ટેકનીકલી હિંદુ ફિલોસોફી મુજબ વેદોને આધારભૂત માનતા હોય, વેદોની સત્તા સ્વીકાર્ય હોય, વેદના પ્રમાણ માન્ય ગણાતા હોય તેને આસ્તિક કહેવાતા પછી ભલે ભગવાનમાં માનતા હોય કે ના માનતા હોય. એનો મતલબ એ થાય કે ભગવાનમાં નહિ માનવું તે વેદ આધારિત હતું. ધીમે ધીમે વેદો ભગવાનના પર્યાય થઈ ગયા, વેદોનો અસ્વીકાર ભગવાનનો અસ્વીકાર થઈ ગયો જેથી આસ્તિક એટલે ભગવાનમાં માનતો અને નાસ્તિક એટલે ભગવાનમાં નહિ માનતો એવું થઈ ગયું. પણ આ બહુ પાછળથી બન્યું હોવું જોઈએ. વેદો કોઈ એક જણાએ લખેલા નથી. આમ ભગવાનમાં નહિ માનનારા અને ભગવાનમાં માનનારા બંને વેદોમાં માન્ય હતા તેવું જ થયું ને? તો એ હિસાબે વેદો હાલના ઝનૂની ધાર્મિકો કરતા વધુ રેશનલ હતા.