આરતી ઊઠી ગઈ અને બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી. ઉતરતી બપોરના તેજ કિરણો દરિયા પર વેરાઈ ગયા હતા. પ્રવાહી સોનાની જેમ દરિયાનાં પાણી ઝગમગતા હતા. સસરાએ વચન પાળ્યું. તૂટી ગયેલા ઘરને મજબૂત ટેકો કરી, ફરી સજાવ્યું. આરાધનાને ફૂલની જેમ સહજ ખીલવા દીધી, પણ છોડને ખાતર, પાણી, હવા મળે છે એની કાળજી રાખી. એ મોટી થતી ગઈ એમ એને સામે બેસાડી રજેરજ બધી વાત કરી, ‘જો બેટા, હું તારો દાદુ છું, પણ પહેલાં મિત્ર છું, કશું જ નહીં છૂપાવું. આપણાં સૌનાં જીવનમાં શું બન્યું એ જાણવાનો તને અધિકાર છે.’આરાધના વળગી પડેલી, ‘દાદુ, યુ આર ગ્રેટ. તમે ન હોત તો અમારું શું થાત ?’‘ના રે ગાંડી. તમે મા-દીકરી ન હોત તો હું જીવનને ભરપૂર જીવતાં શીખ્યો ન હોત. હું સિનિયર સિટીઝનનું લેબલ કપાળે લગાવી નિરાશાવાદી જીવન જીવતો હોત. મેં તારું ઘડતર થોડું કર્યું છે ? તેં મારું ઘડતર કર્યું…. તારા શૈશવનું વિસ્મય તેં મારી આંખોમાં આંજી દીધું બેટા.’ આરતીએ તૃપ્તિનો ઊંડો શ્વાસ ભર્યો. ખરી વાત હતી. પપ્પા હતા તો એમને ટેકે જીવી ગઈ. બા-બાપુજીને ત્યાં આશ્રિત બની મા-દીકરી બિચ્ચારી બાપડી કહેવાતી. સસરાએ માથું ટટ્ટાર રાખી જીવતાં શીખવ્યું.