ધીરે ધીરે બંનેનો પરિચય ગાઢ બનતો ગયો. બંનેના જીવ એકમેકમાં પરોવાતા ગયા. એમ કરતાં કરતાં બંને એક સાથે મનસૂબાઓ રચતાં થયાં, સાથે જીવનના નકશા દોરતાં થયાં. અને નક્કી થઈ ગયું, બસ, જીવનભર સાથે રહીશું, સાથે કામ કરીશું, સાથે માણીશું, સાથે જીવીશું, મરીશું ત્યાં સુધી સાથે ને સાથે. આની સાથોસાથ બંને વિનોબાજીની અહિંસક ક્રાંતિનો મંત્ર ઝીલતાં થયાં. પરિણામે બંનેનાં હૈયાં સાથે સાથે સમાજસેવાના મનોરથો ઘડતાં થયાં. અને એમ બંનેએ નોકરી છોડી, ઘર છોડી, મુંબઈ છોડી વિનોબાના આંદોલનમાં સાથે જ ઝંપલાવ્યું. બસ, ત્યારથી બંનેની જીવનયાત્રા સહિયારી જીવનયાત્રા બની ગઈ. હવે જુદા જુદા રહેવાનું અને જુદા જુદા કામ કરવાનું રહ્યું નહોતું. હવે સાથે જ જીવવાનું અને સાથે જ કામ કરવાનું હતું. બંને એકબીજાનાં પૂરક બનતાં ગયાં. સાથે કામ કરતાં-કરતાં બંનેની આત્મૈક્યની આરાધના પણ ચાલતી રહી.