” આવું સાંભળતાં જ એના માણસોએ જીવલાને છોડ્યો ને ગામના માણસોનું આશ્ચર્ય હજી શમ્યું નહોતું ને કૌંણોજી બોલ્યો-” મારા બાપા મર્યા ત્યારે અમે બે…. બે. . ભાઇ હોવા છતાં એકેય હાજર નો’તા, ને મારા બાપાની ચેહ આ દેવાકાકાએ દીધેલી, એ ગણ મારાથી ના ભૂલાય” આંખમાં આવેલા ઝળઝળિયા લૂછતો કૈંણોજી બોલ્યો- “વેર વેરને ઠેકાણે!