ખાનપુરના જીવાભાઈ ઠાકોર અને તેમના 2000 સ્વાતંત્ર્યસેનાનીઓ યુદ્ધે ચડ્યા. એક બાજુ ખાનપુર જેવું નાનું ગામ અને દેશદાઝથી સજ્જ સ્થાનિક વીરો ને બીજી બાજુ દેશની અંગ્રેજ સલ્તનત અને તેનું કેળવાયેલું લશ્કર – પરિણામ અપેક્ષિત હતું, પરંતુ દેશના ભલભલા મુછાળા રાજવીઓ અંગ્રેજ સરકારની શરણાગતિ સ્વીકારી નાના-મોટા મેડલો-હોદ્દાઓ લઈ ખોટી ખોટી મૂછો આમળી જીવી રહ્યા હતા ત્યારે પરતંત્રતાની અંધારી રાતમાં એક આ સ્વાતંત્ર્યસેનાનીએ કોડિયું પ્રગટાવ્યું અને કોડિયાના પ્રકાશે અનેક નિઃશસ્ત્ર લોકોની આંખમાં માભોમ પ્રત્યે ઝબકારો કર્યો. જીવાભાઈ ઠાકોર પકડાયા અને એમને એમના ગામમાં જ જાહેરમાં ફાંસી આપવામાં આવી. અનેક સ્વાતંત્ર્ય સેનાનીઓને ત્યાં રહેંસી નાખવામાં આવ્યાં. કેટલાક નાસી પણ છૂટ્યા, એમાં હતા ગરબડદાસ અને સાથીઓ. પીછેહઠની દાઝ એમને કોરી ખાતી હતી. આણંદ લોટિયા ભાગોળે આવેલા વડ પાસે અંગ્રેજ સૈનિકોએ છાવણી નાખેલી. જીવાભાઈ ઠાકોર શહીદ થયેલા, પણ એમણે પ્રગટાવેલી ચિનગારી લોકોના હૃદયમાં જીવંત હતી. અંગ્રેજ હકૂમત આ બાબત જાણતી હતી. ગરબડદાસ પટેલ અને સાથીઓએ અંગ્રેજ છાવણી પર હુમલો કરી બદલો લેવાનું નક્કી કર્યું. ગરબડદાસ પટેલ અને એમના સાથીઓ એક અંધારી રાતે અંગ્રેજોની છાવણીમાં ઘૂસ્યા. એમના સદ્નસીબે સોજનિયાઓ ઘસઘસાટ ઊંઘતા હતા. એમણે ઘોડાઓનાં પૂંછડાં કાપ્યાં. અંગ્રેજ હકૂમતના સૈનિકોનાં નાક જ સમજવાનાને?