પાડતો-પાડતો બસની બારીઓ જોવા માંડ્યો. એક બારી પાસે શિખા બેઠી હતી. આજે તેણે દુપટ્ટા વડે પોતાનો ચહેરો ઢાંક્યો નહોતો. બ્લુ કુરતામાં તે વધુ સુંદર દેખાતી હતી. મથુરનો શ્વાસ બે ઘડી રોકાઈ ગયો. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને શિખા પાસે ગયો, ‘મેડમ, બોર?’ તે થેલી ઊંચી કરી, હસતા ચહેરે બોલ્યો. શિખાએ મથુર સામે જોયું. ‘તું..? સારું થયું તું આવી ગયો. શું કે‘તો‘તો તું કાલે? કે તારા બોર બોવ મીઠાં છે! જે ખાય એ ખાતા જ રહી જાય! એકદમ મીઠાં અને તાજા! ગેરંટી! એક પણ બોર મીઠું નહોતું. બધાં ખાંટાં બડાસ હતાં. ધંધો કરવા માટે તમે લોકો કંઈ પણ બોલો છો અને ગ્રાહકોને છેતરો છો! મને બોર નહીં કર અને જા અહીંથી, નથી લેવા મારે બોર.‘ શિખાએ પોતાનો બધો ગુસ્સો મથુર પર ઠાલવ્યો. મથુરનો ચહેરો પડી ભાંગ્યો…તેની આંખો નમી ગઈ. તે દુઃખી થઈ ગયો. તેણે સોરી કહ્યું અને ત્યાંથી જતો રહ્યો અને થોડે દૂર જઈ બેસી ગયો.