રઘુવીરજી મહારાજે પૂછ્યું જે, “મહારાજ, બ્રહ્મચારી સામું જુવો છો તે કાંઈ લાવવું છે ?” ત્યારે મહારાજે કહ્યું જે, “કાંઈ લાવવું નથી, ને બ્રહ્મચારી સામું જોયું તે આ સાધુને થાળ આપવો છે તે સારુ જોયું.” ત્યારે બ્રહ્મચારી કહે, “મહારાજ, જમો તો ખરા ! ને પછી આપજો.” ત્યારે મહારાજ જમવા મંડ્. તે મહારાજ સારી પેઠે જમ્યા. ત્યારપછી દૂધ, ભાત ને સાકર જમ્યા ને ગોરસ ને સાકરનું છેલ્લીવારે પાન કર્યું ને પછી મહારાજે કહ્યું જે “થાળ અદ્ભુત સ્વામીને આલો.” ત્યારે બ્રહ્મચારીએ કહ્યું જે, “જેણે થાળ કરાવ્યો છે તેને પ્રસાદી આપવી છે.” ત્યારે મહારાજ કહે, “કાલે આપજો.” ત્યારે બ્રહ્મચારીએ કહ્યું જે, “તમે વહેવારમાં જાણો નહિ. જેણે થાળ કર્યો હશે તેનાં છોકરાં ને તેનાં ઘરનાં માણસ ભૂખ્યાં હશે. કેમ જે, મહારાજનો થાળ કર્યો છે તે પ્રસાદીની વાટ જોઈને બેઠાં હશે જે, ‘પ્રસાદી આવશે તે જામશું’ ને તમે કહો છો જે ‘થાળ આજ આ સાધુને આપો.’ તે મારે કમે કરવું?” ત્યારે મહારાજ હસ્યા ને રઘુવીરજી મહારાજે કહ્યું જે, “બ્રહ્મચારી, મહારાજની મરજી પ્રમાણે કરો તો ઠીક.” ત્યારે બ્રહ્મચારીએ કહ્યું જે, “બાપ—દીકરો બેય એમ બોલે છે, ને મેં કીધુ તે વિચારતા નથી.” ત્યારે મહારાજે હસતાં હસતાં ચળ કર્યું ને કોગળા કરીને મુખવાસ જમતાં બ્રહ્મચારીને કહ્યું જે, “થાળ રવા દ્યો.” એમ કહીને ઢોલિયે ઉગમણે મુખારવિંદે બિરાજમાન થયા ને મહારાજ ચરણ હેઠે રાખીને બિરાજ્યા.