ભારત એક કૃષિપ્રધાન દેશ છે. કૃષિ એટલે ભારતની અર્થવ્યવસ્થાની કરોડરજ્જુ. સિંધુઘાટીની સભ્યતાના ઈતિહાસમાં ય ખેતીનો ઉલ્લેખ છે. ૧૯૬૦ પછી કૃષિ ક્ષેત્રમાં હરિયાળી ક્રાંતિનો નવો દૌર શરૂ થયો. એ પછી ય કૃષિક્ષેત્રે ઉમદા ઉત્પાદન થતું રહ્યું, જગતનો તાત ખુશ થતો રહ્યો. વર્તમાનમાં દેશના જીડીપીમાં કૃષિક્ષેત્રનો ફાળો ૧૭.૩૨% છે. વિશ્ર્વમાં ઘઉં અને ચોખાના ઉત્પાદનમાં ચીન બાદ ભારતનો બીજો નંબર છે. ભારત વિશ્ર્વમાં ફર્ટિલાઈઝરનો ત્રીજા નંબરનો સૌથી વધુ ઉત્પાદક અને ઉપભોકતા દેશ છે. પરંતુ પાછલા કેટલાક દશકમાં અર્થવ્યવસ્થાના વિકાસમાં મેન્યુફેકચરિંગ અને સેવાક્ષેત્રોનું યોગદાન ઝડપથી વધતાં કૃષિક્ષેત્રનું મહત્ત્વ ઘટવા લાગ્યું. વરસાદે ય પડતા પર પાટુ માર્યું. ભારતનો ખેડૂત ખેતી માટે વરસાદ પર આધાર રાખે. ઘણાંય રાજ્યોમાં વરસાદની ભારે અછત. તેના કારણે ખેડૂતની હાલત બગડી. સરકારે ટપક સિંચાઈ, માઈક્રો સિંચાઈ, ટેકાના ભાવ, ઓછા વ્યાજે લોન, લોન માફી, પબ્લિક પ્રાઈવેટ પાર્ટનરશીપ જેવી અનેક યોજનાઓ ય મૂકી, જેના કારણે ખેતી અને ખેડૂતની હાલત ઘણેખરે અંશે સુધરી. મધ્યપ્રદેશે તેમાં સરાહનીય કાર્ય કર્યું. ઓર્ગેનિક ખેતીના મહત્તમ ઉપયોગ દ્વારા ખેતીની કાયાપલટ કરી. ૭૦ લાખ હેકટર જમીનને સિંચાઈ સુવિધા આપી. અનેક જિલ્લાઓમાં ખેડૂત અને ખેતીના વિકાસ માટેની અપૂર્વ યોજનાઓ મુકી અને ખેતીનો વિકાસ કર્યો. હરિયાણા, રાજસ્થાન, ઉત્તર પ્રદેશ જેવાં રાજ્યોએ મધ્યપ્રદેશ મોડેલ મુજબ ખેતપ્રયોગો કર્યા. કેન્દ્ર સ્તરેથી હરિયાળી ક્રાંતિના પુન:જન્મ માટે અવિરત પ્રયોગ થયા તેમ છતાં વર્તમાન સમયમાં ખેતી અને ખેડૂતની હાલત વિચારણીય ખરી જ. આંધ્રપ્રદેશ, મહારાષ્ટ્ર જેવાં રાજ્યોમાં ખેડૂતોની આત્મહત્યા જેવા દુ:ખદ બનાવો ય બન્યા.