કોઈપણ વ્યક્તિ કયા ક્ષેત્રમાં જોડાશે કે શું કામ કરશે એ કહેવું બહુ જ મુશ્કેલ છે. એવું બનતું હોય છે કે વ્યક્તિની ક્ષમતા કે અભીરુચિ જે હોય તેને બદલે એને કોઈક અન્ય ક્ષેત્રનું જ આકર્ષણ થાય, અથવા તો સંજોગો એવા આવી પડે કે અનિચ્છાએ, પસંદગીના ક્ષેત્રને બદલે કોઈ અન્ય ક્ષેત્રમાં જોડાવું પડે. આવી રીતે ઘણી જુદી જુદી પરિસ્થિતિ સર્જાતી હોય. શિક્ષણમાં પણ આવું થતું હોય છે. શિક્ષક જ બનવું છે એવી દૃઢ માનસિકતા સાથે બહુ જ ઓછા લોકો જોડાય છે. વિદ્યાર્થીઓ પાસેથી એમના અભ્યાસકાળ દરમિયાન, એમની કારકિર્દી પસંદગી વિષેનાં મંતવ્યો જાણવામાં આવે તો શિક્ષક થવાની માનસિકતા બહુ ઓછા વિદ્યાર્થીઓમાં જોવા મળે. કારણો ગમે તે હોય, પણ આ પરિસ્થિતિ પણ શિક્ષણક્ષેત્ર પર અસર કરે છે. શિક્ષક જ થવું છે એવી દૃઢતા સાથે જેઓ આ કાર્યમાં જોડાય છે તેમના થકી શિક્ષણ રળિયાત બને છે. પણ મનગમતું કામ ન મળે, તો જે કામ મળ્યું છે તેને ગમાડવું એ જીવનમાં આનંદ પામવાનો-મેળવવાનો ઉત્તમ માર્ગ છે. અને દરેક ક્ષેત્રની જેમ શિક્ષણ ક્ષેત્રમાં એવાં ઝળહળતાં ઉદાહરણો જોવા મળે છે કે જેનાથી શિક્ષણક્ષેત્ર ગૌરવવંતુ બને છે. આપણે આજે આવી જ એક ચેતનાનાં તરંગો ઝીલીશું.