ભગવાન કહે છે કે સ્થિત-પ્રજ્ઞ સ્વયં પોતામાં પોતાથી સંતુષ્ટ હોય છે. સાધારણ રીતે જીવની સંતુષ્ટિ ક્યાંક બાહ્ય અનુકૂળતા ઉપર આશ્રિત હોય છે. પરંતુ અહી ભગવાન એક એવી મનઃસ્થિતિની ચર્ચા કરે છે કે જે કોઈ બાહ્ય અનુકૂળતાના માપદંડો પર નિર્ભર નથી. આ સંતુષ્ટિ પાછળ પોતાના સ્વરૂપ વિષે પૂર્ણતા, તેમજ જગતના મિથ્યાત્વના નિશ્ચયનું જ કારણ છે. જે પોતાની પરિપૂર્ણતાના જ્ઞાનથી યુક્ત છે તે જ અંદરથી તૃપ્ત થઈ શકે છે. તે કોઈ પણ પરિસ્થિતિમાં પોતાના વ્યક્તિગત સ્વાર્થની પૂર્તિની ઇચ્છાથી પ્રેરિત નહીં થાય. એના દ્વારા કરવામાં આવેલ કર્મ જગતના હિત માટે જ થાય છે. એવી પરિપૂર્ણતા વ્યક્તિત્વમાં નિર્ભીકતા લાવે છે. આ નિર્ભીકતા સાથે જ એક અલૌકિક પ્રેમની સુગંધ આવે છે.