ભગવદ્ગીતામાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ કહે છે કે, ધર્મ સંસ્થાપનાર્થાય સંભવામિ યુગે યુગે. ભગવાન તેનો કાળ દર્શાવતાં કહે છે કે યદા યદા હિ ધર્મસ્ય ગ્લાનિર્ભવતિ ભારત... અર્થાત્ એવા સમયે જ્યારે ધર્મની તમામ પ્રકારની હાનિ થાય છે. મતલબ કે અધર્મની શક્તિનો પ્રભાવ સંસારમાં વધવા લાગે ત્યારે હું ખુદ અવતાર ધરું છું. ખુદને જે આવશ્યક પ છે તે પમાં હું પ્રગટ થઉં છું. ભગવાનની જર ત્યારે પડે છે જ્યારે હિરણ્યકશ્યપુ અને રાવણ જેવા રાક્ષસો પેદા થાય છે અને આટલા મોટા અધર્મીઓના આગમનને સમય લાગે છે. હાલ કાલિકાલનું પ્રથમ ચરણ ચાલી રહ્યું છે. અધર્મનું નાનું અમથું પદાર્પણ છે. વ્યવસ્થા સામે અવ્યવસ્થા વધી રહી છે, ત્યારે વ્યવસ્થાને યોગ્ય કરવા માટે ભગવાન શું કરે છે ? ભગવાન પોતાની વિભૂતિનો અંશ કોકનામાં છોડી દે છે અને તેનાથી કામ ચલાવે છે. ભગવાન ગીતામાં એમ પણ કહે છે કે, ઈશ્ર્વર તમામને કઠપૂતળીની માફક નચાવે છે. પરંતુ, તકલીફ એ છે કે, સૂત્રધાર પોતાની હાથની દોરી જ્યારે ખેંચે છે. તો કઠપૂતળી હાથ ઉપર કરે છે, પરંતુ જે અહંકારી જીવો છે તે હાથને બદલે પગ ઊંચે કરવાની જીદ કરે છે. પૂર્ણ પથી ભગવાનને જે સમર્પિત હોય, નિરાભિમાની હોય તેમાં ભગવાન પોતાનો અંશ છોડી દે છે. એટલે કે એવા વ્યક્તિને ભગવાન પોતાનું નિમિત્ત બનાવી પોતાની વિભૂતિ પ્રગટ કરે છે. મને લાગે છે કે જો હાલ ભગવાન ફરીવાર કોઈને ગીતા કહેતા કહેશે કે, ‘સંન્યાસી નામ શિવાનંદોહમ્’ કારણ કે ગુરુદેવે જબરજસ્ત પરિવર્તન કર્યંુ છે. એક જગ્યાએ બેસી મુમુક્ષોને ઉપદેશ આપતા હતા. ઉપનિષદોમાં પણ તપસ્વીઓ ઋષિઓ એ જ રીતે ઉપદેશ, જ્ઞાન આપતા. ભગવાન ઈન્દ્ર, વિરોચન પણ ભગવાન પાસે જ્ઞાન મેળવવા જાય તો ભગવાન તેમને કહે કે પહેલાં તપ કરો, બાદમાં પ્રશ્ર્ન કરો. ભગવાન શ્રીકૃષ્ણએ ક્રાંતિ કરી પોતાના શિષ્યને યુદ્ધના રણમાં જ્ઞાન આપ્યું હતું. આવી જ ક્રાંતિ શિવાનંદ મહારાજે કરી હતી. સાધકો તેમની પાસે પહોંચતા પહેલાં જ તેઓ ખુદ સાધકો પાસે દોડી પહોંચી જતી. તેમણે હરિદ્વારથી સેવાકાર્યની ગંગોત્રી શ કરી, જેના સંકલ્પ પે આપણને સ્વામી ચિંદાનંદજી પ્રાપ્ત થયા. જ્યારે કોઈ સંત પુરુષ પોતાના શિષ્યનું નામાંકરણ કરે છે, ત્યારે તેનો કોઈ ચોક્કસ અર્થ થતો હોય છે. ચિદાનંદજીના નામાંકરણને જોઉં છું ત્યારે મને લાગે છે કે ચિદાનંદજીનું આનાથી વિશેષ નામાંકરણ બીજું હોઈ જ ન શકે. ચિદાનંદને અંગ્રેજીના મૂળાક્ષરોની રીતે જુઓ :