પણ પછી એક બહુ સૂચક પ્રસંગ બન્યો... જ્યારે હું રાજકોટમાં હતો ત્યારે વાર્તાલેખન તો એવા ગંભીર માનસિક અભિનિવેશમાં જ ચાલતું હતું . એવા એ દિવસોમાં મેં ઘણા દિવસ મનમાં ઘૂંટ્યા પછી એક વાર્તા નામે ‘મો’ લખી. અને ‘સમર્પણ’ માટે હરીન્દ્ર દવેને મોકલી.પણ હજુ એમના સ્વિકાર-અસ્વિકારનો પત્ર આવે તે પહેલાં તો ‘અંજલિ’ના સંપાદક હસમુખ રાવળ મારે ત્યાં આવી ચડ્યા અને વાતવાતમાં મારી પાસેથી એની કાર્બન કોપી વાંચવા લઇ ગયા. અને પછી તો એમને એ એટલી બધી ગમી ગઇ કે મને પૂછ્યા વગર જ એમણે એને ‘અંજલિ’ના દિવાળી અંક માટે રાખી લીધી. અને ‘મોં’ નામ સાથે એક બાળકી અને એક સ્ત્રી-પુરુષના રેખાંકન સાથેના એના ટાઇટલ ચિત્ર અને બ્લૉક સુધ્ધાં બનાવડાવીને મને બતાવવા હોંશભેર મારે ત્યાં આવ્યા ત્યારે હરીન્દ્રભાઇનો એ વાર્તાના સ્વિકારનો પત્ર મારા ટેબલ પર પડ્યો હતો.! હસમુખભાઇ ઘા ખાઇ ગયા. હવે જો હરીન્દ્રભાઇ એ વાર્તા ‘સમર્પણ’માં લેવાના હોય તો હસમુખભાઇથી એ ‘અંજલિ’માં કેવી રીતે લઇ શકાય ? પણ છતાં એ તો એ બાબતે અતિ આગ્રહી હતા. અંતે બહુ મથામણભરી ચર્ચાને અંતે એવું નક્કિ કર્યું કે એ ટાઇટલ અને એમાં ચીતરેલા પાત્રો સાથે બંધબેસે તેવી એક નવી વાર્તા મારે હસમુખભાઇને તાબડતોબ લખી આપવી અને હરીન્દ્રભાઇને એક પત્ર લખીને મારી મોકલેલી વાર્તાનું માત્ર શિર્ષક ‘મોં’ને બદલે ‘લૂંટ’ રાખવાની વિનંતી કરવી. પણ ખરી સમસ્યા હવે હતી , હસમુખભાઇને મારે લખી આપવાની બીજી વાર્તાનું શું? એ તો પલાંઠી મારીને બેઠા એ નવી વાર્તા લઇને જ જવા માગતા હતા કારણ કે ‘અંજલી’નો અંક મશીન પર ચડી ગયો હતો .અને એમાં હવે એક દિવસનો વિલંબ પણ પાલવે તેવો નહોતો. છેવટે મૂડ-બુડની પરવા કર્યા વગર હું એમની જ સામે નવી વાર્તા લખવા બેસી ગયો, મારા દિમાગમાં કોઇ પ્લોટ-કે કોઇ ઘટનાનો આછો પાતળો તંતુ પણ નહોતો. માત્ર સંધવાણીએ દોરેલું ચિત્ર અને એમાં ચીતરેલાં પાત્રોના રેખાંકનો મારી નજર સામે હતાં. ઘડીભર એનું ચિંતવન કર્યું પણ પછી તો એ પણ નજર સામેથી ક્યારે હટી ગયા તેની સરત ના રહી. અને ખરેખર માત્ર ચાર કલાકમાં એકી બેઠકે એક એવી નવી વાર્તા લખી નાખી કે જે એમણે મને બતાવેલા ટાઇટલ ચિત્ર સાથે અદ્દલ બંધબેસે.