‘સત્તર વરસની કુંદન ફાઇવસ્ટાર હોટલ જેવી એક હૉસ્પિટલમાં બેસીને રડી રહી હતી. તેની આજુબાજુ પસાર થતી નર્સ તેને કહેતી કે હવે રડવાનું બંધ કર અને અહીં રહેવાની આદી બન. અહીં રહેવાની.. એટલંુ સાંભળતા જ તેનો ગળામાં જ ભરાઈ રહેલો ડૂમો મોટા અવાજ સાથે બહાર આવી ગયો. પાસેના રૃમમાંથી નિમીષા બહાર આવી અને કહેવા લાગી કે, પહેલી વખતનું છે. કુંદને હામાં માથંુ ધૂણાવ્યું. નિમીષા નજીક જઈ તેને માથે હાથ ફેરવતાં કહેવા લાગી, ચિંતા ન કર, અહીં ઘણા બધા આપણા જેવા છે. સમય સાથે બધું બરાબર થઈ જશે. ત્યાં જ કંુદન કહે, પણ મારે ઘરે જવંુ છે. મને મા યાદ આવી છે. નિમીષા કહે, હવે તો નવ મહિના પછી જ જવા મળશે. કુંદન આંસુ સારતી નિમીષાને વળગી રહી.’ આ આખો સંવાદ બે સરોેગેટ માતા વચ્ચેનો હતો. આ બંનેમાંથી એક પણ દીકરી મરજીથી નહીં, પરંતુ મજબૂરીથી સરોગસી માટે તૈયાર થઈ હતી અને તેમાં પણ કુંદન તો હજુ નાની હતી. તેને તો માતા-પિતા અહીં મુકીને અમે થોડા દિવસોમાં આવીશું કહી ચાલ્યાં ગયાં હતાં. આવી એક બે નહીં, પરંતુ કેટલીય કુંદન હૉસ્પિટલોમાં સરોગસી માતાના નામે શોષણનો ભોગ બને છે અને આપણો ભદ્ર સમાજ આઠમી માર્ચે મહિલા દિવસનો ગર્વ કરે છે.