વાસણ ગણીને અપાય. નાના વાસણના ચાર કે છ આના અને મોટાના બાર આના સુધીનો ભાવ હોય. વાસણ લઈને જતો હોય ત્યારે ગૃહિણી લટકામાં કહે, ‘જલદી આપી જજે. પાછી રસોઈ ચઢાવવી છે.’ અમે આ કલાઈવાળાને કલાઈ ચડાવતા જોવા ખાસ જઈએ. ત્યારે મુંબઈના મુખ્ય રસ્તા ડામરના પાકા થયા હતા પણ નાના રસ્તાઓ, ગલીઓ અર્ધ પાકી હતી. ભાંગવાડીના દેશી નાટક સમાજ તરફ જવાના કોલભાટ લેનના નાના કાચા રસ્તામાં જમીનમાં ખાડો કરી તેમાં ચામડાની વચ્ચેથી કાપેલી મસક જેવી ધમણની થેલી દાટી હોય. એ ધમણના બંને ખુલ્લા છેડા ઉપર લાકડાની પટ્ટીઓ જડી હોય, સામે ખાડાને બીજે છેડે જમીનમાં કોલસાની નાની ભઠ્ઠી રાખી હોય અને નરસિંહ મહેતા ભજન કરતા બન્ને કરતાલને સાથે અથડાવતા તેમ કલાઈવાળો આ લાકડાની પટ્ટીઓને જોરજોરથી ઝડપથી ભેગી કરે. આ રીતે એકઠી થયેલી હવા જમીન નીચેથી સામે છેડે સગડીમાં જાય અને કોલસા સળગે. હવે વાસણને પકડી સગડી ઉપર ઊંધું મૂકી ગરમ કરે અને બરાબર ગરમ થઈ જાય એટલે એક નાની ખુલ્લી શીશીમાંના નવસાગરને કપડાના ટુકડા ઉપર લઈ કલાઈ કરવાના ગરમ ભાગ પર ચોપડે. તરત જ સફેદ ધુમાડાના ગોટેગોટા નીકળે. આ ધુમાડાની એક વિશિષ્ટ ગંધ હોય જેને ગમે તેને માટે સુગંધ, ન ગમે તેને દુર્ગંધ. પછી કલાઈની લાકડી લઈ આ નવસાગરવાળા વાસણમાં લગાડી ફરી ગરમ કરે અને જોઈતું ગરમ થઈ જાય ત્યારે પેલા કપડાંથી ચોપડી દે. આખું વાસણ ધૂંધળું ચળકતું તૈયાર. પાસે રાખેલી પાણીની કુંડીમાં વાસણને નાખી દે. ફરી છમકારા સાથે ધુમાડો નીકળે અને નવું નક્કોર વાસણ તૈયાર.