મહંમદ પણ તેની પાસે આવી ઊભો રહ્યો, તેણે લોંખડના દરવાજાની વચ્ચે રહેલા મજબુત સળીયા બે હાથે પકડયા અને મહંમદની જેમ બહાર નજર રાખી પુછ્યું મેજર તમને ખરેખર લાગે છે કે આપણે એક દિવસ અહીંથી બહાર નિકળી જઈશું.. મહંમદે પહેલા યુનુસ સામે જોયું અને પછી સુઈ રહેલા પરવેઝ અને યુસુફ સામે જોતા કહ્યું નિકળવું તો પડશે, આપણે કોઈની ખાતર પણ અહીંથી બહાર જવું પડશે, મહંમદે લોંખડના મજબુત સળીયા ઉપર પોતાના પંજાની ભીંસ વધારતા યુનુસ સામે જોયા વગર કહ્યું આ લોંખડી દરવાજા પણ મને હવે લાંબો સમય અંદર રાખી શકશે નહીં. યુનુસ મેજરના આત્મવિશ્વાસનો અનુભવ કરી રહ્યો હતો, પણ ખબર નહીં તેની અંદર મેજર જેવો આત્મવિશ્વાસ ન્હોતો, પણ તેને મેજર પર ભરોસો હતો અને મેજરે હમણાં સુધી જે ગણિતો માંડયા તે પ્રમાણે જ થયું હતું, મેજરે કોર્ટમાં કુરાન ફાડી નાખવાની ખોટી ફરિયાદ કરી તેની પાછળ તે પોતાની અને પોતાના સાથીઓથી જેલ સીપાઈને અલગ કરવા માગતો હતો, હવે તો તે જેલ સીપાઈ અને અન્ય કેદીઓથી પણ અલગ થઈ ગયા હતા, યુનુસને લાગી રહ્યુ હતું કે મેજર જેવું કહે છે તેવું જ થઈ રહ્યું છે પણ તેને એકમદ ધ્રાસ્કો પડતો હતો કે જો હવે મેજરે કહ્યું તેવું ના થયું તો શું થશે તે કલ્પના તેને ધ્રુજાવી નાખતી હતી, યુનુસ આ વિચાર કરી રહ્યો હતો ત્યારે મેજરનો વિશાળ અને મજબુત પંજો યુનુસના ખભા ઉપર આવ્યો તેણે તેને ખભો પકડતા કહ્યું બહુ વિચાર કરીશ નહીં, પણ સહેજ હસ્યો અને કહ્યું વિચાર કરવાનું કામ મારૂ છે, આવતીકાલથી આપણું કામ શરૂ થઈ જશે, ચાલ હવે આપણે સુઈ જઈએ, મહંમદ સુવા માટે આગળ વધ્યો અને એક ડગલુ ચાલી રોકાયો તેણે મહંમદને કહ્યું આપણે બધાએ જ ધ્યાન રાખવાનું છે કે આપણું જે રૂટીન હતું ખાસ કરી ભણવાનું અને રમવાનું તેમાં કોઈ ફેરફાર થવો જોઈએ નહીં.