21-06-2012 અમદાવાદ સાંજે સ્વામીશ્રી પલંગ ઉપર બિરાજમાન હતા. ધર્મચરણ સ્વામીને યાદ કર્યા. આવી પરિસ્થિતિમાં પણ સ્વામીશ્રીએ હરિભકતોનાં દુઃખ દૂર કરવાની ચિંતા કરી. પત્રશ્રવણ કરીને સ્વામીશ્રીએ માર્ગદર્શન આપ્યું. આઠ વાગે ડો.તેજસભાઈ પટેલ તથા ડો.યશ લોંખંડવાલા ફરીથી સ્વામીશ્રીને તપાસવા માટે આવ્યા. તેજસભાઈ કહે બરાબર છે ને સ્વામી ? હા. સ્વામીશ્રીએ કહ્યું. ડો.લોંખંડવાલા કહે દુઃખે છે ? સ્વામીશ્રી કહે ના. ફરીથી ડો.લોખંડવાલાએ કહ્યું ઉૈંમરને લીધે તમારી નસ એવી હતી કે આઠ-દસ વાર નસ પકડવા માટે સોય મારવી પડી. એટલે. દુખતું તો હશે જ, પણ તમે એવા કો-ઓપરેટિવ હતા એટલે વાંધો ન આવ્યો, નહીં તો અમને પણ પરસેવો છૂટી જાય.(પેસમેકર ઓપરેશન આજે જ થયું) 21-06-2008 સારંગપુર આજે સ્મૃતિ મંદિરનો એક પણ ખંડ એવો ન હતો કે જ્યાં કાંઈક ને કાંઈક ખેલ ન ભજવાયો હોય. સ્વામીશ્રી પગથિયાં ચડ્યા ત્યારથી જ બાવાઓની જમાત હોકારા-પડકારા કરતી પસાર થઈ. નૃત્યમંડપ આગળ પણ બાવાઓની જમાત એક નાના છોકરાને ઉપાડતી ગઈ. ઘુમ્મટમાં પણ એવું જ કાંઈક થયું અને દર્શન કરીને સ્વામીશ્રી પ્રદક્ષિણામાં પધાર્યા ત્યારે સ્વામિનારાયણ સંતોની રીત પ્રમાણે લુહારની કોઢમાં શાંતિથી સંતો ઉપદેશ આપતા હતા. બળદિયા સાથે ખેતી કરી રહેલા ખેડૂતને પણ ઉપદેશ આપી રહ્યા હતા અને રોજના સંવાદના સ્થળે જમાતી બાવાઓના કાળા કેરની રાડારાડી ચાલી રહી હતી. એક ગરીબ સંતને પકડીને જમાતના બાવાઓ માર મારતા હતા. આ જોઈને હસતાં હસતાં સ્વામીશ્રી કહે, 'યહાઁ ક્યું કરતે હો ? દેખો વો જાતા હૈ ઉસકો કરો.' સ્વામીશ્રીએ વિશુદ્ધદર્શન સ્વામી તરફ ઇશારો કરી દીધો અને બાવાઓ વિશુદ્ધદર્શન સ્વામીને મારવામાં જામી પડ્યા. સ્વામીશ્રીએ ખેલ કરનારનો ખેલ કરી નાખ્યો અને પોતે સ્વયં હસતા રહ્યા. સ્વામિનારાયણના સંતો વિચરણ કરવા જતાં गालीदानं ताडनं च ....। એ શ્લોક બોલતા હતા. સ્વામીશ્રી પણ ભાવાર્દ્ર હતા અને છેલ્લે જ્યારે સ્વામીશ્રી ખીજડા આગળ પધાર્યા ત્યારે રોજની જેમ ભક્તિપ્રકાશ સ્વામીએ આજના પ્રસંગને અનુરૂપ 'ભૂંડા ભૂંડાઈ નવ તજે તો ભલા ભલાઈ તજે કેમ ?' એ ગાયું. સ્વામીશ્રી કહે, 'બરાબર છે. આપણે સાધુતા રાખવાની અને ભક્તિ કરવાની.' 