રાવજીનું શૈશવ ગરીબ ગ્રામીણ કુટુંબમાં અનેક અભાવો વચ્ચે પસાર થયું છે. તો બાળપણમાં આ સ્થિતિમાં સહેજપણ ફેર પડતો નથી. ઊલટાનું અભાવનું આ વાતાવરણ બાળક રાવજીના સંવેદનતંત્રને વધારે તીવ્ર બનાવે છે. બાળપણમાં શાળાએ જતાં સૂઈ ગામની એક વૃદ્ધાને એણે બળતે બપોરે ઉઘાડા પગે ચાલતી જોઈ પોતાની ચંપલ તેને આપી દીધેલી અને પોતે વડનાં પાંદડાંની મોજડીઓ બનાવીને પહેરી લીધી હતી. આ ઘટના તેના ચિત્ત ઉપર ચિર પ્રભાવ મૂકી ગયેલી જણાય છે. તેના કાવ્ય ‘એક ઊથલો’માં તેનું પ્રતિબિંબ દેખાય છે.