સોમવારનો દિવસ હતો, તા. 17-જૂન-2002. દક્ષિણ આફ્રિકાના હાઈકમિશનર સાથે એમના નવી દિલ્હીના રહેઠાણે મારો સાક્ષાત્કાર ગોઠવાયો હતો. હું ખૂબ જ ઉતાવળમાં હતો, પણ આ તો દિલ્હી નગરી ! બધે જ ટ્રાફિક જામનાં લફરાં. મેં આ સમસ્યા વિષે વિચાર્યું જ ન હતું. હું ભૂલી જ ગયો હતો કે આજે સોમવાર, અઠવાડિયાનો પહેલો દિવસ, બહુ જ વ્યસ્ત હોય છે. મને લાગ્યું કે આ રીતે તો હું મિટિંગમાં સમયસર નહીં પહોંચી શકું. એટલે મેં આડ રસ્તો લીધો. ધોરીમાર્ગ છોડીને ભભકાદાર વસંતવિહાર તરફ ગાડી હંકારી મૂકી. પણ ત્યાં પહોંચવા માટે વનરાજીવાળો વિસ્તાર પસાર કરવાનો હતો. પૂર્વે હું આ વસંતવિહારની કૉલોનીમાં રહ્યો હતો, તેથી હું ત્યાંની ગલીકૂંચીઓથી પરિચિત હતો. કઈ ગલી મને સીધી હાઈકમિશનરના રહેઠાણે પહોંચાડશે તે હું સારી પેઠે જાણતો હતો. આથી હું ધાર્યા કરતાં ત્યાં વહેલો જ પહોંચી ગયો હતો, પણ હું વનરાજીના રસ્તે આવ્યો હતો એટલે ઝાડીમાંથી ગાડી પસાર થાય એમ ન હતું. કમિશનરના રહેઠાણનું પ્રવેશદ્વાર ધોરી માર્ગ પર હતું એટલે મારે અહીં જ ગાડી પાર્ક કરીને સામી બાજુએ ચાલીને પહોંચવાનું હતું.