કવિ પોતે પુરુષ છે અને કુદરતી છે કે પુરુષોને થોડો અહંમ તો હોવાનો.એ પ્રિય પાત્રને ખૂમારી પૂર્વક જતાવે છે.હું તો નહી જ આવી શકુ,પણ તારા પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ ગેરહાજરીમાં મારામાં જે ખાલીપો સર્જાયો છે એ તું સમજતી નથી,પણ જ્યારે એ ખાલીપો સમજાય તો તું આવજે.કવિની વાત સાચી છે એક પ્રેમી જ પોતાનાં પ્રિયની દૂરતાને સમજી શકે છે..કોઇ પણ કારણસર જ્યારે સંવાદોની આપલે બંધ થાય છે ત્યારે જેની આદત હોય એ વ્યકિત ના મળે ત્યારે હ્રદય આકુળવ્યાકુળ બની જાય છે.જાણે કે જે માણસમાં એનું વિશ્વ એકાકાર થઇ જતું હતું એ જ વ્યકિત મારાથી દૂરી બનાવીને બેઠી છે..આ એક નાજુક હ્રદયનાં કવિથી કેમ સહન થાય મિત્રો!!