ભારતની પ્રાચીન સંસ્કૃતિમાં સંગીતનાં સાધનો ઉપયોગમાં લેવાતાં હશે કે કેમ તે અંગેની કોઈ જ પ્રકારની માહિતી મળતી નથી. જેના કારણે મુંડા અને દ્રવિડિયન ભાષા બોલનારા લોકો આ વિસ્તારમાં સૌપ્રથમ સ્થાયી થયા હતા અને તેમણે સાધનો વિકસ્વાયા હશે તે માની લેવું અશક્ય છે. તેના કરતાં આ વિસ્તારમાં ઇસવિસન પૂર્વે 3000ની સાલમાં સિંધુ ખીણની સંસ્કૃતિ અસ્તિત્વમાં આવી તે સમયથી સંગીતનાં સાધનોનો ઇતિહાસ શરૂ થાય છે. જૂનાં શિલ્પો અને દસ્તાવેજોમાંથી જાણવા મળે છે કે અહીં વિવધ પ્રકારનાં મંજીરાં અને સીટીઓ દ્વારા સંગીત વગાડવામાં આવતું હતું.[૪૩] માટીનાં પૂતળાં પરથી એ બાબત જાણવા મળે છે કે આ સંસ્કૃતિમાં નગારાંનો ઉપયોગ થતો હતો અને સિંધુ હસ્તપ્રતો ઉપરથી જાણવા મળે છે કે અહીં વાંસળીઓ પણ ઉપયોગમાં લેવાતી કે જે સુમિરિયન દસ્તાવેજોમાં જોવા મળે છે તે જ પ્રકારની હતી. આ શોધમાંથી ઘણા એવા સંકેતો મળે છે કે સિંધુ ખીમ અને સુમેરિયન સંસ્કૃતિએ એકબીજા વચ્ચે સંસ્કૃતિનું આદાનપ્રદાન જાળવી રાખ્યું હશે. કાળક્રમે ભારત ખાતે સંગીતનાં સાધનોનો વિકાસ ઋગ્વેદ અથવા તો ધાર્મિક ગ્રંથ સાથે થતો જોવા મળ્યો તેની ઋચાઓ કે ગીતોમાં વિવિધ પ્રકારનાં નગારાં, તુરાઈઓ, પાવાઓ અને વાંસળીઓ વગાડવામા આવતી હતી.[૪૪] ઈસવિસનની શરૂઆતમાં અહીં વપરાતાં સાધનોમાં મદારી દ્વારા વગાડવામાં આવતી બીન, જોડિયા પાવા, મોટા ઢોલ, આડી વાંસળીઓ અને નાની વાંસળીઓનો સમાવેશ થતો હતો. એકંદરે જોઇએ તો મધ્યકાલિન યુગ સુધી ભારત પાસે કોઈ જ પ્રકારનું વિશિષ્ટ સંગીતનું સાધન નહોતું.[૪૫]