એનું પ્રથમ નાટક રંગભૂમિ પર ભજવાઈ રહ્યું હતું. એ નાટક જોવા થિયેટરમાં પ્રેક્ષકોની ભારે ભીડ જામી હતી. ડુમા પણ એ સમયે ત્યાં ઉપસ્થિત હતો. નાટક શરૂ થયું. નાટક જેમ જેમ આગળ વધતું ગયું તેમ તેમ લોકોએ તેને અપૂર્વ હર્ષથી વધાવી લઈને તાળીઓ પાડવા માંડી. નાટક પર જાણે પ્રેક્ષકોએ તાલી-પુષ્પોની વર્ષા વરસાવી. પણ પ્રેક્ષકોની આ પ્રશંસાવર્ષાથી ડુમા તદ્દન અલિપ્ત હતો. નાટક જોતાં જોતાં પણ ઘરમાં રહેતી અને લકવાથી પિડાઈ રહેલી પોતાની મા એને પળે પળે યાદ આવી રહી હતી. અને છેવટે એ માની યાદથી એવો તો વ્યગ્ર બની ગયો કે નાટક જોવાનું પડતું મૂકીને પ્રેક્ષકગૃહમાંથી ઊઠીને એ પોતાના ઘર તરફ રવાના થયો અને માના ખાટલા પાસે પહોંચી ગયો. માએ પૂછ્યું :