દીકરી પરણીને સાસરે હતી અને દીકરો અમેરિકામાં ભણતો હતો એટલે ફલેટમાં અવિનાશ અને ઈલા એકલાં હતાં. ઘરે પહોંચીને અવિનાશે જિજ્ઞાસાવશ એ નોટબૂકના પાનાં ફેરવ્યા. પહેલા પાનાં ઉપર કલાત્મક રીતે એ છોકરીએ એનું નામ લખ્યું હતું. ભૂમિકા… બસ, એ સિવાય કશું નહીં. ટી. વાય. બી. કોમ માં ભણતી હતી અને મોતીના દાણા જેવા અક્ષરે અર્થશાસ્ત્ર વિષયના સવાલ-જવાબથી આખી નોટબૂક ભરેલી હતી. બીજા દિવસે એ બસસ્ટોપ પર પહોંચ્યો ત્યારે એ છોકરી-ભૂમિકા એની રાહ જોઈને જ ઊભી હતી. ‘અંકલ, મારી એક નોટ જડી છે ?’ ચિંતાતુર અવાજે એણે પૂછ્યું. અવિનાશે થેલામાંથી એ નોટબૂક કાઢીને એના હાથમાં આપી. ‘થેંકયુ અંકલ…’ એણે આભારવશ નજરે અવિનાશ સામે જોયું. અત્યારે એ તદ્દન નજીક ઊભી હતી, એટલે અવિનાશે ધ્યાનથી એના ચહેરા સામે જોયું. ગોરી પણ સાવ ફિક્કી ત્વચા, ચહેરા પર આછી ઉદાસી અને તણાવ. પારદર્શક, નિખાલસ આંખોમાં ઉદાસી હતી અને આંખોની આસપાસ કાળા કૂંડાળાની શરૂઆત થઈ ગઈ હતી.