મહારાષ્ટ્રની પદયાત્રા દરમ્યાન હું પંઢરપુર પહોંચ્યો. ત્યાંના વિઠોબાના મંદિરના સંચાલકોએ મને દર્શન માટે આવવાનું આમંત્રણ આપ્યું. મારી સાથે બધા ધર્મ, જાતિની વ્યક્તિઓ હતી. તે સહુની સાથે મેં વિઠોબાનાં દર્શન કર્યાં. (29-5-58). તે દિવસે ત્યાં મેં જે દૃશ્ય જોયું, તેને હું જિંદગીભર નહીં ભૂલું. મારા હૃદય પર તેની ઘણી ઊંડી છાપ પડી છે. વિઠોબાનાં ચરણ પાસે હું ઊભો હતો, તે વખતે મને જે અનુભવ થયો તેનું શબ્દોમાં વર્ણન કરવું કઠણ છે. લગભગ એક કલાક સુધી મારી આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેતી રહી. એ મૂર્તિમાં મને પથ્થર ન દેખાયો. ત્યાં મેં સાક્ષાત ઈશ્વરનું રૂપ પ્રગટ ભાળ્યું. હું જ્યારે ત્યાં જવા નીકળ્યો ત્યારે કોની સંગતિમાં જઈ રહ્યો હતો ? એ હતા – રામાનુજ, નમ્મલવાર, જ્ઞાનદેવ, ચૈતન્ય, કબીર, તુલસીદાસ, બાળપણથી જેમની સંગતિમાં હું રહ્યો, તે સહુની યાદ મને આવતી હતી. એ મૂર્તિની સામે મેં માથું નમાવ્યું ત્યારે મેં મારી માને ત્યાં જોઈ, પિતાને ત્યાં જોયા, ગુરુને ત્યાં જોયા. મેં ત્યાં કોને ન જોયાં ? મને જે કોઈ પ્રિય છે તે સહુ મને ત્યાં દેખાયાં, તૃપ્ત અંત:કરણથી મેં એ સહુને ત્યાં નીરખ્યા.