ગંભીર થઇને જાણે પોતાની જાતને કહેતો હોય તેમ બોલ્યો “ભાયુ,આજે તમે પેલી વારકુ પુયસુ એટલે કવ સુ. તમે જો કોઇનેય ક્યોને તો શેરીના હડમાનનીઆણ્ય સે. મને ય બઉ મુંજારો થાય સે ઘણી વાર તો. પણ તમે જ ક્યો હું સુ કરૂ ?ઘણી વાર રાતે સે ને, મને મારી માં બઉ સાંભરે સ. ઘણી વાર ઇની હાઇરે વાતુય કરૂ સુ .. . ‘માં તને સેજેય વસાર નો આઇવો ? મને હાવ આમ એકલો મેલીને વઇ ગઇ ?એક તો તું વઇ ગઇ, ને ઉપરથી આ સંધાય મને બુંદીયાળ કે . . . હવે તું કે, મારૂહાલતુ હોત તો મેં તને જાવા દીધી હોત કાંઇ ?અકલમઠ્ઠા સે હઉ. પણ માં મને ખબર સે કે નરબદામા,મોટા મામા, નાના મામા, દાદા, ઇ બધાયને સે ને, તું બઉ વાલી હતી, નેએમાંય તુ વઇ ગઇ એટલે એની દાઝ કાઢેય કોની ઉપર ?હાચુ કવ ને તો ઘણી વાર તો મારાથી માર નથી સેવાતો. રાતે ડીલ દુખે,કોઇ પુસે ય નય ને એકલા એકલા બવ રુંગા આવે,પણ એક વસાર આવે ને એટલે બઉ ટાઇઢક થાય . . . ક્યાં હુધી આ બધાય આવા નિંભર રેહે ?મારી મારીને કોઇ દી થાકહે નૈ ? આજેનૈ ને કાલે આ બધાયને ભાન પડસે, તાણે આ બધાય મને તારા જેટલું જ વાલ કરવાના સે.’ તમેહંધાય જોજો, એક દી આ બધાય મને એટલું વાલ કરસેને કે હું મુંઝાઇ જાવાનો . . . !”