‘ઘરમાંથી મુક્ત થવું એટલે ઘર છોડી દેવું એમ નહિ. એના અહંતા-મમતાના મજબૂત વાડામાંથી બહાર નીકળી જઈએ. એમાંથી મુક્ત થઈએ તો તરત આપણી નજરે ચડશે કે ઘણા મા વગરનાં બાળકો માની હૂંફ ઝંખતાં હોય છે. ઘણા સંતાનવિહોણા વૃદ્ધો, આશ્રયવિહોણા રોગીઓ કોઈ સ્નેહભર્યા હાથની શુશ્રૂષા માગતા હોય છે. સુખની ઝંખના કરતાં કેટલાંય દંપતીઓ અણસમજથી કે સ્વભાવદોષથી નજીવાં કારણે કલેશ વેઠતાં હોય છે. રસોઈની પદ્ધતિને બદલીએ તો કેટલીય સ્ત્રીઓ રસોડામાંથી મુક્ત થઈને વધારે મહત્વનું કામ કરી શકે એમ છે. હજી સમાજમાં સ્ત્રીઓને દેખીને રઘવાયા થતા અને તક મળે તો બળાત્કાર ગુજારતા પુરુષો છે. એને કારણે સ્ત્રીઓને સ્વતંત્રતા રૂંધાય છે. એવા પુરુષોનું શિક્ષણ પણ આપણે સ્ત્રીઓ જ હાથમાં લઈ શકીએ એ બહુ મોટું સંસ્કૃતિસર્જન છે. ગૃહસ્થાશ્રમમાં સ્ત્રીઓને પરાધીન ગણીને કચડી રાખતા પુરુષોને પણ આપણે જ સંસ્કારી બનાવવા પડશે. સ્ત્રી પાસે એ શક્તિ છે અને સ્ત્રીઓ જ તે કરી શકે એમ છે. પરંતુ એ માટે સ્ત્રીઓએ પણ વાસના અને અહંતા-મમતાની ક્ષુલ્લકતામાંથી મુક્ત થવું પડશે. સાચા મનુષ્ય બનવું પડશે. મહર્ષિ આવી સ્ત્રીની શોધમાં જ હતા.’ લોપામુદ્રા બોલતી હતી.