સહસ્ત્રસ્તંભવાળા મંડપના એ અવ્યવસ્થિત ઓટલાને સાધનાના અધિષ્ઠાન તરીકે સાનુકૂળ સમજીને એમણે એની ઉપર બેસીને શાંતિપૂર્વક ધ્યાન કરવા માંડ્યુ. એમના સાધનામાર્ગનું મુખ્ય આલંબન અથવા માધ્યમ ધ્યાન જ હતું. એની દ્વારા ઉત્તરોત્તર આગળ વધીને આત્માના ઊંડાણમાં ઊતરીને સ્વરૂપનો અપરોક્ષ અનુભવ સહજ રીતે જ કરી શકાશે એ સંબંધી એમને તલમાત્ર શંકા ન હતી. સાધના ને સાધ્યવિષયક જે નાનીમોટી પ્રચ્છન્ન કે પ્રકટ ભ્રાંતિઓ સામાન્ય સાધકોના આત્મવિકાસમાં અવરોધક બને છે તે ભ્રાંતિઓથી એ સર્વાંશે મુક્ત હતા. એટલે એમનો સાધનામાર્ગ ધાર્યા કરતાં વધારે સરળ હતો. એને અનંત ઉત્સાહનું કે પ્રામાણિક પ્રખર પુરૂષાર્થનું પીઠબળ પણ સાંપડેલું. માટે તો એમની સાધનાત્મક સંસિદ્ધિમાં સંદેહ ન હતો.