ઘણાં વાંચકોએ મને લખી જણાવ્યું છે કે તેઓ તો મારા છેલ્લાં લેખમાં વિશેષ કે તીવ્ર સાધક બનવા માટે જણાવેલા કલાકો સુધીના ધ્યાનની જરૂરિયાત વાંચીને જ ચકિત થઇ ગયા છે. વાત એમ છે: મેં તમને શ્રેષ્ઠ આદર્શ વાત કરેલી છે, અને હવે, એ તમારા ઉપર છે કે તમારે કેટલે સુધી તેમાં જવું. મારું કામ છે તમને સત્ય કહેવું. જયારે પણ તમે સમાધિ વિશે વિચારતા હોવ કે પછી ધ્યાન દ્વારા આનંદનો અનુભવ કરવા માંગતા હોવ ત્યારે હું તમને આંખો બંધ કરીને આઈનસ્ટાઇન, એડીસન, ન્યુટન જેવાઓનો વિચાર કરવાનું કહીશ. તેમને જે પોતાનાં સંશોધનો કર્યા છે તેનાં માટે કેટલાં કલાકો સુધીનો સમય પોતાનાં જમીનતોડ સિદ્ધાંતો શોધી કાઢવા માટે અર્પણ કર્યો હશે તેનાં ઉપર જરા ચિંતન કરી જુઓ. એડીસન પોતે પોતાની પ્રયોગશાળામાં સુઈ જતો હતો; તે દિવસો સુધી તેમાંથી બહાર નહોતો આવતો. કાં તો પછી કોઈ વ્યાવસાયિક પિયાનો વગાડનાર વિશે વિચાર કરો. જે પોતાના સંગીતના જલસા યોજે છે તેને તજજ્ઞ બનતા પહેલાં પોતે ૧૦,૦૦૦ જેટલાં કલાકોનો સમય તેની તાલીમ અને અભ્યાસ માટે રોકેલો હોય છે; અને ત્યારે તે વગાડવાનું તેનાં માટે સહજ અને કુદરતી બને છે. ધ્યાન કરવાની બાબતમાં પણ કોઈ તફાવત નથી. ઓછા નામે પ્રથમ પગલું તો ભરો. તમારા માટે પ્રકાશનું કિરણ આ રહ્યું જોકે: પ્રથમ ચાર સજાગતાના સ્તર પછી તમારે બેસીને ધ્યાન કરવાની જરૂર નથી. તમે ધ્યાનસ્થ જાગૃતતા બધા સમય માટે જાળવી રાખી શકતા થઇ જાવ છો.