શાંત, એકાંત સ્થાનમાં સાધકને પોતે સ્થિતપ્રજ્ઞ થઈ ગયાનો ભ્રમ થઈ શકે છે. આ સ્વસ્થતા ખરી સ્વસ્થતા ન પણ હોય. વ્યસ્ત જીવનમાં પણ સ્વસ્થતા જળવાય તો તે ખરી સ્વસ્થતા છે ! એકાંત સાધનાનું મૂલ્ય નથી, તેમ નહિ. પરંતુ સ્વસ્થતાની આ કસોટી પણ કરી જોવી જોઈએ – વ્યસ્તતામાં પણ સ્વસ્થતા ! અને આમ બને તો આમ સિદ્ધ થાય છેઃ “વ્યસ્ત ભલે, અસ્તવ્યસ્ત નહિ.”