શબ્દો ચોર્યા વિના કહીએ તો આ ફિલ્મનો સૌથી મોટો વિલન એનું નબળું રાઇટિંગ છે. મોટા ભાગના જોક્સ અહીં તદ્દન ફ્લૅટ જાય છે. ખરું પૂછો તો બાલિશ લાગે છે. લગભગ પહેલા જ દૃશ્યથી ફિલ્મમાં એવી બોલાચાલી શરૂ થઈ જાય છે કે જાણે આપણે કોઈ લાઉડ ઍક્ટિંગવાળું સોશ્યલ નાટક જોવા આવ્યા હોઈએ એવી ફીલ આવવા માંડે છે. ત્યાં જ ફિલ્મમાં દેવના દીધેલ જેવા મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ મોહમ્મદ ઝીશાન અય્યુબની એન્ટ્રી થાય છે અને અચાનક ફિલ્મ ટ્રૅક ચેન્જ કરીને સ્ટાર પ્લસમાંથી સબ ટીવી થઈ જાય છે. મતલબ કે ડ્રામામાંથી કૉમેડી. એ કૉમેડીયે પાછી કેવી? તો કહે એકદમ સ્થૂળ, બાલિશ અને દેકારાવાળી. જેમ કે એક માણસ સીડી પરથી નીચે ખાબકે, દરવાજામાં માથું ઘુસાડી દે, ટાણે બંદૂકડી ફૂટે નહીં અને ફૂટે ત્યારે માથા પર ધૂળ પડે, કોકની ગાડી કોક ઉપાડી જાય વગેરે. આવી જાડી કૉમેડીના હેવી ડોઝમાં એક નિષ્ફળ ગયેલા પિતાનું પત્ની અને બાળક પર ઊતરતું ફ્રસ્ટ્રેશન, એને કારણે ઉદ્દંડ અને મોટો થઈને કમિટમેન્ટ ફોબિક બની ગયેલો દીકરો, એ બન્ને વચ્ચે પીડાતી માતાની પીડા, સતત ભાગતા-ફરતા પ્રેમીથી નાસીપાસ થયેલી પ્રેમિકા... આમાંનું કશું જ આપણને એકેય તબક્કે સ્પર્શી શકતું નથી. નબળી બોલિંગમાં જેમ ક્રિસ ગેઇલ જેવો ફટકાબાજ આવીને સટાસટી બોલાવી દે એ જ રીતે ફિલ્મ પૂરી થયા પછી આપણને મારફાડિયો મોહમ્મદ ઝીશાન અય્યુબ જ યાદ રહી જાય છે.