આજકાલ કેટલાક પરિવારોમાં લોકો એટલું બધું બોલબોલ કરે છે કે બોલવામાંથી જ પ્રથમ એક પ્રકારની અરસિકતા અને અરુચિ જન્મે છે જે આમ તો નિરાકાર હોય છે, પરંતુ પછીથી એ જ અરસિકતા પ્રથમ ઉપેક્ષામાં રૃપાંતરિત થાય છે. અભિમાનીઓની ઉપેક્ષા કરો એટલે એમનું માન હળવેથી ક્રોધમાં પ્રવેશે. ક્રોધ વળી નવો વાણી વિલાસ લઈને આવે. કોઈ પણ પ્રશાંત પરિવારને અકારણ જ આડે પાટે ચડાવવા માટેનો આ એક પ્રાથમિક કાર્યક્રમ હોય છે. જરૃરી હોય એટલું સહુએ બોલવું જોઈએ. આખરે મને મારી વાત કહેવાનો અધિકાર છે અને જો મને એ વાત વિવેકથી ઉચ્ચારતા આવડે તો તો અધિકાર પાક્કો થઈ જાય છે, પરંતુ જોવાનું એ રહે છે કે બોલવાની ઇચ્છાઓ આવે છે તો આભિમાનિક ગંગોત્રીઓમાંથી. સહુને સલાહ આપવાથી કોઈ પોતાને સત્યપ્રતિજ્ઞ કે વિદ્વાન પુરવાર કરી શક્યું નથી. ક્યારેક તો સલાહકારોની વૃત્તિઓ તરફ શ્રોતાઓ મનોમન ઉપહાસપૂર્વક હસતા હોય છે. આપણે પોતાને મૂર્ખ સાબિત કરવા માટે ઉતાવળા લોકોને બહુ મદદ કરતા હોઈએ છીએ. એટલે કે કોઈએ માત્ર કલ્પના કરી હોય કે મિસ્ટર એક્સ બેવકૂફ છે. તો મિસ્ટર એક્સની તરફથી જ એ કલ્પનાનું સમર્થન કરતા ઘટનાક્રમો પ્રગટ થવા લાગે એવું.