મૂળીની ભો થાળી જેવી સપાટ અને થોડા માણસે એ ભોં ઉપર આપણો બચાવ થઈ શકે નહિ, તેથી જતો અને પરમારો માંડવના વંકા ડુંગર ઉપર આશરો લે છે, સૂમરાની ફોજ નજીક આવી વંકા ડુંગરાની કોતરમા ફોજે ઓડા લગાવી ઉપર જવા માટે તૈયારી કરી પરંતુ ઉપર જવાનો લાગ આવે નહી, વંકા ઉપર ચડવા એક મારગ કેડી એ પણ વિકટ હતી, અગર શત્રુ ઉપર ચડવામા ભુલ કરે…. તો શત્રુ કા પલભરમાં ઉપરની ગોળીએ વિંધાય કાં નીચેનાં ઊંડાં કોતરામાં ઉપરથી પડીને મરે. આથી દિવસ પસાર થતા ગયા એમ છ મહિના જેટલો સમય વીત્યો, એક દિવસ પરમારોના મુકામમાં કુંવર હાલાજીએ વેલા નામના હજામને કાંઈક આકરાં વેણ કહી નાખ્યા હશે અને હજામથી તે વેણ સહન થયા નહી હોય, અટલે હજામ તે ન સંખાવાથી વેલો ભાગીને સૂમરા બાદશાહની છાવણીમાં આવ્યો.