એમ પ્રશ્નાર્થ કરે છે, પણ એથી કદી પણ પરમ  શાંતિ આનંદ અને મોક્ષતો પ્રાપ્ત થાય જ નહી, તેમ સ્પષ્ટ કહે છે,ગીતા સ્પષ્ટ કહે છે કે જ્યારે માણસ કર્તૃત્વનો સમુળગો ત્યાગ કરે છે ,અને કર્તૃત્વ રહીત થઇને માણસ  કર્મ કર્યા જ કરે છે,અને ફળની આશા રાખતો નથી, અને વાસના અને અહંકારથી મુક્ત થાય છે, અને આત્મસ્થ અને હ્રદયસ્થ થઇને  પરમ ચેતનામા સ્થિર થાય છે, ત્યારે તે આત્મ દર્શન કરી શકે છે, આ આત્મ દર્શનથી જ મુક્તિ મળે, આમ મુક્તિનુ આખુ રહસ્ય ગીતા દ્વારા માણસના હાથમા જ આવી જાય છે,માણસના હાથમા મુક્તિનુ પાકુ ફળ મુકે છે, પછી માણસે કોઇ પણ પ્રકારના વૈદીક  કર્મો કરવાની જરુર જ પડતી નથી, આ ગીતાની વિશેષતા છે,  તે વાદ વિવાદ્‌થી પર રહીને સંવાદ અને સમન્વયમા સ્પષ્ટ  માને છે,ગીતામા જે જે હકિકતો ગીતા દ્વારા આપણી સમક્ષ  રર્જુ થયેલ છે, તેમાની મોટા ભાગની હકીકતો  ઉપનિષદોની છે, ઉપનિષદના ઋષીઓએ જે આંતર સાધના કરી ને અનુભવ અને અનુભુતીઓ દ્વારા મેળવેલી તે બધી જ  ઉપનિષદોમા છે.