આંગણાના તુલસી કે મોગરામાં ખિલખિલ હસીને એના પાંદડે-પાંદડે એ બોલે છે – ઘરમાં ન આવવા દો તો કાંઈ નહીં, અહીં ફળિયામાં હું રહું? જે જંગલે હજારો વર્ષો સુધી મનુષ્યને પોતાના ‘ઘર’માં રાખ્યો એ જંગલના પ્રેમને મનુષ્યે ઘરની બહાર ઊભો રાખ્યો છે ને હુકમ કર્યો છે કે, તારે અમારી સામે ખિલખિલ હસતા રહેવાનું, પરંતુ જંગલને તોય આનંદ છે. વિખૂટા પડેલા બાળકને શાળાના દરવાજે સંતાઈને ઊભા રહી મા જેમ જોયા કરે એમ મોગરાની પાંદડીઓ મનુષ્યને જોયા કરે છે, જાણે કે જંગલે મહાનગરમાં પોતાનાં સંતાનોને ‘ભણવા’ ન મૂક્યા હોય! એક માંગલિક વિષાદ વનશ્રીના હૈયે છે. વનશ્રી માને છે કે મનુષ્યમાં મોટપ આવશે ત્યારે એ એની પાસે પાછો ફરશે. ફરી વડલાની ડાળે હીંચકા ખાશે ને વડવાઈ ઝાલીને આમથી તેમ ઝૂલવા લાગશે. ફરી એ ખોબો ભરીને નદીના અમૃતનું આકંઠ પાન કરશે. પ્રાગૈતિહાસિક કાળે યુવાનીમાં મનુષ્યનું લાલનપાલન કરતી હતી તે વનશ્રીની હવે અવસ્થા આવી છે. જેમ પુત્રના મુખારવિંદનું દર્શન માતાની આંખમાં પુનઃ યૌવનનો ઝબકાર લાવે છે તેમ જર્જરકાયા એ વનશ્રી મનુષ્યની ચિરકાલીન પ્રતીક્ષા કરે છે.