ગુરુથી વિયોગ થવાનો છે. ગુરુએ ત્રણેના જવાના માર્ગ પર કાંટા પાથરી દીધા. એક પગ રાખવાની પણ જગ્યા ન રાખી. નંદે ચાલવાની શરૂઆત કરી તો તેણે કાંટા જોયા, પણ તેને આમ તેમ કરી ચાલ્યો ગયો. બીજો સુનંદ તેને કૂદી ગયો. ત્રીજો જે સમ્યક હતો, તેણે પોતાનો સામાન રાખી દીધો અને વિચાર્યું કે હું તો કૂદી જઈશ, પણ બીજા આવનારાઓને આ કાંટા જખમી કરશે. એટલે તેણે કાંટા ઉપાડીને રસ્તો સાફ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ભલે થોડો મોડો ઘેર પહોંચું. ગુરુ આ બધું જોતા હતા. તેમણે નંદ અને સુનંદને બૂમ મારી કે તમે બન્ને પાછા વળી આવો. ગુરુએ તેમને કહ્યું કે, તમને ઘેર જવામાં હજી એક વર્ષ લાગશે. આ મારી આખરી પરીક્ષા હતી. સારું લાગ્યું કે તું સાવધાનીથી ગયો અને સુનંદ કૂદીને ગયો. પણ જો, સમ્યક શું કરે છે ? તેને ઘેર જવાની જરા પણ ઉતાવળ નથી. તે બીજાઓ માટે રસ્તો સાફ કરે છે. નંદ અને સુનંદની આંખોમાં પાણી આવી ગયાં. બાબા, અમે ચૂકી ગયા. ગુરુ સમ્યકને ગળે લગાવે છે અને કહે છે, જા, અમારી ત્રણેની તને શુભેચ્છા છે. સેવા એ ધર્મ છે જે કોઈના માર્ગમાં બાધા ન બને. કોઈથી સંઘર્ષ ન કરે. કોઈને જખમી ન કરે.