રુકસાર પછી સામે બંધાયેલા એના વૃદ્ધ અબ્બાના મોઢામાંથી કાપડનો ડૂચો કાઢી, દોરડે કસીને બાંધેલા હાથ છોડી જમવાની થાળી સામે ધરી. વૃદ્ધના ચહેરા ઉપર ક્રોધ, તિરસ્કાર અને ઘૃણા એકીસાથે છવાઈ ગયાં. પરંતુ દૃષ્ટિ આગળ પિરસાયેલા ભોજનને સ્વીકારવા સિવાય એ વૃદ્ધ શરીર અન્ય શું કરી શકવાનું હતું? જો કંઈ કરવા પણ જાય તો દીકરી રુકસારના ગળા ઉપર તાકવામાં આવેલો પેલો ધારદાર છરો દીકરીના ગળાની આરપાર વીંધતો નીકળી જાય….અસ્લમખાને સમયની નજાકતને સમજતાં મૂંગે મોઢે જમવાનું શરૂ કર્યું..