એક કલાક થયો, બે કલાક વીતી ગયા, સાંજ પડવા આવી. ચાવડીની અંદર અમે રડી રહ્યા હતા. ત્યારે ચાવડીનું બારણું ઊઘડ્યું અને મારી બા રોતી-રોતી અંદર આવી. પાછળ મારા બાપુ હતા. લપક લઈને બાએ મને છાતીએ વળગાડી દીધો. ડૂસકાં ભરી-ભરી બા રડી રહી હતી – મારું મોં ચૂમી રહી હતી. હું યે રડી રહ્યો હતો ને મનુ યે. બાપુએ મારી આંગળી પકડી લીધી ને કહ્યું, ‘ચાલ , ઘેર ચાલ.’ હું બાપુજીની સાથે ધીરે ધીરે ચાલવા લાગ્યો. મનુ પાછળ પાછળ આવતો હતો. એકાએક બાપુના પગે ચીપકીને એ બોલી ઊઠ્યો, ‘કાકા, મને ય અહીંથી લઈ જાઓ ને !’