‘હું કૃષ્ણકુમાર…! બોલ ભાઇ,શું વાત છે?’ ‘બાપુ!ફોજદાર…’ અને કૃષક એકાએક ધ્રૂજવા માંડ્યો…હોઠ કોરા થઇ ગયા…કંપવા માંડ્યા…‘જો ભાઇ!કોઇ પણ જાતની બીક રાખ્યા વગર વાત કર…મૂંઝાશમાં….’ ખેડૂત ધ્રુસકે ધ્રુસકે રોઇ પડ્યો…અને રોતાં રોતાં એણે માંડીને વાત કરી…રાજવીનો ચહેરો તપેલા ત્રાંબા જેવો લાલ થયો અને વીર થઇને મહુવા તરફ મંડાયો… ટેબલ પરની ઘંટડી વગાડી… બંગલામાંથી સેક્રેટરી હાજર થયો… કોરો કાગળ અને કલમ મંગાવ્યાં અને પોતાના હાથે જ ફોજદારને દેખત કાગળે છુટ્ટો કરવાનો હુકમ લખ્યો… સહી કરી. રાજની મહોર લગાવી.અને સેક્રેટરીને આદેશ આપ્યો:‘આ ખેડૂતને આપણી ગાડીમાં બેસાડીને એની સાથે,એના ગામ જાઓ…વાતને ચકાસો અને પછી તુરત અમલ કરો…’ ‘જી…!’ ‘અને જુઓ,આમની વાડીએ જાજયો. ફોજદાર જુવાર લેવા આવશે જ. કદાચ વહેલા આવે તો રાહ જોશો.એને નોકરીમાંથી ફારેગ કર્યાનો આ હુકમ આપજો… રાજનો ઘોડો અને બેઇજ બકલ લઇ લેજયો…’