ગુજરાતને વિશાળ દરિયાકિનારો મળ્યો છે તેનો ભરપૂર લાભ ઉઠાવવાની કોશિશ સરકાર, સમાજ અને સ્થાનિક લોકો એમ તમામ સ્તરે થઈ રહી છે અને આ પ્રયાસોમાં જાગૃતિ અને ઝડપ આવી રહી છે એ હકીકતની સાથે બીજી બાજુ દરિયાકિનારાની જમીન અને પર્યાવરણનને મોટંુ નુકસાન થઈ રહ્યું છે. સામાન્ય રીતે પર્યાવરણને નુકસાન બે રીતે થાય છે. એક, માનવ સર્જિત અને બીજું, કુદરતી રીતે. ગુજરાત – સૌરાષ્ટ્રના દરિયાકિનારા પર જમીન અને પર્યાવરણના પ્રશ્નો ગંભીર બનીને સામે આવી રહ્યા છે. દરિયાઈ પટ્ટી પર પર્યાવરણને જે નુકસાન થઈ રહ્યું છે તેનાથી બચાવવા માટે પણ કામ થઈ રહ્યું છે. તેની રફતાર તેજ ભલે નથી, પણ આ પ્રયાસોથી રાહત જરૃર મળી છે. ડૂબતા માણસને તરણું તારણહાર લાગે છે એમ આ પ્રયાસો ભવિષ્યમાં ખૂબ સારું પરિણામ આપી શકે તેવી આશા અસ્થાને નથી. અહીં વાત કરવી છે દરિયાનું ખારું પાણી કિનારાની જમીનમાં આગળ વધતું જાય છે તેને અટકાવવાની સમસ્યા અને તેના સમાધાનની. આ પડકારજનક કામ છે. તંત્ર અને સામાજિક સંસ્થાઓ દ્વારા સાગર સામે બાથ ભીડવામાં આવી છે. સૌરાષ્ટ્રના ૭૬પ કિ.મી.ના દરિયાકિનારાની જમીનને ક્ષારગ્રસ્ત બનતી અટકાવવા માટે એક ઝુંબેશના સ્વરૃપમાં છેલ્લા ત્રણેક દાયકાઓથી કામ ચાલી રહ્યું છે. આ કાર્યમાં અનેક ચડાવ ઉતાર આવ્યા છતાં વિરાટ સમસ્યા સામે સફળતાની સારી શરૃઆત થઈ છે જે ભાવિ પેઢી માટે આશીર્વાદરૃપ બની શકે છે. આ ક્ષેત્રમાં કામ કરનારાઓ કહે છે એક સમયે સૌરાષ્ટ્રના સાગર કિનારાની ૬થી ૮ કિ.મી.સુધી દરિયાનું ખારું પાણી જમીનની અંદર ઘૂસી જતાં હજારો હેક્ટર જમીન ક્ષારગ્રસ્ત બની ગઈ હતી. પીવાનું પાણી પ્રદૂષિત બની ગયું હતું અને પાક લઈ શકાય તેવી સ્થિતિ ન હતી. ખારાશવાળું પાણી જમીનના તળમાં ઊંડે ઊતરી જતા લોકો બીમારીનો ભોગ બની રહ્યા હતા. ખાસ કરીને ચામડીના રોગો વધી રહ્યા હતા. આવી ગંભીર સ્થિતિ નિર્માણ થઈ રહી હતી. ભલે મોડા પણ જો જાગ્યા ન હોત તો દરિયાકિનારાના કેટલાક વિસ્તારોમાંથી તો જીવ બચાવવા હિજરત કરવી પડી હોત.