મરાઠી ચૅનલમાં વાનગી રજૂ કરનારી બાઈ બે-પાંચ ધોરણ ભણેલી. એનો પતિ કોઈ સંસ્થાનો પટાવાળો. શો-સંચાલિકા પૂછે – તમે રોજ ફરવા જાઓ છો ? રવિવારે તો જતાં હશો ને ? રોજ રસોઈમાં નવું નવું શું બનાવો ? – ભારતની આમસ્ત્રીનો જવાબ શું હોઈ શકે ? ‘દાળ-ભાત-શાક-રોટલી’નું ‘પૂરું ભાણું’ તો ભાગ્યે જ મળે ! પંચમહાલના આદિવાસીઓ હોળીના દિવસે ચોખા રાંધે અને પકવાન ખાધાનો સંતોષ મેળવે. મોટા ભાગના પ્રશ્નોમાં નિરુત્તર રહેલી યજમાન ગૃહિણીએ ભારતની વાસ્તવિકતાનું દર્શન કરાવ્યું કે એમના માટે રસોડું પેટ ભરવા માટે રાંધવાનું સ્થાન માત્ર છે. ષડરસની વાત છોડો, પેટ ભરાય એ જ આ રસોડાનો મુખ્ય રસ હોય છે. હા, તેલ-ઘી વગરનો સૂકો રોટલો ગળે ન ઊતરે એટલે અડધી વાટકીના શાકમાં અડધોઅડધ તો લાલઘૂમ મરચું જ હોય. અડધો કોળિયો મોંમાં મૂકતા જાઓ, વળતું પાણી પીતા જાઓ અને સૂકો રોટલો ગળે ઉતારતા જાઓ. આમ, એ રસોડામાં કેવળ તીખા-તમતમતા રસનું સામ્રાજ્ય પ્રવર્તે, આ વાત ષડરસિકો પાસે શી રીતે પહોંચે ? રવિશંકર મહારાજ કહેતા કે મારી થાળીમાં જ્યારે રોટલી સાથે દાળ અને શાક બંને પીરસાય છે ત્યારે મને મૂંઝવણ થાય છે કે રોટલી દાળ સાથે ખાવી કે શાક સાથે ? બબ્બે વસ્તુની શી જરૂર ? એમણે તો વર્ષો સુધી એકલી ખિચડી ખાઈને જ પેટ ભરેલું ને ? એ શું જાણે ષડરસનો સ્વાદ ! એમને જનતા-જનાર્દન સાથે એકરસતા અનુભવાય એવા રામરસમાં જ પરમરસ પમાય. એવો રામરસ તો જ્યારે જાગે ત્યારે સાચો, પરંતુ મારા દેશના કરોડો લોકો શું રાંધીને પેટ ભરે છે એમાં પ્રેક્ષકોનો રસ જાગે એવી દષ્ટિ દાખવવી એ સાચે જ ધન્યવાદને પાત્ર છે.