હાલ ભારતનું જમીની રાજકીય લક્ષ્યાંક પાકિસ્તાન અને તેના સંરક્ષકોને હલાવી દેવાનું છે. જેથી પાકિસ્તાન તેને અસ્થિર કરનારી તાકાત બની રહે તો પણ ક્ષેત્રિય સ્થિરતાની જવાબદારી ભારતના ખભે જ રહે. જોકે દક્ષિણ એશિયાની સુરક્ષા ભારત અને પાકિસ્તાન બંનેની જવાબદારી છે. અમેરિકા સાથે પાકિસ્તાનના અલગ કરાર અને ચીન સાથેના એવરગ્રીન જોડાણને જોતાં આ જવાબદારી ભારત, પાકિસ્તાન, અમેરિકા અને ચીન, એટલે કે ચારેય દેશોની બને છે, પણ ભારતની કૂટનીતિએ એ જોવું જોઈએ કે કેવી રીતે વૉશિંગ્ટન અને બીજિંગને મહત્તમ જવાબદેહ બનાવી શકાય, કારણ કે બંને રાવલપિંડીના ભાગીદાર છે. જો ભારતના નવા વલણને પાકિસ્તાન પડકારવાનો પ્રયત્ન કરે છે, તો ભારત, વૉશિંગ્ટન અને બીજિંગની સાથે પોતાના સ્થાયી સમીકરણોનો લાભ ઉઠાવી શકે છે. પાકિસ્તાનની રણનીતિ એ છે કે ભારત સામે એવાં પગલાં લેવામાં આવે, જેનાથી તે બદલાની કાર્યવાહી કરવા માટે ઉશ્કેરાય નહીં. સાથે એ પગલાંને લઈને મનોવૈજ્ઞાનિક અસમંજસમાં રહે અને પોતાના લોકોને મરતાં જુએ. કદાચ આ જ સમય છે, જ્યારે આપણે આપણી નિયતિ બદલવી જોઈએ.