ચિંતાને કારણે આપણી આજ નકામી થઈ જાય છે. ભવિષ્ય બિહામણું લાગે છે. કહેવાય છે કે આ ક્ષણ એ આપણી તમામ ગઈકાલનો સરવાળો છે અને આવતીકાલના આકારનું બીજ છે. એક ચિંતક એટલે તો કહે છે: ભવિષ્ય તરફ સાચા અર્થમાં ઉદાર થવું હોય તો આ ક્ષણને તમારું તમામ સત્ત્વ સોંપી દો. આવતીકાલની પરવા કોને છે એવી ખુમારી સાથે જીવવું જોઈએ. આપણે આપણી પ્રત્યેક ક્ષણને કદીય પૂર્ણપણે જીવતા નથી. આપણી ક્ષણ પર ગઈકાલના પડછાયા છે અને આવતીકાલનો પહેરો છે. શા માટે આપણે શું હતું અને શું થશેની બે-ધારી કરવતથી વહેરાવું જોઈએ?