‘દીકરા, હું જરૂર આવત પણ મારો જુવાનજોધ માનો જણ્યો ભાઈ ગુજરી ગયો તી પછી ક્યાંય બહાર એંઠું મોં કરવા જતી નથી.’ આ વાત સાંભળીને જાણે પોતાનો સગો ભાઈ ગુજરી ગયો હોય એવું ઢીલું મોઢું કરીને મૂળજી બોલ્યો : ‘તો માડી તમને તાણ્ય નંઈ કરું. ગૉરબાપા આવે છે એટલે હાથીના પગલામાં હંધાય પગલાં આવી ગ્યાં ગણાય. તમને તો ખબર્ય છે. અમારું કહળું કુટુંબ છે. બધાને પાઘડીબંધ જમવાનાં નોતરાં દીધાં છે. અમ ગરીબના ખોરડે ઝાઝા ઠામ ક્યાંથી હોય ! સઉને જમાડવા તમારાં વાસણો લઈ જવાં પડશે.’