સત્યને સત્ય તરીકે સ્વીકારવું અને હકીકતને સભાનપણે સ્વીકારવાથી મનુષ્યને સુખનો માર્ગ મળે છે. જે સત્યને સમજતો નથી, હકીકતને સ્વીકારવા માંગતો નથી, અર્થાત ન જોયેલા સુખને શોધવા મથે છે, જે તર્ક સંગત હકીકત નથી તેની પાછળ સમય બગાડે છે, તેને અંતે દુઃખ અને વિલાપ જ મળે છે. ઘણીવાર સત્ય ખૂબ જ સરળતાથી સમજી શકાય છે, પરંતુ આપણું મન ભૂતકાળના અનુભવ અને માન્યતાઓનું ગુલામ બનીને જ રહે છે. જયારે મન નબળું હોય છે, મન વશમાં નથી, હકીકતને જોઈ નથી શકતું ત્યારે જેમ તૂટેલા ઝૂંપડામાં વરસાદનું પાણી ઘુસી જાય તેમ, મનુષ્યના જીવનમાં દુઃખ અને વાસના ઘર કરી જાય છે. મનુષ્યે મનને પોતાની સુરક્ષા માટે હકીકતોથી સભાન અને વર્તમાનકાળમાં રાખવું જોઈએ. મનની હરકતો અને ખોટા વિચારો સામે હમેશાં સતર્ક રહેવું જોઈએ. જે શક્ય નથી, તેના વિચારોને ત્યાગવા જોઈએ. નબળા મનને લીધે મનુષ્ય જીવનભર પાપ આચરે છે, ખોટી સંગતમાં પડે છે, ખોટા આકર્ષણની પાછળ દોડી પાપમાં પડે છે. આવા મનુષ્યને અંતે મૃત્યુ સમયે પોતાના પાપને લીધે શાંતિ મળતી નથી. નાના નાના સુખો માટે, લાલચને માટે મનુષ્ય પોતાના સ્વજનો સાથે સંબંધ બગાડે છે. તેનું સ્વજન અંતકાળે તેની સાથે નથી રહેતું, અપમાન અને અન્યોથી ત્યજાયેલ આવા મનુષ્યને પરલોકની ગતિના વિચારે પણ દુઃખ ઉપજી આવે છે. પરંતુ જે મનુષ્ય જિતેન્દ્રિય છે, સભાનપણે વર્તમાનમાં જીવીને સર્વે પદાર્થોનું યથાર્થ દર્શન કરે છે, મનને વશમાં કરીને સંસારમાં રહે છે, તેને મૃત્યુ સમયે પણ સુખ મળે છે, તેને પરલોકની ચિંતા સતાવતી નથી. કોઈ પણ પાપ આચરતા કે જીવને તકલીફ આપતા પહેલાં શું આ યોગ્ય છે? તેનો વિચાર કરી લેવો જોઈએ.