અમારા અપમાન રોજિંદા થયા, પેટ ભરીને ખાવાનું મળતું બંધ થયું અને ક્યારેક તો દીકરા – વહુની ગાળા ગાળી સાંભળતા દિલ રડી ઊઠતું. હવે બંનેને અમારા ઘરનો કબજો જોઈતો હતો.હું એના કાગળો પર સહી ના કરું એટલે મને ઢોર માર પડતો પરંતુ એટલું સમજાઈ ગયું કે ઘર પુત્રના નામે થયું એટલે અમે ક્યાંયનાય નહી રહીએ. બસ આમ જ દિવસો અને મહિનાઓ વહેવા માંડ્યા. હું અને મારી પત્ની આંસુ સારતા અને સમજુ પડોશીયો સાંત્વના આપતા. એક દિવસ અમે બંને આપઘાત કરવા નીકળ્યા અને કોઈક અમને આ “જીવન સંધ્યા” આશ્રમમાં લઇ આવ્યું. છેલ્લા પાંચ વર્ષથી અમે અહી રહીએ છીએ, ત્યારે એમ લાગે છે કે દુઃખનો દરિયો પાર કરી સુખના સમુદ્રમાં જીવન નોઆની સફર કરી રહ્યા છીએ.”