૧૬૦૭ માં મે મહિનામાં બ્રિટનથી આવેલ સારાહ, સુસાન અને મે ફ્લાવર નામની શીપનાં કેપ્ટનનું નામ જ્હોન સ્મિથ હતું. તે ફક્ત ૨૮ વર્ષનો હતો. આ વહાણમાં ૨૧૪ યાત્રીઓ હતાં. આ યાત્રીઓએ જ્યારે પોટોમેક નદી અને ચેઝાપિક બેનાં ત્રિકોણ મુખ પર પોતાનો વસવાટ કરવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે તેમને ખબર ન હતી કે આ સ્થળ તેમનાં માટે મોતનો પૈગામ લઈને આવશે. અહીં તેમણે એક જગ્યાએ ટેન્ટ નાખવાનું શરૂ કર્યું. શાંત વાતાવરણમાં થતાં કોલાહલ અને નદીનાં મુખ પાસેથી ઊંચે ઉડતા ધુમાડાને કારણે સ્પ્રુઝનાં જંગલોની વચ્ચે રહેતા રેડ ઇન્ડિયન પ્રજાને પોતાની ધરતી પર કોઈ વસાહતીઓ આવ્યાની જાણ થઈ ત્યારે તેઓ કુતૂહલતા વશ જ્યારે આ નવી પ્રજાને જોવા આવ્યાં ત્યારે તેમની ઉપર બ્રિટિશ લોકોએ ગન વડે હુમલો કર્યો જેને કારણે ઘણા રેડ ઇન્ડિયન માર્યા ગયાં આ હુમલાને કારણે રેડ ઇન્ડિયન પ્રજા ગુસ્સામાં આવી ગઈ અને બંને પ્રજાઓ વચ્ચે વારંવાર અથડામણ થતું રહ્યું. (જો’કે પાછળથી જ્હોન સ્મિથની સમજદારીને કારણે બ્રિટિશરોનાં રેડ ઇન્ડિયનો સાથેના સંબંધોમાં સુધારો થયેલો પરંતુ જ્હોનનાં ઈંગ્લેન્ડ પરત ફર્યા બાદ ફરી તેમની વચ્ચે પરસ્પર વેરભાવ શરૂ થઈ ગયેલા) જ્હોન સ્મિથની કેપ્ટની નીચે બ્રિટિશ લોકો જંગલો સાફ કરીને ત્યાં ખેતી કરતાં, જંગલનાં કપાયેલા વૃક્ષોમાંથી તેમણે એક અનેક ઘરો બાંધ્યા અને ચર્ચ બનાવ્યું. આ ઘરોની આસપાસ તેમણે વુડન કોલોની પણ બનાવી જેથી રેડ ઇન્ડિયન પ્રજાનાં હુમલાથી બચી શકાય. તેમ છતાં પણ આ સેટલરો બહુ ઝડપથી મૃત્યુને ભેટતા રહ્યા. ધીરે ધીરે એવો પણ સમય આવ્યો કે બહુ જ જૂજ લોકો આ વસાહતમાં બાકી રહ્યા હોય. અહીં પ્રશ્ન એ ચોક્કસ થશે કે તે સમય પ્રમાણે અત્યંત આધુનિક રહેલી આ વસાહતનો નાશ કેવી રીતે થયો હશે તે પ્રશ્ન છે. સખી, જ્હોન સ્મિથની આ ડાયરીમાંથી અમેરિકા આવેલી આ વસાહતનાં લોકો કેમ કરીને મૃત્યુ પામ્યા તે પણ જાણવા મળ્યું છે. જેમાં જણાવેલ છે કે રેડ ઇન્ડિયનોનાં હુમલાથી ઘણા લોકોનાં મૃત્યુ થયેલા, તો ઘણીવાર જંગલોમાંથી મળી આવતાં ફળોને ખાધા બાદ તેઓ તરત જ બીમાર પડીને મૃત્યુ પામતા તો ઘણીવાર ઝેરી જીવજંતુઑનાં બાઇટથી મૃત્યુ પામતા, લોકો તો અલગ હતાં પણ ખાસ કરીને ભૂખમરાથી અને નદીનાં પાણીથી મરનારા લોકો વધુ હતાં. મે મહિનામાં બ્રિટિશરોનાં અમેરિકા આવ્યા બાદ ફોલ સુધી તો તેમને વાંધો ન આવ્યો પણ જેવો વિન્ટર શરૂ થયો કે તરત જ તેમનાં ઠંડીથી બચવા અને અનાજ કેવી રીતે બચાવીને રાખવું વગેરે પ્રોબ્લેમ શરૂ થઈ ગયાં. થોડા સમય માટે તો તેઓએ પોતાની સાથે લાવેલ, બચાવેલ અનાજથી અને જંગલમાંથી મળતા જંગલી જાનવરોને મારીને તેના