જોહ્્ન નામના એક વોર-ચાઈલ્ડે એના અનુભવની વાત કરતાં કહ્યું હતું કે એની માતાએ તો એક પુરુષ સાથે લગ્ન કરીને પોતાના જીવનમાં સ્થિરતા પામવાનો પ્રયત્ન કરી લીધો, પરંતુ જોહ્્નના સાવકા પિતાએ એને સ્વીકાર્યો નહીં. એટલી હદ સુધી કે એને રવિવાર કે રજાના દિવસે ઘરમાં પ્રવેશ કરવા દેવામાં આવતો નહોતો. એણે ઘરની બહાર જ રહેવું પડતું. એની શાળામાં શિક્ષકો અને સહપાઠીઓ એની સતત મજાક ઉડાવતા અને એનું અપમાન કરતા. એ એક દિવસ શાળામાં ફૂટબોલ રમતો હતો ત્યારે એક ગોરા છોકરાએ એની બહુ ખરાબ રીતે મજાક ઉડાવી. જોહ્્ન તે અપમાન સહન કરી શક્યો નહીં. એણે પેલા છોકરાને ખૂબ માર માર્યો. છોકરાના નાકમાંથી લોહીની ધાર બરફ પર પડતી હતી. જોહ્્ન કહે છે: ‘હું સફેદ બરફ પર લોહીના લાલ ડાઘ જોઈ રહ્યો. તે વખતે મને લાગ્યું, જાણે હું મારી જિંદગીને જોઈ રહ્યો છું. ભગવાને મને જન્મ આપ્યો તો મને બરફ જેવું સફેદ અને સ્વચ્છ જીવન જીવવાનો અધિકાર પણ આપવો જોઈતો હતો, પરંતુ મારે લોહીના ડાઘ સાથે જ જીવવાનું છે.’