જિંદગી ખરેખર શું છે? એવું લાગે છે કે ખરેખર જિંદગી પરમાત્માને ચાહવાની અને તેનામાં સમાઈ જવાની પ્રેમની શક્તિ પ્રાપ્ત કરવાની એક અદ્‌ભુત તાલીમશાળા જ નથી? માણસ જ્યારે સાંસારિક રીતે કોઈ વ્યક્તિને ચાહે છે ત્યારે તે વ્યક્તિને જ નહીં, તે વ્યક્તિનાં બધાં સુખ-દુઃખ, આનંદ અને પીડા બધું જ પોતાનું નથી બનાવી દેતી? જિંદગીને તેના બધા જ આનંદો અને પીડાઓ સાથે જ ચાહવી પડે છે. કમાઉ દીકરો પણ વહાલો અને અણકમાઉ આળસુના પીર જેવો દીકરો પણ વહાલો જ ગણવો પડે. પ્રેમની પિછાન મળે પછી પીડા પણ માત્ર પીડા મટી જાય છે અને પ્રેમની ભાગીદારી નથી બની જતી?