પણ અહીં બીજી તરફ રાઠોડની હાલત કંઇક અલગ જ હતી. એ નિષ્પલક બની મઝહબીના ગૌર ચેહરા તરફ તાકી રહ્યો હતો. માફકસરના નાક, હોઠ અને હડપચીની રચના, માદક ગુલાબી હોઠ, કાળી ભમ્મર આંખો, કપાળ પર બુરખાની પટ્ટી નીચેથી ડોકાતા લાલશ પડતા વાળ, અને એ ક્ષણે ચહેરા પર ઝળકતો આત્મવિશ્વાસ ! માત્ર એટલું જ રાઠોડને ‘આફરીન’ પોકારી ઉઠવા પુરતું હતું. અને તેનો ચેહરો તો તેના સોંદર્યની માત્ર એક ઝાંખી હતું, તે નખશીખ સોંદર્યની મિસાલ હશે એમ ધરવું પણ રાઠોડને અતિશયોક્તિ ભર્યું ન લાગ્યું !