પરિવારમાંથી આ સાહિત્યના વારસા સાથે તેમને એક બીમારી પણ વરસામાં મળી, એ હતી આંખની તકલીફ. ભગવતીકુમાર આઠ દસ વર્ષના હતા ત્યારથી જ તેમને આંખના નંબર આવ્યા અને તેમને જાડા કાચના ચશ્મા પહેરવા પડ્યા. આંખના ડોક્ટરે તો તેમને સ્કૂલમાં ભણવા જવાની અને પુસ્તકો વાંચવાની પણ ના પાડી દીધી હતી. તેમ છતાયે ભગવતીભાઈએ પોતાની સાહિત્યપ્રિતીના કારણે તેમની આ વાંચનની પ્રવૃત્તિ ચાલી રાખી. ભગવતીકુમાર શર્મા નાટકોમાં કામ કરતા, ચિત્રો દોરતા, અને વાજિંત્રો પણ વગાડતા, તેઓ મૂળ સુરતના વતની. સુરતની લગભગ બધી લાયબ્રેરીમાં તેઓ વાંચવા જતા. પછીથી તેઓ એ લેખનકાર્ય શરુ કર્યું. તેમને કવિતાઓ અને લેખો, નિબંધો, વાર્તાઓ , નવલકથા એમ લેખનના દરેક ક્ષેત્રમાં તેમણે કામ કર્યું. તેઓ સુરત અને આસપાસના વિસ્તાઓમાં થતા મુશાયરાઓમાં પણ જતા. તેઓ એ પ્રુફરીડરની નોકરી સ્વીકારી અને પછીથી પ્રમોશન મળતા તેઓને પત્રકારત્વ કરવાની તક પણ મળી.તેઓ હરીન્દ્ર દવેને પોતાના આદર્શ ગણતા. હરીન્દ્ર દવે પણ સાહિત્યકાર અને પત્રકાર બંને હતા, એ ભગવતીભાઈને એમ કહેતા કે આ પત્રકારત્વનું ગદ્ય લેખન સાહિત્યમાં ઘણું જ ઉપયોગી બને છે.