વૃક્ષો દુનિયાભરનાં એકસરખાં, પરંતુ એ વૃક્ષ પર બેસનારાં પંખીઓ અને એ વૃક્ષ તળે વિશ્રામ શોધતાં પથિકો બધે જ નિરનિરાળા. એટલે એકંદરે સંદર્ભ અનોખો જ રહેવાનો, પોતાના મૂળ વતનનો કુલ સંદર્ભ માણસના હાડ-ચામ સાથે સોનામાં સુગંધ ભળાવીને વહેતો હોય છે. ‘મૂળ વતન’ એ કાંઈ નાની-સૂની ઘટના નથી. ઘટને ઘડનારી એ મૂળ માટી છે. બાળક ધરતી પર પહેલાં શ્વાસ લે ત્યારે એના કાને માતૃભાષાના જ ‘ઓય ઓય, હે મા… કે મારા લાલ’, ‘માઝા બાળ’ શબ્દો જ કાને પડે છે, જે ગંગોત્રી બનીને હ્રદયમાં સમાઈ જાય છે. ગંગોત્રીનું જળ ગંગામાં વહેતું થવા દેવું હોય તો નાભિ-નાળ-સંબંધ જાળવી રાખવો જરૂરી છે.