ભોલેનાથ ત્રણ વ્યક્તિના મસ્તકનો શિરચ્છેદ કરે છે. બ્રહ્માને પોતાના સર્જનનો અહમ્ આવે છે ત્યારે એનું મસ્તક કાપે છે. દક્ષને અભિમાન આવે છે ત્યારે એનું શિર હણે છે. ગણેશજીમાં દ્વારપાળનો અહમ આવે છે ત્યારે માથું હણે છે. પછી શિવને ખ્યાલ આવે છે કે ‘મે ગર્વમાં ખોટું કર્યું’ તો ઘડીનો પણ વિલંભ કર્યા વગર પુન: મસ્તક સ્થાપન કરે છે. આ સહજ સ્વીકારને કારણે જ મહાદેવને દેવાધિદેવ કહીએ છીએ. કદાચ ક્યારેક આપણે ભૂલથી મદનું મદ્યપાન કરી લઈએ તો પણ એને સુધારી લેવી જોઈએ. જેટલો માણસ નાનો એટલો એનો અહમ્ મોટો. જેટલો માણસ મોટો એટલો એનો અહમ્ નાનો. ઇગોને ગો કહેવામાં જ મજા છે. મહર્ષિ વેદવ્યાસ કહે છે કે ગુસ્સો લક્ષ્મીનો, આશા ધીરજનો, ઘડપણ પનો, ઈર્ષા આચરણનો, ખરાબ સંગત ચારિત્રનો, કામ શરમનો, મૃત્યુ પ્રાણીનો અને અહંકાર બધી જ વસ્તુનો નાશ કરે છે. ૧૪૫ વર્ષ પુરાણું કવીશ્ર્વર દલપતરામ કૃત નાટક ‘મિથ્યાભિમાન’ આજે પણ એટલું જ પ્રસ્તુત છે. નિર્વાણષટકમાં શંકરાચાર્ય કહે છે કે