તે જ પ્રમાણે દરેક ન્યાતના અંતર્ગત રિવાજોનું પાલન પણ એવી જ ધાકધમકીના જોરે થતું. જન્મ અને મરણ, લગ્ન અને સીમંત વગેરે દરેક પ્રસંગ માટે પરંપરાગત વિધિ અને જમણ સર્વેને કરવાં જ પડતા. કન્યાને રજસ્વલા થતાં પહેલાં પરણાવી જ પડતી અને તે વયે નિશાળેથી ઉઠાડી લેવી પડતી. અંગ્રેજી (સરકારના) કાયદાથી વિધવાના પરણવાની છૂટ મળેલી પણ તેનો વિચાર સરખો ઊજળીયાતોમાં અક્ષમ્ય ગણાતો. પુરુષ વિધુર થાય ત્યારે રામના એકપત્નીવ્રતના આદેશને કોરે મૂકી સ્ત્રીની સ્મશાનયાત્રા દરમિયાન જ નવો વિવાહ ઘણુંખરું ગોઠવાતો. પણ ગમે તેવડી નાની બાળકી વિધવા થાય તો યે તેને તો પિયરીયા અને સાસરીયાના મહેણાં-ટોણાં ખાઈ પતિના શોકમાં ને ઈશ્વરના ચિંતનમાં જ એકાકી જીવન ગાળવાની ફરજ પડતી. તે જ રીતે મરણને અંગે ઉત્તરક્રિયા અને રૂઢિગત ન્યાતો કરવાની મરનારનાં કુટુંબીઓની ફરજ ગણાતી. આજ પ્રકારે લગ્ન, સીમંત ને જનોઈને અંગે કરવાની ન્યાતોની સંખ્યા ને જમણના પ્રકાર પણ રૂઢિથી નિશ્ચિત થયા હતા.