‘અરે આજે તો સોમવાર છે. હમણાં બધાં મળવા આવશે આપણને’ એવા કોલાહલે જાણે મૃદુલા તંદ્રામાંથી જાગી. હા,જેલમાં શુક્રવારથી આજે સોમવાર થયો.મૃદુલાને દરેક જગ્યાએ ગોઠવાઇ જવાની આવડતે તે અહીં પણ ગોઠવાઇ ગઇ હતી. જેલની અંદર એની સાથે રહેલી સ્ત્રીઓના અનુભવો સાંભળી રહેલી ને સમજી રહેલી મૃદુલા જયારે કેદીઓ અને સગાંને મળવાના રૂમ પાસે આવી ત્યારે પહેલી વાર કોઇ ગભરૂ બાળકી લાગી’તી તન્વી એ , એ માહોલ, એ વાતાવરણ, ચારે બાજુની નજરો બસ જાણે તમારી જ પર અટકી રહી હોય એવું અજાણ્યા ડર, આક્રોશ, ન સમજી શકાય એવા અંદેશાઓવાળું, એ વાતાવરણ. ને એમાં નાનકડી હીરને લઇ મૃદુલા પાસે જતી તન્વી આજે પહેલી વાર ‘મા’ બની હતી જાણે-હીરની, તૃષાની, મનહરરાયની અને મૃદુલાની. બધી આંખે કંઇક કહેતી હતી, હૈયા કંઇક ઓર ને હોઠ કશું ત્રીજું જ. ને છતાં વાત કશી જ નહોતી અને સઘળું આ વાતોમાં જ અટવાયું હતું કે મૃદુલા એ કોટડીમાંની કેમની, ક્યારે બહાર આવશે. બહારનાં લોકો, મૃદુલાની જેમ જ સંડોવાયેલા અન્ય અને રાજકીય ગરમાગરમીનો માહોલ તો બધું અસંબદ્ધ જ બતાવતો હતો. પણ તોયે તાલમેલ તો કરવાનો જ હતો. તન્વી તો વમળમાં ફસાયેલી હતી. તૃષાને મનહરરાય મૃદુલા માટે જે કરે એ ખરું. તન્વી તો પોતાના પતિ અનન્યને કશું કહી પણ નહોતી શકી, કે પછી વિધાતાએ તન્વીને બચાવી લીધી કે અનન્ય ઘણા દિવસ માટે બહારગામ હોવાથી તન્વીની હાલત જાણી ના શક્યો જે તન્વીને છુપા આશીર્વાદ જ હતા. કારણ તન્વી, તૃષા, મૃદુલા કે મનહરરાય જમાઇ અનન્ય વિશે જાણે અવું નહોતા ઇચ્છતા, ઇચ્છે પણ કોણ?