તેમ છતાં એ સુખ બધા લોકોને મળતું નથી. પાછા ફરવા માટે એક ઘરની જરૂર રહે છે. એવું ઘર, જેમાં કુટુંબીજનો વસતાં હોય. આખા દિવસના બધાના અનુભવો રાત પડતાં જ ઘરની એક છત નીચે સમેટાઈ આવે છે અને એ છત નીચે હૂંફ સિવાય બીજું કશું જ હોતું નથી. કામધંધા-નોકરી નિમિત્તે પોતાના સ્થાન-ઘરમાંથી ઉસેટાઈને બહાર ફેંકાઈ ગયેલા લોકોને ઘેર પાછા ફરવાની અનુભૂતિ થતી નથી. હું નોકરી નિમિત્તે લગભગ એક દાયકો, જેમાં મારું કુટુંબ રહેતું હતું તે ઘર-શહેરથી દૂર, મુંબઈ-ચંદીગઢ જેવાં શહેરોમાં રહ્યો હતો. એ સમય દરમિયાન કોઈ પણ સાંજે, દસદસ વરસો સુધી, ઘેર પાછા ફરવાની લાગણી મને જન્મી નહોતી. જે શહેરોમાં નોકરી કરવા માટે હું રહેતો હતો ત્યાં મેં મારી અસ્થાયી ગૃહસ્થી ઊભી કરી હતી, છતાં ત્યાં મારું ઘર નહોતું. એ શહેરોમાં હું ચોવીસે કલાક મારા ‘પોતાના ઘર’ની બહાર હોઉં તેવો જ ભાવ મારા મનમાં રહેતો હતો. તે સમયગાળા દરમિયાન હું રજા લઈને મારા શહેરમાં આવતો ત્યારે પણ ‘ઘેર પાછો ફર્યો છું’ તેવી લાગણી થતી નહીં – કારણ કે મારે થોડા દિવસો પછી તો ફરી મારા અસ્થાયી જીવનમાં પાછા ફરવાનું છે તે વિશેની સભાનતા મારા મનમાં સતત છવાયેલી રહેતી.