આમ તો હૉકી એ ભારતની રાષ્ટ્રિય રમત છે પણ ગુજરાતની ગલીઓ તો મે હંમેશા ક્રિકેટ રમતા કિશોરોથી જ ઉભરાતી જોઈ છે. અને હું પણ તેમાંથી બાકાત ક્યાં હતો? જો કે બે-ત્રણ વર્ષના બાળકને તો કોણ ક્રિકેટ રમાડે? પણ હું હંમેશા મોટા છોકરાઓ રમતા હોય ત્યાં જઈને ઉભો રહેતો અને તેમને જોયે રાખતો. બોલ જ્યારે દૂર સુધી જાય ત્યારે દોડીને તે હું લઈ આવતો. મને તેમાં કંઈક કર્યાનો કે રમતમાં પરોક્ષપણે ભાગ લેવાનો આનંદ થતો. અને એ છોકરાઓને પણ મારી હાજરી નડતી નહિ. ઊલટાનું, તેમને એક વધારાનો ‘ક્ષેત્રરક્ષક’ (ફિલ્ડર) મળી જતો. એટલે તેઓ મારા પર ખુશ રહેતા. તેમાંનો એક છોકરો મારા ઘરની સામેના ઘરે જ રહેતો અને તેનું નામ રણજિત હતું. મારા બાળપણમાંથી બીજા તો કોઈ પાત્રો મને યાદ નથી, પણ તે યાદ રહી ગયો કારણ કે આટલી ફિલ્ડીંગ ભર્યા પછી બધાના દાવના અંતે મને પણ બે-ચાર ‘રગડતા’ બોલ રમવા મળે તેનું તે ધ્યાન રાખતો. અને આટલી બધી મહેનત પછી મને રમવા મળતું તેનો મને પણ આનંદ આવતો.