નાનો કાંટો અગિયારનો આંક વટાવી સુસ્તપણે બાર તરફ આગળ વધતો જતો હતો. ઘડિયાળના બે કાંટાઓ વચ્ચે ભીંસાતો અંધકાર ગાઢ બનતો જતો હતો. એક તરફ ભાઈ પ્રત્યેની મમતા, વહાલ, સમાજની મર્યાદા તો બીજી તરફ મયંક પ્રત્યેનો પ્રેમ, મનચાહી જિંદગી જીવવાની તમન્ના. બંને વચ્ચેની ખેંચતાણ- ચારેબાજુ ઊછળતાં નિરાશાનાં મોજાંઓ, વચ્ચે તરતી નાનકડી નાવ. કોઈ કિનારો નજરે પડતો નથી, સિવાય કે આત્મસમર્પણ કરી ભાભીની જાળમાં ઝંપલાવી દેવાનો રસ્તો. અત્યાર સુધી પોતાને સાચવવા માટે ભાઈના ઋણને અદા કરવાની ઘડી આવી ચૂકી હતી. બસ હવે કોઈ હાથ એને દોરવા કે કદી પોતાની ખુશી વિશે પૂછવા નહીં આવે. પોતાની મરજી શું છે ? એ જાણવાની કોઈ પણ દરકાર નહીં કરે. બસ, દિલમાં ગમ છુપાવી રાખીને…. ત્યાં જ કોઈનો મૃદુ સ્પર્શ થયો. એણે ઓશીકું દૂર કરી નાઈટ લેમ્પ ચાલુ કરતાં જોયું તો ભાઈ સામે ઊભો હતો. ઊભી થઈ એ ભાઈને વળગી પડી. ભાઈનો વહાલભર્યો શાંત અવાજ એને સંભળાયો,