ચંપકલાલે હવે ‘દિશા’ બદલી. તે દક્ષિણ દિશામાં દૂર-દૂર જવા માંડ્યા, પણ પાછા ફરતા ત્યારે ચહેરા પર જે પહેલાંની ખુશી ચમકતી, તે હવે ગાયબ હતી. એના મનનો ભાવ અકળ હતો. ઉદાસી જાણે ઘેરી વળી હોય, જાણે એ પહેલાંના ચંપકલાલ જ ન હોય એવું લોકોને લાગતું હતું. એક વખત જટાશંકરે એનો પીછો ફર્યો… ને ખૂબ દૂર આવેલી જગ્યા પર એમણે ચંપકલાલને ખુશ થયેલા જોયા. ચંપકલાલ ઝડપભેર તેની પાસે આવ્યા ને પછી આજુબાજુ નજર ફેરવી બોલી ઊઠ્યા, ‘આ જગ્યા મને એકાદ મહિના પહેલાં જ મળી ગઈ હતી. અહીં પણ વડલો, પીપળો વગેરે છે, પણ હવે આ જગ્યાને મારે ગુમાવવી નથી. મારે ભગવાનને વેચવા નથી. પ્રદર્શનમાં કે જેલમાં નથી મૂકવા. નવદંપતીની સેજ સજાવવા ફૂલો પાથરો, પણ તે એટલાં બધાં નહીં, કે તે મોતની પથારી લાગે ! તું ગામમાં જઈ હરખપદૂડો થઈ આ જગ્યાની જરા પણ વાત ભૂલેચૂકેય ન કરતો. તેના વખાણ ન કરતો બાપલા. એવા વિનાશકારી વિકાસની તો એક-બે ને ત્રણ.’ ચંપકલાલ આટલું કહેતાં તો ગળગળા થઈ ઊઠ્યા.