મેં તેમની વાતને મનોમન સંમતિ આપી કારણકે પૂજ્ય શ્રી ભૂપેન્દ્રભાઇ અને મેં એક જ બેંકમાં અને એક જ વિભાગમાં ઘણા વર્ષો સાથે કામ કર્યું હતું. સાથે સાથે સાંસ્કૃતિક મનોરંજનમાં પણ રંગમંચ પર સાથે જ રહેતા. સારા નસીબે તેઓ ખૂબજ ટુંકા સમયની બેંકની સેવામાંથી સ્વૈચ્છિક રાજીનામું આપીને કથાકાર થયા. પણ સમય ઉપરના ઉપરોક્ત પ્રસંગના ઉલ્લેખથી કહી શકાય કે એ તેઓ ફક્ત બોધ જ આપતાં નથી પણ પોતે વાતને અમલમાં પણ મૂકે છે. તેના ઉદાહરણ રૂપે એક પ્રસંગ ટાંકું છું. ગયા વર્ષે હું અને મારા શ્રીમતીજી લંડન મારા સાળાના ઘરે ગયા હતાં. અને દસ મહીનાના રોકાણ પછી ભારત પાછું આવવાનું હતું. પણ હાથમાં ફક્ત ચાર દિવસ બાકી હતાં. ત્યાં મને લંડનથી દર ગુરૂવારે પ્રકાશીત થતું ગુજરાત સમાચાર વાંચીને જાણવા મળ્યું કે કોઇ સંસ્થાએ શ્રી ભૂપેન્દ્રભાઇને ત્યાં બોલાવ્યા હતા અને તેઓ લંડનમાં જ હતાં. મેં ગમે તેમ કરી તેમનો સંપર્ક કર્યો. તેઓ ખૂબ આનંદિત થઇ ગયાં. મેં કહ્યું, અમારી પાસે ફક્ત ચાર દિવસ છે, અને તમને મળવું છે, તો તમે મારા સાળાના ઘરે આવશો? તેમણે એ આમંત્રણ તરતજ કોઇ પણ આનાકાની વગર સ્વીકારી લીધું. બીજે દિવસે તેઓ મારા સાળાના ઘરે તેમના અનુયાયીઓ સાથે આવ્યા અને સાથે સાથે અમારી મિત્રતાની જાણ કરી. મને તે સમયે શ્રી કૃષ્ણ અને સુદામાની વાત યાદ આવી ગઇ. જો કે તે પ્રસંગમાં સુદામા શ્રી કૃષ્ણના ઘરે ગયા હતાં પણ અહીં શ્રે કૃષ્ણ સુદામાને મળવા આવ્યા હોય તેવો આનંદ અમે અનુભવ્યો. આ પ્રસંગ લખવાનું તાત્પર્ય એ જ છે કે સંબંધોનો છેડો આને જ કહેવાય, જેમને અન્ય કોઇકને ત્યાં ગણતરીના સમયમાં જ પ્રવચન આપવા જવાનું હતું તે સમય કાઢીને મને મળવા આવ્યા, જો કે તેમણે ધાર્યું હોત તો સમય નથી નું બહાનું કાઢી શક્યા હોત.