પહેલા તો અમને કેમ્પ ફાયર નહિ હોય એવુ સાંભળીને ખુબ જ દુ:ખ થયું કારણ કે જયારે પણ આપણે કેમ્પની કલ્પના કરી હોય ત્યારે કેમ્પીંગના પ્રતિકરૂપે ટેંટ અને કેમ્પ ફાયર જ તાદૃશ થતા હોય છે. છતાં કેમ્પ ઈંસ્ટ્રક્ટરની વાત સાંભળ્યા પછી લાગ્યુ કે એમની વાત તદન વ્યાજબી છે, આપણે જરૂર સિવાય કોઈપણ વસ્તુનો બગાડના કરવો જોઈએ. કેમ્પ ફાયરનાં સ્થાને એક ત્રિકોણાકાર વાંસનો ટોપલો ઉંધો મુકેલો હતો અને એની ફરતે ફેયરીલાઈટ્સ લગાવેલી હતી આ પ્રકારનાં સેટીંગથી ફાયર જેવો ભ્રામક દેખાવ ઊભો કરેલો હતો. ખુબ જ મજાક મસ્તી સાથે અમે કેમ્પ ફાયરનો આનંદ માણી અને ગરમ-ગરમ બોર્નવિટાને ન્યાય આપી અમે અમારા ટેંટ તરફ પ્રસ્થાન કર્યુ. આ બધાની વચ્ચે અમને એક વસ્તુ વારે-વારે ટ્રેકિંગ પર આવવાના અમારા નિર્ણયને ઢંઢોળીને પુછી રહી હતી એ હતી અહીંની કાતિલ ઠંડી. વાર્તાઓમાં જેમ રાજકુમારી દિવસે ના વધે એટલી રાત્રે વધે એમ અહીં ઠંડી પણ એ રાજકુમારીની જેમ ક્ષણે ક્ષણે વધી રહી હતી. રાત્રે ટેંટમાં ઠંડી ના આવે એ માટે અમે અમારા લગેજથી ટેંટની દરેક સાઈડ કવર કરી દીધી, સાથે-સાથે સ્લીપીંગ બેગમાં કઈ રીતે ગોઠવાવુ એ પણ શીખી લીધુ. ઊંચી-નીચી પથરાળ જમીનની ઉપર તાડપત્રી અને સાદી જાડા કાપડની સાદડી અને એની ઉપર સ્લીપીંગ બેગમાં અમે કે જેમા પડખું ફેરવવુ પણ એક મોટુ ટાસ્ક હતું અને અમારી ઉપર 2 થી 2.5 કિલોનો બ્લેંકેંટ. આ બઘી જ વસ્તુઓ સાથે એડજસ્ટ થતા-થતા અને બીજાના આપણા જેવા જ એડજસ્ટ થવાના પ્રોબ્લેમ સાંભળતા ક્યારે ઊંઘ આવી ગઈ ખબર જ ના રહી. અને હયુમન સાયકોલોજી પ્રમાણે આપણા જેવી તકલીફ જો બીજાને પણ થાય તો માનસિક શાંતિ થાય છે કે તકલીફ સહન કરવા વાળા આપણે એકલા નથી.