તો વળી ક્યારેક થીજી ગયેલ પાણીની માફક બધું જ ઠપ્પ! ચારે કોર કાંઈ કહેતાં કાંઈ બનતું ન જણાય. સારું-ખરાબ કશું નહીં. બસ રોજિંદી ઘટમાળ ઘટ્યા કરે. આમતેમ, બધે જ ડાફોળિયાં મારીએ, કશું આકારિત થતું ન લાગે. તો વળી ક્યારેક સામસામે પૂરપાટ પસાર થતી બે ટ્રેનોની માફક ગતિમય ભાસે જિઁદગી. એવે સમયે લાગે કે એવું કે તે બંને ટ્રેનોમાં આપણે જ બેઠા છીએ. સનનન… કરતાંકને જાત પાસેથી ક્યારે પસાર થઈ દેવાય, આપણનેય ખબર ન રહે. ઈચ્છીએ તોય અટકીને જાતતપાસ કરી ન શકીએ. બધું જ એવી તીવ્ર ગતિએ સાકાર થતું હોય કે આપણે એક ઘટનાનો તાગ મેળવીએ તેની સાથે રૂ-બ-રૂ થઈએ ન થઈએ ત્યાં બીજી, ત્રીજી ને વળી કેટલામી ઘટના કાળની ગર્તામાં સીઝી જાય, ખ્યાલ પણ ન આવે.