અજયને લાગ્યું કે તે વધુ યાદ કરશે તો કદાચ સહન નહીં થાય. પોતાની વહાલી પુત્રીનો શો અંજામ આવ્યો હશે તે એને ધગધગતા સળિયાની જેમ છાતીભીતર ઘૂસી ગઈ. એ સાથે એને યાદ આવી એક છોકરી, માસુમ અને બાવીસ વર્ષની ભોળી આંખો. ‘મને કામ અપાવી દેશો ને ?’ – એના એ પ્રશ્નનો ઉત્તર ‘હા’ માં આપ્યો તે પછીનું એ વરસ બાગ બાગ લાગ્યું હતું. પણ અચાનક એક અજાણ્યો અવાજ ફોન વાટે જુદી જુદી જગ્યાએથી આવવા લાગ્યો. એ અવાજમાં હતી બદલો લેવાની પ્રતિજ્ઞા. ઘણા પ્રયત્નો પછી પણ એ ધમકીભર્યા અવાજના સગડ ન મળ્યા. એક તરફ ડર લાગતો હતો તો બીજી તરફ એ કન્યા પરનો મોહ મુકાતો ન હતો. અને અચાનક એક દિવસે એક કવર આવ્યું. પત્રમાં થોડાક જ શબ્દો હતા – ‘તેં અમારી બહેનને બરબાદ કરી છે. અમારી ભોળી બેનને તું જે રસ્તે લઈ ગયો છે ત્યાંથી પાછી વળી શકે તેમ નથી પણ તારી યુવાન દીકરી ગુમ થઈ જાય ત્યારે કોઠીમાં મોં નાખીને રડજે. તારાથી બીજું કંઈ નહીં થાય અને કરવા જઈશ તો ધ્યાન રાખજે તેં અમારી બેનને લખેલા પ્રેમપત્રો અમારી પાસે સલામત છે.’