માણસની એક પ્રકૃતિ છે, જ્યારે પણ કંઇક નવું શરૂ થાય ત્યારે માણસ એવું ઇચ્છતો હોય છે કે પોતાનામાં કંઇક બદલાવ લાવે. દરેક માણસને પોતાનામાં શું ખૂટે છે, શું ખામી છે, એની આછીપાતળી ખબર હોય જ છે. પોતાનામાં જે મર્યાદા છે એને હટાવવી પણ હોય છે. ન્યૂ યર, બર્થ ડે વિગેરે એવા દિવસો છે જ્યારે માણસને એમ થાય છે કે બસ આ દિવસથી આવું કરવું નથી અથવા તો આવું જ કરવું છે. નવી નોકરીની શરૂઆત થાય ત્યારે પણ માણસ એવું વિચારતો હોય છે કે આ નવી જોબમાં આટલું ધ્યાન રાખવું છે. સ્ટડી કરતા હોઇએ અને વર્ષ શરૂ થાય ત્યારે સ્ટુડન્ટ એવું જ વિચારતો હોય છે કે આ વર્ષે પહેલેથી ધ્યાન રાખવું છે જેથી કરીને છેલ્લે ખેંચાઇ ન રહેવાય. કોઇને વ્યસન પર કાબૂ મેળવવો હોય છે, તો કોઇને વજન નિયંત્રણમાં રાખવું હોય છે. જિમ જવાના, યોગ કરવાના કે રેગ્યુલર કસરત કરવાના નિર્ણયો તો આપણે અનેક વખત લઇ ચૂક્યા હોય છીએ. લેટ લતીફને એવો વિચાર આવે છે કે હવેથી આપણે સમયની બાબતમાં એકદમ પંક્ચ્યુલ થઇ જવું છે. દાનત ઉમદા હોય છે પણ અમલમાં મક્કમતા હોતી નથી. થોડાક દિવસોમાં નિર્ણયોના પાયા ડગમગી જાય છે. તારીખ પે તારીખ પડતી રહે છે. આપણે આપણી પાસેથી જ આશ્વાસનો મેળવતા રહીએ છીએ. દિલને બહેલાવવા માટે એ બહુ સરળ રસ્તો છે. કરવું તો હતું પણ જુઓને આવું થયું. કંઇક ને કંઇક એવું થાય છે કે ધાર્યું થતું જ નથી!