દર વર્ષે કિશોરો કાશ્મીર જોવા, તાજમહલ જોવા કે ગમે ત્યાં ચાલ્યા જાય છે. તેમની આ ચેષ્ટા પોતાના પ્રત્યે ધ્યાન નહીં આપતા પોતાના કુટુંબની ઉદાસીનતાને આંચકો આપવા માટે જ હોય છે. એ ઘરેથી ભાગે છે, કેમ કે તેમને જોવું હોય છે કે પોતાના ઘરના માણસોના પ્રેમની રસ્સી કેટલી લાંબી અને કેટલી મજબૂત છે. કેટલીક વાર આ રીતે ઉપેક્ષિત સંતાનો માબાપનું ધ્યાન ખેંચવા મથે છે, કેટલીક વાર આ રીતે માબાપને રડાવવા માગે છે. પોતાને નહીં મળેલી લાગણીઓનું ચક્રવૃદ્ધિ વ્યાજ સાથે વળતર લેવાની એક કોશિશ હોય છે. કેટલાંક બાળકોની બાબતમાં એવું બને છે કે ‘તું કાંઇ કરવાનો નહીં’ એવો માબાપનો ઠપકો તેના કાનમાં વાગ્યા જ કરતો હોય છે, અને તેથી તે કાંઈક કરી બતાવવા મેદાને પડે છે. કેટલીક વાર બાળકને શાળામાં કાંઈ ચેન પડતું નથી ત્યારે તે ભાગી છૂટે છે. ક્યારેક શેરી કે સોસાયટીના મિત્રો વચ્ચે અછૂત બની જવાથી, ઉપેક્ષિત બની જવાથી ચાલ્યો જાય છે. કિશોર કે જુવાન પોતાનું ઘર આ રીતે છોડે છે તેનાં આવાં ઘણાં કારણો હોય છે. જુદા જુદા કિસ્સામાં જુદાં જુદાં કારણો હોય છે. કોઈક કિસ્સામાં ‘પ્રસિદ્ધિ’ મેળવવાની ઝંખના પણ હોય છે, પણ આમાંનાં ઘણાખરાં કારણોનાં મૂળ તેની નહીં સંતોષાયેલી લાગણીની ભૂખમાં પડેલાં હોયછે. કુટુંબજીવનમાં તેને પોતાનું સ્થાન બરાબર મળ્યું નથી હોતું તે એક હકીકત હોય છે. તેને કુટુંબમાં પાણીને બદલે દૂધ મળ્યું હશે, પણ તેને સોબત નહીં મળી હોય, હૂંફ નહીં મળી હોય, આશ્વાસન નહીં મળ્યું હોય. તેને જેની ખામી ખૂબ સતાવે છે તે આત્મવિશ્વાસનું ભાતું કોઈએ નહીં બંધાવ્યું હોય.