થોડાં વર્ષો પહેલાં એક વિચારશિબિરમાં કચ્છ જવાનું થયેલું. મને વિચારશિબિરમાં જવાનું નિમંત્રણ સંજય-તુલાની સંસ્થા વિશ્વગ્રામ તરફથી મળ્યું છે એવું મેં એક મિત્રને કહ્યું ત્યારે મિત્રનો તરતનો પ્રતિભાવ આવો હતોઃ હવે વિચારશિબિરોનાં ધોરણો સાવ કથળી ગયાં છે (આ સાંભળ્યા પછી તરત થયેલું કે, મિત્રને આ વાત ન કરી હોત તો સારું હતું!) મને ફર્સ્ટક્લાસમાં મુસાફરી કરવાનું સંજયભાઈએ કહ્યું હતું. લાઇનમાં ઊભા રહ્યા વગર સિનિયર સિટિઝન તરીકે મેં ફર્સ્ટક્લાસની ટિકિટ મેળવી. કચ્છથી પાછા ફરવાની ટ્રેનની ફર્સ્ટક્લાસની ટિકિટ સંજયભાઈએ કઢાવી રાખેલી. અનેક પ્રકારની શારીરિક (માનસિક પણ ખરી જોકે) તકલીફો ધરાવતા એવા મને મુસાફરીમાં કશી તકલીફ ન પડે એવી એમની ભાવના હતી, પણ આ બ્રાહ્મણે વિચાર કર્યો, ખૂબ વિચાર કર્યો; સતત ને સઘન વિચાર કર્યોઃ ઠંડી શરૂ થઈ ગઈ છે, આમ પણ મને ઠંડી ખૂબ લાગે છે શિયાળો શરૂ થાય (ઠંડી શરૂ થાય કે ન થાય) એટલે પંખો વાપરવો બંધ કરવામાં, સ્વેટર પહેરવામાં, મફલર વીંટાળવામાં, શાલ ઓઢવામાં હું અમદાવાદનો પ્રથમ નાગરિક હોઉં છું. (મેયર ભલે ક્યારેય ન બનું!) મને થયુંઃ એક રાત્રે તો ઠંડીમાં ટ્રેનની મુસાફરી કરવાની જ છે તો બીજી રાત્રે ત્યાં રોકાઈ જાઉં ને સવારની બસમાં નીકળું. આ વિચાર મેં ફોન કરીને સંજયભાઈને જણાવ્યો. સૌરાષ્ટ્રમાં જન્મ્યો ને મોટો થયો હતો અને છતાં મેં આવો નિર્ણય કર્યો. કચ્છ-સૌરાષ્ટ્રની ભૂગોળ અંગેનું મારું અજ્ઞાન જોઈ સંજયભાઈને આશ્ચર્ય તો થયું હશે, પણ મહેમાન રોકાવાનું કહે તો યજમાન ના કેવી રીતે પાડી શકે? એમણે ટિકિટ કેન્સલ કરાવી દીધી.