ગંગાસ્વરૂપ સાસુના ફોનથી હું ભડકી ઊઠ્યો. મુંબઈથી એમની ટ્રેન સવારે ચાર વાગે આવતી હતી. ગાડીના આગમનનો સમય જાણી, વહેલી સવાર અને તેય શિયાળાની વહેલી સવારનો ખ્યાલ મારાં હાડકાં ધ્રુજાવવા લાગ્યાં. સવારે ચાર વાગે સ્ટેશને પહોંચવાનું, મતલબ કે મારે કડકડતી અને અંગેઅંગ ધ્રુજાવતી ઠંડીમાં ત્રણ વાગે ગોદડું ખંખેરીને ઊભા થઈ જવાનું અને હું ગોદડું ના ખંખેરું તોય પત્ની જ મને ખાટલામાંથી ખંખેરી મૂકે ! સાસુ ભલે ગંગાસ્વરૂપ હતાં. મારા ‘મમ્મી’ બન્યાં હતાં. છતાં મને ગુસ્સો આવી ગયો – એ ગંગાસ્વરૂપને દિવસે આવતી ગાડીમાં આવવાનું ના સૂઝ્યું તે રાતે ઊપડતી ગાડી પસંદ કરી ? પણ ગુસ્સાને વાચા આપવાની હિંમત નહોતી. એની કિંમત ચૂકવવી પડે તેની બીક હતી.