ભારત જેવા ગરીબ દેશના નાગરિકો પાસે દૂરદર્શન પહોંચાડવાની અક્ક્લ સૂઝી હોય તો આ પણ સૂઝવું જોઈએ કે લોકોને મર્યાદિત ખર્ચમાં ઉત્તમ આરોગ્ય સચવાય એવી વાનગીઓ શી રીતે શિખવાડાય. વર્ષો સુધી કેવળ ખીચડી ખાઈને રોજના ચાળીસ-ચાળીસ માઈલ પગે ચાલવાનો શ્રમ ઉઠાવી શકનારા રવિશંકરદાદા જેવા કોઈ વ્યક્તિની મુલાકાત યોજીને એમના સ્વાસ્થ્યનું રહસ્ય લોકો સમક્ષ પ્રગટ કરવું જોઈએ. ભારતીય ભાષામાં ભોજન-સામગ્રીને ‘રસોઈ’ અને ભોજન બનાવવાના સ્થાનને જ ‘રસોડું’ કહે છે, પછી એ ભોજન અને એ સ્થાન રસવિહોણું તો શી રીતે હોઈ શકે ? ‘સ્વાદ’ તો જીહવા નામની ઈન્દ્રિયનો પ્રમુખ ગુણ છે, જેના દ્વારા કુદરત ‘રસ’ નામનું પ્રવાહી ઝરાવે છે, પરંતુ અનુભવીઓ પાઠ શીખવે છે કે રસના ચટકા હોય, કૂંડાં ન હોય ! વિનોબા જેવા મર્મજ્ઞ શીખવાડે કે સુસ્વાદયુક્ત ભોજન અસ્વાદપૂર્વક ખાવું. ગાંધીજી જેવો જીવનવીર ‘અસ્વાદ’ને એકાદશવ્રતમાં સ્થાન આપે. આ બધું શા માટે ? ભારતનાં ઘણાં બધાં ઘરોમાં અર્જુનના સાત ઘોડાવાળા રથને સારથિરૂપે હાથમાં લગામ ખેંચેલા શ્રીકૃષ્ણની છબિ જોવા મળે છે. શ્રીકૃષ્ણ જગદગુરુ બની શક્યા, કારણ ઈન્દ્રિયોરૂપી અશ્વોની લગામ હાથમાં રાખવાનું જાણતા હતા.