‘હું નથી માનતો એમને મારા પિતા, અંકલ-’ ઓમે વિજયકાંતથી પીઠ ફેરવી, ‘કેમ કે એમને મન હું દીકરો નથી, એમની અપેક્ષાપૂર્તિનું સાધન છું… વિજયકાંત ઘરના વડીલ નથી, સત્તાધીશ છે. એમની સોબતમાં રહી માની મમતા પણ સુકાઈ ગઈ છે. દીકરો બાપના તાબામાં રહે તો જતેદહાડે વહુ આપમેળે મારી કહ્યાગરી રહે એવી એની સોચ છે…’ ઓમની ભીતરનો લાવા ઠલવાતો ગયો, ‘ચિત્રકાર બનવાના મારા જીવનસ્વપ્નની પિતાને કિંમત નહોતી, એમને તો હું બિઝનેસમાં પણ એમના જ કંટ્રોલમાં રહું એટલું જોઈએ… મારો શ્વાસ ઘૂંટાતો હતો, પણ એની એમને કે માને પરવા નહોતી… હા, મેં ઘર છોડ્યું, હા તમને મેં જૂઠ કહ્યું, કેમ કે મારે વીરાણીનો સહારો નહોતો લેવો, જેમનામાં વહાલનું ઝરણ જ ન હોય એ મા-બાપ શું જીવતાં ને શું મૂઆં!’