પતિના મૃત્યુ પછી પત્નિ ચુલ્લાકર્મ કરે. પોતાના હાથે પહેરેલી બંગડીઓ એના સૌભાગ્યની સાક્ષી વોય સે. પણ અતારે તો પૈણ્યા પહેલાંથી જ રંડાપો વહોરવામાં આવે સે. હાથે બંગડીઓ પહેરવી એ તો નાલેશી ગણાય સે, જુનવાણીમાં ખપાઈ જવાય સે. એટલે અડવા હાથે ફરતાં ઇંયાને કદીય નથી શરમ કે લાજ. અરે ભૈ ! વોય તો આવે ને ? અરે ! ગાંમમાં જો ભૂલથી કોઈના માથેથી હાલ્લાનો છેડો ખસી જ્યો વોય તોય ઈનું આઈ બને. ધમકાવી નાંખે બધાં. પોતાના દેહનું પ્રદર્શન ન થાવા દે. જો ભૂલથીય એવું થૈ જાય તો જીભ કઈડીને મરી જાય. પણ અતારે તો તમે જુઓ સો ને ? સુધારાના નાંમે શ્યું શ્યું ચાલે સે એ ? કેંટલાકને તો પોતાના દેહનું પણ ભાન હોતું નથી. પેલા હરાયા ઢોરની જ્યમ હડીઓ કાઢતી વોય સે. અરે ! હવે તો ચેવાં ચેંવા લૂગડાં પહેરે સે ? અધધધ ! આપણે શરમાઈ જૈએ પણ ઈયાંને કાંય ના થાય !