બાપુજીને ઊંઘતા જોઈ, શ્વેતાને થોડી હાશ થઈ. હળવા પગલે પાછી વળી. પથારીમાં બેઠાં બેઠાં અકારણ જ એમને જોઈ રહી. પક્ષઘાતના હુમલા પછી હૉસ્પિટલમાં સારવાર કરનાર નર્સ હતી. ઘરે લાવ્યા પછી સાચવવાની ચિંતા હતી, વિચાર્યું કે માણસની મદદથી એ સંભાળી શકશે. ચોવીસ કલાક રહેનાર માણસ મળ્યો. રાહત થઈ, પણ આ રાહત થોડા દિવસની જ હતી. એક સાંજે સ્કૂલેથી પાછી ફરી તો માણસ પૈસા લઈને ગાયબ ! પૈસા ગયા એનો વાંધો નહિ પણ બાપુજી સવારથી ભૂખ્યા તરસ્યા રહ્યા એ ચચર્યા કર્યું. બીજો માણસ રાખ્યો. એ હાથનો ચોખ્ખો હતો પણ ભારે ઊંઘણશી ! દિવસે બરાબર ધ્યાન રાખે પણ રાત્રે ઘસઘસાટ ઊંઘી જાય. વ્યવસ્થા એવી ગોઠવેલી કે જરૂર પડે તો બાપુજી ઘંટડી વગાડે. સતત માલિશ ને સંભાળને કારણે આંગળીઓમાં ચેતન આવ્યું હતું. જોર કરીને ઘંટડી દબાવી શકતા. રાત્રે ઘંટડીનો અવાજ સાંભળી શ્વેતા બાજુના રૂમમાંથી દોડી આવી. પણ પેલો તો ઘસઘસાટ ઊંઘતો રહ્યો ! બાપુજીની ચિંતાને કારણે શ્વેતાની ઊંઘ ‘શ્વાન નિદ્રા’ થઈ ગઈ છે. જરાક સળવળાટ કે ખખડાટથી જાગી જાય છે. એ માણસને વિદાય આપી. હવે શું કરવું ? અંતે એણે સ્કૂલમાં થોડા દિવસની રજા મૂકી દીધી. અને કોઈ પણ જાતના ક્ષોભ વિના બાપુજીનાં મળમૂત્ર પોતે જ સાફ કરવા માંડી.