જીવનને એક ફ્રેમમાંથી બહાર કાઢી લેવામાં આવે તો પણ તનાવ ઘટે છે. અમુક લોકો રોજિંદા એકની એક ઘરેડમાંથી બહાર આવવા જ નથી માગતાં પરિણામે તાણ વધતી જાય છે. સાત વાગ્યે એટલે યોગા કરવાના, દશ વાગે એટલે બસસ્ટેન્ડ પહોંચી જ જવાનું, બપોર પહેલાં મોટા ભાગનું કામ ખેંચી જ લેવાનું, પાંચ વાગે શાકમાર્કેટ, છ વાગે મંદિર, સાત વાગ્યે ઘેર, આઠ વાગ્યે ટીવી સિરિયલ, નવ વાગ્યે ન્યૂઝ…. અરે ભાઈ, તમે માણસ છો કે રૉબોટ ? લોકો નવું કરતાં બહુ ગભરાય છે અને એકની એક ઘરેડમાં જીવવાનું પસંદ કરે છે. સવારે ઊઠીને વાંસળી વગાડીએ તો લોકો શું કહેશે ? આ પુસ્તક વાંચતા રાત્રે સૂતાં બાર વાગી જશે તો સવારે કેમ કરીને ઉઠાશે ? 6:15ની ટ્રેન ચૂકી જવાશે તો શું થશે ? મન તો થાય છે કે મહેંદી પાડતાં શીખીએ, કંઈક ડેકૉરેટિવ વૉલ-પીસ બનાવીએ, સ્કેટિંગ કરીએ, જૂનાં સાચવી રાખેલા પુસ્તકો-ડાયરી-ફોટોગ્રાફ્સ જોઈએ. પણ ક્યારે ? ‘સમય જ નથી મળતો’ એ સૌથી મોટું બહાનું છે. શાંતિ તો હાથવેંતમાં છે પણ અશાંતિ છોડવી ગમતી નથી. મને ઘણીવાર વિચાર આવે છે કે લોકો ડિજિટલ કેમેરામાં, મોબાઈલમાં, આઈપેડમાં જે ઢગલાબંધ ફોટા પાડે છે એને જોતાં ક્યારે હશે ? એને જોવા માટેની નવરાશ ફોટો પાડનારને રહેતી હશે ખરી ? રોજિંદી ઘટમાળ ઘંટીની જેમ સતત ફરતી રહે છે, જે નાંખો એ બધું જ દળાઈ જાય ! આ ઘંટી રિટાયમેન્ટ પછી જ્યારે બંધ થાય ત્યારે અચાનક સાવ નવરા પડી ગયેલા લોકોની હાલત જોવા જેવી હોય છે.