‘બાપદાદાના વખતથી અમારા ઘરમાં લક્ષ્મીજીની મહેરબાની. ધંધાની આવડત ભલભલાને આંટી મારી દે એવી. વળી મહેનત પૂરેપૂરી કરવાની. દાદા-દાદીનો સ્વભાવ દાનેશ્વરી. મને યાદ છે કે દાદી જીવતાં હતાં ત્યારે રોજ રાતે સૂતાં પહેલાં ઘરના ઓટલા ઉપર ઘઉંના લોટનો ડબ્બો ભરીને મૂકવાનો. એ જીવ્યા ત્યાં સુધી ધાર્મિકતાપૂર્વક એમણે આ નિયમ જાળવેલો. જરૂરિયાતવાળા પણ ખાનદાન માણસની હાલત કફોડી હોય. એ હાથ લંબાવી ના શકે. વહેલી પરોઢે આવા પરિવારના લોકો આરામથી લોટ લઈ જાય. સવારે ખાલી ડબ્બો જોઈને દાદીને બહુ સંતોષ થાય….’ ચંદુલાલે હસીને બંને શ્રોતાઓ સામે જોયું, ‘દાદીનો એ ગુણ મને વારસામાં મળ્યો. સામેવાળાને કંઈક આપીને રાજી થવાનું…. મોટી ટાંકી ચોકમાં હવેલી જેવું અમારું ઘર. બાપાનો શ્રોફનો કારોબાર. પંદરેક વર્ષ પહેલાં એક દા’ડો એમને શું સૂઝ્યું કે ખપ પૂરતી મૂડી રાખીને બાકીના બધા રૂપિયામાંથી રાજકોટની આજુબાજુના ખેતરોનાં ખેતરો ખરીદી લીધાં. એક દસકામાં ભાવ એવા વધ્યા કે ન્યાલ થઈ ગયા. સાત પેઢીની કમાણી એ જમીનોમાંથી મળી ગઈ….’ આનંદ અને જયેશ અહોભાવથી એમની સામે તાકી રહ્યા હતા. ચંદુલાલને પ્રભાવશાળી અવાજ ઉપરાંત બંને હાથની વિવિધ મુદ્રાઓ સાંભળનારને મંત્રમુગ્ધ કરી દેવા સમર્થ હતી.