‘એવું નથી.’ લાલ બોલ્યા, ‘અત્યારે ભલે તમને સરદારજી સર્વત્ર વર્જયેત’ જેવું લાગતું હોય, એ વખતે કે આજે મને તો સરદારજી રવિવારની રંગીન પૂર્તિ જેવા જ લાગે છે. નજર પડતાંવેંત આનંદ જન્મે. પણ આમાં પાછા આ તો એરપોર્ટના અધિકારી હતા. મને ઓળખી ગયા. મારો પ્રશ્ન સમજી ગયા. કહે કે ચિંતા મત કરો. હમેં આપ કે ઉપર પ્રેમ હૈ. ટિકિટ મૈં દેતા હૂં. એમણે ટિકિટ આપી. અને અમે તરત જ નીકળી ગયા. પછી અમને ખબર પડી કે વળતે દિવસે સવારે મિલિટરી અને પોલીસ અમને એરેસ્ટ કરવા આવી, પણ શું થાય ? પંખી તો ઊડી ગયું હતું. અમે કપડાંભેર મુંબઈ એરપોર્ટ પર ઊતર્યા ત્યારે સૌને નવાઈ લાગી કે આમ કેમ ? પણ અમે ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડિયા, ઈન્ડિયન એક્સપ્રેસ જેવાં છાપાંને વાત કરી, ત્યારે સૌને સાચી વાતની સમજ પડી. એમણે સૌએ આની બહુ મોટી નોંધ લીધી કે જે માણસ ધારત તો લાખ્ખો કમાઈ શકત, તે આમ કપડાંભેર નાસી છૂટીને વતનમાં પાછો ફર્યો છે, માત્ર વતનની આબરૂ ખાતર.’