બીજે અઠવાડિયે ભરતને ફરી ઘનશ્યામ સપનામાં દેખાયો, વઢયો, ‘હજી તેં રંજનને વાત નથી કરી ? મિત્રનું આટલું કામ પણ નહીં કરે ?’ આ વખતે ભરતે મંદિરના બાપુઅની સલાહ લીધી. બાપુએ સૂચવ્યું, ‘ફોન કરી જો. પૂછજે, લગ્ન કર્યું કે નહીં, કોઈ છોકરો શોધ્યો કે નહીં ? જે હશે તે આપોઆપ બહાર આવશે.’ રંજનના ફોનની ઘંટડી રણકી. રંજને કાલની આખી રાત રડી રડીને ગુજારી હતી. નાની બહેન ક્રિનાએ ધડાકો કર્યો હતો. એક નવા જ મિત્ર શેખર સાથે સગપણની સરપ્રાઈઝ જાહેરાત કરી હતી. થોડા વખતમાં પરણવાની હતી. શેખર સારો હતો. રંજનને ઈર્ષ્યા નહોતી, પણ એકલા પડી જવાનું દુઃખ હતું. ત્યાં ભરતકાકાનો ફોન આવ્યો. ભરતને ફેરવી ફેરવીને કહેતાં ન આવડયું. તેણે તો સીધી જ સપનાની વાત કરી દીધી. રંજનને લાગ્યું કે પોતે આવા કોઈ સંકેતની રાહ જોતી હતી. સંકેત મળી ગયો. એ રાકેશ સાથે પરણી ગઈ. સુખી થઈ.