‘સોરી ગુલાલ!’ અંતરાએ એના ગુસ્સાને ગળી જતાં કહ્યું, ‘..પણ કેસ કરવો પડે એમ જ હતો. એનો પહેલો મેઈલ આવ્યો ત્યારે જ અમને ખબર પડી ગઈ હતી કે તું એકવાર પૈસા આપીશ તોય આ માણસ તારો પીછો નહીં છોડે. અને એવું જ થયું! જો એણે બીજીવાર પૈસા માગ્યા કે નહીં? હવે તું વિચાર કર, જો અમે પોલીસ કેસ ના કર્યો હોત તો અત્યારે ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ આપણી સાથે ના હોત અને મલ્હાર ટ્રેસ ના થયો હોત. હવે થોડી જ વારમાં મલ્હાર પકડાઈ જવાનો છે. જો આવું ના થયું હોત તો તારે આ વખતે પણ પૈસા આપવા પડત અને આ પછી પણ આખી જિંદગી એ તને બ્લેકમેઈલ કરતો રહેત. ઝેરી સાપને ગમે તેટલું દૂધ પીવરાવો, એ કરડ્યા વગર ના રહે, સમજી ?’ અંતરા એકીશ્વાસે બધું બોલી ગઈ. ગુલાલ પાસે બોલવા જેવું કંઈ નહોતું. એના ગુસ્સા પર અંતરાએ તાર્કિક દલીલો ભરેલા ઠંડા પાણીની ડોલ રેડી દીધી હતી. અંતરાની એક એક વાત એને સાચી લાગી રહી હતી. એ માથું પકડીને નીચું મોં કરીને બેસી ગઈ. પછી એની તમામ વેદનાઓ આંખમાંથી ખરી પડી. અંતરા એની અધખુલ્લી પીઠ પર હાથ પસવારતી રહી અને ગુલાલ બોલતી રહી, ‘થેંક યુ અંતરા! સારું થયું તમે પોલીસકેસ કર્યો. નહીંતર શી ખબર શું શું થઈ જાત.’