એક વખત એક મસ્તાન નાગોબાવો બીલખા આવ્યો . અને એ ક વડલાના ઝાડ નીચે મૃગચર્મ વિછાવી જમાવટ કરી આ બાવો જયારે ગામમાં જાય ત્યારે લંગોટી પહેરે બાકી દિગંબર રહે .બાવો એક હથિયાર તરીકે કુહાડી રાખતો કોઈ પ્રશ્ન કરે કે બાપુ તુમતો ત્યાગી હો ત્તુંમ્કો ફારસી રાખનેકી ક્યાજરૂરત હૈ બાવો જવાબ આપ્ તો કે મહાદેવ ભી ત્રિશુલ રખતે થે . બાવા એ જે ઝાડ નીચે આસન જમાવેલું એ ઝાડ ઉપર મોટો મધપુડો હતો .આ મધપુડા માંથી મધ લેવા એક પારાધી આવ્યો ,અને સીધો ઝાડ ઉપર ચડવા માન્ડ્યો બાવાએ તેને ઝાડ ઉપર મધ લેવા જતા અટકાવ્યો પણ પરાધી માન્યો નહિ ,અને બાવાને બિભત્સ ગાળો આપી .અને ઝાડ ઉપર ચડવા માંડ્યો બાવે એક ક્ષણ નો પણ વિચાર કર્યા વિના પારધીની કમરમાં કુવાડી ઝીંકી દિધી પરાધી નીચે પડ્યો .બાવે” પડ્યા ઉપર પાટુ ” એ ન્યાએ વધારે કુહાડીઓના વધારે ઘા ઝીંકી પારધીને મારી નાખ્યો . એ જમાનામાં બિલખા જેવાં નાના રજવાડાં ઓને હાઈ કોર્ટ સુધી કેસ ચલાવવાની સત્તા હતી .બાવાને પકડીને પોલીસ લઈ ગઈ , જયારે પોલીસ પકડીને બાવાને લઇ જતી હતી .ત્યારે બાવો બોલ્યો પૂજા કરનેકે લિએ મેરે શીવ લિંગ ભી સાથ લે ચલો . બાવાએતો જેલને શિવાલયમાં ફેરવી નાખી ,શંખ નાદ ઘંટારવ શરુ કરી દીધો . કોર્ટમાં કેસ ચાલ્યો બાવે ગુન્હો કબુલ કરી લીધો . પણ ડોકટરે અસ્થિર મગજનો છે એવું સરટિ ફિકેટ આપ્યું . જજે ન્યાય કર્યોકે બાવો અસ્થિર મગજનો હોવાથી એના બોલવા ઉપર ભરોસો નો રખાય એમ કહી બાવાને છોડી મુક્યો , બાવો કુહાડી, ખપ્પર,મૃગચર્મ લઈને રવાના થયો .અને પોતાની મૂળ જગ્યાએ આવી ગયો .આપના કનક રાવળ નાં દાદા મહાશંકર બાપા નથુરામ શર્માના શિષ્ય હતા હું મહાશંકર બાપાને સારી રીતે ઓળખાતો ,અને એમના ચિત્રકાર પુત્ર કલાગુરુ રવિ શંકર રાવળ પણ ઓળખું અને આ કરા ને પણ ઓળખું .