બપોરે ક્યાંય ન નીકળેલો મૂળજી, રાતે મંદિરના પ્રાંગણમાં સંતવાણીનો કાર્યક્રમ હોઈ, ભજનના શોખે, ખાઈ-પરવારી, સીધો જ મંદિર પહોંચ્યો. લાઈટોના ઝળહળાટ ને ધ્વનિવર્ધક યંત્રોના ઘોંઘાટે એ ફરી મોજમાં આવ્યો. સંતો-ભજનિકો હજુ આવ્યા નહોતા. ભૂંગળામાંથી વહી આવતાં જૂની સંતવાણીનાં ભજનો ભક્તિનું વાતાવરણ જમાવતાં હતાં. કોઈ-કોઈ આવી ગયું હતું, કોઈ-કોઈ આવી રહ્યું હતું. આવનારા બધા ટીંડોળ-છોકરાંને દૂર હડસેલતાં આગળની બાજુએ પોતાની જગ્યા સુરક્ષિત કરી લેતા હતા. મૂળજીએ જોયું કે સંતોને સીધા જ જોઈ શકાય એવી જગ્યા આગળ ઘણી ખાલી છે, પણ બૂટનો વિચાર આવતાં જ એણે આગળ બેસવાનો વિચાર માંડી વાળ્યો. પાથરણાંને છેવાડે થાંભલીને ટેકે એણે આસન જમાવી, બૂટને પાથરણાંની નીચે દબાવ્યા. ‘ભજન તો અહીં બેહીને ય હાંભળી હકાય !’ એવું મન મનાવતો તે ભજનમાં ખોવાતા મનને વારે-વારે પાછું લાવી બૂટની નોંધ લેતો રહ્યો. ભજનમાં ભેગા થઈ ગયેલા ભેરુઓને બૂટ બતાવવાનું મન થઈ આવ્યું. પણ પાથરણાં નીચેથી કાઢીને બતાવવાનું ઠીક ન લાગ્યું. ‘કાલ ભેળા થાહે જ ને !’ કહેતા ફરીથી મન મનાવ્યું. વાલજી ને કાનોભાઈએ તો તેને ખેંચીને આગળ લઈ જવા ઘણું કર્યું પણ મૂળજી એકનો બે ન થયો. આજે એણે પાછળ બેસીને જ ભજન સાંભળવાની હઠ પકડી હતી. અંતે મૂળજીને મૂકીને વાલજી ને કાનોભાઈ આગળ ગોઠવાયા. સંતવાણીની સરવાણી વહેતી રહી. ભજનમાં હોંકારા ભણતા મૂળજીના, તબલાના તાલે ઊંચે થયે રાખતા જમણા હાથની સામે ડાબો હાથ વારેવારે, પાથરણા-નીચે ગોપવી રાખેલા બૂટની હાજરી અનુભવતો રહ્યો.