એક working woman તરીકે હું એવી અનેક ઘટનાઓમાંથી પસાર થઇ છું જ એક યા બીજી રીતે એવું indicate કરવા મથે છે કે હું મારા બાળકને માટે સંપૂર્ણપણે સમર્પિત નથી – committeed નથી, કારણ કે દિવસના આઠ કલ્લાક હું એને મારાથી દૂર રાખું છું. આસપાસના લોકો, સામાન્ય મધ્યમ વર્ગીય કુટુંબોના અનેક પરિચિત-અપરિચિત માણસો, જેમાંના મોટા ભાગનાં પોતાની શ્રેષ્ઠતા સાબિત કરવા માટે desperat હોય, એવા લોકો માટે આવું બોલવું અત્યંત આનંદદાયક હોય છે. આમાં છુપાયેલા પરપીડન વિશે તેઓ ભાગ્યે જ સભાન હોય છે. પરંતુ સામા પક્ષે મારી જેવાં લોકો કે જે આવા common lot માટે બહુ જ sensitive હોય અને એ lot ની frame of acceptance ની બહાર હોય, એમને માટે આવી વાતો સાંભળવી બહુ મુશ્કેલ હોય છે. મારા કેટલાક colleagues આવા લોકોને ધિક્કારે છે, કારણ કે તેઓ તેમને સમજ્યા વગર જ પીડા આપે છે. તેઓ આવા common lot – કે જે મોટા ભાગે ગૃહિણીઓનો બનેલો છે – તેમને ઈર્ષાળુ પણ કહે છે. કેટલેક અંશે એ સાચું હશે અને ખોટું પણ. ‘દ્રાક્ષ ખાટી છે’ એવું યૌક્તીકરણ કરતાં આ લોકો તેમની પાસે જે છે એ જ સારું અને બીજું બધું ખરાબ ગણે છે, જે બહુ જ સ્વાભાવિક છે, અને કદાચ દયાજનક પણ.