શેરીના નાકે ઉભેલા પસાબાપાને લખમણે હસતાં હસતાં પૂછ્યું, ‘કાકા આજે કોણ કિશોરિયાના ઝપટે આવી ચડ્યું…?’ પસાબાપાએ જીણી આંખ કરી શેરી તરફ જોયું અને કહ્યું કે, ‘લાગે છે કે આજે છાપાવાળો છાપે ચડ્યો’ અને બંને હસી પડ્યા… ‘અલ્યા મગન બે મસ્ત ચા બનાવ,’ લખમણે ચાવાળાને કહ્યું અને દુકાન પાસેના બાંકડા પર બેઠક જમાવી પછી લખમણે હળવેકથી પસાબાપાને પૂછ્યું કે, ‘હેં બાપા આ કિશોરિયાને કોઈ સમજાવવાવાળું નથી. રોજ આ જ રીતે શેરીમાં મગજમારી કરતો ફરે છે અને હમણાં હમણાં તો તેની માથાકૂટ ઓર વધી ગઈ છે. આને કોઈ રોકતું પણ નથી. એને આખી દુનિયાથી, પોતાની જિંદગીથી શું એવો પોબલેમ છે ??તમે કહો તો હું સીધો ક …. આગળ બોલે એ પહેલાં જ પસાબાપા એ લખમણને અટકાવ્યો અને કહ્યું કે, “તને આવ્યા અહીં હજુ છ-સાત મહિના જ થયા છે પણ હું કિશોરને નાનપણથી જ ઓળખું છું. કોઈને ધરારથી થોડી આવું બનવું હોય છે એ તો સમયના ઘા વાયગા હોય એને જ ખબર પડે ભાઈ. કિશોર અને એના મોટા બે ભાઈઓ, મા-બાપ ભર્યો પૂરો પરિવાર હતો. સમય જતાં બંને ભાઈઓ પરણ્યા અને પોતાની રીતે અલગ અલગ સ્થાયી થયા. પછી પહેલા માની ટૂંકી માંદગી પછી મૃત્યુ અને હજુ એમાંથી કળ વડે ત્યાંજ બાપને પક્ષઘાતનો હુમલો… ભાઈઓ આવ્યા અને સહાનુભૂતિ આપી જતા રહ્યા. થોડાઘણા પૈસાની મદદ કરી અને કહેતા ગયા હતા કે અમે બેઠા છે તું કહેજે અમને કંઈ પણ જરૂર હોય અને ફોન તો છે અમે રોજ ફોન કરી બાપુજીની ખબર પૂછતાં રહીશું… બસ ધીમે ધીમે ફોન કરવાનો સમય લંબતો ગયો, એકાંતરે આવતા ફોન હવે તો સાવ બંધ જ થઈ ગયા. બધા એના સંસારમાં સુખી છે અને બિચારો કિશોર એના બાપની સેવા કઇરે રાખે છે. પરણવાની ઉંમર તો બિચારો ક્યારનો ય વટાવી ગયો. કારણ કોઈ છોકરીને એના બીમાર બાપની સેવા નથી કરવી. બસ જમાનાનો ખાધેલ છે બિચારો. જિંદગી જીવતા જ ભૂલી ગયો છે…