ગૌતમ બુદ્ધના સમયની વાત છે. રાજકુમાર સિદ્ધાર્થ જ્ઞાનપ્રાપ્ત કરવા માટે ફરી રહ્યા હતા પણ તેમને કોઈ પ્રકારે સંતોષ ના થયો. નીરાશ થઈ મહેલ તરફ ફરતા હતા ત્યાં એક તળાવ કિનારે એક ખીસકોલી જોઈ તે વારંવાર પાણીમાં પૂછડી બોળતી પછી રેતીમાં આવી તે પાણી નાખી દેતી. સિદ્ધાર્થે પુછ્યું અલી ખીસકોલી તું આ તારી પૂંછડી વારંવાર પાણીમાં બોળે છે અને બહાર આવી પૂંછડી ખંખેરી પાણી બહાર ફેંકે છે. આવું કે કરે છે ? ખીસકોલીએ જવાબ આપ્યો : આ તળાવે મારા કુટુંબીજનોને ડૂબાડી દીધું છે તેથી આ તળાવને મારે સુકવી નાખવું છે. સિદ્ધાર્થ બોલ્યા. આ કામ તો તું ક્યારેય નહીં કરી શકે. તળાવને સુકવી નાખવાનું કામ તારાથી બનવાનું નથી. ખીસકોલી મક્કમતાથી બોલી, ભલે તમે એવું માનતા હો, પણ હું એવું માનતી નથી. જે કામ કરવાનો નિશ્ચય કર્યો હોય, તે પર સતત મથ્યા કરવાથી જરુર સફળતા મળે છે. હું તો મારું કામ કરતી રહીશ, સિદ્ધાર્થના હૃદયમાં ખિસકોલીની વાત વસી ગઈ, તેઓ પાછા જ્ઞાન પ્રાપ્તિ માટે જંગલમાં જતા રહ્યા.