થોડા વિશ્વાસ પછી પાછું પગમાં કૌવત આવશે. ધીરે ધીરે ઊઠવાનું અને આરામથી આસપાસ જોતાં જોતાં ઊતરી જવાનું. પ્રત્યેક પક્ષીનું નામ ને કુળ જાણવાની કશી ખાસ જરૂર હતી ? પંખી હતાં. ઊડતાં હતાં, વચ્ચે વચ્ચે ઝાડ પર બેસતાં હતાં અને કંઠ મોકળો મૂકતાં હતાં – કોઈ સાંભળે ન સાંભળે એની કશી પરવા વગર. પોતે તો સાંભળતી હતી, મઝા આવતી હતી.