મગજ કોઈ રસ્તો સૂઝાડતું ન હતું, દિવસો વીતી રહ્યા હતા અને એક દિવસ, અનંતરાય અને સંધ્યાબેન નીકળી ગયા ત્યાં જવા કે જ્યાં તેમના દરેક સવાલોનો જવાબ અને દરેક સમસ્યાઓનું નિરાકરણ હતું, પોતાની માં કુળદેવીના દ્વારે, માંના ચરણોને પોતાના આંસુઓથી પખાળતાં  પખાળતાં પોતાના બાળકોના સપનાં પૂરા કરવાની એક અરજી માંના ખોળે રમતી મૂકી મન હળવુંફૂલ થઈ ગયું હતું જાણે કે તેઓના હૃદયનો ભારમાં એ પોતાના માથે ન લઈ લીધો હોય!