21-06-2007 શિકાગો એક મુમુક્ષુનો પત્ર હતો. તેઓ સત્સંગ કરતા હતા, પરંતુ તેર વરસ થયા છતાં સંતાનપ્રાપ્તિ થઈ ન હતી. ડૉક્ટરોની સારવાર કરાવી પછી આણંદ એક ડૉક્ટર પાસે જવાનું નક્કી કર્યું, એ દરમ્યાન એમનાં પત્ની તેઓનાં બહેનપણીને ત્યાં ગયા હશે. ત્યાંથી માતાજીનું મંત્રેલું સોપારી, ઘઉં અને કંકુ સાડીના એક છેડે બાંધીને લઈ આવ્યાં. આ મુમુક્ષુને એની જાણ થઈ. એટલે મહારાજની મૂર્તિ સમક્ષ બેસીને પ્રાર્થના કરતાં કહ્યું કે 'આ રિઝલ્ટ પોઝીટીવ આવ્યા છે. એ મંત્રેલી વસ્તુથી છે કે આપના આશીર્વાદથી ?' મનમાં દૃઢતા હતી એટલે મંત્રેલી બધી જ વસ્તુ બહાર ફેંકી દીધી. ત્યારપછી તેઓ દેશમાં ગયા ને ડૉક્ટરની સારવાર લીધી. તો બધા ટેસ્ટ નેગેટીવ આવ્યા. આને કારણે એમના મનમાં એમ થયું કે અમેરિકામાં રિઝલ્ટ પોઝીટીવ આવ્યા હતા. એનું કારણ બાપા નહીં, પણ મંત્રેલી વસ્તુ હતી. પછી તો મનમાં સંશય પેસી ગયો ને સત્સંગ છોડી દીધો. ડુંગળી, લસણ ને નાનપણમાં ઈંડાં ખાતા તે ફરીથી ખાવાનું ચાલુ કરી દીધું. જીવન ડહોળાઈ ગયું. બે વરસથી મંદિરે આવવાનું પણ બંધ કરી દીધું, પરંતુ સ્વામીશ્રી આવ્યા ત્યારથી રોજ સાંજે દર્શન માટે આવે છે. સ્વામીશ્રીએ આ પત્ર વાંચ્યો અને તેઓને ફોન જોડાવીને આશીર્વાદ આપતાં કહ્યું, ''ભગવાન જે કરતા હશે તે આપણા સારા માટે હશે. આપણા હિતનું હોય એ પ્રમાણે જ ભગવાન કરે છે. ભગવાન કર્તા છે. સંકલ્પ પૂરો ન કરે તો તેમાં 'આપણા હિતની વાત હશે કે બાળકના હિતની વાત હશે' એમ સમજવું. ભગવાનમાંથી મન પાછું ન પાડવું. ભગવાન બધું સારું જ કરે છે. માટે સત્સંગમાં આવતા રહેવું ને ભજન કરતા રહેવું.'' 21-06-2007 શિકાગો ૮-૩૦ વાગે ઠાકોરજી જમાડવા વિરાજ્યા. એ દરમ્યાન સલામતી વિભાગનો અહેવાલ સ્વામીશ્રીને આપવામાં આવ્યો. ઘનશ્યામ નકુમે અને વિવેકમૂર્તિ સ્વામીએ સ્વામીશ્રીને સલામતીના યુવકોનો પરિચય આપ્યો. વિજયભાઈ ફાર્મસીસ્ટ છે. બધા સાથે હાથ જોડીને જ વાત કરે છે. ક્યારેય ગુસ્સે થતા નથી. આ સાંભળતાં સ્વામીશ્રી કહે, 'બહુ સારું કહેવાય. હાથ જોડીને જ વાત કરવી. નારના છે એમને તો તરત કહી દેવાનું મન થાય, પણ સત્સંગ છે એટલે આવી શાંતિ રહે છે.' છેલ્લે ઘનશ્યામ નકુમે પ્રાર્થના કરતાં કહ્યું કે 'અમે તો સિક્યોરીટી કરીએ છીએ, પણ આપ જ ખબર રાખો છો. કાયમ માટે આપ ખબર રાખતા રહેજો.' સ્વામીશ્રી કહે, 'તમે બધા ભગવાનની સેવા કરો છો એટલે ભગવાન ખબર રાખશે જ. ભગવાને જ બુદ્ધિ આપી છે, અને ભગવાન જ આ બધું કરાવે છે તો સારું કાર્ય થતું રહે એ આશીર્વાદ છે.' 