માનવજીવનની પીડાઓના મૂળમાં ઈચ્છાઓ અને અપેક્ષાઓની અપૂર્તિ રહેલી હોય છે. લોકો મારી કદર શા માટે નથી કરતા? મારા જીવનસાથી મને શા માટે પ્રેમ નથી કરતા? દુનિયા મારી રાહ શા માટે નથી જોઈ રહી? મારા કામની કદર કેમ થતી નથી? અને વિગેરે. જો હું અપેક્ષાઓ રાખવી એ શા માટે ખરાબ છે તે વિષય ઉપર પ્રવચન આપવા બેસું, તો તેનાથી કોઈ કામ થશે નહિ, કારણકે તમે એ બધું તો પહેલેથી જાણો જ છો. વાસ્તવમાં, આપણે આપણી લાગણીઓ અને ઇચ્છાઓને લઈને આપણી ઉપર એક પ્રકારની ફરજ તેમજ તેનો એક કાબુ અનુભવતા હોઈએ છીએ, અને આ ઈચ્છા અને લાગણીઓની તીવ્રતામાં આપણને આપણો મત એટલો બધો સાચો અને યોગ્ય લાગવા માંડે છે કે, કોઈ તર્ક તે સમયે કામ નથી કરતો. તો પણ, જો કે, આધ્યાત્મિક રીતે ઉપર નહિ ઉઠી શકવાનું તે કોઈ બહાનું ન બની શકે.