ઉપર નોંધી ઘટના પછી, ન્યૂયૉર્કની મોટી પંચતારક હોટેલમાં મારે એક પ્રકાશક બાઈ સિન્થિયા સાથે ‘લંચ-મીટિંગ’ હતી. અમે બન્નેએ મનોમન પોણાથી એક કલાક ફાળવેલો પણ વાતવાતમાં અઢી કલાક નીકળી ગયા ! એક પછી એક વાનગી (કોર્સ) આવતી ગઈ પણ પેટ સુધી માંડ બેત્રણ મોટા ચમચા પહોંચ્યા હશે. સિન્થિયા કહે, મારે એક બીજી મીટિંગ છે. લાખેક ડૉલરનો સોદો થાય એમ છે એટલે મારતી ટૅક્સીએ જવું પડશે. મેં કહ્યું, ‘મને કકડીને ભૂખ લાગી છે. ગાજરની કેક ને ઈટાલિયન કૉફી ‘કાપુચીનો’ પીધા પછી જ હું તો ઊભો થઈશ.’ બિલ ચૂકવીને સિન્થિયાએ જેવો હૉલની બહાર પગ મૂક્યો કે મારા ટેબલની આસપાસ પિરસણિયાઓનો મેળો જાણે જામી ગયો. મને થયું, નક્કી આ ટેબલનું બૂકિંગ હોવું જોઈએ ને મારે જરા ઉતાવળ કરવી જોઈએ. ત્યાં એક અશ્વેત પિરસણિયાને બંગાળી માનીને મેં બાજુમાં બોલાવ્યો. કલકત્તામાં રહેતા મારવાડીઓની હિંદી-બંગાળીમાં એને પૂછ્યું કે આ બધો જમેલો શાનો છે ? એ બાંગ્લાદેશી મુસલમાન નીકળ્યો. ‘તમે ગાંધી જેવા લાગો છો ને એટલે તમને જોવા, તમારી ‘સેવા’ કરવા, બધા ભેગા થયા છે.’ એકે હસ્તાક્ષર માગ્યા. મેં કહ્યું, ‘બાય ગૉડ, હું ગાંધી પણ નથી ને બેન કિંગ્સલી પણ નથી. છતાં તને ‘અશ્વિન મહેતા’ ચીતરી આપવામાં મને વાંધો નથી.’ માનું છું કે ‘ગાંધી’ ફિલ્મને દસ-બાર વરસ તો સહેજે થયાં હશે, અને છતાં……..