ધનુષ્યની રચનામાં વરસાદનાં ટીપાં કિરણને વક્રીભવન પમાડવાનું તથા પૃથક્કરણ કરવાનું કામ કરે છે. એક ઘટત્વના પદાર્થમાંથી જુદા ઘટત્વના પદાર્થમાં જ્યારે કિરણ જાય છે ત્યારે તે વક્રીભવન પામે છે એટલે કે વાંકું વળે છે. પાણીમાં લાકડી બોળીએ છીએ તો તે સીધી હોવા છતાં વાંકી દેખાય છે તેનું કારણ પણ એ જ છે. હવા કરતાં પાણીનું ઘટત્વ વધારે છે અને તેથી પાણીમાંથી લાકડી ઉપર થઈને જે કિરણો હવામાં આવે છે તે વક્રીભવન પામે છે અને તેથી આપણી આંખને પાણીમાં રહેલો લાકડીનો ભાગ વાંકો દેખાય છે. સૂર્ય ઉગ્યા અને આથમ્યા પહેલાં જે અજવાશ દેખાય છે તે પણ અજવાળાંના વક્રીભવન થવાના ગુણને લીધે જ. સૃષ્ટિમાં ઘણાં ઘણાં ચમત્કાર વક્રીભવનથી થાય છે પણ તે બધાનો અત્રે વિસ્તાર થઈ શકતો નથી. વક્રીભવન થાય છે ત્યારે તે પદાર્થ મોટો દેખાય છે, અને એ ગુણના ઉપર દૂરદર્શક તથા સુક્ષ્મદર્શક યંત્રોની રચના આધાર રાખે છે. વક્રીભવન થવાથી કિરણનું પૃથક્કરણ થાય છે એટલે તે જે જે રંગનો બનેલો છે તે સઘળા રંગ છૂટા પડે છે. અને તેથી આપણે મેઘધનુષમાં સાત રંગ ઉપર કહ્યું તે પ્રમાણે જોઈએ છીએ.