થોડો સમય જતાં સાચે જ મનોજ એક દિવસ તેડવા આવ્યો. ત્યારે સંજયે ભાર દઈને મીઠાશથી કહ્યું : ‘ભાઈ, આ કોઈ ઉપકારની વાત નથી. આ તો રખતરખાં છે. માણેકકાકીએ નાનપણમાં મને સાચવ્યો, હવે ઘડપણમાં હું એને સાચવું… એ તારાં બા છે એટલાં જ મારાં છે !…મેંય તારા જેટલો જ એનો ખોળો ખૂંદ્યો છે. અહીં એમને ફાવી ગયું છે તો રહેવું હોય ત્યાં સુધી રહેવા દે. મારા ઉપર એનું બહુ મોટું ઋણ છે !…થોડુંક ઓછું થાય તો મનેય…’