વરસોના વહેણ સાથે કાળની થપાટો અને સમયના પ્રવાહે મંદિરને જીર્ણ- શીર્ણ બનાવ્યું તો કળાના ઉત્કૃષ્ટ નમૂના જેવા બાહરી વિસ્તારના શિલ્પના રૂપકામો ખંડિત બની ગયાં, ઘસાઇ ગયા અને માટી-વરસાદ વગેરેના લીધે પોપડાં બાઝતા ગયા અને કાળક્રમે માટીના થર બાઝી ગયા. ક્યાંક હાથ અડધા ખંડિત બની ગયા તો કોક શિલ્પના આંગળા તૂટી ગયાં. ક્યાંક ખભા ક્ષત વિક્ષત બની ગયાં. અને દેખાવમાં પણ બદસૂરત થઇ ગયાં. આ દરમ્યાન એની સુરક્ષાના ઉદેશ્યથી અથવા વધુ કાળા ન પડે એ હેતુંથી એના ઉપર ચૂનાના થપેડા કરાયા અને ઉપરાઉપરી ચૂનાના લપેડાઓએ સમગ્ર શિલ્પને ઢાંકી દીધું. વહીવટી પ્રશ્નો અને સાચવણીની સમસ્યાઓ ગંભીર બનતી ચાલી.જોકે આસપાસના સંઘોએ આ તીર્થને સાચવ્યું,સંભાળ્યું. છેવટે