માણસ જન્મે છે ત્યારે એના ખભા પર વંશ હોય છે. જિંદગીના કોરા પાનાઓ વિસ્મયના નામે બોલે છે. આશ્ચર્ય એ જ કોરા પાના પર હાંસિયો પાડે છે અને રૂંવાટી ફૂટવાની ક્ષણો અને મૂછો ઊગવાની ક્ષણો એકબીજા પર હાવી થઈ જાય છે. વૃત્તિ મૃત્યુ સુધી અણનમ ખેલાડીની જેમ આપણા શ્વાસની રમત રમે છે.