હવે જુઓ ! શંકરાચાર્યના જ્ઞાનની પરંપરા અને તેમના મઠોની પરંપરા આશરે બારસો વરસથી ચાલતી આવી છે. હમણાં કેટલીક યુનિવર્સિટીઓની શતાબ્દી ઉજવાય છે. શંકરાચાર્યના મઠને આજે બાર શતાબ્દી થઈ છે. એ ખરું કે જૂના જમાનામાં આ મઠોથી લોકોને જે પ્રેરણા મળતી, તે આજે નથી મળતી. છતાં આટલો વખત થવા છતાં તે આજે પણ કંઈ ને કંઈ કામ કરી રહ્યા છે, અને આજે પણ તેના ઉપર લોકોની શ્રદ્ધા છે. તેનું શું કારણ ? આપણે જોઈએ છીએ કે દસ-વીસ વરસ થાય એટલે આપણી બધી સંસ્થાઓની પ્રવૃત્તિ મંદ પડી જાય છે. કેટલાયે આશ્રમો દસ-વીસ વરસ પ્રવૃત્તિમય રહ્યા અને પછી તેમની પ્રવૃત્તિ મંદ થઈ ગઈ. આવા કેટલાયે દાખલા છે. ત્યારે શંકરાચાર્યના મઠોની પરંપરા સેંકડો વરસોથી ચાલી આવી છે. એ સંસ્થામાં કોઈ એક એવી તાકાત છે કે જેથી તે સ્થિર ને ચિરંજીવી છે. તે કઈ તાકાત છે ? અધ્યયનની સાથે ‘વ્રતનિષ્ઠા’નો આપણા અનુભવી પુરુષોએ યોગ સાધ્યો છે. વિદ્યાસ્નાતક ને વ્રતસ્નાતક એમ બે પ્રકારે માણસ વિદ્યાસંપન્ન થાય છે. કોઈ વિદ્યાર્થી બાર વરસ સુધી ગુરુને ઘરે રહીને વિદ્યા ભણ્યો હોય, પણ વ્રત એટલે કે તેનું આચરણ ન કર્યું હોય, તો તેને પૂર્ણ સ્નાતક માનવામાં નહોતો આવતો. એનાથી ઊલ્ટું, જો તેણે વ્રત પૂર્ણ કર્યું હોય, પણ પૂરી વિદ્યા ન મેળવી હોય, તો તે પણ પૂર્ણ સ્નાતક નહોતો ગણાતો. આમ, વિદ્યા અને વ્રતનો યોગ એ આપણી વિશિષ્ટ પરંપરા છે. શંકરે પણ એ બંને ઉપર ભાર મૂક્યો.