ફેરિયા પછીનું પાત્ર તે આંધળો. એ પોતાના મનમાં વિચાર કર્યા કરે છે કે હું આંધળો કેમ થઈ ગયો? કહેવાય છે કે માતાના ગર્ભમાં ઘર અને ઘેરો અંધકાર છે. એને એક ક્ષણ એમ લાગે છે કે એ ગર્ભમાં જ છે. જન્મ્યો જ નથી. જગતનું રૂપ જોવા એને મળ્યું નથી અને આંધળાની ઉક્તિમાં જે કરુણતમ પંક્તિઓ છે તે આ છે : મેં આ જગતની કેટલી કીર્તિ સુણીતી સ્વર્ગમાં તે આવવાની લ્હાયમાં ને લ્હાયમાં હું કીકીઓ ભૂલી ગયો ત્યાં કલ્પદ્રુમની છાંયમાં! ગણપતિએ જેમ પાર્વતીની પ્રદક્ષિણા કરી'તી એમ આ કાવ્યની પ્રદક્ષિણા ફરુ છું- સમગ્ર કાવ્યની પૃથ્વીને બદલે. પછીનું પાત્ર તે ભિખારી. ખરેખર તો ભીખ કોણ માગે છે? ભિખારી કે ભિખારીનો હાથ ઘડનાર ખુદ ઈશ્વર? કહે છે “આ વણહસ્ય ગુજરી ગઈ છે જિંદગી.' વીતી નથી ગઈ, ગુજરી ગઈ છે. એક ક્ષણ શ્લેષને આશ્લેષમાં લે છે. નિરંજનની કવિતામાં એક બાજુ પાત્રોની લાચારી છે તો બીજી બાજુ ઇશ્વર પ્રત્યેનો પુણ્યપ્રકોપ છે. જો ઈશ્વર પૂર્ણ હોય તો આ બધાં અપૂર્ણ કેમ? ઈશ્વરનું સર્જન આટલું બધું અધૂરું જીવન છે પણ કશું જીવંત નથી. જો કંઈ જીવંત હોય તો તે આ કાવ્ય છે. ભિખારી પછી વેશ્યા. કોઈ નામ વગરની સ્ત્રી. અહીં પણ નનામીનો શ્લેષ છે. દેહ છે, પણ પછી એના પર છેકો છે. બધી ઉપરની સુગંધો છે. લાગણીને નામે લટકા છે. સમજ વિનાના આ સમાજનું કરુણ પાત્ર તે આ વેશ્યા. ઈશ્વર કરતાં કવિ વધુ કરુણામય છે. આપણે આવી સ્ત્રીઓને સમાજની બારીની બહાર કાગળનો ડૂચો કરીને ફેંકી દીધી છે. પછી પતિયો આવે છે. કોઈ જોતું નથી. એના શબ્દોની આસપાસ રોગિયાનો શ્વાસ છે. સારું છે કે દવા હઠીલી છે એટલે એ પતિયાની અવહેલના નથી કરતી. એને કારણે એ જીવી રહ્યો છે. કહે છે, “કોહી ગયું છે પોત કાયાનું છતાં મજબૂત એ બખિયા વડે સીવી રહ્યો.'