દરવર્ષે તે પિતાની સાથે જે માનસરોવરની યાત્રાએ જતી ત્યારે તે રસ્તામાં જ રોકાઈ જતી. પિતા પણ તેને ઈચ્છા હોવા છતાં છેક સુધી જવા મજબુર ન કરતા. સંયુકતાની આંખોની દયનીયતા સામે એક પિતા હારી જતો. નાની વયમા પણ કેટલું વિશાળ વિચારી શકતી હતી સંયુકતા. માનસરોવર પ્રવાસીઓ ને લઈ જતા મજૂરોના છોકરાને તે તેના કબીલામાં રહી ખુશીની પલો આપતી, તેમને શિક્ષણ આપતી.પ્રથમ વખત તો અખિલભાઈને પણ અજીબ લાગ્યું કે યુવાન દીકરીને આમ થોડી એકલી મુકાય ને સાથે આવવા સંયુકતા રાજી નહતી. તેઓ પણ તેની સાથે ત્યાં રહેવાનું વિચારી સંયુકતાના વિચારને પોષણ આપવાનું મનોબળ કેળવી શક્યા.