કેટલાં વર્ષે એ પાછી અહીં આવી હતી. પૂરાં તેર વર્ષ વીતી ગયાં. કેવું હશે અત્યારે હાલાપર ? અજય તો ઘણી વાર કહેતો કે જઈએ, પણ એ તરત નનેયો ભણી દેતી. ના. હાલાપર નથી જવું. ત્યાં જઈને ઘર જોઈને જીવ બળે છે. મારી મા યાદ આવે છે અને અજય માની જતો. હાલાપર છોડતી વખતે નક્કી જ કર્યુ હતું કે બસ હવે કદી નથી આવવું. પણ આટલાં વર્ષે જાણે કોઈ રોગે ઊથલો માર્યો હોય તેમ રહી રહીને મન હાલાપરની ઘૂળભરી ગલીઓમાં દોડી જતું હતું. મુંબઈનો દરિયો જોઈને ગામની નદીમાં આવતું પૂર, પૂરને જોવા ઊમટતા માણસો અને કૈંકેટલુંય રહી રહીને ઉછાળા મારતું મન સાથે બધાંયે સમાધાનો થઈ ગયેલાં. પણ છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી ન જાણે વર્ષો પછી અંદર ધરબાયેલું બહાર આવવા મથતું હતું. ઘણા બધા વિચાર કરી જોયા, દબાવી જોઈ લાગણીઓને પણ તેથી તો બમણા વેગથી ઊછળી ઊછળીને બહાર ફેંકાવા લાગ્યું. આખરે હારી જવાયું અને જે થાય તે પણ એક વાર જઈ જ આવવું. અજયને તો વાત કરતાં તરત તેયાર થઈ ગયો. જેમ તેમ કરીને ટિકિટોય મેળવી લીધી. ટિકિટ આવી ત્યારેય વિચાર તો આવતા હતા કે, શા માટે હવે રહી રહીને બધું ઉખેળવું ? શું મેળવવા ? ત્યાં જઈને ફકત જીવ જ બાળવોને ! પણ તરત અંદરથી પ્રચંડ વેગે કશુંક બહાર આવી બધા વિચારોને હટાવી દેતું, જાણે વહી ગયેલી ક્ષણો ખેંચતી હતી. દૂર દૂરથી બોલાવતી હતી. મક્કમતા તો ઘણીયે કેળવી છે છતાં પક્કડ ઢીલી પડી જાય ને હાથમાંથી બધું સરી જાય તેમ બધું સરી જાય છે. મન પાછલાં વર્ષોમાં જઈને ઊભું રહી જાય છે અને આ હૈયું ! શું કરવું એનું ! આમ તો કયાં કશી કમી છે. કોઈ પણ જાતનો ખાસ્સો એવો સમય વીતી ગયો. બધું ઘરબાઈ ગયું અજય નીચે છતાં ટિકિટ આવી ત્યારે તેના પર છવાયેલો ગાંધીધામ શબ્દ વાંચીને રોમાંચ થઈ ગયો હતો.