અમારા કૉમ્પ્લેક્સમાં એની એન્ટ્રી પણ નાટકીય હતી. અમારી બિલ્ડિંગમાં ભોંયતળિયે રહેતાં રેખાબહેન અમારી ગલીના નાકે બેસતી શાકવાળી પાસેથી શાક લેવા ગયાં હતાં. એની રેકડી ફૂટપાથ પર ચઢાવેલી હોય એટલે આપણે ફૂટપાથ પર ચઢીને શાકભાજી ખરીદવાનાં. ઊભા રહેવાની જગ્યા બહુ જ સાંકડી. તે દિવસે રેખાબહેન શાકભાજી ખરીદીને ફૂટપાથ પરથી ઊતરતાં હતાં અને લથડિયું ખાધું. ઠીક એ જ સમયે 12-13 વર્ષના એક છોકરાએ એમને જાણે ઝીલી લીધાં અને પડતાં બચાવ્યાં. રેખાબહેનની આંખમાં કૃતજ્ઞતાનાં આંસુ છલકી ગયાં. ‘અરે, મારા બાલગોપાલે મને ઝીલી લીધી, હું પડી ગઈ હોત તો ! મારું મોઢું છોલાઈ ગયું હોત, માથામાં વાગ્યું હોત તો ! માથે પાટાપિંડી બાંધીને ઘરમાં બેસી રહેવું પડતે. વાહ, મારા બાલગોપાળ, તેં અણીને વખતે મને ઝીલી લીધી !’