મીટથી ચલાવ્યું પણ જેમ જેમ વિન્ટર હર્સ થતો ગયો તેમ તેમ નદીકિનારા તરફ આવતાં પ્રાણીઓ પણ ઓછા થતાં ગયા. આથી આ પ્રાણીઓ રૂપી ખોરાક મળવો મુશ્કેલ બની ગયો હતો. જ્યારે જ્યારે તે કોલોનીમાંથી કોઈ બ્રિટિશર શિકાર શોધવા નીકળતો તો તે નેટિવ ઇન્ડિયન લોકોનો શિકાર બની જતો. આમ આ કોલોનીસ્ટો પોતાનો માણસ ગુમાવતાં હતા. સખી, આ ઉપરાંત આ કોલોનીસ્ટો જે નદીનું પાણી પીવા માટે ઉપયોગ કરતાં તે નદીનાં પાણીમાં બે નાં કારણે સોલ્ટનું પ્રમાણ વધુ હતું. આવું સોલ્ટવાળું પાણી તેઓ ઉપયોગમાં લેતા હોવાથી તેઓના શરીરમાં સોલ્ટનું પ્રમાણ વધી જતું જેને કારણે પણ તેમનાં મૃત્યુ થયેલા. (જો,કે પાછળથી આવેલ બીજી વસાહતોએ કોલોનીમાં મીઠું પાણી મેળવવા માટે કૂવો પણ બનાવેલ, પરંતુ તે કૂવાનો ક્યારેય ઉપયોગ થયો નહીં.) સખી, ધીરે ધીરે એક સમય તો એવો પણ આવેલો કે નેટિવ ઇન્ડિયનના ભયથી બ્રિટિશ લોકો વસાહતની બહાર જરૂર હોય તો જ નીકળતા. પોણાભાગે તેઓ એવો દેખાવ કરતાં કે તેમની પાસે ઘણું બધુ ફૂડ છે, ગન્સ છે, માણસો છે પણ હકીકત એ હતી કે તેઓ પાસે આમાંનું કશું જ ન હતું. તેઓ જે માણસો મરી જતાં તેમને વસાહતની અંદર જ દાટી દેતા. પરંતુ બહાર રહેલ નેટિવ ઇન્ડિયન પ્રજા તો એમ જ વિચારી રહી હતી કે આ બહારથી આવેલા લોકો પાસે ઘણા બધા લોકો રહેલ છે. તેથી કોલોનીની અંદરની પરિસ્થિતીનો તેમને ખ્યાલ જ ન આવ્યો. પરંતુ એક પ્રશ્ન તેમને રહ્યો કે તેઓની પાસે કેટલું ફૂડ હશે. આ ફૂડ મેળવવા માટે તેઓ વારંવાર કોલોની ઉપર હુમલો કરતાં. જ્યારે બ્રિટનથી બીજી વસાહત અહી આવી ત્યારે તેમણે પહેલી વસાહત પાસે કેટલું ફૂડ હતું અને તેઓ આટલા આકરા વિન્ટર સામે જીવિત કેવી રીતે રહ્યા તે વિષેની શોધ કરી ત્યારે ઘણા ચોંકાવનારા તથ્યો બહાર આવ્યા. સખી, વર્જિનિયાનો આ ઇતિહાસ અને આ તથ્યો એમ કહે છે કે વસાહતની અંદર વસેલા જીવિત લોકો પોતાની ભૂખ સંતોષવા માટે આ મૃત વ્યક્તિઓના શરીરનો ઉપયોગ કરતાં અર્થાત માનવમાસનો ઉપયોગ કરતાં હતા. આ ઉપરાંત તેમની સાથે રહેલા તેમના ઘોડા, કૂતરા, પીગ વગેરેનો પણ ઉપયોગ ફૂડ તરીકે કર્યો હતો. આટલું કરવા છતાં આ પહેલી વસાહતમાંથી વધુ લોકો બચેલા નહીં. પરંતુ જ્હોનના આવ્યાં બાદ પરિસ્થિતી પલટાઈ. જ્હોનની સૂઝબુઝે અનેક વસાહતીઓની રક્ષા કરી. જ્હોન સ્મિથ બે વર્ષ ને ૯ મહિના યુ.એસની ધરતી પર રહેલો. આ સમય દરમ્યાન તેણે નેટિવ ઇન્ડિયન પ્રજાના કિંગ (પોવહાટેન-powhatan) ની પુત્રી પોકોહોન્ટેસને પોતાની ભાષા અને રીતભાત શીખવી, તેની સાથે વિવાહ કરવાનું નક્કી કરી તેનું હૃદય જીતી લીધું. પોતાના પ્રેમમાં પડેલી પોકોહોન્ટેસને મધ્યસ્થી બનાવીને તેણે બંને પ્રજા વચ્ચે સુમેળ કરાવ્યો.