કોઈ જ પ્રકારના સાઉન્ડ વિના એકદમ બ્લૅક બૅકગ્રાઉન્ડ સાથે શરૂ થઈ જતી ‘પિંક’ જ્યારે સ્ટાર્ટ થાય છે ત્યારે આપણને સખત ડરી ગયેલી ત્રણ યુવતીઓ દેખાય છે. તેમની સાથે એક્ઝૅક્ટ્લી શું થયું છે એ આપણને કહેવામાં આવતું નથી, પરંતુ તેમની વચ્ચેની વાતો અને કોર્ટમાં પેશ કરાતી દલીલોમાંથી આપણને કંઈક અંદાજ આવે છે કે શું બન્યું હશે (અલબત્ત, એ રાત્રે એક્ઝૅક્ટ્લી શું થયેલું એ આપણને ફિલ્મ પૂરી થાય છે ત્યારે એન્ડ-ક્રેડિટ્સ દરમ્યાન બતાવવામાં આવે છે). ઉદ્દેશ એવો કે દર્શક તરીકે આપણે શરૂઆતથી જ કોઈ એક પક્ષ તરફ ઢળી ન જઈએ. ઈવન યુવતીઓને પણ બિચારી-બાપડી કે દયાની ભીખ માગતી બતાવાઈ નથી. તેઓ ઇન્ડિપેન્ડન્ટ છે, એકલી રહે છે, નોકરી કરે છે, પોતાના હક માટે લડી શકે છે; પરંતુ તેઓ જ્યારે કફોડી સ્થિતિમાં મુકાય ત્યારે આપણને ભાન થાય કે આપણા દેશમાં સ્ત્રીઓ સાથે કશું ન થાય ત્યાં સુધી જ તે સલામત છે. મતલબ કે તેમની સલામતી ભૂખ્યા વરુઓની મહેરબાની પર જ અવલંબે છે. પાવર, પૈસા કે પપ્પાના કેફમાં ભાન ભૂલેલાં એ વરુઓ ત્રાટકે ત્યારે તેમને આડકતરો સપોર્ટ આપવા માટે આપણી સિસ્ટમ અને બિચારી કહેવાતી આમ જનતાના પૂર્વગ્રહો પણ હાજર જ હોય છે.