તારી જોડે મારી સરખામણી કરું છું તો થાય છે કે હું તારી વિસાતમાં કાંઈ જ નથી. તું એક એક શબ્દને ગામડાનાં ગાંધીની જેમ તોલનારો, તદ્દન માપી-તોળીને બોલનારો. અને છત્તાં બધાંયે તને સમજી શકે અને હું? જો બોલવા ના મળે તો લખવા જોઈએ, એ પણ ના મળે તો ગાવા જોઈએ અને છેક છેલ્લે વાંચવા તો જોઈએ જ. બસ શબ્દોની ગોપીઓની વચ્ચાળે કાનુડા જેવું રહેવું ગમે. ખબર છે આજે એક સરસ વાત વાંચી "અલગ છે શબ્દનો મહિમા અલગ છે નાદનો મહિમા, છત્તાં એક જ છે બન્નેથી થતા સંવાદનો મહિમા." મને તો કોઈક ને કોઈકની સાથે સંવાદ જોઈએ જ શબ્દો અને નાદોથી ભરેલો. ક્યારેક ક્યારેક તો એકસાથે ઘણા બધા સંવાદ ચાલતા હોય છે; જાત સાથે, તારી સાથે અને કશાક બીજાં સાથે પણ. મારો આ ઘોંઘાટ હંમેશા તને નવાઈ પમાડતો રહે છે ખરું ને કે આમાં કયો સંવાદ દિલથી કરું છું? જોને અત્યારે આ લખતા લખતા હું ગાવા માંડી કે "તુમ મેરે પાસ હોતે હો કોઈ દુસરા નહીં હોતા." ઘરમાં ઓશીકાની કમી ક્યાં છે પણ તને જ અહીં કેમ ગોઠવ્યો છે? કદાચ તું શબ્દોથી સંવાદ ના કરે પણ તારાં ટેરવાં કદાચ કંઈ કહી જાય તો? હા હા કહે કહે મને શબ્દોની ભૂખાળવી. તને તો ખબર જ છે ને કે હું અહીં જ રહું છું, વર્ષોથી. સ્થૂળ સરનામાં ઘણાયે બદલાયાં હશે પણ હું તો અહીં જ રહું છું. હા! જાણું છું કે છેલ્લાં થોડા સમયથી કોઈ સાથે કોઈ પણ સંવાદ લાંબો નથી ચલાવી શકતી. પણ પ્રિયે, આપણને ખબર તો હતી જ ને કે એક દિવસ આવો પણ આવશે જ્યાં મારા સંવાદો તારા મૌન પહેલા જ પૂરાં થઇ જશે, તારું મૌન જીતી જશે. તારે તો એ જીતની ખુશીમાં પણ મિજલસ ગોઠવવી જ પડે.