સૂરજને ભાવતું અને ઘરને પોસાતું બનાવીને દીકરાને ખવડાવતી. બે દિવસ પછી બુત જેવા થઈ ગયેલા દીકરાને જોઈ તેની ધીરજ ખૂટી. ‘સૂરજના બાપુ, આ તમે કોને લઈ આયા છો? આ આપણો સૂરજ નોંય. નથી હસતો કે નંઈ કોઈ વાતચીત. જાણે ચાવી દીધેલું પૂતળું! અરે! એની આંખોય અગોચર ભાળતી હોય તેવી છે!’ ગોમતીએ હૈયાવરાળ કાઢી. ‘હા… હા… ગોમતી, ઓલા કસાઈઓએ દઈ જોણે એવું તે શું કર્યું હશે કે છોરો જીવવાનુંય ભૂલી ગયો છે. કેટલું મલાવીને વાત કઢાવવા કરું છું પણ કંઈ બોલે તો ને?’