‘ભય ?’ રમેશ આચાર્યે જ એક વાર એનો પણ નમૂનો આપ્યો : ‘અમારા ઊંઝાના બ્રાહ્મણોમાં શબને સિદ્ધપુર સરસ્વતી નદીના તીરે દાહ દેવાનો રિવાજ છે. એક વખત જામેલા ચોમાસાની સાંજે એક સગાને એ રીતે સરસ્વતીના તીરે દેન દેવાનો પ્રસંગ પડ્યો, રાત પડી ત્યાં અનરાધાર વરસાદ. સ્મશાનમાં બેસવાના બાંકડા પણ ના મળે. નક્કી કર્યું કે ગામમાં જતા રહીએ. દાહ સવારે દઈશું. એ વાત તો વાજબી, પણ અહીં રાતે શબને કોણ સાચવે ? સાચવવું જરૂરી, નહીં તો કોઈ જંગલી જનાવર શબને તાણી જાય. સૌ એકબીજાના મોં સામે જોવા માંડ્યા, ત્યારે હરિનારાયણ કહે, ‘તમે સૌ બેફિકર થઈને ગામમાં જાઓ. મસાણમાં રાત હું એકલો રોકાઈશ.’ ખરેખર કાળી, મેઘલી, વરસાદથી રસબસતી એ રાતે હરિનારાયણ આચાર્યે શબને ઊંઘમાં ય કોઈ તાણી ના જાય એટલા માટે શબના પગ પર માથું રાખીને મસાણમાં સૂઈ રહ્યા.