“બરાબર છે, શું સ્ટેશન આવ્યું ? વાંદરા, હજુ ઘણો વખત છે. ઉભા રહો, હું જરા બીડી ચેતાવી લઉં”, કહી કવિરાજે વાત કરવા માંડી – “જુઓ, હવે આધુનિક કાવ્યો તરફ ફરીએ, લલિતની શૈલીમાં મારી પૂર્ણતા અદભુત છે. લાલિત્ય એ મારી ખાસ મિલકત છે. અરે, તેની હાલની ખૂબી કંઈ ન્યારી જ છે. એક જ શબ્દને આમતેમ ગોઠવી જે કાવ્યમયતા લલિતનાં કાવ્યો પ્રસારે છે તેની બરોબરી કોણ કરી શકે તેમ છે ? તેમાં હમણાં એ રીત પૂર્ણતાએ પામી છે અને ખાસ કરીને જ માસિક પત્રોમાં લેખો નહીં હોય અને પાનાં વધુ દેખાડવાં હોય તેને બહુ રુચિકર લાગે છે, કારણકે કાવ્યની એક પણ લીટી ત્રણ શબ્દોથી વધતી નથી. એક શબ્દ લો; ‘દુખ્યું’, હવે આપણે કાવ્ય કરીએ –