ઘણા પીરસનારા પારકે પૈસે પહોળા. બેગાની શાદીમે અબ્દુલ્લા દિવાના. આગ્રહ કરીકરીને ખવરાવશે, ને યજમાનને નવરાવશે. એ બિચારો મૂંઝાય ને મનોમન દાઝે ભરાય. ‘આને લાગે નકર વળગે, તોય વગર મફતનો ચોંટી પડ્યો છે. ઘરધણીના હાજાં ગગડી જાય, મિજાજ બગડી જાય. ‘રે’વા દે ભાઈ, ધરાર ન આપ. એકને બદલે બે જાંબુ આપીશ તો એક કરતા બે થશે. તબિયત બગડી જશે.’ ખરેખર તો ઘરધણીની તબિયત જ આ આગ્રહ જોઈને…! ક્યારેક તો પીરસણીયા બધાને જમાડ્યા બાદ એટલા થાકી, ત્રાસી ગયા હોય કે જમવા જેવા જ નથી રહેતા. કોઈ સૂચન કરે છે કે એમને પહેલાં જમાડી દેવા જોઈએ, પણ ઘણા વડીલો ‘જમાડીને જમો.’ એવી પોતાની સંસ્કૃતિનું ગાણું ગાઈ આવું કરવા દેતા નથી. ને પીરસનારા ખાલી પેટે ભૂખ્યા રહે છે, કેમ કે બૂમો પાડીપાડીને, કમર ઝુકાવી ઝુકાવીને, હાથ-પગ ઉલાળીને એની ભૂખ જ મરી ગઈ હોય છે. જો કે ઘણા આનો તોડ કાઢી લે છે. સુપરવાઈઝરની નજર ચાતરી પીરસતા પીરસતા છાનામાના હલવાનો લોંદો કે બરફીનો કટકો મોંમાં ઠાંસી દે છે ને જમનારો પૂછે છે કે ‘એલા, બોલતો કાં નથી? મોઢું આવી ગ્યું છે? મોઢાંમાં મગ ભર્યા છે?’ (હવે આને કેમ કહેવું કે મોઢાંમાં…?) તો પીરસનારો ઈશારાથી ગલોફાં બતાવશે. કાં માંડમાંડ એટલું બોલશે. ‘મોઢાંમાં ફાકી છે.’ બેશરમ, એમ નથી કહેતો કે મોઢાંમાં આખી બરફી ફાકી છે! આવું ન થાય એટલે વડીલો ખાસ એકાદ માણસને આવી વાનગીઓ સાચવવા માટે રોકે છે. મોહનથાળથી ભરેલી ચોકીની એ ચોકી કરતો હોય.