તારા પિતાને લકવો થઈ ગયો હતો. એક દિવસ હોસ્પિટલ વાળાએ એમની હાલતમાં કોઇ સુધારો નહી થશે કહ્યું ને અમે ગામમાં પાછા આવી ગયાં. એ પછી બે વર્ષ જીવ્યા તારા પિતા. એ ઘણી વાર થોથવાતી જીભે કહેતા કે જો સીમા કોઇ નાલાયક સાથે ભાગી ના ગઈ હોત તો એ મને એમનો જમાઈ બનાવી લેતે. એ રાતે હું ખુબ રડ્યો હતો. તારા પિતા એમ પણ કહેતા કે જો મારું મૃત્યુ થઈ જાય તો અગ્નિદાહ તું આપજે અને મારી દીકરીને શોધીને એની પાસે ત્રિવેણી સંગમ પર મારા અસ્થિઓનું વિસર્જન કરાવજે. મેં એમને વચન આપ્યું એ જ રાતે એમનું નિધન થયું અને એ પછી થોડાંજ દિવસોમાં તારી માતા પણ પરલોકવાસી થઈ ગઈ. બંનેની અસ્થિઓ લઈ શહેર આવ્યો. પહેલું કામ મેં મારા મિત્રોને તારા વિષે પૂછવાનું કર્યું. એ લોકો પાસે તારા કોઈ સમાચાર નહોતા. ખોટા કામ તો મે ક્યારનાં છોડી જ દીધાં હતાં એટલે મેં એક રીપોર્ટરની નોકરી લીધી જેથી બધે ફરતાં હું તને શોધી શકું. બે વર્ષથી હું તને શોધતો હતો. એક દિવસ આ શહેરમાં હું પબ્લિકમાં ઈન્ટર્વ્યુ લેતો હતો ત્યાં મારી નજર તારી પર પડી તું કોઇ જાજરમાન લેડી સાથે જતી હતી. હજુ હું તને બોલાવું એ પહેલાં તો તું ટોળામાં ખોવાઈ ગઈ. પણ તું આ શહેરમાં જ છે એ મને ખબર પડી ગઈ. હું તને શોધી કાઢીશ એ મને વિશ્વાસ હતો. એ રાતે મેં એક જાણીતો સુરીલો અવાજ સાંભળ્યો. એ તારો હતો. મેં ગામમાં ક્યારેક પાણી ભરતાં કૂવા પર તો કોઇ વાર નદી પર કપડાં ધોતી વખતે તું ગાતી એ અવાજ સાંભળ્યો હતો. હું હવેલીમાં દાખલ થયો ને પડદા પાછળથી તને જોઇ. મારી ખુશીનો પાર નહોતો. જોગાનુજોગજ હું જે હોટલમાં ઉતર્યો હતો એની સામેના જ મકાનમાં તું રહેતી હતી. મહેફીલ પૂરી થતાં મેં તને મળવાની કોશીશ કરી પણ…