બુદ્ધે પણ પોતાના શિષ્યોને ઊંડા વિચારમાં જવા દીધા નહીં. શંકરાચાર્ય વિચારના ઊંડાણમાં ઊતરતા અને શિષ્યોને પણ ઉતારતા. તેથી બૌદ્ધ દર્શનમાં પાછળથી જે અનેકવિધ મતભેદ પડ્યા, જુદા જુદા સંપ્રદાયો પડ્યા, તેવું શંકર-વિચારમાં થયું નહીં. આવો જ ડર ગાંધીજીના વિચારો વિશે છે. કારણ કે વિચાર અને અધ્યયનના ઊંડાણ તરફ જેટલું ધ્યાન આપવું જોઈએ, તેટલું ધ્યાન આપવામાં આવ્યું નથી. ખરું જોતા, આપણે વિચારના ઊંડાણમાં ઊતરવું જોઈએ અને અધ્યયનનિષ્ઠ થવું જોઈએ. આ બે વસ્તુના અભાવને લીધે જ આપણી પરંપરા ટકતી નથી, એ ધીરે ધીરે તૂટતી જાય છે. પરંતુ આ બાબત તરફ આપણા લોકોનું ધ્યાન ઝાઝું જતું નથી. આપણને તો બસ, કામ કામ ને કામ ! સતત કામ ! આમ તો ગીતાએ પણ કર્મનો મહિમા ગાયો છે, કર્મ વિના કોઈ માણસ નથી જીવતો, એક ક્ષણ પણ નથી જીવતો. આમ જોવા જઈએ તો, બધા લોકો કામ કરે જ છે. આપણે માનીએ છીએ કે આપણે રચનાત્મક કામો કરીએ છીએ. પણ હું એમ પૂછું કે રચનાત્મક કામો પણ કોણ નથી કરતા ? લાખો ખેડૂતો, વણકરો, લુહારો, મોચીઓ, બધા રચનાત્મક કામો જ કરે છે ને ! એમના આધારે તો દુનિયા ચાલે છે. માટે આપણે રચનાત્મક કામો કરીએ છીએ, તેમાં કોઈ વિશેષ વાત નથી. આ રીતે રચનાત્મક કામો કરતા રહીશું, માત્ર તેનાથી સર્વોદય વિચાર દુનિયામાં કાયમ રહેશે અને તે દ્વારા આપણે આપણો વિચાર દુનિયા આખીમાં ફેલાવી શકીશું, એવી આશા રાખવી ખોટી છે.