પગની ઠેસ મારીને હીંચકે ઝૂલતા ઝૂલતા સાંબેલધાર વરસાદ જોયા કરવાની કે પછી ધીમે ધીમે વરસતા વરસાદમાં ફેવરીટ ગીતોની લિજ્જત માણતા જાત સાથે વોક પર નીકળી જવાની મજા જ અલગ છે. સ્કૂલમાં ભણતા ત્યારે વરસાદ અતિશય ગમતો. સ્કૂલ છૂટવાના સમયે તો અચૂક વરસે. ત્યારે યુનિફોર્મ ભીના થાય એની ચિંતા નહોતી. પણ કોલેજ માં જ્યારે ટિપટૉપ તૈયાર થઈને અરીસા સામે અડધો કલાક બગાડીને બહાર નિકળીએ અને લુચ્ચો નિર્લજ્જ રીતે ભીંજવી જાય ત્યારે એને ગાળ અપાઈ જાય. દરેક વસ્તુની લિમિટ હોય એમ પહેલા બીજા વરસાદ પછી ધરાઇ જવાય. અને એમ થાય આ બંધ થાય તો સારું. તો પણ દર વર્ષે પેલા ચાતક ની જેમ પાછી રાહ તો જોવાની જ ! પણ પહેલા વરસાદ પહેલાનો ઉકળાટ પણ અકળાવી નાખનારો હોય છે . આવી જ એક ઉકળાટ ભરી અને ભાગા ભાગા સા સવારમાં સ્મશાન ની સામે ટ્રાફિકમાં ઊભા રહેતા શહેરીજનો માટેનો મૌસમનો પહેલો વરસાદ અને પેલા વ્યક્તિના જીવનના છેલ્લા વરસાદની સાક્ષી બની.એમ તો ફેસબૂક ના મિત્રોએ વાંચેલી હશે આ નોટ. પણ આજે બ્લોગ પર ફરી મૂકવાનો વિચાર આવ્યો.