આ સલમાનની પૈસા ઉડાડવા માટે બનાવાયેલી મસાલા ફિલ્મ છે, છતાં એ એક નખશિખ વિયર્ડ ફિલ્મ છે. પહેલાં તો આ ફિલ્મમાં બબ્બે વખત (ઓકે, દોઢેક વખત) ‘દિયરવટું’ થાય છે, ને પાછું આખું જાયન્ટ ફેમિલી વાંઢાવિલાસ છે (આ વાંઢાવિલાસનેય U/A સર્ટિફિકેટ મળેલું છે, બોલો!). ભાઈ, ફુલ થ્રીપીસ સૂટમાં ફાઈટ કરે છે (અમદાવાદની આ ગરમીમાં પહેરીયે બતાવે તો જાણું કે એ ભાઈ છે!) ને ડેઈઝી શાહ બુર્જ ખલીફાથી સહેજ નાની હિલ ધરાવતાં સેન્ડલ પહેરીને ધિંગાણે ચડે છે. સામાન્ય સંજોગોમાં નોર્મલ ને અહીં એકદમ ઓવર-હેમ-લાઉડ એક્ટિંગ કરતો સાકિબ સલીમ પોતાની બહેનને ‘બ્રો’ કહે છે. હિન્દી સહિત આ ફિલ્મમાં બોલાતી તમામ ભાષા-બોલી એટલી બધી ફૅક છે કે કેટરિનાને કુમાર વિશ્વાસ માની લેવાનું મન થઈ આવે! આપણી ફિલ્મો અત્યાર સુધી દુશ્મનનું લોકેશન શોધવા માટે ‘ટ્રાન્સમીટર’નો ઉપયોગ કરતી આવી છે. આ ફિલ્મે ‘માઈક્રો ફ્લુઈડ ટ્રેકિંગ ડિવાઈસ’ની શોધ કરી છે (એ જોઈને અમારા દિમાગનું ફ્લુઈડ હચમચી ગયું છે!). એક હાર્ડડિસ્ક જેવી વસ્તુ કોઈ કમ્બોડિયાની બેન્કમાં શા માટે મૂકે? નરેન્દ્ર ઝા જેવા પોતાના અવાજ માટે જાણીતા અદાકારનો અવાજ બીજા પાસે શા માટે ડબ કરાવવો પડે?!