આપણે સ્થૂળ શરીરના રક્ષણ માટે જેટલા જાગૃત રહીએ છીએ, તેટલા સૂક્ષ્મ શરીરની સંભાળ કે તેના રક્ષણ માટે જાગૃત રહેતા નથી. મંદિરમાં જ્યારે આપણે ઈશ્વરના દર્શન માટે જઈએ છીએ. ત્યારે અંતરમાં જ્ઞાનનો પ્રકાશ ઝગારા મારવા લાગે છે. આપણે પરમાત્માને ઉદ્દેશી અવનવી અરજ કરી કેટલીક પ્રતિજ્ઞાઓ પણ લેતા હોઈએ છીએ. પરંતુ મંદિરની બહાર આવતા જ પ્રતિજ્ઞાનો અકાળે અંત આવે છે. આપણો જ્ઞાનદીપક સમજરૂપી દિવેલ ખલાસ થતા જ બુજાઈ જાય છે. આપણે ભીતરમાં વ્યાપેલા અંધકારમાં ફસાઈ પડીએ છીએ. કપટી મન આપણી વિવશ સ્થિતિનો લાભ લઈ, માયાની દીવાલો ઊભી કરવા લાગે છે. માયાની દીવાલ અંતરમાં વિચારોનું તોફાન ઊભું કરી દે છે. ઊભું થયેલું તોફાન આપણા અંતરપ્રદેશમાં બે ઓરડાનું નિર્માણ કરી દે છે. એમાંના એક ઓરડામાં મતલબનો શેતાન નિવાસ કરવા લાગે છે. સારી સોસાયટીમાં એક ખોટી આદત ધરાવતો રહેવાસી આવી જાય તો આખી સોસાયટીનું વાતાવરણ બગડી જાય છે. સારી ગણાતી સોસાયટી રહેવા લાયક રહેતી નથી. તેમ અંતરમાં નિર્માણ થયેલા બીજા ઓરડામાં શેતાનનો વસવાટ થતાં વ્યક્તિના ઉત્તમ વિચારો પણ નાશ પામે છે. બીજા ઓરડામાં વસવાટ કરતો શેતાન બુદ્ધિ પર પ્રહાર કરી ખોટા ગેરમાર્ગે દોરનારા લક્ષણોને જન્મ આપે છે. પરિણામે માણસ બેવડા ગુણધર્મો ધારણ કરી પોતાની ઘોર ખોદવા લાગી જાય છે.