દેવયાની ખુશ થઈ. સંતુષ્ટ થઈ. વૃષપર્વાની નગરીમાં પ્રવેશ કરવા તૈયાર થઈ. શુક્રાચાર્ય પણ દેવયાની સાથે નગરમાં આવવા તૈયાર થયા. પછી દેવયાનીની ઇચ્છાથી શુક્રાચાર્યે તેને યયાતિ સાથે પરણાવી. દેવયાનીના સુખને નજર સામે રાખીને તેમણે યયાતિને શિખામણ આપી કે, શર્મિષ્ઠાને ક્યારેય શય્યાસંગિની ન બનાવશો… યયાતિએ વચન આપ્યું. પણ ભમરો ફૂલથી ક્યાં સુધી દૂર રહે? યયાતિ અને શર્મિષ્ઠાનું મિલન થયું. બન્ને ચોરી ચોરી મળતાં રહ્યાં, પણ એક દિવસ દેવયાનીને જાણ થઈ જ ગઈ. એનો ક્રોધ દાવાનળની જેમ ભભૂકી ઊઠ્યો. એ શુક્રાચાર્ય પાસે દોડી ગઈ. ફરિયાદ કરી. શુક્રાચાર્ય ગુસ્સે થઈ ગયા. તેમણે યયાતિને શાપના રૂપમાં દંડ દીધો ઃ ‘હવે તમે ભોગ નહિ ભોગવી શકો. તમને તત્કાળ વૃદ્ધાવસ્થા પ્રાપ્ત થશે.’ એ જ ક્ષણે યયાતિ વૃદ્ધ બની ગયો, પણ પછી દેવયાનીની હઠને લીધે જ યયાતિને શાપમુક્ત થવાનો ઉપાય પણ દર્શાવ્યો.’ (ક્રમશઃ)