આનો દિવ્ય સંદેશ એ જ છે કે માણસ કે વસ્તુ ગમે તેટલા ખરાબ હોય, દરેકમાં એક જ મૂળતત્વ વિલસી રહ્યું છે, ને તે છે આત્મા, પરમાત્માનો અંશ… જે પરમપવિત્ર છે. એનું અપમાન ન જ હોય ભલા માણસ ! કોઈને નાનો કે નીચો ન સમજવો. એટલે સમજણના પહાડ પર ઊભા રહીને પછી કચરાને ઉતારી પાડવાની પહાડ જેવી ભૂલ ભૂલેચૂકેય ન કરતા. કચરો બીજો એક પાણીદાર સંકેત એ પણ આપે છે કે ‘તમે ગમે તેટલા પૈસા, પદ, કૂળ, સ્થાવર-જંગમ સંપત્તિ વગેરેથી પ્રતિષ્ઠિત હો, ખોટો ફાંકો મૂકી દ્યો. જમીનથી સાત વેંત અદ્ધર ન ચાલો. અંતે તો આ બધું નાશવંત ને અર્થહીન જ છે. એ કચરો જ છે.’ પણ નવાઈની વાત એ છે કે માણસ પોતાની મોટા ભાગની જિંદગી આવાં ફટકિયા મોતી મેળવવા પાછળ જ વેડફે છે. કચરાની ગાડી જેમ રોજ નિયત જગ્યાએ કચરો ઠાલવે તેમ તે તનમનમાં કચરો ઠાંસી પાછો એનો ગર્વ કરશે ! કચરાની જ્યાં ત્યાં હોળી કરીને પડોશમાં ‘હોળી’ સળગાવે છે. માર્ગરેટ કુલરે કહ્યું જ છે ને કે, ‘જીવવાનાં સાધનો મેળવવા જતાં માણસ જીવવાનું ભૂલી જાય છે.’ આમાંનું કંઈ સાથે નહીં આવે, સિવાય કે તમારા કર્મ. કચરાની જેમ એ એક જ તમને ચોંટશે. મરણ પછી પણ જે તમારી સાથે આવે તે જ તમારી પોતીકી વસ્તુ ને તે જ સાચી મૂડી. આ કચરામાં અધકચરા થઈ નાહક મોહી શું પડ્યા ?’ કચરો આપણું મિથ્યાભિમાન તોડે છે. આપણે મોટા થઈએ ત્યારે રમકડાં, શંખલા વગેરેનો ઢગલો કરીને રમતા બાળકને ઘણી વાર રમતા અટકાવી ટપારતા નથી કે ‘આ શું બધો કચરો ભેગો કર્યો છે ?’ એની બાળકબુદ્ધિની હાંસી ઉડાવી આપણે એનું બચપણ છીનવી લેતા હોઈએ છીએ. જો કે બાળકને મન તે અમૂલ્ય હોય છે. એ જ રીતે આપણે પણ લોભ, લાલચ જેવા અનિષ્ટોમાં કચરાઈને પદ, નાત-જાત, દોલત વગેરે રમકડાંથી રમતા હોઈએ છીએ, ને એને જ જીવનનું સર્વસ્વ સમજી લેતાં હોય છે ત્યારે પ્રભુ પણ આમ જ વિચારી મંદ મંદ હાસ્ય ફરકાવતા નહીં હોય શું ? બાળક તો હજીય તેમાંથી નિર્દોષ આનંદ લઈ ભેદભાવ કે ઘમંડ વિના બીજાનેય તે આનંદમાં સહભાગી બનાવે છે, જ્યારે આપણે કહેવાતા મહાનુભાવો ?