અહીં દરેક બાળકની દેખરેખ માટે યશોદાઓ (આયા) છે, જે સમર્પિત ભાવથી એમની તમામ જરૂરિયાતોને પૂરી કરે છે. સેન્ટરમાં રહેનારા તમામ લોકો હોય કે પછી સેવા ભારતી માતૃમંડળની બહેનો, બધા જ આ બાળકો સાથે સંબંધોના તાતણે બંધાયેલા છે. કોઈ એમની કાકી છે. તો કોઈ ફોઈ. તો કોઈ માસી, પોતાનાં જીવનનાં પંદર વર્ષ માતૃછાયાને આપનારા પાંચખેડે દંપતી જ્યાં સુધી અહીં રહ્યાં, બાળકોનાં માતા-પિતા બનીને રહ્યાં. સુધાતાઈ પાંચખેડેનું કહેવું છે કે તેઓ બંને આ બાળકોના મોહમાં બંધાઈને રહી ગયા હતાં. જ્યારે પણ કોઈ બાળકને દત્તક લેવા કોઈ પરિવાર આવતો હતો એ પળ તેમના માટે ઘણી જ કપરી રહેતી હતી. જ્યાં એક બાજુ આ બાળકોના સોનેરી ભવિષ્યની કલ્પના ખુશી આપતી હતી, ત્યાં બીજી બાજુ તેમનાથી વિખૂટા પડ્યાનો ગમ આંખો ભીની કરી દેતી હતી. સુધાતાઈ પોતાની યાદોને વાગોળતાં કહે છે કે, ત્રણ વર્ષનો અવિનાશ જ્યારે પોતાનાં માતા-પિતા સાથે ઓસ્ટ્રેલિયા જવાનો હતો ત્યારે તેમની ખુશીનો કોઈ પાર ન હતો. તેઓ દરેક બાળકને પોતાનાં ઓરડાના ફોટો બતાવતાં હતાં. જે તેના માટે પહેલેથી જ સજાવીને રાખવામાં આવ્યા હતા. હવે વાત કરીએ કાવેરીની. એણે તો પોતાનાં માતા-પિતાને સ્પેનિશ ભાષામાં નમસ્કાર કરીને આશ્ર્ચયચકિત કરી દીધાં. આ કાવેરી સ્પેનમાં સામાન્ય રીતે હળીમળી શકે એ માટે એડોપ્શન (દત્તક)ની પ્રક્રિયા શરૂ થવા સુધી પાંચ વર્ષની આ બાળકીને બે મહિનાથી સ્પેનિશ ભાષા શીખવવામાં આવી રહી હતી. ભૂતકાળનાં પાનાં પલટાવીએ તો માતૃછાયા પ્રબંધનને આજે પણ એ રાત યાદ છે, જે હમીદિયા હોસ્પિટલની કચરા પેટીમાંથી બે દિવસના અવિનાશને અહીં લાવવામાં આવ્યો હતો. અનેક જતન (સારવાર) પછી તો આ અશક્ત બાળકનો જીવ બચાવવામાં આવ્યો હતો.