પાટ ઉપર માથું ટેકવી હું નીચે બેસી ગઈ, જેથી મારી પીઠ ઉપર એ સહેલાઈથી ફેરવી શકે, જોકે એને શ્રમ તો પડે જ ! દુ:ખાવો અસહ્ય હતો. સામાન્ય રીતે દસ-પંદર મિનિટમાં રાહત થઈ જાય એને બદલે ત્રીસ-ચાલીસ મિનિટ એના નાનકડા ને નાજુક હાથ વજનદાર ગરેડી ફેરવતા રહ્યા ! ગરેડી ફેરવતી જાય અને વારે વારે પૂછતી જાય : ‘મમ્મી, તને સારું લાગે છે ?’ એનું માન રાખવા હું કહું કે સારું લાગે છે પણ ચહેરાના ભાવ તો ચાડી ખાય જ ! દુ:ખાવાના કારણે પાછળ માથું ફેરવી હું એનો ચહેરો ન જોઈ શકું, પણ એ તો સહેજ આગળ ઝૂકી મારો ચહેરો જોઈ જ લે ! મારી પીડા વાંચી લે ને કહેશે :