હા, પન્ના અને હું પરસ્પર ચાહતાં હતાં – કૉલેજનાં એ વર્ષો હતાં. હું પન્નાનો હાથ માગવા તારા નાનાજી (દાદાજી) પાસે ગયેલો, બહુ ઉત્સાહમાં હતો અને હાજરજવાબીય એવો જ ! આપણો એક સમાજ, એક જ ગોળ, જ્ઞાતિ પણ એક જ. ને એ આપણાં ગામ પણ પાસપાસે. (આજે આપણે જુદાં જુદાં શહેરોમાં વસી ગયાં છીએ.) એ જમાનાનું શિક્ષણ અને તૈયાર નોકરી – ત્રણેક દાયકાની વાત છે ! મને તો હતું કે નાનાજી માની જશે ! પણ ના. પહેલી વાત તો એ કહી કે પોતે પોતાનું ‘માગું’ લઈને ન અવાય. હાથમાં રૂપેરી હુક્કો, પીતાં પીતાં બોલતા જતા, એ તમ્બાકુની કડક સુગન્ધ મનેય લલચાવતી હતી. કહે, ‘તમે પન્નાના સહપાઠી. અમારા મહેમાન. રોટલો જોડે ખાઈશું. પણ છોકરી તો બરોબરીમાં જ અપાય-લેવાય, છોકરીના બાપાએ તો સો ગળણે ગાળીને પાણી પીવું પડે. મોઢિયાર !’ – એ ઘર, એ પડસાળે ઢાળેલા ખાટલા, રુએલ નવાં ગાદલાંની ગન્ધ ! નાનાજીનો એ સિક્કો… માનમરતબો… રીતિરિવાજ ! એ જમાનો રૂઢિચુસ્ત ખરો, પણ માણસો પ્રેમાળ અને ચોખ્ખા !