જિંદગી આવા જ આશ્ચર્યોથી ભરેલી છે નહીં ? મારી મોટી બહેન ઈશાની વાત સાવ ઊંધી. એ જન્મ વખતે એટલી સુંદર, ભરાવદાર અને તંદુરસ્ત હતી કે હૉસ્પિટલની નર્સો પણ એની સુંદરતા પર વારી જતી. બાળપણની મોટા ભાગની યાદો તો રેકોર્ડ થયા વગર જ પાંચ વર્ષની ઉંમર પહેલાં જ ભુલાય જાય છે. જો કે મમ્મી કહેતી કે હું જન્મજાત નાટકબાજ હતી. હું નાની હતી ત્યારે મને બહાર જવાનું ખૂબ ગમતું. ત્રણ-ચાર વર્ષની હોઈશ ત્યારે મને જરાક ચલાવે તો ત્રણ-ચાર ડગલાં પછી હું જોરથી ભેંકડો તાણતી. મોટાંઓનો છૂટકો જ નહોતો. મને આખા રસ્તે ઊંચકી લીધા સિવાય ! અરે ઘોડિયામાં પણ ઘોડિયાનો હીંચકો જરાક ધીરો થયો નથી કે બંદાનું રડવાનું ચાલુ ! બિચારા મારા મામાનો છૂટકો નહોતો. મને લાંબા સમય સુધી ઘોડિયામાં ઝુલાવ્યા વગર – ત્યાં સુધી કે જ્યાં સુધી હું ઝોકું ન ખાઉં. સ્કૂલમાં પણ હું તોફાની જ હતી. બીજા ધોરણમાં મારી એક ખાસ બહેનપણી હતી અશરફ. એ મારાથી બીજી બેન્ચ પર બેસતી. મને એ બહુ ગમતી. હું દર થોડા વખતે મારી બેન્ચ પરથી ઊભી થઈ એની પાસે જતી રહેતી. આખો કલાસ મારે કારણે ડિસ્ટર્બ થતો. મારા યંગ પારસી ટીચર મને કેટલીય વાર ટોકતા, પણ આ બંદા ક્યાં એમને સાંભળતા’તા ! એક વખત એમણે કંટાળીને મારી અને એક છોકરાની જગ્યા અદલબદલ કરી પણ જેવા એ બ્લેક બોર્ડ બાજુ ફરે તેટલી જ વાર. હું એ છોકરા પાસે ગઈ. એને કોલરથી પકડ્યો અને મારી જગ્યા મને આપવા ધમકાવ્યો. આખરે એણે નમતું જોખ્યું અને બદલામાં મને નવું નામ મળ્યું – ફૂલનદેવી !