જે ગુનાહને ઈન્સાન હલ્કો ગણે છે, ન તો તેના ઉપર શરમીંદા થાય છે અને ન તેના માટે ઈસ્તીગ્ફાર કરે છે તો ધીરે ધીરે આ જાતના ગુનાહો ભેગા થતા થતા એક પહાડ બની જાય છે. ત્યારે આ ગુનાહોનો પહાડ સામે આવે છે જ્યારે ઈસ્તીગ્ફારનો સમય વીતી ગયો હોય છે. હવે ગુનાહો હોય છે અને પસ્તાવાનો અવકાશ નથી હોતો. હવે ફકત અઝાબ હોય છે જેને સહન કરવો સહેલો નથી.