– અમારા ભોમિયાએ ટાપસી પુરી, પણ અમારી નજર તો એ ફાટક તરફ હતી જ્યાંથી તેના પગરવના એંધાણ અમને મળી ચૂક્યા હતા. એટલે જેવી ફાટક બંધ થઈ અને જેમ-જેમ પેલી વ્હિસલ નજીક આવતી ગઈ તેમ-તેમ અમારા હૃદયના ધબકારા અને રોમાંચ વધતાં ચાલ્યા… નજર ફાટક તરફના એ ખૂણા પર ક્યારની સ્થિર થઈ ગઈ હતી જ્યાંથી તે પ્રવેશવાની હતી. વધુ બે મિનિટ થડકતે હૈયે રાહ જોઈ ત્યારે આખરે સર્પાકારે વળાંક લેતા સાંકડા પાટા પર તે કોઈ સીટી મારતી અલ્લડ છોકરી જેવી નજરે પડી. અમે દૂરથી જ તેના ફોટા પાડવાનું ચાલુ કરી દીધું છે એ જાણે સમજી ચૂકી હોય તેમ એણે કેટલાક સરસ પોઝ પણ આપ્યા. આમ ‘ને આમ તે સ્ટેશન પર આવી ઊભી. તેના ચાર ડબ્બામાંથી પચાસ જેટલા મુસાફરો, ગાર્ડ, ડ્રાઇવર અને તેના મદદનીશો સહિતના લોકો ઊતર્યા. ગાર્ડ અને ડ્રાઇવરના ચહેરા પર છેલ્લી ટ્રિપનો વિષાદ સ્પષ્ટપણે જોઈ શકાતો હતો. તેમની સાથે રહેલા રેલવે વિભાગના ફોટોગ્રાફરે ટ્રેન સાથે તેમની કેટલીક તસવીરો ખેંચી અને એ સાથે જ ડભોઈ નૅરોગેજ ટ્રેનોની યાદીમાંથી વધુ એકની બાદબાકી થઈ ગઈ.