થેલો ઊંચકીને તન્વી ચાલી. પગથિયાં ઓળગ્યાં. પછી અટકી. પાછી ફરી. થેલો નીચે મૂકયો. ધરા તથા એની મમ્મી પ્રશ્નસૂચક નજરે તન્વી સામે તાકી રહ્યાં. તન્વીએ કાનમાંથી સોનાની કડીઓ કાઢી ને ધરાના હાથમાં મૂકતાં કહ્યું, ‘લે, બે-ચાર દિવસ પછી મમ્મીને પહોંચાડજે.’ પછી ગળગળા સાદે ઉમેર્યું, ‘કન્યાવિદાયની ક્ષણે બધાએ કેવા શણગાર સજયા હોય… જયારે મારે તો આ કડીઓ પણ ઉતારવાની…’ ને તન્વી પાછળ જોયા વિના જ પગથિયાં ઊતરીને સડસડાટ ચાલી ગઈ… ધરા તથા એની મમ્મીને લાગ્યું, પોતાના હૈયામાંથીય જાણે કંઈક ઓછું થઈ ગયું… તન્વી નક્કી કરેલા બસ-સ્ટૅન્ડ પાસે આવી. ભીડની પાછળ ઊભી રહી… બસ-સ્ટૅન્ડ તન્વીને ‘ઘર’ જેવું વહાલું લાગ્યું ! તન્વી-માનવ હંમેશાં આ બસ-સ્ટૅન્ડે મળતાં. પછી માનવના સ્કૂટર પાછળ તન્વી બેસતી. સ્કૂટર દોડવા લાગતું. તન્વી ઊડવા લાગતી. આકાશમાં એને અનેક કેડીઓ દેખાતી… કયારેક છૂટીછવાઈ વાદળીઓમાંય એને અનેક ચમકીલાં શિખર દેખાતાં. શરૂશરૂમાં એ બંને કોઈ કૉફી હાઉસમાં જતાં. પછી રેસ્ટોરાંમાં… પછી થિયેટરોમાં. ખોબોએક એકાંત કર્યા મળે એની શોધ ચાલતી… પછી તો ખોબોએક બ્લૂ અંધારુંય મળી રહે તેવી જગ્યાઓ પણ જડી આવતી…