બીજો પ્રૉબ્લેમ છે લૉજિકના લોચાનો. કમનસીબી એ છે કે ફિલ્મની સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લે સાથે અનુક્રમે વિધુ વિનોદ ચોપડા તથા અભિજાત જોશી જેવાં તેજસ્વી નામ જોડાયેલાં હોવા છતાં વાર્તામાં જે બાકોરાં રહી ગયાં છે એ અક્ષમ્ય છે. ફિલ્મ પૂરી થયા પછીયે આમ કેમ થયું? ફલાણાનું શું થયું? તો પછી આવું કઈ રીતે ન થયું? જેવા કેટલાય સવાલ આપણા દિમાગમાં દિલ્હીના પ્રદૂષણની જેમ ફર્યા કરે છે અને ફિલ્મના સર્જકોએ એનો જવાબ આપવાની તસ્દી સુધ્ધાં લીધી નથી. કદાચ તમારું દિમાગ ચાચા ચૌધરીની જેમ કમ્પ્યુટરથી પણ તેજ ચાલતું હોય તો તમે સીક્રેટ કળી જાઓ એવુંય બને. એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ ફિલ્મની જેમ આ તમામ વસ્તુઓ મરણતોલ સાબિત થાય છે. ઈવન અભિજાત જોશી માટે વાર્તાને વધુ વળ ચડાવીને બદલો, વેરઝેર, મૈત્રી, ક્ષમા, ગિલ્ટ, દગો વગેરે મનોભાવોને બહુ સારી રીતે એક્સપ્લોર કરવાની અહીં તક હતી જે વેડફાઈ ગઈ છે. જોકે સારી વાત એ છે કે ડિરેક્ટરને નબળા અને કંઈક અંશે પ્રિડિક્ટેબલ સેકન્ડ હાફનો અંદાજ આવી ગયો હોય કે કેમ, પણ તેમણે ફિલ્મની લંબાઈ અત્યંત ટૂંકી રાખી છે, જે તેને ડ્રેગ થવામાંથી બચાવી લે છે. ઍક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મ એક પર્ફેક્ટ શૉર્ટફિલ્મનો મામલો છે.