આજે એ નથી ત્યારે મને એનો મોહ જાગ્યો છે, થાય છે કે કોઈ એના વિશે વાતો કર્યા કરે ને હું સાંભળ્યા કરું. ઘરમાં એ જીવતી જાગતી હરતીફરતી હતી ત્યારે એક મીઠી નજર ભરીને એને જોઈય નહિ ને આજે સર્વત્ર મને એ જ દેખાય છે, એને માટે હું ઝૂરું છું. મને થાય છે મારી આંખો એના પ્રત્યે ખૂલે એટલા માટે જ એણે સદાના માટે એની આંખો મીંચી દીધી અને અદશ્ય થઈ ગઈ. પણ એની સુગંધ બધે પ્રસરાવીને એ ગઈ. આજે એના વિના મારું જીવન સૂનું થઈ ગયું. એ એવી રીતે અમારા જીવનમાં સમાઈ ગઈ હતી કે આજ સુધી એના અલગ અસ્તિત્વનો મને ખ્યાલ જ ના આવ્યો. આજે મારા અફસોસનો પાર નથી. આપણા સંસ્કાર આપણને કહે છે કે જિંદગીમાં હરપળે જાગ્રત રહો અને જવાબદારીનું વહન કરો તો જ જિંદગી સાર્થક થાય પણ હું કેવો બેજવાબદાર ! મારી ફરજ હતી કે સૌજન્ય અને વિવેકથી મારે વર્તવું જોઈતું હતું તો રમાને કંઈક સંતોષ મળત, સુખ મળત. પણ હું એને દુઃખી કરતો જ રહ્યો.’