દાતા અને યાચકની પરિભાષામાં વિચાર કરીએ તો મેઘ દાતાના સ્થાને છે. એકમાં ઉદારતાની અવધિ જોવા મળે છે, બીજામાં લોભની છેલ્લી માત્રા દૃષ્ટિગોચર થાય છે. બંને ‘જલધર’ હોવા છતાં દાનની દિવ્યતાના યોગે મેઘ મીઠા પાણીની માલિકી ધરાવે છે અને લોભના પાપે સાગરના ભાગે આવતું મીઠું પાણી પણ ખારું ઉસ બની જતું હોય છે. ઉદાર એવો મેઘ આપવા માટે જ સાગર પાસેથી જળગ્રહણ કરે છે, એથી એ જળ ખારું હોવા છતાં મીઠા જળમાં પલટાઇ જાય છે, જ્યારે સંગ્રહ કરી રાખવા જ સંઘરાખોર સાગર મીઠું જળ ગ્રહણ કરે છે તો પણ એ ખારું બની જાય છે. દાનનો આ કેવો પ્રભાવ અને લોભનો આ કેવો વિપાક?