સાંનિધ્યે લાફા ખમી લીધા અને “ગૃહત્યાગ” કરતાં પહેલાં કહ્યું, “મમ્મી, વાત્સલ્ય પણ આટલું બધું પક્ષપાતી અને બનાવટી હોય છે, એની મને ખબર નહોતી. હું માનતો હતો કે પુત્ર કુપુત્ર થાય, પણ માતા કુમાતા થતી નથી ! આજ પતિ પ્રેમની ઘેલછામાં તે પુત્રને અન્યાય કર્યો છે. સત્યમ્‍ તને એટલા માટે વહાલો છે કે એ પિતાના માર્ગે ચાલનારો છે. જિંદગીની વાસ્તવિકતાની એને ખબર નથી ! પણ યાદ રાખજો, એ તમારે માટે ભીખ માગવાના દહાડા લાવશે અને એક દિવસ ઘરનું દેવું ફેડવા તારે જ મારે બંગલે ખોળો પાથરવા આવવું પડશે, ત્યારે હું તને તેં મારેલા લાફાનું સ્મરણ કરાવી ચોકીદાર દ્વારા બંગલાના કમ્પાઉન્ડની બહાર ધકેલી દઈશ. મને સપનાં ન જોવા દે એવી આંખ નથી ગમતી અને પડતાં રોકે એવી પાંખ નથી ગમતી ! ઘણાં મા-બાપો સંતાનોને આજ્ઞાંકિત બનાવવા તેમની સ્વતંત્રતાની પાંખો કાતરી નાખતાં હોય છે તમે સત્યમની પાંખો નિરાંતે કાતરજો, હું કોઈનુંય પ્યાદુ બનવા જન્મ્યો નથી… હું જાઉં છું, મને મળવાનો પ્રયત્ન ન કરશો.”