“વિશ્વાસરાવ, આમાં ખોટ કે ઊણપનો પ્રશ્ન નથી. આપનાં ખોરડાં ઘણાં ઊંચા છે. આપની જાયદાદ, હવેલીઓ, સાંતી-બંધ જમીનો – ચંદાનાં બા બધું જાણે છે. આજે તમે રાવરાજાના કમ્પૅનિયન છો. કાલે એ.ડી.સી. થશો અને આગળ જતાં રાજ્યના દીવાન પણ થશો. તમે યુવાન છો અને હોનહાર છો. પરમાત્માએ તમને મર્દાનગી અને ખુબસુરતી બક્ષી છે. આ બધું હોવા છતાં ચંદાની બાને મનાવવાં મુશ્કેલ છે. દીકરીને પરજ્ઞાતિમાં કોઈ પણ સંજોગોમાં નહી પરણવા દે. ત્રાગાં કરશે. કદાચ પોતાની જિંદગીનું ભલું – બૂરું પણ કરી બેસશે. હું તે નહી સહી શકું. વર્ષો પહેલાં અમારી પૈતૃક હવેલીમાંથી હું અને ચંદાની બા પહેરેલે કપડે નીકળી પડ્યા હતા તે કેવળ તેમની હિંમત અને બળના સહારે. તેમના સિવાય મારું ઘર કદાપિ ટકી નહી શકે.”