પરમ કૃપાળુ ભગવાનશ્રી વાળીનાથજી દયા અને કરૂણાના સાગર છે. જેમ સુર્ય સહુને એક સરખો પ્રકાશ આપે છે. એમ ભગવાન વાળીનાથ ક્ષેત્રમાં એવોજ પ્રકાશ સહુને સરખો મળે છે. પ્રભુની કરૂણા અને દ્યાદ્રષ્ટિમાં ભેદ ક્યાંથી સંભવી શકે? પ્રાણીમાત્રના સનાતન માવતર ભગવાન અને સંતો છે. એમની અસીમ કરૂણા સૌ ઉપર એક સરખી જ વર્ષી રહી છે. એમને મન કોઇ ભેદ નથી, પણ વણ ખેડેલી ધરતી કરતાં ખેડેલી ધરતી જેમ ધાર્યા ફળ આપે છે. અને ધાર્યા ફળ આપે છે. તેમજ ભગવાનના નિર્મળ સંતના યોગમાં હોવા છતાં પણ જેવી અને જેટલી સાધકની ઉત્કૃટ ભાવના રૂચિ તેવી અને તેટલી જ એને પ્રાપ્તી થતી હોય છે. ઇંગ્લેન્ડની પાર્લામેન્ટનો એક વખતનો પ્રથમ વક્તા એડમંડ બર્ક આમતો શિશુકાળથી જ તોતળો હતો, એના સહાધ્યાયીઓ એની મશ્કરી કરતા અને કટાક્ષમાં કહેતા પણ ખરા કે વકૃત્વ સ્પર્ધામાં તું પ્રથમ ઇનામ મેળવવાનો એ સમયે તો એડમંડ શરમથી માથું ઝુકાવી દેતા... પણ એ ભાવનાશીલ હતો. એના દેહ ઇન્દ્રીઓ ભલે પાગળાં હોય પણ એની ભાવનાઓ ઉત્કૃષ્ટ હતી. એની રૂચી બળવાન હતી. એણૅ મનોમન નિર્યણ કરી લીધો કે મારે ઇંગ્લેન્ડના સર્વોત્કૃષ્ટ વક્તા બનીને પાર્લામેન્ટને ચોક્કસ ગજાવીશ. આ સરૂચિનો નિરધાર કરીને હતાશા અને નિર્માલ્યતાની લાગણીને ખંખેરી એ કટિબધ્ધ થયો. પોતાના રૂમમાં એક મોટો અરિસો મુકાવ્યો અને એકાન્તમાં એ અરીસા સામે ઉભા રહીને એણે થોથરતી જીભે કલાકોના કલાકો સુધી વકતૃત્વ કળાની આરાધના શરૂ કરી, શરૂઆતમાં એની જીભ ખેંચાતી પણ એ હિંમત હાર્યા નહિ. એણે એ સાધના ચાલુ જ રાખી. અને ધીરે ધીરેએની જીભ થોથવાતી બંધ થઇ, હાવભાવ સાથેની વાકપટુતા એને સિધ્ધ થવા માંદી આવી સુંદર શરૂઆતથી એની હિંમત ખુબજ વધી ગઈ,એ સુંદર વક્તા બની ગયો. અને એક વખતનો મશ્કરીને પાત્ર હાસ્યાપદ એવો એડમંડબર્ક પાર્લામેન્ટના સભ્ય તરીકે ચૂટૈ પણ આવ્યો, પાર્લામેન્ટમાં પ્રથમ વક્તા તરીકેની તેની ગણના થતી. જ્યારે પાર્લામેન્ટમાં તે પ્રવચન કરવાના હોય ત્યારે તેને સાંભળવા લોકોનાણ ટોળાં ઉમટતાં ઉત્કૃષ્ટ રૂચિ અને મક્કમ મનોબળ કેવુ ઉતમ ફળઆપી શકે છે એનું એડબંડબર્ક ઉદાહરણ છે.ભાવના અને રૂચિ ઉતમ રાખી એડમંડે જો સ્વપ્રયત્ને આ સિધ્ધી હાંસલ કરી શકે તો પછી સગુણ નિગુણ ઐશ્ર્વર્યના ધારક સંતો શુ ના કરી શકે? દુર્લભમાં દુર્લભ એવા આ સંત સમાગમના બળે સંતો પણ જેવું ધારે તેવું કરી શકે છે. આવા સંતોએ સુખ શાન્તી અને આનંદના માર્ગે લઇ જવા આપણા માટે ખુબજ મહેનત કરી છે તો આપણે પણ આવા સંતો સાથે વિપરીત સંજોગોમાં પણ સરૂચિ કોઇ દિવસ છોડવી નહિ. આપણે ગમે તેટલો પ્રયત્ન કરી એને દેશકાળે કરીને કદાચ નિષ્ફળ જઈએ. છતાંય એ ભાવનાને અને ખેવનાને અંતિમ ધ્યેય પ્રાપ્તિ સુધી છોડીએ નહિ. આ પ્રકારની સરૂચિને સાકાર કરવા ભગવાનશ્રી કૃષ્ણે શ્રી અર્જુનને બહુજ બોધ આપ્યો છે. અને અર્જુને પણ ભયંકર પરિસ્થિતિમાં પણ પરમાત્મા પ્રત્યે પોતાની સરૂચિ છોડી નથી. આવી ગુરૂ-શિષ્યની શુરવીરતા હોય છે આ સરૂચિ અને શુરવીરતાનો અવિભાજ્ય સબંધ હોય છે. સરૂચિ વિનાની શુરવીરતા જડ છે. અને શુરવીરતા વિનાની સરૂચિ પાંગળી હોય છે. પણ શિષ્ય સદ્દગુરૂદેવનું શરણ લે અને પ્રાર્થના કરે અને સદ્દગુરૂજીની આજ્ઞામાં વર્તે તો પંગુ પણ પર્વત ચડી જાય. એ વાત નિશંક છે. કોઇપણ ક્ષેત્રમાં જેમણે સાધનામાં કંઇ પણ મેળવ્યું છે. એવા પુરૂષોએ સદ્દગુરૂને અર્થે અવિરત પુરૂષાર્થ કર્યો છે. શ્રી મહાપુરૂષોએ એમની રીતે, વૈજ્ઞાનીકોએ એમની રીતે, રાજકીય પુરૂષોએ એમની રીતે અવિરત પ્રયત્ન કરીને કુરબાની આપી છે.