પશ્ચિમમાં આધ્યાત્મિક ધર્મવાદ સાવ જ ખતમ થઇ ગયો છે, જ્યારે પૂર્વમાં ધર્મ કેવળ ને કેવળ અંધવિશ્વાસમાં પરિવર્તન થઈ ગયો છે. અંધશ્રધ્ધામાં અને ચમત્કારોમાં ગળા દુબ બની ગયો છે, પરંતુ માનવ બન્ને જગ્યાએ વર્તમાનમાં છે, એક બાજુ બધી જ જૂની વ્યવસ્થાઓને તોડીને સમાજ નવી વ્યવસ્થાના નવા રૂપો શોધી રહ્યો છે, ને નવા રૂપો શોધ્યે જ જાય છે, તો બીજી તરફ સમાજની કલુષિત પ્રવૃતિઓને કારણે વ્યક્તિ વૈરાગ્ય લઈને રહશ્યવાદમાં આનંદ લઇ રહ્યાના ભ્રમમાં જીવે છે. આથી આનંદ પામતો નથી કે સંસારનું સુખ ભોગવી શકતો. પહેલો પોતાની બધી જ સમૃદ્ધી ને કારણે ઉદ્દામ બની ગયો છે, ને ચિંતાગ્રસ્ત ,તનાવ ગ્રસ્ત, પરેશાન અને, દુઃખી છે તો બીજી બાજુ પોતાની જ ખામીઓને કારણે જ માણસ ગરીબાય અને ભૂખમરો ભોગવી રહ્યો છે. તો પણ ધર્મના ઓઠાનીચે શાંત બેઠો છે, પરમાત્મા બધું જ કરી દેશે તેવા ભરોસા પર જીવી રહ્યો છે. અને ધર્માત્માઓ આવો ભરોસો પ્રદાન કરે છે. બધું જ થઇ રહેશે, નાચનારાઓને ધર્માત્માઓ, અને કથાકારો નચાવે છે, ને તેમણે પોતાની બુધ્ધી ધર્માત્માઓને ત્યાં ગીરો મૂકી દીધી હોય છે. જેથી તટસ્થતા પૂર્વક શાંત ચિત્તે વિચારી શકતો નથી. આમ દુનિયાનું નાટક ભજવાય રહ્યું છે.