લીમડા પરથી ખરેલી લીંબોળી સીધી કેશવજીના કપાળ પર પડી. સડાક કરતો એ બેઠો થઈ ગયો. કોઈ મીઠું સ્વપ્ન અધવચ્ચે બટક્યા જેવું એના ચહેરા પર દેખાયું. તેણે બેય હાથના પોંચાથી આંખો ચોળી અને ખાટલા પર જ પલાંઠી વાળી આસપાસ જોયું. વાડી હજી પાછલી રાતે ચડેલી નીંદરના ઘેનમાં ડૂબેલી હતી. વૈશાખની સવારનો પવન હજી થોડી ઊંઘ ખેંચી લઉં એવું લલચાવતો હતો. 'હે માતાજી' કહી કેશવજીએ પગ જમીન પર મૂક્યો. પૂર્વમાં સહેજ લાલાશ વળવા માંડી હતી. તેણે ખાટલા પરથી ઊતરી દાતણ મોઢામાં મૂકી રેડિયો ચાલુ કર્યો. રાજકોટ કેન્દ્ર પરથી વહેતો કોઈ ભજનિકનો મધુર કંઠ રેલાઈ રહ્યો. લીમડાના થડમાં બાંધેલી બકરી કેશવજીને જોઈ બેં બેં કરવા લાગી. કેશવજીએ બકરીને રજકો નીરી દાતણ કરતાં કરતાં જ દોહી. કળશિયા પર સફેદ ફિંણોટો ઊભરી આવ્યો. તેણે દાતણ કાઢી અગરબત્તી પેટાવી. આશાપુરાની છબી સામે માથું નમાવ્યું અને હંમેશનું વાક્ય બોલ્યો, 'બધાયનું ભલું કરજે માડી.'