ચંદન એક યુવતી હતી. પુખ્તતાને આરે આવેલી છોકરી હતી. કોઈના ઘરની લાજ હતી…એના ઘાઘરાની ફાટેલી કોરમાંથી સરી પડતો દેહ એના જોબનિયાની ચાડી ખાવા કરતાં એની ગરીબીની મશ્કરી વધારે કરતો હોય એમ મને લાગ્યું. મારા હૃદય પર જાણે કે હથોડો ઝીંકાયો. ચંદન અત્યારે તો સાવ ઓછું ભણેલી, સામાન્ય ઘરની એક ગોવાળની દીકરી હતી. આમ જોવા જતાં એને ને મારે શું! પણ એ જ સમજાતું નહોતું. એ નાનકડી ચંદન અને હું આ સીમમાં ખૂબ રમ્યાં હતાં. ખૂબ ભમ્યાં હતાં. ખૂબ રખડયાં હતાં. ખૂબ ઝઘડયાં હતાં. ચંદન એના બાપુ સાથે ધણ ચરાવવા આવતી. હું અને બીજા ઘણા મિત્રો ભરબપોરે છાનામાના સીમમાં ભાગી આવતા. ચંદનના બાપુ અમને કેરીઓ પાડી આપતા. અમે ખાતાં…અને…