શુકનીતિ મુજબ ઘોડાને ખાવા માટે ચણા, અળદ, લીલા સુકા મઠ તથા સંપુર્ણ રીતે રાંધેલું માંસ આપવાનું લખ્યું છે. પણ કાઠીઓ ઘોડાને કદી પણ માંસ આપતા નથી. ઘોડાને ખોરાકમાં ગરમ વસ્તુ આપવાની જરૂર હોય છે તેથી બાજરો, રજકો, ગોળ, ચણા વગેરે વગેરે અપાય છે. વળી ઘોડા ઉછેરમાં એ પણ ખાસ ધ્યાન રાખવુ પડે છે કે વછેરૂ પાંચ વર્ષનું થાય ત્યાં સુધી તેને ઘી અપાય નહી. ઘી ખવરાવવાથી તેના પગ બગડે છે પણ ખાલી દુધ પાવામાં આવે તો વછેરૂ પચાવી લે છે. પાંચ વર્ષથી ઉપરનાં ઘોડાને ઘીની સુખડી કરી ખવરાવાય છે. બીજી રીતે ઘોડાને અસેળીયાની ખીર કરી ખવરાવવામાં આવે છે. કાળીજીરીની ફાકી બાજરાનાં લોટ સાથે અપાય છે. આમ ગરમ પદાર્થો ઘોડાને ગુણકારી છે. વછેરાની આગળ સંચળનો ગાંગડી રાખવામાં આવે છે એટલે વછેફ ગાંગડી જયારે ત્યારે ચાંટીયા કરે છે. તેમા તેની સાથે દવા પણ આપી દેવાય છે. કાઠી દરબારો ઘોડાને દરિયાનું પાણી અને સરસૈયાનું તેલ લગાડતા તેથી ઘોડાના વાળ જલ્લી વધતા હતા. ખાસ કરીને મોઢાની માણેકલટ અને કેશવાળીમાં આનો ઉપયોગ કરતા. કારણ કે કેશવાળી ઢીંચણ સુધી લાંબી હોય તે ઘોડા વધારે રૂપાળા લાગે છે. ઘોડી જયારે દોડાવવાની હોય કે દાણ કળાવતી હોય ત્યારે ઘોડા ભેગી કરવામાં આવે છે. ઘોડાનાં જે ખાસદાર હોય તે ધોડીને દામણ દઈ ઉભી રાખે છે અને ઘોડો જયારે ઘોડી ઉપર ઓવાળે ત્યારે તેનુ લીંગ પકડી લે છે અને તેમાંથી જરતા વીર્યને હથેળીમાં પુંભડામાં લઇ લે છે પછી તેમાં ઉદર અથવા તેતરનું લોહી ભેળવી પછી માખાણ ગવાળો હાથ કરી ઘોડાનાં લીંગને બદલે તે હાથ ઘોડીની યોનીમાં મુકી તે પુંભડુ કમળમાં મુકી દેવામાં આવે છે પછી જયારે એ ઘોડીને વછેરૂ આવે કે તેતરના કલરનું કે ઉંદરનાં કલરનું આવે તેને પુંભડી વછેફ કહે છે. કાઠીઓ આ કળા ૨૦૦૦ વર્ષથી જાણતા હતા.