કાકાએ આટલું બોલતાં બોલતાં પણ બાનો કેવો ઠંડો ડર અનુભવ્યો હશે – તેની મને માત્ર એક નાનકડા ફરકાટ જેવી કલ્પના આવી ગઈ હતી. બાએ એક વાર મારી હાજરીમાં મારા બાપુજીને કહ્યું હતું : ‘જુઓ, અજય આપણો સાત ખોટનો છે એટલે બહુ સાવધાન રહેવું સમજ્યા?’ મારા બાપુજી બાઘાની જેમ કાંઈ સમજી શક્યા નહોતા; એટલે એમણે ‘એટલે ?’ એમ પૂછ્યું હતું. મારી બા બોલી હતી : ‘તમે તો કશું સમજતા જ નથી ! ઊંહ... હું એમ કહું છું કે કાંઈ નથી. પણ સાવધાન રહેવું. આપણી મિલકત પર જેમનો ડોળો હોય એનાથી તો ખાસ. પછી ભલે ને એ આપણા ઘરમાં જ રહેતું હોય. આપણા અજયને કોઈ કાંઈ ખવડાવી-પિવડાવી ન દે તેનું ધ્યાન તો રાખવું પડશે ને.’ આ વાક્ય સાંભળતાની સાથે જ બાપુજીનો ચહેરો એકદમ ગંભીર થઈ ગયો હો. એ જ વખતે કાકા બારણામાં પ્રવેશવા જતા હતા તે આ સાંભળીને એકદમ થંભી ગયા. બાએ સૂપડાથી અનાજ ઝાટકતાં ઝાટકતાં એક ત્રાંસી નજર એમના તરફ કરી. પણ કાકા પોતે જાણે કાંઈ જ સાંભળ્યું ન હોય એમ ખસિયાણું-બનાવટી હસી હસીને બાપુજી સાથે ધંધાની કાંઈક વાત કરવા માંડ્યા હતા. અને એક નાનકડું પડીકું હાથની થેલીમાંથી બહાર કાઢ્યું હતું. તે પાછું અંદર મૂકી દીધું હતું. સમજી ગયો હું. અંદર ખારા બુંદીદાણા હશે. મને બહુ જ ભાવતા. હા, મારા માટે જ લાવ્યા હશે, પણ એ ક્ષણે કાંઈ હવા જ એવી બંધાઈ ગઈ કે ન એ આપી શક્યા ન હું માગી શક્યો. અમારા બન્નેની વચ્ચે જાણે કે બા આવીને ઊભી રહી ગઈ હતી.