પોતાનામાં આવેલ હિંમતથી માનસીને ખુદને નવાઈ લાગતી હતી, ‘તારા પર, આ ઘર પર એનો ઉપકાર છે…કે આ મંડપ આમ સજી રહ્યો છે અને લગ્નના મંગલ ગીતો ગવાય છે નહિતર આજે મારા નામના મરશિયા ગવાઈ રહ્યા હોત…!’ માનસી હવે અટકે એમ ન્હોતી આજે, ‘મારી સાથે કોઈને મોકલવાની જરૂર નથી. તારે જે બહાનું બતાવવું હોય તે બતાવજે તારા સગલાંઓને…સમજી…?? હું બે-ત્રણ કલાકમાં તો પાછી આવી જઈશ. રિક્ષા કરીને જવાની છું અને રિક્ષામાં પાછી આવીશ…જરૂરથી પાછી આવીશ અને તેં જે મારી આ ચિતા સળગાવી ને છે એના પર હસતા હસતા ચઢી જઈશ..!!’ કમ્પાઉન્ડનો દરવાજો ખોલી માનસી સડસડાટ બહાર નીકળી ગઈ અને મમ્મી એને જતી જોઈ જ રહ્યા…સાવ અવાક્ બનીને…