ઘાસનો છેલ્લો એક પૂળો બાકી વધ્યો હતો. ભા એ વાંકા વળીને હીરાની પાસે એને નીરી દીધો અને જ્યાં સુધી હીરો એને ચાવતો રહ્યો ત્યાં સુધી ભા એની કાંધ ઉપર પ્રેમથી હાથ ફેરવતા રહ્યા. ટપકતી આંખ ક્યારે પોતાનો કરચલીયાળો હાથ અને પછી હીરાની કાંધ પલાળવા લાગી એનો ભા ને ખ્યાલ સુધ્ધાં ન રહ્યો. તો આ તરફ દુષ્કાળી ધરા ભલે સુકીભઠ્ઠ હોય પણ હીરાની આંખમાંથી પણ શ્રાવણ ભાદરવો વહેતા હતા. ડોસાએ એક છેલ્લી વાર હીરાની ડોકે વળગીને વહાલ કરતા કરતા ગળગળે સાદે કહ્યું, ‘લે હવે આપણે જીવ્યા મર્યાના ઝાઝા જુહાર, આવતા ભવે જીવીની કુખે દીકરો થઈને જલમજે હોં.’ અને..