એકવાર આટલું ભાન આપણામાં આવે એટલે કામ તો જોઈએ તેટલું છે. એ કામમાં આનંદ પણ આવશે અને આપણને શારીરિક તથા આધ્યાત્મિક સંતોષ પણ એ કામમાંથી મળશે. આ વસ્તુ મને આ સ્વરૂપમાં સમજાઈ હતી. માણસ રોજ જેટલીવાર ખાય છે એ પ્રમાણે દિવસના વિભાગ પાડીએ તો ચાર વિભાગ પડે. ખેડૂતોને ખેતર ઉપર કામ કરવાના પણ એવા ચાર વિભાગ હોય છે : (1) નાસ્તા પહેલાંનો (2) નાસ્તાથી ભોજન સુધીનો (3) ભોજનથી વાળુ સુધીનો (4) વાળુથી રાત પડતાં સુધીનો. માણસની સ્વાભાવિક પ્રવૃત્તિના પણ આવા ચાર વિભાગ પાડી શકાય : (1) વધારે સ્નાયુબળ જેમાં જોઈએ તેવી પ્રવૃત્તિ- હાથ, પગ અને બાવડાનું પરસેવે રેબઝેબ થઈ જવાય તેવું કામ. (2) આંગળાં અને કાંડાનું કામ- કળાકૌશલ્યવાળી પ્રવૃત્તિ (3) મનની અને કલ્પનાની પ્રવૃત્તિ (4) સામાજિક સહવાસની પ્રવૃત્તિ. માણસ જે સગવડોનો ઉપભોગ કરે છે તેના પણ આવા ચાર પ્રકાર ગણી શકાય : (1) સખત મજૂરીથી ઉત્પન્ન થતી વસ્તુઓ- અનાજ, ઢોર, મકાન, કૂવા, તળાવ. (2) કારીગરોની મજૂરીથી ઉત્પન્ન થતી વસ્તુઓ- કપડાં, જોડા, વાસણ, રાચરચીલાં વગેરે (3) માનસિક પ્રવૃત્તિથી ઉત્પન્ન થતી વસ્તુઓ- વિજ્ઞાન, કળા વગેરે. (4) સામાજિક સહવાસમાંથી મળતી વસ્તુઓ- ઓળખાણ, મૈત્રી વગેરે. એટલે મને એમ લાગ્યું કે આખા દિવસનો કાર્યક્રમ એવી રીતે ઘડી કાઢવો કે માણસની ચારે પ્રકારની શક્તિનો ઉપયોગ તેમાં થાય અને ચારે પ્રકારની જરૂરિયાતો તે વડે પૂરી પડે. એટલે કામ કરવાના મેં એવી રીતે ચાર વિભાગ કર્યા કે પહેલા વિભાગમાં સખત મજૂરીનું કામ કરવાનું, બીજા વિભાગમાં કળાકૌશલ્યનું કામ કરવાનું, ત્રીજા વિભાગમાં માનસિક કામ કરવાનું અને ચોથા વિભાગમાં સામાજિક સહવાસ ભોગવવાનું. આ પ્રમાણે માણસ પોતાનો દિવસનો કાર્યક્રમ રાખી શકે તો તે ઉત્તમ. તેમ કરવું અશક્ય હોય તો પણ એક મહત્વની વાત તો ધ્યાનમાં રાખવાની જ છે કે કામ કરવું અને પોતાના બધા સમયનો સદુપયોગ કરવો એ માણસની ફરજ છે એનું ભાન એને સતત રહે.