અમારા ઘરમાં આવતું ‘સંસ્કૃતિ’ માસિક મારા નામે મંગાવતા. એ જમાનામાં એની ગુણવત્તા શ્રેષ્ઠ હતી. વાંચવાનો શોખ કેળવાય અને શ્રેષ્ઠ વસ્તુ મને-અમને મળે. ઉમાશંકરનો ‘ઉત્તરરામચરિત’ અને ‘શાકુન્તલ’નો સમશ્લોકી અનુવાદ બંને મને આપેલાં. મને ખૂબ ગમ્યાં. એમાંથી કાલિદાસને અને ભવભૂતિને વાંચવાની જિજ્ઞાસા થઈ. તેમાંથી જીવનનાં તથ્યો અને સત્યોને કંઈક અંશે પામી એવું અનુભવું છું. સંસ્કૃતનો શોખ વધતાં ભાઈએ મને ભર્તુહરિનું ‘નીતિશતક’ આપ્યું. મને શ્લોક કંઠસ્થ કરવાનું ખૂબ ગમે. કંઠસ્થ થતાં આપોઆપ ભાવાર્થ સમજાય. ન સમજાય તો ભાઈ સમજાવે. આમ, મારા શ્લોક બોલવા, કંઠસ્થ કરવાના શોખને પ્રોત્સાહન મળતું રહ્યું. ઘણાં શ્લોકો, સ્તુતિ, સ્તોત્ર મોઢે કરેલાં. મુ.પૂ.ભાઈની સાથે ગાતી-બોલતી, આનંદ આવતો. આજે તો એમાંનાં ઘણાં ભૂલાઈ ગયાં છે. છતાં ઘણાં ઘણી વાર બોલું છું ત્યારે ક્યારેક એવો ભાસ થાય છે કે ભાઈ પણ સાથે જ છે. હા, ભાઈ સાથે હું ઘણી વાર શ્લોકો ગાતી, ખાસ કરીને સ્તુતિ. અત્યારે પણ જ્યારે વહેલી સવારમાં હું ચા-પાણી બનાવતાં ભીષ્મસ્તુતિ કે ધ્રુવસ્તુતિ ગાતી હોઉં ત્યારે ભાઈ સાથે જ છે એવું અનુભવું છું. પૂ.ભાઈ, સૌ. ભાભીને સાથે સ્તોત્રો કે સ્તુતિ ગાતાં સાંભળવાનો લહાવો કંઈક અનેરો હતો. મને ખૂબ આનંદ આવતો.