કોઇને પ્રશ્ન ઉદ્દભવે કે આવા ભગવાન સમાન જ્યોતિર્ધર મહાઋષિઓ આવી અરણ્યભૂમિ ઉપર કયાંથી આવીને બિરાજમાન થયા? અને શા માટે? માનવ જીવનમાં જેમ ચડતી-પડતી સુખ દુઃખ આવે છે. તેમ સમાજમાં પણ ચડતી-પડતી આવે છે. "હું" પુરતી જ તેની દુનિયા મર્યાદિત હોય છે. કુટુંબને શું જોઇએ? સમાજને શાની જરૂર છે? તેનો કોઇ વિચારજ કરતુ નથી. કોઇના જીવનમાં ધ્યેય હોતુ નથી શું કરવાનુ તેની ખબર હોતી નથી. બધે જ અંધારૂ છવાયેલું હોય છે. ખાઓ પીઓ અને મજા કરો. આનાથી વધુ દૂર કોઇની દ્રષ્ટિ જ નથી પહોંચતી "ઋણં કૃત્વા ધ્રુતં પિબેત્ " આ ચાવાર્કના મતને વળગીને લોકો ચાલતા હોય છે. આવા સમાજમાં અર્થપ્રધાન વધતુ હોય છે. અને હળવે હળવે ધ્યેયનિષ્ઠ જીવન ખલાસ થતુ જાય છે . ભારતીય સંસ્કૃતિમાં એક સમયે આવો સમાજ થયો હતો, સમાજના આગેવાનો નેતાઓ રાજકીય ધુરંધરો સમાજના જે અધર્મ વૃતિવાળા બધા જ ભોગવાદી બને છે. સારૂ ખાવાનુ અને રોટલો અને ઓટલો મળૅ હવે બીજુ શું જોઇએ? આવી વૃતિવાળો બહુ મોટૉ સમાજનો એક વર્ગ હતો, રોટલો અને ઓટલો મળૅ એથી શું? એમાં શું કૃત્ય કૃત્યતા છે? પૂજય સંતો તો એમ માને છે. કે કુતરાને પણ ખાવા માટે રોટલો અને પડી રહેવા ઓટલો મળે છે જ. સમાજના પહેલા વર્ગના લોકો રાજધ્વારી વર્ગ જયારે ભોગ જીવનને સર્વસ્વ સમજે ભાવ જીવનને મહત્વ ના આપતાં ભોગને જ પ્રધનતા આપે, ત્યારે નકકી સમજવુ કે તે કાળ બગડી ગયો છે. પછી ભલે ને હજારોની સમ્ખ્યામાં લોકો મંદિરે જતા હોય પરંતુ જે કાળમાં ધ્યેયનિષ્ઠ જીવન નથી, ભાવ જીવનને સ્થાન નથી તે કાળ બગડેલો કાળ છે. અને એવા જ કાળમાં સંતો જ સાચી વિરડી સમાન છે.