આટલાં લોકોની મોજુદગી છતાં કોઈ બોલાશ નથી, કોઈ હલનચલન નથી. જે કંઈ છે એ બસ, માટીમાં પગ ઘસીને બનાવેલા કુંડાળામાં ઊભેલો એક તરુણ, તેના હાથમાં તણાયેલી પણછ જેવી ગિલોલ, મિંચાયેલી એક આંખ અને સામે આંબલીના ઘટાટોપ ઝાડની ડાળીઓના ઝુંડ વચ્ચે બેઠેલી બે કાબર....