આ અંગ્રેજી પુસ્તકમાં જ્યારે ટીન-એજ કે પ્રી-ટીન એવા શબ્દો પ્રયોજ્યા છે તે થોડા સમય માટે ભૂલી જઈએ અને મનમાં આપણી ભાષામાં જીવનની જુદી જુદી અવસ્થાઓ માટે જે અનેક શબ્દો છે તે સઘળા સળવળી ઊઠે છે. નવજાત શિશુ, કિશોર, તરુણ, યુવાન, આધેડ, પ્રૌઢ, વૃદ્ધ અને છેલ્લે તો મરણોન્મુખ માણસ. આ બધા બોલીએ એટલે મનુષ્યજીવનની વિશેષતાઓના આંખ સામે સરસ ચિત્રો ઊપસે છે. જીવનના દરેક તબક્કાની એક તાકાત હોય છે, જીવનનું સત્ય અને સૌંદર્ય પ્રગટતું હોય છે. નવજાત શિશુને જોઈએ એટલે જાણે કે પુષ્પની પાંખડી જોતા હોઈએ એવી અનુભૂતિ થાય છે. રવીન્દ્રનાથ ટાગોરે તો એમની લાક્ષણિક શૈલીમાં કહ્યું કે ‘એક બાળક જન્મે છે ત્યારે જણાય છે કે ભગવાનને હજી મનુષ્યમાં શ્રદ્ધા છે.’ એ શિશુ હસે છે ત્યારે જે મંજુલ ધ્વનિ ઊઠે છે, એમાં એક ઝરણાનો પડઘો હોય છે, એ કોમળતાની કવિતા હોય છે, એનાં અંગોમાં પૃથ્વીનાં અપરિચયનાં જે નિશાન હોય છે તે એક મુગ્ધતા જન્માવે છે. પછી, ભાષા પ્રવેશે છે, એની કાલીઘેલી બોલી કોઈ મધુમાલતીની વેલના વળાંકોનાં પ્રતિરૂપો લાગે છે. ભાષાનો જન્મ થતાં જ કલ્પનાઓ કપડાં પહેરી લે છે, સ્વપ્નાઓને આકાર મળે છે. ઊંઘ થોડી છીછરી બને છે. જગતને જીતવાના સપનાઓની એક નદી લોહીના પ્રવાહમાં ભળે છે, યૌવનની પાંખો ફુટે છે, બાહુઓમાં છલાંગ લગાવવાની ભૂખ લાગે છે, ઉર્મિલ સંચાર અને પ્રેમના અંકુરોથી એક નાનકડા ઉપવનની નજાકતની નમણી ડાળ ઝૂકતી જણાય છે. પ્રેમ અને શરીરની ‘કેમેસ્ટ્રી’ એક રોમાંચભર્યા વિશ્ર્વમાં જગાડે છે, એક સાથીની શોધ થાય છે અને ઉમા-શંકરની સહોપસ્થિતિનું એક પ્રેમપ્રયાગ જીવનની ઇતિકર્તવ્યતાના એક ઉચ્ચ શિખરનો સ્પર્શ કરાવી જાય છે. અડધે રસ્તે જતી જીવનનૈયા હવે સમુદ્રનાં તોફાનોને અનુભવવા લાગે છે. આધેડવયનાં મનોવલણો ઘડતરની ઝીણી ઝરમર ભાત પાડે છે. મનુષ્યના જીવનની આ ’મીડ-લાઈફ ક્રાઇસીસ’ એક સ્વ-અધ્યાયની નિશાળ હોય છે. જગતની પાકી થયેલી ઓળખ અદ્ભુત સમજની જનની બને છે. એકાવનથી શરૂ થતા વન-પ્રદેશની બન્ને બાજુઓ સમજવા જેવી છે, એક તરફ અનુભવનાં ઘટાટોપ અને છાયાસમૃદ્ધ વટવૃક્ષો તો બીજી તરફ રાની-વિકરાળ પશુઓ હિંસક માનસિકતાથી લાલચોળ અને ભયગ્રસ્ત શક્તિ ક્ષીણ થતી મન-તનની ઝાંખી પડેલી જોડી. પછી આવે છે વૃદ્ધાવસ્થા જે વર્ધમાન નથી રહ્યા એમને અભિશાપની જેમ પીડે છે, જગતની ઉપેક્ષા અને અશક્ત-અંગ-ઉપાંગોની વાંકી વળી ગયેલી ભાષાને સહારે જીવવાની વિડંબના વિતાડે છે. જો ’ભજ ગોવવિંદમ્’વાળું સત્ય સમજાયું ના હોય તો મરણોન્મુખ જીવને શિવ દેખાતા નથી. જીવન એક યાત્રાને બદલે યાતના બની જાય છે.