વળી પાછા પેલા સ્ટોરમાલિક તરફ વળીએ, તો સાહિત્યના એક કાર્યક્રમમાં તે હાજર હતો. તેણે જોયું તો શ્રોતાઓ કરતાં વક્તાઓની સંખ્યા બમણી હતી- એક વક્તા દીઠ અડધો શ્રોતા. આ હ્રદયદ્રાવક દ્રશ્યમાંથી પ્રેરણા લઈને માલિકે નહીં નફો, નહીં નુકસાનના ધોરણે સાહિત્યના કાર્યક્રમો માટે ઓડિયન્સ ભાડે આપવાનું શરૂ કર્યું. ધીરે ધીરે તેનો પ્રચાર થતો ગયો અને હવે તો કઈને ‘મનજિતરામ તામ્રચંદ્રક’ જેવો કોઈ એવોર્ડ મળ્યો હોય તો એના સન્માન-સમારંભમાં જો હોલ છલોછલ ભરવો હોય તો એને માટે પણ આ સ્ટોર ભાડૂતી પ્રેક્ષકો મોકલે છે. ખાદીના ઝભ્ભા-લેંઘા પહેરેલ ને ખભે ખાદીના જ બગલથેલા સાથે આ લોકો ઘટનાસ્થળે પહોંચી જાય છે. તેમના નિસ્તેજ ચહેરા પરથી જોનારને તો એવો ભાસ થાય કે તે ગૂજરાત વિદ્યાપીઠના વિદ્યાર્થી કે પછી સ્નાતક હશે. શુદ્ધ સાહિત્યના કાર્યક્રમો આમેય પારા જેવા હોય છે; પચાવવા ભારે પડી જાય. એટલે આ વિશિષ્ટ પ્રકારના પ્રેક્ષકોને કંપની દ્વારા ચાલુ પ્રવચનોમાં ઊંધી જવાની છૂટ આપવામાં આવે છે, જેથી તે સામાન્ય પ્રેક્ષકોથી અલગ ન તરી આવે. જોકે ઊંધતા ઝડપાઈ ન જવાય એ માટે તેમને ઝોકાં ખાવાને બદલે પ્રવચન દરમિયાન આંખો બંધ રાખવાની સૂચના અપાય છે, જેથી મીંચેલી આંખે તે સાહિત્યનું ગહન ચિંતન કરતા હોવાની છાપ એ વખતે જાગતા પ્રેક્ષકો પર પડે.