સાક્ષી થોડી શાંત પડી અને સાથે હું પણ. 'તમે જોયું ને, આ બેગમાં બધાં જ કપડાં કોઈ પુરુષના કપડાં છે,' તેણે કહ્યું, 'ઓહ એટલે તમે કોઈની બેગ ચોરીને ભાગી રહ્યા હતાં અને પછી પકડાઇ જવાનો ડર લાગ્યો હશે એટલે આમ ટ્રેનમાં જ બેગ છોડીને અફુચક્કર થઈ જવાનું નક્કી કર્યું એમ ને?' મેં કહ્યું. 'ઓ... ડીટેક્ટીવ બ્યોમ્કેશ બક્ષી, જરા થોભો. આમ આખી વાત જાણ્યા વગર કેસનો ચુકાદો નહીં સંભળાવો. આ કોઈ પુરુષના એટલે બીજા કોઈના નહીં મારા પપ્પાના કપડાં છે અને હું તેમને ભગાડી જવામાં મદદ કરી રહી હતી. સમજ્યા ને?' સાક્ષી ફરી ગુસ્સે થઈ ગઈ. ઓહ, હવે મને સમજાયું કે આ તો હું શોધતો હતો એ મારી વાર્તા મળી રહી છે. 'સૉરી, સૉરી... જરા વિગતે કહેશો પ્લીઝ.' મેં આજીજી કરી અને તેને બાજૂના બાકડા પર બેસવા માટે ઈશારો કર્યો. સાક્ષીના ચહેરા પર આ સવારની દોડ-ધામને કારણે પરસેવો બાઝી ગયો હતો, મેં તેને સામે રૂમાલ ધર્યો, પહેલાં તો તેણે ગુસ્સાથી જ મારી તરફ જોયું પણ પછી રૂમાલ લઈ લીધો અને મોઢું લૂંછી લીધું.