"આવી રીતે એકલાં પરોણાને જવા દઇએ તો ફરીથી આપણે ત્યાં કોણ કાકો આવે ? અહં અત્યારે બિચારાં એકલાં કરે શું ? કોપરા જોખે ? સ્નેહવદને આ પ્રમાણે શોભનાના વાંધા તોડી પાડ્યા. અમે ત્રણ જણ સ્ટેશને હયાં. ટ્રેનમાં બેઠાં અને ગ્રાંટરોડ ઉતર્યાં. હવે મારાથી રહેવાયું નહિ. હું મરણિયો થયો અને મેં કેસરીયાં કર્યાં. દરવાજો વટાવ્યો કે તરતજ પાસે ઉઉભેલી વિક્ટોરીઆમાં મેં સરલાને બેસાડી દીધી. અને ‘જલ્દી ચલાઓ’ એમ વિક્ટોરિઆવાળાને કહેતો કે હું લગભગ ચાલ્તી વિક્ટોરીઆમાં ચઢી બેઠો. પાછળ સ્નેહવદન "અરે એઇઇઇઇ વિક્ટોરીઆવાળા બેઉકુફ હય! ખડા રખો-અમ આનેકે હય" બોલતા લાંબી છલંગ મારતા આગળ આવ્યા પણ મેં ગણાકાર્યું નહિ. "તુમ તુમારે ચલાઓ" એમ વિક્ટોરીઆવાળાને કહીને, અને "સ્નેહવદને ગુડનાઇટ, તમે તમારી જવાની લોકલ ચૂકી જશો !" એમ સ્નેહવદનને કહીને મેં મોં ફેરવી નાખ્યું.