કવિની ભાવુકતાની સરહદો ત્યાં ચરમને સ્પર્શે છે જ્યાં એ લગભગ સ્વયંભૂ ઉચ્ચારી બેસે છે કે મારે તો દુનિયાભરની માતાઓનો દીકરો અને દુનિયાભરની દીકરીઓના બાપ બનવું હતું ! આવી ઉદાત્ત વાત વિચારીને લખી શકાય નહીં ! પ્રેમ વિષે એવું કહેવાય છે કે પ્રેમ પામવો એ માનવીની જેટલી મોટી જરુરિયાત છે એ કરતાં પણ એની મોટી જરુરિયાત પ્રેમ આપવાની છે ! અહીં પણ કવિને સકળ સૃષ્ટિની માઓનો પ્રેમ પામવો છે અને સમગ્ર જગતની દીકરીઓને એ પ્રેમ આપવો પણ છે !