હવે અરજણ એકલો થઈ ગયો હતો. સ્વભાવ તો પહેલેથી જ પરોપકારી હતો, એટલે એણે એકલપંડે પાણીની પરબ ચાલુ રાખી. થોડું થોડું પાણી ચડાવવા માટે એને પહેલા કરતાં વહેલાં પહોંચી જવું પડતું હતું. સવિતાને અને ભગવાનને યાદ કરતાં કરતાં એ પાણીની કોઠીઓ ભરી દેતો. પાણીની સાથે એના મનની મીઠાશ પણ કોઠીમાં ભળે. યાત્રાળુઓ તો બીજી પરબોનું પાણીય પીતા. પરંતુ અરજણની પરબે સૌને મીઠો હાશકારો મળતો. એ પાણીની મીઠાશ અલગ જ હતી. થાકેલાં યાત્રાળુઓ પસાર થતાં હોય ત્યારે અરજણના શબ્દો સાંભળીને ત્યાં જ અટકી જતાં. અરજણ બોલતો જાય :