અત્યારે તે બધું ખાલી કરતો હતો. રસોડામાંથી બધું ખાલી કર્યુ. બરણીમાંથી બિસ્કીટ, સેવ ગાંઠિયા અને વેફર્સ તો ક્યારનાય ખાલી થઇ ગયા હતા. ફ્રીઝમાંથી દૂધ અને જ્યુસ બ્રેડ બધું ખાલી થઈ ગયું હતું. ડાઇનિંગ ટેબલ પર રાખેલી ફળોની ખાલી ટ્રે પણ તેની સામે દાંતિયા કરતી હતી કે મલકાતી હતી તે મુંજાલ સમજી ન શક્યો. તે આવું બધું ખાલીપણું જોવા કરતાં તેણે ભરેલી બેગ સામે નજર કરી અને હવે તે જેટલું મોડું કરશે તેટલું તેને જ દોડાદોડી વધશે. હજુ તેને ઘણા કામ બાકી હતા. બેંકનું ખાતું બંધ કર્યુ નથી. ભલે ચાલું રહ્યું. તેમાં થોડા પૈસા રાખ્યા હતા. એક વખત બેંકના મેનેજરને મળવાનું મન થયું. માત્ર બેંક મેનેજરને જ….કે પછી સુલુને …..તે મુંબઈ આવ્યો અને પોતાની ઓફિસ જોઇંટ કરી એટલે તેના બોસ મિ.ત્રિપાઠીએ પહેલું કામ તેને બેંકની લોન પાસ કરાવવા માટેના પેપર તૈયાર કરવાનું કહ્યું. આ પેપર તેણે ખૂબ સારીરીતે અને ઝડપથી તૈયાર કર્યા. આ કુશળતા જોઈને ત્રિપાઠીએ બેંકમાં જઈ લોન પાસ કરાવવાનું કામ પણ તેને જ સોપ્યું. તે બેંક મેનેજર પાસે ગયો અને તેણે આ કામ માટે મિસ સુલભા જૈનની ઓળખાણ કરાવી. બસ પછી તો આ પેપર હમણાં અને આ પેપર પછી જોઇશે આમ કરતાં કરતાં તેની અને સુલુની મુલાકાત વધતી ગઈ. એટલું જ નહીં આ ક્લાયન્ટ અને ઓફિસરનો સબંધ ક્યારે દોસ્તીમાં ફેરવાઇ ગયો તેનો વિચાર કરવાનો સમય પણ મુંજાલને કે સુલુ કોઇનેય ન રહ્યો. તેમના સબંધમાં સુલુની મોટી વય કે તેનો ત્રણ વરસનો દીકરો કે સુલુનું વિધવા હોવું કે લોકોની થોડી ચણભણ કંઇ વચ્ચે ન આવ્યું. તેમની દોસ્તી તેમનો પ્રેમ પેલા ગંગામાં તરતા દીવાની જેમ ટમટમ્યા કર્યો.