અમે તો સગાંવહાલાં સાથે વઢવાણની બહાર નીકળ્યા. મોતીભાઈ ગામમાં જ રહ્યા. માંદાની માવજત કરે અને ઇશ્વરભજન કરે. સેવા કરતાં કરતાં એને ચેપ લાગ્યો, મરણપથારીએ પડ્યા અને ઇશ્વરને કરવું ને તે આ આફતમાંથી બચી ગયા, પરંતુ સહેજ ઠીક થયું તો ખુલ્લામાં જ આવી બેસવા લાગ્યા. પરોઢિયે પ્રાર્થના તો ચૂકાય જ કેમ? આમ પરોઢિયાની ખુલી હવાથી તેમના નબળા શરીરને ન્યુમોનિયા લાગ્યો અને તેમનું મૃત્યુ થયું. સમાજસેવાના એમના ટૂંકા જીવનમાં એમણે કેટલીય દિશાઓ ખેડી નાખી. પોતાના પૂર્વજન્મનાં અધૂરાં રહેલ કાર્યો બહુ ઝડપથી જાણે પૂરાં કરવાને જ એમનો અવતાર ન હોય તેમ ખૂબ ઝડપથી ઘણી દિશાઓમાં એમણે માથું માર્યું. જાહેરજીવનમાં પડ્યા, પણ તેવાં કામો માટે ભીખ માગવાનું એમને ખાસ ન રુચતું. ખાસ મિત્રો સિવાય એ ક્યાંય વેણ ન નાખતા, અને તોય ન છૂટકે જ. ચાલે ત્યાં સુધી તો પોતે ગરીબ હતા છતાં પણ વધુ ગરીબ બનીને પોતાના ઘરનાં પૈસા જ ઘણે ભાગે ખરચતા.