અંબિકા માર્ગમાં વિચારવા લાગી કે, “અહો! મેં મારા સાસુ – સસરાના વચનનું ઉલ્લંઘન કર્યું નથી, નિત્ય પતિની ભક્તિમાં તત્પર રહી છું, ઉભય કુળમાં ચર્ચાસ્પદ બને તેવું કોઈ અપ્રિય કાર્ય કર્યું નથી. અરે! આજના પર્વના દિવસે સાધુભગવંતોને નિર્દોષ ભિક્ષાનું દાન કરી ઉભયકુળને કલ્યાણકારી એવું કાર્ય કરવા છતાં મિથ્યાત્વથી અંધ બનેલા તેઓ મને નિરર્થક હેરાન કરે છે, શું મહામિથ્યાત્વનો ઉદય છે! આ મિથ્યાત્વી લોકો અનંતપુણ્યફળને આપનારા સુપાત્રદાનની નિંદા કરે છે પરંતુ હવે હું તેની જ અનુમોદના કરું. રૈવતગિરિ ઉપર જઈ ઇષ્ટદેવ એવા જિનેશ્વર પરમાત્માનું ધ્યાન ધરીને મારા અનંતાભવોના અશુભકર્મોનો નાશ કરવા નિરંતર તપશ્ચર્યા કરું.” આમ વિચારી સ્વસ્થ ચિત્તવાળી અંબિકા એક બાળકને કેદ ઉપર અને બીજાને હાથની આંગળી પકડાવી શ્રી નેમિપ્રભુનું ધ્યાન ધરતી રૈવતાચલ તરફ ચાલી.