ઘરમાં ઇતિ આખો દિવસ એકલી પડી જતી. સ્વભાવિક રીતે જ અનિકેતની વાત, તેની યાદ તેના દિલમાં ચમકી ઉઠતી. પરંતુ અરૂપને નથી ગમતું તેથી ધીમેધીમે ઇતિના જીવનનું એ પાત્ર બહારથી અદ્ર્શ્ય થતું ગયું. અનિકેતની સ્મૃતિઓ દિલના અતલ ઉંડાણમાં ધરબાઇ રહી. ઇતિને મોઢે કયારેય હવે અનિકેતનું નામ નથી આવતું. તે અરૂપમય સંપૂર્ણરીતે અરૂપમય બની રહી. કોઇ ફરિયાદ વિના સરળતાથી ઇતિનું જીવન વહેતું રહ્યું. અરૂપનો સ્નેહ ઇતિની જિંદગી બની રહ્યો. ઇતિની જિંદગીમાં અનિકેત નામે કોઇ પાત્ર હતું એ પણ ભૂલાતું ગયું કે પછી…