હવે કોઇ શોખ, પ્રવાસ, મનોરંજન ન જોઇએ. સંગીતનો શોખ તો મંજીરા વગાડો ને ભજન કરો. પ્રવાસનો શોખ છે તો મંદિર કે તીર્થધામમાં જાવ. સામાજિક પ્રવૃતિ કરવી હોય તો કોઇ બાબાના આશ્રમમાં જાવ ને એના શુષ્ક વ્યાખાન સાંભળો. ગામને ચોરે બેસી કે મંદિરને ઓટલે બેસી રામાયણ સાંભળૌ પણ ઘેર આવી મહાભારત કરો. એમા પણ કોઇ ઉત્સાહી વડીલ થોડોક પણ શારીરિક શ્રમ કરશે કે કાઇ નવુ શીખવાની ચેષ્ટા કરશે તો વણમાગી કેટલીય સલાહ ને ટીકા ટિપ્પણ થશે.’ આ હાયવોય કોનામાટે છે? તમારે કેટલા ભવ જીવવુ છે? હવે આ મોહમાયા ને ઢસરડા છોડો ને પરભવનુ ભાથુ બાંધો. ભજન કરો. એ જ સાથે આવશે. ગમે એમ કરીને સામા માણસને નિરુત્સાહી કરી દેવો.આ આપણૂ સામાજિક વલણ છે. મને એવુ લાગે છે કે આ નિવૃતિ વય આપણા નેતાઓને સમજાવવાની કોઇએ ચેષ્ટા કરી નથી. ખબર નહિ પણ રાજકરણમાં કેમ કોઇ વયમર્યાદા નથી. કે પછી જેમ જુનો દારુ વધારે મુલ્યવાન એવુ બનતુ હશે?