સુધીરભાઈનાં પત્ની રમાબેનના અવસાન નિમિત્તે મળવા ગઈ. સુધીરભાઈ કહે : ‘અમારી જ્ઞાતિ ગામડામાં વસેલી એટલે શિક્ષણનો વ્યાપ ઓછો, કોઈ કોઈ છોકરાઓ શહેરની બોર્ડિંગમાં રહીને આગળ અભ્યાસ કરે. પણ છોકરીઓ તો ગામની સ્કૂલમાં સાત-આઠ ધોરણ હોય તેટલો જ અભ્યાસ કરી શકે. રમા ગામડાની એ સાત ચોપડી જ ભણેલી અને મને પૂછ્યા વગર મારી બાએ એની સાથે મારું વેવિશાળ કરી નાખેલું. ત્યારે હું શહેરમાં બોર્ડિંગમાં રહીને એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં ભણતો હતો. મારા મનમાં જીવનસંગિની વિશેનું એક રંગીન સ્વપ્ન હતું. મને હતું જીવનસંગિનીનું વ્યક્તિત્વ ફૂલ જેવું કોમળ અને મઘમઘતું હોય, એની આંખમાં બુદ્ધિનો ચમકાર હોય, વાણીમાં વિદ્વતા હોય, એનું બોલવું ચાલવું પ્રભાવશાળી હોય, મારું ઘર બધી રીતે વિશિષ્ટ હોય. એના બદલે સાત ચોપડી ભણેલી રમા સાથે બાએ મને બાંધી દીધો. રમાએ કદી શહેર જોયું ન હતું. શહેરના રીતરિવાજ અને મેનર્સનો તો એને ખ્યાલ જ ન હતો. એ તો ઊંધું ઘાલીને ઘરના કામ કરી જાણતી.