આ શહેર સાથે મૃણાલ બીજી વાર પ્રેમમાં પડી રહી હતી. ચહેરાવિહીન ટોળાની વચ્ચે એક આકાર ઊપસ્યો હતો. એક પરિચિત અને હૂંફાળો ચહેરો. બે સ્વચ્છ આંખો. પંદર, સોળ વર્ષ પહેલાં ગ્રેજ્યુએશન પૂરું કરીને મમ્મી-પપ્પાનું નાનું ગામ છોડીને એ અહીં વસી ગઈ હતી. બાવીસ વર્ષ પૂરાં થાય એટલે પરણી જવું એવો ઘરમાં વણલખ્યો નિયમ હતો. એટલે માસ્ટર ડિગ્રી માટે એડમિશન લીધા પછી જ ઘરમાં જાણ કરી. પપ્પા પહેલી વાર કોલેજમાં હોસ્ટેલમાં મૂકવા આવ્યા હતા. બસ-સ્ટેશને ઊતરી ત્યારે શ્વાસમાં બસની મુસાફરી વખતે હંમેશાં અનુભવાતી ઊબકાની ગૂંગળામણ હતી. પણ નીચે ઊતરી એટલે…. હાશ. આ શહેરની ગરમ હવામાં કંઈક સ્વાદ હતો જે નાક વાટે થઈ જીભને સ્પર્શી ગળામાં ઊતરતો ને ઉદર સુધી પહોંચીને સંતોષનો ઓડકાર લાવતો. એ દિવસે પણ હાથમાં બેગ સાથે ઊતરીને એણે ઊંડો શ્વાસ લીધો હતો. પેલા સ્વાદને ફરી એક વાર મમળાવવા. આમ તો મમ્મી, પપ્પા, બહેન સાથે ઘણી વાર અહીં આવવાનું થતું. પણ આજે છેલ્લી વાર, હંમેશ માટે, એ પહેલો પ્રેમ આ શહેર સાથે.