યુનિવર્સિટીમાં ભોગ પ્રધાન શિક્ષણ અપાતુ હોય, વિધા સ્વાર્થ માટેજ વપરાતી હોય આવા શુદ્ર સ્વાર્થી હેતુ માટે વિધાનો ઉપયોગ થતો હોય, ત્યાં સાચો જીવન વિકાસ ક્યાંથી સંભવી શકે? આટલુ ભણતર હોવા છતાં જીવનમાં સમાધાન,સ્વાસ્થ્ય,શાંતિ, આનંદ કે વિકાસ નથી. કારણકે સરસ્વતીને મા સમજીને ઉપાસના થતી નથી. વિધાને દાસી સમજી સ્વાર્થ વૃતિથી વિધા મેળવવા માટે પ્રયત્ન થાય છે. તેથી વિધાને ભગવાનનું શરણ લેવુ પડે, વિધાની સાથે ભગવદ્ વિચારો ન હોય તો કલ્યાણની અને વિકાસની વાતો ન ભૂતો ન ભવિષ્યતે જેવી થઈ જાય. તેથી સાચી વિધાની ઉપાસના એ જ કે જ્યાં ભગવાનની શ્રધ્ધા સાથે જોડાયેલી વિધાને પોતાના જીવનમાં અને બીજાના જીવનમાં લઈ જવાનો નિઃસ્વાર્થ પ્રયત્ન થતો હોય.