કંઇક વિચારતો દિનુ બસ ચાલ્યે જ જતો હતો. ચાલતા ચાલતા દિનુનું ગળુ સુકાયું. આજુબાજુ જોયું તો બંધ દુકાનની બહાર લોખંડના ત્રિપાગા સ્ટેન્ડ પર નળવાળું માટલું મુકેલું હતું. નળમાંથી જેવું પાણી ખોબામાં પડ્યું કે દિનુની આસપાસ જેલની દિવાલો ઊભી થઇ ગઈ. ચૌદ વર્ષ એ જે કોટડીમાં રહ્યો એમાં રાખેલું એ માટલું એને યાદ આવી ગયું. ‘ભાઈ નળ બંદ કરો’ એક રાહદારીનો અવાજ કાને પડ્યો ત્યારે દિનુ માંડ યાદમાંથી જાગ્યો. નળ બંધ કરીને ખોબામાંથી વહી જતું પાણી પીધું. હવે દિનુના મનમાં નવી યાદો ઉમેરાઈ રહી હતી. ચૌદ વર્ષ એ જે કોટડીમાં રહ્યો તે એને યાદ આવી રહી હતી. શહેર હવે કોટડીમાં તબદીલ થઈ રહ્યું હતું. આગળ ચાલતાં થોડું થાકીને એ બાકડા પર બેઠો ને ફરી યાદોની કોટડીના પાયા નંખાયા. જેલમાં એ જે પથ્થરની જગ્યાએ ઊંઘતો એ જગ્યા એને પથ્થરના બાકડામાં દેખાવા લાગી. એ બાજુમાં બેસી આખા બાંકડાને સ્પર્શ કરી જેલના ચૌદ વર્ષનો અનુભવ કરી રહ્યો હતો. એ ઝીણી રેતીની કરચોમાં સજાના વીતેલા ચૌદ વર્ષો સમાયા હતા. યાદોની સાથે જ ઊભો થઇ દિનુ બાંકડાની પાછળ રહેલા જુનવાણી મકાનની દિવાલ તરફ દોડી ગયો. દિવાલ પર કોઈએ પોતાની પ્રેમિકાનું નામ કોતરેલું હતું. દિનુ કોટડીની દિવાલ પર સંગુનું નામ કોતરતો એ તેને યાદ આવી ગયું. દિનુ માથું નીચું રાખી, આંખો બંધ કરી દિવાલને સ્પર્શ કરતો આગળ વધ્યો. દિનુને જુનવાણી દિવાલની ઉપસી આવેલી ઇંટો અને તિરાડોમાં જેલની દિવાલોનો અનુભવ થયો. જાણે એ દિવાલો સંગુની યાદો અને દિનુના આસુંઓથી સિંચાઈને પાકી થઇ હતી. હવે જાણે એ કોટડી જ દિનુનું બીજું ઘર હતું. દિનુ ફરી જેલની એ જ કોટડીમાં પહોંચી ગયો હતો. દિવાલ પર હાથ ફરવતા દિનુને દિવાલમાં ઉગેલી કૂંપળનો સ્પર્શ થયો ને દિનુના શરીરમાં લોહી ઝડપથી વહી ગયું. જાણે કરંટ લાગ્યો હોય. એ અટકી ગયો અને કૂંપળના પાંદડાને પંપાળતો જઈ જોઈ રહ્યો કે ક્યાંક આ એ જ કૂંપળ તો નથી ને જે એની કોટડીની નાનકડી બારીની બહારની બાજુએ ઊગી હતી. બે પાંદડાઓવાળી એ કૂંપળે દિનુને પથ્થર કરી દીધો હતો. કોટડીમાં દિનુ આગળ વધ્યો. દિવાલને સ્પર્શ કરતાં કરતાં એના હાથ જુનવાણી કારીગરીવાળા લોખંડના કટાયેલા દરવાજા પર પડ્યા. ને એ બે હાથે દરવાજો પકડી અટકી ગયો. જાણે એ ફરી કેદ થઇ ગયો. દરવાજાના સળીયાઓ સ્પર્શી એ ઉપરથી નીચે જોવા માંડ્યો. અચાનક, દિનુની નજર રસ્તાની સામે બાજુએ આવેલી જૂની વિશાળ કોઠીના ઉપલા માળે ઝબકતા એક માત્ર બલ્બ પર પડી. જરા જરા હવામાં એ ઝૂલતો હતો. એના લટકતા વાયર પર કતારબધ્ધ માખીઓ બેઠેલી હતી. જાણે જેલમાં ઉભેલા કતારબધ્ધ કેદીઓ. કોઠીનો એ બલ્બ કોટડીનો બલ્બ બની દિનુની જિંદગીના વિતેલા વર્ષો પર પ્રકાશ પાડી રહ્યો હતો. બલ્બની આજુબાજુ ઉડતા ભમરા-પતંગિયાઓનો પડછાયો છેક રસ્તા સુધી પડી રહ્યો હતો. ત્યાં ઉડતા એક રંગીન પતંગિયાને જોઈ દિનુને રંગીન ઓઢણી ઓઢી દોડતી સંગુ દેખાઈ આવી. એક વાતના વિચારે દિનુના ગમગીન ચહેરા પર જરા સ્મિત છવાઈ ગયું કે ‘સંગુને જઈને કહીશ કે તારા સિવાય આ વિતેલા વર્ષોમાં મને કોઈ બીજા સાથે પણ પ્રેમ થઇ ગયો છે. એ…..એ છે મારી જેલની કોટડી.’