આનું નામ, ધમાકેદાર એન્ટ્રી.. જાણે છાપું વાંચીને પડતો હોય એવો વરસાદ. અનરાધાર, ધોધમાર. મુશળધાર. દિવસે અંધ બનીને ઊભા રહેતા સ્ટ્રીટલાઇટના થાંભલા પહેલી વાર સરકારી નથી લાગતા. જોકે વૃક્ષો ભલે સ્થિર ઊભાં હોય, પણ નહાવા પડેલાં છોકરાંઓની જેમ આખી સોસાયટીમાં ફરતાં હોય તેવાં લાગે છે. દરેક પાંદડું એક લીલીછમ જીભ બની ગયું છે, અને કોઈ મોટા વરુણયજ્ઞની ઋચાઓ ગાવા બેઠેલી સહસ્ર કુંવારિકાઓ ગાઈ ઊઠી હોય એવું લાગે છે. સફેદ રંગની ગાડીઓ જે થોડા સમય પહેલાં શાંત પડેલી કોઈ ચક્રવર્તી રાજાની કામદુધા ગાયો જેવી લાગતી હતી, અત્યારે સાવ જુદી લાગે છે. શતસહસ્ર ટીપાંઓનો તરખાટ પહેલી જ વાર કોક રાગમાં કશુંક ગાવા બેઠા હોય તેવું લાગે છે. ગાડીઓના ઓલવાઈ ગયેલા પડછાયાઓ ગૂગલમેપ ઓઢીને ઊંઘી ગયા છે. મારી લાઇબ્રેરીમાંથી ડોકિયું કાઢી બાણભટ્ટ મને એમની પંક્તિ સંભળાવે છે, વૃદ્ધાવસ્થાને કારણે પડી જવાના ભયથી વૃક્ષે ગગનસ્કંધનો જાણે ટેકો લીધો છે. ગાડી પર ટિપાતાં ટીંપાંઓ રસ્તા પર બિંદુ બની જાય છે. એક નાનકડું વર્તુળ દોરીને સમાઈ જાય છે પોતે માનેલા સિંધુમાં. રસ્તો તો ક્યારનોય દબાઈ ગયો છે, આ બિંદુઓની વાનરસેના એની સાવ કઠોર પાંસળીઓ પર જાણે કે માર્ચપાસ્ટ કરતી ચાલી રહી છે. એમાં કોક ગાડી આવે તો એના અહંના છાંટા ઊડે એ વધારાના. આ સમય છત્રી શોધવાનો નથી હોતો. અહીં તો ચાલી નીકળવાનું હોય છે, પોતાના સરનામા પર એક વરસાદી પોતું મારવા માટે. આમ તો ઇચ્છા થાય છે કે એક કાગળની હોડી બનાવી નીકળી પડીએ બાળપણના કોઈ ભગ્ન નગરમાં… પણ જાગી ગયેલું મન ના પાડે છે, કશી પણ સ્મૃતિ વગર કેવળ ભીંજાવવાનું નામ જ… અરે…! યાર! નામ વગરની, રંગ વગરની આ ગલી જ અદ્ભુત છે… કશા બળ વગર ખેંચાઈ શકો તેવી આ તિથિ વગરની, સૂર્ય અને ચંદ્ર વગરની, તડકા અને છાંયા વિનાની એક નિર્ભેળ ક્ષણ છે, ભળી જાઓ, ઓગળી જાઓ.