પ્રણામ, આ સાથે વિમાનની ટિકિટ મોકલી છે. ટિકિટમાં પંદર દિવસનો ગાળો રાખ્યો છે એટલે તૈયારી માટે તને સમય મળશે. મારે ખરચે જ તું આવી શકે એવો અર્થ કરી ગુસ્સે ના થતી. કેટલીય વખત વિનંતી કરી ચૂકી છું પણ તેં બહાનાં જ બતાવ્યાં કર્યા છે એટલે છેલ્લા ઉપાય તરીકે આમ કરવું પડ્યું છે. ક્યાં સુધી નારાજગી રાખ્યા કરવી છે ? દીકરી ન હોવાનું દુઃખ ઘણી માને મોઢે મેં સાંભળ્યું છે પણ તને મળેલા એ સુખને તો જાણે તેં ફંગોળી દીધું છે. હા, ભૂલ કરી બેઠી હતી પણ વ્યક્તિ એ કોઈ પદાર્થ તો નથી કે જેને ચાખીને પારખી શકાય ? મારા કેટલાય પ્રાયસો છતાં વિજય સાથે મારાં લગ્નની સંમતિ તારી કે પપ્પા પાસેથી મેળવી શકી ન હતી. જ્ઞાતિભેદ, અજાણ્યું ઘર અને મારી નાદાનિયત એવું બધું તમારાં વિરોધનું કારણ હતું. અમારી મૈત્રીને કારણે અમે એકબીજાંને સમજીએ છીએ અને ગાઢ પ્રેમ કરીએ છીએ એવી ધારણામાં અમે સિવિલ મેરેજ કરી લીધાં. ‘હવે તારું મોઢું અમને દેખાડતી નહીં’ એવા તારા આકરા બોલ છાતીએ ઝીલી, વિજયથી છૂટા પડાવાનું થયું ત્યાં સુધી તમારે બારણે પગ મૂક્યો ન હતો. એક જ વરસમાં વિજયનો પ્રેમ કેમ ઓસરી ગયો તે આજ સુધી હું પણ જાણી શકી નથી. અભણ પડ્યું પાનું નિભાવી લેતાં હશે પણ અમે બંને તો ભણેલાં. લગ્ન ઉપર બોજની જેમ વેંઢારવાને બદલે છૂટા પડી જવાનું સ્વીકાર્યું. તમને ગમે કે ના ગમે પણ વિજયથી છૂટા પડ્યા પછી મારો આશ્રય બીજે ક્યાં હોય ? હું તમારા પાસે પાછી ફરી. છ મહિના મહેમાનની જેમ કાઢ્યા. પપ્પાનું હૃદય પીગળ્યું. સ્થિતિ સમજીને એમણે મને સ્વીકારી લીધી અને તનેય સમજાવતા રહ્યા પણ તું મને માફ કરી શકી નહીં. બૅંગલોરમાં નોકરી મળતા ત્રણેના સુખ ખાતર તમને છોડીને અહીં આવતી રહી. અહીં અંક્તિ મળ્યો. એકબીજાને ગમ્યાં અને લગ્ન કરી તમારા આશીર્વાદ લેવા આવ્યાં હતાં ત્યારે પપ્પાની આંખમાં નર્યો સ્નેહ અને તારી આંખમાં નરી ઉપેક્ષા હતી. ખેર ! જરૂરી ન હોવા છતાં બળતા હૈયે આ બધું લખાઈ ગયું છે. માફ કરજે. અમારા નવા ફ્લૅટમાં પગલાં કરી અમને આશીર્વાદ આપ એવું અમે બંને હૃદયથી ઈચ્છીએ છીએ. આ મારો છેલ્લો પ્રયાસ છે. આવવા ન ઈચ્છે તો ટિકિટ ફાડીને ફેંકી દેજે હું તો તને ઝંખતી જ રહીશ.