વહેલી પરોઢે બરોડાથી અમે આવ્યાં ત્યારે મોટા પપ્પા પલંગ પર આરામની નીંદ લઈ રહ્યા હતા. પાસે મહારાજ અને દાસકાકા જાગતા બેઠા હતા. ઝાંપામાં પ્રવેશતાં જ ટાઈગરની હાલત જોઈ અમારા હૈયામાં ફાળ પડી. દાદીમાએ બધી વાત કરી ત્યારે જ અમને હકીકત સમજાઈ. સૌની એક આંખમાં હર્ષનું આંસુ હતું તો બીજી આંખમાં વિષાદનું. અમે બ્રાહ્મણને બોલાવ્યો. એણે ટાઈગરના મુખમાં ગંગાજળ રેડ્યું, તુલસીનું પાન મૂક્યું. આપે અમારા બગીચાના ખૂણા પર મોગરાનું જે સર્કલ જોયું હતું એ જગ્યાએ નોકરે ખાડો ખોદ્યો. ટાઈગરને એમાં દફનાવી સૌએ મોગરાનાં ફૂલોની અંજલિ આપી. દરેકે ખોબો ખોબો મીઠું નાખ્યું…. ઉપર માટી વાળી દીધી. આસપાસ બેસી સૌએ આંસુભીની આંખે પ્રાર્થના ગાઈ. એના મૃત્યુના તેરમા દિવસે સોસાયટીનાં સૌ બાળકોને જમાડ્યાં. સોસાયટીનાં સૌ કૂતરાંને લાકડશી લાડુ ખવડાવ્યા. અમારા માળીએ એ ખાડાની આસપાસ મોગરાના છોડ વાવી દીધા.’ કહી નીરવ સાચા અર્થમાં ની-રવ થઈ ગયો.