જે વિદ્યાર્થીઓ એમનો વિરોધ કરતા હતા તેઓ તાસ પૂરો થયા બાદ પણ ‘સર’ ‘ સર’ કરતાં તેમને ઘેરી વળતા. વિશ્રાંતિ (RECESS )ના સમયે પણ તેમને છોડતા નહિ. શિક્ષણ અને પરિવાર તથા અનેક મૂંઝવતા વિષયો અંગે માર્ગદર્શન મેળવતા. એક વાલીની સામાજિક સમસ્યા હતી તો તેમાં પણ તેમણે વ્યવહારુ, દૃષ્ટિપૂર્ણ માર્ગદર્શન આપ્યું. તેઓ જયારે એ વિસ્તારમાંથી પસાર થતા ત્યારે શાકભાજીવાળા, હાટડીઓવાળા, હાથલારીવાળા, એમનું સ્મિતથી અભિવાદન કરતા અને પોતાનાં બાળકના શિક્ષક છે, ગ્રીનસ્લેડ શાળામાં છે એવું આસપાસનાને કહેતા. એક શિક્ષક માટે આનાથી વિશેષ ગૌરવની ક્ષણો કઈ હોઈ શકે? પણ શિખરસમી ક્ષણો નવલકથાને અંતે આવે છે. અંતિમ દિવસે સમગ્ર વર્ગ વતી એક વિદ્યાર્થિનીએ સહુ વતી મર્યાદાઓ, અવળચંડાઈઓ નિભાવી, યોગ્ય દિશામાં જીવનઘડતર કરતાં બાળકો તરીકે નહિ પણ મિત્રસમ વ્યવહાર કરી, અમારા માંગલ્યની કામના રાખી એવો ભાવ વ્યક્ત કર્યો. અને પછી એક બીજી વિદ્યાર્થીનીએ એક મોટું પેકેટ સહુ વતી આપ્યું , જેના પર લખ્યું હતું, ‘ટુ સર વિથ લવ’.