અરેરે મા! હું કહું છું આ પાર કે પેલે પાર, ત્યારે મરવાની વાત થોડી કરું છું હું ? હું તો માનભેર જીવવાની વાત કરું છું! તું આમ ગભરાઈને જીવ આપી દેવાની વાત કરે એ કેમ ચાલે? મને બચાવવા તેં આ તાયફો કર્યો, અને હવે તું હાર કબૂલી જઈશ, તો ભેગું મારે નહીં મરવું પડે? તું સળગીશ તો હું નથી બળવાની? તું ફાંસો ખાઈશ તો મારો શ્વાસ નથી રૂંધાવાનો? તું પાટા પર કપાઈશ, તો મારા પણ ટુકડા નહીં થઈ જાય? મારી સામે જો, મા…! હું તો તારી વ્હાલી-વ્હાલી મુન્ની! પપ્પામાં તો બુદ્ધિ નથી, પણ તને કંઈ થાય, તો પછી પપ્પાનું કોણ, એ તું તો વિચાર કર! તારા વિના એ બહુ મૂંઝાશે. અને મારી બંને દીદી નમાયી ન થઈ જાય!? એય દીકરીની જાત છે. એની શી દશા થશે તારા વગર!