સરી જતા જળની વાહવાહનું મૂલ્ય સમજે છે. મિત્રોની ચાહ રહેશે, વાહવાહ સરી જશે. મને અહીં વિમલાતાઈનું વાક્ય યાદ આવે છેઃ ‘મિત્રોના હદયમાં ન બેસું અને બૅન્ક બૅલૅન્સમાં બેસું તો ત્યાંન સલામતી મૃત છે… જડ છે.. એમાં મારા જીવનનો આનંદ નથી. એનાથી અન્ન-વસ્ત્ર તો મળશે પરંતુ પ્રેમ ક્યાંથી મળશે?’ અથવા ‘અમારું પ્રારબ્ધ કાપવા માટે અમારે જે કરવું પડે છે તેમાં મિત્રોનું જો જરા જેટલું પણ આત્માનું નુકશાન થયું તો અમે ક્યાંથી ભરી આપશું? પણ મનુષ્ય કેવો હતભાગી છે. એ આ સમજે છે છતાં દોટ મૂકે છે. ‘વાહ વાહ’ પાછળ જ, ‘બૅલેન્સ’ પાછળ જ. એ ‘વાહવાહ’ મોભાની, કીર્તિની, પૈસાની મળે તે દરમિયાન મિત્રો એક પછી એક ખરતા જાય છે, રહી જાય છે ખુશામતિયા! કેટલી આકરી કિંમત આ સોનું અને આ કીર્તિ માગી લે છે? પણ જગદીશ પ્રેમ ભૂખ્યો છે. એટલે જ કહે, ‘સહી ન શકાય એટલો તને પ્રેમ કરું છું.’