હજારો ગાયો રસ્તે રખડતી જોવા મળે છે. કોર્પોરેશનના સત્તાવાળાઓ રખડતી ગાયોને પકડવા આવે ત્યારે તેના માલિકો ભરરસ્તે ગાયોને દોડાવતા જોવા મળે છે. આ ગાયો પકડાતી હશે, પછી છૂટી પણ જતી હશે. અને છૂટ્યા પછી ફરી રખડતી થઈ જતી હશે. સવાલ એ થાય કે ગાયોની જાળવણી કરવી, રખડતી ગાયોનો ત્રાસ નિવારવો એમાં કયું રૉકેટવિજ્ઞાન છે કે તેના માટેનું સુદૃઢ આયોજન ન થઈ શકે? પણ એ નહીં થઈ શકે. રૉકેટવિજ્ઞાનના ક્ષેત્રે ભલે આપણે અવકાશમાં ઉડ્ડયન કરીએ, ગાયોનો ત્રાસ ભોગવ્યા વિના છૂટકો જ નથી. કેમ કે, સામાન્ય માણસને જે ત્રાસરૂપ લાગે છે એ ગાયો, તેની સાથે જોડાયેલું રાજકારણ એ કેવળ રાજકીય મુદ્દો નથી, બલ્કે પૂર્ણ સમયનો મતઊદ્યોગ છે. અન્ય કોઈ પણ ઉદ્યોગની જેમ તે વિવિધ ક્ષેત્રના અનેક લોકોને કાયમી રોજગારી આપે છે. ગાયો ભલે વસૂકી જાય, પણ તેમના આધારિત રાજકારણ હંમેશા દૂઝતું રહે છે. આ ચ્યુઈંગ ગમને ફેંકી દેવામાં આવે તો આખો મતઉદ્યોગ ઠપ્પ થઈ જાય. જો કે, આમાં રાજકારણીઓનો એકલાનો દોષ પણ કેમ કાઢવો? ઘરના એંઠવાડને પોલિથિલીનની કોથળીઓમાં ભરીને ‘ગૌમાતા’ના લાભાર્થે તેને રસ્તા પર ફેંકતા રહીશું ત્યાં સુધી આ ઉદ્યોગનો એક હિસ્સો આપણે પણ બની રહીશું.