ખૂબ પ્રયત્ન કરવા છતાં ‘ધડક’ની સરખામણી મરાઠીમાં ઈતિહાસ સર્જનારી દિગ્દર્શક નાગરાજ મંજુળેની ‘સૈરાટ’ સાથે થઈ જ જાય છે. હા, ‘ધડક’ એ ‘સૈરાટ’નું પુનઃસર્જન છે. જો કે ‘સૈરાટ’માં મહારાષ્ટ્રના અંતરિયાળ ગામડામાં ટીનએજનો ઉંબરો ઓળંગી યુવાનીમાં પ્રવેશેલાં અર્શી-પર્શ્યાનો પ્રેમ વર્ષાઋતુમાં કુદરતી ફૂટી નીકળતાં ઝરણાં જેવો નેચરલ હતો. ફિલ્મમાં ક્યાંય નાગરાજ કહેતા નથી કે હીરો નીચલી જાતિનો છે ને, હીરોઈન ઊંચી જાતિની. ‘સૈરાટ’માં કાસ્ટ પોલિટિક્સને નાગરાજ મંજુળેએ લવ સ્ટોરીમાં ટેન્સન લાવવા અંડરકરંટ તરીકે વાપર્યું છે, જ્યારે અહીં ડિરેક્ટર શશાંક ખૈતાને દર થોડી થોડી વારે પ્રેક્ષકને યાદ દેવડાવવું પડે છે કે મધુ નીચી જાતનો છે અને પાર્થવી ઊંચા ઘરાણાની, કેમ કે મધુ-જાહન્વીના સ્ટેટસમાં ખાસ કોઈ ફરક વરતાતો નથી (ટિપિકલ કરણ જોહરની ગરીબી). મધુના પરિવારની ઉદયપુરના પ્રાઈમ લોકેશન પર, પિછોલા તળાવનો મસ્ત નજારો આપતી રેસ્ટોરાં છે. મધુ ડિઝાઈનર કપડાં પહેરે છે, સ્માર્ટ ફોન વાપરે છે, ડેટ પર જતાં પહેલાં ઈમ્પોર્ટેડ ઈત્તરબિત્તર છાંટે છે.