સવારમાં એ બાજુની બારી ખોલતાં દિલમાં એક કસક ઊઠતી. એવું થતું કે આંખો બંધ કરી દેવી પડશે. એ ટેકરીના મૂક સંદેશ જાણે આવ્યા જ નથી, પોતે ઝીલ્યા જ નથી એવી વંચના તો શી રીતે થઈ શકશે ? પણ હકીકત એ હકીકત હતી. કલકત્તા જવાનું હતું ને એ પહેલાં ત્રણ-ચાર કલાક ચોરીને ટેકરી પર તો શું, એની તળેટીમાંયે નિરાંત જીવે પહોંચી શકાય એવું નહોતું.