પાર્કિન્સન રોગીની સેવાશુશ્રૂષા અને દેખભાળ – પાર્કિન્સનના રોગીનો ઇલાજ બધી જ રીતે સર્વાગીણ દષ્ટિકોણ અપનાવવો જોઈએ. રોગીની દેખભાળ શારીરિક, માનસિક, આધ્યાત્મિક અને આત્મિક દષ્ટિથી પણ જાણવું જોઈએ. રોગી, નર્સ અને ડોક્ટર વચ્ચે પ્રેમભાવ અને આત્મીયતા હોવી જોઈએ. આવા રોગીની ઇચ્છા આંકાક્ષાઓ અને ભાવનાઓનો સન્માન સાથે ઉપચાર કરવો જોઈએ. રોગ બાબતે રોગીના અનુભવો પણ ધ્યાન રાખીને રોગીને આદર સાથે સમજાવવો જોઈએ. રોગીનો ઇલાજ પૂર્ણ વિશ્વાસ અને ભરોસા સાથે કરવો. ચિકિત્સક અને પરિચારકે અત્યંત ધૈર્ય અને આત્મવિશ્વાસ સાથે રોગીની ભાવનાઓને સમજવી જોઈએ. રોગીની ભાવનાઓ સાથે છેડખાની ના થઈ જાય તેનું ધ્યાન રાખવું. નકારાત્મક અને વિધ્વંસાત્મક વિચાર વિકસિત ન કરે તેનું ધ્યાન રાખવું. ચિકિત્સક મનોવિજ્ઞાન, આધ્યાત્મિક મનોવિજ્ઞાનમાં પારંગત અને પાર્કિન્સન જેવા રોગીઓ દેખભાળ, સેવા-શુશ્રૂષા અને ઇલાજમાં વિશેષ શિક્ષણ પ્રાપ્ત કરેલું હોવું જોઈએ, જેથી કરીને રોગીની જરૂરિયાત મુજબ સામાન્ય સૂચના, તાત્કાલિક-આકસ્મિક ઇલાજ અને વ્યાવહારિક સલાહસૂચન આપી શકાય. પાર્કિન્સન રોગીને ભાવાનાત્મક, માનસિક સહારો, પ્રેમ, સન્માન અને સ્નેહની વધારે જરૂર હોય છે. તિરસ્કાર, લાંછન, પીડિત થવાથી કે પ્રેમ ન મળવાથી રોગનાં લક્ષણો ઉગ્ર બને છે. રોગ વધી જાય છે. રોગી અલગ અલગ સંવેગો અને સંવેદનાઓ, ભાવનાઓ, ક્રોધ, ઈર્ષ્યા, દ્વેષ, રોષ, ભય, અપરાધ, હર્ષ શોક, ગમ, પીડા, રિસાઈ જવું વગેરે પ્રવૃત્તિઓની સાથે સાથે ઇલાજ કરનાર ચિકિત્સકે સંતુલન બનાવી રાખવું અત્યંત જરૂરી છે.