તે હિંમત સૌથી પહેલાં મારી પત્નીએ દર્શાવી અને એમાં પણ પુરસ્કાર મળ્યો ત્યાર પછી તો સહેજ નવરો બેઠો હોઊં તો ‘હવે આમ નવરા કેમ બેઠા છો, એકાદ લેખ લખી નાખોને’ એવી રીતે મને લખવાની સતત અને સખત પ્રેરણા મળ્યા જ કરે તે કંઈ નાનોસૂનો ફાળો કહેવાય ? આ ઉપરાંત બચપણથી મને મનમાં એમ ઠસી ગયેલું કે લેખક એટલે સાક્ષાત દરિદ્રતા ! તેને તો પેટમાં રોટલી નાખવાને બદલે બહારથી પાટા જ બાંધવાના હોય. સાયકલ તો એક બાજુ રહી પણ પગમાં ચંપલનું પણ ઠેકાણું ન હોય. આપણા જૂના લેખકોના જીવનચરિત્રો પરથી પણ કંઈક એવો ખ્યાલ બંધાઈ ગયો હોય તે શક્ય છે. અને એટલે જ મનોવૈજ્ઞાનિક રીતે લેખક તરીકે બહાર આવતાં કંઈક ડર લાગતો હતો. પરંતુ જ્યારથી ‘ફિલસૂફ’ (ચીનુભાઈ પટવા)ને વાંચ્યા ત્યારથી ખબર પડી કે લેખક સ્કૂટર કે મોટરમાં પોતાનાં પાત્રોને જ ફેરવીને સંતોષ પામે તેવું નથી પોતે પણ તેવાં વાહનોમાં ફરી શકે છે. આમ આ બધાં પરિબળોનો મારે આ તકે આભાર માનવો જોઈએ. જો કે હું કદાચ લેખનને બદલે દારૂ કે જુગારના વ્યસન પર ચડ્યો હોત તો પણ ઉપરના ઘણાખરાં પરિબળોને કારણભૂત દર્શાવી શક્યો હોત એટલે મને લાગે છે કે હું લેખન તરફ વળ્યો તે મારે માટે મારો અને ફક્ત મારો જ આભાર માનવો જોઈએ ! પુસ્તકમાં આવા પ્રકારની પ્રસ્તાવના કેવી શોભી ઊઠે તે વિશે એક લેખક મિત્રનો અભિપ્રાય પૂછતાં તેમણે કહ્યું કે ‘મને તો લાગે છે કે પુસ્તક છપાયા પહેલાં જેમ તેમાના ઘણા લેખો જુદી જુદી જગ્યાએ પ્રસિદ્ધ થઈ ગયા હોય છે અને હકીકતમાં તેની પ્રસ્તાવના જ પ્રથમ વખત છપાતી હોય છે તેમ પ્રસિદ્ધિ પહેલાં આ પ્રસ્તાવના પણ છપાવીને પુસ્તકમાં કંઈપણ નવું ન રહેવા દેવાનો તમારો વિચાર ખરેખર મૌલિક છે. અને તેથી જ પુસ્તક પહેલાં મારા અપ્રસિદ્ધ પુસ્તકની પ્રસ્તાવના વાચકો સમક્ષ આવી શકી છે.