(૮૫) તો પણ, નેત્રમાં આવનારા એને, લોક નેત્રવાળો જાણે છે, પરંતુ, એ નેત્રવાળો નહિ, પણ નેત્રવાળા જેવો થાય છે. એ કાનમાં આવતાં, તેને કોઈ સાધક કાનવાળો માને, પણ વાસ્તવમાં એ કાનવાળો નહિ, પરંતુ જાણે કે કાનવાળો હોય તેવો ભાસે છે. અહંકારમાં, એ અહંકારવાળો જણાય, પરંતુ ખરૂં જોતાં, એ અહંકારી નહિ, પરંતુ જાણે અહંકારી હોય તેવો, માત્ર લાગે છે. દેહમાં આવનારા એને, સાધક દેહવાળો હોવાનું ધારે છે, પણ ખરૂં પૂછો તો, એ દેહધારી નહિ હોવા છતાં, દેહધારી હોવા સરખો જણાય છે. જેવી રીતે અરીસામાં, જોનારનું મુખ કાચમાં પ્રવેશતું નથી, છતાં, એની અંદર પેસી ગયેલા જેવું જણાય છે, એવી રીતે, એ આંખ, કાન, નાક, દેહ તથા અહંકારમાં કદીએ પ્રવેશ્યો નહિ હોવા છતાં, તે એમાં પ્રવેશેલો હોય તેવો લાગે છે. તેથી, એ નેત્રોમાં પ્રવેશ્યો ન હોવા છતાં, (સંસ્કૃતના અજ્ઞાનને લીધે વેદાન્ત શાસ્ત્રોનો અભ્યાસ જેમણે ન કર્યો હોય તેવા.) ચાલુ ભાષા જાણનારોનાં દર્શન માટે, તેનામાં પ્રકટ થાય છે, કે જેથી એ દર્શનના ઉત્સુકો એ સ્થળે એનું દર્શન કરે. ને પ્રસાદમાં પ્રવેશ પામે.