હવે આ એના મકાનના રિનોવેશનની જ વાત લો. પથરામાં કેટલા પૈસા નાખ્યા ? પાછો એન્જિનિયર, આર્કિટેક્ટ, બધા સાથે માથાકૂટ કરે ત્યારે મને જોડે ને જોડે રાખે. હવે મારું આમાં શું કામ ? તો કહે, ‘યાર, મને તો મારા ધંધા સિવાય કશામાંય ગમ ન પડે. તારું તો નોલેજ કેટલું ! તું તો મારા કરતાંય કેટલોય હોંશિયાર !’ આમ મીઠું મીઠું બોલે અને મને ઢસડે. પણ હું જાણું ને ? મૂળમાં એનો આશય મને એની મોટાઈ બતાવવાનો. આ બધામાં મને સાથે ન રાખે તો એ કેટલા રૂપિયા વેરી રહ્યો છે એની મને ખબર કેવી રીતે પડે ? ઘર સારુંય બન્યું છે. એનીય ના નહીં, પણ એમાં નવાઈ શું ? જેટલો ગોળ નાખો એટલું ગળ્યું થાય. ઉપર આખો માળ ખેંચ્યો. મકાનની ટોચથી લઈ રસોડા સુધી બધું મારબલનું ફ્લોરિંગ, ઉદયપુરથી આખી ટ્રક ભરીને મારબલ આવ્યા’તા. બધીય દીવાલો ઉપર પ્લાસ્ટિક પેઈન્ટ. લાખ રૂપિયા તો એમાં જ ઘૂસી ગયા અને ફર્નિચર ? એલ.સી.ડી. ટી.વી., મોટું ફ્રીજ, વોશિંગ મશીન, હોમ થિયેટર, દરેક રૂમમાં એ.સી. બસ ગણ્યા જ કરો. અરે, હું કહું છું રહેનારાં ત્રણ જણ – એ એની બૈરી અને એનો દીકરો – પછી આવડું મોટું ઘર શું કરવાનું ? પાછું નીતાભાભીનું રસોડુંય પેલું ડિઝાઈનર કિચન. હવે કાલ સુધી પોળના અંધારા રસોડામાં ઠેબાં ખાતાં’તાં અને ચોકડીએ બેસીને વાસણ માંજતાં’તાં, આજે ડિઝાઈનર કિચનમાં રાંધતાં થઈ ગયાં. પણ વાત ફરીફરીને એ જ કે પૈસા નાખવા ક્યાં ? એના બેડરૂમમાં એક એક ગાદલું જ છ-છ હજારનું છે. સોફાસેટ અને ડાઈનિંગ ટેબલ લેવા ગયો ત્યારે તો મને જ જોડે લઈ ગયો હતો. લાખ રૂપિયાનો સોફાસેટ અને પચાસ હજારનું ડાઈનિંગ ટેબલ. હવે ડાઈનિંગ ટેબલ ઉપર બેસીનેય હાંડવો જ ખાવાનો છે ને ? હીરામોતી તો ચગળવા નથી કે આટલું મોંઘું જોઈએ. એ દિવસે તો મારીય ખોપડી ફરી ગઈ હતી. એની જોડે હું ગયો ત્યારે મેંય ફર્નિચરના એ શોરૂમમાંથી સાડા સાત હજારની આરામખુરશી ખરીદી લીધેલી. એનો લાખ રૂપિયાનો સોફાસેટ એને મુબારક પણ મારા જેવી આરામખુરશી તો એની પાસે નથી જ. સુમીએ કચ કચ કરી મૂકેલી પણ બૈરાંઓને આમાં શું ખબર પડે ? એ આપણી સામે વટભેર લાખ રૂપિયાનો સોફા ખરીદે અને આપણે સાડા સાત હજારમાંથીય ગયા ?