૮મા અંકમાં દેવદત્ત પટ્ટનાઈકે ‘કૌટુંબીક ઝઘડા‘ને પ્રસ્તુત શ્રેણીમાં ચર્ચાના વિષય તરીકે પસંદ કરેલ છે. આ અંકના અંતમાં તેઓ કૌટુંબીક ઝઘડાઓને વ્યક્તિ અને વ્યક્તિ દ્વારા સંસ્થાની સ્વ-છબિ સાથે જોડે છે. ચર્ચાની શરૂઆત રામાયણથી કરવામાં આવી છે. રામાયણ અનેક વિષયોને આવરી લેતું ખાસ્સું સંકુલ મહાકાવ્ય છે, જેને મોટા ભાગના કથાકારો એ બહુ સરળ કથાનકનાં સ્વરૂપે રજૂ કરતા આવ્યા છે. એમાં માનવ સ્વભાવ, સામાજિક પ્રવાહો જેવી અનેક બાબતોને પણ ખૂબ બારીકીથી વણી લેવામાં આવી છે. આવી એક બાબત છે સંપત્તિ. સંપત્તિ પ્રાકૃતિક વિભાવના નથી, એ વિભાવનાને માણસે ઘડી છે, અને કદાચ એ કારણે જ માનવ વિકાસના ઈતિહાસનાં ઘડતરમાં તેનો નાટકીય પ્રભાવ રહ્યો છે. રામાયણમાં વિચાર વહેતો મૂકાયો છે કે અયોધ્યા રામની હતી કે રામ અયોધ્યાના હતા. રામ એટલે શું? રામ એટલે કુળની પરંપરાઓ કે રાજ્ય ધર્મ તરફ નિર્વિવાદ વફાદારી? પરંતુ એ રામની પોતાની સ્વ-કલ્પિત છબિ પણ છે? સ્વ-કલ્પિત છબિનું મૂળ ક્યાં હોતું હશે? આપણે જે ખરેખર છીએ આપણે જ્યાંથી આપણી છબિ કંડારીએ છીએ એ બે વચ્ચેનો તફાવત રામાયણ બહુ સ્પષ્ટપણે જોવા મળે છે. રામ અને લક્ષ્મણના સંબંધ પણ તદ્દન સ્પષ્ટ તરી આવે છે. અસ્તિત્વનું લક્ષ્ય વફાદારી છે કે શું સાચું છે તે નૈતિક ધર્મ છે? એ બન્ને એક હોઈ શકે? હોવાં જોઈએ? એ પણ ચોક્કસ છે કે વફાદારી એ આધ્યાત્મિક નહીં, પણ સાવ સ્થુળ ગુણ છે. એવું કેમ હશે? આ સવાલનો સાંદર્ભિક જવાબ વ્યક્તિની કે સંસ્થાની સંપોષિતા માટે મહત્વનાં દિશાસુચન કરી શકે છે.