સંસ્કાર એટલે માત્ર સારી સારી વાતો જ નહીં, અયોગ્યનો અસ્વીકાર અને અત્યાચાર સામે આક્રમણ એ સંસ્કાર જ છે. એક યુવતીની આ વાત છે. પિયરમાં ખૂબ લાડકોડથી ઉછરેલી. એનાં લગ્ન થયાં. થોડો સમય બધું બરાબર ચાલ્યું. ધીમે ધીમે બધાનું પોત પ્રકાશવા લાગ્યું. એક પછી એક બંધનો લદાતાં ગયાં. આમ જ કરવાનું, આમ તો નહીં જ કરવાનું! યુવતીને ખબર પડતી હતી કે શું વાજબી છે અને શું ગેરવાજબી છે, પણ એ કંઈ બોલતી ન હતી. યુવતીના પિતાને બહારથી ખબર પડી કે દીકરીને સાસરે ત્રાસ છે. એક વખત પિયર આવી ત્યારે પિતાએ શાંતિથી પૂછ્યું કે મેં બહારથી જે વાતો સાંભળી છે એ સાચી છે? દીકરી ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. પિતાને બધી જ સાચી વાત કરી દીધી. પિતાએ છેલ્લે એક સવાલ કર્યો, આવું હતું તો અમને અત્યાર સુધી કેમ ન કહ્યું? દીકરીએ જવાબ આપ્યો કે, મારા સંસ્કાર મને રોકતા હતા. પિતાએ આઘાત સાથે કહ્યું કે દીકરા, અત્યાચાર સહન કરવો એવા સંસ્કાર મેં તને ક્યારે આપ્યા? તું તારી રીતે સંસ્કાર કેમ નક્કી કરી લે છે? મારા સંસ્કાર આવા ન હોય, મારા સંસ્કાર તો અત્યાચાર કે અન્યાય સહન ન કરવાનું જ કહે! આબરૂ, ઇજ્જત અને સમાજમાં ઇમેજ આપણા અસ્તિત્વ કરતાં વધુ ન હોય! સંસ્કારને પણ સમજવા પડે.