સુંદરવનમાં વરસાદ થતો ન હતો. નદી તળાવો સુકાઈ રહ્યાં હતાં. વૃક્ષો, છોડવાઓ અને વેલા કરમાઈ રહ્યા હતા. પ્રાણીઓ તરસથી બેબાકળાં થઈ રહ્યાં હતાં. ચોમાસાની ઋતુ પસાર થઈ રહી હતી. છતાં આકાશમાં વાદળોનું કોઈ નામોનિશાન દેખાતું ન હતું. હાથીભાઈએ બધાં પ્રાણીઓને એક ખુલ્લા મેદાનમાં બોલાવ્યાં. તેમણે પ્રાણીઓને સંબોધન કરતાં કહ્યું, ‘મને એમ લાગે છે કે વરસાદી વાદળો આ જંગલનો રસ્તો ભૂલી ગયાં છે. આપણે તેમને બોલાવવા સંદેશો મોકલવો પડશે.’