સ્પષ્ટ રીતે આ પ્રકારની શિક્ષણ વ્યવસ્થામાં જ્યાં સુધી મૌલિક પરિવર્તન અને સુધારો નહીં કરવામાં આવે, તેના અંતર્ગત વિકસિત થતી જતી પેઢીથી સામાન્ય રૃપે કોઈ પણ ભલાઈની આશા રાખવી વ્યર્થ છે. હા, ખરાબી અને સંકટની આશંકાઓ હંમેશાં બની રહેશે. બધી ધાર્મિક શિક્ષણ સંસ્થાઓ, જે સમુચિત શિક્ષા-દિક્ષાની ધ્વજવાહક અને અજ્ઞાાનતાના અંધકારમાં પ્રકાશની દીવાદાંડી રહી છે. અને જેનાથી ખરા માર્ગ તરફ બોલાવવું અને માર્ગદર્શનના ઝરણાં ફૂટતા હતા અને ખુદાના બંદાઓને લાભ પહોંચતો હતો, તે પણ હવે પોતાની સંવેદનહીનતા, મુસ્લિમ સમુદાયની લાપરવાહી, પારકાઓની દુશ્મની, અસત્યવાદી તાકાતની પ્રબળતા, ધાર્મિક સ્વાભિમાન અને ગૌરવનો અભાવ, ત્યાગ અને નિઃસ્વાર્થ ભાવની ખામી, શિક્ષકોની શિક્ષા સંબંધી અને વ્યવહારિક લાપરવાહી અને શિક્ષણ-પ્રશિક્ષણની કળાથી અનભિજ્ઞાતા, ધાર્મિક અને સાંસારિક જ્ઞાાનના વચ્ચે વ્યવહારિક રૃપથી ભેદભાવ અને પોતાના એકાંગી અને ઘસાયેલા જૂના પાઠ્યક્રમ અને શિક્ષા વ્યવસ્થાના લીધે સંકુચિત અને કુંઠિત થઇ રહી છે અને એની ઉપયોગિતા દિવસે દિવસે ઘટતી જઈ રહી છે અને એમનો પ્રભાવ ક્ષેત્ર સાંકડો થતો જઈ રહ્યો છે.