પ્રાચીનકાળના લગભગ રાજાઓ પોતાનો શંખ અવશ્ય રાખતા. અને એમાંયે મહાભારત કાળમાં તો શંખનું મહત્વ જરા હટકે જ છે. વેદ વ્યાસે પણ શંખનું વિસ્તારપૂર્વક વર્ણન કર્યું છે. મહાભારતના યુધ્ધમાં કુરુક્ષેત્ર શંખનાદોથી ગાજ્યું હતું. ભીષ્મ, દ્રોણ, કર્ણ, અર્જુન, યુધિષ્ઠિર, ભીમ અને કૃષ્ણ સહિત બધાં પાસે પોત પોતાના શંખો હતાં અને શંખ ફુંક્યા બાદ જ યુધ્ધનો આરંભ થતો. મહાભારતના યુધ્ધમાં સર્વપ્રથમ શંખ પિતામહ ભીષ્મએ ફુંક્યો હતો. તો અર્જુનનો દેવદત્ત શંખ પણ રણનાદો કરતો. પણ આ બધાંમાં અનેરુ મહત્વ હતું – ભગવાન ક્રિષ્નના પંચજન્ય શંખનું….!