‘ઝેર તો પીધાં….’ નાટક અંગેની વધુ વાતો આગળ આવશે, પણ ‘રંગલા’એ એમની આગવી હળવી શૈલીમાં કહેલી આ વાત સૂચવે છે કે ઉપેન્દ્રને જેટલો નાટકનો રંગ ચડ્યો એટલો અભ્યાસનો ન ચડ્યો. આખરે, ‘વન ફાઈન મોર્નિંગ’ ઉપેન્દ્રે નક્કી કરી લીધું કે, બહુ થયા ભણવાના ફાંફાં, હવે બસ અભિનયમાં – રંગભૂમિમાં જ ઝંપલાવવું છે. ભાલચંદ્ર મોટાભાઈ હતા, પણ એ કંઈ નાના ભાઈના હિત માટે જોહુકમીનો દંડો પછાડતા જમાદાર જેવા નહોતા. એમને ખ્યાલ હતો જ કે ઉપેન્દ્ર અભિનયના પ્રેમમાં પડી ચૂક્યો છે. આથી એમણે એ માર્ગે ઉપેન્દ્રને જવા માટે સહાય કરી. વિઠ્ઠલ પંડ્યા જેવા પોતાના મિત્ર પાસે ઉપેન્દ્રને લઈ ગયા અને તેમની સલાહ માગી હતી, એ ઘટના તો આગળ આવી ગઈ. આમ છતાં, ઉપેન્દ્રના, ત્રિવેદી કુટુંબના હિતેચ્છુઓને લાગ્યું કે અભિનય માટે અભ્યાસ છોડવો બરાબર નથી. હરિહર શુકલ ભાલચંદ્રના સહાધ્યાયી અને પારિવારિક મિત્ર. અભિનયક્ષેત્રમાં એ ઉપેન્દ્રની પ્રગતિથી કેવળ માહિતગાર જ નહીં, પ્રભાવિત પણ હતા. આમ છતાં એનો અભ્યાસને તિલાંજલિ આપવાનો નિર્ણય શુક્લને ગમ્યો નહીં. એમણે ભાલચંદ્રને પત્રમાં ચિંતા વ્યક્ત કરતાં લખ્યું : ‘ઉપેન્દ્ર પથભ્રાન્ત તો નથી થતો ને ! અભ્યાસ છોડીને નાટકના ક્ષેત્રે ઝંપલાવવામાં દુસ્સાહસ તો નથી કરતો ને !’ હરિહર શુક્લની ઉપેન્દ્ર માટેની આ નિસ્બત એમની લાગણી જ સૂચવે છે. તેથી એમણે પછીથી કહેલું કે : ‘મારી ચિંતા અસ્થાને હતી. ઉપેન્દ્રની શક્તિઓનું સાચું મૂલ્યાંકન કરવાનું મારું ગજું ન હતું, એવું એણે સિદ્ધ કર્યું છે.’ ઉપેન્દ્રે પછીથી મેળવેલી સિદ્ધિઓથી ખુશ થઈને તેમણે કહેલું કે ‘એક વડીલને નાતે ‘પુત્રાત શિષ્યાત ઈચ્છેત પરાજયમ’ની ઉક્તિ ચરિતાર્થ થતી જોઉં છું ત્યારે મને કેવો અદકો આનંદ થતો હશે તે હું જ જાણું છું.’