મહાભારતકાર સુખપ્રાપ્તિ માટે સદૈવ વિધ્નરૂપ બનતા આવા બે કાંટાનો ઉલ્લેખ અહીં કરે છે. જીવનમાં જે કંઈ સ્થૂળ દુન્યવી પદાર્થો પ્રાપ્ત કરવા હોય છે એ ધનના અભાવે થઈ શકતા નથી. દુન્યવી પદાર્થો માટે દુન્યવી નાણું અનિવાર્ય છે. જે માણસને આવા સ્થૂળ પદાર્થોમાં જ સુખ મળતું હોય એમને માટે ધન પ્રાપ્ત કરવું અપરિહાર્ય છે. પોતાના ધનના પ્રમાણમાં માણસ આવા લૌકિક પદાર્થો મેળવવા ઈચ્છા રાખે તો કદાચ એ મેળવી પણ શકે અને સુખપ્રાપ્તિનો ઉપરછલ્લો અનુભવ પણ કરી શકે, પણ જે માણસ સાવ નિર્ધન છે અથવા જેની સંપત્તિ સાવ સીમિત છે એવો માણસ પોતાનાં સાધનોને લક્ષમાં રાખ્યા વિના લૌકિક સુખોની સતત ઝંખના કર્યા કરે, તો આવાં સુખો એને પ્રાપ્ત થતાં નથી, એટલું જ નહીં, અપ્રાપ્તિની આ પીડા પેલા કાંટાની જેમ સતત એને અસંતોષના અગ્નિમાં ભસ્મ કર્યા કરે છે.