૩૦ જાન્યુઆરી, ૧૯૪૮ના દિવસે દિલ્હીમાં ગાંધીજીની હત્યા થઈ. આખા દેશમાં આ ઘટનાની ખૂબ તીવ્ર પ્રતિક્રિયા જોવા મળી. મુખ્ય નેતાઓ સહિત સ્થાનિક કાર્યકર્તાઓ સંઘના વિરોધમાં સભાઓ ગજવવા લાગ્યા. મહારાષ્ટ્રમાં, અને તેમાં પણ ખાસ કરીને નાગપુરમાં આ પ્રતિક્રિયાએ તોફાન અને હિંસાનું પ ધારણ કર્યું. જે દિવસે ગાંધીજીની હત્યા થઈ તે દુર્ભાગ્યપૂર્ણ દિવસે શ્રી ગુરુજી ચેન્નાઈમાં હતા. ત્યાંથી જ તેઓએ આ દુ:ખદ ઘટનાને વખોડતા અને શોક દર્શાવતા તાર પં. નહેરુ, સરદાર પટેલ તથા દેવદાસ ગાંધીને મોકલ્યા અને તેઓ નાગપુર આવ્યા. ૧ ફેબ્રુઆરીએ નાગપુરની પરિસ્થિતિ અત્યંત સ્ફોટક બની ગઈ. લોકોનો રોષ વધતો ગયો. તોફાની ટોળાએ આદ્ય સરસંઘચાલક ડૉ. હેડગેવારજીની સમાધિના શિખરને તથા તુલસી વૃંદાવનને તોડી નાખ્યાં. બપોર થતાં જ શ્રી ગુરુજીના ઘરની આસપાસ આ તોફાની ટોળાએ પથ્થરમારો કર્યો. એ જ દિવસે ચિટનીસ પાર્કમાં કોઈ નેતાએ સભામાં ઉત્તેજનાપૂર્ણ ભાષણ કરી લોકોના રોષને વધુ ભડકાવ્યો. આ તરફ સંઘકાર્યકર્તાઓ તથા અધિકારી વર્ગ શ્રી ગુરુજીના રક્ષણ માટે તત્પર હતા. હિંસક ટોળાને બેકાબૂ બની આગળ વધતું જોઈ શ્રી ગુરુજીની વ્યવસ્થા બીજી સલામત જગ્યાએ કરી તેમને ત્યાં જવા માટે વિનંતી કરવામાં આવી. પરિસ્થિતિ પ્રતિક્ષણ બગડતી જતી હતી. ક્યારે શું થશે તે કહી શકાય તેમ નહોતું. ત્યારે શ્રી ગુરુજી ધૈર્ય ધારણ કરેલા ધર્મરાજની પેઠે શાંત અને સ્વસ્થ હતા.