વીસમી સદી હજી પગલાં માંડતી હતી એ અરસામાં આખા ગોંડલ તાલુકામાં મરકીનો રોગ ફાટી નીકળ્યો. ખેડૂતો, મજૂરો, માલધારીઓ, ઘરો છોડીને અન્ય સ્થળે ભાગવા માંડ્યા. ગામનાં ગામ ખાલી થઇ ગયાં. પણ અનજાણ ગામના સામત ભગત ભરવાડે ગામ ન છોડ્યું. મરકીના રોગને જાણે દાઝ ચડી અને સામત ભગતની ગાયોમાં બીજા રોગને મોકલીને પણ ધણ આખું સાફ કરી નાખ્યું. છેવટે સામત ભગત અને એનાં પત્નીને લઇને મરકીએ વેર વાળ્યું…..! નોધારો રાઘવ, પોતાની આંખ સામે, વહાલપનાં ઝરણાં સમાં માબાપને ભડભડતી આગમાં રાખ થતાં જોઇ રહ્યો. ચૂડલિયાળાં જે બાવડાં રાઘવને કાંખમાં બેસાડતા, વહાલો કોળિયો ખવરાવતાં અને માથા પર વહાલપનો હાથ ફેરવતાં, એ માતાના બંન્ને હાથ આગમાં બળીને ખડી પડતા રાઘવે જોયા…..જે ખંધોલા પર બેસીને રાઘવ ઘોડો થતો એ બાપનો ખભો પણ આગ ભરખી ગઇ…..