એક દિવસ ધોમ ધખતી ઉનાળાની બપોરે ગામડા ગામની સૂકી ભઠ સીમનો ઉનો વાયરો વંટોળિયો બનીને ગામની શેરીઓમાં ધૂળની ડમરી ઉડાડી રહ્યો હતો. એવે વખતે તકિયાને બેવડ વાળીને હાથની કોણી નીચે દબાવીને ગણાશેઠ દુકાનમાં બપોરની કાગા નિંદર માણી રહ્યા હતા. બપોરના સ્વાદિષ્ટ ભોજનનો સ્વાદ હજુય દાઢમાંથી ઝરી રહ્યો હતો. સૂકા ભાંઠા જેવા શરીરનાં માલકણ ગૌરી(!) શેઠાણી રસોઈ એવી સ્વાદિષ્ટ બનાવી જાણતાં કે જમનાર આંગળાં ચાટી ચાટીને જમતાં. ગણપતશેઠને તો આગ્રહ કરી કરી ને જમાડતાં જાણે કે પહેલીવાર સાસરીમાં જમાઈ પધાર્યા હોય એવી રીતે જ શેઠાણી શેઠને રોજ પ્રેમથી પરાણે વધુ જમાડી દેતાં. પરંતુ પોતે બે રોટલીથી વધુ જમતાં જ નહીં, એટલે એમના સૂકા ઠુંઠા જેવા શરીર પર લોહી ચડતું જ નહીં!