ચાર કલાક પછી આખરે ટૂ બાય ટૂ લક્ઝરી મળી ગઈ ત્રણ કલાકમાં તો હું મુંબઈ પહોંચી જઈશ, કલ્યાણીને વિચાર આવ્યો. બસ ફરી પોતાની સફર તરફ ગતિ પકડી ચૂકી હતી અને કલ્યાણીની લેખક તરીકેની નજર પણ પોતાની સફર શરૂ કરી ચૂકી હતી. કલ્યાણી વાપીથી બસમાં ચઢી ત્યારથી જ તેણે નોંધ્યુ હતું કે બસનો ડ્રાઈવર બીજી અનેક બસમાં હોય છે તેવો જરા પણ લાગતો નહોતો. તેની નજર, તેના ચહેરા પરના ભાવ વગેરે અલગ હતાં. તેણે આટલી ટૂંકી સફરમાં પણ એ વાત બરાબર નોંધી હતી કે જરૂર હોય ત્યાં કે ન હોય ત્યાં પણ બોલ બોલ કરીને દિમાગ ખાવાનું કામ માત્ર ક્લીનરનું જ હતું. ડ્રાઈવર સીટ પર બેઠેલો પુરૂષ તો જાણે જરૂર હોય ત્યાં પણ નહોતો બોલતો. માત્ર તેની નજર ફરે અને ક્લીનરે સમજી જવાનું રહેતું. રાતનું અંધારું હતું તેથી સાવચેતીના રૂપે કે પછી તેની ડ્રાઈવિંગની સ્ટાઈલ જ એવી હતી તે તો હજી કલ્યાણીને ખબર નહોતી, પરંતુ કલ્યાણીને લાગ્યું કે જાણે તેની આંખો એકેય પલકારો જ નથી મારી રહી. સતત અપલક તેની નજર રસ્તા પર મંડાયેલી હતી. સામે ચાલીને તેની બાજૂમાં જ કહી શકાય એટલી નજીક આવી સુંદર અને યુવાન છોકરી બેઠી હોવા છતાં જાણે તે વાતનો તેને કોઈ ફર્ક જ નહોતો પડી રહ્યો. કલ્યાણીની અંદરની લેખિકા તેને પજવી રહી હતી કે એક બ્યુટીફૂલ છોકરી પ્રત્યેનું આ ઈગ્નોરન્સ તેને ઠરવા નહોતું દઈ રહ્યું એ તો રામજાણે પણ કલ્યાણીએ બળજબરીપૂર્વક વાત-ચીતનો દૌર શરૂ કર્યો. 'ક્યાંની છે આ બસ, રોજ મુંબઈનો ફેરો મારો છો કે ક્યારેક ક્યારેક જ?' તેણે પૂછ્યું. 'ઈડર, હિમ્‍મત નગરની છે. મહિને દહાડે બે-ચાર આંટા થઈ જાય મુંબઈના...' જવાબની આશા ડ્રાઈવર પાસે હતી પરંતુ ક્લીનરે જવાબદારી નભાવી લીધી. 'મેં તને નહીં આમને પૂછ્યું છે.' ડ્રાઈવર તરફ ઈશારો કરતાં કલ્યાણીએ કહ્યું. 'મતલબ, જવાબ સાથે હોવો જોઈએ, ભલે ગમે ત્યાંથી મળે...' પેલા મહદાંશે ચૂપ જ રહેતાં ડ્રાઈવરે કહ્યું અને તેનું આ વાક્ય સાંભળી કલ્યાણીની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. જાણે તેને કોઈ ખૂબ જાણિતો, હજ્જારોવાર સાંભળેલો અવાજ યાદ આવી ગયો. તે આગળ કશુંય બોલાવાનું કે પૂછવાનું જ જાણે ભૂલી ગઈ હોય. તેની આંખો વારંવાર તે યુવાનને માપવાની, વાંચવાની કોશિશ કરવા માંડી.