ઘરમાં પતિ-પત્ની ઉપરાંત બે દીકરીઓ અને ચાર ભાણિયા તો ત્રણ ઓરડામાં રહેતા જ હતા. એમાંથી એક ઓરડો ‘બાલ-રશ્મિ’ને ફાળવાયો. દશેય બાળકોનાં તમામ કામ એલિસ પોતે જ કરતી. કહે છે શરૂ શરૂમાં પેલા બાળકોનાં માવતર વચ્ચે વચ્ચે આવીને ખાતરી કરી લેતાં. હવે તો પોતાના કુટુંબની ખાણીપીણી પર પણ કાપ મૂકવો પડ્યો હતો. રોટલી પરનું ઘી છૂ થઈ ગયું હતું. કેવળ ગર્ગસાહેબના પગાર પર નભવાનું હતું. વળી થોડા જ વખતમાં બસ્તીના બીજાં છ બાળકો પણ ઉમેરાયાં હતાં. હરિજનોનાં વીસ બાળકોની જવાબદારી લે તો સરકાર તરફથી ત્રણ હજાર રૂપિયાની મદદ મળે તેમ હતી. એટલે વીસ બાળકોને રખાય એવું મકાન ભાડે લીધું. પોતાની માતાને બાળકોની દેખરેખ માટે રાખી. ધીરે ધીરે બાળકો વધતાં ગયાં. પરંતુ સરકારી ખાતું. મદદ સમયસર આવે તો જ નવાઈ ! ક્યારેક રસોડાનો આટો જ ખૂટી પડ્યો હોય ! એલિસની સોનાની બંગડીઓ એકેક કરતી હાથમાંથી ઊતરતી ચાલી અને કામ નભતું ગયું. બાળકોને ભણાવવા માસ્તર હતા, પરંતુ લખવા પાટી-પેન નહોતી, તો ધરતીની ધૂળને કામમાં લીધી અને જોતજોતામાં ‘બાલ-રશ્મિ’ના કિરણો ચોમેર ફેલાતા ગયા.