મૂળ વાત છે સાઉથના ઢીન્ચાક, ફાડુ, ધાંસુ મુવીઝની કે જેમાં બધા જ પ્રકારના સ્વાદના તડકા લાગેલા હોય છે. ખાટો,મીઠો,તીખો,તૂરો,ખારો બધા જ રસ એમાંથી મળે અને વીર રસ તથા સૌંદર્ય રસ તો બેનમૂન હોઈ છે. બીજા એક અવલોકન મુજબ ત્યાંની ફિલ્મો ટેક્નિકલી પણ બૉલીવુડ કરતા ઘણી આગળ છે. વી.એફ.એક્સ અને થ્રિડી નો ઉપયોગ એ લોકો બખૂબી જાણે છે અને સારો એવો ખર્ચો પણ કરે છે. ( બાહુબલી નું ઉદાહરણ ના આપતા, એ પણ સાઉથની જ ફિલ્મ છે ફક્ત હિન્દી માં ડબ કરવામાં આવી છે.) પોતાનું લૂંગી તથા મુંડૂ વાળું મૂળ ક્લચર છોડ્યા વિના ટેક્નિકલી ક્લાસ અપાર્ટ ફિલ્મો બનાવી છે. ‘ભાઈ’ કાં ફેન બની ને ફરતા વૉન્ન બી સલમાન્સ ને પણ જણાવી દઉં કે ‘ભાઈ’ ની જે ફિલ્મો કરોડોની ક્લબોમાં આવી છે એ મોટા ભાગની સોઉથની રીમેક હતી. ત્યાંના ડી.એન.એ માં જ કાંઈક વાત છે. સાઉથથી આવેલી એક્ટ્રેસીસ જ જોઈ લો. ત્યાંના હીરો પણ હીરો જેવા લાગે અને વિલન પણ પર્સનાલિટી વાળા હોય (પ્રકાશ રાજ (ગનીભાઈ) ત્યાંની જ ઉપજ છે). ફુલ એન્ટરટેઇન્મેન્ટ નો ડોઝ હોવા છતાં કહેવાય શું કે રિજિયોનલ ફિલ્મ છે. ઓછામાં પૂરું એમને આપણા જેવું અભેમાન નઈ કે થિયેટરમાં જોવા જાવ તો જ મેળ પડે. ગમે તેવી બ્લોક બ્લસ્ટર ફિલ્મ હોઈ એ યુટ્યુબ પર એચ.ડી ક્વોલિટીમાં ઉપલબ્ધ હોય. લોક ભોગ્ય રાખવામાં પણ એ લોકો બૉલીવુડ કરતા ઉદાર તો ખરા જ. જો કે એનો મતલબ એમ નથી કે બૉલીવુડની ફિલ્મો જોવા લાયક નથી હોતી, ઑફ બીટ કે આર્ટ ફિલ્મોમાં બોલીવુડનો તોટો જડે એમ નથી. પરંતુ બાલાજીની મસાલા વેફરમાં જે મજા આવે એ ઘરે બનાવેલી વેફરમાં ના આવે.