ઓરડામાં એ દોડતો, હાંફતા હાંફતા એ ગભરાઈ જતો ને રડતાં રડતાં આજુબાજુ જોતો, બધી ચીજો ભેગી કરતો ને નાના છોકરાની જેમ ફરી રડી પડતો. ઓરડા વચ્ચેના લાકડાના થાંભલા પરથી દિનુએ નાયલોનની બનેલી થેલી ખેંચી કાઢી. એમાં સંગુએ એમના થનારા બાળક માટે સ્લેટ-પેન ખરીદી રાખી હતી. દિનુએ સ્લેટ પર માથું મુકી રડવા માંડ્યો ને પ્રથમ વખત કોઈ બાળક કૈંક લખતું હોય એમ લખવા માંડ્યો. ધ્રુજતા હાથે સ્લેટ પર પેન વડે ફક્ત ‘સંગીતા’ લખ્યું ને દિનેશના હાથમાંથી સ્લેટ પડી ગઈ. ને પછી આઘાતથી દિનુ ધરાસાઈ થયો. બધી ચીજ-વસ્તુઓ ઓઢણી, અડધું ગુંથાયેલું સ્વેટર, ઘડીયાળ, ફાટેલો ગલ્લો, ત્રણ ‘ચાર આના’ અને એક ‘દસકા’ના સિક્કાઓ વચ્ચે સ્લેટ પર મોઢું રાખી દિનુ પડેલો હતો. એને સંગુની વાતોના પડઘા સાંભળી રહ્યા હતા. જેલની સજા પુરી થઇ હતી કે હવે શરૂ થઇ હતી એ દિનુને સમજાતું ન હતું ! સંગીતા વગર હવે એ કઈ રીતે જીવશે એ વિચાર દિનેશના ધબકારા ચુકવી રહ્યો હતો. બારીમાંથી આવતો હલકો પ્રકાશનો લિસોટો દિનુના મોઢા પર પડી રહ્યો હતો. શ્વાસ ધીમે ધીમે બંધ થઈ રહ્યો હતો અને આંસુઓ વધી રહ્યા હતાં અને એ આંસુઓથી સ્લેટ પર લખાયેલું ‘સંગું’ નું નામ ધીરે ધીરે ભુંસાઈ રહ્યું હતું……….