મીનીએ આ બધું પરાણે સ્વીકારવું જ રહ્યું. ભાગવાનો કોઈ અર્થ નહોતો કારણ કે ભાગીને ક્યાં જવું એની તેને ખબર નહોતી. તેને એ વિચિત્ર નાનકડા ગામમાં રહેવું જરાય નહોતું ગમતું. તેને ખબર પડી કે આ મકાનને તેણે જ વાળીચોળીને સાફ રાખવાનું હતું, સ્ટવ ચાલુ કરવો અને સાંજની રસોઈ બનાવવાની એવું બધું પણ તેણે જાતે જ કરવાનું. જાતે જ કપડાં ધોવાના હતા. સવારે બધા સાથે બહાર જમવાનું. પેલું નાનું ટોળું વારાફરતી એ બધામાં તેને મદદ કરતું હતું.