હોવાથી) એવા જીવાત્માને ઉત્ક્રાંતિ કે પ્રલય થવાપણું નથી હોતું. (જીવને પરલોક લઈ જનારી વાસના શેષ નથી રહેતી. એની કોથળી ફાટી જતાં, પરલોક લઈ જનારૂં કશું રહેતું નથી. તેમ પરલોકમાં લઈ જવાનું પણ કંઈ રહેતું નથી.) દેહમાં વસતી આધ્યાત્મિક ઈંદ્રિયોની પ્રવૃત્તિઓ જીવનમાં જેવી રીતે (આત્મામાં) માત્ર કલ્પિત હોય છે, તેવી રીતે, ઈશ્વરીય માયાની બધી પ્રવૃત્તિઓ પણ આત્મામાં કલ્પિત હોય છે, તેથી કરીને, પોતાનાથી ભિન્ન એવી ઈંદ્રિયોની પ્રવૃત્તિઓને લીધે, પોતે (આત્મા) કર્તા હોવાની કલ્પના થાય છે, તેવી રીતે, ઈશ્વરનાં કામ પણ એનાં કામ ગણાઈ જાય છે. (ઈશ્વરનું કામ કયું? સૃષ્ટિનું કહેવાતું સર્જન. જેમ દેહ ઈંદ્રિયોના વ્યષ્ટિ કાર્યોનો કર્તા આત્મા પોતે થઈ જતો મનાય છે. તેમ, ઈશ્વરની માયાનું સમષ્ટિ સર્જનનું કામ પણ, જ્ઞાનીના આત્માનું જ કામ થઈ જાય છે. ને એવી રીતે, એ સ્વયં પોતાને ઈશ્વરરૂપે જાણે છે. ઈશ્વરનું વાસના શૂન્ય ‘સર્જન’ માયામય છે, ને મનુષ્યનું વાસનામય સર્જન પણ માયામય છે. જ્ઞાનીજન જાણી જાય છે, કે ઉભય કેવળ માયાનાં જ કામ છે. એ ઉભયનું મૂળ વાસના છે. એ વાસના ઉડી જતાં, સર્જન તેમ જ જીવનવ્યવહાર, ઉભય ઉડી જાય છે. ને જીવાત્મા પોતે કેવળ સાક્ષી, અસંગ પરમાત્મા સ્વરૂપ, શુદ્ધ-બુદ્ધ મુક્ત શેષ રહે છે.) એ જીવાત્માનો પરલૌકિક વિજય છે, અને તેથી તો, એ “પ્રસાદ” છે. જ્યારે કર્મફળ ન્યાયને માર્ગે જનારને એ મહાકષ્ટે મળવા પામે છે. અને, મળે તોયે, એ ઘણું વેગળું થઈ જાય છે. – (અનેક ભવે માંડ મળવા પામે છે.)