‘પ્રેમ’ શબ્દમાં જ સમર્પિત ભાવ સમાયેલો છે. ઘણી વખત આપણે ફરિયાદના સૂરમાં કહેતા હોઈએ છીએ કે ‘મને કોઈ ચાહતું નથી.’ ‘મને કોઈ ચાહતું નથી.’ એવો વિચાર આવે ત્યારે એની સાથે જ સંકળાયેલા પ્રશ્નો પણ આવવા જોઈએ કે શા માટે લોકો દૂર ભાગે છે ? સંબંધોમાં યાંત્રિકતા શા માટે આવી ગઈ છે ? ખુલ્લાપણું અથવા વિશાળતા સંબંધોમાંથી શા માટે મરી પરવારી છે ? પ્રશ્નો થાય તો એના ઉકેલ માટેની મથામણ થઈ શકે. મોટે ભાગે આપણે જાતને પ્રશ્નો કરતા જ નથી. મહદંશે સામી વ્યક્તિને આપણે પ્રશ્ન પૂછતાં રહીએ છીએ. પ્રેમ આપવાનો હોય. પછી બનશે એવું કે સાહજિક રીતે સામેથી પ્રેમ મળતો રહેતો હોય છે. પ્રેમમાં કદી દેખાડો સંભવી શકે નહિ. ‘હું તને ખૂબ ચાહું છું’ એવું માત્ર બોલવાથી કોઈક ફિલમનું દ્રશ્ય સર્જી શકાય. કિન્તુ બે દિલોનું મિલન માત્ર શબ્દોથી શક્ય નથી. શબ્દોમાં સપાટપણું ન જ હોવું જોઈએ. બોલવા કે વર્તનમાં ‘બોલવા ખાતર બોલવું’ કે ‘કરવા ખાતર કરવું’ એવો ભાવ હોય તો એ સંબંધો સપાટી પરના જ સંભવી શકે. એમાં આત્મીયતાનો સ્પર્શ અદ્રશ્ય હોય. લાગણીમાં ઝબકોળાયેલો શબ્દ જ્યારે અંદરથી બહાર આવે ત્યારે ચહેરો ઉકેલવા માટે પછી શબ્દકોશની જરૂર પડતી નથી. સરળતા, સહજતા સ્વયંભૂ આવતી હોય છે.