દુર્યોધનનું પાત્ર જુઓ. એનાં બધાં આલેખનોમાં નથી ઊતરતી. છેક સ્વર્ગમાં પહોંચી ગયા પછી યુધિષ્ઠિર ગયા ત્યારે ખબર પડે છે કે દુર્યોધન ને બધા ત્યાં નરકમાં છે. યુધિષ્ઠિર કહે છે કે મારા ભાઈઓ નરકમાં હોય ને હું સ્વર્ગમાં ન રહી શકું. મારા ભાઈઓ વગર મારે સ્વર્ગમાં નથી રહેવું. ત્યારે દુર્યોધન કહે છે કે યુધિષ્ઠિરનું અપાવેલું સ્વર્ગ મારે નથી જોઈતું. એ કરતાં નરક સારું. શું ખુમારી છે ! આખી જિંદગી યુધિષ્ઠિરે દુર્યોધન માટે સ્વર્ગ જ તૈયાર કર્યું અને આખી જિંદગી દુષ્ટ દુર્યોધન ન જ માન્યો. આખું જીવન એ નરકમાં જ રહ્યો. દ્રૌપદીનાં વસ્ત્રો ખેંચવાની ઘટના બની એની આગળના પ્રસંગો પણ જુઓ. યુધિષ્ઠિરને આપણે જાણીએ છીએ. ધૃતરાષ્ટ્રે તેને વારણાવત્તમાં મોકલી દીધા હતા. મારી નાખવાનું કાવતરું હતું. આ બધી પાંડવોને ખબર હતી. છતાંય તે દ્રૌપદીને લઈને પાછા આવ્યા. ખાંડવવન આપ્યું. જે આપ્યું તે પર તેમણે રાજ્ય વિકસાવ્યું. યુધિષ્ઠિર સમ્રાટ બન્યા. સમ્રાટ બન્યા એટલે નારદના કહેવાથી રાજસૂય-યજ્ઞ થયો. સમ્રાટ બન્યા ત્યારે ઉત્તરમાં અર્જુન ગયો. પૂર્વમાં ભીમ ગયો. દક્ષિણમાં નકુળ ગયો. પશ્ચિમમાં સહદેવ ગયો. આખો દેશ જીતીને યુધિષ્ઠિર સમ્રાટ બન્યા. એમાં ક્યાંય કૌરવો પર ચડાઈ કરી એવું આલેખન નથી. યુધિષ્ઠિર માટે તો પેલા ચાર ભાઈઓ જેવા ભાઈ છે એવા જ આ સો પણ ભાઈ જ છે.