સાવ સાંજ ઢળી ગઈ હતી એટલે હું ઘરે આવી. ઝડપથી દાદરા ચડવા લાગી. થયું કે ઝટ આવે પાંચમો માળ અને ઘરમાં ઘૂસી જવાતું હોત તો કેટલું સારું ! આજકાલ દાદરાની ઊંચાઈ ખૂબ વધી ગઈ હોય એવું લાગ્યા કરે છે. જેટલી ઝડપે હું દાદરા ચડું એ ઝડપ મને ઓછી જ પડે છે. પેલ્લી વખત થયું કે ઘર ભોંયતળિયે હોત તો કેવું સારું થાત, દોડતાં ઘરમાં ઘૂસી જવાય અને સીધી આવે મારી રૂમ. નીચેથી જ કાળા ગોગલ્સમાંની આંખો તો સજ્જડ બંધ રાખીને દાદરા ચડતી જતી હતી. બાજુવાળા માલતીમાસી જોઈ જાય અને કદાચ પૂછી બેસે, “કેમ છે, ગાર્ગી તને…? દવા લે છો? ડૉક્ટરે શું કીધું? કાંઈ ફેર પડશે?” મને હાંફ ચડવા લાગ્યો. પગ પર જોર કરી પગથિયાં ઠેકવા લાગી પણ પાછું એકાએક કશું યાદ આવતાં કાન પર હથેળીઓ દાબી દીધી. રખેને મને કદાચ કોઈ રૂમમાંથી ગીતોના અવાજ સંભળાય કે, “એક બિલાડી જાડી, એને પે’રી સાડી…” ને પછી સવાલો પૂછાય ચારેબાજુથી કે “બિલાડી કેવી દેખાય છે?” ને કોઈક ખૂણામાંથી કેટલા બધા એકસરખા જવાબો સંભળાય છે… “કાબરચીતરી” એકસાથે કંઈ કેટલીય આંગળીયો મારા તરફ ચીંધાય છે… હું માથું ખંખેરતી જીવ પર આવીને ભાગી છૂટી અને જાણે કે એક હડદોલો લાગ્યો કે સીધી પાંચમાં માળે ઘરે પહોંચી ગઈ. ત્યાં સુધીમાં તો આખી પરસેવાથી પલળી ગઈ હતી. મેં ડોરબેલની સ્વીચ પર આંગળી દબાવી અને મોઢે બાંધેલા દુપટ્ટાની અંદર પલળી ગયેલી ગરદન સાફ કરી. અચાનક મારું ધ્યાન બાજુવાળા રશ્મિ આન્ટીના ઘરના બંધ દરવાજાની બાજુમાં મૂકાયેલા કૂંડા તરફ ગયું. એ કૂંડામાં છોડ મોટો થયો હતો અને એના લીલા લાંબા પાન કૂંડામાંથી બહાર લળી ગયા હતા. એ બધા પાન પર પડેલાં સફેદ ડાઘાઓ જોયા અને મેં મોઢું ફેરવી લીધું. પછી બમણા ઝનૂનથી ડોરબેલની સ્વીચ દબાવી. કશુંક બબડતાં મમ્મીએ દરવાજો ખોલ્યો. રૂમમાં આવી કે તરત મારી પાછળ બારણું દેવાઈ ગયું.