પરાપૂર્વથી ભગવાન સૂર્યનારાયણ આ યજ્ઞસંસ્કૃતિના પ્રેરક મનાયા. તેમના જ પ્રતીક તરીકે અગ્નિપૂજા વિકસી અને તે જ યજ્ઞજ્વાલાઓના પ્રતીક તરીકે ભગવો રંગ, ભગવું વસ્ત્ર, તેને ધારણ કરનારો સંન્યાસી અને તેના પ્રતીક સમાન ભગવો ધ્વજ એ ત્યાગ અને બલિદાનનાં પ્રેરક પ્રતીકો મનાયાં. સર્વસ્વત્યાગી સંન્યાસીઓએ ભગવું વસ્ત્ર ધારણ કર્યું. શાસકવર્ગ સહિત આખા સમાજે તેને પૂજ્ય માન્યું. રાષ્ટ્ર, ધર્મ સંસ્કૃતિ, જીવનમૂલ્યો, સજ્જનોના રક્ષણ અને દુર્જનોના નિયમન માટે શ્રેષ્ઠતમ બલિદાનો આપનારા અને અપ્રતિમ માનવીય શૌર્ય પ્રગટ કરનારા વીરોએ ભગવા ધ્વજને ગુરુસ્થાન આપી પ્રેરણા પ્રાપ્ત કરી. આ રાષ્ટ્રના ઉત્થાન અને પતનનાં અનેક ચક્રોનો તે સાક્ષી મનાયો અને હંમેશા નવોત્થાનની પ્રેરણા બની રહ્યો. કવિઓએ તેનું વર્ણન કર્યું.