‘કહેવું જ પડશે કે ઘણા બધા ભાવ અત્યંત ઓછા શબ્દોમાં વ્યક્ત કરવા એ એક વિશેષ કળા છે. ત્યાં સુધી કે મણિલાલ દ્વિવેદીના પ્રબંધમાં પણ કાપકૂપ કરવી પડી હતી. લગભગ એક હજારથી પણ વધુ પેપર વાંચવામાં આવ્યા, પરંતુ એ લોકોના લેખ સાંભળવાનો સમય ન હતો. અન્યાન્ય વક્તાઓને સામાન્ય રીતે અડધા કલાકનો સમય અપાયો હતો, તેની સરખામણીમાં મને ઘણો વધારે સમય આપવામાં આવ્યો હતો. કેમ કે શ્રોતાઓને રોકી રાખવા માટે લોકપ્રિય વક્તાઓને સૌથી છેલ્લે રાખવામાં આવતા હતા. આમ પણ મારા પ્રત્યે એ લોકોને સહાનુભૂતિ હતી અને એ લોકોના ધૈર્યને પણ દાદ દેવી પડે. સવારે દસથી રાતના દસ વાગ્યા સુધી બેસી રહેતા હતા. વચ્ચે માત્ર ભોજન માટે અડધા કલાકની છુટ્ટી રહેતી હતી.’.