કૃષ્ણે કથામાં અગાઉ યુદ્ધ ટાળવાના પ્રયત્નો કર્યા છે. હવે જ્યારે યુદ્ધ શરૂ થયું ત્યારથી કૃષ્ણનું ઉદ્દિષ્ટ પાંડવોને જય મેળવી આપવો એ છે, અને તે માટે જે કંઈ કરવું કૃષ્ણને જ્યારે જ્યારે આવશ્યક લાગ્યું તે સઘળું કૃષ્ણે જરૂરી બને તો ધર્મને નેવે મૂકીને કર્યું છે. (૫) પરાકાષ્ઠાના પ્રયત્નો કરવા છતાં શિખંડી ભીષ્મવધ કરી શકતો નથી એ જણાયા પછી અને ભીષ્મે કટોકટીની વેળા આણ્યા પછી, ભીષ્મવધ કરવા અનુત્સુક અર્જુનને ગળે કૃષ્ણે તે વધ ઘાલ્યો હતો. દ્રોણ કૌરવોના સેનાપતિ બન્યા ત્યારે દ્રોણને પણ યુદ્ધમાંથી કાયમ માટે નિવૃત્ત કર્યા વિના પાંડવોને જય મળશે નહિ અને દુર્યોધનના ઋણમોચન માટે દ્રોણ ચડસાચડસીથી લડશે, એ બંને બાબતો ઇતર સૌની જેમ કૃષ્ણને પણ જણાઈ હતી. દ્રોણનો વિહિત મૃત્યુ તરીકે જન્મ પામેલો ધૃષ્ટદ્યુમ્ન દ્રોણનો વધ કરવા માટે છેલ્લા સાડાચાર દિવસ જુસ્સાથી લડી રહ્યો હતો. પરંતુ પરાકાષ્ઠાના પ્રયત્નો કરવા છતાં ધૃષ્ટદ્યુમ્ન તેમનો વધ કરી શકતો નથી એ જણાયા પછી અને દ્રોણે કટોકટીની વેળા આણ્યા પછી, તેમનો ઇલાજ તરીકે કૃષ્ણ હવે ‘યોગ’ કહે છે. આ બધું ધ્યાનમાં લીધા પછી ‘યોગ’ વિશે ત્રણ બાબતો છતી થાય છે: કૃષ્ણ ‘યોગ’ મુખ્યત: જયપ્રાપ્તિ માટે સૂચવે છે – પાંડવસેનાનો સંહાર રોકવા માટે સૂચવતા નથી; કૃષ્ણના મુખે ‘વધ’ શબ્દ ન હોય તો પણ તેઓ સૂચવી રહ્યા છે તે ‘યોગ’નું ખરું સાધ્ય દ્રોણવધ છે; અને સદ્ય:સ્થિતિમાં છદ્મ વાપરવું એટલે ધર્મને નેવે મૂકવા સમાન છે તે કૃષ્ણને સ્પષ્ટ હોવા છતાં, દ્રોણવધ એ સાધ્ય માટે તેઓ છદ્મ એ સાધન સૂચવે છે. સાધ્ય અને સાધન બંને બાબતો કૃષ્ણને સ્પષ્ટ હોવા છતાં તે સાધનથી તે સાધ્ય ચોક્કસ કઈ રીતે સાધી શકાશે એ તેમને સ્પષ્ટ હતું એમ જણાતું નથી. એમ લાગે છે કે અશ્વત્થામા માર્યો ગયો એ વાર્તાની દ્રોણની લડવાની પદ્ધતિ ઉપર કાંઈક તો અસર થશે અને ત્યાર પછી શું કરવું તે ત્યારનું ત્યારે જોઈ લેવાશે, એવો વિચાર કૃષ્ણે કર્યો હોય.