આ આસ્વાદમાં ઓતપ્રોત બનીને મારું સર્વકાંઈ સફળ બન્યું છે, ને ધન્ય થયું છે એ સાચું; પરંતુ પૃથ્વીમાં પીડા છે, દર્દ છે, દુઃખ છે, અશાંતિ છે, બંધન છે, ને વેદનાની વીણા વાગે છે, ત્યારે મારા જ જીવનના મધુમય મહોત્સવની મીઠાશ માણીને હું બેસી નહિ રહું; પરંતુ બીડાયેલાં પદ્મદલને પ્રકટાવનારા સૂર્યકિરણની જેમ, જડ ને ચેતનને નવજીવનનું દાન દેનાર વસંતની જેમ, અથવા તો સ્વયં સંતપ્ત બનીને વાદળરૂપે રસ ને કસની વર્ષા કરનારા સાગરની જેમ, મારું સર્વસ્વ લઈને, સંસારની સુશ્રૂષાની શરૂઆત કરીશ; ને જગતમાં જ્યારે વેર, ઝેર, દુઃખ, દર્દ, શોક કે શોષણ, ને બંધન ને ક્રંદન નહિ રહે, ત્યારે જ મારા મહોત્સવને સંપૂર્ણ ગણીશ, અને આનંદિત અંતરે કવિતામાં કરોડોની કૃતાર્થતા વણીશ.