મહિલા મંડળે ભાવવિભોર થઈને બાપુને જોયા. થોડી વાર સુધી મૌન ફેલાયું. ‘આ છોકરી સાજી થાય એમ તમે ઇચ્છો છો માડી?’ બાપાએ છોકરીની માને પૂછ્યું! ‘હા બાપુ! એના માટે જીવ દેવા તૈયાર છું.’ ‘જીવ દેવાની વાત નથી.’ ‘ઈ તો મનેય ખબર છે બાપુ! તમારા પ્રતાપે મૂએલાં જીવતાં થાય છે. મારા જીવની શી જરૂર?’ ‘આ છોકરી આ ઘડીએ ડાહી બની જાય. એના રોગ માત્ર જતા રહે પણ.’ ‘પણ શું બાપુ?’ છોકરીની મા બોલી. ‘ગમે તે ખર્ચો ભલે થાય બાપુ.’ ‘ખર્ચો એક પાઇનો ય નથી’ બાપા હસ્યા. ‘ઈ તો અમનેય ખબર છે કે બાપા ગરીબના બેલી છે.’ બાઈઓ બોલતી હતી. ‘છોકરીનો રોગ તમારે પોતાએ લેવો પડશે.’ બાપાએ છોકરીની માને કહ્યું. ‘એવું શું કામ બાપુ!’