રસ્મી બા દબાતા અવાજે કહ્યું, “મારો દીકરો હતો ત્યાં સુંધીજ એ મારું ઘર હતું. દીકરા ના અવસાન પછી પ્રભા એ નફટાઈ ની હદ વટાવી દીધી. રોજ રોજ નો કંકાશ ચાલુ થયો. ઘર મારા નામ પર હતું ત્યાં સુંધી તો ખાલી બોલવા થી ચાલતું હતું પછી પ્રભા એ ચાલાકી થી ઘર એના નામ પર કરી લીધું ને મને અઈ મુકી ગઈ.” પ્રમિલા આ સાંભળી ને રડી ગઈ. થોડો ગુસ્સો પણ આવ્યો પ્રભા કાકી પર. પ્રમિલા એ રસ્મી બા ને કહ્યું, “બા હું તમારી દીકરી છુ ને?” રસ્મી બા ને હસતા હસતા કહ્યું, “તું તો મારી વાલી દીકરી છે” પ્રમિલા બોલી, “તો પછી દીકરી ની વાત માનસો?” રસ્મી બા બોલ્યા, “કઈ વાત?” પ્રમિલા બોલી, “બા તમે મારી સાથે ચાલો મારા ઘરે. હવે તમે મારી સાથે રહેસો. હમેશ માટે.” રસ્મી બા એ કહ્યું, “ના બેટા. જીવન ની દરેક બાજી રમી ચુકી છુ, ને બાકી નુ જીવન અઈજ જીવી લઈશ.” પ્રમિલા એ બા ને આજીજી કરી, “બા એવુ શું કામ બોલો છો, હું તમારી દીકરી છુ ને, તો પછી હવે તમે મારી સાથેજ રહેશો. મારે બીજું કઈજ સંભાળવું નથી. હું તમને લેવા માટેજ આવી છુ” રસ્મી બા એ ઘણી ના પાડી પણ પ્રમિલા ની જીદ સામે વધારે ટકી ના શક્યા ને અંતે પ્રમિલા સાથે જવા હા પાડી. પ્રમિલા એ બા ને લઇ જવાની બાકી ની વિધિ પુરી કરી. પણ આટલા સમય થી રસ્મી બા અઈ રહ્યા હતા એટલે બધા ની વિનતી આવી કે, “બા ને ભલે લઇ જાવ પણ બા નુ ધ્યાન રાખોજો. આ લ્યો આ કાગળ એમાં અમે બા ની આખી દિનચર્યા લખી દીધી છે”. બધા ની વિનંતી સાથે બા એ સેકન્ડ હોમ ને આવજો કહી દીધું. ટ્રેન મા બેસી ને રસ્મી બા પ્રમિલા ના ઘરે પોંહચી ગયા. પ્રમિલા એ આગતા સ્વાગતા કરી ને બા માટે આરામ કરવાની વ્યવસ્તા કરી.