કવિયીત્રી લખે છે કે,” क्या कभी खुदपे मर मिटने का जी करता है?” આમ જોઇ તો દરેક માણસ ખુદને ચાહતો હોય છે.રોજ અરીસા સામે જોઇને પોતાની જાતને નીહાળી લેતો હોય છે..પણ જ્યારે આ અનૂભૂતિ આવે તમારી જાત પર કુરબાન થઇ જવાની ઇચ્છા થાય છે. વિચારીએ તો આપણે તો આવો વિચાર આવે જ નહી.જ્યારે કોઇ અન્ય વ્યકિત આપણામાં રહેલી અથવાં છુપાયેલી અલૌકિક શકિતને સામે લાવી દે ત્યારે આપણી જાત માટે ખુદને અભિમાન થઇ જાય અને આપણા સ્વમુખેથી આ શબ્દો સરી પડે,”” क्या कभी खुदपे मर मिटने का जी करता है?”…અને કોઇ પણ માણસને આ અનૂભૂતિ કરાવે શકે એવા માણસો જીવનમાં બહું જ ઓછા હોય છે..જે આપણામા છુપાયેલું છે જેની આપણે ખબર નથી અને આપણી અન્ય વ્યકિત આપણામાથી શોધીને સામે મુકી દે છે.એ એક ચત્મકારીક ધટનાં જેવું લાગે.