કોઈ દૂરની ભગિની માંડ માંડ હૉસ્પિટલનાં પગથિયાં ચડતી, શ્વાસ ભરી આવી ચડે ત્યારે, પ્રાચીન ગ્રીક ટ્રેજડીના કરૂણ દ્રશ્ય કરતાંયે વધારે ગહન કરૂણ દ્રશ્ય તમારી રૂમમાં સર્જાય છે. કેમ જાણે આ ફાની દુનિયાનો ત્યાગ કરી, તમારા કુંટુંબીઓને રડતા મૂકી તમે પરલોક પ્રયાણ કર્યું હોય એમ એ વૃદ્ધા રૂદન કરવા માંડે છે. માંદગી = મૃત્યુ એવું સમીકરણ એમણે માંડ્યું હોય એમ જણાય છે. એ રૂદન તરત બંધ પણ થતું નથી એટલે, દર્દીના મનમાં શંકાનાં સપોલિયાં સળવળવા લાગે છે. “હું માંદો પડ્યો એટલે આ રુદન છે કે , હું સાજો થયો છું તે માટે?” ઠીક ઠીક સમયને અંતે એ વૃદ્ધા સ્વસ્થતા પ્રાપ્ત કરે છે અને તમારી સમક્ષ પોતાના કાકાના દીકરા ગણપતની, ફઈની દીકરી કુંદનની, પડોશી જગજીવનની અને એવી બધી વાતોનો પટારો ખોલે છે. તમારી માંદગી બાજુએ રહી જાય છે. ના. એમની આ બધી પૈડથી તમારું માથું દુખવા લાગે છે. આખરે મોડી સંજે એ જાય છે ત્યારે, તમે પ્રભુને પ્રાર્થના કરો છો કે, ‘હે પ્રભુ!તું આવી માંદગી ન દેજે અને માંદગી દેવાનો હો તો, આવા મુલાકાતીઓ ન દેજે.’ પણ મુલાકાતીઓ પર માંદા પડનારનો અંકુશ નથી.