આખરે ‘માસૂમ’ ને ‘ગૃહપ્રવેશ’માં કુટુંબ સચવાઈ જાય છે. ‘માસૂમ’માં પત્ની બાળકને ખુશીથી ઘરમાં સ્વીકારી, સમાવી લે છે. મૂળ કથામાં બાળક વધુ સ્વતંત્ર, ગૌરવશીલ છે, પોતાના દેશ-ફ્રાંસમાં, હૉસ્ટેલમાં રહેવું પસંદ કરે છે. ‘ગૃહપ્રવેશ’નો અમર પોતાની ભૂલ સમજે છે. આછું હસતી માનસી પાસે પાછો ફરે છે. સપના ખૂબ સંયમથી ટ્રાફિકના સિગ્નલ પર હાથ હલાવી અમરને પોતાના હાથમાંથી જવા દે છે. એના છૂટા પડવામાં એક દર્દ છે – એક સૌંદર્ય ને સંયમ પણ છે. એક વખત અમરને એણે ટોણો માર્યો હતો, ‘તમે પણ અનેક સામાન્ય માણસોની જેમ સાવ સામાન્ય નીકળ્યા. તમારી કૉફીની આદત પાસે પાછા ફરજો.’ માત્ર ‘અર્થ’માં કવિતા પોતાના ઘરમાંથી ઈન્દરને પાછો કાઢે છે – નકારે છે. ઈન્દર પોતાના મૂળ ઘર-પત્ની પૂજા પાસે પાછો ફરે છે ત્યારે સ્થિર, સ્વતંત્ર થયેલી પૂજાને એનું આવવું મંજૂર નથી. સ્વીકાર્ય નથી. એક વેધક પ્રશ્ન પૂછે છે : ‘ઈન્દર, તમારી જગ્યાએ હું હોત ને ઘર છોડી પરપુરુષ સાથે ચાલી ગઈ હોત અને આમ પાછી ફરત તો તમે મને સ્વીકારશો ખરા ?’ ઈન્દરમાંનો પુરુષ જૂઠ નથી બોલી શકતો, સહજતાથી કહે છે : ‘ના.’ બસ અહીં પૂજાનો નિર્ણય છે. હવે એ પૂજા મલ્હોત્રા તરીકે જીવવા નથી માગતી. માત્ર પૂજા તરીકે, સ્વતંત્ર નારી તરીકે જીવવા માગે છે.