એક વાર કોઇ લૂંટારાઓથી ભાગી છૂટીને કેટલાક માણસો કૌશિક પાસેથી પસાર થયા અને દૂર આવેલી ઝાડીમાં જઇને સંતાઇ ગયા. થોડીક જ વારમાં લૂંટારાઓ આવ્યા અને કાૈશિક બ્રાહ્મણને પૂછ્યું: ‘હે બ્રાહ્મણદેવ! થોડાક માણસો અહીંથી ક્યાં ચાલ્યા ગયા તે જણાવશો? તમે તો સત્યવાદી છો તેથી અમને જે હોય તે કહી દેશો.’ કૌશિક બ્રાહ્મણે ઝાડી તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું કે એ સૌ આ બાજુ ગયા છે અને ઝાડીમાં સંતાયા છે. આ પ્રસંગ કહીને કૃષ્ણે અર્જુનને જણાવ્યું: ‘આવા પાપકૃત્ય બદલ કૌશિકને લાંબો નરકવાસ પ્રાપ્ત થયો હતો.’ સત્ય બોલવા માટે નરકવાસ? કૃષ્ણ જ આવા સત્યની ખામી બતાવી શકે. કૌશિકનું સત્ય કેટલાય નિર્દોષ મનુષ્યોની હત્યાનું નિમિત્ત બન્યું! એ સત્ય માનવીય હતું, ઈશ્વરીય ન હતું. કૃષ્ણે અર્જુનને સમજાવ્યું કે આપદ્્ધર્મની વેળાએ અસત્ય પણ બોલી શકાય. નિયમ તૂટે તો ચાલે, પરંતુ સહજ જીવનનો લય તૂટે, તે ન ચાલે. આવા કૃષ્ણાને શ્રીમદ્ વલ્લભાચાર્યે કેવા શબ્દોમાં બિરદાવ્યા? ‘મધુરાધિપતે અખિલં મધુરમ્.’ અખિલની આરાધના કેવી હોય તે વિશ્વને કૃષ્ણે સમજાવ્યું. ભગવદ્્ગીતા આવી વિરાટ સમજણની જ દિવ્ય કવિતા છે. આવતીકાલે ગોકુળ આઠમે એ કવિતા વાંચવા જેવી અને વળી સમજવા જેવી!