માંસ ન હોવાને લીધે એનાં હાડકાં વધુ લાંબાં લાગી રહ્યાં હતાં. એવું લાગતું હતું કે આ હાડકાં એના શરીરમાંથી કાઢી શકાય અને પાછાં બેસાડી શકાય. એની ઝીણી આંખો ઊંડે ઊતરી ગઈ હતી. ઊપસેલાં હાડકાંવાળો ભાવશૂન્ય ચહેરો બિહામણો જણાતો હતો. એનાં હાડકાં ઉપર એટલી ચામડી નહોતી કે કરચલી પડી શકે. પરંતુ એનો અવાજ બુલંદ હતો અને સ્મરણશક્તિ સારી. લકવાના લીધે એની જીભ લથડિયાં લેતી હતી. અને એની વાત બહુ મુશ્કેલીઓ સમજાતી. પણ એથી એના બોલવાના ઉત્સાહમાં કોઈ ફેર નથી પડતો. ઢસરડાઈને થોડું ચાલી લે છે. એક બાઈ સાફસફાઈનું કામ કરી જાય છે. ગામલોકોએ આ વ્યવસ્થા કરી આપી છે. હું એનો સ્કેચ કરવા લાગ્યો તો જાણે સ્ટુડિયોમાં ફોટો પડાવવા બેઠો હોય એમ એણે માથા પર ફાળિયું વીંટ્યું ને શરીર ઉપર ચાદર લીધી. એ સજીને બેઠો એના પરથી લાગ્યું કે જીવનમાં એનો રસ હજી એવો જ અખૂટ રહ્યો છે. વિધાતાએ એને જેવું પણ જીવન આપ્યું છે, એ એણે સ્વીકારી લીધું છે – ગૌરવપૂર્વક, રાવફરિયાદ કર્યા વિના. કેટલા મજબૂત વણાટનો હશે આ માણસ !