કાન્તિ મડીયા જે નાટક ભજવાવાનું હોય, એના વિશે પાક્કું હોમવર્ક કરતા. સ્ટેજ પરની મુવમેન્ટનાં ચિત્રો પણ દોરતા. એમના દરેક નાટકના સ્ટેજ નવા, ફર્નિચર નવું હોય. ખાસ પ્રોપર્ટી તો નવી જ લેવાની, પણ કપરકાબી, ગ્લાસ, ટીસેટ, પડદા–બધું જ નવું લેવાનું. ક્રોકરી માત્ર ગ્લાસ કે પોર્સેલીનની જ, એક્રિલિક કે પ્લાસ્ટિકની ન ચાલે. મડીયા કહેતા, ‘પાત્ર ચા કે પાણી પીધા પછી કપરકાબી કે ગ્લાસ ટિપોઈ પર પાછો મૂકે, ત્યારે કાચનો રણકાર આવવો જોઈએ. એક્રેલિક કે પ્લાસ્ટિકમાં અવાજ બોદો આવે. એમના નાટકમાં ટપાલમાં આવેલો પત્ર હોય તો લખેલો પત્ર કવરમાં બીડાવતા અને સરનામા સાથે યોગ્ય કિંમતની ટિકિટ પણ ચોંટાડતા. અમેરિકાનો પત્ર હોય, તો ત્યાંની ટિકિટ લગાવતા. મંચ પર બહારગામથી આવતા કલાકારના પાત્રની ક્યારે પણ ખાલી બેગ લઈને એન્ટ્રી થતી નહીં. કાન્તિભાઈ કહેતા, ‘સીનમાં ભૂલથી બેગ ખૂલી જાય તો ખોટાં કપડાં કે ખાલી બેગને લીધે સીન હાસ્યાસ્પદ ન થવો જોઈએ. સુખી ઘરનું રસોડું હોય તો વાસણથી માંડી રેફ્રિજરેટર અને કચરાની ડોલ પણ સેટ પર હોય. જૂના જમાનાની વાત હોય તો છેલભાઈ (છેલ-પરેશ)ને પિત્તળનાં જૂના વાસણ શોધવા મોકલતા. જે રોગને ધ્યાનમાં રાખીને એ નાટક રચે, એ રોગના નિષ્ણાતોને મળે. લક્ષણોને જાણી લે. વૈદકીય ઉપકરણો પણ એ મુજબ ખરીદે. પટારા ભરાય. બીજા કોઈને જરૂર પડે તો કોઈ અપેક્ષા વગર આપે. મડિયા કહેતા, ‘નાટક થાય એ જરૂરી છે. એના માટે વળતર ન મગાય