ધીમે ધીમે બધા મહેમાનોની વિદાય થઈ ગઈ. રતનને જાણે હ્રદય બહુ ભારે થઈ ગયું હતું એટલે અશોકને કહીને તે રૂમમાં આરામ કરવા જતી રહી. રૂમમાં સુતાંસુતાં સરિતાના જન્મથી માંડી ને તેની વિદાય સુધીની બધી વાતો તેને યાદ આવવા લાગી. તેને એક વાતનો સંતોષ હતો કે તેણે ક્યારેય પોતાની દીકરીને કોઈ વાતનું ઓછું આવવા દીધું ન હતું. જે મમતા જે વ્હાલથી પોતે વંચિત હતી તેનાથી સરિતાને જરા પણ વંચિત રહેવા દીધી ન હતી. આવીજ સુખદ લાગણી અને વિચાર કરતાં તેની આંખ લાગી ગઈ.