અને છેલ્લે, ચહેરા કોઈ દિવસ હકીકત બયાન નથી કરતા એ ન્યાયે જે મને જુએ અને પછી જાણે કે બહેનજી હાસ્યલેખિકાના વહેમમાં ફરે છે એટલે તરત જ બોલે, ‘હેં….? તમે હાસ્યનું લખો છો ? તમે…? ને હાસ્યલેખિકા….? જરા…ય લાગતાં નથી !’ બાકીનું મનમાં જ નિરાશા સાથે મમળાવે, ‘આ દિવેલીયું ડાચું, સુસ્ત આંખો ને માખી તો શું મધમાખી આવીને મોં પર બેસે તોપણ ન ઉડાડે એટલી આળસુ સ્ત્રી શું હસતી હશે ને લોકોને હસાવવાના વહેમમાં ફરતી હશે ? લખવાની બહુ જ ચળ આવતી હોય તો ભૂતકથાઓ લખે. કરુણકથાઓ લખે કે પછી શ્રદ્ધાંજલિઓ લખી આપે. બાકી હાસ્યલેખિકા બનવાને કે કહેવડાવવાને તો જરાય લાયક નથી. મોઢા પરથી જરાક તો લાગવું જોઈએ ને ?’