આ ચાર બાબતોને ઉલ્લેખ્યા પછી મેં મારી ગાંધીનગરથી નવસારી સુધીની યાત્રામાં કેવી રીતે આ શાંતિની વિભાવનાના આપણી લોકમાતા નદીઓમાં દર્શન કર્યા તે દર્શાવ્યું. હું ગાંધીનગરથી નીકળ્યો ત્યારે સાબરમતીના જળશીકરોમાં ગાંધી અને નરસિંહ એકસાથે સંભળાયા, તે ગાતા હતા, “ વૈષ્ણવજન તો તેને રે કહીએ, જે પીડ પરાઇ જાણે રે”. આજે “પીડ પરાઇ માણે રે”નું વિષાક્ત વાતાવરણ જોવા મળે છે ત્યારે સએવાની માનસિકતાનો પાયો નાખી આપે છે આપણા આદિકવિની આ પંક્તિઓ. પછી મહીની મસ્તી આવે છે. ત્યાં મને સંભળાય છે,”મારે મહીસાગરને આરે ઢોલ વાગે છે….” વૈષ્ણવતાનું બીજ ઉત્સવમાં પરિવર્તિત થવું જોઇએ. મારી સેવાભિમુખતા મારામાં એક મેળો જન્માવે તે ધ્યેય છે આ સેવાભાવનાનું. હું ભાવવિભોર બનીને નર્મદાને મળું છું, નર્મદાકિનારે મન ભારે થાય છે, ભક્તિના વાદળ ઘેરાય છે, મારા મનમાં મંજુલસ્વરે શંકરાચાર્ય ગાય છે, નર્મદાષ્ટકં. “सबिन्दुसिन्धू शुष्कलतरंग…….नमामि देवि नर्मदे…”મારા બિન્દુપણાને સિન્ધુની વિ્શાળતામાં ઓગાળવાનું આમંત્રણ આપે છે આ નર્મદા. સેવાભિમુખ મન, ઉત્સવઘેલું વાતાવરણ અને વિશાળતાની મનોભૂમિ સર્જતી મારી યાત્રા જ્યારે સૂર્યપૂત્રી તાપીને મળે છે ત્યારે હજી શંકરાચાર્ય મનમાંથી ગયા નથી અને ઉભા થાય છે યજ્ઞમનસ ઋષિના અવાજ સંભળાય છે, સૂર્યોપાસનાનો ગાયત્રીમંત્ર મારી પ્રજ્ઞાને પ્રચોદિત કરવાની પ્રાર્થના કરે છે. કારણ મારે મારો આહલાદ સ્થિર કરીને શાશ્વત સાથે જોડવો છે.મારી શાંતિની શોધયાત્રા જ્યારે નવસારીમાં (નવ-સાર પ્રબોધતી, નવીન સાર ઉછાળતી ) પૂર્ણા નદીને પામે છે. જ્યાં ઇશોપનિષદની પ્રાર્થના “पूर्णमिदम् पूर्णमद:…..शान्ति:, शान्ति:, शान्ति: ॥” સંભળાય છે. હું અનોખી શાંતિ પામું છું. મને લાગે છે આપણી શાંતિ માટેની મથામણના આ નવ-સાર છે.