‘યે દોલત ભી લે લો, યે શોહરત ભી લે લો, ભલે છીન લો મુજસે મેરી જવાની, મગર મુજકો લૌટાદો બચપન કા સાવન, વો કાગઝકી કશ્તી, વો બારિસકા પાની.’ મોટેરાઓને પોતાનું બાળપણ એક ગુમાવી નાખેલ ખજાનો લાગતો હોય છે અને તેને ગમે તે આપીને પણ પુનઃ પ્રાપ્ત કરવા માટે આપણે તૈયાર હોઈએ છીએ પણ એતો ક્યાંથી મળે? તે વીતી ગયેલી ક્ષણોને ફરી એકવાર જીવવાનો પ્રયત્ન કદાચ મને આ લખવા માટે પ્રેરી રહ્યો લાગે છે.