બોસ્ટનમાં હતી ત્યારે સ્કાઉટ કૅમ્પમાં જવું એ મારું એક સ્વપ્ન રહેલું હતું. જ્યારે બીજા પેરેન્ટ્સને સ્કાઉટ કૅમ્પની વાતો કરતાં સાંભળતી ત્યારે મને પણ એ કૅમ્પમાં જવાનું મન થઈ આવતું. એ મારી ઇચ્છા ફિલાડેલ્ફિયામાં મૂવ થયા બાદ મારો એ પહેલો વિન્ટર સ્કાઉટ કૅમ્પ ‘સોલ’ સાથે થયો. સોલ મારો મોટો દીકરો. નામ તો સલિલ પરંતુ અમેરિકન લોકોને ભારતીય નામ સરસ રીતે ઉચ્ચાર કરતાં ખાસ ફાવતું નથી. આભા નામ હોય તેનું આબા બોલે, ધરતી નામ હોય તો ડરતી થઈ જાય, પ્રફુલ્લ નામ હોય તો પ્રાફુલ, પ્રિફૂલ વગેરે ઉચ્ચારો નીકળે અને મને તો ઘણાં બધાં નામો મળેલાં છે. પૂર્વીને બદલે પરવી, બૂરવી, ફુરવી, ફરવી, ડર્બી, કિર્બી, કુર્બી, કર્બી, વગેરે….અને આ નામો હજુ પણ ચાલે જ છે. બહુ જ ઓછા અમેરિકન લોકો છે જેઓ મને મારા પરફેક્ટ નામે બોલાવે છે. જેવું મારી સાથે થયું તેવું મારા દીકરા સાથે પણ થયું. તેઓને મારા દીકરાનું નામ (સલિલ) સારી રીતે બોલતાં ફાવતું નહીં તેથી સેલીલ, સેએલીલ, સેએએલીલ, સેલી, સલી…..એમ કશુંક બોલાવ્યા કરતા, આખરે એક દિવસ તેઓએ તેમની રીતે રસ્તો શોધી લીધો અને મારા દીકરાને નવું નામ મળ્યું ‘સોલ્ટ’……જે છેલ્લે ‘સોલ’માં પરિવર્તિત થયું.