જમ્યા. ગયા, પછી પાછા દિવસો નીકળી ગયા. થોડી કળ વળી, વળી મને જ જરી મનોમન સમાધાન ઉપજ્યું કે હશે, ત્રાસેલો, દાખેલો, ટીપાયેલો માણસ કંઈ પણ બોલે તો એના મોમાંથી કંઈ ફુલ તો ન જ ઝરે, કુદરતી છે, પણ આપણે તો ઠેકાણાસર છીએ ને ! એના બોલ્યા સામે ના જોવું.....એની દીનતા, એની લાચારી,એની હાલત સામે જોવું. વિચારતાં વિચારતાં બીજી વાર વળી દયાનો ધોધ ફૂટ્યો. અરે....રે....દૂરનો તો દૂરનો, પણ મોટો ભાઈ ! રિટાયર્ડ થાય છે તો એની રોજીનું કંઈક ગોઠવી દઇએ .