અને, તેમાં ખબર લેવા આવનારના ચહેરા જોજો. એ ભલે મીઠું-મીઠું બોલતા હોય, પણ એના ચહેરા વાંચો તો જાણે એવું કહેતા હોય કે માંડ હાથમાં આવ્યો છે તો, જીવતો છોડતા નહિં. કેટલાક તો અમસ્તા જ આંટા મારતા હોય. જો ખબર લેવા આવનાર માટે ચાર્જ રાખ્યો હોય તો પેલાની માંદગીનો ખર્ચ નીકળી જાય. જાણે કે આતંકવાદી ને હોસ્પીટલમાં દાખલ ન કર્યો હોય એમ ટોળાની સંખ્યા ઘટે જ નહિં, જ્યારે કેટલાક તો ‘નેલ્શન મંડેલા’ ની કે ‘અટલ બિહારી બાજપાઈ’ ની ખબર લેવા આવતા હોય એમ પાછા ખાલી હાથે તો આવે જ નહિ. ઝભલા થેલી લઈને જ આવે. જેમાં મોસંબી-સફરજન-આલુ-કીવી-તરોપા જોઇને તો બે-ઘડી આપણને પણ એમ થાય કે, પ્રભુ…. આપણને આવી ઉજળી તક કેમ નથી આપતો? એમાં બે-ચાર તો ચીમળાયેલા ચીકુ પણ હોય. પાછો લલ્લુ……. આ બધાં ફ્રુટને હોસ્પીટલમાં એવી રીતે ગોઠવે કે, જાણે હોસ્પીટલમાં ફ્રૂટનું એક્ઝીબીશન છે, એમાં ખરી હ્યુમર તો ત્યારે આવે કે, કોઈ લુખેશ છૈયા-છોકરાં સાથે એની ખબર લેવા આવ્યો હોય, અને પેલા ટબેરીયા જયારે ફ્રુટ ઉપર તૂટી પડે, એ સીન જોઇને પેલા લલ્લુની હાલત તો એવી થઇ જાય કે જાણે કોઈએ એની ઓક્સિજનની નળી ના કાઢી નાંખી હોય. એ વેળા એનો બાપ પાછો ખાનદાની અવાજમાં કહેતો હોય, “બેટા… વેરી બેડ… વેરી બેડ…! શું પોલીસના છોકરાની જેમ તૂટી પડ્યા? જાણું છું કે, બાળકો પ્રભુના અવતાર છે, પણ પ્રભુ થઈને આ રીતે તૂટી પડવાનું? ચાલો લેવા જ બેઠા છો તો એકેક સફરજન લઇ લો. કેળા જોઈએ તો બબ્બે લઇ લો. પછી અંકલ શું ખાશે? આ કેળાની છાલ અંકલની પથારી પર કોણે મૂકી? સાલા સાવ સરકારી છે. ગાંધીજીએ શું કહેલું ? જે વસ્તુ જ્યાંથી લીધી હોય ત્યાંજ પાછી મૂકવાની. સમજ્યા? મૂકો અંકલની થેલીમાં!