“હું ધ્યાનમાં રાખીશ કોઈ એવું ઘર હશે કે જેને હીરામાં દીકરી ના દેવી હોય કે કાપડમાં ના દેવી હોય તો.. પણ મારા સાળાની આગળ તમારી વીસ વીઘા જમીન કાઈ ના ગણાય.. હવે એની અપેક્ષા જ ઉંચી છે એટલે બધાને એ ના જ પાડે છે.. હજુ દસ જમણ પહેલા જ બરોડાની એક પાર્ટી આવી હતી. છોકરાનો બાપો બાંધકામનું કરે છે. વાઘોડિયા રોડ પર ત્રણ સાઈટનું કામ હાલે છે તો ય મારા સાળાએ ના પાડી દીધી. બોલો એને દીકરી સુરતમાં જ દેવી છે. બધાય સબંધી સુરતમાં છે એટલે એ મને કહે કે સુરતમાં કોઈ મોટી પાર્ટી ધ્યાનમાં હોય તો કેજો એમાં મારે આ તમારી વાત એને કાને નાંખીને હાંસીને પાત્ર બનવું ને!! ત્રણ વરસ પહેલા જ મેં તમને કીધું હતું જ્યારે તમે નાની દીકરી પરણાવી ત્યારે જ કે આની માટે ઉતાવળ કરોમાં..?? છોકરા માટે રાખો..ક્યાંક જો સામુસામું મેળ પડી જાય તો પડી જાય પણ તમે નો માન્યા તે નો જ માન્યા બે ય દીકરી તમારી પરણી ગઈ. હવે છોકરો વધ્યો અને એ ય પાછો ભણે છે. અને આજકાલ આપડા વાળાને ક્યાં નોકરી મળે છે??? આ મારા બે ય ભણે હુંશિયાર જ હતા પણ આપણે જમાનો પારખી ગયેલા તે આઠ ધોરણ ભણ્યા ત્યાં જ ઉઠાડી લીધા અને વળગાડી લીધા અંગુર કટોરામાં અને પછી બની ગયા મેનેજર!! અને પરણાવી દીધા!! બાકી આજકાલ નોકરી વગરના છોકરી વગરના રહી જાય એ જમાનો છે. રમણલાલે વાત સાંભળી તોય એણે છેડો ના મુક્યો.. ફરીને પાછી ભલામણ કરી દીધી.!!