બંધ ઓરડામાં ય રીતુને ધીમા અવાજો તો સંભળાતા હતા. ભીનાં લાકડાંની જેમ એ ધૂંધવાવા લાગી. કરો કાવતરું બધાં ભેગાં મળીને. પણ હું બિલકુલ માનવાની નથી. લગ્ન ? હજી બી.એસ.સી.ની ડિગ્રીને ય એક વર્ષની વાર છે ત્યાં લગ્ન ? પછી ઘર, રસોઈ, એકધારી જિંદગી. પછી પોતાને પણ એક રીતુ. પછી સાંજનો ગોઠવેલો સંવાદ… રીતુને થયું હિન્દી ફિલ્મની હિરોઈનની જેમ પોતે ખંડની એકેએક ચીજનો ઘા કરે. બધું ઊથલપાથલ કરી નાખે. માઉન્ટ એવરેસ્ટ ડોલવા લાગ્યો હતો. (અલબત્ત, આ સમયે તપ કરતા શંકર ભગવાન અને ફૂલોની છાબવાળાં પાર્વતીજી ત્યાંથી જલદી ઊઠી ગયાં હતાં) ઝાંસીની રાણી વીર લક્ષ્મીબાઈ શૌર્યથી તલવારો વીંઝતાં હતાં, ફૂલોરેન્સ નાઈન્ટીન્ગલ ફાનસ ઝુલાવતી દર્દીઓમાં ફરી શુશ્રુષા કરી રહી હતી, સરોજીની નાયડુ કોકિલકંઠે કવિતા ગાઈ રહ્યાં હતાં….. અને… રીતુ પીતામ્બરદાસ મરીવાલા પોતાને ‘જોવા’ આવવાવાળા છોકરાને ચા-નાસ્તો આપવા ઓરડામાં દાખલ થઈ રહી છે. બંને પક્ષના વડીલો આડીઅવળી વાતો કરતાં, એક પછી એક સરકી જાય છે….. ‘તમે જરાક વાતો કરો.’ પાંચ મિનિટ તો મૂંગી જ વીતી જાય છે. પછી છોકરો પૂછે છે… કઈ સ્કૂલમાં ભણ્યાં છો ? ઓહોહો ગુજરાતી માધ્યમાં ? તો તો તમારું અંગ્રેજી પૂઅર હશે ખરું ને ? આઈ સી….. આઈ સી… ધેટ ઈઝ વેરી બેડ. ઓહ ! તમને હિન્દી ફિલ્મનો શોખ છે ? બાપ રે, કેવી મસાલા ફિલ્મ હોય છે ! હું તો ઈંગ્લિશ મૂવી સિવાય….