ક્યારેક તો કંટાળી જાઉં છું આ બધાંયથી ! થાય છે બધું જ છોડી મુકીને ક્યાંક દુર ચાલ્યો જાઉં. પણ એનો પણ કોઈ અર્થ નથી, આ બધા તો ત્યાં પણ મારી સાથે જ હોવાના ! અને ખરું કહું, મને ખુદને એમની વગર નથી ચાલતું. પેલી રીનાની નખરાળી અદાઓ હોય, કે પેલા ડોસાની કુથલી કરવાની આદત, કે પછી આ મરાઠણની કચકચ… હવે એ બધી વાતોની આદત પડી ચુકી છે. કારણકે આ જ બધા તો છે જે કંઇક અંશે મને સમજે છે, અને એનું કારણ એમનામાં રહેલો મારો નાનકડો અંશ ! કહે છે કે લેખકના લગભગ દરેક પાત્રમાં તેની પોતાની છાંટ તો હોય જ છે ! અને એમ પણ હવે એમના વિના મારું છે પણ કોણ !?