મને ખ્યાલ છે ત્યાં સુધી આ મૅચ પછી અમે એક રાત વાપી રોકાયા હતા. મન્સુભાઈ બહુ વિચારપૂર્વક રમતા. બૉલ માત્ર બળપૂર્વક સ્મૅશ કરવાથી જ પૉઈન્ટ મેળવી શકાય એવું નથી હોતું. મન્સુભાઈ ઘણી વાર બુદ્ધિ વાપરી એવી રીતે બૉલ મૂકી દેતા કે જેથી પૉઈન્ટ મળી શકે. આ મૅચમાં મન્સુભાઈને મળવા જોઈએ એટલા બૉલ મળ્યા ન હતા એ મેં જોયું હતું. કેમ કે એક જ સમયે નેટ પર બે સ્મેશર અને એક વૉલી હોય. સામાન્ય રીતે વૉલી જેને બૉલ આપવાને ટેવાયેલ હોય અને કેવો બૉલ એના સ્મેશરને જોઈએ એ જાણતો હોય આથી પોતાના સ્મેશરને વધુ બૉલ મળે. મન્સુભાઈ કે શ્રી ગોહીલજીને ખાસ બૉલ મળી ન શક્યા અને વિજલપોરની ટીમ જીતી ન શકી હતી એવું જોનાર તરીકે મને લાગ્યું હતું. પરંતુ મન્સુભાઈએ હું એમનો મિત્ર છતાં તે રાત્રે કે ત્યાર બાદ કદી પણ કહ્યું નથી કે જો એમને તક આપવામાં આવી હોત તો જીતવાની શક્યતા હતી. કરાડી ભારત વિદ્યાલયમાં અમે સાથે જ શિક્ષકો હતા આથી દરરોજ મળવાનું તો થતું જ હતું. એટલું જ નહિ મન્સુભાઈએ કદી એમ પણ કહ્યું નહિ કે જો બૉલ મળ્યા હોત તો મઝા આવી જાત. આ પ્રકારની ખેલદિલી મેં બીજા કોઈ ખેલાડીમાં જોઈ નથી. એવું ન હતું કે વૉલીબૉલ વિષે મન્સુભાઈ મારી સાથે ખાસ વાતો ન કરવા ઈચ્છે કેમ કે વૉલીબૉલની રમતમાં મને ગતાગમ ન હતી, એવું ન હતું. એક વખત હું કરાડીની ટીમમાં મન્સુભાઈ સાથે ગાર્ડા કૉલેજની ટીમ સામે ફ્રેન્ડલી મૅચમાં પણ રમ્યો હતો. અમારી બોદાલીની ટીમ એક વાર મુરારી ટુર્નામેન્ટમાં રનર અપ થયેલી તેમાં પણ હું રમ્યો હતો. તે સમયના નવસારી તાલુકામાં ‘મુરારી ટુર્નામેન્ટ’ એક પ્રેસ્ટીજીઅસ ટુર્નામેન્ટ ગણાતી. કરાડીની ટીમ એમાં ઘણી વાર વિજેતા બનતી, જેના ખેલાડીઓને નવસારી તાલુકા તરફથી ગુજરાત રમતોત્સવમાં પણ રમવા માટે ચુંટવામાં આવેલા એવો ખ્યાલ છે.