એવી જ ટેવ અમારી પડોશમાં રહેતા સરોજબેનને છે. એમના પતિ શંભુભાઈનો સ્વભાવ જ એવો. વાત વાતમાં ખાંચા પાડે. આ મેજ વાંકું કેમ મૂક્યું છે ? આ સ્ટૂલ પેલા ખૂણામાં હતું, આ ખૂણામાં કોણે મૂકી દીધું ? મારી સફેદ ચાદર પર આ ડાઘ કોણે પાડ્યો ? મારા બૂટ પર આટલી બધી ધૂળ છે કોઈ બ્રશ પણ મારતું નથી. નાની નજીવી વાતનું પણ શંભુભાઈ વતેસર કરી નાખે અને ગરમ લ્હાય થઈ જાય. સરોજબેન સાંભળ્યા જ કરે. બોલે એ બે ખાય. “આજે શાકમાં મરચું વધારે પડી ગયું છે, તમને ભાનબાન છે કે નહીં. હું કેટકેટલી વાર તમને લોકોને કહું કે શાકમાં મરચું ઓછું નાખો. મને એસીડીટી છે. તમે મારી તબિયતનો તો વિચાર કરો.” સરોજબેન સાંભળી જ રહે અને ધીમે રહીને એટલું જ કહે : “આજે જરા ભૂલ થઈ ગઈ. આવતીકાલથી શાકમાં મરચું ઓછું નાખીશું બસ.” અને પછી યુદ્ધવિરામ. સામા પક્ષે શરણાગતિ સ્વીકારી લીધી પછી લડાઈ થાય ખરી ? બધા જ મોરચે લડાઈ થાય, પણ ગૃહ મોરચે યુદ્ધ સારું નહીં એવું સૂત્ર સરોજબેનનું છે. એટલે જ એમના ઘરમાં પૂરેપૂરી શાંતિ જળવાઈ રહે છે. ઘરમાં તકરાર ટંટો કરીએ તો ઘરમાં આનંદ રહે નહીં અને ઘરમાં આનંદ રહે નહીં તો જીવન જીવવાની મઝા આવે નહીં.