ઉભા રહેવા વાળા લોકો બહુ જ હતા અને જોડે જોડે રોકેલી ખાલી જગ્યાઓ પણ ઘણી.એક ખાલી જગ્યા જોઇને મેં એક બહેન ને પૂછ્યું “કોઈ આવે છે?” તો જાણે જવાબ આપવા માટે તૈયાર જ બેઠા હોય એમ હજુ પૂછવાનું પૂરું કરું એ પહેલા જ કહી દીધું કે આવે છે એક જણ(કદાચ પહેલા પણ ઘણા લોકોએ પૂછ્યું હશે.) હવે તો બસ પણ ડેપો છોડી ને ચાલવા લાગી હતી, તોય પેલા બહેન (આંટી) કોઈને જગ્યા આપતા નો’તા, ના તો પેલા કોઈક “જણ”/ ભાઈ/બહેન આવ્યા….ઉભા રહેલા એક જણ થી પૂછ્યા વગર રહેવાયું નહિ તો ફરી પૂછ્યું કે ખરેખર આવે છે કોઈ કે નહિ? ત્યારે બહેન(આંટી) નું ધ્યાન ગયું કે એ “જણ” તો બસ માં ચઢ્યા જ નો’તા.એક તો બસમાં આટલી ભીડ, ઉપર થી બહેન બેઠા હતા ૭મિ કે ૮મિ સીટ પર, અને આટલા ઘોંઘાટ(લોકો કરતા બસના એન્જીન નો વધારે)માં ડ્રાઈવરને બસ ઉભી રાખવા બુમો પાડે, “ઉભી રાખજો બાજુ માં, એક જણ ચઢવાના રહી ગયા, એ…..ઉભી રાખજો…..” આ તો આગળ કોઈક દયાળુ છોકરીને સંભળાયું નો એને એની આગળ ના એક ભાઈને ડ્રાઈવરને કહેવા કહ્યું, “આ બહેન નો ભાઈ રહી ગયો લાગે છે, ડ્રાઈવર ને કો’ ઉભી રાખે….”. “મારો ભાઈ નો’તો”, બહેન(આંટી)એ ચોખવટ કરી.એક ભાઈએ કમેન્ટ કરી,”હસબંડ ને ક્યાં ભાઈ બનાવી દો છો!!”. “અરે એનો હસબંડ તો હું છું”, ક્યારના ચુપ બેસી રહેલા બહેન ના પાડોશીએ જવાબ આપ્યો,”અમારો બાબો રહી ગયો છે.”કેટલાક લોકો નું હાસ્ય થોડું ચિંતા માં ફેરવાયું, અને મારા જેવા મોટાભાગ ના લોકો તો બસ એન્જોય જ કરતા હતા ;). કોઈક બોર થયેલા એ સલાહ આપી “તમેય ઉતરી જાઓ, બાબા ને લઈને બીજી બસ માં આવજો.” પણ મારા સિવાય કદાચ એ પીપુડી જેવા અવાજ વાળી સલાહ કોઈને સંભળાઈ નઈ હોય.બસ તો ઉભી જ રહી હતી….લોકો બાબા ની વાટ(રાહ) જોતા હતા અને આવે તો એની ‘વાટ’ લગાવવાના ઈરાદા પણ એમના ચહેરા પર દેખાતા જ હતા. થોડી વાર પછી આંટીને જ્ઞાન થયું કે ફોન કરીએ બાબાને, પણ ફોન પણ એમના પતિપરમેશ્વર ના ખિસ્સા માં જ બોલ્યો.