‘હા. કંઈક કરવું તો છે.’ એવું કહેતી ને પછી દીવાલના જાળામાં, શંકરને ધમકાવવામાં, શાકભાજીના ભાવતાલમાં, એ ને દિવસો બેઉ વહી જતા. અને મૃણાલ ? એ ફોન પર વિક્રમે બોલેલો એક એક શબ્દ ઘૂંટડે ઘૂંટડે પીતી. વાત સાંભળવાની, સમજવાની એની તરસ, એનું હાસ્ય, બે ભ્રમરો વચ્ચેની ગંભીરતા, બધું ફોન પર દેખાતું, સંભળાતું, ફીલ થતું. ઘણી વાર એને પોતાને નવાઈ લાગતી. આવું શાથી….. આમ તો સ્વભાવે એ કેટલો શરમાળ ? વાત ન પૂછો. કામ સંદર્ભે કેટલાયના સંપર્કમાં આવવાનું બન્યું હતું પણ આવું…. ક્યારેક બધું એવું જટિલ લાગતું તો ક્યારેક જાણે એકદમ સ્વાભાવિક.