ઓશિયાળું મોઢું કરીને હીરો કહેવા લાગ્યો : ‘હું વિનંતી કરવા આવ્યો છું કે હવે ખમ્મૈયા કરી જાવ. ક્યાં સુધી મારો પીછો પકડી રાખશો ? મારી મૂર્ખામી શું એટલી હદ વગરની હતી કે સો વર્ષ થયાં, છતાં તમે સૌ ગુજરાતીઓ મને ભૂલતા નથી ? મારા આત્માની શાંતિ ખાતર હવે મને જતો કરો.’ હીરાની વાત સાંભળી મારું દિલ દ્રવી ઊઠ્યું. અરેરે ! સાવ અજાણતાં બિચારા આ એક અબુધ કિશોરને આપણે કેટલો અન્યાય કરી બેઠા છીએ ? પેઢી-દર-પેઢી હીરાની આ વાત અને તેની કહેવત આપણે વારસામાં લેતાં અને આપતાં જ આવીએ છીએ.