પરંતુ રહેમનજરનું એ આકર્ષણ બહુ જલદી ઓગળી ગયું. એમોનના દયાભર્યા વર્તનથી લોકોને થોડી-ઘણી રાહત જરૂર પહોંચી હતી, પરંતુ પ્લાઝોવમાં પોતે ગાળેલા દિવસો બાબતે જુબાની આપતી વેળાએ યુદ્ધના અંત સુધી બચી ગયેલા કેદીઓ પાસે એ રાહત અંગેની કોઈ ચોક્કસ જાણકારી ન હતી! તેમને માટે હત્યાઓ તો રોજિંદી ઘટના બની ગઈ હતી. એકાદ-બે દિવસ માટે એમોન સવાર-સવારમાં અગાસીમાં ન દેખાય, તેનાથી કોઈને એવી ખાતરી થવાની ન હતી કે આવતી કાલની સવારે પણ એ નહીં જ દેખાય! તેની એક-બે દિવસની ગેરહાજરી સિવાય કોઈક નક્કર પુરાવો મળે, તો જ કોઈ ગાંડો-ઘેલો કેદી પણ કમાન્ડન્ટના સ્વભાવમાં ધરમૂળથી ફેરફાર થયાની વાત સાચી માને તેમ હતું! અને એ પછીની જ સવારે, અગાઉ લોકોને બંદુકથી વીધી નાખતી વેળાએ જે કેપ પહેરીને એમોન અગાસીમાં આવતો હતો, એ જ કેપ પહેરીને એ બહાર દાદર પર આવ્યો અને બાયનોક્યુલરમાં જોઈને પોતાનો શિકાર શોધવા લાગ્યો. એમોનમાં આવેલા સુધારાના અતિશયોક્તિ અને આશાથી ભર્યા-ભર્યા સમાચારોની સાથે ડૉ. સેદલસેક, પ્લાઝોવની છાવણી અંગે જાણવા મળેલી વધારે ભરોસાપાત્ર માહિતી પણ પોતાની સાથે લઈને બુડાપેસ્ટ જવાના હતા. એક સાંજે એમેલિયાનો એક ચોકિદાર ઇત્ઝાક સ્ટર્નને લઈને પ્લાઝોવથી ઝેબ્લોસી આવ્યો. સ્ટર્નને એમેલિયાના આગળના દરવાજેથી ઉપરના માળે આવેલા ઑસ્કરના નવા એપાર્ટમેન્ટમાં જ લઈ જવામાં આવ્યો. સુંદર સૂટમાં સજ્જ બે માણસો સાથે ઓસ્કરે તેની મુલાકાત કરાવી. તેમાંના એક હતા સેદલસેક, અને બીજા હતા એક સ્વિસ પાસપોર્ટધારક, જેમણે પોતાની ઓળખાણ બાબર નામથી આપી. “જો દોસ્ત,” ઓસ્કરે સ્ટર્નને કહ્યું. “હું ઇચ્છું છું, કે પ્લાઝોવની પરિસ્થિતિ બાબતે શક્ય એટલો વધારે વિગતવાર અહેવાલ આજે સાંજે જ તું લખી આપ.” સ્ટર્ને આ પહેલાં ક્યારેય સેદલસેક કે બાબરને જોયા ન હતા, એટલે તેને લાગ્યું કે ઓસ્કર થોડો અસાવધ બની રહ્યો છે. એણે પોતાના મોં પાસે હાથ રાખીને ઓસ્કરના કાનમાં કહ્યું, કે પહેલાં એ ઓસ્કરની સાથે ખાનગીમાં વાત કરવા માગતો હતો.