જમીને પ્યોર રાજકોટીયન થઈ મેં બે કલાક ઊંઘ લીધી. ઊઠીને ચાપાણી પી ઉતાવળા થતાં પુત્રને લઈ હું ક્રિકેટ કોચિંગ ક્લાસ જવા તૈયાર થયો. ચેલૈયાની લોકકથા તમે સાંભળી હોય તો તમને યાદ હશે, જેમ શેઠ સગાળશા ખાંડણિયામાં ખાંડવા માટે ચેલૈયાને દોરી જતાં હોય ત્યારે જેવા ભાવ ચંગાવતીના ચહેરા પર છવાયેલા હતાં તેવા જ સ્નેહ નિર્ગળતા ભાવથી પત્ની એ અમને વિદાય આપી. આશરે પંદરેક કિલોમીટર જેટલું અંતર કાપી, ચાર-પાંચ જગ્યા એ પૂછીને અમે એક અવાવરું ગામની નજીક પઠાણ ક્રિકેટ એકેડેમીનું પાટિયું વાંચ્યું. ક્રિકેટની એક ઓવરમાં કેટલા બોલ હોય તેવું આખા ગામમાંથી કોઈ નહી જાણતું હોય તેવો ગામનો દીદાર હતો. ગામના કાંઠે જ આ એકેડેમી હતી, કદાચ પઠાણ સાહેબે જમીન દબાવેલી પણ હોય શકે તેવો નજારો બહારથી દેખાતો હતો.