એણે સ્કૂટી સ્ટેન્ડ પર ચઢાવીને પાર્ક કર્યું. સખત ગરમી છે, અકળાવી નાખે એવી. આખા ને આખા નિચોવી નાખે એવી. દુપટ્ટાના છેડાથી એણે ચહેરા પરનો પરસેવો લૂછ્યો. માને ખબર પડી ગઈ હશે કે હું આવી ગઈ ! ઓટલા આગળ આવીને ઊભી જ રહી હશે. અરે, માને એકલીને જ નહીં આખા મહોલ્લાને ખબર પડી જાય કે નિરાલીબેનની પધરામણી થઈ છે. ખબર તો પડે જ ને ? આવું ખખડપાંચમ, એન્ટિક પીસ જેવું સ્કૂટી ચાલે એના કરતાં અવાજ વધારે કરે. પણ તોય જેમ લૂલો-લંગડો દીકરોય જનેતાને રાજકુંવર જેવો લાગે એમ નિરાલીને પોતાની કમાણીમાંથી ખરીદેલું આ સ્કૂટી પવનપાવડી જેવું લાગતું, બાકી મિહિર પણ મજાક કરતા કે રાજામહારાજા દરબારમાં તશરીફ લાવે એ પહેલાં છડીદાર છડી પોકારે એવું તારા સ્કૂટીનું છે. એ છડીદાર તારા શાળાપ્રવેશ પહેલાં ખબર આપી દે કે ‘નિરાલીસાહેબાં તશરીફ લા રહી હૈ….’ આ હમણાંથી વાતે વાતે મિહિર કેમ યાદ આવી જાય છે ? ને જો પોતે યાદ ન કરે, તો કોઈને કોઈ તો પૂછવાવાળું નીકળે જ નીકળે, શું ખબર મિહિરના ? અરે ભઈ, મિહિરના ખબર એને જઈને પૂછો, મને શા માટે પૂછો છો ?