એવાં કેટલાંક બાઇબલ આધારીત સિંધ્ધાતો છે જેને હસ્તમૈથુનના વિચાર ઉપર લાગૂ કરી શકાય છે. એફેસી-૫:૩ ઘોષણા કરે છે કે, “વ્યાભિચાર તથા સર્વ પ્રકારની મલિનતા અથવા લોભ, એઓનં નામ સરખં તમારે ન લેવાં, કેમ કે સંતોને એ જ શોભે છે”. એ જોવું ખૂબ જ અઘરું છે કે કેવી રીતે હસ્તમૈથુન આ વિશેષ કસોટીને પાર કરી શકે છે. બાઇબલ આપણને શીખવે છે, “ માટે તમે ખાઓ કે, પીઓ કે, જે કંઈ કરો તે સર્વ દેવના મહિમાને અર્થે કરો” (૧ કરિંથી-૧૦:૩૧) જો તમે કોઈ બાબત મટે ઇશ્વરને મહિમા નથી આપી શકતા તો તમારે તે ના કરવું જોઈએ. જો એક વ્યક્તિનેપુરી ખાત્રી નથી કે તેનું કાર્ય ઇશ્વરને પ્રસન્નકરશે. તો તે પાપ છે: “અને જે સઘળું વિશ્વાસથી નથી તે તો પાપ છે” (રોમન-૧૪:૨૩). તે ઉપરાંત, આપણે એ યાદ રાખવું જોઈએ કે આપણાં શરીરને છોડાવવામાં આવ્યું છે અને તે ઇશ્વર સાથે જોડાયેલું છે. “તમારામાં જે પવિત્ર આત્મા છે, જે તમને દેવ પાસેથી મળેલો છે તેનું મંદિર તમારું શરીર છે, એ તમે નથી જાણતા? વળી તમે પોતાના નથી. કેમ કે મૂલ્ય આપીને તમને ખરીદવામાં આવ્યા હતા, તો તમારા શરીર વડે દેવને મહિમા આપો” (૧ કરિંથી-૬:૧૯-૨૦). આ મહાન સત્યનું એ વાત સાથે વાસ્તવિક સંબંધ હોવો જોઈએ કે આપણે આપણા શરીરની સાથે શું કરીએ છીએ. આ સિંધ્ધાતોના પ્રકાશમાં, નિષ્કર્ષ એ નીકળે છે કે બાઇબલના આધારે હસ્તમૈથુન એક પાપ છે. સ્પષ્ટ રીતે, હસ્તમૈથુન ઇશ્વરને મહિમા નથી આપતું: તેના દ્વારા અનૈતિક પ્રગટીકરણથી નથી બચી શકાતું, અને તે ઇશ્વરના આપણાં શરીર ઉપરની માલિકીની કસોટીમાં ખરું નથી ઉતરતું.