ડૉ. પંડ્યાના મૃત્યુનો ઘા રુઝાયો નહોતો ત્યાં મૌનવીએ નજર સામે આપઘાત વર્હોયાના આઘાતે જખમ કોતર્યો. વારંવાર રવિવારની સવારની પળો તાજી હતી : અમે કેટલી મજા કરી! એ પળોમાં દીદી તો જાણતાં હતાં કે હું આજની સાંજ નથી જોવાની! મોતનો પડછાયો સાવ ઢૂંકડો, ને તોયે હું કેટલી અજાણ રહી... જીવનનો ખેલ પળમાં રગદોળી શકતા મૃત્યુના તાંડવને જોયા પછી તાનિયા જીવનથી વિશેષ મોતના ખ્વાબોમાં રત રહેવા લાગી.