બાળકો પણ કયારે ચૂપચાપ આવી પાછળ ઉભાં રહી ગયાં હતાં, તે ખબર જ ન પડી. તે બાળકો સામે જોતાં, પહેલીવાર પોતાની જાતને નિસહાય અનુભવી. આંખોના નીર આજ રોકાવાનું નામ જ નથી લેતાં. એકવાર તેનાથી ઈશ્વર સામે ફરિયાદના સૂરમાં જોવાઈ ગયું. પણ ઈશ્વર પરની શ્રદ્ધાએ મન પાછું કઠણ કરી દીધું. આમ પણ, ઈશ્વર તકલીફ જે સહન કરી શકે તેને જ આપે. આ જ તો માનવીની પરિક્ષાની ઘડી કહેવાય…?