લખવા લખવામાં બહુ ફેર હોય છે. સાહિત્યકારો, લેખકો, અધ્યાપકો અને પત્રકારો રીમનાં રીમ ભરીને લખાણો વલોવ્યે રાખે છે. મોટા ભાગના લખાણો (સેંકડે ૯૫ ટકા), અપક્વ, અન્ગ્રામેટિકલ (વ્યાકરણદુષ્ટ) અને ઢંગધડા વિનાની ભાષાવાળા હોય છે. લખાણની પ્રૌઢિ કે મેચ્યોરિટી એક વિરલ જણસ છે. વિચારોની પરિપક્વતા કાયમ વાચનમાંથી આવે છે અને ભાષાની પુખ્તતા હંમેશાં પરિશીલનમાંથી આવે છે. જગતના ટોચના લેખકોના અને ક્લાસિક્સના વારંવારના બારીકાઈપૂર્વકના વાચનમાંથી તથા અભ્યાસમાંથી આવે છે વિચારોની અને ભાષાની પ્રૌઢિ. શાળાઓમાં શિક્ષકજીઓ કોમ્પોઝિશનનો તાસ લે છે. વિદ્યાર્થીઓ બ્રાઉન કલરના સુંદર સ્વચ્છ નીટ આવરણો ચઢાવે છે નોટબુકની ઉપર. શિક્ષકજીઓ લાલ પેન્સિલ વડે સુધારે છે આ નિબંધો. પ્રાચી પ્રાંગણે મેઘધનુષ ખીલ્યું, શિખાઉ બાળકજી લખે છે. શિખાઉ તેમ જ બિનશિખાઉ શિક્ષકજી હાંસિયામાં શેરો મારે છે. પ્રારંભ સરસ, ફુલણજી બાળકજી ફૂલીને ફાળકો થઈ જાય છે. તેના ગોઠિયાઓ કહે છે, અર્જુનમાં તો લખવાની ફ્લેર છે. તેનામાં સાહિત્ય માટેની રુચિ છે. એપ્ટિટ્યૂડ છે. અર્જુન નવાં નવાં શિખરો સર કરીને રોજ પ્રાચી પ્રાંગણે મેઘધનુષો રચ્યા કરે છે. અર્જુન પછી તો કાવ્યો લખે છે, વાર્તાઓ લખે છે, નવલકથા લખે છે. ગુણાનુરાગી અવલોકનકારો અર્જુનને બિરદાવે છે. આવો અર્જુન કદી માછલીની આંખને વીંધી શકતો નથી. શબ્દોની રમત (તેય વ્યાકરણદુષ્ટ) અને હેક્નિડ ક્લિશે અને ચીલાચાલુ પ્રયોગોમાં રાચીને અર્જુન પોતાની પોટેન્શિયલને ખોઈ બેસે છે.