અકસ્માત થયો, તે વખતની શરૂઆતની ક્ષણોની ધ્રુજારી ફરી પાછો ભરડો લેવા માંડી. મારી સાથે સતત રહેતી મારી બહેનો અને બહેનપણીઓને વળગીને હું નાના છોકરાની જેમ રડવા માંડી. જીવતું, જાગતું, બોલતું, ચાલતું, ભણતું, રમતું, ગુસ્સો કરતું, વહાલ કરતું, સૌને પ્રેમ કરતું, મિત્રોને અધધધ ચાહતું, પપ્પાને લાડ કરતું, નાના ભાઈ સૌરભને બકીઓ ભરતું, બાર સાયન્સમાં સારા ટકા લાવીને મિકેનિકલ એન્જિનિયરમાં જવા માગતું મારું રમકડું કોઈ મારી પાસેથી ખૂંચવી રહ્યું હતું. આઈ.સી.યુ.માં તેની પાસે બેઠી બેઠી હું તેનો હાથ પસવાર્યા કરતી કરતી તેનું આખું અંગ મન ભરીને જોયા કરતી હતી. આધ્યાત્મિક પ્રવચનો આપતાં ચિન્મય મિશનના અમારા ગુરુજી સ્વામિની સદવિદ્યાનંદજીનાં વચનો મને યાદ આવતાં હતાં. તેઓ કહેતાં કે, એક વાત ગાંઠે બાંધો કે, ‘હું દેહ નથી.’ પણ મારું મન આ દેહને તેનો આત્મા છોડવા દેવા માટે ઈન્કાર કરતું હતું. દર્દનાક દીનતાનો અનુભવ થઈ રહ્યો હતો મને. ડૉક્ટરે રોહનને ‘બ્રેઈન-ડેડ’ જાહેર કરી દીધો હતો. આ વાતને સ્વીકાર્યા વગર છૂટકો નહોતો. જયકર, અતુલભાઈ અને ભાસ્કરભાઈ – ત્રણે ભાઈઓ મનને મનાવતાં હતાં કે, ગમે તે પળે ચમત્કાર થશે.