‘જેન આયર’ નામક અમર કૃતિની સર્જક શેર્લોટ બ્રોન્ટેને પોતાના કદરૂપાપણાં પર ગર્વ હતો. તેને મન શારીરિક સૌંદર્યનું કોઈ મહત્વ ન હતું. મહત્વ હતું તો ફક્ત પોતાની ઝગારા મારતી તીક્ષ્ણ બુદ્ધિનું, ભારોભાર આત્મસમ્માનનું, તથા સચોટ ભાષાના હથિયારનું. આ બધી એવી બાબતો હતી કે જેના વિશે સ્ત્રીજાતે કદાચ વિચાર્યું જ નહોતું ! શેર્લોટ બ્રોન્ટીને ચરિત્ર લેખિકા મિસિસ ગાસ્કેલ શેર્લોટના જીવન ચરિત્રમાં એક પ્રસંગ આલેખે છે જે આ પ્રમાણે છેઃ શેર્લોટ બ્રોન્ટીની નવલકથા ‘જેન આયર’ અત્યંત સફળ નીવડેલી. કરર બેલના નામથી લખાયેલ આ નવલકથાનો લેખક કોઈક પુરુષ હશે તેવું વાચકોનું મંતવ્ય હતું. નવલકથાની લોકપ્રિયતા એટલી બધી હતી કે તેના લેખકને મળવા ઇંગ્લેન્ડનું મીડિયા તત્પર હતું. લંડનમાં વસતા અને માત્ર પત્રોચ્ચાર દ્વારા નવલકથાકારને ઓળખનાર પબ્લિશર મહાશયે છેવટે લંડનમાં એક પ્રેસ કોન્ફરન્સનું આયોજન કર્યું. તેમણે પોસ્ટકાર્ડ લખીને આ પ્રેસ કોન્ફરન્સમાં હાજર રહેવા કરર બેલને આમંત્રણ આપ્યું. એ આમંત્રણનો લેખકે સ્વીકાર કર્યો. નિશ્ચિત દિવસે સવારે પબ્લિશર મહાશયની ઓફિસના બારણાની ડોરબેલ વાગી. ઓફિસ સ્ટાફે બારણું ખોલ્યું. બારણાની બહાર બે અત્યંત સામાન્ય દેખાતી એવી સ્ત્રીઓ ઊભી હતી ! દેખાવ નિસ્તેજ, પહેરવેશ સાદો અને હાથમાં છત્રી અને બેગ. સુંદરતા કે સ્ટાઈલનું નામ-નિશાન નહીં. પેલાએ કહી દીધું, ‘આજે અમારે ત્યાં અગત્યનો પ્રસંગ છે એટલે સાહેબ નહીં મળી શકે’ અને બારણું બંધ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પેલી બે સ્ત્રીઓમાંની એકે તેને અટકાવીને પોતાના પર્સમાંથી એક પોસ્ટકાર્ડ કાઢીને તેને કહ્યું, ‘તમારા સાહેબને આ પોસ્ટકાર્ડ બતાવી દો પછી અમે જઈએ.’ પેલાએ પોસ્ટકાર્ડ પર સાહેબના હસ્તાક્ષર જોયા કે તરત તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. અંદર જઈને સાહેબને પોસ્ટકાર્ડ આપ્યું. ઘડીના છઠ્ઠા ભાગમાં પોતાના મહામૂલા નવલકથાકારને આવકારવા માટે પબ્લિશર મહાશય દોડતા બહાર આવ્યા. પરંતુ આવીને જુએ તો બે અતિ સામાન્ય ‘માઉસ લાઈક’ (ઉંદરડા જેવી) સ્ત્રીઓ ઊભી છે ! કંઈ બોલે તે પહેલાં તે સ્ત્રીઓમાંની એકે શેકહેન્ડ કરવા હાથ લંબાવ્યો અને બોલી, ‘હું જ છું કરર બેલ.’ ડઘાઈ ગયેલ પબ્લિશર મહાશયે પરાણે શેકહેન્ડ કર્યા. તેમણે કલ્પેલું કે કરર બેલ કોઈ હૃષ્ટપુષ્ટ પુરુષ હશે. ‘આ તો ખોદ્યો પહાડ ને નીકળી ઉંદરડી !’