‘દિવસે દિવસે મંજુ બેફામ બનતી જતી હતી. હવે તો એ સહવાસ માટે પણ હરિવલ્લભને લટકાવતી હતી. બહારગામની હોટેલમાં આવવાની ના પાડતી હતી. અંતે, હરિવલ્લભદાસે બે હાથ જોડીને એને મનાવી લીધી કે હે જોગમાયા, થોડીક ધીરજ રાખ. હું તકની રાહ જોઉં છું. યોગ્ય તક મળે ત્યારે ચાન્સ લઈશ. એવો નુસખો કરીશ કે નિમુ નેસ્તાનાબૂદ થઈ જશે અને મંજુ મહારાણી બની જશે! મંજુને આપેલું વચન પૂરું કરવા હરિવલ્લભે તક ઝડપીને ખેલ પાડી દીધો. બિચારી નિમુ રાત્રે સૂતી એ પછી ઊઠી જ નહીં! વહેલી સવારે તો એનો નશ્વર દેહ પંચમહાભૂતમાં વિલીન પણ થઈ ગયો. ત્રીજા દિવસે બંગલામાં મંડપ બાંધીને ભવ્ય બેસણું પણ ગોઠવી દીધું. મેં તને વાત કરીને? હું તો એ બેસણામાં પણ ગયેલો. નિમુ મરી એના છ મહિના પછી આ મંજુ મહારાણી બનીને બંગલામાં ગોઠવાઈ ગઈ!’