મહારાષ્ટ્રની જેમ ગુજરાતમાં પણ મસાલાવાળી પૂરી ચા સાથે બહુ ઉપડે. બાકીનાં બીજા બધા નાસ્તા બટાકાપૌંઆ, ઉપમા, ખાંડવી વિગેરે અન્યત્ર પણ – રંગેરૂપે થોડા ફેરફાર સાથે જોવા મળે જ છે. એમ તો ગુજરાતનો પર્યાય ફરસાણ પણ ગણાય છે. પણ એ કાંઈ બધાંના બ્રેકફાસ્ટમાં રોજ બેસતું નથી. આવાં તૈયાર ફરસાણને ‘જીભ-એ-મસ્ત’ નામનો એવોયે એક ચાહક વર્ગ છે ખરો કે જેમની સવાર આવા ફાફડા-ગાંઠિયા-જલેબી વગર પડતી નથી. સવારના નાસ્તામાં મિષ્ટાન્નમાં શિરો, સક્કરપારા, મગસ એ બીજે પણ જોવા મળે છે પણ સુખડી એ ફકત ગુજરાતની જ પેટન્ટ. સરખા ઘીમાં, સરખો શેકાયેલો ઘઉંનો લોટ, એમાં ઉમેરાય દેશી ગોળનો ભૂકો! ફટાફટ હલાવીને તુરત જ થાળીમાં ઠારવામાં આવે. કુશળતાથી અણીશુદ્ધ ટુકડા થાય. ઘઉં-ગોળની સોડમદાર ચોસલેદાર સુખડી મોઢામાં મૂકતાં જ ઓગળી જાય છે. પેટમાં પડતા જ બધું ઝળાંહળાં થઈ જાય એવી અમીરાતભરી ને મીઠી-મધુરી. દાદા-દાદીનો વારસો જોઈતો હોય તો શેકાયેલા એ લોટમાં થોડું દૂધ છાંટો. પોચી પોચી આ સુખડી એ બોખલા જીવની આંતરડી ઠારશે. એય ખુશ ને આપણેય ખુશ.