આજે પૂર્વીનો ફોન આવ્યો હતો, કૉલેજમાં પૂર્વી અને દીપેન એમના જ. ગ્રુપમાં હતા. ઉન્નતિ અને મંથનની જેમ એ બંનેની કૉલેજ ફ્રૅન્ડશીપ પણ જીવનભરના સાથમાં પરિણમી હતી. કયારેક ઉન્નતિ સાથે ગપ્પાં મારવા પૂર્વીના ફોન આવતા. ‘હલ્લો ઉન્નતિ, હું પૂર્વી બોલું છું.’ ‘હા ભઈ હા, તારો અવાજ હું ન ઓળખું ? આજે કેમ કંઈ ઓળખાણ આપવાની જરૂર પડી ગઈ ? ને તારો અવાજ આવો ભારેખમ કેમ છે ? તબિયત તો….’ ‘મારી તબિયત તો બરાબર છે પણ ઉન્નતિ, યુનો…એટલે કે, હું એમ કહેતી હતી કે, ચિંતન ઈઝ નોટ વેલ.’ ‘કોણ, આપણાવાળો ચિંતન ? શું થયું એને ? ને તને કયાંથી ખબર ?’ ‘હું અને દીપેન તો ચિંતન સાથે રેગ્યુલર કોન્ટેકટમાં હોઈએ છીએ પણ તને મંથને કશી વાત નથી કરી ?’ શું વાત ?’ ભય અને આશંકાથી ઉન્નતિનું હ્યદય ધડકવા લાગ્યું. ‘ચિંતનને તો લંગકેન્સર છે અને હવે હી ઈઝ વેરી ક્રીટીકલ’