એવો પણ સમાજ છે જે ભીખ માગીને જ ખાવા ઇચ્છે છે.’ આ વાતનું ઉદાહરણ આપતાં શેટ્યેએ જણાવ્યું કે, ‘વર્ષ ૨૦૧૨માં અમારી સંસ્થાએ ભટકતી વિમુક્ત જાતિનાં કેટલાંક બાળકોને દિવાળી પર અમારા ઘરે રાખવાનું નક્કી કર્યું અને એમની સાથે તહેવાર ઊજવવાનું આયોજન કર્યું. સંસ્થાના જેટલા પણ કાર્યકરો હતા એ દરેકના ઘરે બે બાળકોને રાખવામાં આવ્યાં. મારા ઘરે પણ બે બાળકો આવ્યાં. અમે દિવાળીનો તહેવાર બહુ રંચે-ચંગે મનાવ્યો. તેમના માટે નવાં કપડાં લાવ્યાં, બહાર જમવા ગયા, અમારો આખો પરિવાર એમની સાથે રહ્યો. ફટાકડા લાવ્યા અને ફોડ્યા. એમને અમારા ઘરના સભ્યની જેમ જ રાખ્યા. બે દિવસના અંતે જ્યારે મેં તેમને પૂછ્યું કે હવે તમે લોકો ભીખ માગીને નહીં ખાઓ ને, ભણવા જશો ને અને સારું ભણીને કોઈ નોકરી કરશો ને? તો એમનો જવાબ હતો કે, ના સાહેબ, ભીખ માગવી એ જ અમારું કામ છે. અમે તો ભીખ માગીને જ ગુજરાન ચલાવીશું. અમારો આખો પરિવાર એ જ કામ તો કરે છે. તેમનો જવાબ સાંભળીને મારી આંખમાં આંસુ આવી ગયા. અમે ભિખારીઓનાં બાળકોને મેઇન સ્ટ્રીમમાં લાવવા પ્રયત્ન કરીએ છીએ, પણ તેમનો ઉછેર જ એ રીતે કરવામાં આવ્યો હોય છે કે ભીખ માગવી એ જ તેમનું માઇન્ડ સેટ બની જાય છે. તેમ છતાં હું ઘણો આશાવાદી છું. ભિખારીઓના પુનર્વસન પર કામ કરું છું અને કરતો રહીશ. આ માટે સૌથી પહેલાં ભિખારીઓમાં સ્વાભિમાન જગાવવું પડશે. સ્વાભિમાની વ્યક્તિ ભીખ માગીને નહીં, પણ મહેનત કરીને ખાવાનું પસંદ કરે છે. આ કામ સરળ નથી, પણ મુશ્કેલ પણ નથી. બસ, વ્યવસ્થિત રીતે તેના પર પ્રયત્નો આદરવા પડશે.’