તેણે તેર વર્ષે ગામમાં પગ મૂકયો. જયશ્રીને જોઈ ભચીબાઈને હેલ દૂધ છાતીએ આવ્યું હોય તેમ તે જયશ્રીને વળગી પડી. જયશ્રી ભીની આંખે ઘડીક આસપાસ જોઈ રહી. એને ઓળખનાર સૌ પેડામ્ પેડામ્ કહેતા હાથ જોડતા હતા. ભચીબાઈએ સ્યુટકેઈસ ઉપાડી. અજય પીન્ટુની આંગળી ઝાલી ભચીબાઈ સાથે ચાલવા લાગ્યો. જયશ્રી પગ ખોડાઈ જતા હોય તેમ સહેજ અટકી અટકીને ચાલતી રહી. મન પર અદૃશ્ય ભાર ચુપચાપ આવીને બેસી ગયો. ગામમાં ખાસ્સા એવા ફેરફાર થઈ ગયા હતા; છતાં જયશ્રીને લાગતું હતું જાણે તે ગઈ કાલે જ અહીંથી ગઈ છે. બસ સ્ટેન્ડ નજીક કોઈ બાંધકામ થઈ ગયું હોવાથી નદીનો પટ પૂરેપૂરો દેખાતો ન હતો. એણે ખભે ઍરબૅગનું વજન અનુભવવા માંડ્યું. ગામનો ધૂળિયો રસ્તો, રસ્તા પર પડતાં બારણાં, પછીતો, સામે મળતાં મેલાંધેલાં કપડાંવાળા માણસો એ જાણે અસ્સલ સ્થિતિમાં પાછી ફરતી હતી. રસ્તાનો વળાંક આવ્યો.