ડર જોકે મારી રગેરગમાં વ્યાપી ગયો હતો, પણ શબ્દોમાં એને વ્યક્ત કરી શકવાની મારી હિંમત રહી ન હતી. મારા એક-એક વર્તનમાં હવે આ ડર ડોકિયાં કરી જતો હતો. બીજા લોકોને મારાથી દૂર રાખવા માટે મેં અલાયદી સગવડ મળે એવો ડબ્બો પસંદ કરેલો. બારી બહાર અંધારું થતાં જ પહેરેલાં કપડે હું પથારીમાં આડો પડી ગયો. ઊંઘ આવવી તો શક્ય જ ન હતી! વહેલી સવારે ટ્રેન સેંટ લુઇસ પહોંચી. ટ્રેનમાંથી ઊતરીને હું ચાલવા લાગ્યો, બસ ચાલતો જ રહ્યો. છેવટે હિંમત એકઠી કરીને ડૉક્ટરની ઑફિસ જવાનો રસ્તો પકડ્યો. ડૉક્ટરને વહેમ પડે એવું કંઈ ન કહેવું એવું મને મનમાં અને મનમાં થતું હતું, પણ એમ લાગતું હતું કે મનમાં પેસી ગયેલો પેલો ડર બધું જ ડૉક્ટરને કહી દેવા તલપાપડ હતો!