એક ભય દર્શાવવામાં આવે છે કે મુસલમાનોની જેમ બીજા ધર્મના લોકો પણ આવી માંગણી કરે તો દેશનું શું થશે? આવા પ્રશ્ન નિરર્થક છે. વાસ્તવમાં બીજા ધર્મોના લોકો પણ પોતાની અંગત સમસ્યાઓના નિરાકરણ માટે પંચ કે ધાર્મિક આગેવાનોની શરણ લે છે. કોઈ સેન્ટર ન હોય અને બે વ્યક્તિ આપની પાસે આવે કે અમને તમારી ઉપર ભરોસો છે તમે અમારી વચ્ચે લવાદ બની અમારી સમસ્યાનું નિરાકરણ લાવી દો તો તમે શું કરો. કોઈ પણ સજ્જન વ્યક્તિ લવાદ બનવા માટે ના ન પડે. બસ આજ રીતે શરિયા કોર્ટ પણ અંતરીક વિવાદમાં એક પ્રકારની વૈકલ્પિક પદ્ધતિનું નામ છે. આવા સેન્ટર્સમાં એક ધર્મથી જોડાયલી વ્યક્તિઓ આવતી હોવાથી હિંદુ મુસ્લિમ વચ્ચે અંતરનો કે નફરતનો પ્રશ્ન ઉભો જ થતો નથી. અંતર-નફરત વધવાના કારણ આવી પંચાયતો કે સેન્ટર્સ નથી બલ્કે રાજનેતાઓની નીતિ છે. જેમકે આપણા ગુજરાતમાં વર્ષોથી શાંતિ હોવા છતાં ઘણા બધા વિસ્તારોમાં અશાંત ધારો છે. અને આવા વિસ્તારોમાં વધારો થઇ રહ્યો છે. એ લોકો નથી ઈચ્છતા કે બે સમુદાયના લોકો એક મંચ પર આવે અથવા બહુધર્મીય સમાજની રચના થાય. બલ્કે સંવેદનશીલ વિસ્તારોમાં શાંતિ કમિટી કે સદભાવ મંચનું કામ જ આ છે કે વિવિધ સમુદાયો વચ્ચે મનમેળ થાય અને લોકો હળી મળી ને રહે અને તેની અસરકારકતા અને ફાયદા જોઇને મોટા ભાગે પોલીસ સ્ટેશનોમાં પણ આવી કમિટીઓનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું છે. જે પોલીસના કામને સરળ બનાવે છે. આવી જ રીતે શરીયત કોર્ટ પણ ન્યાયાલયના કામને સરળ બનાવશે.