‘મારી તો શી વાત કરું ? દુકાન હતી, બલકે ગળે વળગેલી હતી અને જાદુ માટે વડીલોને સૂગ હતી. મારું મન પણ ત્રિભેટે હતું. નાટકમાંય જીવ જતો હતો. વારેવારે મુંબઈ ખરીદી કરવા જાઉં ત્યારે રાતે ભાંગવાડીમાં નાટક જોવા જાઉં. એમાંય છગન રોમિયાનો તો હું ભક્ત જ સમજો ને ! કૉમિક મને બહુ ગમે. કોલકતામાં શિવકુમાર જોષી સાથે દોસ્તી થયેલી અને એમનાં નાટકોમાં હું ભાગ લેતો. પણ બધું ઠીક ઠીક વખત ચાલ્યું. પણ અંતે જાદુનો જીવ જાદુમાં જ રહ્યો. 1951માં મેં મારો પોતાનો શો તૈયાર કર્યો. એમાં મારી પોતાની પ્રાઈવેટ ચીજો તૈયાર કરી. ‘થ્રી ઘોસ્ટ્સ ઓફ ચાઈના’, ‘ટાઈમ એન્ડ સ્પેસ’ એવી બધી મારી વાનગી. અગાઉ 1947માં એક વાર જ્યારે કોલકતામાં ‘ગુજરાતી ગુજરાત વાપસ ચલે જાઓ’ની પ્રાંતીયવાદી ઝુંબેશ ચાલી હતી ત્યારે મેં ફૂ-કેઈનની ‘ભારતીય સબ એક હૈ” નામની અલગ અલગ પ્રાંતનાં પાણીને એક બતાવતી આઈટમ તૈયાર કરીને પી. સી. સરકારને આપી હતી. આવી બધી વાનગી ભેગી કરીને ત્રણ કલાકનો શો બનાવ્યો હતો ! પણ ઘરના વડીલો કરવા દે તો ને ! મન મારીને બેઠો રહ્યો હ્તો.’