‘રાજાનો મુખ્ય ધર્મ પોતાની પ્રજાને પ્રસન્ન રાખવાનો છે. એ માટે રાજાએ વ્યસનોથી દૂર રહેવું. કારણ કે વ્યસનો વળગે તો સત્ય ધર્મનો નાસ થાય છે. વળી રાજાએ ખાનગી મંત્રણાઓ એ રીતે કરવી જોઈએ કે તેનો એક પણ શબ્દ બહાર ન પડે. રાજાએ પોતાના ખાનગી દૂતો રાખવા અને તેમના દ્વારા પ્રધાનો, સરદારો તથા સંબંધીની બધી હકીકત મેળવતા રહેવું… રાજાએ પોતાના મિત્ર, બંધુ કે સંબંધીમાં પણ વિશ્વાસ રાખવો નહિ. પણ પોતાના કાર્યની સિદ્ધિ થતી હોય તે જોયા કરવું. રાજાએ રાજનીતિના છ ગુણો છે તે જાણીને સંધિ કે વિગ્રહ કરવાં જોઈએ. કોઈ શત્રુ ચઢી આવે તો તેની સાથથ વિગ્રહ કરવાથી ફાયદો ન હોય તો સંધિ કરી લેવી. નહિતર તેની સાથે વિગ્રહ કરી તેને હરાવવો. પોતાના સૈન્ય અને સાધનની વિપુલતાની ખાતરી કરતા રહેવું. જો સાધનોનો અભાવ હોય તો એ પૂર્ણ થાય ત્યાં સુધી ચૂપચાપ બેસી રહેવું. વળી શત્રુઓમાં ભેદ પડાવી તેમનું બળ તોડવાની યુકિતઓ વિચારવી. અને પોતાનાથી વધુ બળવાન હોય તેવા રાજાની મૈત્રી કરવી…’