લગ્નની વર્ષગાંઠનો દિવસ છે. પત્ની વહેલી સવારે ઊઠી જાય છે. રોજ કરતાં વધારે સારો સરસ નાસ્તો તૈયાર કરે છે. દીવાનખાનામાં ફ્લાવરવાઝમાં નવાં તાજાં ફૂલ લાવીને ગોઠવે છે. પતિ સવારનો નાસ્તો લઈ ઓફિસે જાય છે. પત્ની પતિને આશ્ચર્ય આપવા માગે છે. એ બપોરથી જ તૈયારી શરૂ કરે છે. બારીબારણાંના પરદા બદલે છે. પલંગ પરની ચાદરો બદલે છે, ઘરને વ્યવસ્થિત અને સુંદર રીતે ગોઠવે છે. સાંજ માટે સરસ મનગમતી વાનગીઓ બનાવે છે અને સાંજે પતિની રાહ જોતી વરંડામાં ઊભી રહે છે. પતિ આવે છે, સજધજ થયેલી સુંદર વસ્ત્રો પહેરેલી પત્ની સામે જોઈ રહે છે : “આજે તો તું ખૂબ રૂપાળી લાગે છે ને ! અરે ઘર પણ સરસ શણગાર્યું છે. આજે કોઈ મહેમાન આવવાના છે કે શું ?” પત્ની પૂછે છે : “તમને કશું જ યાદ આવતું નથી ? આજના દિવસની કોઈ વાત તમને યાદ નથી આવતી ?” પતિ થોડા વિચારમાં પડી જઈ ના નથી યાદ આવતું કહે છે. પત્ની નિરાશ થઈ જાય છે. એ બોલે છે : “આજે આપણા લગ્નની ત્રીજી તિથિ છે. એ વાત પણ તમને યાદ નથી ?” અને પત્નીની આંખમાં આંસુ આવી જાય છે. ઝટપટ એ આંસુ લૂછી નાખીને હસી પડે છે. આજના પ્રસંગનો આનંદ એ ગુમાવવા માગતી નથી. એ એટલું જ કહે છે : “તમે તો સાવ ભૂલકણા ભરથાર છે. આજે લગ્નની સાલગિરાહ ભૂલી ગયા. કાલ ઊઠીને મને ભૂલી જશો.” એ હસી પડે છે.