સુબલચંદ્ર રોજ સવારે ઓસરીમાં ચટાઈ નાખીને બેઠો બેઠો આ જ વિચાર કરતો- બાળપણમાં બધો સમય રમતગમતમાં જ પસાર કર્યો હતો. પણ હવે તો ફરીથી બાળપણ પાછું આવે તો આખો દિવસ શાંત થઈને, બારણું બંધ કરીને ઘરની અંદર બેસીને બસ પુસ્તકો લઈ રાખીશ અને પાઠ યાદ કરતો રહીશ. આટલું જ નહીં, સાંજ પડે દાદીમાની પાસે વાર્તા સાંભળવાનું પણ બંધ કરી દઈશ. રાતના દીવો સળગાવીને દસ-અગિયાર વાગ્યા સુધી વાંચન-લેખન જ કર્યા કરીશ. પરંતુ બાળપણ ફરીથી હાથમાં આવી જવા છતાં સુબલચંદ્ર નિશાળે જવા જ નહોતો ચાહતો. સુશીલ કડવાશથી તડૂકતો, ‘બાપુ, નિશાળે નહીં જાઓ ?’ સુબલ માથું ખંજવાળીને મોઢું ઉતારી દેતો અને ધીમેથી કહેતો, ‘મારા પેટમાં દુઃખે છે, આજે નિશાળે નહીં જઈ શકું.’ સુશીલ શાણો થઈને કહેતો, ‘કેમ નહીં જઈ શકો ? નિશાળે જતાં સમય મને પણ આવા દુઃખાવા ઘણા થતા હતા, હું આ બધું ખૂબ જાણું છું.’