જોકે આટલે સુધી તો જગ્ગા વધતે-ઓછે અંશે અન્ય ડાકુઓ જેવો જ લાગે છે. હરકિસન મહેતાએ પોતે પણ ઘણા ડાકુઓના જીવનની કથા આલેખી છે અને તે ડાકુઓમાં પણ આમાંના ઘણા ગુણ જોવા મળે છે. પણ છેલ્લી વાર પકડાયા બાદ કથા એક અણધાર્યો વળાંક લે છે. પહેલા જેલમાં કરેલ તોફાનો અને ત્યાર બાદ મદનમોહન મહેતાએ જગ્ગા ઉપર મૂકેલા વિશ્વાસને સાચો ઠેરવવા જગ્ગાએ કરેલા પ્રયત્નો એ પાત્રને અનેરી ઊંચાઈ આપે છે. ડાકુમાંથી ગાયક બનવાનું વાસ્તવિક જીવનમાં જેટલું દુષ્કર હતું એટલું જ દુષ્કર લેખક માટે એ પરિવર્તનને કાગળ પર ઉતારવાનું હતું પણ જરા પણ નાટ્યાત્મક ન લાગે તેવી રીતે તદ્દન સાહજીકતાથી લેખકે એ પરિવર્તન આલેખી બતાવ્યું. ત્રણ મહિનાની પેરોલ પર પ્રાયોગિક ધોરણે જેલની બહાર પહેલ-વહેલો પગ મૂકનાર કેદી બનતાની સાથે જગ્ગા પર એક મોટી જવાબદારી આવી પડે છે. સાચી જેલ કરતાં આ દુનિયા કેટલી વધારે પીડાદાયક છે તેનો જગ્ગાને ડગલે ને પગલે અનુભવ થતો રહે છે. મુદ્દત કરતાં પણ તે બાર કલાક વહેલો જેલમાં પાછો આવી જાય છે અને મહેતાસુપર જ્યારે પૂછે છે કે તેને ત્રણ મહિના ઓછા પડ્યાં, ત્યારે તેના જવાબમાં તે કહે છેઃ ‘નહી સાહેબ, ભારે પડ્યાં, એટલે તો બાર કલાક વહેલો પાછો આવ્યો, બહારની દુનિયા મને એક મોટી જેલ લાગી.’ (ભાગ-૩, પાન ૨૯૯) ત્યારે વાચકને આ નિખાલસ પાત્ર માટે પ્રેમ જાગ્યા વિના રહેતો નથી.