લક્ષ્મી હવે સંપૂર્ણ રીતે રોગ મૂક્ત હતી. તેથી તેને ઘેર જવાની રજા આપી. નર્સોએ લક્ષ્મીને નવડાવીને તૈયાર કરી. તેને મેં મારી પાસેના દવાના સેમ્પલોમાંથી થોડી શક્તિની દવાઓ આપી. લક્ષ્મી અમારી બધાની સામે એક ઘડી જોઇ રહી, પછી ધીમે ધીમે ચાલીને હાથ લારીમાં બેસી ગઇ. અમારા બધાની સામે તેણે બે હાથ જોડ્યા. તેની આંખમાંથી નીકળતા આંસુ મને દૂરથી પણ દેખાતા હતા. અને તેનો ધણી તેની લક્ષ્મી લઇને ધીમે ધીમે દવાખાનુ છોડીને જતો રહ્યો. અમે બધા ધીમે ધીમે દવાખાનામાં પાછા ફર્યા. કોઇ રડ્યુ નહી. પણ બધાને એવુ લાગ્યુ કે જાણે તેમનુ કોઇ સ્વજન જતુ રહ્યુ ન હોય? દરેકના મનમાં સંતાપ હતો. બધા સુનમુન બેઠા હતા. કોઇને કામ કરવાનુ મન ન હતુ. દવાખાનુ સુમસામ થઇ ગયુ હતુ. દિવસભરનો કિલકિલાટ અને મજાક એકાએક અદ્રશ્ય થઇ ગયા. સંજોગો જોઇને તે દિવસે દવાખાનુ વહેલુ બંધ કરી દીધુ.