કાવેરીએ ઘડિયાળ સામે જોયું, બપોરના બાર વાગવા આવ્યા. લજ્જા તો હજીય સૂતી હતી. કાવેરી ધીમેથી ઊભી થઈને રસોડામાં ગઈ અને ગૅસ પર ખીચડીનું કૂકર મૂક્યું. હવે તો લજ્જાના રસોડાથી તે એકદમ પરિચિત થઈ ગઈ હતી. દર મહિને એકાદ વાર તો અહીં આવવું જ પડતું. વેદાંતનો ફોન આવે અને એને દોડવું પડે. લજ્જાએ કોઈ તોફાન તો કર્યું જ હોય. ગયા મહિને બેલ્જીયમનો ક્રૉકરી સેટ તોડી નાંખ્યો તો એની પહેલાં ટી.વી. પર પાણીની બૉટલનો ઘા કરેલો. અરે, એક વાર તો ઘર છોડીને જતી રહેલી તે કાવેરી અને વેદાંત શોધી શોધીને થાકી ગયેલાં. છેક સાંજે નજીકના બગીચાના ખૂણાના બાંકડેથી એ મળેલી. એકલી ત્યાં બેસીને બાળકોને રમતાં જોઈ રહેલી. સંતાન ન હોવાના દુઃખને એ પચાવી શકી નથી. બાળક માટે તો હવે જાણે રીતસરની ઘેલછા જ વળગી છે.