શિયાળાના છેલ્લા-છેલ્લા દિવસોમાં ધુમ્મસના રૂપમાં પૃથ્વી પોતાની આભા પ્રસરાવી રહી હતી, દોલેકનો સૌથી નાનો પુત્ર રિચાર્ડ સ્ત્રીઓના વિભાગમાં પોતાની માની પથારીમાંથી નીચે ઊતર્યો અને ટેકરી ઊતરીને પિતાની છાવણી તરફ દોડી ગયો. તેનું ધ્યાન તો સવાર-સવારમાં વહેંચાતી સૂકી બ્રેડમાં જ હતું. બ્રેડ મેળવવા માટે સવારની હાજરીના સમયે પિતાની સાથે હોવું તેને માટે જરૂરી હતું. ધુમ્મસભરી સવારમાં ચિલોવિક્સની યહૂદી પોલીસચોકી પાસેથી પસાર થતી વેળાએ ચોકીના બે બૂરજની સામેથી એ પસાર થયો. ચોકીદારો ઓળખતા હોવાને કારણે એ અહીં સુરક્ષિત હતો. એ હોરોવિત્ઝનો પુત્ર હતો, અને તેના પિતા હેર બૉસ માટે અમૂલ્ય હતા; અને વળી હેર બૉસ પોતે કમાન્ડન્ટના શરાબપાનના સાથીદાર હતા! પિતાની કુશળતાને કારણે પુત્રને પણ છાવણીમાં મુક્ત રીતે હરવા-ફરવાની છૂટ મળી ગઈ હતી, એટલે ચોકીના બૂરજની નજર હેઠળ પણ એ મસ્તીમાં ફરતો રહેતો. પિતાની બેરેક શોધીને તેમના પલંગ પર ચડીને જાત-જાતના પ્રશ્નો પૂછીને એ પિતાને જગાડી દેતો. “સવારે જ કેમ આટલું ધુમ્મસ હોય છે, અને સાંજે કેમ નથી હોતું? આજે ટ્રકો આવશે? આજે હાજરી પૂરવામાં બહુ વાર લાગશે? આજે કોઈને ચાબુકથી મારશે?”