વિકાસને લગતી બાબતો માટે બેંકોના ધિરાણની લગતી બાબતોમાં કોઈને એવી અલગ છાપ મળે છે કે સત્તાવાળાઓ બિનનફાકારક અસ્કયામતો (એનપીએ) ને લીધે કોર્પોરેટ્સ અને બેન્કોની ટ્વીન બેલેન્સ શીટની સમસ્યાઓથી ભરાઈ ગયા છે. બીજી તરફ, ભારતના આર્થિક માળખામાં ઇન્ફોર્મલ ક્ષેત્રોનું ભારે આધિપત્ય છે અને તેને બેન્કિંગ પ્રણાલી દ્વારા અવગણવામાં આવે છે. ભારતીય બેન્કિંગ પ્રણાલીએ અર્થતંત્રના જુદા જુદા ક્ષેત્રોમાં કાર્યરત લાખો ઇનકોર્પોરેટેડ સાહસોને સમાવ્યા નથી તેથી, જીડીપી રેશિયો પ્રતિ ભારતની ખાનગી બેન્કોનું ધિરાણ 52% જેટલું ઓછું છે, જે ઘણા તુલનાત્મક અર્થતંત્રોમાં 110% કે તેથી વધુ છે. ઉત્પાદક ક્રેડિટ વિતરણ માટે આ સંભવિત મોટી સંખ્યાને સમાવવા માટે આ વિચાર બેન્કોની સંસ્થાકીય અને સહાયક આવશ્યકતાઓમાં જવો જોઈએ. આ ઉપરાંત, મોટા પાયે નાણા સંસ્થાઓના બંધ થવાના કારણે ઔદ્યોગિકરણ પ્રક્રિયાને સહન કરવું પડ્યું છે. આરબીઆઇ દ્વારા આશરે દોઢ વર્ષ પહેલા કરવામાં આવેલી નવી દરખાસ્તો બંધ થઈ નથી. તે માટેના કોઈ પ્રયાસો પણ કરવામાં આવ્યા નથી. આ દરખાસ્તની એક બુદ્ધિગમ્ય વૈચારિક નબળાઈ એ ખાનગી ક્ષેત્રની અગ્રણી નોન-બેન્કિંગ ફાઇનાન્સ કંપનીઓ પરનો વધુ પડતો ભાર છે. જાહેર ક્ષેત્રની સહાયતા ન હોય તો આનાથી ઉદ્યોગ માટે લાંબા ગાળાના ફાઇનાન્સને પ્રદાન કરવા માટે આવશ્યક સંસાધનોને ક્યારેય ચલાવી શકશે નહીં.