દરમિયાન, મનની વાત પ્રગટ કરવાની મારી ઇચ્છા વધતી ગઇ. તેમ કરવાને સારું જે થોડીક નિશાનીઓ હું ઉપયોગમાં લેતી, તે વધારે ને વધારે અપૂરતી થતી જતી હતી. સામા માણસને મારું મનોગત સમજાવવામાં અફળ નીવડું તો અચૂક હું ભારે ક્રોધાવેશમાં આવી જતી. મને એમ લાગતું કે જાણે અદ્રશ્ય રીતે કોકના હાથ મને પકડી રાખે છે, અને તે માંથી છૂટવા હું ગાંડી થઇને પ્રયત્ન કરું છું. હું છૂટવા મથતી ખરી, પણ તેથી કાંઇ વળતું ન હતું. પણ મારી પ્રતિકારવૃત્તિ ઘણી પ્રબળ હતી. પરિણામે સામાન્યત: હું રુદન અને શરીરશ્રમથી ભાંગી પડીને લોથ થઇ જતી. થોડા વખત પછી સંસર્ગના કશા પણ સાધનની જરૂર એટલી બધી તીવ્ર થઇ કે આવા આવેગના બનાવો રોજ, કોઇ વાર તો કલાકે કલાકે, બનતા. મારાં માતાપિતાને આથી અપાર દુ:ખ થતું ને એ મૂંઝાતા. આંધળા કે બહેરાંની એક પણ શાળાથી અમે બહુ દુર રહેતાં હતાં, અને આંધળા તેમ જ બહેરા એવા બેવડા એવા અપંગ બાળકને, ધોરી માર્ગથી આઘા આવેલા એવા ટસ્કુંબીયા ગામમાં કોઇ પણ શિક્ષક ભણાવવા આવે, તે અસંભવિત લાગતું હતું. ડિકન્સની ‘અમેરિકન નોટ્સ’ નામની ચોપડી, એ જ મારી માતાનું એકમાત્ર આશાકિરણ હતું. એમાં કર્તાએ આપેલું લોરા બ્રિજમેનનું વર્ણન એણે વાંચેલું. એમાંથી એને ઝાંખું ઝાંખું એ યાદ હતું કે તે બાઇને બહેરી અને અંધ હોવા છતાં કેળવણી અપાયેલી. પરંતુ તેની સાથે એને એ પણ યાદ હતું કે આંધળા ને બહેરા માટે શિક્ષણપદ્ધતિ શોધનારા ડૉ. હાઉ ઘણાં વર્ષ ઉપર ગુજરી ગયા હતા. આથી એને નિરાશાથી દુ:ખ થતું…. કદાચ એમની શિક્ષણપધ્ધતિ એમની સાથે જ દફનાઇ ગઇ હોય; અને એમ ન બન્યું હોય તો ય આલાબામાના દૂર ખૂણેખાંચરે આવેલા ગામની એક નાની છોકરી એનો લાભ કેમ કરીને લેવાની હતી !