‘આહા! ગિરમાં આવ્યા... ’ એવા જ ડોકા અને આંખો ખેંચી બહાર અમે સિંહ જોવા દસ હજાર આંખો બીછાવી (તેલુગુ કહેવત). વૈશાખના ક્યાંક સૂકાભઠ્ઠ અને ક્યાંક હજુ પણ લીલા રહેલાં જંગલમાં નજરો દોડાવી... કશું દેખાય છે? યસ... પહેલે ધડાકે ચાર-પાંચ હરણાં નજીકથી ઝાડીમાં ચરતાં દેખાયાં, અમે હર્ષઘેલા. ત્યાં જરાક ગાડી આગળ વધી તે મારી નજરે દૈયડ પડ્યું. ‘ઊભી રાખો દૈયડ છે,’ ત્યાં તો સાથે રહેલા પક્ષીવિદ કહે, ‘ના દૈયડ નથી ધોબીડો છે,’ છેવટે ગાડી ઊભી રાખી, ત્રણના મત મુજબ તે ધોબીડા તરીકે ફાઈનલ કર્યું. પછી તો આગળ જતાં ખરેખર જ દૈયડ દેખાયું અને તે પણ વળી એક-બે નહીં.... જાણે આંગણામાં ચણતાં કબૂતર.... અમે તો થયાં હર્ષઘેલાં અને તેની પરાકાષ્ઠા ત્યારે આવી જ્યારે દૈયડને જોતા હતાં તે ઉપરની ડાળે લાંબો કેસરિયો-કથાઈ ઝબકારો થયો અને તરત જ જોરથી બોલી પડાયું, ‘અરે... ત્યાં દૂધરાજ છે.’ પણ એક જગ્યાએ માત્ર એક બે સેકન્ડ બેસી રહેતું દૂધરાજ નિરાંતે તો ક્યાંથી જોઈ શકાય?