કરવા રૂપે નહિ, પણ જ્ઞાનના રૂપમાં જ એ વ્યવહાર કરે છે. પરંતુ, કર્મભોગોના સંબંધ ખતમ થઈ જતાં, આ પરિચ્છિન્ન, એટલે કે મર્યાદિત, અહંકાર વગેરે ભાવો તથા કાયો જતાં રહે છે, ને ઈશ્વરની સ્વાભાવિક માયાવૃત્તિઓ ત્યાં એના આત્મામાં લાગુ થઈ જાય છે, (નાનું કેદખાનું છોડીને એ જીવાત્મા મોટા કેદખાના રૂપી દેવપદને પામે છે.) આ વાત આપણે ઘણીવાર કરી છે. (ઈસ્વરની માયા-વૃત્તિ કહેવાય છે, એ આપણે જોઈ ચૂક્યા છીએ.) પછી તો, એ, માયા-વૃત્તિઓની મજાઓ માણતો, એને જ પોતાનાં માનતો, દ્યુલોકના મનોરાજ્યનો સ્વામી બની જાય છે. એનું પ્રાપ્તવ્ય પણ એ જ હતું! (કર્મકાંડના દેવગતિને જ સર્વ કંઈ માનનારા માર્ગમાં, ધ્યેય આટલો, સ્વર્ગ મેળવવા પૂરતો જ હોય છે.)