વરદાન પામેલા કોઇ નમણા કંઠમાંથી ગળાઇને સ્વર વહી આવતો હતો. ખરી રીતે એ ગીત નહોતું ગવાતું, માત્ર ગુંજનનો વિહાર હતો. ઊઘડતું સવાર, મસ્ત ઠંડી હવા, વાતાવરણની તાજગી, પ્રકૃતિની રમણીયતા અને એ સર્વમાં આળોટીને આવતા એ ગુંજને અંતરને તરબતર કરી દીધું. ત્યાં તો એ જ ગુંજારવથી ભરાયેલો અવાજ ઊંચો થયો: