વરસાદ આવવાનો થાય એ સમય હૃદય પર નવી મોસમના ઘેરાવાનો હોય છે. જો હજુ પણ વરસાદ આવે ત્યારે દંપતીને રજા રાખવાનું મન થાય તો તેઓના અદ્યાપિ લહેરાતા યૌવનનો એ છડી પોકાર છે. પ્રેમમાં વરસતા રહેવાનું અને પ્રણય પારસ્પરિક સ્થાયી ભાવમાં આવે પછી પણ એ ચાહે કે ન ચાહે હું તો પ્રતિક્ષણ ચાહું છું – નો ભાવ જળવાય એ ખરી અંતઃકરણની વર્ષા છે. ચિત્ત ક્યાંક ઠરે તો પ્રેમ પદારથની કંઈક પ્રાથમિક ઓળખ થાય. મીરાંએ મુગ્ધતામાં મનને રમકડે ઠરાવ્યું. એ કહે છે – રામ રમકડું જડિયું, રાણાજી મુંને રામ રમકડું જડિયું રે…! રમકડામાં મન જલદી ઠરી જશે, પછી મન બહુ તોફાને ચડીને સંસારની ભેખડે ભરાશે નહીં એમ માનીને મીરાંએ અલખના ઓટલે રમતાં રહેવાની પોતાની રીતિ રમતાં-રમતાં જ કહી દીધી છે. આખી જિંદગી ‘ને પછી પણ રમતાં રહીએ તોય રમવાની રસધારા ખૂટે જ નહીં એ આ રામરમકડું છે. રમકડાં તૂટી જતાં હોય છે, આ તો આપણે તૂટી જઈએ એ પહેલાં રમી લેવાનું રમકડું છે અને જે રામ રમકડે એકવાર પણ રમતાં થયા એ તો સંસારમાં રહ્યા છતાં ગયા ને અતૂટ થયા…!