એવો જ બીજો એક છોકરો . લબરમૂછિયો . મારા-તમારા જેવો જ. પેટ પકડીને હસનારો, દિલ ફાડીને રડનારો, નિચોવીને જિંદગી જીવનારો ! એણે ય આંખોમાં સપના આંજેલા- લેખક બનવું. પોતે લખે છે એમ જીવવું, અને બીજાને ય બતાવી જવું કે જો બકા, આમ જીવાય ! અને મારો બેટો સાચે લેખક બની ગયો. બોલેલું કરી બતાવ્યું. એના એ સપના સાથે મારો સંપર્ક 5-6 મહિના જૂનો . એણે કહેલું કે મેં નોવેલ લખી છે, તું વાંચી જા. આપણને એમ કે ઠીક હવે, લખ્યું હશે કૈંક, વાંચી નાખીએ. અને એમ જ શરૂ કરેલી એની વાર્તા . અને વાંચતા-વાંચતા એ ભૂલી ગયો કે આ મારા જેવા જ કોઈ ઘેલાની પહેલી નોવેલ છે… ના તો એની વાર્તાએ છોડયો, ના એની ફિલોસોફીએ. અને છેલ્લું પત્તું વાંચ્યા બાદ મન બોલી પડ્યું કે – ” હરખ હવે તું ગુજરાતી સાહિત્ય !”