21-06-2006 અમદાવાદ યોગીવલ્લભ સ્વામીએ ગામડાંઓમાં ફરતાં સંતમંડળોને સત્સંગનું સાહિત્ય નિઃશુલ્ક આપવાની જે યોજના કરી હતી એની વિગતે વાત કરી. સ્વામીશ્રીએ રાજી થઈને કહ્યું, 'સારું થયું, આ રીતે તમારું સદાવ્રત ચાલુ રહે તો એનાથી ગરીબ લોકો પણ સત્સંગમાં જોડાશે અને તેઓમાં પણ સત્સંગના સંસ્કારો પડશે.' વિવેકજીવન સ્વામી કહે : 'આપના નામે આ સદાવ્રત ચાલે છે.' સ્વામીશ્રી તરત જ કહે : ''આપણા નામે તો શું ચાલવાનું છે ? શાસ્ત્રીજી મહારાજ અને યોગીજી મહારાજે સદાવ્રત ચલાવ્યું છે, એના નામે બધું ચાલે છે. આપણે તો ખાલી આંટા મારીએ છીએ. મહારાજે મોક્ષનું દ્વાર ખુલ્લું કર્યું છે 'જેને જોઈએ તે આવો મોક્ષ માગવા રે લોલ....' ફ્રી ઑફ કરી દીધું. એમનું સદાવ્રત મોટું.'' 21-06-2005 રાજકોટ એક મુમુક્ષુ સ્વામીશ્રી પાસે આવ્યા. છેલ્લાં દશેક વર્ષથી ધંધામાં બરકત આવતી ન હતી. એને કારણે સ્વભાવ થોડો ચીડિયો બનતો જતો હતો. એક વખત તો આ સ્વભાવની માયા એવી વંઠી ચૂકી કે ઘરે પત્નીએ જીવન જરૂરિયાતની કોઈ વસ્તુ લાવી આપવા કહ્યું અને આ ભાઈનો પિત્તો ફાટ્યો. નહીં જેવી મામૂલી બાબતમાં એણે પત્નીનું ગળું દાબી દીધું. અત્યારે સ્વામીશ્રી સમક્ષ એ પ્રસંગને યાદ કરતાં રડતાં રડતાં એમણે કહ્યું કે 'એ વખતે થોડુંક ભાગ્ય કે મારી પત્ની બચી ગઈ, બાકી ગળું તો એ રીતે દાબ્યું હતું કે મરી જ જાત. પાછળથી મને પણ પારાવાર પસ્તાવો થયો, પરંતુ મારી વિષમ પરિસ્થિતિને લીધે જ આ બધું થાય છે.' આ સાંભળતાં સ્વામીશ્રી કહે : 'ગમે એટલું થાય પણ ગુસ્સો તો ન જ કરવો. પ્રશ્ન ધંધામાં હોય તો એ પ્રશ્ન ત્યાં જ રાખવો, ઘરે ન લાવવો. પ્રશ્ન થાય એમાં પત્નીનું ગળું દાબવાની શી જરૂર ? એ બીચારીનો શો વાંક ? જીવન જરૂરિયાતની વસ્તુ લાવવાની હોય તો એ બીજા કોને કહે ? તમને જ કહે ને ? માટે એવું તો ક્યારેય ન કરવું.' પેલા ભાવિક કહે : 'પણ ભૂતકાળમાં જે કાંઈ નિષ્ફળતાઓ મળી છે, એ નિષ્ફળતાઓ મારો કેડો મૂકતી નથી. હું એકાગ્રતાથી એક કલાક પણ કામ કરી શકતો નથી. કલાકમાં તો એ જૂના પ્રસંગો મારા ઉપર સવાર થઈ જાય છે.' સ્વામીશ્રી કહે : 'એ બધું જ ભૂલવા પ્રયત્ન કરવો. ભગવાન ઉપર શ્રદ્ધા રાખીને ભજન કરજે. સ્વામિનારાયણ... સ્વામિનારાયણ... ભજન કરજે. વાંધો નહીં આવે. 