ધાર્યું તો હતું કે “માલ વેચાણની આવકમાંથી બીજ-ખાતર અને દવાનું ઉધારે લાવેલ એગ્રોનું બીલ ભરશું, સહકારી મંડળીનો હપ્તો અને લેણદારોનું વ્યાજ ભર્યા પછી વધે એમાંથી છોકરાંના લૂગડાં લેશું અને જુવાન થયેલ દીકરીના હાથ પીળા કરાવશું” પણ અહીં માર્કેટમાં તો માલની નહીં, જાણે અમ ખેડૂતની જ હરરાજી થઈ હોય એવું થાય છે.. જેનો ખેતી એ જ એક માત્ર સહારો છે એ ખેડૂત કરે શું ? આટલાં કાવડિયાં લઈ વિલે મોઢે ઘેર પાછો જાય ? શું કરે ? ક્યાંક બાવો થઈ ભાગી જાય ? બાવો થતાં તો ખેડૂતને આવડે નહીં, એટલે ઘણાયે નાછૂટકે દવા પી જવાનો કે ગળાફાંસો ખાઇ આત્મહત્યાનો આશરો લેવો પડે છે.