મેટ્રો મને એટલા માટે પણ વધારે ગમી કે એને જોઇને મારો મુંબઇ પ્રત્યેનો પ્રેમ એ ફરી દિલમાં અંગડાઇ લઇને બેઠો થઇ ગયો. 12મા ધોરણમાં હતો ત્યારે હુ પહેલી વાર મુંબઇ ગયો હતો. અને ત્યાર બાદ મુંબઇની દરેક વિઝીટથી મારો મુંબઇ પ્રત્યેનો પ્રેમ વધુ ને વધુ જવાન થતો ગયો છે. અમદાવાદમાં જ્યારે નોકરી કરતો ત્યારે પણ મુંબઇ તો લગભગ 2-3 મહીને એક વખત ટ્રીપ થઇ જ જતી હતી. દરેક વિઝીટમાં મુંબઇને વધારે અને વધારે નજીકથી ઓળખતો થઇ ગયો. પછી તો કાયમી મુંબઇમાં જ જોબ લઇ લીધી. લગભગ જેને પણ કહુ એને મારો મુંબઇ પ્રત્યેનો આ લગાવ અજુગતો જ લાગે છે. પણ જો એ માણસ પણ 2 વર્ષ મુંબઇમાં રહી લે તો એનાથી પણ મુંબઇ છૂટતુ નથી. મુંબઇની છોકરીઓને લગ્ન માટે પણ મુંબઇનો જ છોકરો જોઇતો હોય છે કારણ કે મુંબઇની લાઇફસ્ટાઇલ જ એવી છે કે એક વાર એ લાઇફસ્ટાઇલમાં સેટ થઇ જાઓ તો પછી બીજે ક્યાયની લાઇફ સ્ટાઇલ તમને સેટ ના થાય. ભલે ધર નાના હોય, ભલે લોકલ ટ્રેનોમાં જગ્યા ના હોય, ભલે તમારા 50 લાખના ઘરની સામે ઝૂપડપટ્ટી હોય, ભલે રોજ તમે મુંબઇના ટ્રાફિકને ગાળો આપતા હો પણ મુંબઇ કોઇનાથી છૂટતું નથી. મહીને લાખ રૂપિયા કમાનાર માણસ પણ સવારના પહોરમાં ગળામાં ટાઇનો પટ્ટો બાંધીને અડધી બોટલ પરફ્યૂમની મારી (બાકીની અડધી બોટલ ટ્રેનમાંથી ઉતરીને ખલાસ કરવાની) ટ્રેનમાં લટકતો લટકતો જતો હોય છે. પણ દરેકને એમ થાય કે આટલી હાડમારી છતા માણસ શા માટે મુંબઇમાં રહે છે (અથવા તો સહે છે).. કારણ ક્દાચ એ જ છે કે મુંબઇ બધાને રોટલી આપી રહે છે. બિહારથી ખાલી લુંગી ને બંડી પહેરીને આવેલો માણસ પણ પોતાની મહેનતના દમ પર કમાઇ લે છે અને 500-1000 જેવા એના ગામમાં પણ પોતાના પરિવાર માટે મોકલાવી શકે છે. આજ માણસ પોતાના વતનમાં ભૂખે મરતો હોય છે. Mumbai is a sea of opportunities (same like Singapore is city of Possibilities). જે માણસ મુંબઇમાં પેટીયું ના રળી શકે એ મારા મતે કદાચ બહુ ખરાબ કિસ્મતવાળો હશે અથવા તો એ ભાઇમાં કઇ કરવાની ત્રેવડ જ નહી હોય. એટલે જે માણસોને જીવવા માટે સંઘર્ષ કરવાનો હોય છે એ માણસો આ કારણોસર મુંબઇને વળગીને રહે છે.