‘તેં આજે મન ટંટોળ્યું જ છે ઓમ, તો મને પણ હળવો થઈ જવા દે-’ અરવિંદભાઈની પાંપણ ભીંજાઈ, ‘તારું તારણ સાચું છે. ક્યાંક મારો અહમ્ મને રોકે છે, ક્યાંક હું હજી મારી લાડલીને ક્ષમા નથી કરી શક્યો… જગતમાં જે સૌથી વધુ વહાલું હોય એ જ કોઈ બીજાને કારણે તમને તરછોડે એ કેમ સહન થાય? ઘરમાં એની એક નિશાની ન રાખી છતાં એ જીદમાં ઝુકાવ કેમ નહિ આવ્યો? બારણે થતી દરેક આહટે દીકરીની આશ હતી, દોહિત્રને લાડ લડાવવા જીવ વ્યાકુળ બનતો, પણ વૈદેહી ઉંબરે ન આવી તો મારાથી પણ ઉંબરો ઓળંગાયો નહિ… એની પીડા વેઠુું છું, પસ્તાવો સહું છું, મારા અહમ્્ને કોસું છું, બસ, એથી આગળ નથી જઈ શકતો. કદાચ દીકરી સુખી હોય તો ભોંઠા પડવાની બીક છે એટલે. કદાચ એનું દુઃખ બરદાસ્ત કરવાની હામ નથી એટલે. કદાચ હું હજીય એને માફ નથી કરી શક્યો એટલે કદાચ હવે એની માફી માગવાની લાયકાત નથી રહી એટલે… બાકી વૈદેહી પર શું વીતી હશે એની કલ્પના મારા હાથપગ ઠંડા કરી દે છે… વિજોગનાં આટલાં વરસે હવે કયા મોઢે દીકરી પાસે જાઉં?’ એ રડી પડ્યા.