આખરે ઘર છોડવાનો દિવસ આવ્યો. ઘરનાં નાનાં-મોટાં સહુ સ્ટેશને મને વિદાય આપવા આવ્યાં હતાં. મને ચાંલ્લો કરી હાર પહેરાવ્યો, નાળિયેર આપ્યું. ગાડી ઊપડવાની સીટી વાગી એટલે બાએ મારી પાસે આવી કાનમાં કહ્યું : ‘ત્યાં દુ:ખ પડે તો પાછો અહીં આવી જજે, હોં !’ મેં કહ્યું : ‘સારું.’ પણ મારા મનમાં તો એવી શ્રદ્ધા બંધાઈ ગઈ હતી કે મને કદી દુ:ખ પડવાનું જ નથી. મેં બાને પ્રણામ કર્યા. ગાડી ઊપડી. એ ક્ષણે મેં મનોમન એક નિશ્ચય કરી લીધો કે ઘરની મિલકતમાંથી મારે એક પાઈ પણ લેવી નહીં. ‘માણસે જાતમહેનતનો રોટલો ખાવો જોઈએ.’ એ ટૉલ્સ્ટૉયના વિચારની ઊંડી છાપ મારા પર પડી હતી. એટલે હાથપગ હલાવીશ તો રોટલો તો મળી જ રહેશે, એ વિશે મારા મનમાં સંદેહ નહોતો. ગાડી ચાલતી ગઈ એમ મારા આ વિચારો વધુ ને વધુ દઢ થતા ગયા.