પાછલા દરવાજે અડધી ખૂલી રહી ગયેલી બારી તરફ મોં રાખીને સૂતેલાં કનકબાની પીઠ પરથી રેશમી સાડી ખસી ગઈ હતી. કાળો રેશમી દોરો પીઠ સાથે ગૂંચળાની જેમ ચીપકેલો દેખાણો. રાજબા એક નજર કનકબાની પીઠને જોતાં પડ્યાં રહેલાં. એમને થતું હમણાં કનકબા આ તરફ પડખું ફેરવશે પછી તેમની સાથે, ઊંઘ નથી આવતી કે શું કનકબા?નો સવાલ કરીને વાત કરશે, પણ કનકબા આ તરફ ફરતાં જ નહોતાં. આખો દી કામ કર્યા કરે છે, ગઢની સાર-સંભાળથી લઈને પોતાને ટેકો દઈને ઉઠાડવા-બેસાડવા સુધીની દોડાદોડ રહે છે એમને. થાક્યાં હશે. ભલેને સૂતાં મનોમન બબડતાં રાજબા આંખ મીંચીને ઊંઘવા મથ્યાં, પણ રહી રહીને કનકબાની ચિંતા ઘેરી વળવા માંડેલી. પોતે છે ત્યાં સુધી, પછી એમનું શું? મનમાં નક્કી થતું રહ્યું, ગઢની દીકરીને ક્યાં સુધી બેસાડી રખાય, પરગામ રહેતાં કુટુંબીઓ ગમતાં નહોતાં. તોય નક્કી કરી લીધું કે, કાલે સવારે તો બોલાવું બધાંયને કનકબાને એમના સાસરે મોકલવાનું કરવું પડશે. બીજાં લગ્ન તો થાય નહિ. ને ઘરમાં કેટલા દી બેસાડી રખાય? આ તો અસ્ત્રીનો અવતાર મનોમન વિચારતાં રાજબાને ઘડીક ભરત યાદ આવી ગયેલો. એય મૂવો ભણીગણીને આંહી ગુડાણો છે, કશે નોકરીધંધેય લાગતો નથી. ગમે એવો રૂડો-રૂપાળો હોય તોય શા કામનો? આખર તો ગોલાની જાતને! ના, ના કાલ તો એ આ બાજુ આવે તો રોકડું પરખાવવું પડશે. એને મોંએ ના ચડાવાય, ભલે કનકબાને માઠું લાગે. એક-બે ટંક ભૂખ્યાં પડ્યાં રેશ ને બોલશે નહિ એ જ ને, અરે એમ જ થાય તો ભલું જ થાય, લાડમાં ને લાડમાં કશું બોલાયું નથી તે એ બહાને – જાવ કનકબા તમારે ઘરે જાવ, અહીં બાપના ઘરે કંઈ જીવતર ના કઢાય અબી હાલ હેંડતાં થાંવ લ્યો, આ માણસો મેલવા આવે, પણ કનકબાને સાસરે જવા કરતાં પોતાની સાર-સંભાળની ચિંતા રહ્યા કરે છે એ વાતોએ અટકીને ઊભાં રહેશે તો? મનમાં ઊઠેલી મૂંઝવણને મનમાં જ ઊકેલવા મથતાં હોય, એમ રાજબા ઘડીક ચૂપ થઈ ગયેલાં. કનકબાની પીઠ પર ગૂંછળું વળીને ચીપકેલો કાળો રેશમી દોરો જાણે હલતો ગયો. બાજુમાં જ પથારી હતી. રાજબાએ જેડિયાનો ટેકો લીધેલો. હળવેથી ઊઠીને કનકબાની પીઠ પર ચાદરો ઢાંકી દીધેલો. પછી, દરબારગઢના દરવાજા ભણી મોં કરીને દૂર દૂર સુધી જોતાં રહેલાં. વરસાદ વરસતો હતો. પવન સુસવાટા લેતો હતો.