ભારતના લોકતંત્રના વખાણ દુનિયાભરમાં થતા રહે છે. સૌથી મોટી લોકશાહી, 100 કરોડને પણ વળોટી ગયેલી વસતિ અને આઝાદી મેળવ્યા પછી કટોકટીના થોડા વર્ષોને બાદ કરતાં સતત લોકતાંત્રિક પ્રણાલીઓ પ્રમાણે ચાલતું રહેલું શાસન. કોઈ પણ જાતની વ્યાપક હિંસા વિના ચૂંટણી પછી બદલાઇ જતી સત્તા. આ બધા વખાણ કરવા લાયક પાસા છે. કેમ કે દુનિયા આટલું પણ કરી શકતી નથી. પરંતુ ભારતે હજી ઘણું બધું કરવાનું બાકી છે. લોકપાલની નિમણૂંક હજી થઈ શકી નથી અને ચૂંટણી જીતવા માટે અપનાવાતી રીતો માત્ર કાયદાની રીતે, શબ્દોમાં કાયદેસર છે, તેની ભાવનાને અનુરૂપ નૈતિક અને નીતિમત્તાથી ભરપુર નથી. એકવાર કોઈ પક્ષ જીતી ગયો અને સત્તા પર બેસી ગયો પછી પાંચ વર્ષ સુધી તેને પ્રજાની જરાય પરવા કરવાની જરૂર નથી. પ્રજાને પૂછીને નહિ, પણ પછી પોતાની મરજી પ્રમાણે શાસન ચાલે છે. મરજી પડે તેવા બંધારણીય સુધારા આવે છે અને એવા કાયદા બની જાય છે જે કદાચ નાગરિકોની બહુ મોટી બહુમતીને પસંદ ના હોય.