એ પહેલા પોરબંદરની કુમારશાળાના પહેલા અને બીજા ધોરણમાં ભાગ્યે જ હું શાળાએ જતો, જતો તો પણ ‘ગોરબાપાના કુટુંબ’નો હોવાને લીધે વિશેષ સ્થાન પામતો. પૂજા કરાવીને દાદાની સાથે થેલી ઉપાડીને આવતાં સીધું મળે તેમાં આવેલા કાજુ – બદામ – અખરોટમાંથી થોડા ક્યારેક ખીસ્સામાં ભરી આપતા મમ્મી અને દાદા મારા પ્રથમ શિક્ષકો હતા. પોરબંદરનો અમારા ઘરનો – કડિયાપ્લોટનો વિસ્તાર આર્થિક રીતે પછાત લોકોનો વિસ્તાર હતો, એ સરકારી શાળાના પહેલા ધોરણના વિદ્યાર્થીઓ એકડા બગડા કરતાં એ સમયે હું આંક અને બારાખડી બોલતો લખતો થઈ ગયેલો એનો શ્રેય મારી માતા અને દાદાને. મારા શિક્ષણની શરૂઆત એ લોકોએ કરી, આરામાં (ડેલીના લોકો માટે સમૂહમાં કપડા ધોવાનું સ્થાન) મમ્મી કપડા ધોતી ત્યારે હું ઓશરીના પગથીયે બેસીને પાટીમાં લખતો, અને એ લખાઈ જાય પછી દાદા પાસે ચેક કરાવતો. શાળામાં ન પરીક્ષા લેવાતી કે ન માર્કશીટ આપવાની કોઈ સિસ્ટમ, એટલે વડોદરા આવીને ત્રીજા ધોરણમાં એડમિશન લેવાનું થયું ત્યારે કયા ધોરણમાં મૂકાવું એ માટે પરીક્ષા લેવાઈ અને સદનસીબે વર્ષ ન બગડ્યું, ત્રીજા ધોરણમાં આવ્યો.