અને આપણા ઘર આંગણે ગાળોનું કાશી કહેવાય એવા સુરતમાં ગાળોની કોઈ નવાઈ નથી. શ્વાસ લેતાં, મૂકતાં, રોકી રાખતાં, જતાં, આવતાં, ખાતાં, અને ખાસ કરીને પીતાં બધે ગાળો સરે છે. સુરતમાં ગાળ ગાળ નહિ, વાતચીતની રીતભાત છે. જેમ પીધેલ વ્યક્તિને પોતે ‘પીધલી’ છે, એવો અહેસાસ નથી હોતો એમ સાચા સુરતીને પોતે ગાળ બોલે છે એવો અહેસાસ નથી હોતો. એક જોક મુજબ, કોઈ સુરતીને પૂછે છે કે તમે સુરતીઓ બહુ ગાળ બોલો નહિ ? તો જવાબ મળે કે (ગાળ) એ અમે નહિ, એ (ગાળ) બીજા. અને સુરતમાં રસ્તે જતાં જો કોઈ નાનો અકસ્માત સર્જાય તો સુરતી હોય તો બે-ચાર ગાળનું આદાન પ્રદાન કરી એકાદ નવી ગાળ શીખી આગળ વધે છે. પણ આવું કશું અમદાવાદમાં થાય તો ગાળો બોલવાથી સંતોષ ન લેતાં જાતક પોતાનાં મસલધારી મિત્રોને મોબાઈલ કરી સત્વરે બોલાવી લે છે. પછી ગાળ કેમ દીધી એ મામલે શક્તિ પ્રદર્શન થાય. જે વાત સુરતમાં માત્ર ગાળથી પતે, તે અમદાવાદમાં આમ લાફાલાફી બાદ પતે છે. પણ આવું જ કશું સૌરાષ્ટ્રમાં થાય તો પછી ખેલ ખરાખરીનો થઈ જાતાં અંતમાં એકાદબેનાં ઢીમ ઢળી જાય છે. હવે તમે જ નક્કી કરો કે ક્યાંના લોકો સારા ? બેશક સુરતના જ !