શુક્રાચાર્યનાં બોધવચનો સાંભળીને દેવયાની બોલીઃ હું નાની ઉંમરની બાલિકા હોવા છતાં કાર્યોના ઔચિત્ય અએ અનૌચિત્યને સારી રીતે જાણું છું. એ પણ જાણું છું કે ક્રોધ અથવા અમર્ષની શાંતિ માટે શું કરવું ઉચિત છે ને શું કરવું અનુચિત છે? પરંતુ મર્યાદાની રક્ષા કરનાર ગુરુએ શિષ્યોનો અશિષ્ટ વહેવાર ન સાંખી લેવો જોઈએ. જે પોતાના પૂજ્યોનું પોતાના સન્માનપૂર્ણ વહેવાર તથા કુળ દ્વારા સન્માન કરતા નથી એ પાપબુદ્ધિવાળાની વચમાં કલ્યાણના ઇચ્છુક પંડિતજને નિવાસ ન કરવો જોઈએ. જે લોક પોતાના આચરણ દ્વારા પોતાના પૂજ્યને પ્રસન્ન કરે છે તેણે શ્રેષ્ઠ સજ્જન પુરુષોની વચ્ચે નિવાસ કરવો જોઈએ. તે નિવાસ શ્રેષ્ઠ માનવામાં આવે છે. જાતે દીન, હીન અને અપ્રતિષ્ઠ થઈને પોતાના શત્રુઓની રાજ્યશ્રીની સેવા કરવી એનાથી વધીને કોઈ પણ કઠિન કાર્ય ત્રણ લોકમાં હું નથી માનતી. આ વિધાનો પરથી પુરવાર થાય છે કે દેવયાની જ્ઞાની હતી. અને તેણે શાસ્ત્રીનું શિક્ષણ પ્રાપ્ત કર્યું હતું!