સાચું પૂછો તો વિદ્યાર્થીમાં ‘હું શિક્ષણ લઈ રહ્યો છું.’ એવી સભાનતા આવી કે બસ શિક્ષણની બધી રોનક ત્યાં મટી જવાની. નાનાં બાળકો માટે રમત એ સુંદર વ્યાયામ ગણાય છે. એની પાછળનું રહસ્ય પણ આ જ છે. રમતગમતમાં વ્યાયામ તો થઈ જાય છે, પણ ‘હું વ્યાયામ કરી રહ્યો છું’ એવો જાગૃત અનુભવ નથી થતો. રમતી વેળાએ એને મન તો આસપાસની દુનિયા જાણે મૃત્યુ પામી છે. બાળકો તે વેળાએ તદરૂપ બનીને અદ્વૈતનો અનુભવ કરતાં હોય છે. દેહનું કશું સાન-ભાન નથી રહેતું. ભૂખ, તરસ, થાક, પીડા, કશાનો ખ્યાલ નથી રહેતો. સારાંશ, રમત એને મન આનંદ અથવા મનોરંજન બની જાય છે. રમત વ્યાયામરૂપી કર્તવ્ય નથી બની જતું.