વ્યસ્તતાની આ દલીલ ગૃહિણીઓમાં પણ ઓછી નથી. પુરુષના મુકાબલે સ્ત્રીઓ કદાચ વધારે વ્યસ્ત રહેતી હોય છે પણ છતાં પોતાના વિકાસ અને સ્વાસ્થ્ય માટે સમય કાઢવો એ તો વ્યક્તિના સંકલ્પ પર આધાર રાખે છે. પોતાની પ્રાથમિકતાઓ વ્યક્તિ જાતે નક્કી કરી શકે છે. મોબાઈલના ઉપયોગ પર સંયમ રાખે, ટીવી પરની શ્રેણીઓમાં પણ ફક્ત એક-બે શ્રેણી જોવા ઉપર મર્યાદા મૂકે, વહેલાસર ઊઠીને ઝડપભેર બધાં કામ નિપટાવી પોતાના માટે સમય રહે તેવી ગોઠવણ કરે, દરેક કામ માટે નક્કી ટાઈમ-બજેટ, નિશ્ચિત સમયનું વ્યવસ્થિત આયોજન કરે, તે માટે ઘરના સભ્યો સાથે પણ વાતચીત કરી એ બધાનો યોગ્ય સહકાર મેળવે (જે ઘણા કિસ્સાઓમાં તરત સરળ નથી બનતું) તો તે પોતાના માટે જરૂરથી થોડોક સમય બચાવી શકે. ત્રણ કામ માટે દિવસમાં અલગ અલગ સમયે ત્રણ વાર બહાર જવાને બદલે પહેલેથી દરેક કામની યાદી બનાવીને એક વાર એકીસાથે બહાર આવવા-જવાનું આયોજન કરે તો ઘણો સમય, શક્તિ અને પેટ્રોલ બચાવી શકાય. અમુક કામ બહુ અનિવાર્ય ન હોય અને બીજા-ત્રીજા દિવસે જો બીજા કોઈ કામ માટે બહાર નીકળવાનું નક્કી જ હોય તો તે વખતે પેલા પડતર કામને ધ્યાનમાં રાખી એક જ ફેરામાં એકીસાથે તમામ કામો આવરી લઈ સમય બચાવી શકાય. ઘરને જરૂરી ચીજવસ્તુની ખરીદી તો સમજ્યા પણ સાવ અકારણ, જિજ્ઞાસા સંતોષવા છાસવારે કપડાં-ઘરેણાંના સ્ટોર્સમાં આંટાફેરા મારવામાં કેટલી બધી સ્ત્રીઓનો સમય વેડફાઈ જતો હશે તેની કલ્પના કરો. કેટલીય સ્ત્રીઓ સાચેસાચ ખરીદવા નહીં, ફક્ત શોખથી જોવા-ફરવા ને સહેલીઓ જોડે બહાર જમી લેવા આવો સમય ખર્ચે છે. આમાંની ઘણી સ્ત્રીઓ એવી હશે કે જેમને પ્રાણાયામ, દોડવા, ચાલવાની કે અન્ય વ્યાયામ કરવાની તાતી જરૂરિયાત હશે પણ કેવળ વ્યસ્તાનું બહાનું આગળ ધરી સમય નહીં ફાળવતી હોય.