આવું એટલા માટે સમાજનાં પ્રત્યેક વર્ગના લોકો પોતપોતાની ભૂમિકા ભજવવામાં નિષ્ફળ રહ્યા છે. જાહેરજીવનમાં આદર્શો કે સિદ્ધાંતોનો આગ્રહ રહ્યો નથી. `કોઈપણ ભોગે સત્તા’ના એકમાત્ર સૂત્રની આસપાસ સમગ્ર રાજકારણ ખેલાતું રહે છે. તકવાદીઓ અને દંભીઓએ નૈતિક મૂલ્યોમાં માનનારાઓને જાણે હાસ્યાસ્પદ સ્થિતિમાં મૂકી દીધા છે. મતોનું રાજકારણ એટલી હદે ખરાબ રીતે વકર્યું છે કે મનુષ્યની રોજી-રોટીની ચિંતાને બદલે મંદિર-મસ્જિદની ચિંતા મોટી બની છે. લોકોના હૃદયમાં રહેલી ઈશ્વર કે અલ્લાહ પ્રત્યેની આસ્થાની રોકડી કરી લેવાની હોડ મચી છે. વંચિતોની મનોદશામાંથી પેદા થયેલી નકારાત્મક વિચારસરણીને નફરતભર્યો દ્દષ્ટિકોણ કેળવવાની જે પદ્ધતિસરની મુહિમઆ દેશમાં છેડી છે, તેનાં સારાં પરિણામ ક્યારેય નહીં આવે. આ દેશનાં કરોડો ગરીબો કે જેમને સવારે જાણ નથી કે સાંજનો રોટલો ક્યાંથી આવશે ? તેની સાથે નિરાંતે બેસીને પૂછવા જેવું છે, “ભાઈ, તારો ધર્મ શું છે ? આ રાષ્ટ્ર અને રાષ્ટ્રવાદની વાતો તને શા કારણે ઉત્તેજીત નથી કરતી ? તારું વર્તમાન જીવન ભલે આટલું દુષ્કર હોય, પણ આપણો ભવ્ય ભૂતકાળ તને ગૌરવાન્વિત કેમ નથી કરતો ? તારા બાળ-બચ્ચા આ ધોમધખતાં તડકામાં અને કડકડતી ઠંડીમાં વગર કપડે વગર છાપરે સબડે છે એ સાચું, પણ આપણી સંસ્કૃતિનું આ અપમાન નથી શું ?” એ ઊંડી ઘૂસી ગયેલી આંખોમાંની ચમક અ કાળજું ચીરી નાખતી તેની ખામોશી હલબલાવી ન દે તો માનવું કે માનવતા સમૂળગી મરી પરવારી છે. આ લખનારે આવા પ્રયોગો કર્યા બાદ ‘આરપાર’નું તંત્રીપદ સ્વીકાર્યું છે.