આવી ચિંતાજનક પરિસ્થિતિમાં ઘરે એકલાં બેઠેલાં ઘરવાળાં કેટકેટલી આશંકાથી ઘેરાયેલાં હોય…. સવારે મોકલાવાયેલાં ટિફિનો મોડી રાત્રે એમ ને એમ પાછાં ફરતાં હોય. શહેરમાં હોય કરફ્યુ, લારીગલ્લા કાંઈ જ ખુલ્લું ના હોય… જીપમાં સાહેબોની સાથે જ રાતદિવસ ફરજ બજાવનારા ડ્રાઈવર, વાયરલેસ, ઑપરેટર, ટિયર-ગૅસમૅન વગેરે પણ સાહેબની જેમ જ ભૂખ્યા હોય. પછી અમ ઘરોમાં મધરાતે કૂકરની સીટી વાગે, વઘારના છમ્મકારા થાય. શરૂ શરૂમાં સોસાયટીવાળા ભરઊંઘમાંથી સફાળા જાગી જાય. જોકે પછી તો ટેવાતા જાય. પોલીસ નામનું પ્રાણી આપણી પડોશમાં રહેવા આવ્યું છે એ જાણીને નાકનું ટીચકું ચઢાવનારા પડોશીઓ આ પ્રાણીને નજીકથી નિહાળીને એનાથી હેવાતા જાય. આ પોલીસને ‘પોલિશ’ શબ્દ સાથે આડવેર હોવાની પ્રચલિત માન્યતાના મૂળમાં તો ભોગવવી પડતી આવી બધી હાલાકી પણ ખરી જ. બાળકોએ અઠવાડિયા સુધી પપ્પાનું મોં જોયું ના હોય. ઘરમાં બધાંનો જીવ પડીકે બંધાયો હોય કે ક્યારે એક વાર શહેરમાં શાંતિ સ્થપાય. દરેક પોલીસવાળાના બાળકોની સર્વસામાન્ય એક જ ફરિયાદ હોય કે અમારા પપ્પાને અમારા કરતાં એમની નોકરી વધારે વહાલી. આ બાળકોની માતાની પણ એવી જ કાંઈ ફરિયાદ હોય, ‘તમને વહાલી તમારી નોકરી, અમને વહાલો તમારો જીવ, ગુલાબી કેમ જાશો ચાકરી !’