કેરીને આપણે સુધારવી કહીએ છીએ, સમારવી તેમ સામાન્ય રીતે બોલતા નથી, કારણ કે એક વખત કેરી સુધાર્યા પછી સમારવાને અવકાશ જ રહેતો નથી. આથી સાચો શબ્દપ્રયોગ કયો તે કોઈ વિદ્વાન કે ભાષાશાસ્ત્રીને પૂછવાનું નક્કી કર્યું. રસ્તામાં બહુશ્રુતશંકર મળી ગયા. તેઓ છાપામાં – મેગેઝિનોમાં આવતાં રમૂજ, ટુચકાઓ કે નાના પ્રસંગો બહુ ધ્યાનપૂર્વક વાંચે છે અને પછી અન્યની સાથેની વાતચીતમાં તેનો ભરપૂર ઉપયોગ કરી પોતે બહુશ્રુત છે તેની જાહેરાત કરવાની કોઈ તક ચૂકતા નથી. તેમને મેં સવાલ કર્યો કે “શાકના સંસ્કાર માટે સાચો શબ્દપ્રયોગ કયો છે ? શાક સમારવું કહેવાય કે શાક સુધારવું કહેવાય ?” ઊંડો શ્વાસ લઈ ગહન ચિંતનપૂર્વક તેઓ બોલ્યા, “મને જાણીને આનંદ થયો કે તમને આવો ગૂઢ પ્રશ્ન થયો. આવો જ એક પ્રશ્ન દિલ્હીના સાહિત્યકારોને થયેલો અને મીરઝા ગાલિબે આસાનીથી તેનો ઉકેલ લાવી દીધેલો. તેમણે જે ઉકેલ આપેલો તેમાં તમારા પ્રશ્નનો પણ જવાબ આવી જાય છે. સાહિત્યકારોમાં તીવ્ર મતભેદ ઊભા થયા કે ‘રથ’ શબ્દ પુંલિંગ છે કે સ્ત્રીલિંગ ? મતભેદ ઉગ્ર થઈ ગયા. કોઈ એક બીજાની વાત સ્વીકારવા તૈયાર ન હતા. તેમાં મીરઝા ગાલિબ વચ્ચે પડ્યા અને સરળતાથી ઉકેલ લાવી દીધો કે રથમાં સ્ત્રી બેઠી હોય ત્યારે સ્ત્રીલિંગ અને જ્યારે રથમાં પુરુષ બેઠો હોય ત્યારે પુંલિંગ. આ ઉકેલ તમારા પ્રશ્નમાં પણ લાગુ પડે છે. જ્યારે પુરુષના હાથમાં શાક હોય ત્યારે શાક સમારવું તેમ કહેવાય, કેમ કે પુરુષોને સ-મારતાં સારું આવડે છે અને જ્યારે શાક સ્ત્રીના હાથમાં હોય ત્યારે શાક સુધારવું તેમ કહેવાય કેમ કે સ્ત્રીઓને સુધારતાં સારું આવડે છે. સ્ત્રી પુરુષોને પણ સારી પેઠે સુધારી દે છે.” આમ કહી તેઓ મારી સામે ગર્વથી જોઈ રહ્યા અને પોતે કેટલા પ્રત્યુત્પન્નમતિ છે, બહુશ્રુત છે અને કેટલી સરળતાથી પ્રશ્નનો ઉકેલ લાવી દીધો તે વિચારી મનમાં પ્રસન્ન થતા હોય તેમ લાગ્યું; પરંતુ મેં સામે પ્રશ્ન કર્યો કે “અમારી પેઠે શાક બંનેના હાથમાં હોય ત્યારે શું કહેવાય ?” તેઓ માથું ખંજવાળવા લાગ્યા, કેમ કે મીરઝા ગાલિબને કોઈએ આવો પ્રશ્ન પૂછ્યો ન હતો.