રાવજી ભીની આંખે તેને તાકી રહ્યો અને ત્યાંને ત્યાં જ બેસી પડ્યો કે, રેવતી પાછું ફરીને આવી અને રાવજીનાં ઝૂલ્ફામાં પોતાનો હાથ ફેરવીને લાગણીથી બોલી: “રાવજી, એવા કેટલાયે કુંવારા અરમાનો બળીને રાખ થઇ જતા હશે જે અરમાનોને ઝીલવા કોઇ ખોબો નહીં મળતો હોય.