એકવાર સારંગપુરમાં નારાયણઘાટ પર જળઝીલણી એકાદશીનો ઉત્સવ ઉજવવાની યોગીબાપાની મરજી પ્રભુદાસભાઇએ (પ.પૂ. સ્વામીશ્રીએ) જાણી. બાપા ખૂબ જ સાનુકૂળતાથી સમૈયો ઉજવી શકે એવી ભાવનાસહ; અત્યંત લીલ, દુર્ગંધ, ગંદકી, વિંછી ને સાપ જેવાં જીવજંતુ, ઘોર અંધારી રાત જેવી પ્રતિકૂળતાઓનો રંચમાત્ર વિચાર કર્યા વગર, પ્રભુદાસભાઇએ એકલે હાથે, “આ પુરુષના ચરણારવિંદ ધરતી પર કયાંથી?” એવું વિચારી, યોગીબાપાની કલ્પનાતીત સેવાભક્તિના અનંત ઋણને સંભારતાં સંભારતાં, દેહનું ભાન ભૂલી ઘાટની સાફસૂફીની અદ્‌ભુત સેવા કરી. બીજા દિવસે અને બીજી રાતે પણ દસ-બાર યુવકોની સાથે એમણે એ પોતાનો સેવાયજ્ઞ તો સતત ચાલુ જ રાખ્યો.