પણ હોસ્પિટલ સ્થિત ધનસુખરામનું દર્દ કીડીવેગે નહીં પણ જાપાનની બુલેટ ટ્રેનને વેગે જવા લાગ્યું હૉસ્પિટલના ખોરાકને પણ તે સારો ન્યાય આપતા થઈ ગયા. પહેલે દિવસે એમને જોવા કોઈ ન આવ્યું તેનો એમને જરીય વસવસો ન હતો. બીજે દહાડે એમની તબિયત પણ થોડી સુધરી હતી અને અડખેપડખેના દર્દીઓને જોવા આવનાર લોકો તરફ તેમની આંખો ખેંચાણી અને પોતાની પથારીમાં બેઠા થઈને, મુલાકાતીઓની વેશભૂષાઓનું અને એમના ચહેરા પરના ભાવોનું એ અવલોકન કરવા લાગ્યા. પોતના પલંગ પાસે પણ કોઈક હોત તો? એવો વિચાર પણ એમના મનમાં ઝબકી ગયો. પણ, ‘મેં જ તો મને જોવા આવવાની મનાઈ ફરમાવી છે’ એ યાદ આવી ગયું. અને ત્રીજે દહાડે સવારે એ જાગ્યા ત્યારથી સંબંધીઓના મુખ દર્શનની,એમના શબ્દો સાંભળવાના અને એમાંના કેટલાકના સ્પર્શની પણ એમને ઝંખના જાગી.કોઇ સ્વજન પોતાને માથે હાથ ફેરવે, કોઇ મિત્રહસ્તધૂનન કરે, કોઇ પોતાના પગ દબાવે અને એ રીતે આવનારા સૌ મુલાકાતીઓ પોતાના ખબર અંતર પૂછે, થોડા ગામગપાટા મારે અને એ રીતે પ્રસન્નતાની ઝરમર વરસાવે તેવી પ્રબળ ઈચ્છા ધનસુખરામભાઈના મનમાં જાગી. એમનું મનસુખ સાવ હરાઈ ગયું હતું. એમના ભત્રીજાએ આ ખબર બ્રોડકાસ્ટ કરતાંવેંત જ ધનસુખરામનો ખાટલો મુલાકાતીઓથી ઘેરાઈ ગયો અને એમનું દુઃખ દૂર થઈ ગયું.