‘વરને નહીં, ઘરને વરી છું’ કહી નાયિકાએ એકસાથે ફરજ અને અધિકારની વાત મૂકી દીધી. આનાથી વધારે સમજણ શી હોય શકે ? અને મજ્જાની વાત આ છે; નાયિકા પ્રેમથી ને અધિકારથી કહી દે છે, ‘તું ઘરનો મોભ હોઈશ પણ ધરી છું હું !’ આમ કહીને એણે બેય પલ્લાં સમતોલ કરી દીધા. સ્ત્રીસમાનતાની વાતો ક્યારેક અર્થહીન પણ લાગે છે. સમજણનો સેતુ સર્જાય તો સમાન અસમાન જેવી ધારણાનેય અવકાશ ન રહે અને આ તો કાઇ પરીક્ષાનું પ્રશ્નપત્ર નથી કે એકવાર જવાબો આવડી ગયા એટલે પાસ. જીવનમાં પાસ-નાપાસની રમત સતત રમ્યા જ કરવી પડતી હોય છે. રમવાની મજા કેમ લેવાની છે, થાક્યા વગર આનંદથી રમતાં શીખવાનું છે !