એક દિવસ થયું એવું કે લગભગ બે કલાક જેટલી રમત ચાલી. બધા છોકરાઓએ એક પછી એક દાવ લીધા અને છેલ્લા દાવની આશા સાથે હું ફિલ્ડિંગ ભરતો રહ્યો. મારી પાસે બેટ તો હતું નહિ અને મોટા છોકરાઓની જોડે જે બેટ રહેતું તે તો કદાચ મારી ઊંચાઈ જેટલું હતું માટે હું અમારા ઘરનો કપડા ધોવાનો ધોકો વાપરતો. જેવો બધાનો દાવ પત્યો કે રણજિતે મને ઈશારો કર્યો અને હું ધોકો લેવા મારા ઘર તરફ દોડ્યો. જ્યારે ધોકો લઈને હું મેદાને પહોંચ્યો ત્યારે ત્યાં કોઈ હતું જ નહિ. સામાન્યતઃ તેઓ ત્યાં જ બેસતા અને રણજિત મને થોડુંક રમાડી લેતો. પણ તે દિવસે તો રણજિત પણ ગાયબ. હું ખૂબ નિરાશ થઈ ગયો. મને તે બધા જ થોડેક દૂર દેખાયા માટે હું તે બાજુ ગયો. તેઓ કોઈ ઘરના છાપરે ચડેલા એક વાંદરાની પાછળ-પાછળ ત્યાં પહોચી ગયેલા. એ વાંદરો મને મારા દુશ્મન જેવો લાગ્યો! તેને કારણે મને ક્રિકેટ રમવા નહોતું મળવાનું. અને બધા છોકરાઓ પાછા પોત-પોતાના ઘરેથી કાંઈક વધેલું-ઘટેલું ખાવાનું લઈ આવતા અને તેને ધરતા. તે વાંદરો ફટાફટ નીચે આવતો, છોકરાઓના હાથમાંથી વસ્તુ લઈને ફટાક કરતો પાછો ઘરના ધાબે ચડી ને ખાવા લાગતો.