મારા ગુરુવર્યએ કહેલ એક દ્રષ્ટાંત યાદ આવે છે. એક વ્યક્તિ સત્સંગમાં નિયમિત રીતે આવતી. તે સજ્જન ભાવ પૂર્વક સંત્સંગ – શ્રવણ કરતાં બાવ વિભોર થઈ જતાં. તેનામાં ઉદભવેલો ભક્તિભાવ હિલોળા લેતો. બિલકુલ સ્વાભાવિક સાહજીક અને પ્રાકૃતિક, કોઈ આડંબર નહિ, તેમના ચહેરા પર પ્રસન્નતા છવાઈ જતી.આંખોમાંથી આસુ વહેતા. પ્રસન્ન ચહેરો અને આંખોમાં અશ્રુ. આ એક દ્રશ્ય વિરોધાભાસ હતો. કોઈએ આ અંગે પુચ્છા કરી. ભક્તિથી તરબોળ ચહેરો છતાં પણ આંખમાં આસું શા માટે?