નેકીબહેન નવાંસવાં સાસુ બનેલાં. વહુ ખરેખર સારી હતી. એટલે ‘સાસુ અકાદમી’માં નેકીબહેન વહુની પ્રશંસા કરે, ‘મારી વહુ તો લક્ષ્મી છે લક્ષ્મી. બોલે તો મોંએથી ‘માઝા’ ઝરે. મને બિસ્કુટના કટકા ય ન કરવા દે. મજાની ઠંડી ‘થમ્સઅપ’ જેવી છે. અને…..’ અકળાયેલાં આનલબહેન સળવળ્યાં, ‘બોન, મને ય આવી જ ફોડકી થઈ’તી. ઈને પંપાળી એમાંથી મોટું ગૂમડું થયું અને નસ્તર મુકાવવું પડ્યું.’ અને નેકીબહેનની નેકી આસ્તે રહીને અસ્સલ સાસુ અકાદમીમાં જમા થઈ જાય. આ સાસુને કોઈ કરતાં કોઈની સાથે સરખાવી ન શકાય. મરચા સાથે એની સરખામણી કરવા જઈએ તો મરચા મહાજન ડીંટીયા સાથે ડોળા કાઢે… એય, અમારી કોમ્યુનિટીમાં ઘોલરમરચું અપવાદ છે, શું સમજ્યો ? માફ કરો આગળ જાવ. ઈ.સ. પૂર્વે કોઈએ આગાહી કરી હશે કે ઈ.સ. પશ્ચિમે કદાચ બધા જ પ્રકારનાં મરચાનો નાશ થઈ માત્ર ઘોલર મરચાં ચલણમાં રહેશે. પણ એવું કંઈ બન્યું નહીં. અને જેની છીંકણીના નમૂના જેટલી યે કલ્પના નહોતી કરી એવી સાસુનું અર્વાચીનમાં અવમૂલ્યન થઈ ગયું. મૂલ્ય અને અવમૂલ્યન એ લાયકાત અને આવડતની નીપજ છે. સત્તાના દુરુપયોગનું પરિણામ જાહેર છે. બાકી પ્રાચીન કાળમાં ખરેખર વહુઓ રૂ જેવી હતી. એ રૂ નો ઉપયોગ એના પૂમડાં દૂધમાં બોળી આંખના પોપચાં પર મૂકવામાં કર્યો હોય તો કેવી ટાઢક આપે ? પણ ના, આ તો રૂને જોયું નથી કે પવન ફૂંકાયો નથી. (મંદ પવનનું અસ્તિત્વ સર્વકાળ રહે છે, વાવાઝોડું અલ્પાયુ હોય)