(મિશ્ર-સોનેટ) આકાશને  ઝુમ્મર  કો  મઢેલા તારા કશી તારી અપૂર્વ આભા જે  સ્વર્ગની  સુંદરતા   બનીને રેલી  રહે   તેજલ  રશ્મિધારા  પૃથ્વી થકી કેટલું ઉચ્ચ આસન બિરાજવાને   યુગના  યુગોથી અમાસમાં  યે  અદકો  પ્રકાશ શું  ભાગ્ય તારા  તવ  તેજવંત  કહું અરે ત્યાં અહીં  શું નિહાળું જડાયલા  પાય   ઉખેડી   દૈને તું  ઊડવા  મુક્ત  મથંત  વ્યર્થ વ્યથાથી  ઈર્ષ્યાભરી આંખડીએ  નિહાળતો  મસ્ત  ઊડી  રહેલા પૃથ્વીપટે   કોઈક   આગિયાને!