ક્ષણભર તો હું સ્તબ્ધ બની એમને જતા જોઈ રહી. વીજળીના ચમકારે જેમ મોતી પરોવાઈ જાય તેમ ‘ડિગ્રીની સાર્થકતા શું એક માત્ર નોકરીને આધારે જ રહેલી છે?’ એ વાક્યએ મારી વિચારધારા પર મરણતોલ પ્રહાર કર્યો. ડામાડોળ થતા મારા ચિત્તની તમામ ઉથલપાથલો એક ઘડીમાં શાંત થઈ ગઈ અને જીવનનું સત્ય સપાટી પર ઉપસી આવ્યું. મનમાં રહેલા સંસ્કારોમાં જાણે ચૈતન્ય પ્રગટ્યું. મને સમજાઈ ગયું કે શિક્ષણનો અર્થ પોતાના રોજિંદા કામોને તુચ્છ માનવામાં નથી બલ્કે એને વધારે સારી અને યોગ્ય રીતે કરવામાં છે. મને થયું કે ભણતર ફક્ત પોતાની જરૂરિયાતો સંતોષવાનું સાધન ન બની રહેતા સમાજની જરૂરિયાતોને સમજવામાં પણ ઉપયોગી થવું જોઈએ. ઉચ્ચ શિક્ષણનો ઉપયોગ કરીને ભૌતિક સુખ-સાધનો મેળવવાની આ કેવી દોડમાં હું સપડાઈ ગઈ હતી ? મને આત્મસંકોચ થયો. મમ્મી એ તો મને નાનપણથી ઓછી જરૂરિયાતો સાથે રહેવાનું શીખવ્યું હતું. આજે મને જે મળ્યું છે તે મારી અપેક્ષા અને જરૂરિયાતો કરતાં કેટલાય ઘણું વધારે છે. ખરેખર, મારે નોકરી માટે જિદ નહોતી કરવી જોઈતી.