અમદાવાદમાં એકવાર સાત વર્ષ નોકરી કરી ચૂક્યા હતા એટલે આ શહેરમાં પાછા ફરવાની તેમને અદમ્ય ઇચ્છા હતી. પ્રમોશનની શરતરૂપે છ-સાત વર્ષ ઠાસરા, દેવગઢ બારિયા, દાહોદ, ઝાલોદ / Jhalod, લીમખેડા / Limkheda, અંઘાડી / Angadi જેવા ગામમાં નોકરી કર્યા પછી 1986માં તેઓ અમદાવાદ / Ahmedabad પાછા આવી શક્યા. ભણવામાં મારે દસમા ધોરણનું અને ગુજરાત / Gujarat માટે 1985ના અનામત આંદોલનનું વર્ષ હતું એટલે શરૂઆતના છથી આઠ મહિના તે વસુફોઈના ઘરે રહ્યા. એ સમયે નીતાબહેન એ.ઇ.સી.-આજની ટોરન્ટ પાવરની નોકરી સ્વીકારી ચૂક્યા હતા એટલે નવીનફુઆની સાથે તેમનો પણ નોકરીનો સમય સચવાઈ જતો હતો. ભણવાનું પૂરું કરી ચૂકેલા લીનાબહેન વસુફોઈની મદદમાં રહેતાં અને પપ્પાને સમયસર જમવાનું પીરસતા હતા. પચીસ વર્ષ પછી આ એટલા માટે યાદ કરવું પડે છે કેમ કે એ સમય સચવાયો ન હોત તો પપ્પાની બૅન્કની નોકરી પણ સચવાઈ ન હોત. આજે કમ્પ્યૂટરને કારણે નથી રહ્યા પરંતુ એ સમયે બૅન્કના સ્ટાફ વચ્ચે ગામડાં અને શહેરના એવા ભેદ રહેતા અને પપ્પાને તેમના કામના પરફોર્મન્સને આધારે ‘કટ ટુ સાઇઝ’ કરવાના અનેક પ્રયત્નો થતા.