“માડી! હું ય તમનં ઈ જ હમજાવું સું કં આપડ બાયુંની જાયતનં નકરા ઠોકા નો ખવાય. કિયારેક ભાયડાની હામુંય થાવું પડં, નિયાય નો મળં તયી જૂના રવાજનો વિરોધય કરવો પડં. અનં મારં સોડીનો દે’ર હાવ સાકઠીનો નં ઉતરેલનો સે. ઈ હરામનીનાનાં હાથમોં સોડી આલું તો મારં જીવતર બળં.” ચંપાને પોતાની પડખે ખેંચતાં મંગુ બોલી.