અને જાહ્નવીને ચારે દિશામાંથી ધસમસતો પ્રવાહ તેની છાતીસરસો ઝીંકાયો હોય તેમ ચહેરાનો રંગ ફિક્કો પડી ગયો. ઘનઘોર વાદળો ગોટે ચઢયાં હોય તેમ આંખે અંધારા આવતાં જાહ્નવી જમીન પર ફસડાઈ પડી. તેનાં ગળામાં રહેલી માળા તૂટી ને મોતી ફર્સ પર અસ્તવ્યસ્ત વેરાઈ ગયાં. જાહ્નવીએ જયારે આંખ ઉઘાડી ત્યારે ઘરનાં તમામ સભ્યો તેની આજુબાજુ ઊભેલા જોયા. બા અને મોટીબહેનના તો જાણે શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયેલા જણાતા હતા. ‘અરે ! જુઓ જાહ્નવીને ભાન આવી રહ્યું છે.’ બા ખૂબ જ ભાવુક થઈ ને બોલ્યાં, બધાંની નજર જાહ્નવી ઉપર જ હતી. મોટીબહેન હાંફળીફાંફળી થઈ જાહ્નવીની નજીક ગઈ અને માથે હાથ ફેરવીને મમતાભર્યા સ્વરે કહ્યું: ‘બકા જાહ્નવી ! ચિંતા ન કર. વરુણકુમાર બિલકુલ સલામત છે.’ વચ્ચે જ બા બોલી ઊઠયા, ‘ફોન દ્વારા અમે સમાચાર લઈ લીધા. કદાચ તને મળવા આવે છે.’ બાએ હાથનો ઇશારો કરી જાહ્નવીને સાંત્વના આપી. જાહ્નવીની આંખોમાં અદભૂત ચમક હતી. જરાક ઉઠવાની કોશિશ કરવા ગઈ અને મોટીબહેને એને બે હાથ વડે ટેકો આપી કહ્યું, ‘તું આરામ કર અને ચિંતા છોડ.’ જાહ્નવી પાછી પથારીમાં સૂઈ ગઈ. ત્યાં ઘરના તમામ સભ્યોની નજર આનંદવિભોર થઈ અને જાહ્નવીના રૂમના દરવાજા તરફ મીટ માંડી.