આજે આપણી પાસે પુરાવા છે કે આપણા મહાસાગરોમાં આશરે 150 મિલિયન ટન પ્લાસ્ટિકની કચરો છે. દરિયાઇ જીવન, પક્ષીઓ અને વનસ્પતિઓ ખરેખર ગુંગળાઈ ઉઠ્યા છે. વિશાળ ખુલ્લી જગ્યાની જમીનો એવી તો અવિનાશી પ્લાસ્ટિકના કચરાથી ભરાયેલી પડી છે કે ને તેને બાયોડિગ્રેડ કરી શકાતી નથી. સૌથી વધુ ચિંતાજનક વાત તો એ છે કે આ કચરોમાંથી ઝીણા પ્લાસ્ટીકના કણો હવે પાણીના સ્રોતો અને ખોરાકની સાથે ભળ્યા છે. તાજેતરનો ઘણા દેશોના નળના પાણીના નમૂનાઓનો અભ્યાસ દર્શાવે છે કે માઇક્રોપ્લાસ્ટિક્સ દ્વારા સૌથી દૂષિત પાણીમાં યુએસ અને લેબનોન બાદ ભારત ત્રીજા સ્થાને છે. ભારતમાં ચકાસાયેલ નમૂનાના 82.4%માં પ્લાસ્ટિક મળી આવ્યુ હતું. જ્યારે પ્લાસ્ટિક ખોરાક કે પાણીની સાથે શરીરમાં જવાથી થતી અસરની હજુ આકારણી કરાઈ રહી છે. એ તો સર્વવિદિત સત્ય છે કે પ્લાસ્ટિક કચરોથી થતી પાણી પુરવઠા પરની વ્યાપક અસર એક ગંભીર ચિંતાનું કારણ છે. 1950ના દાયકાથી વિશ્વભરમાં કુલ 8.3 અબજ ટન પ્લાસ્ટિકનું ઉત્પાદન કરવામાં આવ્યું છે. પરંતુ તેમાંથી માત્ર 20% રિસાયકલ કે નાશ કરવામાં આવ્યું છે. બાકીનું પ્લાસ્ટિક દરિયામાં, પર્વતોના ઢોળાવ પર, નદીઓ અને ઝરણામાં, કુવાઓમાં, જમીનમાં ખાડાઓમાં અને જેને ભારત જેવા દેશમાં શહેરી ફૂગ ગણવામાં આવે છે તે કચરાના ઢગમાં સમાયેલું છે. પ્લાસ્ટિકની સમસ્યાનો ઉકેલ લાવવાનું એટલું તો પડકારરૂપ બની ગયુ છે કે આપણે તેના ઉત્પાદન અને વપરાશમાં રિવર્સ એન્જિનિયરિંગ લાગુ પાડવાની નોબત આવી છે.