થોડા ઉદાહરણો તપાસીએ, જેમ કે તેમણે પોતાની નવલકથા નેવર લેટ મી ગોમાં ટાંક્યું છે કે, ‘‘હું આ નદીના વિષયમાં ક્યાંકને ક્યાંક બરાબર વિચાર્યા કરૂ છું, ખૂબ જ ઝડપી પ્રવાહ છે, અને પાણીમાં આ બે લોકો જેટલું થાય તેટલું જોરથી પકડી રહ્યા છે, પરંતુ અંતે આ જોરથી પકડવું એ થોડું વધારે થઈ જશે. પાણીનો બહાવ ખૂબ તેજ છે. તેમણે હવે અલગ થઈ જવું જોઈએ.(યાદ આવ્યું ટાઈટેનિક જેવું) આપણી સાથે પણ એવું જ થાય છે. કદાચ, આ શરમની વાત છે, કારણ કે આપણે જીવનભર એકબીજાને પ્રેમ કરીએ છીએ. પણ અંતે આપણે સાથે નથી રહી શકતા. ત્યારે હું ફરી એકવાર આશ્ચર્યની સાથે વિચારૂ છું કે, આપણે આપણા હ્દયને આજે તો અનુભવીશું. તે આપણી ઉપર ભીના પાંદડાઓમાંથી પડી રહેલા પાણીના ટીપા બરાબર છે. પરંતુ જો ઉપર આકાશમાંથી આપણા પર પાણી પડવાનું બંધ થઈ ચૂક્યું છે. તો હું આશ્ચર્ય સાથે કહીશ કે આપણી યાદો વિના સમાપ્ત થઈ જવા માટે આપણા પ્રેમ સિવાય કશું નથી.’’