‘થોડી લોન મળશે. થોડી કરકસર કરીશું. મને તારા પર વિશ્વાસ છે.’ એણેય હાશનો એક શ્વાસ લીધો. જે દિવસે એમને નામે પ્લૉટ થયો ત્યારે તો એણે આયુષ્યભરનો આનંદ માણ્યો હતો. છોકરીઓ મોટી થતી હતી, મકાન બંધાતું હતું. જયારે જયારે એ બંધાતું મકાન જોવા જતી ત્યારે દીકરીઓને સાથે લઈને જતી. ‘અમારે હવે કેટલાં વર્ષ કાઢવાનાં ? તમે તમારી રીતે જ બંધાવો.’ દીકરીઓ હસતી. કૃતકૃત્યની એક લહેરખી એના અંગ પર છવાતી. દીકરીઓ મોટી થતી હતી. મકાન બંધાઈ રહેવા આવ્યું હતું. આ મકાનમાં એ સહુ રહેવા આવ્યાં ત્યારે એને લાગ્યું હતું કે જિંદગીમાં કોઈ વાસના એને પીડતી નથી. એણે મકાનનું નામ રાખ્યું- ‘નીડ’.