સાધનાની આ યાત્રા જયારે શિખરને સ્પર્શે છે ત્યારે સંયમ સ્વીકારવાનું નિર્ધારિત થાય છે. તે પ્રમાણે શુભમિતિ અને મુહૂર્તનું શોધન કરવામાં આવે છે. તે નિશ્ચિત થતા પરિવારમાં ઉત્સવનું પર્યાવરણ સર્જાય છે. બેશક ! પરિવારનો અંતરંગ સભ્ય સાધનાના આ માર્ગનો યાત્રિક બનવાનો છે ત્યારે, થનારા ખાલીપાના કારણે મિશ્ર લાગણીની પણ અનુભૂતિ થઇ શકે છે. પુત્ર-પુત્રી, માતા-પિતા, ભાઈ- બહેન આ માર્ગે જાય છે, જે સર્વથા શ્રેષ્ઠ હોવાથી પ્રિય બને છે, તેનો અવશ્ય આનંદ હોય છે. પરંતુ જે તે સંસારિક સંબંધનો અંત આવવાનો છે તેથી તે પ્રકારની લાગણીની પણ અનુભૂતિ થાય છે. આ સંવેદના, મુમુક્ષુને પ્રભાવિત નહીં કરે, વૈરાગ્યને ઝાંખો નહીં કરે, તે માટે પરિવારે જાગૃતિ રાખવી આવશ્યક બની જાય છે. મુમુક્ષુ એ પણ ધર્મ, શાસન, સંસ્કાર, વૈરાગ્યને ઝાંખપ નહીં લાગે તે પ્રમાણે વિવેક અને પ્રજ્ઞાા ધારણ કરવાના હોય છે. સતત વિચારધારાને વહેતી રાખવાની છે કે મારા આત્માના ઉધ્ધાર માટે સંયમનો સ્વીકાર કરવા જઈ રહ્યો છું. ત્યારે દ્વેષથી પૂર્ણ રૂપે મુક્ત થઈને, સંસારના સર્વે જીવો પ્રત્યે મૈત્રીભાવનું નિર્માણ કરવાનું છે. અને તેથી જ પૂર્વ અવસ્થામાં કોઈક પ્રત્યે અવિનય, અવિવેક, કે શત્રુભાવ થયો હોય તે સર્વેની મન, વચન કાયાથી ક્ષમા પ્રાથી, નિર્મળ બનવું અત્યંત આવશ્યક છે. વિશેષમાં પૂર્વ અવસ્થામાં આર્થિક વ્યવહાર જે કર્યા હોય તે પણ પૂર્ણ રૂપે શુદ્ધ તથા દેવા મુક્ત કરવાથી સંયમ માર્ગ પ્રયાણ તથા સ્વીકાર અત્યંત પ્રિય બનશે. આર્થિક વ્યવહાર અને દાયિત્વ પૂર્ણ નહીં થાય તો ક્યારેક આ માર્ગે જતા મુમુક્ષુ પ્રત્યે જે તે વ્યક્તિને દ્વેષ થઇ શકે છે, જે યોગ્ય નથી. સાધનાનો માર્ગ સૌને ઇષ્ટ અને પ્રિય બને તે માટે આ વ્યવહાર નિર્મળ કરવા જોઈએ. આ અભિગમથી મન, વચન, કાયા અને આચાર અને વિચારથી પાવન થતા જવાનું છે. અને પરિણામે પ્રાપ્ત થતું સંયમ સ્વ અને પર સૌને પરમ ઉપકારી અને શ્રેયકારી બને છે.