‘પ્રશાંત અને પરિધિને બુધવારે અહીં બોલાવી લઈશ. બુધ, ગુરુ, શુક્ર અને શનિ-ચારેય દિવસએ બંને ફૂલ ટાઈમ નાનાજીને કંપની આપશે...’ મનોમન થોડીક ગણતરી કરીને એણે બંને ભાભીઓ સામે જોયું. ‘શુક્રવારે બઝી વિધિપતી જાય એ પછી શનિવારનો આખો દિવસ અમે લોકો અહીં રહીશું. રવિવારે સવારે એમે ચારેય શાહીબાગ જતા રહીશું...’ લગીર અટકીને જાણે મનોમન બબડતી હોય એમ ધીમા અવાજે બળાપો ઠાલવ્યો. ‘આટલા દિવસની મારી ગેરહાજરીમાં ત્યાંય ઘર ગધાડે ચડ્યું હશે. સુભાષને હજાર વાર સમજાવ્યું તોય એ માનતો નથઈ. જોઈન્ટમાં રહીએ છીએ એટલે ઘણું જતું કરવું પડે છે. મારા દિયર અને દેરાણીને તો તમે સારી રીતે ઓળખો છો. પ્રશાંત અને પરિધિ બિચારાં ઓશિયાળાં બનીને અત્યારે એમના આશરે કઈ રીતે જીવતાં હશે એ એમનું મન જાણતું હશે. આટલા દિવસમાં હું તો એકેય વાર ત્યાં ગઈ નથી પણ એટલું સારું છે કે સુભાષ ત્રણ-ચાર દિવસે ત્યાં આંટો મારીને બાળકોની ખબર પૂછી આવે છે...’ નિઃસાસો નાખીને એણે હતાશાથી માથું ધૂણાવ્યું. ‘નાના ભાઈ અને એની બૈરીએ સુભાષ ઉપર શું જાદૂ કર્યું છે એ સમજાતું નથી. હું કરગરું છું તોય એ લોકોથી છૂટા પડીને અલગ રહેવા એ તૈયાર નથી થતો...’ બંને ભાભીઓ સામે જોઈને તમે સગી બહેનોની જેમ રહો છો ને એકબીજા બાળકોનું પણ ધ્યાન રાખો છો, પણ ધ્યાન રાખો છો, પણ મારે ત્યાં પિક્ચર સાવ અલગ છે...’