આનું બીજું કારણ મને એ સમજાયું છે કે મનુષ્ય સ્વપ્નદ્રષ્ટા હોવા ઉપરાન્ત વિજિગીષુ અને સત્તાખોર પ્રાણી છે. એને પ્રકૃતિ પર વિજય મેળવવો છે. એને સ્વજનો પર તેમજ પરાયાં પર વિજય મેળવવો છે. એને ઘરમાં ને ઘર બહાર સર્વત્ર સરહદો વિસ્તારીને સત્તાશાળી બનવું છે. રાજસત્તા અને ધનસત્તા એટલે જ એને કાયમથી આકર્ષે છે. પોતાના નામના એને સિક્કા પડાવવા છે, ધજાઓ ફરકાવવી છે. મનુષ્ય સ્વપ્નદ્રષ્ટા વિજિગીષુ ને સત્તાખોર છે તેથી એનું જીવન વિધવિધની સિસ્ટમ્સમાં હમેશાં વ્યસ્ત રહે છે. સિસ્ટમ્સ, સુપર સિસ્ટમ્સ. સ્ટ્રક્ચર્સ, સુપર સ્ટ્રક્ચર્સ. ધર્મો, વિજ્ઞાન, યન્ત્રવિજ્ઞાન. પાવર, સુપર પાવર. પ્રોડક્શન, માસ પ્રોડક્શન, માસ ડિસ્ટ્રીબ્યુશન. મીડિયા, માસ મીડિયા. પોલિટિક્સ, વર્લ્ડ પોલિટિક્સ. ઇકોનૉમી, ગ્લોબલ ઇકોનૉમી. અલબત્ત એની ના નહીં કે આ બધી સિસ્ટમ્સને પ્રતાપે માનવજાતની આગેકૂચ થઇ છે –ઍડવાન્સમૅન્ટ, પ્રગતિ. પરન્તુ એને જ પરિણામે, અકસ્માતો ધાંધલ-ધમાલ ઘોંઘાટ સંઘર્ષ હુમલા ભાંગફોડ આગ આતન્ક હિંસા બૉમ્બમારો વિશ્વયુધ્ધો ને વ્યાપક નરસંહાર પણ થતાં રહ્યાં છે. એને માટે માનવસંસાર આધુનિકીકરણની એક અવિરત પ્રક્રિયામાં મૂકાયો છે –અ કન્ટિન્યુડ મૉડર્નાઇઝેશન; જેની ચરમ સીમા વર્તમાન વૈશ્વિકીકરણ છે, ગ્લોબલિઝેશન. પણ, જુઓ તો ખરા, આ બધું, બધું જ, માણસને કોઠે પડી ગયું છે. ચોપાસ અર્થશૂન્યતા છે એમ સમજવા છતાં માણસ એને વેઠ્યા જ કરે છે. શું ધરમકરમ, શું જ્ઞાન-વિજ્ઞાન, શું આધુનિક, શું વૈશ્વિક, બઅધ્ધાંને વિસારે પાડીને માણસ પોતાની ગતમાં જ જીવ્યે રાખે છે. સપનાં ભૂલાઇ જાય, તેના ચૂરેચૂરા થઇ જાય, દુ:સ્વપ્નની વિભીષિકા માંહ્યલાને ચૂંથી નાખે, તો ય માણસ જીવ્યે જાય છે. માણસના આ નર્યા સંસારી સ્વભાવનું શું કરી શકાય? એની આ મન્ડેન રીયાલિટીનું, ઐહિક વાસ્તવિકતાનું, શું કરી શકાય? આ મૅટર ઓવ્ ફૅક્ટ છે અથવા તો મૅટર ઓવ્ ફૅક્ટ-નેસ છે. કાળમીંઢ હકીકત અથવા કાળમીંઢ હકીકત-તા. એનું શું કરી શકાય?