“સાબ ઊપર ચલે જાઈએ.” કંડક્ટર બોલ્યો. છાપરા ઊપર ચડ્યો ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે બીક લાગે એવું તો હવે હતું! આટલી સાંકડી સડક પરથી વારે-વારે વળાંક લેતી બસ સહેજ જ ચૂકે તો શું થાય એ અંદર બેઠા ન સમજાય, પણ છાપરા પરથી તો બરાબર સમજાય! તે છતાં લોકો ઊપર બેઠા હતા. એ બધાયે કંઈ બિન્દાસ નહીં હોય! પરીવારની જવાબદારી હશે. પણ આ જ જિંદગી હતી, તો પછી મૃત્યુની બીક પણ શા માટે રાખવી! હું એમના જેવી જ બેફિકરાઈથી એમની સાથે બસના છાપરા પર બેઠો રહ્યો. જીવનને ચાહતો અને છતાં મૃત્યુથી બેપરવાહ! આજુબાજુ જોયું. આટલા દિવસ જોયું જ હતુંને આજુબાજુ! પણ અત્યારે સાંકડી સડક પર ચાલતી બસના છાપરા પરથી જોયું. નજર નોંધીને જોયું. મનાલી નજીક આવતું જતું હતું.