સીટીની ધૂનમાં ધીરે ધીરે આપણે કેડીનાં અંતે એક ત્રિભેટે આવીને ઉભાં. ડાબી કેડી સીધી લાંબી હતી એટલે એક સોળશી જેવી રૂપવતી દેખાતી હતી. તું એ જોવામાં, અને હું તને જોવામાં પલભર ખોવાય ગઈ. તારું બાળસહજ કુતુહલ મને અકબંધ મળ્યું. મને એક મસ્તીખોર વિચાર આવી ગયો. મેં સ્નોને લઇ એનો એક ગોળો વાળી તારાં પર ફેંક્યો. એકપળ તો તું ચમક્યો. મારાં તોફાનનો ગોળાએ તને પણ ચેપ લગાડ્યો. કુતુહલનું સ્થાન મસ્તીએ લઇ લીધું. એક મસ્ત સ્નોનો ગોળો બનાવી મારા ભણી તેં ફેંક્યો. એને ચૂકવવાંમાં આ વખતે તો હું સફળ રહી. બસ પછી તો સ્નોનાં ગોળાઓ બની ગયાં આપણાં રમતિયાળ શસ્ત્રો. પુખ્ત વયનાં આપણે બે બની ગયાં બે તરુણો: ખડખડાટ પણે હસતાં રમતાં નટખટો. દુનીયાંનાં, સંબંધોનાં, પ્રતિષ્ઠાનાં એવાં બધાં જ દુન્યવી આવરણો સરી ગયાં, રહી ગયો કેવળ નિજાનંદ.