21-06-2005 રાજકોટ હીરેનભાઈ કોટક સ્વામીશ્રી પાસે આવ્યા. તેઓને બેલ્જિયમની બેલ્ઝીક ચૉકલેટની એજન્સી મળી છે. તેઓ ઘરે બનાવીને ચૉકલેટના વિવિધ નમૂના લાવ્યા હતા. આ ચૉકલેટ સ્વામીશ્રીને દેખાડવામાં આવી, ને પોતાનો ધંધો સારો ચાલે એ માટે આશીર્વાદ માગ્યા. સ્વામીશ્રીને તેઓ ચૉકલેટ ધરી રહ્યા હતા. સ્વામીશ્રી કહે : 'ધંધો સારો ચાલશે, પણ આ બધી ચૉકલેટ અહીં મંદિરમાં લાવવાની જરૂર નહીં. ઠાકોરજીને પણ ધરાવવી નહીં.' આટલું કહ્યા પછી સંતોને સંબોધીને કહે : 'આપણે સાધુએ તો ખાવાનો સંકલ્પ જ ન કરવો. ઠાકોરજીને પણ ન ધરાવવી.' 'આ તો અહીં મંદિરમાં જ બનાવેલી છે.' અધ્યાત્મ સ્વામીએ કહ્યું. 'મંદિરમાં બનાવી હોય તો વાંધો નથી, પણ આવા આકારની ચૉકલેટ બહાર પણ મળે છે, એટલે આવી ચૉકલેટ બને તો આપણે ન ખાવી, નહીં તો બહારની ખાવાનું મન થાય.' 21-06-2005 રાજકોટ કાર્યકરોએ હાથ જોડીને કહ્યું : 'અનંત જન્મથી અમે રખડતા આવ્યા છીએ, અંતર્દૃષ્ટિ કરી જ નથી, બાહ્યદૃષ્ટિથી વર્ત્યા છીએ એને કારણે થાકી ગયા છીએ, તો આપ કૃપા કરો જેથી ઇન્દ્રિયો-અંતઃકરણ આપરૂપ થઈ જાય.' આટલું કહીને સૌએ સાથે 'મહાબળવંત માયા...' એ પ્રાર્થના કરી. સ્વામીશ્રી પણ કહે : 'આપણે અંતર્દૃષ્ટિની વાત જ ચાલે છે. આ સમજણ થઈ છે કે અંતર્દૃષ્ટિ થવી જોઈએ તો અંતર્દૃષ્ટિ થશે તો મહારાજના ધામમાં જવાશે જ.' કાર્યકરોએ વિનંતી કરતાં કહ્યું : 'સારધાર પાર પડી જવાય એવા આશીર્વાદ આપજો.' સ્વામીશ્રી કહે : 'બેયને સામસામે જોઈએ. આપણે પણ મનમાં દૃઢાવ કરવો કે કસર રાખવી નથી, ને મહારાજે તો કહ્યું છે કે તલમાત્ર કસર રાખવી નથી.' 21-06-2005 રાજકોટ સૌને મળીને સ્વામીશ્રી રૂમ તરફ જઈ રહ્યા હતા. મંદિરનાં કાર્ય કરનાર એક યુવકને બતાવીને સંતોએ કહ્યું : 'આપ એને બહુ બોલાવો છો એટલે રવિસભામાં પણ એ આવતો નથી.' સ્થાનિક સંતોએ આ બાબતમાં ટાપસી પૂરી. સ્વામીશ્રી કહે : 'કોઠારી સ્વામીની શાખ લઈએ.' કોઠારી સ્વામીએ કહ્યું કે 'રવિસભામાં આવે છે, પણ મોડો આવે છે.' આ સાંભળતાં પેલા યુવકને ઉદ્દેશીને સ્વામીશ્રી કહે : 'મારે તને પાંચ કરોડ રૂપિયા આપવાના હોય અને એ વખતે તું એ રૂપિયા લેવા ક્યારે આવી જાય ? અડધો કલાક મોડો આવે કે વહેલો ? ત્યાં તો તરત ને તરત જ આવી જાય, કીધું હોય એ કરતાં પણ પહેલા. તો રવિસભા તો એનાથી પણ વધારે મોંઘી છે. આપણે પ્રસાદ ખાવા નહીં, પણ જોગી બાપાની આજ્ઞા પાળવા માટે આવવાનું છે. માટે ગમે એટલું કામ હોય પણ બધું છોડીને રવિસભામાં આવવાનું રાખજે, અને ચાંદલો પણ ભપકાબંધ કરવો.' સ્વામીશ્રીએ રવિસભાનું મહત્ત્વ સમજાવ્યું અને પોતા માટે કાંઈક કરી છૂટવાની ભાવનાવાળા યુવકને પણ જ્ઞાનની આવશ્યકતાનો પાઠ આપ્યો. 21-06-2005 રાજકોટ ભોજન દરમ્યાન રાજકોટ-૧ ક્ષેત્રના કાર્યકરોએ 'પ્રવૃત્તિ' સંબંધી ગોષ્ઠિ વચનામૃત પ્રથમ ૩૧ના આધારે કરી. આજનો દિવસ સત્સંગદિન હતો. એ નિમિત્તે સ્વામીશ્રીની આજ્ઞાથી પ્રવૃત્તિમાર્ગ કઈ રીતે શ્રેષ્ઠ છે ? એ વાત વિવિધ સંદર્ભો અને દાખલાઓ સાથે કાર્યકરોએ રજૂ કરી. સ્વામીશ્રી પણ આવી જ્ઞાનસભર ગોષ્ઠિથી રાજી થયા. જમ્યા પછી જ્યારે હાઈડ્રોલિક આસન ઊંચું જઈ રહ્યું હતું અને રોસ્ટ્રમ આવી રહ્યું હતું એ દરમ્યાન આ કાર્યકરોને વાત કરતાં સ્વામીશ્રીએ કહ્યું : 'મહારાજ અને સ્વામીએ બધાને કોલ આપ્યો જ છે કે આજ્ઞાથી પ્રવૃત્તિ કરે એનું કલ્યાણ અમારે કરવું જ છે. આજ્ઞાથી પ્રવૃત્તિ કરવાની વાત છે. આજ્ઞાથી પ્રવૃત્તિ અને આજ્ઞાથી નિવૃત્તિ. સાફસૂફી કરો છો, કથાવાર્તા કરો છો એ બધું જ આજ્ઞાથી કરો છો એટલે નિર્ગુણ. માટે ભગવાનના ધામમાં બેસી જવાશે. કાર્યકરોએ વિનંતી કરતાં કહ્યું : 'બાપા ! બંધન ન થાય એવા આશીર્વાદ આપો.' 'તમારી રુચિ બહુ જ સારી છે, એટલે મહારાજ બંધન નહીં થવા દે.' 21-06-2005 રાજકોટ સરાણ લઈને છરીની ધાર કાઢી રહેલો સરાણીયો નજીક આવ્યો. સ્વામીશ્રી એને જોઈને કહે : 'આપણે સંચો ચલાવે જ રાખવાનો. કોઈને ગમે કે ન ગમે. આપણે ચાલુ જ રાખવાનો. આપણો સંચો એટલે સ્વામિનારાયણ... સ્વામિનારાયણ...' 21-06-2005 રાજકોટ રૂમમાં પધાર્યા પછી આસિસ્ટન્ટ કલેક્ટર શ્રી મીના સાહેબને મળ્યા. આઈ.એ.