થોડી જ વારમાં એક્સો આઠ આવી. ડૉ. રાણે અને બીજા મિત્રો તેની પાસે બેઠા અને જયકર તથા હું ડ્રાઈવર પાસે બેઠા. એકસો આઠનું સાયરન શરૂ થયું અને સાથે જ મારા હૃદયના ધબકારાની તીવ્ર ગતિ પણ… રસ્તામાં કંઈ થશે તો ? મને બારડોલીથી સુરત જતો એ રસ્તો દેખાતો જ ન હતો; એક અજ્ઞાત ભયે મને જકડી રાખી હતી. જીવનમાં પહેલી જ વાર આટલા અકથ્ય ભયનો સામનો હું કરી રહી હતી. તે ક્ષણોમાં જયકર મારી સાથે હતા, તે મારું સદભાગ્ય. સુરત હેમખેમ ? (હા, હેમખેમ) આવી ગયાં. થોડીક હળવાશ અનુભવાઈ. હવે રોહનને નિષ્ણાત હાથોમાં સોંપી શકાયો હતો. ડૉક્ટરે ઑપરેશન કરવાનો અવકાશ ન હોઈ 48 કલાક નિરીક્ષણ હેઠળ રાખવાનું કહ્યું. અમે બધાં Common Corridorમાં ગોઠવાયાં. ડૉક્ટરને પ્રતીક્ષા હતી, તેના સ્વયંભૂ હલનચલનની. બીજે દિવસે સવારે તેણે હાથ હલાવ્યો અને પગ પણ સહેજ હલાવ્યો, તેથી અમે સૌ ખૂબ ખુશ થઈ ગયાં. ડૉ. રાણેને આ અંગેનો ફોન ઉપર રિપોર્ટ આપતાં હું ભાવાવેશમાં કંઈ કેટલુંય બોલી ગઈ હોઈશ, પરંતુ સાંજ સુધી ફરીથી કોઈ હલનચલન ન જણાતાં વાતે ગંભીર વળાંક લીધો.