કેશવની આંખોમાં પિતાના મૃત્યુનો અજંપો દેખાતો હતો. એક નિશ્વાસ સાથે એણે વૃદ્ધાશ્રમમાંથી આવેલી બાપુજીની પેટી ખોલી. એક ખાલીપો એને ઘેરી વળ્યો. આંખોમાં અશ્રુઓ ઉમટયા. અફસોસ તો એ વાતનો હતો કે જે બાપે એને બાળપાણમાં આંગળી ઝાલી ડગલાં માંડતા શીખવ્યું હતું એ બાપની વૃદ્ધાવસ્થાની લાકડી પોતે ન બની શક્યો. અંતિમ સમયે પણ એ મળી ના શક્યો. પિતાનો વહાલસોયો સ્પર્શ, માયાળુ હાથ હવે કદી એના મસ્તકને શાતા નહિ આપે. એક ડૂસકું.