“ ના એ નહિ બને.. મને દીકરો મળી ગયો છે.. હું હવે ખર્યું પાન કહેવાવ.. સમાજની નજરે કહેવાતો કલંકિત ઇતિહાસના છાંટા હું તમને નહિ ઉડવા દઉં.. મારા કારણે બાપ દીકરા વચ્ચે તણખા થાય એ સહન નહિ કરી શકું.. હું હવે નિવૃત્તિ લઈને ગંગા કિનારે રહેવા જવાની છું.. બસ આ મહીને જ મારું રાજીનામું મંજુર થઇ જશે.. અને હું તમારા બને ની આગળ હાથ જોડું છું કે સુખી થવું છે તો આ વાત કોઈને ના કહેશો. હા દર ઉનાળે હરિદ્વાર મળવા આવજો. હું મારા દીકરાને એની વહુને ત્યારે વરસમાં એકવાર ધરાઈને જોઈ લઈશ. પણ ભૂલે ચુકે આ સબંધ જગતની આગળ ખુલ્લો ના કરતાં.જગતને મેં બહુ નજીકથી જોયું છે. એના વમળમાં એક વખત ફસાયેલો ક્યારેય બહાર ના આવી શકે” વિમળાએ કહ્યું અને બને જણા માની ગયા. બપોરનું ત્યાં જમ્યા. વરસો પછી એક માતા પોતાના બાળકને જમાડી રહી હતી..!!