સૂર્યકાંત ભાનુની દરેક ઈચ્છા પૂરી કરવાનો પ્રયત્ન કરતા. છેલ્લે ભાનુની ઈચ્છાથી હરદ્વારની યાત્રા કરવા અનિલભાઇ સાથે ગયેલા. બન્ને જુના મિત્રો હતા. આ રીતે બહાર જવાનું કદી બન્યું ન હતું. ભાનુ બહુ ખુશ હતી. યાત્રા કરવાની એની બહુ ઈચ્છા હતી. ગંગા આરતી વખતે તો એ જાણે ગાંડી થઇ જતી. એકવાર તો એણે કહેલું, “આપણે અહીં જ રહી જઇએ.” સૂર્યકાંતને આગળ પાછળનો વિચાર આવ્યો પણ કાંઇ વિચારવા જેવું ન હતું. ક્ષણેક થઇ આવેલું કે રહી જઇએ. અનિલભાઇને વાત કરી તો એમણે તો રીતસરના ઊધડે લઇ લીધા. “શું ગાડાં જેવી વાતો કરો છો. એમ કાંઇ રે’વાતું હશે. તું અહીં રહી જઇશ તો મારા જેવાનું શું થશે. હું મરુ પછી આવજો.”