વૃદ્ધ સુબલચંદ્ર રાતના બરાબર સૂઈ શકતો નહોતો. તેને વહેલી સવારે નિદ્રા આવતી હતી. પણ તે દિવસે ન જાણે શું થયું કે અચાનક સવારે-સવારે ઊઠીને ઉછળતો પથારીથી કૂદી પડ્યો. તે સાવ નાનો થઈ ગયો. પડેલા દાંત ફરી ઊગી નીકળ્યા. દાઢી-મૂછના વાળ કોણ જાણે ક્યાંય ગાયબ થઈ ગયા. કોઈ નિશાની બાકી ન બચી. રાતના જે ધોતી-ઝભ્ભો પહેરીને સૂતો હતો સવારે તે એટલાં ઢીલાં થઈ ગયાં કે નીચે જમીન પર લટકી રહ્યાં હતાં. તેનું ચાલવું પણ મુશ્કેલ થઈ ગયું હતું. સુશીલનો હંમેશાનો આ નિયમ હતો કે તે સવારે વહેલો ઊઠીને ચારે બાજુ ઉધમ મચાવતો ફરતો હતો. પરંતુ આજે તો તેની નિદ્રા ખૂલવાનું નામ જ લેતી નહોતી. તેના બાપની ધમાચકડીના માર્યા તેની ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ. ઊઠ્યો અને ઊઠતાં જ જોયું કે કપડાં-લતાં એટલા ચૂસ્ત થઈ ગયાં છે કે તેના ચીરેચીરા થઈ જવાની નોબત આવી ગઈ છે. આખું શરીર વધી ગયું છે. પાકેલી-અર્ધપાકેલી દાઢી-મૂછથી અડધું મોઢું તો દેખાતું જ નથી. માથા પર ભરપૂર વાળ હતા, પણ હાથ ફેરવીને જોયું તો તેની ખોપરી સફાચટ, સાવ ચીકણીશી ટાલ છે. પથારીમાંથી ઉઠવાનું મન જ થતું નહોતું. કેટલીય વાર ચપટી વગાડી-વગાડીને ઊંચા સ્વરમાં બગાસાં લઈ કેટલીય વાર પાસાં બદલ્યાં અને છેવટે ઉઠ્યો પણ તો બાપ સુબલચંદ્રની ધમાચકડીથી ખિજાઈને જ ઊઠ્યો.