“અમર પિયાલો…” આધારે ખરે જ બહુવિધ માહિતીઓ વાચવા મળી. જો કે પ્રથમ તો પુરકમાહિતીરુપે માત્ર આ ભજનની વાત લઈએ તો, આ ભજન ૧૮મી સદીમાં થયેલા ભક્તકવિ ‘રવિરામ’નું છે (જેઓ રવિસાહેબ તરીકે ઓળખાતા અને ભાણસાહેબનાં શિષ્ય હતા). તેઓએ ગુજરાતી ભાષાને પોતાની અસંખ્ય રચનાઓ દ્વારા સમૃદ્ધ બનાવી છે. એક તરફ માતૃભાષાની સેવા કરવા નીકળેલા આપણે આ આદ્યજનો, જેમના ખભે ચઢીને તો આપણે આટલા ઊંચા દેખાઈએ છીએ, ની રચનાઓના ખરા અર્થ ન થાય તો કંઈ નહીં પરંતુ અનર્થ ન કરવા જોઈએ એટલી સૌને પ્રાર્થના છે. આ ભજન ખરેખર તો ’અમર પિયાલો મારા ગુરુજી એ પાયો’ એ પ્રમાણે છે. જેનો અર્થ શરીરના અમરત્વ સાથે સંકળાયેલો નથી. જો કે ભક્તિરચનાની કેટલીક ખાસિયત હોય છે તે પ્રમાણે આ ભજનમાં પણ ’અમર પિયાલો’નો અર્થ ’જ્ઞાનનો’ કે ’સમજણનો’ એમ ધ્યાને ચઢશે. (આ માટે આખી રચના અહીં વાંચી શકાશે: http://goo.gl/pAcP6 ) ’ગુજરાતી પ્રતિભા પરિચય’ – સુરેશભાઈનાં બ્લોગે આ ભક્તકવિ વિશે જાણકારી છે, જુઓ: