એક વખતની વાત છે. તે સાધુ મહારાજ બહુ મોટા તપસ્વી તો હતા. અનેક સિદ્ધિઓ તેમની સદૈવ ચાકરી કરતી હતી. એક વખત તેમની સિદ્ધિઓથી અંજાયેલા તેમના એક ભકતે તેમને પાણી પીવા માટે એક પ્યાલો આપ્યો. એક દિવસ પાણી પીને તેમણે તે પ્યાલો એક શિવાલયની બહાર મૂકયો. બીજું કાંઇ કામ યાદ આવતાં તેઓ ઊઠીને ક્યાંક ચાલ્યા ગયા. પોતાના કામ અર્થે તેઓ લગભગ બે ત્રણ કિલોમીટર જેટલું દૂર ચાલ્યા ગયા. ત્યારે જ તેમણે તેમની પ્રભુભકિત અર્થાત સાધના શરૂ કરી.