇ. બાળક બચી ગયું, એની મા પણ જીવી ગઇ. ડોકટર મોજાં કાઢીને બારણું ખોલીને બહાર આવ્યા. કોઇ પણ ડોકટર આવા સંજોગોમાં જે પહેલું વાકય બોલે તે જ એ પણ બોલ્યા, ‘પેંડા વહેંચો, કાકા! તમારી વહુએ દીકરાને જન્મ આપ્યો છે.’ ‘શું બોલો છો, દાકતર? તમારું દિમાગ તો ઠેકાણે છે ને? મારી વહુ પરણીને સાસરે આવી એ વાતને આજે ત્રણ મહિના જ થયા છે. આ કોનો દીકરો અમારા ગળે વળગાડવાની વાત છે?’ જશીયો કોળી વિફરી બેઠો.