(૨૯) પરંતુ, જ્ઞાની જનને પોતાની સાચી ઓળખાણ થયેલી હોવાને કારણે, એ અજ્ઞાનને તથા (તેમાંથી નીપજતા) લોભને હટાવી દે છે. એના ભવના ભોગ, તથા એની અંતઃકરણની વૃત્તિઓ પણ, મૂઢની જેમ, જીવન પર્યન્ત પોતાના ડખાપંચક કર્યા કરે છે. જેવી રીતે જડથી કાપી નાખેલું ઝાડ પણ અમુક દિવસ લીલું-છમ રહે છે, પરંતુ સમય પાકતાં આપમેળે સુકાઈ જાય છે. એમ અહીંના ભોગ જ્યારે પરવારી જાય, ત્યારે, જ્ઞાની જનનાં પ્રાણ તથા મનોવૃત્તિઓ આત્મામાં લીન થઈ જાય, બહાર નીસરે નહિ, ને ઈશ્વરના પ્રાણ તથા તેની મનોવૃત્તિઓમાં પ્રવેશ કરી જાય. (કેમકે, કોઈ વાસના બાકી રહી હોય, તો જ તેની વૃત્તિ પુનર્ભવમાં ઉઠે ને!