‘માત્ર માપણી’ નહીં પરંતુ ‘માપણી ઉપરાંત પણ’ એ નિષ્કર્ષ સમજાય છે. પણ, આપણી વર્તમાન તંત્રવ્યવસ્થામાં માપણી જે રીતે વણાઇ હયેલ છે તેમાંથી બહાર કેમ કરીને અવાય? ૫-૧૦ લોકો કામ કરતાં એવી સંસ્થામાં હેતુલક્ષી ઓછી અને વધારે એવી એકબીજાં સાથે સીધા સંપર્કો વધારે હોય, લખવાનું ઓછું અને વાત કરી લેવાનું વધુ એવાં વધારે વિષયલક્ષીપણાંથી ચાલી જાય. પણ ૧૦૦-૨૦૦-૧૦૦૦ લોકો કામ કરતાં હોય એવી સંસ્થાઓમાં તો આ માપણી પ્રક્રિયાઓને ખૂબ જ ઔપચારિક અને પધ્ધતિસરની રાખ્યા સિવાય સમગ્ર સંસ્થામાં માપણી અને તેનાં પરનાં તારણોનાં, હંમેશાં, એકસમાન ધોરણો કેમ કરીને પ્રસ્થાપિત કરી શકાય? આવડી વિશાળ કક્ષાએ એ સિવાય બીજી કોઈ રીતે માપી પણ કેમ શકાય?