સુમનરાયના બંગલાની બહાર કૂતરું રડી રહ્યું હતું. એમ્બ્યુલન્સ સાયરન વગાડતી આવી પહોંચી હતી. વિશાલ દોડતો સુમનરાયના ખંડમાં પ્રવેશ્યો. થોડીક જ ક્ષણોનો ફેર પડ્યો હતો. સુમનરાયે દેહ છોડી દીધો હતો. કોઈ પણ માણસ કેવું જીવન જીવ્યો છે તેનો ખ્યાલ તેની સ્મશાનયાત્રામાં કેટલા માણસો આવ્યા છે, તેના પરથી આવી શકતો હોય છે. સુમનરાયની સ્મશાનયાત્રામાં પણ માનવ મહેરામણ ઊમટી પડ્યો હતો. વિશાલે જ્યારે સુમનરાયની ચિતાને અગ્નિદાહ આપ્યો ત્યારે મૃત્યુનો મલાજો સૌ કોઈના ચહેરા પર વેદના બનીને સન્નાટાની જેમ છવાઈ ગયો હતો. દરેક વ્યક્તિને જીવનની ક્ષણભંગુરતાનો ખ્યાલ તો હોય જ છે, પરંતુ સ્મશાનમાં તેનો સાક્ષાત્કાર થતો હોય છે. કદાચ તેથી જ દરેક માણસથી અનાયાસે જ મૃતદેહને બે હાથ જોડીને નમન થઈ જાય છે! સ્મશાનમાં આદર્શ પણ હાજર હતો. આદર્શ અને વિશાલ સ્કૂલમાં સાથે હતા. અત્યંત ગરીબ પરિવારમાંથી આવતો આદર્શ તેના પિતાની આર્થિક સ્થિતિને કારણે દસમા પછી અભ્યાસ છોડી દેવાનું વિચારતો હતો. સુમનરાયને આ વાતની જાણ થઈ એટલે તેમણે આદર્શના આગળ અભ્યાસની આર્થિક જવાબદારી ઉપાડી લીધી હતી. વિશાલને તો ભણવામાં બિલકુલ રસ નહોતો તેથી તે તો કૉલેજનું પગથિયું ચડ્યોે જ નહોતો. આદર્શે તો માસ્ટર ડિગ્રી અને પીએચ.ડી. નાની ઉંમરે જ કરી નાખ્યું હતું. આદર્શ હાઈલી એજ્યુકેટેડ થયો ત્યાં સુધીમાં તો વિશાલ બિઝનેસમાં ઘણો પાવરધો થઈ ગયો હતો. બંને બાળપણના મિત્રો વચ્ચે વિચારોનું અંતર તથા આર્થિક અંતર એટલું બધું હતું કે તેઓ વરસમાં એકાદવાર માંડ મળતા. જોગાનુજોગ આદર્શે સુમનરાયની કૉલેજમાં જ લેક્ચરર તરીકે નોકરી મેળવી હતી. ત્રણેક વર્ષ બાદ પ્રિન્સિપાલનું અવસાન થતાં સુમનરાયે આદર્શને પ્રિન્સિપાલનો હોદ્દો આપી દીધો હતો.