જમણવારમાં નોટિસ બોર્ડ પર કે માઈકમાં સૂચના આપવી જોઈએ. જેમ કે કોઈએ વારંવાર મુઠિયાંની માંગણી ન કરવી, બટેટાં કે રસો ન કઢાવવો. વાનગી ન આવે તો ચમચી કે થાળી ન ખખડાવવી. રાડો ન પાડવી. સુપરવાઈઝર તમારી પાસે આવે તો ‘અમે મફત જમવા નથી આવ્યા. ચાંદલો નોંધાવ્યો છે ચાંદલો’ – એવી શેખી ન મારવી…વગેરે વગેરે. ઘણા તો એકાવન રૂપિયાનો ચાંદલો લખાવે ને જમી જાય બસ્સો એકાવન જેટલું. ને એમાં જો રસોઈ સરખી ન બની હોય તો બધી દાઝ મુખવાસ પર ઊતારી એનો મોટો ફાકડો ભરી એનો બુકડો બોલાવી દે. ઘણા જમનારા ખાય ઓછું ને સળગે વધારે. ‘શાકમાં મીઠું ઓછું છે. (તારામાં ઓછું લાગે છે.) વઘાર બરાબર નથી થયો. ભજિયું કાચું છે. દાળમાં નકરું પાણી જ ઠપકાર્યું છે.’ (તારા જેવા ખાઉધરા સાત-સાત વાટકા દાળ પી જાય પછી શું થાય?) જમનારા-પીરસનારા જુદી ભાષાના હોય ત્યારે જોવા જેવી થાય છે. પીરસનારો કહે, ‘લડ્ડુ ચાહીએ?’ તો પેલો ગુજરાતી ઈશારાથી ના પાડીને લાડુ દેખાડતા બોલ્યો, ‘છે’ ને પેલાએ એની થાળીમાં છ લાડુ મૂકી દીધા. પૂરીવાળાએ પૂછ્યું, ‘કીતની પૂડી દુ?’ પેલો કહે, ‘સત્તર.’ ને પૂરીવાળાએ નવાઈ પામતા એની થાળીમાં સિંતેર પૂરીનો ઢગલો કર્યો ! હિન્દીમાં ‘સત્તર‘ એટલે સિંતેર થાય. ત્યાં દાળવાળો કહે, ‘દાલ ડાલ દું?’ પેલો ખીજાયો, ‘ભાગી જા. હું મારી મેળે રસોડામાં અંદર જઇને લેતો આવીશ.’