એ પછી પેલો બ્રાહ્મણ જગતકારુ અને નાગકન્યાથી ઉત્પન્ન થયેલ પુત્ર આસ્તિકની વાત આવે છે. મહાભારતમાં નાગ એટલે એક આખી નાગજાતિ – સર્પ નહીં. આ આસ્તિક નાગ પ્રજાને છોડાવવા અને યજ્ઞ બંધ કરાવવા આવે છે. પણ એ કેટલો હોંશિયાર છે ! મને તો એનું વ્યક્તિત્વ સમજવાની બહુ મજા આવી. એને એની માતાએ કહ્યું કે ‘બેટા, આ બધા નાગને હવે તું બચાવ.’ આ પ્રસંગે એની જે સ્પીચ છે ! ત્યાં આવીને એણે જન્મેજયની જે પ્રશંસા કરી છે ! કે….. ‘હે રાજા ! આવો યજ્ઞ તો આ પૂર્વે યુધિષ્ઠિરે કરેલો, કુબેરે કરેલો, ઈન્દ્રે કરેલો, પણ કોઈનો યજ્ઞ તારા યજ્ઞ જેવો નહોતો.’ રાજા, વાજાં ને વાંદરાં – તમે ચગાવો તો ચગી જાય. રાજાને તમે ખુશ કરી દો એટલે કામ પત્યું. એ પ્રશંસાથી જન્મેજય પ્રસન્ન થઈ ગયો. પછી એ રાજા આસ્તિકને કહે છે કે ‘હે બ્રાહ્મણ, માગ, માગ !’ આ દરમિયાન કેટલી મિશ્ર ઘટનાઓ એણે સાથે લીધી છે ! એણે યજ્ઞ દરમિયાન એ આદેશ આપી દીધો હતો કે ‘હજી કેમ પેલો તક્ષક ન આવ્યો ? ક્યાં ગયો છે ?’ એ વખતે તક્ષક તો ઈન્દ્રની પાસે રક્ષણ માગવા ગયેલો. ‘ત્યાંથી એને બોલાવો.’ તો કહે કે ‘પણ એને ઈન્દ્રનું રક્ષણ છે.’ જન્મેજય કહે : ‘ઈન્દ્રને સાથે લઈ આવો, એનેય નાખો હોમમાં; વાંધો નહીં, પણ તક્ષક તો બળવો જ જોઈએ.’ જુઓ આ જન્મેજયનો આગ્રહ કેટલો તીવ્ર છે ! આ સમયે ઉપર આકાશમાં ઈન્દ્ર સાથે તક્ષક આવે છે, પણ આ જોઈને તો ઈન્દ્ર પણ બી ગયા, ભાગી ગયા, તક્ષકને છોડીને. તક્ષક ઉપર છે, હમણાં યજ્ઞમાં પડે એમ જ છે. પણ પેલો આસ્તિક કહે છે, ‘ઊભો રહે, ઊભો રહે, ઊભો રહે…’ ત્રણ વખત એ બોલ્યો અને આકાશમાં તક્ષક એમ ને એમ સ્થિર થઈ ગયો. આ આસ્તિકનો પ્રભાવ છે. કોણ જાણે કેમ, વાતાવરણ પણ એવું થઈ ગયું. બધા ઋષિઓ અને બ્રાહ્મણો જન્મેજયને કહે છે કે ‘રાજા, તેં બ્રાહ્મણને કીધું છે તો હવે એને વરદાન આપી દે, વરદાન આપી દે..’ એટલે જન્મેજય કહે છે કે ‘બ્રાહ્મણ, તું માગ.’ એટલે આસ્તિક કહે છે કે ‘મારે એક જ વસ્તુ માગવી છે કે તમે આ સર્પસત્ર બંધ કરો.’ જન્મેજય કહે, ‘એ નહિ, એ સિવાય તારે જે જોઈએ તે માગ. મારું રાજપાટ, સંપત્તિ જે જોઈએ તે બધું માગી લે.’ પણ એ સાચો બ્રાહ્મણ હતો ને ! એણે કહ્યું : ‘નહિ, આપો તો આ એક જ અને નહિતર કંઈ નહીં.’ અને પછી ‘ભલે બ્રાહ્મણ કહે છે તેમ થાઓ…’ એમ બોલીને જન્મેજયે સર્પસત્ર બંધ કર્યો. તમે જુઓ, છેક ખાંડવવનથી ચાલતો વેરનો અગ્નિ જન્મેજયના સમયમાં આસ્તિકના તપથી બંધ થયો અને પેલો દ્રોણાચાર્યથી ચાલતા વેરનો અગ્નિ દ્રૌપદીની આહુતિથી બંધ થયો.