બેરેકની અંદર પણ બધાં જ હવે આ પ્રશ્ન પૂછી રહ્યાં હતાં, ગુસ્સાભરી વક્રોક્તિ સાથે! જો કે, એમેલિયાની જ ૨૨ વર્ષની વિધવા યુવતી લ્યુસિયા વારંવાર કહી રહી હતી, “તમે જો જો, અંતે બધું સારુ થઈને રહેશે! આ બધું પૂરું થઈ જશે ત્યારે ચોક્કસ આપણે કોઈક જગ્યાએ શિન્ડલર સાથે બેસીને સુપની મજા માણતા હોઈશું!” પરંતુ એ પોતે પણ જાણતી ન હતી કે શા માટે એ વારંવાર આવું બોલતી હતી! એમેલિયામાં હતી ત્યારે તો એ ક્યારેય આવી કોઈ કલ્પના કરતી ન હતી! ત્યારે તો પોતાની શિફ્ટનું કામ પતાવીને, સૂપ પીને એ સુઈ જ જતી! મોટી-મોટી ઘટનાઓ બાબતે પણ એ ક્યારેય કોઈ પ્રકારની કલ્પના કરતી ન હતી! સાંજ પડ્યે પોતાની જાતની સલામતી સિવાય તેને ક્યારેય કોઈ ફિકર રહેતી ન હતી! પરંતુ હવે એ ઘણી બીમાર થઈ ગઈ હતી. પરિસ્થિતિ જ એવી હતી, કે કોઈ આવા વિચારો ન કરે તો જ નવાઈ! ઠંડી અને ભૂખે તેને હેરાન-પરેશાન કરી દીધી હતી, ભૂખે તેના મન ઉપર કબજો જમાવી દીધો હતો! અને છતાંયે ઓસ્કરના વાયદાઓને ફરી-ફરીને યાદ કરીને એ પોતાને આશ્વાસન આપી રહી હતી!