એસ. થયા પછી હજી આઠ જ મહિનામાં તેઓને સૌથી પહેલું પોસ્ટીંગ આસિસ્ટન્ટ કલેક્ટર તરીકે અહીં થયું હતું. મૂળ રાજસ્થાનના તેઓ પોતાના ઘરડા અને ગરીબ ખેડૂત પિતાને લઈને સ્વામીશ્રીનાં દર્શને આવ્યા હતા. પિતાનો હાથ પકડી રાખીને તેઓ સ્વામીશ્રી પાસે આવ્યા. ગરીબ ખેડૂતનો ભણેલો દીકરો અને એના સંસ્કૃતિ મુજબના સંસ્કાર જોઈને સ્વામીશ્રી ખૂબ જ રાજી થયા. શ્રી મીના સ્વામીશ્રીને પગે લાગ્યા. એના પિતાશ્રી પણ પગે લાગીને ખેતરમાં બેઠા હોય એમ ઉભડક પગે સ્વામીશ્રીની સામે બેસી ગયા અને તેમાં અડધું ધોતિયું તો ઊંચું ચડી ગયું હતું. આસિસ્ટન્ટ કલેક્ટરે પોતાના પિતાશ્રીની ઓળખાણ આપી. સ્વામીશ્રીને કહ્યું કે 'એમની કૃપાથી જ હું આ રીતે ભણી શક્યો છું ને હું જ્યાં હોઉં ત્યાં સાથે રાખીને મારે એમની સેવા કરવી છે.' આ સાંભળીને સ્વામીશ્રી રાજી થયા અને કહ્યું, 'માતૃદેવો ભવ, પિતૃદેવો ભવ' એ તો આપણી સંસ્કૃતિ છે. માબાપને આપણે ઘરડાઘરમાં મૂકવાના નથી. ઘરમાં રહીને સેવા જ કરવાની છે. તમારી આ ભાવના બહુ જ સારી છે.' આસિસ્ટન્ટ કલેક્ટર મીના સાહેબે કહ્યું, 'ગાંધીનગર અક્ષરધામમાં ગયો ત્યારે મલ્ટીમિડિયા શૉમાં પહેલી વખત આપનાં દર્શન કર્યાં. એ વખતથી જ આપનાં પ્રત્યક્ષ દર્શન કરવાની તીવ્ર ઝંખના હતી. આજે મને ખૂબ જ આનંદ થાય છે કે આપનાં હું દર્શન કરી રહ્યો છું.' યોગીસ્વરૂપ સ્વામીએ કહ્યું : 'સાહેબ સંસ્થાને ખૂબ જ મદદરૂપ છે.' આ સાંભળીને તેઓ કહે : 'સ્વામિનારાયણ સંપ્રદાય ઉપર મને ખૂબ જ માન છે. આપની જે સંસ્થા છે એ સમગ્ર ગુજરાત માટે ગૌરવ છે. હું સમજું છું કે આપની સંસ્થા સારામાં સારી સંસ્થા છે. ભૂકંપ અને એવા ઘણાં બધાં કાર્યોમાં એ હંમેશાં મદદરૂપ થાય છે. તમે આવું સુંદર કામ કરતા હો તો તમારું કામ તો અમારે કરવું જ પડે ને ?' 21-06-2005 રાજકોટ સ્વામીશ્રી સભામાં જઈ રહ્યા હતા. મંદિરની ઊંચી વંડી તરફ સ્વામીશ્રીએ દૃષ્ટિ કરી. એ વંડીને બરાબર અડીને પાછળની સોસાયટીના ગૃહસ્થનાં મકાનો આવ્યાં હતાં. એ જોતાં સ્વામીશ્રી કહે : 'આનું કાંઈક કરવું જોઈએ.' સંતનિવાસની બરાબર સામે આ મકાનો આવ્યાં છે એટલે ભલે વંડી ઊંચી હોય પણ સીધી જ બારી પડે છે એટલે કાં તો આસોપાલવ અથવા તો વેલ કે એવું કાંઈક કરી નાખજો.' સ્વામીશ્રીએ મર્યાદાનું વિશેષ જાણપણું આપ્યું ને કાર્યવાહી કરવા વ્યવસ્થાપકોને સૂચના આપી. 