આ જ્ઞાન વ્યવહારુ છે કે કેમ તે બીજો પ્રશ્ન છે. આજના સમાજમાં તેનું આચરણ કરી શકાય કે કેમ ? પ્રાચીન કે અર્વાચીન કોઈ સમાજને ચરણે સત્ય બેસતું નથી; સમાજે જ સત્યને નમવું જોઈએ. અથવા પોતે નાશ પામવું જોઈએ. સમાજ સત્યને અનુરૂપ રચાવો જોઈએ, નહિ કે સત્યે સમાજને અનુરૂપ થઈને રહેવું જોઈએ. નિઃસ્વાર્થતા જેવું ઉમદા સત્ય જો સમાજમાં ન આચરી શકાય તો બહેતર છે કે માણસ સમાજને છોડી દઈને જંગલમાં ચાલ્યો જાય. જે એમ કરી તે હિંમતવાન પુરુષ છે. હિંમતના બે પ્રકાર છે ; એક પ્રકાર છે તોપને મોઢે ચડવાનો, બીજો પ્રકાર છે આધ્યાત્મિક સિદ્ધાંતને વળગી રહેવાની તાકાત. હિંદુસ્તાન ઉપર ચઢાઈ કરનાર એક શહેનશાહને તેના ગુરુએ કહ્યું હતું કે ત્યાં જઈને તમે હિંદુસ્તાનના ઋષિમુનિઓને મળજો. લાંબી શોધ પછી તેણે પથ્થરની શિલા ઉપર બેઠેલ એક વૃદ્ધ પુરુષને જોયો. શહેનશાહે તેની સાથે થોડીક વાત કરી અને તેના જ્ઞાનથી તે ઘણો પ્રભાવિત થયો. તેણે તે ઋષિને પોતાની સાથે પોતાના દેશમાં આવવાનું કહ્યું. પેલા ઋષિએ ના પાડીને કહ્યું : ‘મને આ જંગલમાં જ પૂર્ણ સંતોષ છે.’ શહેનશાહે કહ્યું : ‘હું તમને પૈસો, સત્તા, લક્ષ્મી બધું આપીશ. હું આખી દુનિયાનો બાદશાહ છું.’ ઋષિએ જવાબ આપ્યો : ‘ના, મને તે વસ્તુઓની કંઈ પડી નથી.’ શહેનશાહે કહ્યું : ‘જો તમે મારી જોડે નહીં આવો તો હું તમને મારી નાખીશ.’ પેલા ઋષિએ શાંતિપૂર્વક હસીને કહ્યું : ‘શહેનશાહ ! આથી વધારે મૂર્ખાઈભરી વાત તમે કદી કરી જ નહીં હોય ! તમે મને મારી શકો જ નહીં. સૂર્ય મને સૂકવી શકે નહીં, અગ્નિ મને બાળી શકે નહીં, તલવાર મને કાપી શકે નહીં, કારણ કે હું જન્મરહિત, મૃત્યુરહિત, શાશ્વત, સર્વશક્તિમાન, સર્વવ્યાપી આત્મા છું.’