અને અષાઢ મહિનો ઉતરતા આકાશમાં મેઘરાજાની સવારી આવી પહોંચી. અસહ્ય ઉકળાટ માં શેકાતું આખું ગામ તોબા પોકારી ગયું હતું. રાત્રે વરસાદ પડવાનું શરૂ થયું. પણ આ શું…??? કડાકા ભડાકા સાથે શરૂ થયેલ વરસાદે માત્ર દસ પંદર મિનિટ માં જ વિદાય લઈ લીધી. દસ પંદર મિનિટમાં આખા ગામમાં પાણી પાણી થઈ ગયુ પણ આટલા વરસાદ થી ખેતરો ના ઢેફા પણ ભાગ્યા ન હતા. જેટલું પાણી વરસ્યું એતો આકરા ઉનાળાની તરસ છીપાવવાજ જાણે ધરતી માતાએ પોતાના ભીતર સમાવી લીધું. માંડ વેંત જેટલી જમીનજ પલડી હતી. જુવાર વાવવાનો સમય નીકળી રહ્યો હોવાથી અઘ્ધર મને ખેડૂતોએ ઓછા વરસાદ છતાં ખેતરોમાં જુવાર વાવી દીધી. એ પ્રથમ વરસાદ બાદ જાણે ભગવાન રિસાયો હોય એમ મેઘરાજા શી ખબર ક્યાં ચાલ્યા ગયા…!!! ચોમાસાની ઋતુ વીતી રહી હતી છતાં વરસાદના અભાવે એજ ગરમી ચાલુ હતી પણ વરસાદ આવવાનું નામ લેતો ન હતો. શ્રાવણ જેવો પવિત્ર મહિનો જે વરસાદ થી ઓર શોભી ઉઠતો એ આ વર્ષે ઓછા વરસાદથી સાવ લુખ્ખો લાગતો હતો. લોકો મંદિરોમાં વરસાદ થવા માટે ખૂબ પ્રાર્થનાઓ કરતા. વરુણદેવને રીઝવવા ઠેર ઠેર હવનો પણ થવા લાગ્યા. લોકોને સાક્ષાત અનુભવ થઈ ગયો કે કુદરત રૂઠે તો માણસ ક્યાયનો ના રહે…