શરદ જોડે ગરબા અને દિવાળીની મીઠાઈ અને ફટાકડા; હેમંત-શિશિરની ઠંડી, ધુમ્મસ, તાપણાં, ઉત્તરાયણના પતંગ ને ખરતાં પાંદડાં… એમ તે લોકોની મર્યાદિત સગવડ વચ્ચેય છોકરાંઓને જિંદગીને દિલ ભરીને, ઊછળતાં-કૂદતાં માણતાં જોઈ શ્રદ્ધા પણ રોજ સ્કૂલ જવા અધીરી હતી. હવે વારો આવ્યો ૠતુરાજ વસંતનો. શ્રદ્ધાને વસંત ખૂબ ગમતી. વાસંતી રંગ તેનો પ્રિય રંગ. એના ઘરના બાગમાં વસંતના આગમનની છડી પોકારતો, પાંદડાં ખર્યા પછી ફૂટતી નાની-શી લાલ કૂંપળ જોઈને જ એ ખીલી ઊઠતી. એણે તો વર્ગમાં જઈ ઉત્સાહભેર કહ્યું, “આજે હું એક એવી ઋતુની વાત કરવાની છું, જે બધાંને ખૂબ ગમતી હોય છે ! બોલો તો શું નામ એનું ?” એને એમ કે ક્લાસ આખો જોરથી બોલશે, “વસંત !” – પણ એને બદલે ક્લાસ આખો મૂંગો મંતર. તે તો ભોંઠી પડી. “અરે વર્ષા – શરદ – હેમંત – શિશિર પછી આવે છે ને…” “વસંત…?” કોઈ ધીમેથી અર્ધાપર્ધા પ્રશ્નાર્થ સાથે બોલ્યું. એણે નજર ફેરવી છોકરાઓ તરફ. તે કેતન હતો. કેતન તો હોશિયાર છે ! એનેય અવઢવ છે.