આ આખી કથા પણ છે રસપ્રદ. છતાં તેના તથ્ય અંગે મતભેદ છે. કેમ કે જાનકીહરણના રચાયિતા કુમારદાસ લંકાના રાજા નહીં પણ, ઈ.સ. 700 થી 725 દરમ્યાન થયેલા કવિ હતા. આ હકીકત ડૉ. કીથે સાબિત કરેલી છે. તેથી આપોઆપ જ કાલિદાસ અને કુમારદાસના કાળ વચ્ચે મોટો ગાળો પડી જાય છે. આમ, કાલિદાસના જીવન વિષે વધુ વિગતો જાણવાની જિજ્ઞાસા વણસંતોષાયેલી જ રહી જાય છે. કાલિદાસની કૃતિઓનો અભ્યાસ કરતાં આ જિજ્ઞાસા ઉત્તરોત્તર વધતી જ રહે છે કે તેઓ ક્યાં, કેટલું ફર્યા હશે, કેટલો અભ્યાસ કર્યો હશે અને કેટકેટલી કળાઓનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યું હશે. એક સજ્જ સર્જકને છાજે એ રીતે તેમણે પોતાની કૃતિઓમાં જે પણ વર્ણન કર્યાં છે, તે ખૂબ જ ઊંડાણપૂર્વક કર્યાં છે. અલંકારશાસ્ત્ર અને વ્યાકરણ ઉપરાંત કામશાસ્ત્ર, ધર્મશાસ્ત્ર, રાજ્યશાસ્ત્ર, જ્યોતિષશાસ્ત્ર, ખગોળશાસ્ત્ર, અર્થશાસ્ત્ર, ધનુર્વિદ્યા, આયુર્વેદ જેવી વિદ્યાઓના તે પ્રખર અભ્યાસી જણાય છે, તેમ તેમની પહેલાં થઈ ગયેલા નાટ્યકારો ભાસ, સૌમિલ્લ, કવિપુત્રનાં નાટકોના તેમ જ રામાયણ, મહાભારત, શ્રુતિ અને સ્મૃતિઓના પણ તેઓ ઊંડા જ્ઞાતા જણાય છે. સંગીત, નૃત્ય, ચિત્ર જેવી લલિતકલાઓનો તેમણે કરેલો ઉલ્લેખ વાંચીને એમ લાગે કે તેઓ તેમાં પણ નિપુણ હશે. આશ્રમજીવનનું તેમણે કરેલું ઝીણવટભર્યું વર્ણન વાંચતા લાગે કે જાતઅનુભવ વિના આવું લખી શકાય જ નહીં. એક સાચા સર્જક હોવાની આ જ નિશાની છે. તે જે પણ વિષયમાં ઉતરે તેને પૂરેપૂરો આત્મસાત કરીને જ જંપે.