‘પપ્પાજી અંદરથી ભાંગી પડ્યા છે. મંજુબાના અવસાન પછી બધાની સામે એ પોતે સ્વસ્થ હોવાનો ડોળો કરે છે, બાકી મનોમન હચમચી ઊઠ્યા છે. વેદનાથી વલોવાઈને એમનું મનોબળ તૂટી ગયું છે. એ છતાં, આપણા બધાનો વિચાર કરીને પોતે આઘાતને પચાવી લીધો છે એવું નાટક કરે છે. પોતે જે દુઃખ અનુભવી રહ્યા છે એ સંતાડીને આપણને હિંમત આપવા માટે ઓલરાઇટ હોવાની એક્ટિંગ કરે છે. સોફા ઉપર બેસીને એ મંજુબાના ફોટા સામે જોતા હોય ત્યારે એમની આંખોમાં વેદનાનો દરિયા છલકાતો હોય એવું સ્પષ્ટ દેખાય છે.’ પોતાના નિરીક્ષણના આધારે અલકાએ જાણકારી આપીને ભાવિકા અને શાલિનીને સમજાવ્યું. ‘ આ પરિસ્થિતિમાં, એમને અણસાર ના આવે એ રીતે આપણે એમને સંભાળી લેવાના છે. મેં જોયું છે કે બાળકોની કંપનીમાં એ વધુ હળવાશ અનુભવે છે. આકાશ અને આકાંક્ષાને કહી દઈશ કે જ્યારે પણ નવરાશ મળે ત્યારે દાદાજી સાથે રમો...’ એણે ભાવિકા સામે જોયું. ‘તું પણ ભૈરવી અને ભૌમિકને કહેજે કે દાદાજીને વળગો. એમને બંગલાના ગાર્ડનમાં ચક્કર મારવા લઈ જાવ. એ ચારેયની ટૂકડી દાદાજીને બગીચામાં લઈ જશે તો ખાસ્સો ફેર પડશે.’