વિચારને વાળતા, ટાળતા, અટકાવતા અને કંટ્રોલમાં રાખતા આવડવું જોઈએ. યોગ એ બીજું કંઈ નહીં, પણ વિચારોને સમૃદ્ધ રાખવાની ક્રિયા છે. કયા વિચારને પકડી રાખવો અને કયા વિચારને સ્પર્શવા ન દેવો એની આપણને સમજ હોવી જોઈએ. વિચાર છટકી જાય તો માણસ ભટકી જાય છે. આપણે ક્યારેક વિચારના એટલા બધા આધીન થઈ જઈએ છીએ કે આપણને આપણા અસ્તિત્વનું પણ ભાન રહેતું નથી. વિચારોમાં હોઈએ ત્યારે જવું હોય છે ક્યાં અને પહોંચી જઈએ છીએ ક્યાં? વિચારો સ્થળ અને કાળનું ભાન પણ રહેવા દેતા નથી. એક વખત થોડાક મિત્રો ભેગા થયા હતા. બધા મજાક મસ્તી કરતા હતા. એક મિત્રનું ઇન્વોલ્વમેન્ટ હતું જ નહીં. એક મિત્રએ પૂછ્યું કે અરે તું ક્યાં છે? પેલા મિત્રએ કહ્યું કે, હું બીજા વિચારોમાં હતો. શારીરિક રીતે હાજર હોવા છતાં વિચાર આપણને ગેરહાજર રાખે છે.