“ઓહ કમ ઓન મિસ. પંડિત ! આપ મને આમ જિજ્ઞાસાના મધદરિયે મુકીને ન જ જઈ શકો. અને આપને મોડું થતું હશે તો આપને ઘરે પંહોચાડવાની વ્યવસ્થા હું જાતે કરીશ. પણ મારું આ કુતુહલ નહીં શમે તો કોણ જાણે કેટલા દિવસ મને નિરાંતે ઊંઘ પણ નહીં આવે. આપણે નજીકના કોફી હાઉસમાં જઈ વાત કરીએ. પ્લીઝ…!”, એકી શ્વાસે બોલતા રહી તેમણે નઝમાને આગ્રહના વરસાદમાં ભીંજવી મૂકી. અને થોડાક ખચકાટ છતાં નઝમા તેમના આગ્રહને માન આપી વાત કરવા સંમત થઇ.