આમ કરતાં-કરતાં શાંતાબહેને દસમા ધોરણ સુધીનો અભ્યાસ કર્યો. બન્ને બહેનોને પરણાવી સાસરે મોકલી અને બન્ને ભાઈઓનાં પણ લગ્ન કરાવી પોતાનાથી છૂટા કર્યા. ઉપરાંત દીકરા અતુલની પગની તકલીફને કારણે દર પાંચ વર્ષે કરાવવા પડતા તેના ઑપરેશનના ખર્ચની વ્યવસ્થા પણ કરતાં રહ્યાં. સદ્ભાગ્યે દીકરો મનનો એટલો મજબૂત નીકળ્યો કે અનેક ઑપરેશન અને શારીરિક વિટંબણાઓ છતાં ઇન્શ્યૉરન્સનો પોતાનો સ્વતંત્ર વ્યવસાય વિકસાવી શક્યો. આખરે વીસ વર્ષ પછી અતુલભાઈ આર્થિક રીતે સક્ષમ બનતાં શાંતાબહેનના દિવસો સુધર્યા અને તેમણે દીકરાનાં લગ્ન પછી બાળકોને ટ્યુશન આપવાનું બંધ કર્યું. આજે શાંતાબહેન કાંદિવલીના મહાવીરનગર વિસ્તારમાં પોતાના દીકરા અતુલ, વહુ દક્ષા, પૌત્રી ઉચિતા, પૌત્ર ઋષભ અને તેની પત્ની શ્રુતિ સાથે શાંતિભર્યું જીવન જીવી રહ્યાં છે. તેઓ કહે છે, ‘અનેક દુવિધાઓ છતાં સૌથી સારી વાત એ હતી કે મારાં બન્ને સંતાનો ખૂબ સારાં નીકળ્યાં. નાનાં હતાં ત્યારે પણ બન્ને ભાઈ-બહેન એકબીજા સાથે ક્યારેય ઝઘડ્યાં હોવાનું મને યાદ નથી. અમિતા તો પણ થોડી અધીરી, પરંતુ અતુલ પહેલેથી જ સમજદાર. તેણે ક્યારેય પોતાના પગનું જોઈએ એવું ધ્યાન આપ્યું નહીં અને પોતાની શારીરિક તકલીફ છતાં હંમેશાં મને મદદરૂપ થવાનો જ પ્રયત્ન કર્યો. આપણે ભગવાનની કરીએ એવી તેણે મારી સેવા કરી છે અને મારા હરવાફરવાની તથા જાત્રાએ જવાની બધી ઇચ્છાઓ પૂરી કરી છે. ઈશ્વરકૃપાથી વહુ પણ એટલી સરસ મળી કે અમિતાનાં લગ્ન પછી ઘરમાં ઊભી થયેલી દીકરીની ખોટ પુરાઈ ગઈ છે. હવે હું મહાવીરસ્વામીની પૂજા-અર્ચનામાં દિવસઆખો ગાળું છું અને મારા પરિવાર સાથે શાંતિથી રહું છું. જીવનમાં ક્યારેક કોઈ અફસોસ રાખ્યો નથી. અતુલની પગની તકલીફને કારણે તેની થોડી ચિંતા રહ્યા કરે, પરંતુ અનુભવથી શીખી ગઈ છું કે કુદરત મુશ્કેલી આપે છે તો સાથે એને સહન કરવાની શક્તિ પણ આપે છે.’