આજે ભયાવહ પાંચમી રાત્રી હતી. ચુસ્ત દોરડા વડે કસીને બંધાયેલા હાથનાં કાંડાં ઉપર દોરડાનાં લાલ ગાઢાં નિશાન બની ચૂક્યાં હતાં. મોઢામાં દબાવવામાં આવેલું કપડું ફક્ત થોડી ક્ષણો માટે રુકસારના મોઢામાંથી કાઢવામાં આવ્યું હતું. થાળીમાં પિરસેલું ભોજન ગમે કે ન ગમે, પીરસનાર વ્યક્તિ પર છલોછલ ઘૃણા ને નફરત ઉભરાતાં હોય તો પણ ભૂખની આગળ બેહાલ અને લાચાર માનવી પાસે અસ્તિત્વ ટકાવવા માટે એ સ્વીકારવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ ખરો? થોડી ક્ષણો માટે મોઢાની મુક્તિ મદદ માટેના પોકારની તક બની રહેતી, જો સામે બેઠેલા શિવના હાથમાં થમાયેલ લાંબો છરો રુકસારના પિતાની ગરદન ઉપર ગોઠવાયો ન હોત! રડીને સૂઝેલી આંખો સતત વહીને ભીનાશ અને ભેજથી વધુ ભારે અનુભવાઈ રહી હતી. પાણીનો અંતિમ ઘૂંટડો ભરી રુકસાર ફરીથી ખુરશી ઉપર યાંત્રિક રીતે ગોઠવાઈ ગઈ. હાથમાંનો અતિ તીક્ષ્ણ છરો બાજુ પર ગોઠવી શિવે ફરીથી રુકસારના હાથ કસીને બાંધી દીધા. કપડાનો ડૂચો ફરીથી મોઢામાં દાબી દીધો.