ચોમાસે ખેતરમાં ખેડ ચાલતી હોય ને આંખો વારંવાર સડક પર જઈને ઊભી રહેતી. દૂરથી હંસાને આવતી જોઈ બળદને ડચકારો દેવાઈ જતો. બળદો પણ એના આનંદને પારખી જતા હતા અને ચાલ વધારી નાખતા. માના હાથનું ખાવાનું તો નસીબમાં નહોતું. બાપા હતા ત્યાં સુધી થીગડથાગડ ચાલતું હતું પણ પછી તો બળદિયા ભેગો જાણે બળદ ! પણ બપોરે ખેતરના શેઢે ખીજડા નીચે અલક-મલકની વાતો કરતી કરતી હંસા ખવડાવતી ત્યારે લાગતું કે માણસો સરગ સરગ કરે છે તે બીજું કાંઈ નંઈ પણ આ જ. જમી લીધા પછી આડે પડખે થવાનું ગમતું જ ક્યાં ?