આમેય હું નિરાશાની ઊંડી ને ઊંડી ખાઈમાં ડૂબ્યે જતો હતો. આખુંય જગત મારી સામે વહેમભરી નજરે જોઈ રહ્યું છે. હું ચોર છું એવી જાતજાતની બીક મને લાગતી ને દિવસોદિવસ હું વધુ ને વધુ અંતર્મુખ થતો ગયો. અત્યાર સુધી કરેલી ભૂલો હવે સમજાતી હતી. લોકો કેટલીય વાર સલાહ લેવા મારી પાસે આવતા. મારા પૈસાને મારો સમય ખરચીને એમને મદદ કરતો રહ્યો, ક્યારેય કોઈ પાસેથી પૈસોય લીધો નહોતો. મારા કપરા કાળમાં મને સમજાયું કે મારા કામના પૈસા મારે લઈ લેવા જેવા હતા. એમ હોત તો પછી કોઈ સારી જગ્યાએ દાનમાં આપી દીધા હોત. પણ હું તો માનતો કે આપણી પોતાની મહેનતના પૈસા લેવા એ વાત જ ભૂલભરેલી છે. એવું તે કોઈ કરતું હશે ? આશા-નિરાશાનો હિંડોળો ખૂબ ઊંચે જતો ને પાછો એટલો જ નીચે આવતો હતો. અને એક દિવસ એવો આવ્યો કે મને થયું, બસ હવે ઘણું થયું. આ જીવતર ટૂંકાવી નાંખવું છે.