કમનસીબી પણ જો કે આ પત્ર એ લોકોને ઉદ્દેશીને લખું છું જે કદાચ આત્મહત્યા કરવા એટલો જલ્દીમાં હોય છે કે એ આવું વાંચવા-વિચારવા-સમજવા માટે થોડી મિનિટ પણ ફાળવી શક્તો નથી! મારા દોસ્ત તું શા માટે આવું અવિચારી પગલું ભરે છે ? દિકરા તને શું તારા માં-બાપ અને શિક્ષણ વ્યવસ્થા પ્રત્યે એટલો બધો ગુસ્સો અને નફરત છે કે તું અમુક વસ્તું અને વાત એટલી ગણીને ગાંઠે બાંધી લે છે કે એ લોકોએ તારા પ્રત્યે બજાવેલી દાખવેલી સારી સારી વાતોને ભૂલી જઈને અમુક ખોટી અને એ પણ તેઓએ મજબુરી કે આવેશમાં કહેલી વાતોને પકડીને દોરડું પકડીને કે ઝેર ખાઈને એ લોકોનું જીવતર ધૂળ-ધાણી કરવા પર આવી ગયો છો? અરે! તારે આક્રોશ જ પ્રગટ કરવો છે ને? તો તું એ લોકો તારા વિશે જે જે નેગેટીવ વાતો કરે છે એને પોઝીટીવમાં ફેરવી બતાવ ને ? એમની નાની નાની વાતો જે તને તો મેરું પર્વત જેવી મોટી લાગતી હશે એવી વાતોનો બદલો આ રીતે લેવાનો કે તેઓ તારા ગયા બાદ જિંદગીભર ખુદને માફ ન કરી શકે ? ! ? તને ખબર છે? તેઓનું ચાલે તો તેઓ પણ તારા ગયા બાદ આપઘાત કરીને જીવ આપી દે પણ દિકરા જીવ દેવો કરતા જીવવું વધું અઘરૂં હોય છે એ તને કેમ સમજાવું? અને એ જીવ ન દેવા પાછળ તેઓ પાછળ રહેલી કેટલીયે જિંદગીનો વિચાર કરીને અટકી જતા હોય છે પણ તને ખબર છે એ જીવવું એટલે પ્રતિપળ મરવું… આમ તો જીવન જરૂરી બધી ક્રિયાઓ કરે છે… સુતા-જાગતા-ખાતા-પીતા-રડતા અને હસતા બધી જ ક્ષણોમાં તું જ સમાયેલો હોય છે દિકરા.. તને શું ખબર કે તેઓ પર શું વિતતું હશે?