બીજું, જ્યારે પણ તમે એક કલામાંથી બીજી કલામાં રૂપાંતર કરતાં હો, આશ્રય લેતા હો બીજી કલાને ત્યારે દા.ત. ગાલિબની ગઝલ બેગમ અખ્તર ગાતી હોય અને એ બેગમની ગઝલ બની જાય. આ ગાયકી, આ સંગીત એને આશ્રય એવી રીતે આપે કે ગઝલનું સૌંદર્ય જે છે, શબ્દનું સૌંદર્ય એ એમાં પ્રગટ થાય. અહીં આપણે જોઈએ ઉદાહરણના સ્વરૂપે કે આ નવલકથાનું નાટ્યાંતરણ જે થયું એ બીજી કલાનો આશ્રય લઈને થયું ત્યારે નાટ્યાંતર તરીકે કેવી રીતે ટકી શક્યું આ સોક્રેટિસ જે ઓરિજિનલ લખાયેલું નવલકથા [રૂપમાં] છે. મૂળ કૃતિ સોક્રેટિસ તેનું નાટક ના થયું હોત તો, એ અધૂરી કહેવાત? મારી ગઝલ કોઈ ગાય નહીં એટલે હું કંઈ સારો ગઝલકાર નથી એમ તો ના કહેવાયને. પણ આ કૃતિ સોક્રેટિસ નાટક તરીકે જેટલી ઉત્તમ છે એટલી જ ઉત્તમ નવલકથા તરીકે પણ છે. એટલે આ અધૂરી કૃતિ નથી. એટલે કે નાટક થાય તો જ આ કૃતિ પૂરી થાય એવું નથી એમ મારું કહેવું છે. હવે છેલ્લો પ્રશ્ન એવો થાય કે મૂળ કૃતિ, આ જે કૃતિનું નાટ્યાંતર થયું એનાથી મૂળ કૃતિને અધિક સુંદરતા પ્રાપ્ત થઈ કે નહીં તે જોવાનું છે. મુખ્ય વાત તો એ છે કે એનાથી એ અધિક સુંદર બને છે કે નથી બનતી. આ બધાની ઝાઝી ચર્ચા કર્યા વગર બે ઉદાહરણ લઈએ.