નાના હતા ત્યારે આપણે ‘આંધળોપાટો’ નામની રમત રમતા. આંખે પાટા બાંધીને શોધવાની રમત. દર વખતે અટકળ કરવાની. એ છોકરો અહીં હશે, ને ત્યાં એને પકડવા ધસવાનું. પણ ત્યાં પહોંચીએ ત્યારે એ છોકરો ત્યાંથી ખસી ગયો હોય. હાથ લંબાવીએ તેને પકડવા માટે. પણ હાથમાં કશું આવે નહિ. માત્ર સંભળાય છોકરાંઓના હસવાના અવાજો. નવાઈની વાત એ છે કે હાથમાં કશું આવ્યું ન હોય છતાં આનંદ આવે. રમતમાં ‘દાવ’ આપવાની પણ મજા છે એની બાળપણમાં ખબર હોય. પણ સમજ આવતી જાય, એટલે માત્ર ‘દાવ’ લેવાની રાજરમત શરૂ થાય, ને જીવનમાં મુશ્કેલીઓનો મસમોટ્ટો ડુંગર બનતો જાય.