‘દીકરી પઢાવો અને દીકરી બચાવો’નું અભિયાન સમગ્ર દેશમાં ચાલે છે, પરંતુ દરેક દીકરીના નસીબમાં ભણવાનું લખેલું નથી હોતું. રસ્તા પર વાંસ ઊભા કરી સામસામે દોરડા બાંધીને તેના પર ચાલી અવનવા કરતબ દેખાડતી નાની-નાની દીકરીઓ આપણે અવાર-નવાર જોતાં હોઈએ છીએ. ઘણા લોકો તો તેની સાથે માતા હોય કે પિતા, તેમને સલાહ પણ આપે છે કે અરે, આટલી નાની દીકરીને આમ રસ્તા વચ્ચે નચાવ્યા વિના ભણવા મુકો. જોકે, ઘણીવાર માતાનો જવાબ સાંભળીને તે સજજન નીચી મૂંડી કરીને જતા રહેતા હોય છે. માતા કહેતી હોય છે, ખાવાના પૈસા નથી, ભણાવું કઈ રીતે. હમણાં થોડા દિવસ પહેલાં આબુ જવાનું થયું ત્યારે આવી જ એક દીકરીને દોરડા પર કરતબ બતાવતી જોઈ. તે દીકરી જ્યાં પોતાની કલા બતાવી રહી હતી તેની બિલકુલ પાછળ એક શાળાનું બોર્ડ હતું. જેની પર લખેલું હતું ‘રાજકીય બાલિકા ઉચ્ચ માધ્યામિક વિદ્યાલય, આબુ પર્વત.’ આવું માત્ર આબુમાં જ થાય છે તેવું નથી, આખા દેશમાં એવી ઘણી દીકરીઓ છે જે ભણવા ઇચ્છે છે, પણ ભણી નથી શકતી. મૂંગા મોઢે આવાં કામ કરતી દીકરીઓ અને સરકારી શાળાના આવાં બોર્ડ પર નજર કરીએ તો સમજાય કે સમાજ ક્યાં જઈ રહ્યો છે.