સંસ્કૃતનું “પંચ” વેલ્શમાં “પંય” થઈ જાય છે. એ જે રીતે લેટિનનું “સેપ્ટેમ” ઇટાલિયનમાં “સેતે”, સંસ્કૃતમાં “સપ્ત”, પાલીમાં “સત્ત” અને હિંદી-ગુજરાતીમાં “સાત” છે. લેટિન “ઓક્ટો” ઇટાલિયનમાં “ઓત્તો”, સંસ્કૃતમાં “અષ્ટ”, પાલીમાં “અટ્ઠ” અને હિંદી-ગુજરાતીમાં “આઠ” છે. સંસ્કૃતનું “સિંધુ” પ્રાચીન ફારસીમાં “હિંદુ” અને આધુનિક ફારસીમાં “હિંદ” છે. સંસ્કૃતનું “સર્વ” પ્રાચીન ફારસીમાં “હૌર્વ” અને આધુનિક ફારસીમાં “હર” છે. સંસ્કૃત “ભૂમિ” પ્રાચીન ફારસીમાં “બૂમિ” અને આધુનિક ફારસીમાં “બૂમ” છે. મૂળ ઇન્ડો-યુરોપિયન ભાષામાં “ક” વર્ગ, “પ” વર્ગ, “દ” વર્ગ અને “ત” વર્ગ આ ચાર વર્ગ જ હતા. આ જ મૂળ ધ્વનિ હતા. તેમાં બીજો વર્ણ નહોતો. જેમ કે “ક” હતો, પણ “ખ” નહોતો. “પ” હતો, પણ “ફ” નહોતો. “દ” હતો, પણ “ધ” નહોતો. “ત” હતો, પણ “થ” નહોતો. જે પ્રાચીન ભાષામાં “ત” વર્ગ હતો, તેમાં “ટ’ વર્ગ નહોતો અને “ટ” વર્ગ હતો તેમાં “ત” વર્ગ નહોતો. “ટ” કે “ત” બેમાંથી એક જ વર્ગ હતો. ચાર જાતના “ડ” પણ નહોતા. એકમાત્ર સંસ્કૃત એવી ભાષા છે જેમાં ચાર જાતના “ડ” અને “ત” તથા “ટ” વર્ગ બંને છે.