મોટા મંદિરેથી ચાલતાં ચાલતાં ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી સભા કરવા સ્ટેડિયમની પાળ ઉપર પધારે. ઉપર આભનું છત્તર અને નીચે ધરતીની જાજમ હતી. ત્યાં વળી બેસવા માટે ક્યાં સોફા ને ક્યાં ખુરશી ! એક ઝાડ ઉપર ભગવું કપડું લટકાવ્યું હોય એ સભાસ્થળનું સરનામું એક-બે હરિભક્તો આવે એટલે કંતાનના કોથળા ઉપર આસન ગ્રહણ કરી લે અને જ્ઞાનપ્રવાહ વહેવા માંડે. ન જુએ રાત કે દિવસ. ન જુએ શિયાળે, ઉનાળો કે ચોમાસું. બસ, એક જ તલસાટ તરવરતો કે કેમ વધુ ને વધુ જીવોને આ સાચા જ્ઞાનની અને શ્રીજીમહારાજના મૂળભૂત સિધ્ધાંતની અનુભૂતિ થાય અને મૂર્તિસુખના ભોગી થાય.