વિઝનરી સરદારને ચાઈના સરહદની ચિંતા હતી, સ્નાતકો વિશે તે જાગૃત હતા, ઉર્દૂ ભાષાનું મેગેઝિન શરૂ કરાવી શકતા, પૃથ્વીરાજકપૂર-રાજ કપૂરનું પૃથ્વી થિયેટર્સને કરમુક્તિ અપાવી શકતા, સ્ત્રીઓ વિશે સવિશેષ ચિંતિત હતા, પોતાના ભાષણમાં જો અસ્પૃશ્યોને અલગ બેસાડયા હોય તો પહેલા એમની વચ્ચે જઈને બેસી જતા, મ્યાનમારના રંગુન સુધી રઝળપાટ કરીને ગુજરાત વિદ્યાપીઠ માટે લાખો રૂપિયાનું ભંડોળ એકઠું કરી શકતા, ચોત્રીસ વર્ષની વયે વિધુર થઇ ગયા હોવા છતાં એકલે હાથે જીવનની છેલ્લી ક્ષણ સુધી ઢગલાબંધ મિટિંગ્સ કરતા, નવા તાજા જન્મેલા દેશની ધુરા હાથમાં ન હોવા છતાં તેના વજનદાર ટેકાઓ એકલે હાથે ઉપાડી શકતા આવા સરદારને જ્યારે મરણોત્તર ભારતરત્ન આપવામાં આવે, ત્યારે દુઃખ થાય વિરાટવાચકો.