અને અહીં જ વિસંવાદ, વિરોધિતા, વિસંગતિ પેદા થાય છે. ગુજરાતી ભાષાનાં ઈનામવિતરકો સાચા પડ્યા છે એના કરતાં ખોટા વધારે પડ્યા છે. દર વર્ષે ઈનામોની લહાણી કરવામાં આવી છે અને શિવકુમાર જોષી કે રંભા ગાંધી જેવાને ઈનામો સતત અપાતાં રહ્યાં છે. દિલ્હીની સાહિત્ય અકાદમીએ કાયદાઓ તોડીને, વાળીને, મચડીને, ગેરકાયદે રીતે 1962માં વિષ્ણુપ્રસાદ ત્રિવેદીને, 1964માં ડોલરરાય માંકડને, 1968માં સુંદરમને, 1974માં અનંતરાય રાવળને, 1978માં હરીન્દ્ર દવેને ઈનામો આપ્યાં છે, જે વિશે મેં એકથી વધારે વાર લખ્યું છે અને હજી સુધી મને આ વિષે કોઈએ ઉત્તર આપ્યો નથી, પ્રતિવાદ કર્યો નથી કે મારો આરોપ ખોટો છે. 1979માં જગદીશ રામકૃષ્ણ જોશી જેવા તદ્દન સામાન્ય સ્તરના લખનારને મરણોત્તર ઈનામ અપાવવામાં આવે છે ત્યારે ઈનામોની બંદોબસ્તનીતિ માટે પુરસ્કાર નહીં પણ તિરસ્કાર થઈ જાય છે. આ મુખ્ય કારણ છે કે ઈનામદાર કલાકાર આવાં ઈનામો સ્વીકારવાની ના પાડે છે, ખુરશી પર બેઠેલાને શત્રુ બનાવે છે. પૈસા ન મેળવીને આર્થિક નુકસાન કરે છે અને ગુજરાતી પ્રજાનાં ચરણોમાં માથું ટેકવી દે છે.