‘ચલ તૂ બોલતા હૈ કિ છોડ તો લે અભી અઠ્યાવીસમી બાર છોડતા હૂં બસ? લેકિન અભી તૂ મુઝે યે બતા કિ દુનિયા કી કૌન સી ચીઝ ઐસી હૈ કિ જિસ મેં નશા નહીં. ભિડૂ નશા શરાબ મેં નહીં, નશા અપને મેં હૈ. અગર નશા શરાબ મેં હોતા તો બોતલ ક્યૂં નહીં ડોલતી? નશા અપને અંદર હૈ ડિયર.’ એટલું બોલતાં-બોલતાં ચંબુ ઘડિયાળના લોલકની જેમ ડાબે-જમણે ડોલ્યો ને પાછો પેગ બનાવવા લાગ્યો. ‘ધ્યાન સે સુન, નશા તો સબકે અંદર પડા હૈ, કિસીકો રૂપ કા, કિસીકો સંપત્તિ કા, કિસીકો પ્રતિષ્ઠા કા, કિસીકો ત્યાગ કા, કિસીકો અહંકાર કા તો કિસીકો અલંકાર કા. મગર સાલા કોઈ ગાતા હી નહીં કે મુઝકો યારોં માફ કરના મૈં નશે મેં હૂં. અરે ભિડૂ કિસીકો મિચ્છા મિ દુક્કડં બોલને કી હિમ્મત હી નહીં. ઠાકર ચલને યાર, તું ભી એક પેગ પીલે. કોઈ પૂછે તો ગા લેના મુઝે દુનિયાવાલોં શરાબી ન સમજો, મૈં પીતા નહીં હૂં પિલાઈ ગઈ હૈ.’