તે સાંભળી પોતે રાજી થયા ને મને આશિષ આપ્યા કે, ‘તું ભૂખે નઈં મર.’ આજ ઈ વાતને દહ વરહ થિયાં, પણ ઈ બાવોજી મારી નજરે તરે છે. પછી બાવાજી કહે ઃ ‘લાખા, હવે તું મારા સામું ધ્યાન રાખજે, સામે કાંઠે જઈને આ ધોળું ગરણું છે તે વીંઝીશ એટલે જાણેજે કે અમે સામે કાંઠે પહોંચી ગયા. એમ કહી બાવાજી તો પાણી ઉપર હાલવા માંડયા, પણ જોબનબાપા ! હું શું વાત કરું ? ઈ તો કમાનમાંથી જેમ તીર વછૂટે તેમ તે પાણીમાં ચાલવા માંડયા. તેમના કાંડા સુધી પગ પાણીમાં બૂટતા જોયાને છાતવારમાં સામે કાંઠે જઈ ધોળું લૂગડું વીંઝ્યું. મેં નજરોનજર જોયું ને અલોપ થઈ ગયા. મારાથી બોલાઈ ગયું ઃ ‘અરેરે ! હાથમાંથી પરભુ ગયા, ઉપરની વાત સાંભળીને જોબન કહે, ‘લાખા, તેમ થયું હોય તો તે પ્રભુ ખરા.’ લાખો કહે ઃ ‘મા શિકોતરના સોગંદ ખાઈને કહું છું એમાં એક પણ વેણ ખોટું નથી.’