પવનસુત જન્મથી બહુ બળવાન હતા. સૂર્યનો ઉદય થયો. તે વેળાએ પવનસુત સૂર્યને ફળ સમજ્યા. પવનવેગે આકાશમાર્ગે છલાંગ મારી દોડી ગયા. સૂર્યને ગળી ગયા. તેમનું આખું શરીર સિંદૂરવર્ણું થઈ ગયું. આખા બ્રહ્માંડમાં અંધકાર છવાઈ ગયો. હાહાકાર થઈ ગયો. દેવોના રાજા ઇન્દ્રએ અંધકારનું કારણ જાણી તેને ગળી ગયેલા બાળક પર વજ્રનો પ્રહાર કર્યો. બાળકનું ડાબું જડબું તૂટી ગયું. ત્યારથી પવનસુત હનુમાન તરીકે ઓળખાયા. હનુ એટલે દાઢી (જડબુ). પોતાના બાળક પર ઇન્દ્રના વજ્રપ્રહારથી પવનદેવ કોપાયમાન થયા. તેમણે ત્રણે લોકમાં વાવાનું બંધ કરી દીધું. બધા દેવો પણ ગભરાઈ ગયા. પવનદેવને પ્રસન્ન કરવા બ્રહ્માજીએ વરદાન આપ્યું : ‘પવનદેવ ! તમારો આ પુત્ર યુદ્ધમાં કોઈપણ શસ્ત્ર કે અસ્ત્રથી અવધ્ય થશે. તેનું આખું શરીર વજ્રનું થશે. તે બળવાન થશે. તે વજ્ર અંગબલી થશે. ત્રણે લોકમાં અજન્મા અમર થશે. અપભ્રંશ થતા પવનપુત્ર ત્રણે લોકોમાં બજરંગબલીના નામથી પૂજાવા લાગ્યા. આજે કલિયુગમાં પણ ચિરંજીવી પાત્રોમાં હનુમાનજીનું સ્થાન છે.’