પણ મારો હાથ હવામાં જ લંબાઈ રહ્યો. એ સ્થિર ઊભી રહી. અચલ-નિશ્ચલ. રાહ જોવાની એક ક્ષણ વીત્યા પછી મારા મનમાં સમાધાન ઊગ્યું. ઠીક છે. સ્ત્રી છે. બહુ લાંબો હાથ કરે નહીં. કરી પણ ન શકે. મારો હાથ તો જનમ ધરીને આજ ચોવીસ વરસથી લંબાઈ રહ્યો છે. એક પળ વધારે. એમાં કઈ મોટી વાત છે ? મારે જ આગળ વધવું જોઈએ. આટલો વિચાર આવ્યો અને હું આગળ વધ્યો. એની સાથે થઈ ગયો. યાત્રા શરૂ કરી.