૧૯૭૩ના ડિસેમ્બરમાં 'સેવા'ની સભામાં જૂનાં કપડાંનો ધંધો કરતાં પૂરીબહેને ઇલાબહેનને પૂછયું, 'બહેન, આપણી જોડે આપણી બેન્કના હોઇ શકે?' ઇલાબહેને જવાબ આપ્યો કે, 'આપણી બેન્ક ખોલવા માટે જરૂરી પૈસા આપણી પાસે નથી'. પછી તેમણે ઉમેર્યું કે બેન્ક ચાલુ કરવા માટે બહુ મોટી મૂડીની જરૂર છે, ત્યારે જૂના કપડાં વેચતા ચંદાબહેને કહ્યું કે,'આપણે ગરીબ ખરાં, પણ કેટલા બધા છૈયે!' ચંદાબહેનને શબ્દોએ સૌને વિચારતા કરી દીધા. સૌ બહેનોને લાગ્યું આપણી પાસે આપણી બેન્ક હોવી જ જોઈએ. જે તે સમયે સપના જેવી લાગતી આ વાતે સમય જતાં નક્કર રૂપ ધારણ કર્યું.