પિતાની લાચારી અને નિસહાયતા મૂંગે મોઢે નિહાળી રહેલી રુકસારના કાન આરપાર બહારથી સંભળાઈ રહેલી માનવચીસો અને અફરાતફરીના અવાજો વીંધાઈ રહ્યા. હૃદય ખૂબ જ ગતિએ ધડકવા માંડ્યું. ડર,ભય અને હેબત ચારે દિશાઓમાં હવામાં ભળી ચૂક્યાં હતાં. આખો વિસ્તાર કોમી દંગાઓથી સળવળી રહ્યો હતો. ઘરો તો સળગી જ રહ્યાં હતાં, પણ એની જોડે સળગતા માનવીઓની જોડે માનવતાની ચિતા પણ સળગી રહી હતી. માનવી માનવી મટી દાનવમાં પરિવર્તિત થઈ ચૂક્યો હતો. એકબીજાને પ્રાણીઓની જેમ કાપી રહેલા મનુષ્યોને નિહાળી પ્રાણીઓ પણ જાણે હેબતાઈ ગયાં હતાં! એક ઈશ્વરનું સર્જન એના અન્ય સર્જનના વિનાશ દ્વારા સર્જક પર પોતાનો હકાધિકાર સ્થાપિત કરવા મરણિયો બન્યો હતો. આંખોમાં લોહી અને હૃદયમાં ક્રૂરતા જોડે ફરી રહેલા મનુષ્યને જોઈ એ ખરેખર મનુષ્ય જ છે, એવી મૂંઝવણ કદાચ ઈશ્વરને પણ થઈ રહી હતી.