ઉદારતાની અને અન્ય સુધી પહોંચવાની – ‘reaching out’ ની આદત પાડવી પડે છે. હ્રદયની સંતુલિત બંધ કળીને ધીમે ધીમે સમજપૂર્વક ખીલવવી પડે છે કે જેથી એ સ્નેહ, સહાનુભૂતિ અને સંવેદનાનું સુંદર વિકસિત ફૂલ આપણા જીવનમાં પાંગરી ઊઠે. આપણી આસપાસ એની સૌરભ ફેલાય. એના સૌંદર્યથી આજુબાજુ પ્રસન્નતા ફેલાય. એક વખત આપવાની શરૂઆત કરીએ છીએ એ પછી ધીમે ધીમે એ આપણા પ્રત્યેક વ્યવહારમાં વણાતું જાય છે. જીવનચર્યામાં ગૂંથાઈ જાય છે. જીવનમાં એનાથી કોઈ અદકેરું કે અધિક સુખ કે સંતોષ નથી. હ્રદયના કેટલાયે સ્નેહસંબંધો સર્જાતા જાય છે. જીવન ભર્યું ભર્યું બની રહે છે. આપણું અંતર સ્નિગ્ધ અને હરિયાળું બને છે. આપણને એનાથી કેટલી ચાહના, કેટલો પ્રેમ સાંપડે છે ! આ ધરતી પર જન્મીને એનાથી વધુ મૂલ્યવાન શું પ્રાપ્ત કરવાનું હોય ?