આ દિવસને યાદ કરતાં સ્મિતા કહે છે, ‘આ ખૂબ જ મુશ્કેલ સમય હતો એક મા માટે. એક તરફ કૂવો અને બીજી તરફ ખાઈ. જેવી હાલતમાં છે એ હાલતમાં પણ મારું બાળક મારી પાસે તો હતું, પરંતુ જો હું ટ્રાન્સપ્લાન્ટ માટે તૈયાર થઈ જાઉં અને તેને ઑપરેશન વખતે કંઈ થઈ જાય તો? આ ભય અને અસુરક્ષાની ભાવના વિશે મારી પાસે શબ્દો જ નથી. પણ હું માંડ હિંમત ભેગી કરીને માની કે ભલે મારા બાળકના ટ્રાન્સપ્લાન્ટ માટે હું તૈયાર છું. પરંતુ થયું એવું કે જે છોકરીનું હાર્ટ અમને મળવાનું હતું એ છોકરીની મમ્મી છેલ્લી ઘડીએ ફરી ગઈ. તેણે ડોનેટ કરવાની ના પડી દીધી. તેની ના અમારા માટે કેટલી ભારે હતી એ વર્ણવી શકું એમ નથી. દિવસ-રાત એક-એક ક્ષણ અમારા માટે ભારે હતી, કારણ કે ડૉક્ટરોએ કહ્યું હતું કે જલદી હાર્ટ નહીં મળે તો અમે અમારી છોકરી ખોઈ બેસીશું.’