બાલ્યાવસ્થા, યુવાવસ્થા ને વૃદ્ધાવસ્થા આ જીવનનો સ્વાભાવિક ક્રમ છે. પરંતુ મારા જીવનમાં આ અવસ્થાઓ પોતાના વારા મુજબ ન આવી. બાલ્યાવસ્થા પછી તરત વૃદ્ધાવસ્થા આવી ગઈ ! 25 થી 50 સુધીનો ગાળો વૃદ્ધાવસ્થાનો રહ્યો. એ દરમિયાન મેં વિદ્યાર્થીઓને ભણાવવા સિવાય બીજું ખાસ કાંઈ ન કર્યું. આમેય મેં ખાસ કાંઈ નથી કર્યું, પણ આ ગાળામાં તો કાંઈ જ ન કર્યું. આ મારી સર્જનાત્મક રિક્તતાનો કાળ છે. પરંતુ પચાસની વયે મેં નર્મદાકાંઠેની પદયાત્રાઓ શરૂ કરી. પૂ. નંદબાબુએ સૌંદર્ય જોવાની જે દષ્ટિ આપેલી અને જે પચીસ વર્ષો સુધી નિદ્રામગ્ન રાજકુમારીની જેમ નિસ્પંદ પડી હતી, એ જાણે આળસ મરડીને જાગી. સાચી વાત તો એ છે કે આ પદયાત્રાઓ મેં મારાં ચિત્રો માટે નવા વિષયો, નવા રૂપાકારો અને નવાં રંગ-સંયોજનોની ખોજના ઉદ્દેશથી કરેલી. એ વેળા પ્રવાસવર્ણન લખવાની કોઈ વાત મનમાં નહોતી. પરંતુ ત્યાંથી આવ્યા બાદ ચિત્રો તો બન્યાં જ, પ્રવાસવર્ણન પણ લખાતાં ગયાં. આમ નર્મદાએ એક ચિત્રકારને લેખક પણ બનાવી દીધો. આનાથી લાભ એ થયો કે જ્યારે મને લાગે છે કે નર્મદાનું અમુક સૌંદર્ય શબ્દોમાં ઠીકથી વ્યક્ત નહીં થઈ શકે, આને માટે રંગો-રૂપાકારો ઠીક રહેશે, ત્યારે હું એને ચિત્રોમાં વ્યક્ત થવા દઉં અને જ્યારે લાગે કે આને માટે શબ્દો ઠીક રહેશે, ત્યારે શબ્દોમાં કહું.