શરૂઆતમાં જે ‘શૉ, ડોન્ટ ટેલ’ (બોલ બોલ ન કરો, બતાવો)ની વાત કરી તેનાં અફલાતૂન ઉદાહરણો છે ‘બિયોન્ડ ધ ક્લાઉડ્સ’માં ઘણે ઠેકાણે વેરાયેલાં છે. ખાસ કરીને તેનાં ઑપનિંગ (એકદમ પહેલો) શૉટ અને ક્લોઝિંગ (એકદમ છેલ્લો) શોટ. છેલ્લા સીનની વાત કરવામાં સ્પોઈલર તરીકે ઓળખાતી રસક્ષતિ થાય તેમ છે. એટલે આપણે ઓપનિંગ શૉટની વાત કરીએ. મુંબઈ (જે આપણને પાછળથી ખબર પડે છે) શહેરના એક ફ્લાયઓવરનો લોંગ (એટલે કે દૂરથી લેવાયેલો શોટ છે). રોડની સામેના છેડે એક કાર ઊભી છે. એક યુવાન કારમાં બેઠેલા લોકો સાથે કંઈક મસલત કરે છે. કાર ચાલતી થાય છે. યુવાન પણ રોડ ક્રોસ કરીને આગળ આવે છે. ચકાચક સ્મૂધ રોડ, બૅકગ્રાઉન્ડમાં દેખાતાં અને આધુનિક મોબાઈલ ટેક્નોલોજીની છડી પોકારતાં હૉર્ડિંગ પ્રગતિ કરી રહેલા ઈન્ડિયાની છડી પોકારે છે. એ જ દૃશ્યમાં ‘કટ્’ વાગ્યા વિના તે યુવાનની સાથે કેમેરા હળવેકથી પાછળ જઈને ફ્લાયઓવરની નીચે આવે છે. અને ત્યાં આપણને બીજું ઈન્ડિયા, સોરી ભારત દેખાય છે. ગટરોની પડખે, ગંદી-ગીચ ઝૂંપડપટ્ટીઓમાં રહેતા-ખદબદતા ગરીબ લોકોનું ભારત. એ યુવાન ત્યાં જઈને બીજા એક યુવાનની પાછળ મોટરસાઈકલમાં બેસીને નીકળી પડે છે. માંડ અડધી મિનિટ ચાલતા આ દૃશ્યમાં એકેય શબ્દ પણ બોલ્યા વિના ડિરેક્ટર આપણને કહી દે છે કે શહેરની સપાટી પરની ચકાચૌંધની નીચે એક જોવું ન ગમે તેવું બીજું ઈન્ડિયા પણ વસે છે, જેમાંથી આપણી સ્ટોરીનો નાયક આવે છે. ક્લોઝિંગ શૉટમાં આ રીતે માત્ર હાથની મદદથી જ વીતી ગયેલો સમય બતાવવામાં આવ્યો છે. માત્ર કેમેરા દ્વારા ઈફેક્ટિવ સ્ટોરીટેલિંગનો આ બેસ્ટ ઉપયોગ છે!