કાકાના મુખ પર સ્મિત છવાઈ રહ્યું. એ બોલ્યા: ‘તું મને ઉતારી પાડે છે. નીતિ-અનીતિના ભેદ સમજાવે છે, પણ તને ભાન નથી કે તારો કાકો કેટલો ‘ઓરિજિનલ’ માણસ છે. દીકરા, હિંદુસ્તાનમાં મારો જન્મ થયો છે એટલે કોઈને કદર નથી. બાકી, જો હું અમેરિકા કે યુરોપમાં જન્મ્યો હોત તો આજે હું એક મહાપુરુષ તરીકે પ્રસિદ્ધિ પામ્યો હોત. હજી પણ કહું છું કે જો મને આપણા દેશના કારભારમાં કોઈ ઊંચા હોદ્દા પર મૂકવામાં આવે અથવા તો સલાહકાર તરીકે ગોઠવી દેવામાં આવે તો હું ઘણું સુંદર કામ કરી બતાવું. જો હું તને બીજી વાત કરું, આપણે ત્યાં અનાજનો પ્રશ્ન ઘણો અટપટો બની ગયો છે. ખરું કહું તો આ કામ સ્ત્રીનું છે. ખોરાકખાતાના પ્રધાન તરીકે જો કોઈ શક્તિશાળી સ્ત્રી આવે તો ખરેખર આખો પ્રશ્ન વધુ સરળ બને. અમુક કામો સ્ત્રીઓના સ્વભાવને જ ફાવે એવાં હોય છે. આપણું દુ:ખ એ છે કે સ્વભાવને ફાવે એવું કામ સોંપાતું નથી અને એથી જ બધો ગેરવહીવટ ચાલે છે.’ કનૈયાલાલ મુન્શીને અનાજનું કામ સોંપવા કરતા એમનાં પત્ની લીલાવતી મુન્શીને સોંપ્યું હોત તો સારું હતું.’