‘વિદ્યાપીઠમાં શીખેલી રાસાયણિક ખેતી અપનાવી તો ૧૯૮૫ સુધી સતત વધતું ઉત્પાદન મળ્યું, પણ ત્યાર પછી પેદાશ ઘટવા માંડી. યુનિવર્સિટીના વાઈસ ચાન્સેલર પણ ઉત્પાદન વધારાનો ઈલાજ સૂચવી ન શક્યા એટલે હું ફરી જંગલ તરફ વળ્યો. ત્રણ વર્ષ નિરીક્ષણ કર્યું. ખેતીમાં અવનવાં પ્રયોગ અને સંશોધન કરવા માંડ્યાં. એમાં આવક ન થઈ એટલે લોકોએ ગાંડો ગણ્યો. મિત્રો-સગાં દૂર થયાં. સમાજે બહિષ્કૃત કર્યો. મારી પત્ની જમીનદારપુત્રી હોવા છતાં દાગીના વેચીને પડખે ઊભી રહી. અફસોસ એ કે ઝીરો બજેટ કૃષિની સફળતા જોવા માટે એ આજે હયાત નથી.’