ત્યાંથી સનાતન શાંતિનું જાણે જિન્દગીભર પહોંચે એટલું ભાથું બાંધી લેવાની મને તો ઈચ્છા થઈ આવી ! ચિત્તમાં ઘૂંટાવી-ઘૂંટાવીને તે સમસ્ત વાતાવરણ હૃદયમાં અંકિત કરી લેવા મેં પ્રયત્ન કર્યો. લીલા મેદાનને એક છેડે બેસીને સાંજના ઊતરી આવતાં આવરણ અમે નિહાળી રહ્યાં. પોતપોતાનાં પાળેલાં ઢોરને ગામડાંનાં બાળકો અને સ્ત્રીઓ ઘરભણી હાંકી જવાની યુક્તિઓ કરવા લાગ્યાં. આવી ખુલ્લી મસ્ત હવા, આને આવો હરિયાળો ચારો મૂકીને ઘરમાં પુરાઈ જવા માટે પશુઓ બહુ નારાજી દર્શાવતા હતાં. પરંતુ આસપાસનાં જંગલોમાં રીંછ અને ચિત્તાનો વાસ હોવાથી પશુધનનું બહુ કાળજીપૂર્વક જતન અને રખેવાળી કરવાં પડે છે. સાંજ પૂરી થતાં પહેલાં જ ચંદ્રમાએ આકાશે ચઢી પ્રકાશ ફેલાવી દીધો, એટલે અંધારું થતા પહેલાં જ ચાંદનીથી આખોયે વનપ્રદેશ રૂપેરી બની ગયો ! અમને તો કહેવામાં આવેલું કે ખજિયારમાં ઘણી ટાઢ હશે, પણ ડેલહાઉસી કરતાં વિશેષ ટાઢ ન હતી. મધ્યાહ્ને અને સંધ્યાકાળે જે નૈસર્ગિક ચિત્ર જોયું હતું, તે કરતાં તદ્દન અવનવું ચિત્ર ચાંદરણામાં ખડું થયું. કયું સુંદર તે કોણ નક્કી કરી શકે ? અને તેમ કરવાની જરૂર પણ શી ? રાત્રે મુસાફરો માટેના ડાકબંગલામાં સૂઈ ગયાં. અમારા પાંચ જણની વચમાં બે ખંડ મળ્યા હતા.