આજે એ અનુભવને લગભગ અરધો સૈકો થવા આવ્યો. ફરી હું ત્યાં ગયો નથી. સાંભળ્યું છે કે હવે ત્યાં એ જગ્યા નથી, એ ઝાડો નથી, ત્યાં તળાવ બંધાયું છે. નહિ તોયે એ ઝાડોને રહેવા દઈએ એવો આ જમાનો નથી. અમસ્તુંયે કાળનો પ્રવાહ કોઈને ટકવા દે તેવો નથી. એ મંદિર, એ નદી, એ ઝાડો, એ કિશોર અવસ્થા આજે કશુંયે નથી પણ હજુયે એ નદીકાંઠે ચૈત્રની ઊઘડતી સવારે, ચાંદનીમાં ભેજવાળી ઠરેલી સ્થિર હવામાં, સરસડાનાં સામટાં ફૂલોની હળવે હળવે ઝરતી આછી સુવાસ મારા અંતરમાં ક્યાંક એવી જગ્યાએ અનુસંધાન લઈ બેઠી છે કે આજના વાતાવરણમાંયે એ ફૂલ જરાયે કરમાયું નથી, એની પ્રસન્નતા જરાયે ઓસરી નથી, સુવાસ વીંખાઈ નથી. ઘણી વાર વહેલી સવારે મારા શ્વાસમાં એનો સંચાર અનુભવું છું – કવિ કાલિદાસના નાટકમાં શકુંતલા કાનમાં સરસડાનું ફૂલ પહેરતી તેનું વર્ણન છે. મને એ વાંચતાં જ ગમી ગયું. એ ફૂલથી શકુંતલા કેવી શોભતી હશે તે કરતાં તેને શા માટે ને કેટલી એ શિરીષ ફૂલની મોહિની લાગી હશે, તે મને સમજાય છે. એ ફૂલનું સૌંદર્ય પણ વિલક્ષણ છે. એને પહોળી પાંખડીઓ નથી, આંખે વળગે એવી રંગની ભભક નથી, સુવાસમાં ઉન્માદકતા નથી, સહેજ પણ ઉગ્રતા નથી. અસંખ્ય ઝીણા રેસાઓનો જાણે એ ગુચ્છ છે. અગ્રભાગે આછી કેસરી ઝાંય, ગર્ભમાં પાંડુર ઝાંયવાળી શુભ્રતા અને સહેજ ચલન થતાં જ સમગ્ર રેસાઓ કંપી ઊઠે એટલી કોમળતા તથા એ સર્વને સાર્થક કરતી એવી અસાધારણ આછી સુવાસ, જાણે પોતાનું ગૌરવ જાણવા છતાં પોતાની પ્રતિષ્ઠા સ્થાપવામાં સ્વાભાવિકપણે સલજ્જ નમ્રતા દાખવતી હોય તેમ પ્રસરવામાં નિરુત્સાહી છે અને હવા જો શાંત હોય તો તેમાં મંદમંદ ગતિ કરે છે. એ સુવાસ એવી વિનમ્ર તથા નિરપેક્ષ છે કે એ સુવાસ નહિ, મારો પ્રાણ એને વળગી રહ્યો છે અને એ સુવાસ પરમ વાત્સલ્યથી મને ગોદમાં સમાવી લે છે.