અરસપરસ ઊંડી અસર કરનારી આવી બાબતોનો ઉકેલ કોઈ એકલદોકલ માણસ ન કરી શકે. યુગાવતાર બનીને રામકૃષ્ણ પાછા આવે તો પણ એ આ પ્રશ્ન ઉકેલી ન શકે. આ માટે તો સામૂહિક ઈચ્છાશક્તિ અને સંયમવૃત્તિ જાગવા જોઈએ. આપણે કોઈને સાધુ-સંન્યાસી નથી બનાવવા ! કમ સે કમ આપણો માનવીય સમાજ તો રહે, પશુ સમાજમાં આપણે ન ફેરવાઈ જઈએ – આટલું તો કરીએ ! મેં લખેલી આ વાત લાખ્ખો વાર સેંકડો લોકોની કલમે લખાઈ ચૂકી છે, પરંતુ આ સિવાય કોઈ કારગર ઉપાય દેખાતો નથી. બહુ બહુ તો આવું કહી શકાય કે બળાત્કારીઓને શિક્ષા નહીં, પણ એવું શિક્ષણ આપવાની વ્યવસ્થા થાય કે ખરાબ સંસ્કાર ભૂંસાઈને સારા સંસ્કાર સિંચાય ! મતલબ કે – એકડે એકથી શરૂ કરવું પડે. ફાંસી આપવાથી આટલો ફેર પડી શકે કે છેલ્લી ક્ષણોમાં પણ એને એટલો પશ્ચાત્તાપ થાય અને જો એ પ્રાયશ્ચિત્ત બુદ્ધિથી ફાંસી પર ચઢે તો કદાચ એનો બીજો જન્મ સુધરી જાય. વૈચારિક દષ્ટિએ ફાંસીની સજા એ રીતે આવકારદાયી નથી કે એમાં માણસમાં પડેલી સુપ્ત ભલાઈને જગાડવાના પ્રયાસને સ્થાન નથી મળતું.