ઈન્સ્ટોલમેન્ટમાં આવેલ ટૂકડે ટૂકડે લીધેલ ઊંઘને કારણે સવારે ઉઠ્યો ત્યારે હું બેચેન હતો. કપાળ પરનું ગૂમડું પણ દુઃખનું હતું ને પગનો ઘાયલ અંગૂઠો કપાળને સાથ આપતો હતો. આમ માથાથી પગ સુધી બધે જ દુખાવો દુખાવો હતો મને…! આમ તો આજે શનિવાર…! વહેલાં ઊઠવાની કોઈ જરૂરિયાત નહિ…! અહિં યુએસએમાં શનિવાર એટલે…શાંતિનો દિવસ…!!ભલે તમારો શનિ ગમે એટલો નબળો હોય તો ય શનિવાર તો ઊજળો…સબળો…!! મારે પણ મોડે સુધી ઊંઘવું તો હતું જ…પણ બંટીના કૂંઈઈ…કૂંઈઈ…ફૂંઈ…ફૂંઈ…ફૂંઈઈ અવાજે મને સુવા ન જ દીધો…!મેં ઘડિયાળમાં નજર કરી તો સવારના સાત વાગવાની તૈયારી હતી. મારી ઊંઘ તો ઉડાડી જ દીધી બંટીએ..!! એ જાત જાતના અવાજ કરતો હતો…! મને એની ભાષામાં કંઈ સમજ પડતી ન્હોતી…!! અને બંટીની નવી બા એટલે કે મારી દ્વિતીયા… ભાર્યા…મધુ તો કુંભકર્ણ સાથે ઓલમ્પિક જીતવા ઊતરી હોય એમ ઘર..ર…ર…ર…ઘોરી રહી હતી…!! અને આ તરફ બંટીની બેચેની વધી રહી હતી…!!