જે વાત મને અહીં, આપણા બ્લોગવિશ્વમાં ગમે છે તે કહું? જે ખેવના અને ઈચ્છા અહીં બ્લોગિંગ કરવાની સતત પ્રેરણા આપે છે એ છે સંબંધો, પ્રેરણા અને હુંફ. કદાચ આ ભારતીયોની અને ખાસ કરીને ગુજરાતીઓની અંગત ખાસીયત કહો તો ખાસીયત અને કમજોરી કહો તો એમ, કે કોઈની પણ સાથે આપણે સંબંધ કેળવીએ તો તેને વધુ સમય વ્યવસાયિક રાખી શક્તા નથી, એમાં ક્યાંક ને ક્યાંક અંગત થઈ જવાય છે. (એક આડવાત, તમે અંગત ઓળખતા હોવ એવા ઓનલાઈન મિત્રો કેટલા?) જો કે હજુ સુધી મને (બે ચાર કોમેન્ટસને બાદ કરતા) કોઈ ખરાબ અનુભવ થયા નથી, એટલે સંબંધોમાં અંગત ગમા અણગમા ઉમેરાઈ જ જાય છે. પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે અક્ષરનાદને લીધે અનેક ઓનલાઈન મિત્રોનો અંગત સંપર્ક થયો છે, મળાયું છે અને ખૂબ જ સહ્રદયી મિત્રતા પણ થઈ છે. આવા મિત્રો આપણી ઓનલાઈન દુનિયાની જ નિપજ છે, મિત્રો પામવાનું આ એક નવું ક્ષેત્ર છે. મને એમ થયું કે અંગ્રેજી બ્લોગજગતમાં પણ આવા જ સંબંધો હશે, પણ ત્યાં ચિત્ર સાવ ઉંધુ નીકળ્યું. “આવું ખૂબ જૂજ, નહીવત પ્રમાણમાં જોવા મળે” એમ એક મિત્ર – અંગ્રેજી બ્લોગરે કહ્યું, જેમની સાથેની ઓળખાણ સંપૂર્ણ વ્યવસાયિક છે. કહે છે કે શાળાની – બાળપણની મિત્રતા જ સાચી સ્વાર્થવિહીન હોય છે, પછીની બધી મૈત્રીમાં ક્યાંક સ્વાર્થ તો હોવાનો જ ! કદાચ આ વાતને હું ખોટી પડતી જોઈ રહ્યો છું.