ત્રણેનું અસ્તિત્વ છિન્નભિન્ન થઈ ગયું છે. દરેક પોતાના જીવનમાંથી સરી ગયેલા ‘અર્થ’ શોધવા પ્રયત્ન કરે છે. જીવવાનો જાણે હેતુ છીનવાઈ ગયો છે. એમના લલાટેથી કંકુ ભૂંસાયું નથી, છતાં જાણે એ કંકુમાં સૌભાગ્યનો આનંદ પણ નથી. ત્યક્તાનું લાંછન હવે કપાળે લાગ્યું છે. પોતાના દોષ વિના મળેલા આ લાંછન-દુર્ભાગ્યનો બોજ લઈ જીવવાનું છે. ‘પતિ પાછો ફરશે’, ‘એની ભૂલ સમજશે’ એવી હૈયાધારણ જેમ પૂજાને અપાય છે તેમ બધાંને અપાય છે પણ કળ વળતી નથી. વિશ્વાસ બેસતો નથી. સૌ પતિને મહેણાંટોણાં મારે છે, પરંતુ પતિ બદ્ધ છે, કંઈક અંશે હેલ્પલેસ લાચાર છે – એ પોતે રહેંસાયો છે. ‘માસૂમ’માં પતિ ઘર બહાર જતો નથી. જવાનો પણ નથી, એને માટે એ તો એક ગઈ કાલની ઘટના હતી. અકસ્માત હતો. તો પણ પત્ની ઈર્ષ્યાથી પ્રજળી ઊઠી છે. પતિ અવારનવાર કહે છે : ‘હું તને ચાહું જ છું – ખૂબ.’ તો પણ એના શબ્દોમાંથી જાણે શ્રદ્ધાનો રણકાર ઊડી ગયો છે. વસ્તુતઃ બીજી પ્રેયસીથી થયેલા પુત્રનું અસ્તિત્વ ને તેની મમ્મીનું મૃત્યુ ન હોત તો ‘માસૂમ’ની કથા જ નથી. એ નમાયા બાળકનું આગમન, એના સ્વીકાર-અસ્વીકારનો પ્રશ્ન પતિ-પત્ની વચ્ચે ધરતીકંપ કરી મૂકે છે. ‘ગૃહપ્રવેશ’ની માનસી કળ વળતાં સમજે છે; પોતાના લગ્નજીવનને કાટ લાગ્યો છે એ કંઈક હળવાશથી, હસીને કામ લે છે. તરકીબ કરે છે. નવેસરથી ઘર સજાવે છે. ‘અર્થ’ની પૂજા શરૂઆતમાં તો બીજી નારી, કવિતાને ખૂબ કાકલૂદી, આજીજી કરે છે – ‘મારા પતિને મુક્ત કર’, ‘મારું ઘર તૂટે છે’ – એની (શબાના)એ ફોન પરની કાકલૂદી આપણને પણ સ્પર્શી જાય છે. પરંતુ પછી છિન્નભિન્ન અસ્તિત્વમાંથી બહાર આવી પોતાનું ગૌરવ જુદી જ રીતે પ્રાપ્ત કરે છે. ‘હું સ્વતંત્ર રીતે મારું જીવન – મારું ભાવિ ઘડી શકું’ એ વિચાર સાથે પહેલી વાર ઘર બહાર પગ મૂકે છે – સ્થિર થવા માટે.