ત્યાર બાદ, નિરંજનના અગ્નિસંસ્કાર અને ફ્યુનરલની વ્યવસ્થાની વાતો કરવા બીજા મિત્રોને ફોનો કર્યા. આખી ટ્રાઈસ્ટેટની ઈન્ડિયન કમ્યુનીટી આજે એકજુટ હતી, ભાષા, ધર્મ, જાતિના ભેદ વિના! મને થયું, “કેટલું સરળ છે આપણને કે દુખ પડે બધા એક થઈ જઈએ છીએ પણ એકમેકના સુખને કેમ નથી માણી શકતા? સામા માણસે સુખી કઈ રીતે થવું એના વિષેના આપણા અભિપ્રાયો કેટલા જલદ હોય છે કે જો એ ન બને તો સંબંધો તૂટી પડે!” આવા બધા વિચારોમાં એ દિવસ પૂરો થયો. બીજે દિવસે, શનિવાર હતો. વિકએન્ડની છૂટ્ટી હતી. અનિતાનો ફાઈનલ જવાબ આવી ગયો કે એ નીકળી શકે એમ નથી. આથી કમ્યુનીટીના આગેવાનોએ ફ્યુનરલ રવિવારે બપોરે એક વાગે નક્કી કર્યુ હતું. બાળકો પોતપોતાની પ્રવૃત્તિઓમાં વ્યસ્ત હતા. મને પણ આ વીકએન્ડ કામ નહોતું કરવાનું. વિનુ પોતાની ઓફિસનું કામ કરી રહ્યા હતા. ત્યાં તો ફોન આવ્યો ને વિનુએ વાત કરી. વિનુના ફોન કોલ ખૂબ જ સંક્ષિપ્ત રહેતા. વિનુએ રસોડામાં આવીને મને કહ્યું, “પેગી હમણાં અહીં મળવા આવી રહી છે. અહીં સેંટર સિટીની હોટલમાં ઉતરી છે. નિરંજનના ફ્યુનરલમાં તો આવશે.” હું પણ તૈયાર થવા ગઈ. એકાદ કલાકમાં પેગી એકલી મળવા આવી. ખૂબ જ અપસેટ હતી. અમને વળગીને ખૂબ રડી. અમે સહુ બેઠાં. પેગી બોલી, “નિરી વોઝ અ નાઈસેસ્ટ મેન.” પછી અંગ્રેજીમાં જ બોલતી રહી, કે કઈ રીતે એ અને નિરંજન મળ્યાં ને લગ્ન કર્યા અને પછી અમેરિકા આવ્યાં. નિરંજનનું બ્લડ કેન્સર ડિટેક્ટ થયું એના પહેલાં, પેગી અને એ ગયા મહિને જ મળ્યાં હતાં અને ખૂબ જ વાતો કરી હતી,” વગેરે, વગેરે. મારાથી રહેવાયું નહીં, અને મેં પૂછી લીધું, “આટલા એકમેકને પસંદ કરતાં હતાં તો તમે ડિવોર્સ કેમ લીધાં?” પેગી સહજતાથી બોલી, “વી વેર નેવર ઈન લવ. રીઝન વોઝ સમથીંગ એલ્સ. નિરી વોન્ટેડ ટુ હેલ્પ મી ટુ ગેટ આઉટ ફ્રોમ ઈન્ડિયા જેથી મારું ફરધર એક્સ્પ્લોઈટેશન (શોષણ) ન થાય! મારી અને નિરીની મૈત્રી ખૂબ જ અદભૂત હતી.” પછી, પર્સ ખોલીને ચેક્બુક કાઢી, વિનુને કહે, “હું ફ્યુનરલ હોમ ગઈ હતી. એમણે કહ્યું કે તમે એક્સપેન્સનો ચેક આપ્યો છે તો આ ચેક પ્લીઝ રાખી લો. એઝ અ એક્સ વાઈફ, મારે પૈસા અપવા છે. અને હા, હિંદુ વિધિ પ્રમાણે, હીઝ બ્લડ શુડ ડુ રીચ્યુઅલ તો મારો ત્રણ વરસનો દિકરો અગ્નિ આપશે.” એણે ૭૦૦૦નો ચેક લખ્યો. ચેક લેતાં વિનુએ કહ્યું, “નિરંજન અમારે ઘરે ખૂબ આવતો પણ એના દિકરા વિષે કદી કીધું નહોતું.” પેગી બોલી, “કારણ કે એ એનો દિકરો નથી એક્ચ્યુઅલી. મારો દિકરો નિરીના પિતાનું સંતાન છે. હું એના પિતાની ઓફિસમાં સેક્રેટરી હતી. તો ચાલો, કાલે ફ્યુનરલ હોમમાં કાલે મળીએ છીએ” પાછી અમને બેઉને ભેટી. એની આંખોમાં આંસુ હતાં. મારાથી પૂછાઈ જવાયું, “આપનો દિકરો હમણાં ક્યાં છે?” સહજ રીતે પેગી બોલી, “મેં પાછા લગ્ન કર્યા અને મારા પતિ સાથે છે. મારા પતિ પણ કાલે નિરીના ફ્યુનરલમાં હાજર રહેશે. સી યુ ટુમોરો.” મેં દરવાજો ખોલ્યો. પેગી ગઈ. વિનુ ચેક લઈને ગુમસુમ ઊભા હતા. હું પણ દરવાજામાં જ ઊભી હતી. પેગી ડ્રાઈવવેમાંથી ગાડી કાઢતી હતી. મારી દિકરી ત્યારે જ એની ગેમમાંથી પાછી આવી અને અંદર આવીને કહે, “હુ વોઝ શી?” વિનુ અને હું જોતાં રહ્યાં. જવાબ આપીને પણ કેમ સમજાવીએ ૧૫ વરસની દિકરીને? મને “અમર પ્રેમ”નું ગીત યાદ આવી ગયું, “યે ક્યા હુઆ, કબ હુઆ, કો છોડો, યે ન સોચો!”