પરંતુ, જ્યારે વામપંથી ઈતિહાસકારો એમ કહે છે કે હિન્દુ રાજાઓ મંદિરમાં ઘુષણખોરી કરીને મૂર્તિઓ લઈ જતા ત્યારે એમનો કહેવાનો ભાવાર્થ એમ જ હોય છે કે હિન્દુ રાજાઓ હકીકતમાં આ મૂર્તિઓનો નાશ કરી નાંખતા હતા. પરંતુ હકીકતમાં રાજાઓ મૂર્તિઓને પોતાના કબજામાં લઈને અન્ય સુરક્ષિત સ્થળે લઈ જતા હતા અને મૂર્તિઓના પૂજન માટે પોતે મંદિરો બનાવતા હતા. એવા માત્ર અડધો ડઝન જેટલા જ બનાવો છે જ્યારે રાજાઓએ મૂર્તિઓને પોતાના તાબામાં લીધી હોય પણ એથી વધુ મહત્ત્વનું એ છે કે મૂર્તિઓની સંપૂર્ણ આમન્યા જળવાતી અને પૂર્ણ આધ્યાત્મિક્તાના ભાવ સાથે પૂજા થતી. અને સમય આવ્યે આ મૂર્તિઓનું સંપૂર્ણ ભાવભક્તિપૂર્વક અને શાત્રોક્તવિધિ અનુસાર પુન:સ્થાપન કરવામાં આવતું. મુસ્લિમ આક્રાંતાઓ તો મૂર્તિઓને ખંડિત કરીને ઘણી વખત મસ્જિદના પગથિયે ફેંકી દેતા જેથી મસ્જિદ આવનારા મુસ્લિમો એ મૂર્તિઓ ઉપર ચાલીને રગદોળી દઈ શકે. એવી જે એમની રીત હતી એ કરતા તદ્દન વિપરીત રીત હિન્દુ રાજાઓની હતી. એટલે હિન્દુ રાજાઓ મૂર્તિને પોતાના તાબામાં લઈ લેતા અને મુસ્લિમ આક્રાંતાઓ મૂર્તિઓનું ખંડન કરી દેતા એ બંને બાબતોની આ સરખામણી અયોગ્ય છે અને બંને વચ્ચે કોઈ ભેદ નથી એવું બતાવવું એ શૈક્ષણિક રીતે પણ અયોગ્ય છે.