ઘણા સારા માર્કસને કારણે મંગળને વિજ્ઞાન ફેકલ્ટીમાં સરળતાથી એડમિશન મળી ગયું. પહેલા દિવસે કરસન મંગાને કપાળે કંકુનો ચાંદલો અને ઘણી જ મુસીબતે બચાવેલા નાણાંમાંથી સિવડાવેલ લેંઘો અને ખમીશ પહેરાવી યુનિવર્સિટી કેમ્પસમાં મંગાને મૂકવા ગયો. ફેકલ્ટીના પ્રાંગણમાં પગ મૂકતાં જ સિનિયર વિદ્યાર્થીઓનું ટોળું મંગાને ફરી વળ્યું. રેગિંગની શરૂઆત થઈ. ફેકલ્ટીના એફ.આરે કહ્યું : ‘ચાલ દોસ્ત, તારી ઓળખ આપ. કઈ હાઈસ્કૂલમાંથી આવે છે. તારો શોખ શું છે ? દોસ્ત, તારી પાસેથી તો આજનું લંચ લેવાની ઈચ્છા છે પરંતુ તારા લેંઘા-ખમીશનો પહેરવેશ જોઈ અમે ફક્ત આઈસ્ક્રીમ પર રાજી થઈ જઈશું.’ મંગાના ગજવામાં તો એક નવો પૈસો પણ નહોતો. એણે થોડે દૂર ઊભેલા પોતાના બાપ તરફ જોયું. કરસને વિદ્યાર્થીઓને કહ્યું : ‘હું ચારસો રૂ.ની ચોકીદારની નોકરી કરું છું, અને આની મા લોકોનાં વાસણ પાણી કરી ત્રણસો રૂ. મેળવે છે. અમે કેટલીયે વાર એક ટંકથી નિભાવી લઈએ છીએ. અમારી આર્થિક પરિસ્થિતિ જોઈ અમને આ આદેશમાં મુક્તિ આપો.’ આ વાક્ય પૂરું કરતાં જ કરસનની આંખમાંથી બે આંસુ સરી પડ્યાં, દુ:ખનાં !