પિતાજીએ દરરોજ રાત્રે ગિરધર કૃત ‘રામાયણ’ વાંચવાનો ક્રમ રાખેલો. કથા સાંભળવા અમે બાળકો તેમની આસપાસ બેસી જઈએ. ખાસ પ્રસંગે કથાને અંતે ભજનકીર્તન થાય. તેનું સંચાલન બા કરે. ચાણસ્મામાં પડોશનાં ખેડૂત સ્ત્રી-પુરુષો એકત્ર થાય અને સિદ્ધપુરમાં ઘરમાં રામચંદ્રજીનું મંદિર હોવાથી બધી વર્ણના લોકો આવે. મારી બાનો સ્વભાવ આનંદી અને મળતાવડો હોવાથી સમગ્ર વિસ્તારમાં છવાઈ જાય. તેની સ્મૃતિના ભંડારમાંથી ભજનો ને ગીતો ઠલવાયાં જ કરે. અમને નાનપણમાં કથાવાર્તા અને ભજનનું ભાતું માતાપિતાએ એટલું બંધાવેલું છે કે તેના સંસ્કાર આજ દિન સુધી રહ્યા છે. દરેક પર્વની વાર્તા બાને મોઢે હોય. પુરુષોત્તમ (અધિક) માસના ત્રીસે દિવસની વાર્તા જુદી હોય. વ્રતકથાઓ તેના વિશિષ્ટ લહેકામાં કહે. આ અમૂલ્ય જીવનરસ અમે બાળપણમાં અતિશય જિજ્ઞાસાથી ઘટક ઘટક પીધો છે. કથા અને ભજન કશી પણ સ્પૃહા વગર પ્રભુપ્રીત્યર્થે જ થતાં. મારી બાનું વ્યક્તિત્વ જાજરમાન, શરીરનો બાંધો સુદઢ અને સપ્રમાણ. ગૌર વર્ણ અને હસમુખો ચહેરો. તેની ઊંચાઈ અમને ત્રણે ભાઈઓને વારસામાં મળેલી. એ ચપળ, બુદ્ધિશાળી અને વ્યવહારકુશળ હતી. ભાષામાં પ્રસંગોપાત્ત, વ્યંગ કે હાસ્ય લાવીને સચોટ પ્રભાવ પાડે. એની કસકસર અને વ્યવસ્થાશક્તિને કારણે ઘરનો મોભો જળવાતો.