એક વાર મૉર્નિંગ વૉક લેતાં લેતાં બેઉ જણ સરિતા ઉદ્યાનમાં ઊંડાં કોતરોમાં પહોંચી ગયાં. ભેખડો ઊતરી બેઉ જણ એકમેકના સહારે સાબરમતીના પટમાં જઈને બેઠાં ત્યારે ઊગમણું આકાશ અરુણવર્ણી આભા ધરી એમને આવકારી રહ્યું હતું. એકાએક રતુંબડા બાલ રવિનું બિંબ જોઈ વનિતા બોલી ઊઠી : ‘પંડિત, હજી તો સૂરજ ઊગવાની વેળા છે. તમે અને હું જેને સાંજ સમજી બેઠાં છીએ એ જિંદગીને શું વાસંતી સવારમાં ન પલટી શકાય ?’ બેઉ એકમેકની આંખોમાં આંખો પરોવીને કોઈ અગોચર ઉત્તરની પ્રતીક્ષામાં ખોવાઈ ગયાં. સાબરમતીના પટ પર નવજાત સૂરજનાં અજવાળાં નાચી રહ્યાં હતાં.