મને એમ હતું કે આ નીરજનો ટેમ્પરરી ગુસ્સો જ છે. સાંજ સુધીમાં બધું ભુલાઈ જવાશે. પણ ના, એ મારો ભ્રમ હતો. બે દિવસ પછી હું એમ.એ.નું ફૉર્મ ભરી, સિલેબસનાં પાનાં ઉથલાવતી હતી કે વાવાઝોડાની જેમ નીરજે પ્રવેશ કર્યો. મારા હાથમાંથી સિલેબસ ઝૂંટવીને એના અને ફૉર્મના ટુકડેટુકડા કરી ફેંકી દીધા અને દીવાસળી ચાંપી દીધી. હું કોઈ સ્વજનની સળગતી ચિતા હોય, તેમ બળતા કાગળોને અવાક્‍ બની જોઈ જ રહી! આ પૃથ્વી પર કોઈ આવું પણ કરી શકે? જોતજોતામાં કાગળો રાખના ઢગલામાં ફેરવાઈ ગયા. એની સાથે આ ‘અદિતિ’ પણ!