પરમાત્મા આપણી અતિશય સમીપ રહીને પ્રેમનો સંદેશ આપે છે, પરંતુ મનુષ્ય પોતાની વાસનાથી તેને કચડી નાખે છે. તે પોતાની સાદગી, તાજગી અને પ્રાણશક્તિથી આપણને હંમેશાં અનુપ્રાણિત રાખવાનો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ મનુષ્ય આડંબર, આળસ, અકર્મણ્યતા દ્વારા તે શક્તિને છિન્નભિન્ન કરી નાખે છે. કાળાંતરે જ્યારે આંતરિક પ્રકાશની શક્તિ ક્ષીણ થઇ જાય છે ત્યારે દુઃખ અને દ્વંદ્વ વધી જાય છે ત્યારે મનુષ્ય બીજાનું ભલું કરી શકતો નથી, ઊલટું પોતાનું જીવન જ તેને ભારરૂપ લાગે છે. પરમાત્માને અંતઃકરણથી દૂર કરવા એ જ કષ્ટ-ક્લેશ અને બંધનનું મૂળ કારણ છે.