ઢાઢીલીલાની ખાસિયત એ છે કે પુરુષો જ સ્ત્રી અને પુરુષની વેશભૂષા ધારણ કરી નૃત્ય-કીર્તનના માધ્યમથી કૃષ્ણની બાળલીલાને ભાવથી વ્યક્ત કરે છે. ઢાઢીજી એ પુરુષ અને ઢાઢણજી એ સ્ત્રી પાત્ર છે. ઢાઢીજીનું પાત્ર ભજવનાર પુરુષ લાંબો રાજસ્થાની અંગરખો અને માથે મારવાડી પાઘ પહેરે છે, જ્યારે ઢાઢણજીનું પાત્ર ભજવનાર પુરુષ કલાકાર રાજસ્થાની મહિલા જેવી વેશભૂષા ધારણ કરી શૃંગાર કરે છે. પગે ઘૂંઘરું બાંધે છે. આ વેશભૂષા તેની ઓળખ છે. હવેલીઓ કે ગામડાંઓમાં થતાં ઢાઢી લીલાના કાર્યક્રમોમાં ઢાઢીજી અને ઢાઢણજી સ્ટેજ પર આવીને કલાકો સુધી સાજિંદાઓ સાથે તેની આગવી શૈલીથી કૃષ્ણભક્તિના ગુણગાન ગાય છે. સૌથી મહત્ત્વની વાત એ છે કે ઢાઢીજી કે ઢાઢણજીનાં પાત્રો ભજવનારા કીર્તનકારો એ ધંધાદારી નથી હોતાં. તેઓ ભાવથી આ પાત્રો ભજવે છે. જોકે યજમાન કે હવેલીઓના આચાર્યો દ્વારા તેમને મહેમાનની જેમ સાચવીને પ્રસન્ન કરવાની એક પરંપરા છે. ઢાઢીલીલાનાં કીર્તનો ઋતુ પ્રમાણે રજૂ કરવામાં આવે છે. આ જ રીતે અમુક સમયે અમુક પ્રકારના રાગોથી ગવાતાં હોય છે. જેમ કે સાંજના ભીમપલાસ, માલવ જ્યારે મોડી રાતે દરબારી, માલકોસ અને પરોઢિયે પ્રભાતિયાં ગવાતાં હોય છે.