માણસોમાં બહુધા જણાતી પલાયનવૃત્તિ અને વિશેષે કરીને આધ્યાત્મિક સમાજના આચરણમાં જાણ્યે-અજાણ્યે થઈ જતી અસેવાની આ દહેશતને, ભગવાન સ્વામિનારાયણ, વચનામૃત પ્રથમના ૧૭માં જોરદાર રીતે પડકારે છે, અને એવા ધર્મીઓનો કડક શબ્દોમાં ઊધડો લે છે. મહારાજ આ વચનામૃતમાં કહે છે કે 'તે કેવી રીતે વાત કરે છે જે, 'ભગવાનનું જે વચન તેને યથાર્થ કોણ પાળી શકે છે ? અને વર્તમાન ધર્મ પણ યથાર્થ કોણ પાળી શકે છે ? માટે જેટલું પળે તેટલું પાળીએ અને ભગવાન તો અધમઉદ્ધારણ છે તે કલ્યાણ કરશે' અને વળી એમ વાત કરે છે જે 'ભગવાનનું સ્વરૂપ જે હૃદયમાં ધારવું તે કાંઈ આપણું ધાર્યું ધરાતું નથી, એ તો ભગવાન જેને દયા કરીને ધરાવે છે તેને ધરાય છે.' એવી રીતની મોળી વાત કરીને ધર્મ, જ્ઞાન, વૈરાગ્ય ને ભક્તિ ઇત્યાદિ જે ભગવાનની પ્રસન્નતાનાં સાધન, તેમાંથી બીજાને મોળા પાડે છે. માટે હવે આજ દિનથી આપણા સત્સંગમાં કોઈ પણ એવી હિમત્યરહિત વાત કરશો નહીં. સદા હિમત્ય સહિત જ વાત કરજ્યો. એ જે એવી હિમત્યરહિત વાત કરે તેને તો નપુંસક જાણવો અને એવી હિમત્ય વિનાની વાત જે દિવસ થઈ જાય તો તે દિવસે ઉપવાસ કરવો.'