સૌ. ગોપીએ હંમેશાં ભરપૂર પ્રેમની અપેક્ષા રાખી છે – ને મેં પણ ! જોકે મને હંમેશાં સમજણ સાથેના પ્રેમની ઝંખના રહી છે. પરિણામો સ્પષ્ટ હતાં – હઠાગ્રહ, રિસામણાં, જિદ, કઠોરતા, ગેરસમજણ ! દામ્પત્યજીવનમાં અમે આ બધાંનો મુકાબલો કરીને હાર્યાં-થાક્યા છીએ, પરંતુ સહજીવનને સુકાવા નથી દીધું ! કઠોર આચરણોએ સમજણ આણી છે ને સમજણો દામ્પત્યને રસિકતા આપી છે. જીવનનો રહેંટ ભરાતો-ઠલવાતો રહ્યો છે. ગોપીની તીવ્ર ને તારસ્વરે થતી ફરિયાદ તે પ્રેમની અભિવ્યક્તિની ! ‘પ્રેમ હોય એટલું પૂરતું નથી, એ વાણી-વર્તનમાં બીજાંનેય રત… એટલે દાખડો-દંભ ગમે નહીં ! પ્રેમ જેને માટે હોય એને તો આપણી આંખોમાં ને અવાજમાં એ વર્તાવો જ જોઈએ… બસ ! સામું માણસ પારખી ન શકે તો દુઃખ થાય – મને તો ! ગોપીની અપેક્ષા ભંગ પછીની કઠોરતા અને જિદોને લીધે હું વારંવાર ઉઝરડાતો રહ્યો છું છતાં મેં-મારી સમજણથી – એને પત્ની તરીકે ‘તરસ્યા મલકની નદી’ તરીકે અનુભવી છે. જળવિહીન સુક્કી વેળાઓમાં મેં એના ભીતરમાં વહેતાં વારિ સાંભળ્યાં છે. છતે પાણીએ તરસ્યો રાખ્યો હોય ને પછી એ, તરસથી તરસી તિરાડોવાળી ભૂમિ પર, વાદળીની જેમ વરસી હોય – થોડી વીજળીઓના કડાકાભડાકા અને ગર્જના પછી ઝરમર ફૂહારો ચાલતી હોય ! આવા દિવસો ઓછા ખરા, પણ યાદગાર તો એ જ- ખરા થાંભલા જેવા એ દિવસોને સહારે દામ્પત્યનું છાપરું ટકેલું છે – હજી એમાં ચૂવા પણ ઓછા જ પડેલા છે ! આ છાપરું કાચું હોય એટલું વધારે વરસે છે ! !