‘હે સર્વોત્તમ વ્યવસ્થાપક!’ દૃષ્ટિન્દ્રીયએ પોતાની વાત આમ રજૂ કરી, ‘જીવમાત્રને મળતી માહિતીમાંથી મહત્તમ માહિતી મેળવવાનું કાર્ય મને સોંપવા બદલ હું આપની ઋણી છું. ઘણીવાર જીવમાત્રનું અસ્તિત્વ મારી પર નિર્ભર હોય છે. માટે આપે કેટલાય જીવોને એક કે બે કરતા પણ વધારે આંખો અર્પી છે. આટલા મહત્વના કર્મ છતાં પણ મને એવા અંગમાં સ્થાન મળ્યું છે કે જે નિષ્ફળ જવા ટેવાયેલા છે. આશ્વર્યની વાત તો એ છે કે અંધાપો હવે જાણે જીવસૃષ્ટિમાં એક સ્વીકૃત અભિશાપ છે. અને એથી પણ વધારે આશ્વર્યની વાત તો એ છે કે નયનમાંથી દૃષ્ટિ ચાલી જશે તો પણ સ્પર્શેન્દ્રિયનો વાસ તો તેની પલક પર રહેવાનો જ. શું નયનો પર દૃષ્ટિથી પણ વધારે અધિકાર સ્પર્શેન્દ્રિયનો હોય તે અન્યાયકર્તા નથી?’