‘સાહેબ, આ ગાંઠિયા ચાખો. રાજકોટની સ્પેશિયલ વેરાયટી છે….’ ગાંઠિયા ઉપરથી એ રેસ્ટોરન્ટની વાત પર આવ્યા, ‘મોટા ભાઈ રતિલાલનો દીકરો ભારે હોંશિયાર. રતિલાલ એને પેઢી ઉપર બેસાડી રાખે. એ બિચારાને પોતાનો કંઈક સ્વતંત્ર ધંધો કરવાની હોંશ. રતિલાલ ના ના કરતો રહ્યો અને મેં એ છોકરાને મસ્ત રેસ્ટોરન્ટ ખોલાવી આપી. ભાઈના છોકરાની જિંદગી બનતી હોય તો પછી ત્રીસ લાખની શી વિસાત ? મૂળથી સ્વભાવ એવો કે કંઈક આપીને રાજી થવું…..’ આનંદ અને જયેશે ચાનો કપ હાથમાં લીધો, ‘આખી જિંદગી આમ તો સુખના સાગર જેવી લાગે પણ એમાં દુઃખના ટાપુ આવે….’ ચંદુલાલનો અવાજ લગીર ધીમો પડ્યો, ‘આ જે છે તે અમારા બીજી વારનાં શ્રીમતીજી છે. અગાઉ જે હતી એ તો સાક્ષાત દેવી હતી. કોઈ સંતાન નહીં એટલે આખો દિવસ ધર્મધ્યાન કર્યા કરે. ચાર વર્ષ પહેલાં કારમાં જૂનાગઢ જતાં હતાં. એવો એક્સિડન્ટ થયો કે હું ઊછળીને જમણી બાજુ ફેંકાયો અને ગાડી સીધી ઝાડ જોડે ટિચાણી. ઓન ધ સ્પોટ એ બાપડીની આંખ મિંચાઈ ગઈ. બે વર્ષ તો હુંય ગુમસૂમ બેસી રહ્યો. એ પછી તમારા જેવા કોઈક સજ્જને આંગળી ચીંધી. આ દુખિયારી સાસરેથી પાછી આવેલી. મેળ પડી ગયો ને સુખેથી જીવીએ છીએ… જલસા કરવાના… શું લાવ્યા હતા અને શું લઈ જવાના ? સામેવાળાને કંઈક આપીને રાજી થવામાં જે આનંદ મળે એની તોલે કંઈ ના આવે…..’ બંને હાથ પહોળા કરીને એમણે જીવનની ફિલોસોફી સમજાવી અને ઉમેર્યું, ‘આપણા આવા સ્વભાવને લીધે રાજકોટમાં ચંદુભાઈ રાજાણીને બદલે બધા રાજા તરીકે જ ઓળખે…. કોણ તો કે ચંદુભાઈ રાજા….’