શક્ય છે કે, બંધારણીય બેન્ચને કોઈ બંધારણીય-કાનુની મર્યાદાઓ નડતી હશે, પરંતુ આ દેશના રાજકારણીઓ પાસેથી કદી એવી અપેક્ષા રાખી શકાય કે તેઓ પોતે પોતાને લગતા કાયદાઓમાં કોઈ સુધારો લાવે? આ દેશમાં સત્તાધારી અને વિપક્ષી ધારાસભ્યો અને સાંસદો વચ્ચે પોતાનાં ભાડાં-ભથ્થાં અને પગાર વધારવા માટે સર્વસંમતિ સધાઈ જાય છે. ચૂંટણીની ખર્ચ મર્યાદા, ચૂંટણીમાં મળેલાં ડોનેશનનાં નાણાંની મર્યાદા વધારવાના વિધેયકો પાછલી અસરથી પાસ થઈ જાય છે. ઇલેક્ટોરલ બોન્ડ્સના નામે કાળા નાણાંને ધોળાં કરવાની જોગવાઈઓ સામે આંખમિંચામણાં થઈ જાય છે, પરંતુ વોટબેંકની રાજનીતિને કાયમી દેશવટો આપવા માટે કે અપરાધને રાજકારણમાંથી મુક્તિ આપવા માટે કોઈ રાજકીય પક્ષ કદી તૈયાર થતો નથી. કારણકે, અપરાધીઓ અને નેતાઓ વચ્ચે જાણે ચોલીદામનનો રિશ્તો છે. નેતાઓ જાણે છે કે, મનીપાવરની માફક મસલ પાવર પણ જરૂરી છે. આ દેશની કમનસીબી એ છે કે, લોકશાહી હોવા છતાં રાજકીય પક્ષોમાં આંતરિક લોકશાહી કદી જોવા મળતી નથી. આ દેશની કોઈપણ રાજકીય પાર્ટીમાં ચૂંટાયેલો પ્રમુખ વાસ્તવમાં ચૂંટાતો હોતો નથી. એ જ રીતે રાજકારણીઓ કદી પોતાની વોટબેંકને નુકસાન પહોંચાડવાનું કામ થાય એ રીતે અપરાધીઓને રાજકારણથી દૂર કરશે નહીં અને ભ્રષ્ટાચારીઓને કદી અટકાવશે નહીં. વાતનો સાર એ છે કે, સુપ્રીમ કોર્ટે આજે નહીં તો કાલે જ્યુડિશિયલ એક્ટિવિઝમમાં એક ડગલું નહીં પણ છલાંગ ભરીને ગુનેગાર નેતાઓને અટકાવવા માટે ક્રાંતિકારી ચુકાદો આપવો પડશે. સમયનો એ જ તકાજો છે..