પતીની રાહમાં એ એવી દુબળી થઈ ગઈ કે રખેને હાથોથી બલોયાંની આખી હાર (વલયાવલી)નીચે પડી જાય, એ બીકથી બેય હાથ કાયમ ઉંચે ને ઉંચે રાખીને ચાલે છે ! એની એ ચુડીઓ એનું સર્વસ્વ, સૌભાગ્ય ! એ જ ઉંચે રાખવા જેવું ! ને એ વલ્લભ-વીરહના એવા ઉંડા મહાધરા(દહ)માં ડુબેલી (-બુડેલી ! )છે કે ધરાના ઉંડાણનો કોઈ તાગ (થાહ)લઈ શકે એમ નથી ! કૃષ્ણ-વીરહી ગોપીનું ય, એક લોકગીતમાં, આવું જ કહેવું છે :