યાત્રા દરમ્યાન બિહારમાં વૈદ્યનાથધામ જવાનું થયું. ત્યાં કેટલાક મિત્રોએ કહ્યું કે તમે હરિજનોની સાથે મંદિરમાં જાઓ. મેં કહ્યું, મંદિરમાં માલિકોની રજા હશે તો જઈશ, અન્યથા નહીં જાઉં. હું મંદિરના દેવતાનો ભક્ત છું. દેવ-પૂજામાં મારી શ્રદ્ધા છે. છતાંયે મને સર્વત્ર પરમેશ્વર દર્શનનો અભ્યાસ છે. તો ત્યાંના લોકોની પરવાનગી સિવાય હું મંદિરમાં ન જાત. તેમણે મને પરવાનગી આપી. તે પ્રમાણે હું મારા સાથીઓ સાથે દર્શન માટે નીકળ્યો. સાથીઓમાં હરિજન પણ હતા. ત્યાં પહોંચતાં જ ત્યાંના લોકોએ અમને તડાતડ મારવું શરૂ કર્યું. પાંચ-છ મિનિટ સુધી પ્રહાર કરતા રહ્યા. તેઓ મારા પર જ પ્રહાર કરવા માંગતા હતા. પરંતુ સાથીઓએ તે પ્રહાર પોતાના પર ઝીલી લીધા. પરંતુ પરમેશ્વર થોડો પણ પ્રસાદ આપ્યા વગર શેનો છોડે ? એક વ્યક્તિનો પ્રહાર મારા ડાબા કાન પર પડ્યો. કાન પહેલેથી કમજોર તો હતો જ. એ પ્રહાર ખાઈને કાનમાં અવાજ શરૂ થઈ ગયો, જે નાક-કાનમાં ચાર-પાંચ દિવસ ચાલુ રહ્યો. મેં કોઈ દવા ન લીધી. વિચાર્યું, આ પરમેશ્વરનો પ્રહાર છે. તેના પર દયા ન હોય. અને જ્યારે હું મુકામ પર પાછો ફર્યો ત્યારે ખૂબ આનંદમાં હતો એ. મેં કહ્યું, હું ઈશ્વરના દર્શન માટે ગયો હતો. પરંતુ ઈશ્વરનો સ્પર્શ પણ મળ્યો. ભક્તિ અને પ્રેમને કારણે મને એ માર રુચિકર લાગ્યો.