હમીદા વધુ સાંભળી ન શકી. ઝડપથી તે પોતાને ઘેર પાછી વળી આવી. મોડી રાતે જલસો પૂરો થયો અને બધાં વીખરાયાં અહમદ પોતાને ઓરડે આવ્યો ત્યારે હમીદાને ખાટલા પર લેટતી એણે જોઈ. પૂરી લંબાઈ લઈ લેટતી, હમીદા, એન અગજબ આકર્ષણ ઊભા કરતા શરીરના ભરપૂર વળાંકો, ઝાકળભીનું ઠંડુંમસ્ત વાતાવરણ અને ઓરડાની અંદરની અંધકારની ચૂપકીદી અહમદનાં તન-બદન ને તંગ કરી રહ્યાં. તે એની બાજુમાં જ લેટી પડ્યો. હમીદાનો ગરમ શ્વાસ એના ચહેરા પર ફેલાઈ ગયો. હમીદાની આંખ બંધ અને હોઠ અર્ધખુલ્લા હતા. વાતાવરણ અકળાઈ ઊઠ્યું. અહમદે ઝડપથી એને પોતાની પાસે ખેંચી લીધી. હમીદાની આંખ ખુલ્લી જ હતી, માત્ર પાંપણ વિચારોના ભારથી ઢળી પડી હતી. ખુલ્લી થતી કીકીઓ જોતાં અહમદ દાઝી ઊઠ્યો, છળી પડ્યો. રણકંઠાર પવન જેવો ભોમિયો અહમદ નજરની કેડીઓમાં ભૂલો પડી ગયો. પડખું ફેરવી જતી હમીદાને એણે બાવડેથી પકડી પાછી પોતાની તરફ ખેંચી ત્યારે ચીસ જેવા અવાજે હમીદા બોલી, ‘છેટો રે. ઘણા દી….’