મને પૂછે છે, મારી ખુશીની એને પડી છે, એને મારી કદર છે એવી ફીલિંગ્સ પણ પ્રેમને સજીવન રાખે છે. તમે તમારા લોકોને પૂછીને નિર્ણય કરો છો? એક દીકરીની આ વાત છે. એ પરણાવવા જેવડી થઈ હતી. તેના માટે છોકરા જોવાનું પણ ચાલતું હતું. આ દરમિયાનમાં ઘરનું ટીવી બગડી ગયું. નવું ટીવી લેવાનું હતું. મમ્મી-પપ્પાએ દીકરાને પૂછ્યું કે કયું ટીવી લેવું જોઈએ? દીકરીને ન પૂછ્યું. દીકરીને ન ગમ્યું. તેણે ડેડીને કહ્યું કે, મને નહીં પૂછવાનું? પિતાએ કહ્યું, તું હવે ક્યાં આ ઘરમાં વધુ દિવસ છે? તારે તો સાસરે જવાનું છે, તો પછી જે લોકોએ ટીવી જોવાનું છે એને જ પૂછુંને! દીકરીથી રડી પડાયું. હું છું ત્યાં જ મારી ગેરહાજરી નોંધી લીધી. દીકરીએ કહ્યું, પપ્પા મને ખબર છે કે મારે જવાનું છે. હું એવા જ ટીવીનું વિચારતી હતી કે મારાં મમ્મી-પપ્પા અને ભાઈ માટે કયું ટીવી સારું રહેશે! મારા માટે નહોતું વિચાર્યું. દરેક વખતે આપણે ક્યાં આપણા માટે વિચારતા હોઈએ છીએ? ક્યારેક અમુક વર્તન કરીને આપણે આપણા લોકોને જ ઠેસ પહોંચાડતા હોઈએ છીએ. ઠેસ પહોંચાડી દીધા પછી પણ એની વેદના આપણને કેટલી સ્પર્શતી હોય છે? ભૂલની ખબર પડ્યા પછી પણ ભૂલ ન સમજવી કે ન સ્વીકારવી એ સૌથી મોટી ભૂલ હોય છે.