માણસના જીવન સંગ્રામમાં જ્ઞાન એ કાંઈ બહુ કથાઓ સાંભળવાથી કે વાંચવાથી, મળી જતું હોત તો, આજે તો માહિતીનો જમાનો છે. ગુગલ ખોલો ત્યાં બધું જ વાંચવા મળી જાય છે. ને ટીવી ખોલો ત્યાં અનેક કથાઓ સાંભળવા મળે છે.. ને ટોળાને તોળા બેઠા નઝરે પડે છે,કોઈ કથામાં ટોળું ન હોય તેવું જોવા મળતું જ નથી .અનેક માણસો સાધુ બાવાઓને પગે પડતા હોય છે.અનેક મંદિરો,મસ્જીદો,ચર્ચો,દેવળો,ગુરુદ્વારો,નો પાર નથી ને અનેક દેવ દેવીઓની હારમાળા સામે પ્રાર્થના કરતા માણસો જોવા મળે છે. છતાં કોઈ પણ, ચિંતા થી મુક્ત જોવા મળતાં જ નથી, બધા જ કોઈને કોઈ રીતે દુઃખી ,ચિંતા ગ્રસ્ત જ હોય છે. ને તનાંવ ગ્રસ્ત જીવન જીવતા હોય છે,એક પણ વ્યક્તિ અભયમાં કે જ્ઞાનમાં સ્થીર થયો હોય તેવો એક પણ દાખલો નથી.આનો અર્થ એ થયો કે આપણે ક્યાંક ખોટે રસ્તે ચડી ગયા છીએ. જેથી શાંતિ પ્રાપ્ત થતી નથી એટલું તો નક્કી સાબિત થાય છે ,અને જ્યાં શાંતિ ને સુખ નથી ત્યાં ધર્મનું આચરણ નથી.