મેં રાજી થઈને કહ્યું : ‘ખૂબ સારું થયું હો. નિવૃત્તિ મળી જાય અને સાજા-નરવા હેમખેમ આ જમાનામાં ઘેર છોકરાછૈયાં સાથે આનંદથી જીવીએ એમાં મઝા છે….’ આછું હાસ્ય કરીને મુરબ્બી મિત્ર બોલ્યા, ‘હા… એ તો ઠીક છે ! પરંતુ નોકરીમાં કંઈક કર્યું, સારું સારું માન-સન્માન મેળવ્યું ! હજુ તો ઘણું કરવું હતું ત્યાં નિવૃત્તિનો વખત આવી ગયો. હવે ઘેર બેસીને શું કરવું ? દિવસો ઘેર કેમ જશે ? ઑફિસ અને ઘરે રોજ ઑફિસનું રૂટીન કામ…. હવે ઘેર જ રહેવાનું ? નોકરી કરું છું ત્યાં સુધી હું કાંઈક સમાજ માટે, મારા છોકરા માટે, સહકર્મચારીઓ માટે કરતો હોઉં તેવું લાગે છે. પણ માર્ચ માસ પછી નિવૃત્તિ મળતાં હું સાવ બિનઉપયોગી નહીં થઈ જાઉં ? એવું તમને નથી લાગતું ? અને મને બીજી બીક એ પણ છે કે હવે તો મારી ઉંમર થઈ ગણાય એટલે આ શરીર રોગનું ઘર છે. તેથી ખાટલે પડું અને આ જમાનાના છોકરા-વહુ કહેશે, આ ભાભો ક્યારે મરશે ? આવા દિવસો તો નહીં આવે ને !’