અમેરિકાની કૉલેજમાં તેને પ્રવેશ મળ્યો તે સાચું, પરંતુ આ વિધ્નદોડનો માત્ર પ્રારંભ હતો. હજી તો કેટકેટલાં વિધ્નો તેણે વટાવવાનાં હતાં ! પ્રથમ તો પોતાના વતન ન્યાસાલૅન્ડમાંથી તેણે પોતાનો પાસપોર્ટ મેળવી લેવાનો હતો અને જ્યાં સુધી અધિકૃત જન્મ-દાખલો હાથ ન આવે ત્યાં સુધી તેણે પાસપોર્ટ માટે ત્રિશંકુની દશામાં લટકતા રહેવાનું હતું. ખાસ તો વીઝા મેળવવા માટે જે ભંડોળ જોઈએ તે ક્યાં હતું તેની પાસે ? અમેરિકા ઊડીને પહોંચી શકાય તેટલું ભંડોળ ભેગું થાય તો જ વીઝાની વ્યવસ્થા થઈ શકે તેમ હતી. તોફાન સામે લડી લેવા આ કુળદીપક – આ યોદ્ધો તૈયાર જ બેઠો હતો. તેણે પોતાના ન્યાસાલૅન્ડની મિશનરી શાળાના આચાર્યને પત્ર લખ્યો અને પાસપોર્ટ-વીઝા મેળવવા માટેની મુશ્કેલીઓ વર્ણવી. કાયિરા અને તેના સ્વજનોથી તો આચાર્ય પરિચિત હતા જ, પરંતુ તેનું અડગ મનોબળ પણ આચાર્યથી અજાણ્યું ન હતું. તેમણે પોતાના અનેકાનેક સંપર્કોનો ઉપયોગ કરી કાયિરાનો પાસપોર્ટ તો ગમે તેમ કરી મેળવી લીધો. હવે વ્યવસ્થા વીઝાની કરવાની હતી.