21-06-2003 વિરોજા કથાવાર્તા દરરોજ સવાર-સાંજ થવી જ જોઇએ. મંદિરમાં જેટલા હોઇએ એટલા. પણ એ નથી થતું. સાંભળીએ છીએ કે બહુ સારી વાત થઈ. થાય છે દરરોજ ? આરતીમાં કેટલો ટાઇમ ઊભો રહે છે. ચેષ્ટામાં કેટલો જાય છે...... એ બધું આપણે સમજવાની વાત છે. વાતો કરીને બેસી રહેવાનું નથી. જીવમાં આરપાર ઉતરી જવી જોઇએ. એ કર્યા વગર રહેવાય નહીં. એકલા તો એકલા. બીજા ન આવે તો એના આપણે અવગુણ લેવાનો નથી. બધાએ આવવું જોઇએ. કારણ, ભગવાનની આજ્ઞા છે, જોગી મહારાજની આજ્ઞા છે. માટે બધાએ સમય કાઢવો જ જોઇએ. આપણે નવરા જેવા જ છીએ. કામ હોય તો આઘું પાછું મૂકી દેવું. કોઈને ભંડાર હોય, સેવા હોય પણ તે વખતે મૂકી દેવું. આરતીના ટાઇમે પહોંચી જવું. સવાર સાંજ બે ટાઇમ કથા થાય ત્યારે આવી જવું. ઘણા વખત કહેવાય છે પણ....... ભૈ બહુ સારી વાત થઈ. બહુ સારું થયું. એટલું સમજ્યા તે સારું થયું. ઉપકાર (પણ) અમલ જ્યારે થશે ત્યારે અંતરમાં શાંતિ થશે. અહીં જ્યાં સુધી સ્પષ્ટ નહીં થાય ત્યાં સુધી સાંભળેલું બધું ઊડી જશે. શબ્દ જતાં રહેશે. કથાવાર્તામાં બેસવાનું કારણ એ છે કે કોઈ શબ્દ એવો આવી જાય ને જીવમાં ચોંટી જાય, તો આપણું કામ થઈ જાય શબ્દ લાગી જાય. એટલે આપણે આપણી રીતભાત- એની રીતે રીત બીજી રીતે બાધ. આપણી સાધુતાની રીત છે. જો.મ. કહે 'અમારી જૂનાગઢી રીત' એ એમણે આપી છે. શિખવાડી છે. મહારાજ તો બધું લખી ગયા છે. ગુ.સ્વા. બોલ્યા છે. શાસ્ત્રીજી મહારાજે કર્યું છે. મૂર્તિઓ સ્થાપી છે એટલે શું એમ ને એમ સ્થાપી છે ? પૂજારી હોય એણે જ ત્યાં ટાઇમે ઊભું રહેવાનું ? આપણે નહીં ? બધાએ ઊભા રહેવાનું. બધાએ આરતી થાય એટલે પહોંચી જ જવાનું. અને આરતી પછી અષ્ટક બોલાઈ રહે ત્યાં સુધી ઊભા રહેવાનું. બીજું કંઈ પણ કામ હોય તો તે ઘડીએ મૂકી દેવાનું. બીજું કથાવાર્તામાં ટાઇમે પહોંચી જવું કથાવાર્તામાં જેને આળસ છે તેમાં કોઈ દા'ડો મોટા ગુણ નહીં આવે. ચોખ્ખી વાત લખી છે. એટલે તો પંચાત થાય છે આપણને ગુણ નથી આવતા. આણે આમ કહ્યું ને આણે આમ કર્યું...... એ ચાલ્યા કરે. નવરા બેઠા નખ્ખોદ કાઢે. આપણે પાછી વૃતિવાળવાની. બીજાનું શું કરવા જોવું ! આપણે બીજાનું ક્યાં જોવા આવ્યા છીએ ? આપણે આપણું કરવા આવ્યા છીએ. કે બીજાનું કરવા આવ્યા છીએ ? એનું ભગવાન જોશે. એની ભૂલ હશે, કંઈ કરતો હશે, નહીં કરતો હોય..... ગમે તે હશે એ ભગવાન જોશે. બધા ધારે કે 'મારે કરવું છે.' તો કામ થાય કે ન થાય ? કથામાં, વાર્તામાં, ક