અહીં ‘समरथ’ ‘સમર્થ’ શબ્દ ધનકુબેર કે સત્તાધીશનો નહિ પરંતુ આત્મજ્ઞ કે આત્મસ્થ પુરુષનો નિર્દેશ કરે છે. પ્રાચીન ઋષિમુનિઓએ પંડિત અને જ્ઞાની વચ્ચેના ભેદનો વિચાર કર્યો હતો. તદનુસાર પંડિત આત્મા કે બ્રહ્મના વિષયમાં અન્ય વિષયની જેમ માત્ર જાણકારી ધરાવે છે. એને માટે એ અન્ય વિષયો જેવો એક વિશય હોય છે જેનું જ્ઞાન મેળવવાના પ્રયત્ન દરમિયાન કે ત્યારબાદ એની પોતાની અંદર બદલાવની ખાસ અપેક્ષા રહેતી નથી અને એનો જીવનક્રમ કોઈ ફેરફાર વિના પૂર્વવત ચાલુ રહે છે. પરંતુ જ્ઞાની આત્માની પ્રત્યક્ષ અનુભૂતિ મેળવે કે એની સાથે તાદાત્મ્યનો અનુભવ કરે ત્યારે જ નહિ, તે એ દિશામાં વળે એ સાથે તેના જીવનના પરિવર્તનનો આરંભ થાય છે. એ આત્મકેન્દ્રી કે આત્મસ્થ બને છે અને નિમ્ન ચેતના સહિત એની સમગ્ર ચેતનાના ઊર્ધ્વીકરણનો આરંભ થાય છે; એમ કહી શકાય કે શુભત્વ ક્રમશ: એના જીવનની સાહજિકતા, લાક્ષણિકતા બની જાય છે. આ સ્થિતિમાં એણે સારાં કર્મ માટે વિશેષ પ્રયત્ન કરવાની જરૂર રહેતી નથી, એ જે કાંઈ કરે છે તે ઊર્ધ્વ ચેતના દ્વારા પ્રેરિત હોવાને લીધે અનિવાર્યપણે સારું હોય છે. અહીં શુભત્વ એક સ્વયંપ્રેરિત ઘટના હોવાથી દુષ્કૃત્યો તરફ દોરી જતા નિમ્નવૃત્તિઓના ખેંચાણ માટે કોઈ અવકાશ રહેતો નથી. એ વૃત્તિઓનો જ લોપ થઈ જતાં તેના જીવનના બાહ્ય નિયમનની આવશ્યકતાનો સુધ્ધાં લોપ થઈ જાય છે.