ગામડું એ વખતે ખેતીના બળે સ્વનિર્ભર હતું. ખેતીમાંથી નફો મળે છે કે ખોટ, એ રીતે નહોતું જોવાતું. ખેતી એ તો એક જીવનશૈલી હતી. મર્દાનગીભર્યું સ્વાવલંબી જીવન જીવતાં જીવતાં અને પરસેવાની કમાણીનો રોટલો રળતાં રળતાં અન્યને ઉપયોગી થતું રહેવાની ગ્રામ્ય જીવનની એક તરાહ હતી.તે દિ’ ‘ગામડું’ એ એક સ્વતંત્ર એકમ ગણાતું.અને ગામના તમામ ઇતર ધંધાર્થીઓ માટે પણ આજિવીકાનું એકમાત્ર કેંદ્ર ‘ખેતી’ હતું. અન્ય ગ્રામોદ્યોગો પણ ખેતીને પૂરક હોય એ રીતે વિકસ્યા હતા.