નાનાં બાળકો લઈને આટલી લાંબી મુસાફરી કરવી, એ પણ આટલી કૉમ્પેક્ટ જગ્યામાં એ એક બહાદુરીનું કામ જ ગણાય. પ્લેન ઊપડતાં અને ઊતરતાં કાનમાં આવતાં પ્રેશરના લીધે દરેક નાનું બાળક રડે જ. અને આટલા કલાક બેઠાં બેઠાં મુસાફરી દરમિયાન કંટાળે, અને આટલા બધાંની હાજરીમાં મા-બાપ ઘાંટા પણ ન પાડી શકે. સાચ્ચે જ આવા લોકોની હાલત ‘ન રહેવાય ન કહેવાય’ એવી થઈ જાય અને એમની આજુબાજુવાળાની હાલત ‘ન સહેવાય’ એવી થાય. અમુક લોકો ખૂબ જ સેવાભાવી હોય છે અને એ આવા લોકોનાં છોકરાં સાચવે ત્યારે એ મા-બાપ ખાઈ શકતા હોય છે. કેટલાક સામાન ચડાવવા કે ઉતારવામાં મદદ પણ કરે અને ઘણા લોકો પ્લેનમાં આપેલાં બધાં ફોર્મ્સ ભરવામાં પણ મદદ કરતા હોય છે.