આજથી લગભગ ચાલીસેક વર્ષ પહેલાં મંદિરના પ્લોટની ચારેય બાજુ નર્યો વગડો હતો. ત્યાં કોઈ હરિભક્તોનો સમૂહ નહિ અને ૧૫૦૦ વાર જમીન લીધી. એટલે ઘણા હરિભક્તો બોલવા માંડ્યા કે, "નથી કોઈ સાધુ જોડમાં કે નથી કોઈ એવો હરિભક્તનો સમૂહ ને આવડી મોટી જમીનને શું કરશો ?" અને ક્યાં હતા ૧૫૦૦ વાર જમીનના ચૂકવવાના માત્ર ૫,૬૨૫ રૂપિયા પણ....!! પોતાની અલ્પ બૂદ્ધિએ માપનાર એ હરિભક્તો ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી જેવા આર્ષદ્રષ્ટા પુરુષની દીર્ઘ દૃષ્ટિને શું માપી શકે? એ વખતે કોઈને ક્યાં નજરઅંદાજ પણ હતો કે આ ઘનશ્યામનગર મંદિર એ મહારાજ અને બાપાશ્રીના સિધ્ધાંતોના પાયા પાતાળે પહોંચાડનારું મહામોટું ધામ બની રહેવાનું છે !હરિભક્તોને મન આટલી મોટી જમીનની જરૂર જણાતી નહોતી. પરંતુ ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીની એ દીર્ઘ દૃષ્ટિ હતી અને ભવિષ્યનું એક પૂર્વ આયોજન જ હતું. ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી જાણતા જ હતા કે બીજાનાં બંધનમાં રહીને મહારાજ અને બાપાશ્રીએ સમજાવેલા સિધ્ધાંતોનો જેમ છે તેમ પ્રચાર નહિ જ થઈ શકે, તેમાં ઘણાં વિઘ્ન આવશે તથા સમય-સંજોગાનુસાર એકલપંડે સિધ્ધાંત-પ્રવર્તન કાજે વિઘ્નસંતોષીઓ સામે ઝઝૂમવું જ પડવાનું છે. એ ભવિષ્યમાં બનનાર ઘટનાને ધ્યાનમાં રાખી એ પુરુષે આટલી જમીન લેવાનું સાહસ કર્યું કે જ્યા જમીન ખરીદવા એક રૂપિયો પણ નહોતો કે નહોતો એવો હરિભક્તોનો સમૂહ. તેમ છતાં ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીને મહારાજ અને બાપાશ્રીના સંકલ્પો ઉપર ભરોસો હતો. અને એટલે જ જયારે હરિભક્તો કહેતા કે, "આટલી મોટી જમીનને શું કરવી છે ?" ત્યારે એ પુરુષના મુખમાંથી એક જ વાક્ય સરી પડતું "જો જો તો ખરા...!!! આ ૧૫૦૦ વાર જમીન પણ નાની પડશે." આ એક જ વાક્યના પ્રત્યત્તરમાં ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીની દીર્ધ દૃષ્ટિ જણાઈ આવતી જેથી સૌની દલીલો તેમાં સમાઈ જતી.