આ પૈકી અસાઈત ઠાકુર દ્વારા ઈ.સ. 1361 આસપાસ રચાયેલ ‘હંસૌલી’ને ગુજરાતી ભવાઈનું આદ્ય સ્વરૂપ કહી શકાય. ‘હંસૌલી’એ ચાર ભાગમાં નરવાહન તથા હંસૌલીના વિવાહ, એમનાં પુત્રો હંસરાજ અને વચ્છરાજનાં ત્રણ જન્મોની કહાણી છે. ઈ.સ. 1399 આસપાસ શ્રીધર વ્યાસ રચિત ‘રણમલ્લછંદ’, ઈડરના રાણા રણમલ્લની પાટણના સુલતાન સાથેની લડાઈનું બયાન કરે છે. એનાં 70 શ્ર્લોકો પૈકી પ્રથમ 11 શ્ર્લોક ફારસી-અરબી શબ્દો મિશ્રિત સંસ્કૃતમાં છે. ભીમની રચના ‘સદયવત્સચરિત’ (ઈ. સ. 1410)એ ગુજરાતની જાણીતી લોકકથા સદૈવત અને સાવળિંગના પ્રેમ અને આઠ જન્મના સાથની કહાની છે. ઈ.સ. 1420માં ‘સંદેશકરાસ’ રચીને મીર અબ્દુર રહેમાન આ સમયનો એકમાત્ર મુસ્લિમ સર્જક બની રહે છે. ‘સંદેશકરાસ’, શીર્ષક સૂચવે છે એમ, ‘દૂત કાવ્ય’ છે. વિજયનગરમાં રહેતી કન્યા મુસાફર સાથે ખંભાત રહેતા પોતાના પતિને સંદેશો મોકલાવે છે. કવિએ ખંભાતનું સુંદર શબ્દચિત્ર ખડું કર્યું છે. રચનાના પ્રથમ 17 શ્ર્લોક પ્રાકૃતમાં છે.