જાગ્રત અવસ્થામાં તો હું વિચારોને રોકી શકું છું પરંતુ નિદ્રા અવસ્થામાં અનેક પ્રકારના વિચારો આવે, ન ધારેલાં સ્વપ્ન પણ આવે, વાસનાઓ જાગૃત થાય અને આવા વિચારો જ્યારે મેલા હોય ત્યારે સ્વપ્નદોષ પણ થાય. આ સ્થિતિ વિકારી જીવનની છે. એમાં આપણે બદલાવ લાવી શકીએ. જો મેં વિચારો પર કાબૂ રાખ્યો હોત તો છેલ્લા દસ વર્ષમાં મને પાંસળાંનો વરમ, મરડો અને ઍપેન્ડિક્સ ના જે દર્દો થયા એ ન જ થાત. હું તો માનું છું કે નીરોગી આત્માનું શરીર પણ નીરોગી રહેવું જોઈએ. જેમ જેમ વિચારોની શુદ્ધતાથી આત્મા નીરોગી અને નિર્વિકારી થતો જાય તેમ તેમ શરીર પણ નીરોગી થતું જાય. આનો અર્થ એવો નથી કે નીરોગી શરીર એટલે બળવાન શરીર. તેજવંત અને બળવાન, જાગૃત આત્મા તો ખરેખર ક્ષીણ શરીરમાં જ વસે છે. જેમ આત્મબળ વધે તેમ શરીરક્ષીણતા વધે. સંપૂર્ણ રીતે નીરોગી શરીર ઘણું ક્ષીણ હોઈ શકે. બળવાન શરીરમાં ઘણે ભાગે રોગ તો હોય જ, ફકત ઉપરથી દેખાતા ન હોય.