એક સમયે, ધર્મનંદન શ્રીહરિ ક્ષત્રિય જેવો વેશ ધારણ કરી વિજાપુર પધાર્યા. તે ગામમાં રામાનંદ સ્વામીના આરશ્રત એવાં વજીબા નામનાં સ્ત્રીભક્ત રહેતાં હતાં. લગભગ સાંજના સમયે ક્ષત્રિય વેશધારી શ્રીહરિ આ વજીબાના ઘરે આવ્યા. વજીબાએ નમસ્કાર કરી પૂછ્યું કે બુદ્ધિમાન! હે ભાઈ! તમે કોણ છો અને ક્યાં જાઓ છો? મહાપ્રભુ કહે છે, હે બહેન! અમે તો જે સ્થળે દેહધારી આત્માને મોક્ષ થાય તે સ્થળે વિચરીએ છીએ તે પછી વજીબાએ પૂછ્યું, તમે કંઈ ભોજન લેશો કે કેમ? સ્વામિનારાયણ ભગવાન કહે છે, ઉત્તમ મતિવાળાં હે બહેન! અમે જમીને જ તમારા ઘેર આવ્યા છીએ તેથી જમવાની રુચિ નથી! વજીબાએ બેસવા માટે આસન કાઢી આપ્યું. તેના પર સર્વ પ્રકારની આપત્તિઓ દૂર કરનાર શ્રીહરિ બેઠા. ત્યાં પુરવાસીજનો શ્રીહરિનાં દર્શન કરવા આવતા હતા. એમ કરતાં સૂર્યાસ્ત થયો ત્યારે વજીબાએ પોતે નહિ ઓળખતા એવા શ્રીહરિને કહ્યું, હે ધર્મપ્રિય ભાઈ! અમારા ગુરુ રામાનંદ સ્વામીની આજ્ઞા છે કે ગૃહસ્થાશ્રમી જને અજાણ્યા પુરુષને પોતાને ઘેર રાત્રિનિવાસ કરવા ન દેવો. માટે તમે હવે જાઓ. અહી કોઈ વાણિયાની દુકાનના ઓટલે સૂઈ રહેજો. વજીબાએ આ પ્રમાણે કહ્યું ત્યારે ભગવાન બોલ્યા, તમે કુશળ અને વ્યવહારુ છો તેથી કરીને હું કંઈ જવાનો નથી. હું અહીં આ જગ્યાએ જ સૂઈ રહીશ. તમારી કોઈ વસ્તુને અમે અડીશું નહિ. આ મહાત્મા નહિ માને એવું વિચારી વજીબાએ સૂવા માટે એક ખાટલો કાઢી આપ્યો. ગાદલું વગેરે પાથરવા માટે કંઈ આપ્યું નહિ. શ્રીહરિ ફળિયામાં ખાટલો ઢાળી પાથર્યા વિના સૂઈ ગયા. મધ્યરાત્રિ થવા અઆી ત્યારે આ અજાણ્યો પુરુષ સૂતો છે કે શું કરે છે તે જોવા માટે ઘરમાંથી બહાર નીકળ્યાં. એ વખતે શ્રીહરિએ પોતાના બંને હાથ પાંચ પાંચ વાંભ (આપણા બંને હાથ પહોળા કરતાં છાતી સહિત લંબાઈનું માપ તે વાંભ કહેવાય છે.) જેટલાં લાંબા કરી વજીબાને બતાવ્યા. તેથી વજીબા ભય પામીને એકદમ ઘરમાં પેસી ગયાં. શરીર આખું ધ્રૂજવા લાગ્યું. પોતાના ઇષ્ટદેવ શ્રીહરિને સંભારવા લાગ્યા. પ્રાર્થના કરવા લાગ્યાં કે હે કૃપાનાથ! હે હરે! હે શ્રીકૃષ્ણ! સર્વ પ્રકારના ભયથી મારી રક્ષા કરજો. પછી થોડો સમય ફરી પાછું બારણું ખોલી બહાર આવ્યાં. અને જોયું તો એ વખતે શ્રીહરિ સૂતા હતા. અગાઉ લાંબા કર્યા હતા તેનાથી પણ બમણા લાંબા હાથ હતા. હાથને વચ્ચેથી વાંકા વાળેલા હતા. તથા ઘરથી સત્તર ધનુષ્ય જેટલે દૂર ખુબ ઊંચું એવું પીપળાનું ઝાડ હતું. તે વૃક્ષની ઊંચી ડાળીઓ સુધી પોતાના પગ લંબાવીને ડાળીઓ સાથે ટેકવ્યા હતા. સુંદર ભ્રૂકુટિવાળા અને અંધારામાં પણ પોતાની તેજસ્વી ક્રાંતિથી દેદીપ્યમાન એવા શ્રીહરિને બે આંખો બંધ કરી સૂતેલા જોયા. આવા સ્વરૂપને જોઈ તે બહેન બહુ દુઃખી થઈ ગયાં અને વિચારવા લાગ્યાં કે આ તે કોઈ ભૂતપ્રેત યોનિમાંથી આવેલો કોઈ ભટકતો આત્મા હશે કે શું? પાછા પોતે જ એ શંકાનું સમાધાન કરવા લાગ્યાં કે એવું તો ન હોય, કારણ કે ભૂતની આકૃતિ તો વિકૃત અને બિહામણી હોય. અને આ તો ભલે અસાધારણ પ્રકારનું મનુષ્યરૂપ છે છતાં પણ વિરૂપ નથી. બીક લાગે તેવું નથી. હશે, જે હશે તે, સવારે ખબર પડશે એમ વિચારી ઘર બંધ કરી પાછાં સૂઈ ગયાં. શ્રી વ્યાપકેશ મુનિ કહે છે, હે રાજન! સવાર થયું ત્યારે શ્રીહરિ ઊઠ્યા. બીજે સ્થળે જવા તૈયાર થયેલા મહાપ્રભુએ વજીબાને કહ્યું, હે વજીબા! તમારા ગુરુભાઈ રામદાસ નામના સાધુ હાલ જેતલપુર છે. તેમનાં દર્શન કરવા અમે જેતલપુર જઈએ છીએ. ત્યાંથી પછી અભય રાજાને ત્યાં ગઢપુર જઈશું એવું કહી અનંત જીવોના ઉદ્ધારક યોગેશ્વર શ્રીહરિ ત્યાંથી નીકળી ગયા.