હૈદરાબાદમાં રામોજી સ્ટુડિયોમાં એક ફિલ્મના શૂટિંગમાં વ્યસ્ત આનંદ લંચ બ્રેકમાં ફોન પર વાત કરતાં ફ્લેશબેકમાં સરી પડે છે. ‘ તેર વરસે મિ. લુધિયાનાનું ટાઈટલ જીત્યા બાદ મારી મહેનત હજી આગળના પડાવો સર કરવા માટે ચાલુ હતી કે કમરનો દુખાવો શરૂ થયો. પહેલાં તો અવગણ્યો કે હશે કોઈ મસલ્સ પુલ પણ પછી એક રાત્રે એ દુખાવો એટલો વધ્યો કે સહન ન કરી શક્યો. તાત્કાલીક હોસ્પિટલમાં લઈ જવામાં આવ્યો. ડોકટરે તપાસ કરતાં ખબર પડી કે મને કરોડરજ્જુના છેલ્લા મણકાનું કેન્સર થયું હતું અને તે પણ છેલ્લા સ્ટેજમાં હતું. તાત્કાલીક ઓપરેશન કરવામાં આવ્યું. કેન્સરને તો માત આપી, પણ ત્રણ વરસ મારે પથારીમાં વીતાવવા પડ્યાં. જ્યારે ત્રણ વરસ પછી ડોકટરે મને કહ્યું કે તું જીવનમાં ક્યારેય ચાલી નહીં શકે કારણ કે તારા પગ કેન્સરના ઓપરેશન બાદ પેરલાઈઝડ થઈ ગયા છે. તેનો કોઈ જ ઉપાય હવે નથી. હું ખૂબ હતાશ થઈ ગયો. પંદર વરસના છોકરાને કહી દો કે તું હવે ક્યારેય ચાલી નહીં શકે તો તેનું જીવન ત્યાં જ ખતમ થઈ જાય. મારા માતાપિતા, મિત્રો બધા ધાડસ બંધાવી રહ્યા હતા. એક દિવસ હું મારા એક મિત્ર સાથે જીમમાં ગયો ત્યાં મારા કોચ રવિ પરાશરે મને ફરીથી કસરત કરવાની પ્રેરણા આપી. વ્હીલચેરમાં બેસીને કસરત કરવી સહેલી નહોતી. ઘણી તકલીફ થઈ. એકાદ બે વાર મારી આંખમાં પાણી આવી ગયા, પણ મને સમજાયું કે ડિપ્રેશનમાંથી બહાર આવવું હોય તો કામ શરૂ કરવું પડશે. ડર ગયા વો મર ગયા. એટલે મેં મારી પરિસ્થિતિથી ડરવાનું છોડીને સ્વીકારી લીધું કે આ જ પરિસ્થિતિ છે. મારે વ્હીલચેરમાં જ જીવન વીતાવવાનું છે. બસ ત્યાર બાદ મેં પાછું વળીને જોયું નથી.’