પીવાની સાથે જ ખાવાની વાત પણ લઈ જ લઈએ. ‘ભુક્તં’ એટલે ખાધેલું. તેમનું ‘કહેવાતું’ ખાધેલું એટલે પ્રસાદ. વૈષ્ણવોની વિધિમાંના અન્નકૂટ દ્વારા જાણે ભક્તોને પોતાને જ જમવાનું હોય તેમ ઢગલો કરીને ભોજનો પાથરી બેસે ! પણ ખરો પ્રસાદ તો તુલસીપત્ર, એ પણ એમને અર્પેલો પ્રસાદ ગણાય છે. (ગામડાંમાં બહારગામના પરિચિતો રસ્તામાં મળે તો આમંત્રણ આપતાં એમ કહેવાતું હોય છે કે “મારે ત્યાં એંઠું પાડજો !” અર્થાત્ મારે ઘેર જમવા આવજો.) કૃષ્ણનું ભુક્તં એટલે પ્રસાદ. એની મધુરતાની વાત પણ કવિએ યાદ રાખીને કહી છે.