આજકાલ પ્રવાસ મુખ્યત્વે વાહનોથી થાય છે, કેટલાક તો નર્મદાની પરિક્રમાય વાહનથી કરે છે. વાહન દ્વારા કરેલો પ્રવાસ એટલે મધ, તૈયાર મધ. પગપાળા કરેલો પ્રવાસ એટલે જાતે ઝાડ ઉપર ચડીને ઉતારેલો મધપૂડો અને એમાંથી કાઢેલું મધ. ઝાડ ઉપર ચડતાં ઉઝરડા પડે, ચામડી છોલાય, મધમાખોના ડંખની ચચરાટી ખમવી પડે, તેમ ઝાડ ઉપરથી પડી જવાનો ભય પણ ખરો. પરંતુ આ રીતે મેળવેલ મધનો સ્વાદ કંઈ ઔર જ હોય છે. જ્યારે પગે ચાલીને પ્રવાસ કરીએ છીએ, ત્યારે આપણે ઘણું સંપન્ન કરીએ છીએ. પગે ચાલીએ ત્યારે ધરતીનો સ્પર્શ, આકાશની વિશાળતા, હરિયાળાં ખેતરો, ગામને વીંટળાઈને વહેતી નદી, વિસ્તૃત વનરાઈઓ, ગ્રામજનોનું આતિથ્ય – બધું જ મળે છે. પગપાળા પ્રવાસમાં સૃષ્ટિની પ્રસન્નતા જોડે આત્માનું અદ્વૈત રચાય છે. એથી જ શાસ્ત્રકારોએ કહ્યું – ‘ચરૈવેતિ, ચરૈવેતિ’ ચાલતા રહો, ચાલતા રહો.