જીવનના દીર્ઘ પ્રવાસમાં આપણે ઘણું બધું પાછળ છોડતા આવીએ છીએ. ખરેખર તો સમય અને સંજોગો આપણને ઘણું બધું પાછળ છોડી દેવા મજબૂર કરી દે છે તો વળી ક્યારેક ઉંમર વધતાં કે દિલ ઉપર દિમાગનું આધિપત્ય સ્થપાતાં પ્રાથમિકતાઓ બદલાઈ જાય છે ! જૂના યાર, દોસ્તાર, ગોઠિયા પણ આ રીતે પાછળ છૂટી જતી એક જણસ છે. બહુ જ નસીબદાર અને એ પણ જૂજ લોકો એવા હશે જેમનો નાતો પાછલી વયે પણ બચપણના એકાદ દોસ્તાર સાથે જેમ નો તેમ જળવાઈ રહ્યો હશે અને એ દોસ્તીની ઉષ્મા પણ પહેલા જેવી જ બરકરાર હશે. અગત્યની વાત એ કે બચપણની યારી દેખીતી રીતે છૂટી, વિસરાઇ જાય છે એટલું જ. એકાંતમાં ક્યારેક દિલના ખૂણા – ખાંચરા ફંફોસીએ તો ઉપરછલ્લા વિસરાઇ ગયેલા કેટલાય નામો, ચહેરા ત્યાં મહફૂઝ રીતે અડિંગો જમાવીને પડ્યા હોય છે. સ્હેજ બારીક ખોતર-કામ કરીએ તો એ નામો અને ચહેરાઓ ઉપરાંત પણ કેટલીય નાની નાની ઘટનાઓ, દ્રષ્યો, શરારતો અને ખટમિઠ્ઠી પળો પણ ઉભરી આવે. જેમ જેમ ઉત્ખનન કરતા જઈએ તેમ તેમ વધુ ને વધુ થરો બહાર આવતા જાય અને આપણને નવાઈ લાગે કે આ બધું, આટલું બધું વળી કઈ અગોચર કંદરામાં દટાયેલું પડ્યું હતું !