મિત્રો, ગયા બુધવારે વૉટ્સ-ઍપ મિત્ર દ્વારા એક મેસેજ મળ્યો. જેમાં એક હૃદયસ્પર્શી ઘટનાનું નિરૂપણ થયેલું હતું. એ ઘટના એટલી તો અંતરને ઢંઢોળી ગઈ કે સતત બે-ત્રણ દિવસ સુધી તેના વિચારો આવતા રહ્યા. તેને યોગ્ય શબ્દદેહ આપવા માટે મન આતુર થઈ રહ્યું હતું. હું કલાપી જેવો મોટો કવિ તો નથી કે….પંખીને ભૂલથી પથરો વાગી જતાં….” રે પંખીની ઉપર પથરો ફેંકતાં ફેંકી દીધો…” જેવી મંદાક્રાંતા છંદમાં લખાયેલી અદભુત રચના કરી શકું. અલબત્ત લખવાની અદમ્ય મારી ઇચ્છાએ તેને અછાંદસ કાવ્યરૂપે શબ્દદેહ આપી દીધો ખરો ! આપને જરૂર ગમશે તેવી અભિલાષા સહ અત્રે આપની સમક્ષ પસ્તુત કરી રહ્યો છું.