સાંજના પાંચ વાગવા આવ્યા હતા. વરસાદનું જોર વધતું જતું હતું. વરસતા વરસાદની સાથે બરાબર તાલ મિલાવતો હોય એમ પવન પણ વધારે ને વધારે રૌદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરીને ફૂંકાઈ રહ્યો હતો. ‘થપ્પાક્ !’ એવા અવાજ સાથે ઉત્તર તરફની દીવાલમાંથી માટીનો મોટો લોંદો છૂટો પડ્યો. દીવાલની આરપાર જોઈ શકાય એવડું મોટું ગાબડું થઈ ગયું હતું. હવે તો ઘર છોડ્યા વિના છૂટકો જ નથી એવી ખાતરી લગભગ દરેકને થઈ ગઈ હતી. પરંતુ જવું ક્યાં એ પ્રશ્ન વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરીને અમને મૂંઝવી રહ્યો હતો અને બીવરાવી પણ રહ્યો હતો. પાછલા ત્રણ દિવસ અને બે રાતથી સતત ઝીંકાતા વરસાદ તેમજ પવનના તોફાનના કારણે ગામમાં ક્યાંય લાઈટ પણ નહોતી. ઘરમાં જે કંઈ લોટ પડેલો એ તો પહેલા દોઢ દિવસમાં જ સફાચટ થઈ ગયેલો. બાકીના દોઢ દિવસથી ખીચડી અને ભાત પર ગાડું ચાલતું હતું. એ બપોરે બાકી બચેલી ખીચડી પણ રંધાઈને પેટમાં પહોંચી ગયેલી. જેમ દુષ્કાળના વખતમાં ધાન (અનાજ) બમણું ખવાઈ જાય તેવું જ તંગીના સમયે પણ થતું હોય છે. અમારી સૌની ભૂખ એટલી બધી વધી ગયેલી કે એવું જ લાગે કે જાણે પહેલાં ક્યારેય જમ્યા જ ન હોઈએ ! એમાંય ઘરમાં હવે ખાવાનું બધું જ ખૂટી ગયું છે એવી ખબર પડે એટલે તરત જ ભૂખ લાગવા માંડે !