પરિસ્થિતિ ધીમે-ધીમે થાળે પડતી જતી હતી. કોશા અને નિશિથ બધું જ ભૂલીને નવેસરથી જીવવાની મથામણ કરતા હતા. પરંતુ કોશાના હૃદયમાં જે તિરાડ પડી હતી એ પુરાય તેમ નહોતી. ભણવાનું બહાનું કાઢી નિહારિકા આખો દિવસ રૂમમાં જ પુરાઈ રહેતી. ક્યારેક આર્યન કહેતો, ‘દીદી, હવે મારી સાથે કેમ રમતી નથી ?’ એને સમજાવી નિહારિકા એને ઉપર મોકલી દેતી તો આર્યન એની મમ્મીને પૂછતો, ‘મમ્મી, દીદી મારી સાથે કેમ રમતી નથી ?’ કોશા આર્યનને જવાબ ન આપી શકતી. થાકીને આર્યન એકલો જ રમવા લાગતો. દિવસે-દિવસે નિહારિકાની બેચેની વધતી જતી હતી. બે-અઢી મહિના થવા આવ્યા હતા પરંતુ એને માસિક નહોતું આવ્યું. એ ગભરાઈ ગઈ હતી. મનની વ્યથા ન કોઈને કહી શકે એમ હતી કે ન સહી શકે એમ હતી. મરી જવાના એને વિચાર આવતા. ચહેરા પર સતત ચિંતાના વાદળો ઘેરાયેલા રહેતા. વિચારી વિચારીને એ થાકી ગઈ હતી. આંખોની નીચે કાળા કુંડાળા ઉપસી આવ્યા હતા. ચહેરા પરની રોનક હણાઈ ગઈ હતી. પોતાની દીકરીની હાલત જોઈ રાગિણીબેન કહેતાં : ‘બેટા, ભણવાની આટલી ચિંતા ન કરવાની હોય. જો ને તારો ચહેરો કેટલો નિસ્તેજ બની ગયો છે. થાક વર્તાય છે તારી આંખોમાં. પરિણામની ચિંતા કર્યા વગર મન દઈને ભણવાનું બેટા.’ નિહારિકા કેમ સમજાવે કે એનાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ છે ને પરિણામ એના ઉદરમાં આકાર લઈ રહ્યું છે. રાગિણીબહેન બોલે જતા ને નિહારિકા પુસ્તકમાં મોઢું ઘાલીને ચુપચાપ બેસી રહેતી.