કૃષ્ણના ‘યોગ’માંથી ચોક્કસ શું નીપજશે તે અર્જુનને સ્પષ્ટ નથી. પરંતુ તેને એ જણાય છે કે ‘યોગ’નું ખરું ઉદ્દિષ્ટ દ્રોણનો છદ્મની સહાયથી વધ કરવો એ છે. તેથી જ ‘યોગ’ને અમલમાં મૂકવાનું કામ બીજા કોઈએ કરવાનું છે – પોતે નહિ એ સ્પષ્ટ હોવા છતાં અર્જુનને તે ‘યોગ’ રુચ્યો નથી. અલબત્ત અર્જુનને ‘યોગ’ એ પ્રકાર જ વર્જ્ય છે એવું કશું નથી. વ્યાસનો અર્જુન કંઈ એટલો અબોટ નથી. યુદ્ધના અઢારમા દિવસે ભીમ અને દુર્યોધનનું જ્યારે જોશીલું અને નિર્ણાયક ગદાયુદ્ધ જામ્યું હતું ત્યારની વાત છે. એ યુદ્ધમાં દુર્યોધનની સરસાઈ થવા લાગી છે અને તે ભીમનું કવચ ફોડે છે. તે કટોકટીની વેળાએ કૃષ્ણે અર્જુનને – પરિસ્થિતિનું ગાંભીર્ય વિશદ કરીને અને ભીમ જો આ જ રીતે ધર્મને ધરીને યુદ્ધ કરવાનું ચાલુ રાખશે તો દુર્યોધન રાજા થશે એમ કહીને – સદ્ય:ક્ષણના ‘યોગ’ જેવી જ એક ધર્મબાહ્ય સૂચના કરી છે. કૃષ્ણની સૂચના છે: ભીમે દુર્યોધનની જાંઘો ભાંગવી. કૃષ્ણની તે સૂચના અર્જુનને રુચિ હતી તે કથા પરથી સ્પષ્ટ છે. ભીમ દેખી શકે તે રીતે પોતાની જાંઘ પર થાપટ મારનારો માણસ અન્ય કોઈ નહિ – તો અર્જુન જ છે ! એટલું જ નહિ તો તુમુલ ગદાયુદ્ધમાં નિમગ્ન થયેલા ભીમને ‘દુર્યોધનની જાંઘો ભાંગ !’ કહેવા માટે અર્જુને વાપરેલી યુક્તિ કૃષ્ણે તેને સૂચવી નથી: તે યુક્તિ ખુદ અર્જુનની છે !