આનંદ તો બીજી વાતનોય થાય છે. પારકી પીડાને પોતાનામાં ઉછેરવી અને પરમાણવી તે કાંઈ ઓછો આનંદ છે ? હું એ આનંદ ચાખી શક્યો હોઉં તો ઘણું ઘણું સંભાર્યા વગર ચાલે તેમ છે જ નહીં આ ક્ષણે. જેમણે મારો દરેક સમય સાચવ્યો છે અને મારી લેખનયાત્રામાં સતત સંગાથ આપ્યો છે, જેમની હૂંફ મારી અંગત મૂડી છે એવાં કૈલાસબહેન અંતાણી તથા વિરલ વ્યક્તિત્વ ધરાવતા ઋજુ કવિમિત્ર રમણીક સોમેશ્વરને સ્મરતાં હૃદય પુલકિત થાય છે અને એટલી જ તીવ્રતાથી યાદ આવે છે મારા સર્જકમિત્રો રાઘવજી માધડ અને દશરથ પરમાર. એમની સાથે મેં વાર્તા, સાહિત્ય અને સર્જન વિશે મન ભરીને વાતો કરી છે. ‘અમારો દીકરો કંઇક લખે છે’ માત્ર એટલું જ જાણનાર અને સમજનાર મારા અભણ મા-બાપ તથા સદા સંગાથી મારી પત્ની અને પુત્રો, જેની ધૂળમાં આજે પણ મારું બચપણ શોધું છું અને મારી નસનસમાં વહેતું મારું ભોજાય ગામ, જ્યાં મારા પગ સ્થિર થયા તે જેસલ-તોરલની પવિત્ર ભૂમિ મારા અંજાર શહેરને સ્મરતાં આંખ ભીની થાય છે.