નિરર્થકતા, વ્યર્થતા, નૈતિક શિથિલતા, અકરાંતિયો ઉપભોગવાદ,આર્થિક – બેજવાબદારી, નિરંકુશ મિજાજ, સ્વકેન્દ્રી અને હઠાગ્રહી, વ્યક્તિવાદ, હિંસા, વંધ્યતા, જીવન તથા સંપતિ પ્રતિ અનાદર, જાતીય વૃતિઓનું શોષણ, પ્રચાર તેમ જ વિજ્ઞાપન દ્રારા ભ્રષ્ટ થતી ભાષા, ધર્મનો વ્યાપાર, વહેમનો ઉછેર, ઉત્તેજના અને જાતજાતનાં ‘વશીકરણો’ થી લોકમાનસને બીબાંઢાળ બનાવવાની કામગીરી, જાહેર જીવનમાં માણસોની ખરીદી અને દોરી સંચારથી નચવવાની પ્રવૂતિ, દંભ, ભૌતિક વસ્તોમાં અપ્રામાણીકતા, બૌદ્ધિક નિષ્ઠાનો અભાવ, પોતાના લાભને માટે ( વર્ગ સામે વર્ગમાં, રાષ્ટ્ર સામે રાષ્ટ્રમાં) દુર્ભાવનું સર્જન, પ્રત્યાયનનાં તમામ સાધનોને બોદાં કરીને તેમનો કરવામાં આવતો વિનાશ, લોકોની હીનતમ અને અણધડ લાગણીઓનો બહેકાટ, સગપણનાં, સ્વદેશની, પસંદ કરેલી મૈત્રીનાં અને પ્રતિજ્ઞાબદ્ધ વફાદારીનાં મૂળભૂત તત્વોનો દ્રોહઃ આ બધાં, સમાજને  ઠંડગાર મોત તરફ અને તમામ સભ્ય સંબંધોને ટૂંપો દેવા તરફ માનવજાતને દોરી લઈ જનારાંના બહુ સહેલાઈથી જોઈ શકાય તેવાં પગથિયાં છે.