‘કુમારી ! કુમારી ! તું મને એકલો નઇં મૂકી શકે. તારા વિજોગની વસમી વેદના હવે મારાથી નહીં જીરવાય. આ દંભી દુનિયાને અલવિદા કરીને હું આવું છું. આપણાં સ્વપ્નનો મહેલ હવે સ્વર્ગમાં રચીશું.’ એટલું બોલતો રસિયો ઝેરનો પ્યાલો હસતે મુખે ગટગટાવી ગયો. વર્ષો આવીને વહી ગયાં પણ અમર પ્રેમીઓ તેમની યાદ અવનિ પર દંતકથાઓ રૂપે મૂકતાં ગયાં છે.