જે દર્દીને જોવા હું ગયો હતો એમનું નામ હતુ તેજભાઈ. એ મારા જ્ઞાતિબંધુ હતા અને વયમાં મારાથી દસબાર વર્ષ મોટા હતા. એમનું જીવનસુખી પણ હતું અને દુઃખી પણ હતું. સુખી એ રીતે કે એમને મોસાળ તરફથી સરસ મજાનું ઘર વારસામાં મળ્યું હતું. પિતા પણ કોઈ સરકારી ખાતામાં હેડ કલાર્ક જેવો હોદ્દો ભોગવી નિવૃત થઈ પેન્શન રળતા હતા અને મોટી વયે અવસાન પામ્યા હતા. પોતે સારા ઘરની કન્યા પરણ્યા હતા અને કોઈ કૌટુંબિક ઉપાધિ એમને ન હતી અને એમની માતા ઘણાં વર્ષ પહેલાં અવસાન પામ્યાં હતાં, પોતે પણ નોકરીમાં સારા હોદ્દે પહોંચ્યા હતા પણ, એ નોકરી નિમિતે એમને ગામડાંઓમાં જ રહેવું પડતું હતું. એમને કશું બાળક ન હતું અને એમનાં પત્ની પણ ટૂંકી માંદગી ભોગવી, એમને એકલા મૂકી ચાલી ગયાં હતાં એ દુઃખ પણ હતું. એ મોટું ઘર ખવ ધાતું હતું અને પોતે ખાવા માટે પરવશ બની ગયા હતા. અધૂરામાં પૂરું એ માંદા પડ્યા અને એમને હૉસ્પિટલમાં દાખલ કરવાપડ્યા હતા. બહેનોની ના અને બાળકોના અભાવને લઈને હોય કે ગામડામાં એકદમ થોડા પૈસામાં જીવન વ્યતીત કરવાની આદતને લઈને હોય, એ મુરબ્બી એકદમ ‘સાત્વિક’ રીતે રહેતા હતા. કોઈ ભાણેજને મોસાળું પૂરવનો, પુત્રીને પરણાવવાનો કે પુત્રને જનોઈ દેવાનો પ્રસંગ પણ એમને ત્યાંઆવ્યો ન હતો. પણ પોતે આમ માંદા પડી ગયા અને હૉસ્પિટલમાં દાખલ થયા પછી, બધાંને સારું જમાડવાની ઈચ્છા એમના મનમાં જાગી.હું એમને જોવા હૉસ્પિટલમાં ગયો ત્યારે એમનો દૂરનો એક ભાણેજ, એક બે પાડોશી જુવાનો તથા એક જ્ઞાતિ પટેલ ત્યાં હતા. દર્દીની તબિયતમાં સુધારો થયો હતો અને એ બોલી રહ્યો હતા. સૌ એક ચિત્તે સાંભળી રહ્યા હતા – જાણે શુકદેવજીની કથા સાંભળતો પરિક્ષિતનો દરબાર.