કોઇ અંઘારી રાતે, કોઇ અજવાળી રાતે, કોઇ મેઘલી રાતે મારી વાંસળીના સૂરો હું બ્રહ્માંડના તારાઓ તરફ મોકલતો. આકાશગંગાના વદનમાં અનેક રુપવતી યૌવનાઓ મને નૃત્ય કરતી દેખાતી, મારા સૂરોના બેકાબૂ ઘોડાઓ પર સવારી કરતી અપ્સરાઓ મને હસતી દેખાતી. સરોવરો, વહેતી નદીઓ, નીલકમળ, રંગ અને સુગંઘ અને એવું તો કેટલું બઘું વાંસળીના છેદો પર ધ્રુજતી મારી આંગળીઓ વચ્ચેથી પસાર થઈ જતું! એ હું હતો – એ મારી વાંસળી હતી, જુવાની – હતી -ઉન્માદ હતો!