અત્યારેય ઘણા હશે પણ વચ્ચે તો ‘પ્રતિભા’નું છોગું બનાવીને ફરનારી ‘પ્રતિભાઓ’ની સંખ્યા ખૂબ હતી કે ગુજરાતીનું શું થશે? પાયજામો બદલવાની જરૂર હતી અને બદલવા નીકળ્યા’તા દુનિયા. જવા દઇએ એ મુદ્દો, પણ આપણે બધા જનમવાનું અને જીવવાનું જે ઐશ્ર્વર્ય ભોગવીએ છીએ એની અવેજીમાં એક શપથ લઇએ: રોજિંદા વાંચનથી અલગ રોજનું ઓછામાં ઓછું માત્ર એક પાનું ગુજરાતીમાં આપણે વાંચીશું. આપણા આટલા નાના વ્યક્તિગત સોગંદથી હવાડામાં ધોધમાર પૂર આવતું હું જોઇ શકું છું. સુરેશ જોશીએ કહ્યું છે એમ જ: કળીના હોઠના સ્મિતનું તેજ, સોયના નાકામાં દોરો પરોવતા દાદીમાની આંખનું તેજ, આગિયાનું તેજ ઇત્યાદિ તેજ એકઠાં થયાં અને નવો નક્કોર સૂરજ બની ગયો.