“હું જાણું છું કે દરેકજણ વ્યસ્ત છે અને તેમને પણ તેમનાં જીવનમાં તેમનો પોતાનો પુરતો તણાવ હોય છે. હું તેમની પાસે એવી કોઈ અપેક્ષા નથી રાખતી કે તેઓ એ જાણે કે હું દરરોજ શેમાંથી પસાર થતી હોવ છું કે પછી બધું જ બરાબર છે એવું કહેવાનો હું ડોળ કરું. પ્રામાણિકતાથી કહું તો, હું પણ ક્યારેક થાકી જઉં છું. અને મને નથી ખબર પડતી કે આની સાથે કઈ રીતે કામ લઉં. અરે તેઓ (પોતાનાં પતિ) તો બહાર કામે પણ જાય છે અને એ રીતે એમને એક વિરામ મળી રહે છે, પરંતુ મારે તો ઘરમાં જ રહેવાનું અને મારા પુત્રની દેખભાળ કરવાની. હું કોઈ ફરિયાદ નથી કરી રહી, હું જાણું છું કે મારું બાળક કઈક વિશેષ છે. પણ મને કહો, સ્વામી, શું મને ક્યારેય વિરામ મળશે ખરો? મને ખબર છે કે મારો દીકરો અન્ય લોકોની ગતિને નહિ પહોંચી શકે. અને તેણે શા માટે પહોંચવું પણ જોઈએ? પરંતુ લોકો એ ક્યારેય સમજશે ખરા કે તે બાળકની જગ્યાએ હોવું એટલે શું અને એક માવતર તરીકે મારી ચુનોતીઓ શું હોઈ શકે છે?