ત્રણેક વર્ષ પહેલાં એક સેમિનારમાં માનસચિકિત્સકને સાંભળેલા. એમણે જણાવેલું કે 1992-93માં મુંબઈમાં કોમી દંગલો થયાં ત્યાર પહેલાં મુંબઈ કોમી એખલાસનું સંપૂર્ણ વિશ્વમાં એક ઉમદા ઉદાહરણ પૂરું પાડતું હતું. આજે હકીકત જુદી છે. તાત્પર્ય એ છે કે ક્યારે, શું, કેવી રીતે બનશે એના પર આપણો કોઈ અંકુશ નથી. એટલે મારી દીકરી આ જ બને કે તે જ બને અને આમ જ જીવે કે તેમ જ જીવે એવાં કોઈ બંધનો નથી. બંધન માત્ર એક જ કે પ્રયત્ન એ કરવો કે અત્યારની પળમાં જીવો. બાકી બધું ઈશ્વર આપણને આપણી જરૂરિયાત પ્રમાણે પૂરું પાડતો હોય છે. સામાન્ય રીતે મેં અનુભવ્યું છે કે જ્યારે મને જે વસ્તુની જરૂરિયાત હોય છે એ અચૂક ઈશ્વર પૂરી પાડે છે. તો શા માટે ભવિષ્યની માથાકૂટમાં અત્યારનો આનંદ ગુમાવવો. સમય પહેલાં અને ભાગ્ય કરતાં વધારે ક્યારેય કોઈને કશું મળ્યું નથી અને મળશે પણ નહીં. સખત પરિશ્રમ કરવાની જવાબદારી ચોક્કસ આપણી. પણ કઈ પરિસ્થિતિમાં કેવી રીતે વર્તીશું એનો કોઈ જ્ઞાનકોશ નથી. એ તો આપણો સ્વતંત્ર સ્વભાવ હશે તો આપણી સમજ, પૂર્વાનુભવ અને ઈશ્વરના માર્ગદર્શન નીચે બધું સારું થઈ રહે છે.