પછી તેઓ બન્ને વચ્ચે ચંદ્રગ્રહણની કેવી સાધના કરવી તે અંગેની પણ વાતચીત થઈ. હવે સ્થિતિ એ હતી કે શિષ્ય જ્યારે ગુરુને મળવા ગયો હતો ત્યાંથી સીધા જ જે સ્થાને જવાનું હતું ત્યાં જવા માટે નીકળી જાય છે. આશ્રમથી એ સ્થાન લગભગ ૧૫૪ કિલોમીટર દૂર હતું. હવે આ યુવાને તો પગપાળા ચાલવાનું શરૂ કરી દીધું. કંઇપણ વિચાર કર્યા વગર. હવે દોઢ દિવસમાં ચાલી-ચાલીને પણ તે કેટલું ચાલે? છતાં ગુરુની આજ્ઞા હતી તે મુજબ તે આગળ વધવા લાગ્યો. લગભગ ૩૦ કિલોમીટર સુધી ચાલ્યો હશે ત્યાં અચાનક જ એક ઘોડાગાડી તેની પાસે આવીને ઊભી રહે છે. જેમાંથી એક મહારાજા ઉતરે છે અને આ યુવાન શિષ્યને કહે છે કે, ‘મહારાજ આપને ક્યાં જવું છે?’ એટલે તે યુવાન કહે છે કે મારે આ ચોક્કસ ગામમાં એક ટેકરી ઉપર આશ્રમ છે ત્યાં જવાનું છે. આટલું સાંભળતા જ એ મહારાજ ખુશ થઈ જાય છે. તેઓ આ યુવાનને કહે છે કે, આ જ સ્થાને તો હું જવાનું છું.’ કેમ કે આ દિવસે ચંદ્રગ્રહણ પહેલાં મારે જઈને પરત આવવાનું છે. આપ બિરાજમાન થાઓ. હું આપને ત્યાં મૂકી જઈશ. પછી માર્ગમાં તેઓને ખબર પડે છે કે આ ઘોડાગાડીવાળા વ્યક્તિ તો આ રાજ્યના યુવરાજ છે. તેઓએ કહ્યું કે મને મારા પિતાજીનો આદેશ હતો કે ગ્રહણ થવાનું છે ત્યારે સાધુ-સંતો ઉપરની ટેકરી ઉપર આવતા હોય છે એટલે હું ત્યાં મારા બે સેવક પણ મૂકી જવાનો છું. જેથી ત્યાં રહેલા સાધુ-સંતોને ગ્રહણ બાદ કદાચ કોઈ વસ્તુની જરૂર પડે અથવા કોઇપણ આવશ્યકતા હોય તો તેઓ પૂર્ણ કરી શકે.