જીવુબેન નાયકને ‘તમારી ઉંમર કેટલી?’ તેમ પૂછવાની જરૂર ન જણાઈ. તેમનું મૂળ ગામ ધોળકા તાલુકાના કોઠને અડીને આવેલું ‘ટપરપરા’. પતિના મરણ બાદ નાના દીકરાને તેડીને બેગવા ગામે આવીને ભાડાની એક ઓરડીમાં વસી ગયાં. તે વાતને આજે ૧૯ વરસનાં વહાણાં વહી ગયાં. દીકરાને પરણાવ્યો એટલે તે વહુ સાથે કચ્છમાં મજૂરી કરવા ગયો છે. ક્યારેક ક્યારેક મા માટે ‘પૈસા’ મોકલાવે છે. જીવુબેન આ ગામના ‘મૂળ’ નાગરિક નથી એટલે એમને બી.પી.એલ. કાર્ડ મળે, તેમાં હજાર ‘ટેકનિકલ’ વાંધા કાઢવા માટે સરકાર પાસે સમય છે. સરકારે કોઈ પણ પ્રકારના વાંધા-વચકા કાઢ્યા વગર એમને ‘આધાર-કાર્ડ’ કાઢી આપ્યું છે. એમના ઘરમાં લાઈટ નથી અને ‘અંતર’ના અજવાળે ટકી રહ્યાં છે. ફળિયામાં કોઈની ‘આંતરડી કકડી ઊઠે’ તો તે થોડું ખાવાનું તેમની તરફ લંબાવે છે. બાજુમાં રહેતાં ગૌરીબેન એમને બી.પી.એલ. કાર્ડ અપાવવા ઘણું મથ્યાં પણ સફળ ન થયા. ઢળતી ઉંમરે પેટનો ખાડો સમતળ રાખવા હાથ લંબાવવો પડે, તેને ક્યા મોઢે વિકાસ કહેવો?