ધીમે ધીમે પરંતુ નિશ્ચલ ચોકસાઈથી દીવાલો બંધાઈ, ઓરડીઓ બંધાઈ. ઓટલો બંધાયો, મંદિર બંધાયું, સદંતર એકલા હાથે વીણેલા પથ્થરને-ખેતરાઉ માટીનું. સાત વરસે ગામના લોકોએ નરી અજાયબી અનુભવી. બાવો તો ભાઈ ગાંડો ન હતો. ધૂની ન હતો, મૂંગો નહતો, કેવળ જાત મહેનતમાં માનનારો હતો ને એકલે હાથે એણે મંદિર ઊભું કર્યું. ને પછી તો ભાવિકોની ભીડથી ને ભજનની ધૂનોથી એ માટીનું મંદિર ગુંજી ઉઠ્યું. આજે એ બાવાનું બાંધેલું મંદિર નથી. એની જગ્યાએ ભાવિકોએ ઊભું કરેલું પથ્થરનું ચૂનાબંધ મંદિર છે. પણ માટીના મંદિરે એ મંદિરનો જે મહિમા બાંધ્યો તે તો આજે પણ છે.