‘તારી વાત સાચી છી, તું ને તો ખબેયર કે આપણી માછીની જાત દરિયેથી પાછા આવે તીયે નિરાંત પણ તારો ભાઈ તો જોરાવર છે તું જરાય મુંજા ની.’ કહીને જમના બેને તેના માથા પર હાથ મુક્યો. હાથના સ્પર્શે એક મલમની થેપલી મૂકી હોય તેવી અસર કરી. નીતરતી આંખો થોભી ગઈ અને ગળામાં અટવાયેલા શબ્દો રણકતા રણકતા બહાર આવવા લાગ્યા. બેયનો અવાજ ત્રીજા કૂબા સુધી ગયો કે આસપાસની બીજી સ્ત્રીઓ પણ દોડી આવી. કદાચ આ જ તો કુબા વાસીઓની જીંદગી હતી. સારા નરસા પ્રસંગે એકઠા થઈને કમસેકમ એકતા તો જરૂર બતાવે!