મારી લાયબ્રેરીમાંથી ડોકિયું કાઢી બાણભટ્ટ મને એમની પંક્તિ સંભળાવે છે, “વૃદ્ધાવસ્થાને કારણે પડી જવાના ભયથી વૃક્ષે ગગનસ્કંધનો જાણે ટેકો લીધો છે.” ગાડી પર ટીપાતાં ટીપાંઓ રસ્તા પર બિન્દુ બની જાય છે. એક નાનકડું વર્તુળ દોરીને સમાઇ જાય છે પોતે માનેલા સિંધુમાં. રસ્તો તો ક્યારનોયે દબાઇ ગયો છે, આ બિન્દુઓની વાનરસેના એની સાવ કઠોર પાંસળીઓ પર જાણે કે માર્ચપાસ્ટ કરતી ચાલી રહી છે. એમાં કો'ક ગાડી આવે તો એના અહંના છાંટા ઊડે એ વધારાના..આ સમય છત્રી શોધવાનો નથી હોતો. અહીં તો ચાલી નીકળવાનું હોય છે, પોતાના સરનામા પર એક વરસાદી પોતું મારવા માટે. આમ તો ઇચ્છા થાય છે કે એક કાગળની હોડી બનાવી નીકળી પડીએ બાળપણના કોઇ ભગ્ન નગરમાં.. પણ જાગી ગયેલું મન ના પાડે છે, કશી પણ સ્મૃતિ વગર કેવળ ભીંજાવવાનું નામ જ ...... અરે.. ! યાર ! નામ વગરની, રંગ વગરની આ ગલી જ અદભુત છે... કશા બળ વગર ખેંચાઇ શકો તેવી આ તિથિ વગરની, સૂર્ય અને ચંદ્ર વગરની, તડકા અને છાયા વિનાની એક નિર્ભેળ ક્ષણ છે, ભળી જાઓ, ઓગળી જાઓ..