સગાઈ થઈ ત્યારે એવી કલ્પનાયે નહોતી કરી. હકીકતે તો ઉમંગ રીતુની પસંદગી બાબતે અવઢવમાં હતો. રીતુ જરા નીચી પડતી હતી. જોકે પછી એની મેળે માની ગયેલો. રીતુનો અભ્યાસ હજુ ચાલુ હતો. કૉલેજ જતાં એને અમારી દુકાન પાસેથી નીકળવાનું થતું. પાછા ફરતાં એ અચૂક દુકાનની મુલાકાત લેતી. એ આવતી એવી ઉમંગ એને લઈ સ્કૂટર કમાટીબાગ તરફ હંકારી મૂકતો. ગ્રાહકો મારે એકલાએ સાચવવાના થતા. છતાં એ લોકો અહીંથી જતાં રહેતાં એ મને ગમતું. ઉમંગને મન મારી સહેજે મર્યાદા નહિ. એક વાર તો એ બોલી પણ ગયેલો. ‘કાકાની શી આમન્યા ? અદા હો તો વળી વિચારવું પડે.’ શક્ય ત્યાં સુધી એ લોકો બેઠાં હોય ત્યાં જવાનું જ ટાળું. ભૂલેચૂકે ત્યાં જઈ ચડાયું તો શરમાવું આપણે પડે. એમણે આબુમાં પડાવેલા ફોટા કેમેય મારાથી પૂરા જોઈ ન શકાયા.