મહારાજશ્રી ગુરુના આદેશ અનુસાર મા દેવલબાઇની સેવામા વીસ વર્ષ લગી કાનપુરમા જ રહ્યા અને દેવલબાઇ મા બ્રહ્મલીન થયા. ત્યાર બાદ તેઓ " બહુજનહિતાય" પ્રવૃતિ અને ભક્તિ માટે કચ્છના ગામડે ગામડે વિચરવા લાગ્યા. તેઓશ્રી જ્યા જ્યા પધારતા ત્યા ત્યા ભાવિકજનોને તેમના દર્શન માત્રથી પણ ઘણો જ આનંદ થતો અને તેમનુ જ્યારે એક ગામથી બીજે ગામ પધારવાનુ થતુ ત્યારે શ્રોતાજનોના નેત્રોમાથી પ્રેમાશ્રુઓની ધારા વહેતી. તેઓશ્રીનુ વસ્તૃત્વ પણ એટલુ તો અદભુત અને સુંદર હતુ કે તેઓશ્રીના કથા પ્રવચનમા કેવલ શ્રવણ માત્રથી પણ શ્રોતાજનોની શંકાઓનુ આપોઆપ સમાધાન થઇ જતુ. સજ્જનનો સંગ અને દુર્જનથી દેર રહેવુ એ મહારાજશ્રીન ઉપદેશનો મુખ્ય મુદો હતો. પ્રવાસમા મહારાજશ્રીના અનુક્રમે લાલરામજી, બાપુરામજી, લીલારામજી અને પ્રેમદાસજી એમ ચાર શિષ્યો થયા અને તેઓ પણ શ્રી ગુરુદેવની સેવામા તત્પર રહી તેઓશ્રીની સાથે વિચરતા. સતત પ્રવાસમા રહેતા હોવા છતા મહારાજશ્રીએ બાર મહિનામા એક વખત જનમાષ્ટ્મી પર બાવાશ્રી રામસિહજીના દર્શને હમલાપુરી જવાનો નિયમ રાખ્યો હતો.