બંને દ્વારકા તરફ ચાલી નીકળ્યા. પ્રભુના દર્શન પછી સમુદ્રકિનારે ચાલતા ચાલતા દ્વારકાથી ગાઢ જંગલોમાં ફંટાઈ ગયાં. વિસ્તાર હતો અત્યારના લગભગ અમરેલીની આસપાસનો. અહીં માલધારીઓના અનેક નેસ હતાં, અગીયારસના દિવસે આ વિસ્તારમાંથી પસાર થઈ રહ્યાં હતાં ત્યારે તેમણે આસપાસ ગાય ભેંસ ચરાવતા ગોવાળીયા જોયા. સીતાદેવીએ એમાંથી એકને વિનંતિ કરી કે અગીયારસનું વ્રત હોવાથી જો ગાયનું થોડુંક દૂધ મળી જાય તો દિવસ નીકળે. માલધારીઓએ તેમની મશ્કરી કરવા એક વરોળ ગાય તરફ આંગળી ચીંધી અને કહ્યું, એનું જેટલું દૂધ આવે એ તમારું. ગાયને જોઈને સીતાદેવીને આ મશ્કરીનો ખ્યાલ આવ્યો, પીપાજી મહારાજના ઈશારે તેમણે રણછોડજીનું નામ લઈને એક તુંબડામાં દૂધ દોહવાની તૈયારી કરી. અને ગોવાળીયાઓના આશ્ચર્ય વચ્ચે આખું તુંબડુ ભરીને દૂધ દોહ્યું. ગોવાળો આ જોઈને આશ્ચર્યમાં પડી ગયાં. પીપાજીએ તેમને પણ પ્રસાદી લેવા કહ્યું અને પાંદડાના દડીયામાં પીધેલા એ દૂધનો સ્વાદ અદભુત નીકળ્યો. નેસના અન્ય લોકોને આ વાતની ખબર પડતાં તેઓ આદરસત્કાર સહિત નેસમાં લઈ ગયાં અને રોકાવાનો આગ્રહ કર્યો. પીપાજી થોડાક દિવસ ત્યાં જ રોકાઈ પડ્યાં. ત્યાંથી આગળની યાત્રા પ્રસ્થાન કરતાં પહેલાં તેમણે ધ્યાનનો પ્રયોગ કર્યો અને તેમાં તેમને રણછોડરાયે નિર્દેશ આપ્યો કે મારા જન્મકાળમાં આ ભૂમીમાં હું આવેલો છું.