“નર્કારોહણ”-૧ ની રજૂઆત નો પ્રકાર ખુબજ સુંદર છે, પરંતુ માર્મિક વાતને હાસ્ય લેખમાં લેવાથી વાતની ગંભીરતા વિશ્રાય જાઈ તેવું બને???? બીજું જે વિષય ને અને તેના પાત્રોને તમે જે રીતે રજુ કરો છો, જેને લીધે કદાચ આવું પણ બને કે કોઈ એક કારણે માણસ ખોટું કરતાં અચકાય છે કે તે કરતાં પેહલા ૧૦૦ વખત વિચારતો હોઈ છે, તો તમાં દોષ શું છે?જે આવા કારણસર પોતાનાં આંતરિક ભયને પણ ત્યજી દેશે અને નિર્ભય થઈ જશે કે આવુંતો કશું છે જ નહિ તો ભય શેનો???, હા, એ પણ હકીકત છે કે આપણા શાસ્ત્રોને સૌએ પોતાની રીતે મૂલવેલ છે,( જે આપ પણ આપના લેખોમાં કરો છો? ) સાથે સાથે આધુનિકતા કે ભૌતિકવાદના આંચળાઓ ઓઢીને આપણે આપણા અર્થ કાઢીને સમાજને વધુને વધુ નુકશાન કરતાં હોઈ છે?., તેવું મને લાગે છે. મૂળ મુદ્દો /વિષય જે કેહવાનો છે તે યોગ્ય અને જરૂરી છે, પરંતુ તે માટે જે પાત્રોનો આશ્રય લેવામાં આવેલ છે તે કેટલા અંશે યોગ્ય છે???? તે કેહવું કરતાં સૌએ જાતે જ વિચારવું અહીં જરૂરી લાગે છે….