મોબાઈલમાંથી ઈ. ઝાલાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો પણ ગુલાલ કંઈ જવાબ નહોતી આપી શકતી. ખુશીના માર્યા એની વાચા હણાઈ ગઈ હતી. અંતરા અને નિખિલ એની બાજુમાં જ હતા. બંનેના હાથ એના ખભે હતા. એ થોડી આગળ ઝૂકી અને અંતરાને વળગી પડી, ‘અંતરા, મલ્હાર મળી ગયો !’ એના વાક્ય સાથે જ નિખિલનો એના ખભે મૂકેલો હાથ લપસી ગયો. નિખિલ ફરી એ હાથ ત્યાં ના મૂકી શક્યો. એ દૂર હટી ગયો. એ જગ્યા પરથી પણ અને એની જિંદગીમાંથી પણ. અંતરા પણ રડી રહી હતી, એનાં મમ્મી કૌશલ્યાબહેન પણ રડી રહ્યાં હતાં અને કોરું તો કોરું પણ નિખિલ પણ રડી રહ્યો હતો. સૌને પોતપોતાનાં કારણો હતાં.