એટલે તો આપણા રાષ્ટ્રીય શાયર અને સમર્થ સાહિત્યકાર સ્વ. ઝવેરચંદ મેઘાણીએ ગાયું કે ‘હસતાં મુખે સહેતાં જઈશું પ્રારબ્ધના પરિહાસ!’ સ્વ. મેઘાણી બહુ લાંબું તો જીવ્યા નહીં પણ એવું બને છે કે ટૂંકું જીવેલા તેમના પ્રદાનથી અમર બની જાય છે! એમાં કોઈક સ્વામી વિવેકાનંદ પણ હોય. અંગત સુખદુઃખની નોંધપોથી-ડાયરીમાં જિંદગીની સંપૂર્ણ કથા સમાઈ જતી નથી. રમત રમ્યા વિના પાનું નકામું ગણીને ફેંકી દેશો તો એ નકામું જ જશે. તમે નિરાશાને તાબે થઈને પાનું ફેંકી દેશો તો તમે સફળતાની શક્યતાનું એક પાનંુ અકારણ રદ કરી નાખ્યું એમ જ કહેવાય! કેટલાક મેદાન છોડીને ભાગી છૂટે છે. પણ કેટલાક તો તો ગમે તેવા કઠિન સંજોગોમાં નાસી જતા નથી. વ્યૂહાત્મક રીતે ભગવાન કૃષ્ણ ‘રણછોડ’ બને પણ તે કાયરતા નથી, એક વ્યૂહમાત્ર છે. ઈસુ ખ્રિસ્ત વધસ્તંભ જોઈને ગભરાઈ ન જાય તેને મૃત્યુ નહીં, મોક્ષનું દ્વાર સમજે.