દિલ્હીથી ઉપડેલી પશ્ચિમ એક્સપ્રેસ બોમ્બે સેન્ટ્રલ પહોંચી ત્યારે માધવીને આશ્રમ છોડે બે દિવસ થઇ ચૂક્યા હતા. બે દિવસ દરમિયાન ન તો માસી સાથે વાત થઇ શકી હતી ન મનનો ઉત્પાત શાંત પડ્યો હતો. લેચ કીથી ફ્લેટનું બારણું ખોલતી વખતે કોઈક વિચિત્ર લાગણી ઘેરી વળતી રહી. ઘરમાં ચારે બાજુ ધૂળનું સામ્રાજ્ય હતું. કશું સૂઝતું નહોતું છતાં સહુથી પહેલી નજર ફોન પર પડી. છેલ્લાં છ મહિનાનું બિલ ભરાયું નહોતું એટલે ડેડ હોવાનો, અને એમ જ હતું. એનો શક બિલકુલ સાચો હતો. થોડાં કલાકમાં સાફસફાઈ પતી એટલે ઘર તો થોડું રહેવાલાયક બની ગયું પણ ન જાણે કેમ પોતાનું ઘર જ અજાણ્યું લાગી રહ્યું હતું. રહી રહીને પ્રિયા જ યાદ આવતી રહી, એના વિના જાણે આખા મુંબઈમાં કોઈ વસ્તી જ નહોતી. જાણે કે કોઈ ટાપુ પર ભટકી ગયેલો એકલો મુસાફર.