એક હતો ભગત બીલકુલ આળસુ રહીને બધા દેવદેવીઓને માનતો અને આશા રાખતોકે મને કોઇ મુસીબત પડશે ત્યારે આ દેવદેવીઓ મારી સહાય કરશે,શરીરે હ્ર્ષ્ટ પુષ્ટ બળદગાડી ચલાવવાનો ધંધો કરે. એક દિવસ એની બળદગાડી કાદવમાં ફસાઇ ગઈ, એ ભગતડો ગાડી ઉપર બેઠો બેઠો દરેક દેવને વારાફરતી પોકારતો હતો કે હે દેવ મને મદદ કરો, મારી નૈયા પાર કરો, હું દીન હીન છુ, હું નિર્બળ છું,જગતમાં મારૂ કોઇ નથી. હું આટાલા બધા વર્ષોથી તમારી સેવા-પૂજા કરૂ છું,ફૂલ ચડાવું છું,રાગ રાગીણીથી તારા ભજન ગાઉં છું. આ બધુ એટલા માટે કરતો હતો કે વિકટ સમયે તમે મને મદદ કરો. આ પ્રમાણે ભગત બધા દેવો આગળ કગરતો રહ્યો,અંધારૂ થયું, નિર્જન સ્થાનમાં અન્ય કોઇપણ ઉપાય ના જોતાં આખ્રે હનુમાનજીને બોલાવવા માંડ્યો, બોલાવતો રહ્યો,બોલાવતો રહ્યો,બોલાવતાં બોલાવતાં અજાણતાં જ ચિત એકાગ્ર અને શાન્ત થયું,સંકલ્પ સિધ્ધ થયો. હનુમાનજી પ્રગટ થયા.શ્રી હનુમાનજીને જોઇને એ ઘણો ખુશ થયો.એણે કહ્યું બીજા બધા દેવોને બોલાવ્યા, પરંતુ કોઇએ સહાય ના કરી, આપ જ મારા ઇષ્ટદેવ છો, હવે હું આપનીજ પૂજા કરીશ, શ્રી હનુમાનજીએ કહ્યું,મને કેમ યાદ કર્યો. ભગત કહે઼-હે પ્રભુ મારી ગાડી કાદવમાં ફસાઇ ગઈ છે. આપ એ કાઢી આપો. હનુમાનજીએ કહ્યું કે દુર્બુધ્ધિ હિંમત કરીને તું જ બળદગાડી ખેંચી કાઢ નહિતો એક ગદા મારીશ, હનુમાનજીનો ગુસ્સો જોઇ ભગત તાકાત કરી બળદગાડી કાઢવા લાગ્યો, તાજો,તગડો તો હતો જ. કર્યુ જોર ગાડી કાદવમાંથી કાઢીને બહાર મૂકી દીધી, ત્યાર હનુમાનજી કહે-આ બળદગાડી તો શું? તુ પુરૂષાર્થ કરે તો જન્મો જન્મમાંથી ફસાયેલી તારી બુધ્ધિરૂપી બળદગાડી સંસારના ખીચડમાંથી કાઢીને પરમતત્વનો સાક્ષાત્કાર કરી શકે છે. તસ્ય પ્રજ્ઞા પ્રતિષ્ઠિતાઃ