નવાઈ કહેવી કે દુ:ખ, પણ બીજા બધા જ લોકો જ્યારે તેના કામની સરાહના કરતા હતા ત્યારે તેની મમ્મીને દીકરાનું આ કામ ગમતું નહોતું. તેઓ ગુસ્સામાં કહેતાંય ખરાં કે ગરીબોની મદદ કરવી ઠીક છે, પણ આમ જુવાની તેમની પાછળ ઘસી નાખીશ તો બુઢાપામાં તેમની જેમ જ રસ્તા પર આવી જઈશ. નારાયણ કહે છે, ‘મને મૉમ-ડૅડની પીડા સમજાતી હતી. તેમણે મને મોટો માણસ બનાવવા માટે જાતે કરકસર કરીને મારી પાછળ ખૂબ ખર્ચ કયોર્ હતો. મેં તેને કહેલું કે એક દિવસ તમે મારી સાથે ચાલો, એ પછી જો તમે ના કહેશો તો હું આ કામ સદા માટે છોડી દઈશ. આ શરતે પરાણે મૉમ મારી સાથે આવ્યાં. ગરીબોની હાલત અને ખાધા પછીનો સંતોષ તેમણે નજરે જોયાં. આસપાસના વિસ્તારમાં છ કલાક ફરીને ઘરે આવ્યા પછી તેમણે સામેથી કહ્યું કે તું જીવનભર લોકોને ખવડાવવાનું કામ કરજે, તને હું ખવડાવીશ.’