આ છોકરાની તેના પિતાશ્રી આગળ છાપ પહેલેથી જ ગુડ ફોર નથિંગની. આ ગુડ ફોર નથિંગને હિન્દીમાં નિકમ્મા અને ગુજરાતીમાં ભલીવાર વગરનામાં થતી. લઘુતાગ્રંથિને કારણે જીભ બહુ અટકે, તે એટલે સુધી કે તે સ્કૂલમાં હતો ત્યારે સાહેબ આખા ક્લાસને કોઈ સવાલ પૂછે ને એ સવાલનો જવાબ તેને આવડતો હોય તો પણ એ બોલવા આંગળી ઊંચી કરતાંય તેની હિંમત ન ચાલે, જવાબ આપવા જતાં જીભ અચકાયને ક્લાસનાં છોકરાં હસી પડશે તો!- એ ભયે તો પોતાનો સાચો જવાબ પણ ગળી જાય. પોળમાં બધાં વિનિયો તત્ તત્ કહીને બોલાવે એમને અટકાવવાનુંય તેનું ગજું નહોતું. ભણવાનું પહેલેથી જ ગમે નહીં એટલે નાપાસ થાય. ફુલ્લી ફેલ. અમુક પેપરમાં તો સ્વચ્છતાના પાંચ ગુણ પણ મળતા નહીં. માને ડર એવો હતો કે છોકરો ભણશે નહીં તો એને નોકરીએ કોણ રાખશે, ને પિતાને ચિંતા એ હતી કે છોકરો ભણશે નહીં તો એને છોકરી કોણ ધીરશે?- મારા માટે (મારાથી વધારે ભણેલી) ગ્રેજ્યુએટ કન્યા શોધવાનો તો પ્રશ્ન જ ન હતો. સાતમા-આઠમા ધોરણ સુધી ભણેલી છોકરીય ચાલશે એવું પિતાજીએ મન વાળેલું, પણ એ સમયે ન્યાતમાં ઓછું ભણેલી છોકરી શોધવી મુશ્કેલી હતી. એવી એકાદ-બે હતી, પણ એ છોકરીઓને ગ્રેજ્યુએટ છોકરા જ ખપતા હતા. આપણો ગજ ત્યાં ન વાગ્યો. એટલામાં એક સારા ઘરની કન્યા જડી ગઈ. લગ્ન કરી નાખ્યાં.