પણ, આ બાબતમાં મારા એના વિશેના એક અનુભવે મને ચિંતા કરતો અટકાવી દીધો છે. વાચકોનાં આમંત્રણ અને ખર્ચથી અમે એપ્રિલ 1996માં અમેરિકા, કેનેડા, ઈંગલેન્ડના (મેક્સિકોના પણ) પ્રવાસે ગયાં હતાં. આ પ્રવાસ મારું એક સપનું હતું. મારા, વાચકોના પ્રેમભાવને કારણે એ સપનું સાકાર કરી શક્યો. અમે ગયાં ત્યારે ‘અમે જઈએ છીએ’ એના કરતાં પણ મારી દુનિયા જોવાજોગ દીકરી અને પત્ની જોવા જઈ રહ્યાં છે એ ભાવના વિશેષ પ્રબળ હતી. અલબત્ત, વાચકોએ અમારે ત્યાં અમેરિકા જવાનાં વિઝા-ટિકિટો પણ લઈ રાખ્યાં હતાં એટલે બીજો પ્રશ્ન તો નહોતો, પણ શોપિંગ તો ગાંઠના ખર્ચે જ કરવાનું હોય તેથી એમાં તો અમારે અંકુશ રાખવાનો જ હતો. તરુ તો એ બાબતમાં બહુ ચાલાક ગૃહિણીની જેમ જ વરતે. પણ તર્જની તો બાળક ! જોવાની એકએક જગ્યાએ ડિઝનીલેન્ડ, ડિઝનીવર્લ્ડ, વોલ્કોટ સેન્ટર, યુનિવર્સલ સ્ટુડિયો જેવામાં સુવેનિર શોપ્સ જોઈને એ ઝાલી જ શેની રહે ? પહેરવા-ઓઢવાની ભારે શોખીન મારી દીકરી જ્યારે મારા ગજવા પર અંકુશના કારણે નિમાણી થવા માંડી ત્યારે અમે એક યુક્તિ કરી. અમે એને કહ્યું : ‘બેટ, દરેક સ્થળે અમે તને ત્રણ ડોલર આપીશું. તું એમાંથી કરવી હોય એટલી ખરીદી કરજે. જે લેવું હોય તે, પણ આ લિમિટની અંદર.’