છ વાગવામાં દસ મિનિટ બાકી હતી અને અવંતિકા પાર્કમાં પ્રવેશી. રોહન જે તરફ તેની રાહ જોઈ રહ્યો એજ તરફ તે આગળ વધી રહી હતી. રોહનની નજર સામેથી આવતી અવંતિકા ઉપર પડી. એક સમયતો તેને માન્યામાં ના આવ્યું કે એ અવંતિકા હોઈ શકે, કૉલેજમાં હસતો ખીલખીલાટ કરતો ચહેરો આજે સાવ મુરઝાયેલો દેખાઈ રહ્યો હતો. શરીર તો ચાલી રહ્યું હતું પણ જાણે એમાં જાન ના હોય તેવું લાગી રહ્યું હતું. અવંતિકાને હજુ અનુમાન નહોતું કે તેની સામે રોહન ઊભો રહ્યો છે. તેની નજર આમ તેમ સુરેશભાઈને શોધી રહી હતી. રોહનથી થોડે દૂર અવંતિકા ઊભી રહી અને સુરેશભાઈને શોધવા લાગી. આજુબાજુમાં નજર ફેરવતાં અવંતિકાની નજર સામે ઉભેલા રોહન ઉપર જઈ અટકી. રોહનને જોતાં એકક્ષણ તો તેને માનવામાં ના આવ્યું કે એ રોહન જ છે. પણ તેને પહેરેલા જેકેટ અને રોહનની આંખો જોઈ અવંતિકાને લાગ્યું આ રોહન જ છે. રોહન એક નજરે અવંતિકાને જ જોઈ રહ્યો હતો. અવંતિકાની નજર પણ રોહનને જ જોવા માટે અટકી ગઈ. રોહનને જોતા તેના હૃદયમાં મૃત્યુ પામેલી લાગણીઓ સજીવન થવા લાગી. વર્ષો પહેલા ખોવાઈ ગયેલો એક ચહેરો નજર સામે જોઈ અવંતિકાની આંખો છલકાયા વિના રહી ના શકી. રોહન પણ જાણે મિલનની એ પળને ઝંખતો હોય તેમ તેનાથી દૂર ઊભો આંસુઓ સારી રહ્યો હતો. કુછ કુછ હોતા હૈ ના શાહરુખ ખાનની જેમ પોતાના બંને હાથ ફેલાવી અવંતિકાને પોતાની બાહોમાં સમાઈ જવા માટે આમંત્રણ આપવા લાગ્યો. અવંતિકા પણ જાણે વર્ષોથી રડવા માટે અધિર બની હોય તેમ દોડીને રોહનન બહોપાશમાં સમાઈ ગઈ અને ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી. રોહન પણ તેને ભેટીને ખૂબ રડ્યો, અવંતિકાના વિરહમાં આટલા વર્ષો દૂર રહી ઘણાં આંસુઓ એકલા એકલા વહાવ્યા હતાં, આજે અવંતિકા તેની બાહોમાં રડી રહી હતી તેને ચૂપ કરાવવાના બદલે તે પણ તેની સાથે રડવા લાગ્યો.