’સોરઠ તારા વહેતા પાણી,’ વેવિશાળ’, ‘તુલસીક્યારો’ જેવી નવલકથાઓ ‘ફૂલછાબ’ માં ધારાવાહિક રૂપે અથવા તેના ભેટપુસ્તક રૂપે પ્રગટ થઇ રહી હતી અને મેઘાણીને નવલકથાકાર તરીકે સારી એવી લોકપ્રિયતા અપાવી રહી હતી. ગ્રામજીવનનું આલેખન એ પોતાની આ કૃતિઓને લોકપ્રિય બનાવવામાં સારો એવો ભાગ ભજવે છે. અને એ ગ્રામજીવન નવલકથાકાર તરીકે પોતાની આગવી વિશિષ્ટતા બની રહે તેમ છે એ હકીકતથી મેઘણી જેવા વિચિક્ષણ માણસ સભાન ન હોય એમ તો ન જ બને. છતાં 1940માં પ્રગટ થયેલ પન્નાલાલ પટેલની લઘુનવલ ‘વળામણાં’થી મેઘાણી એટલા તો આકર્ષાય છે કે પોતાના ‘ફૂલછાબ’ના ભેટપુસ્તક તરીકે આપવા માટે ગ્રામજીવનની એક નવલકથા લખવા માટે તેઓ પન્નાલાલને હોંશભેર આમંત્રણ આપે છે. પન્નાલાલ એ આમંત્રણ સ્વીકારી જે નવલકથા લખે છે તે ‘મળેલા જીવ’ (1941). પોતાના જાતભાઇને વખાણવો અને વધાવવો એટલું જ નહીં, કદાચ એ પોતાનો હરીફ તો નહીં બની બેસે ને એવો વિચાર સુધ્ધાં કર્યા વગર તેને પોતે લખે છે તે પ્રકારની જ નવલકથા લખવા આગ્રહ કરવો – આ હકીકત માણસ તરીકે મેઘાણી કેટલા નિગ્રંથ હતા તે બતાવે છે.