એવે સમયે મનુસ્મૃતિ રચાઈ હશે જ્યારે ભારતમાં શાંતિ હશે. વિદેશી આક્રમણનો ભય નહિવત્ હશે. શાંતિ હોય તો ઓછી પોલીસ હોય તો ચાલી જાય. પણ કોમી રમખાણો ફાટી નીકળે છે ત્યારે વધારાના પોલીસ ફોર્સ અને ક્યારેક મીલીટરી પણ બોલાવવી પડે છે. શાંતિ હોય ત્યારે સમાજનો ચોથો ભાગ રૂપ ક્ષત્રિયો સંરક્ષા કરી શકે, પણ જ્યારે વિદેશી આક્રમણકારોના ધાડે ધાડા અસંખ્ય આવવા લાગ્યા ત્યારે ક્ષત્રિયો ઓછા પડ્યા. ધારો કે બે ગામ હોય બંનેની માનવ સંખ્યા સરખીજ છે. એક વિદેશી છે જેમાનો દરેક માણસ લડવા નીકળી પડે છે, જ્યારે અહી વસ્તીનો ચોથો ભાગ જ લડવા નીકળે તો ગમે તેટલો બહાદુર હોય મરવાનો. અને એમાં વર્ષોથી લડી લડી, મરી મરીને સંખ્યામાં જ અલ્પ હોય તો શું કરવાનો? બસ વર્ણ વ્યવસ્થાનો આ એક બહુ મોટો ડ્રોબેક નડ્યો. આખા સમાજને સાચવવા એકજ કોમ ક્યાં સુધી બલિદાનો આપે? અપાય ત્યાં સુધી કેસરિયા કરી કરી આપ્યા. પછી હારવા માંડ્યા. અને સુલેહ કરવા લાગ્યા. વિદેશીઓ બહુ ક્રૂર હતા. ભાલાઓ ઉપર માથા ભરાવી ફરતા, જરાય દયા રાખતા નહિ. આમ જનતાનું રક્ષણ કરવા સુલેહ કરવી પડતી.