‘આદિવચનો’ નામના પુસ્તકમાં ક.મા. મુનશી કહે છે કે, ‘પુસ્તકને સમજવા માટે પુસ્તકની સર્જન પ્રક્રિયા, એનું મૂળ ને એના વિકાસનો અભ્યાસ કરવો જોઈએ.’ ભગવતીકુમાર શર્માના સર્જનમાં પણ કલાપી અને રાવજીની જેમ અંગત જીવનની સર્જક ચેતના ધબકે છે. ‘ઊર્ધ્વમૂલ’ નવલકથાની કેફિયતમાં નિખાલસ એકરાર કરતાં તેઓ કહે છે કે, ‘હું અતિ નાજુક ભાવુક, સંવેદનસભર ચિત્તતંત્ર ધરાવતો માણસ છું. મારું બાળપણ અને તારુણ્ય નિતાંત એકલતામાં વીત્યાં છે. હજીયે, જીવનના પાછોતરા કાળે ય, એકલતાની મારી અનુભૂતિઓ ઉત્કટ અને સુદીર્ધ રહે છે. ઉદાસી, વિષાદ, શૂન્યતા, અજંપો એ બધા મારા લગભગ સ્થાયી ભાવો છે. મૃત્યુ વિશે મને એક પ્રકારનું રોમેન્ટિક આકર્ષણ છે ... ... ઝૂરતાં, હિજરાતાં, ગૂંગળાતાં, અવ્યક્ત કહેતાં, સહન કરતાં, લઘુતાગ્રંથિતી પીડાતાં જતું કરતાં, ગુમાવી દેતાં, ખસી જતાં, વૈયક્તિકતા ગુમાવી દેતાં પાત્રોના આલેખનમાં કદાચ હું મારાં સ્વનાં પ્રતિબિંબો અને રૂપાંતરો આલેખતો હોઉં છું. અંધકાર અને ઝાંખપનો હું આશિક છું. જો કે કુદરતે મને ઝાંખી દૃષ્ટિ આપી છે.’ (પૃ. ૨૪, ‘ઊર્ધ્વમૂલ’) એમની નવલકથાના નાયક નાયિકાઓમાં પણ એમના ‘સ્વ’નું જ પ્રતિબિંબ વિશેષ ઝીલાયું છે તેમના વિચારો કે ચિંતનમાં પણ એમના વ્યક્તિત્વનું પ્રતિબિંબ પડતું હોય એમ લાગે છે. એમની જાણીતી નવલકથાઓ ‘વ્યક્તમધ્ય’, ‘ઉર્ધ્વમૂલ’, ‘સમયદ્વીપ’ ‘અસૂર્યલોક’ એની સાબિતી આપે છે.