અથવા કેળવણીનો બીજો પણ અર્થ કહી શકાય એટલે કે શરીર, મન અને આત્મા એ ત્રણેનો જે વડે સંપૂર્ણતાએ અથવા વધારેમાં વધારે વિકાસ થાય એ કેળવણી ગણાય, આજકાલ અપાતા જ્ઞાનથી મનનો કંઈક વિકાસ ભલે થતો હોય, પણ શરીરનો અને આત્માનો નથી થતો એમ કહી શકાય. મનને તેથી આપણે કેળવ્યું નહીં કહી શકાય. કેળવાયેલું મન મનુષ્યને જોઈતું કામ આપે છે. આજનું અક્ષરજ્ઞાન પામેલું મન આપણને જ્યાં ત્યાં લઈ જાય છે. એ તો જંગલી ઘોડા જેવું થયું જંગલી ઘોડાને આપણે કાબૂમાં લાવીએ ત્યારે જ એને કેળવાયેલો કહી શકાય. હવે શરીર તપાસીએ. હંમેશાં એક કલાક ટેનિસ, ફૂટબૉલ કે ક્રિકેટ રમ્યા એટલે શરીર કેળવાયેલું ગણી શકીએ ? શરીર એથી મજબૂત થાય ખરું ? કેળવાયેલું શરીર નીરોગી હોય, મજબૂત હોય, કસાયેલું હોય. હાથપગ ઈત્યાદિ ધાર્યું કામ આપી શકે. આત્માનું તો પૂછવું જ શું ? એનો વિકાસ તો આત્મજ્ઞાની અથવા આત્માર્થી જ કરી શકે, અને એ કેળવણી વિનાની કેળવણી એ તો પાયા વિનાના ચણતર જેવી છે.' (મગનભાઈ જો. પટેલ, ગાંધીજીનું શિક્ષણદર્શન એમના જ શબ્દોમાં, ચોથી આવૃત્તિ; અમદાવાદ: નવજીવન પ્રકાશન મંદિર, જૂન-2011), શારીરિક શિક્ષણનું મુખ્ય કાર્ય માનવીનો સંપૂર્ણ વિકાસ કરવાનું છે. શારીરિક શિક્ષણને માનવ જીવનનું અનિવાર્ય અંગ માનવામાં આવ્યું છે. શારીરિક શિક્ષણ એ કોઈ નવો શબ્દ નથી. શારીરિક શિક્ષણનું જ્ઞાન માનવીને પ્રાચીન સમયમાં પણ હતું. ગ્રીસ અને રોમના લોકો શારીરિક શિક્ષણનું મહત્વ પ્રાચીન સમયમાં પણ સમજતા હતા. જ્યારે વિશ્વના બીજા લોકોમાં શારીરિક શિક્ષણનું કંઈ પણ જ્ઞાન ન હતું. ત્યારે ગ્રીસના લોકો સંગીત અને જિગ્નેસ્ટિકને માનવ વિકાસનું સાધન માનતા હતા. પરંતુ તેઓ જુદા જુદા પ્રકારની શારીરિક ક્રિયાઓમાં ભાગ લેતા હતા. ભારતીય સંસ્કૃતિ પણ પ્રાચીન સમયથી લોકોને જ્ઞાન અને શાંતિ અર્પણ કરતી આવી છે અને તેથી ભારત વિશ્વમાં આકર્ષણનું કારણ બન્યું છે.