શેરુનો રંગ પણ તેવો જ હતો. તે ભદ્રા કરતા વધારે ઉંચો પણ હતો. મને તેની ઉંમર ખબર નહોતી. તે મારા એપાર્ટમેન્ટ કોમ્પલેક્સનો જ એક ભાગ હતો. હું જ્યારે તેને પહેલી વખત મળ્યો હતો ત્યારે તે ખૂબ જ સ્વસ્થ હતો, તે કાયમ મારી અને મારા બે પેટ જેમને હું ચક્કર મારવા લઈને નીકળતો તેમની પાછળ આવતો. તે પોતાના પર જ આશ્રિત હતો. તે સતત પોતાની પૂંછડી હલાવતો હતો. મારા નાનકડાં ગલુડીયાં ઘણી વખત તેની સામે નારાજગી વ્યક્ત કરતા પણ તે નહોતો કરતો. તે હંમેશા થોડું અંતર રાખીને ચાલતો અને બીજા કોઈ શ્વાનને અમારી નજીક પણ નહોતો આવવા દેતો. તે હંમેશા મારા ગલુડિયાઓને ભસતાં અથવા તેમની નજીક આવતા રખડતા શ્વાનોનું ધ્યાન રાખતો. મને ઘણી વખત તે રક્ષક જેવો લાગતો હતો, તેમની રક્ષા કરતો અને તેની હાજરીમાં અન્ય કોઈ શ્વાન તેમને નુકસાન નહોતા કરી શકતા. તેણે ક્યારેય કોઈને બચકું પણ નહોતું ભર્યું છતાં કેટલાક સભ્યો તેની પાછળ પડ્યા હતા. તેઓ તેને કોમ્પલેક્સની બહાર કાઢી મૂકવા માગતા હતા.