ક્યારેક આપણને એમ થાય કે કોક આપણને જોઈ રહ્યું છે. બસ તેવી જ લાગણી એકાએક મોહનીશભાઈને થઈ આવી. તેમણે આજુબાજુ નજર નાંખી. પુલના છેડે એક ખૂબ નાનો લગભગ બે-અઢી વર્ષનો બાળક ઊભો હતો અને તેમને એકીટસે જોઈ રહ્યો હતો. મોહનીશને આશ્ચર્ય થયું. કોક પરિચિતનો બાબો હશે એમ માન્યું પણ યાદ ના આવ્યું. તેમણે પાછું વળીનેય જોયું. હજીય એ છોકરો એમને જ જોતો હતો. બાઈક પસાર થઈ ગઈ પણ મોહનીશભાઈની મૂંઝવણ ચાલુ રહી. આગળ લાલ લાઈટ આવી ને બાઈક ઊભી રાખવી પડી. તેટલી વાર ખૂબ મગજ કસ્યું અને ત્યાં જ મનમાં વિચાર આવ્યો. અત્યારે બપોરે એ છોકરો એકલો ત્યાં શું કરતો હતો ? આજુબાજુ કોઈ જ નહોતું. કંઈ તકલીફમાં હોય તેવા અને મૂંઝાયેલા ભાવ પણ હતા એના. શું મારી સામે મદદની આશાએ જોતો હશે ? કે પછી કોઈ ઉપાડી ગયું હોય એમાંથી છટકીને અહીં સુધી પહોંચ્યો હોય ! છોકરો પહેરવેશથી વ્યવસ્થિત સંપન્ન ઘરનો જણાતો હતો. મોહનીશની શરીરમાંથી લખલખુ પસાર થઈ ગયું. નજરનો એ સેતુ પુલ જેટલો લાંબો બની ગયો. હા, જરૂર કંઈક સ્પેશ્યલ છે. મન પોકારી-પોકારીને કહેતું હતું કે તેણે એ બાળક પાસે જવું જ જોઈએ. આટલી વાર લાલ લાઈટ પર ઊભા રહ્યા ત્યારે આજુબાજુ સખ્ત ટ્રાફિક હતો પણ મોહનીશના કાનમાં બિલકુલ ઘોંઘાટ પડ્યો નહીં. તેનું મન ઝડપથી દોડી રહ્યું હતું. લીલી લાઈટ થતાં જ બાઈક સાઈડમાં લીધી ને ઊંધી દિશામાં સાઈડ પર રહીને જવા માંડ્યું. થોડી વારમાં દૂર ઊભેલો પેલો બાળક નજરે ચઢ્યો ને મોહનીશને સ્‍હેજ હાશ થઈ. હજુ ત્યાં જ છે. તેમણે ઝડપ વધારીને બાઈક બાળકથી પાંચ ફૂટ દૂર ઝાડ નીચે ઉભી રાખી, પાર્ક કરી, અને ચાલીને બાળક પાસે જઈ પહોંચ્યા. મોહનીશ બાળકની પાસે નીચે જમીન ઉપર ઊભડક બેઠો, તેની સામે જોઈને ખભે હાથ મૂક્યો. બાળકે તેમની સામે બેહાલ નજરે જોયું. પછી તેમને ખભેથી જોરથી પકડી લીધા અને વળગી પડ્યો. મોહનીશ સ્‍હેજ પણ વિચલિત થયા વગર બેસી રહ્યા. પછી તેને હળવેથી ઊંચકીને બાઈક તરફ ગયા. બાઈક પર બેસાડાયો અને તેની પોતે બાજુમાં ઊભા રહ્યા !! હવે બાળક સ્‍હેજ સ્વસ્થ થયો હતો. મોહનીશે સવાલો પૂછવા માંડ્યા. “શું કરે છે બેટા અહીં ? કેમ એકલો ઊભો છે ? મમ્મી-પપ્પા ક્યાં છે ?” પણ બાળક કંઈ જ બોલતો નહોતો. કદાચ હજી બોલતો નહીં હોય, ખૂબ નાનો હતો.