ગુરુને જ્યારે એ વાતની જાણ થઈ ત્યારે એમણે પોતાના શિષ્યને કહ્યું : ‘રામાનુજ ! આવુ કર્યું એટલે તું તો નરકમાં જવાનો !’ રામાનુજ કહે, ‘જી, હું તો નરકે જવાનો એ ખરું. પણ મેં જેમને એ મંત્ર શીખવ્યો તે લોકો પણ શું નરકે જશે કે ?’ ગુરુ કહે, ‘ના, એ લોકો નરકે નહીં જાય.’ એ સાંભળીને રામાનુજે કહ્યું : ‘બસ તો તો એ લોકોનો ઉદ્ધાર થતો હોય તો હું પોતે નરકે જવા તૈયાર છું.’ એમનો આ જવાબ સાંભળીને ગુરુ પ્રસન્ન થઈ ગયા. રામાનુજના જીવનનો આ સર્વશ્રેષ્ઠ કિસ્સો છે. રામાનુજે ભક્તિનો મહિમા વિસ્તાર્યો. એમણે હરિજન-પરિજનના, ઊંચ-નીચના ભેદ ગણકાર્યા નહીં ને પોતાના શિષ્ય મંડળમાં બધી વરણને સ્વીકારી. અને આ બધુંય એમણે તે જૂના જમાનામાં કર્યું ! રામાનંદ, તુલસી, કબીર વગેરે બધા ઓછેવત્તે અંશે રામાનુજના સંપ્રદાયના જ હતા. ‘ઓછેવત્તે અંશે’ કહેવાનું કારણ એ કે કબીર રામાનુજ કરતાં થોડી જુદી વાત પણ કરતા અને તુલસીદાસ પણ થોડો જુદો સૂર કાઢતા. શિષ્યો જો આ રીતે થોડો થોડો જુદો સૂર કાઢે તો તે ગુરુને માટે સારું જ છે. એનાથી ગુરુએ કરેલી વાત વધુ વિશાળ થાય છે, સત્યની સમૃદ્ધિ પ્રકટ થાય છે. આ રીતે રામાનુજે આખા હિંદુસ્તાનમાં એક ભક્તિમાર્ગ રચ્યો.