એ કુંભનદાસજીની એક ભત્રીજી હતી. તે જમનાવતાથી બેજર(જવ ચણા) નો આટો કથરોટમાં ભરીને કુંભનદાસજીની રસોઈ કરવાને માટે લાવતી હતી. એ ભત્રીજીને એક વ્રજવાસીએ કહ્યું, તું જલદી જા. કુંભનદાસજી પાસે રાજા ગયો છે. એ કઈ આપે તો તું લેજે. કેમ જે કુંભનદાસજી તો અડશે પણ નહીં. ત્યારે એ ભત્રીજી જલદી કુંભનદાસજી પાસે આવી, ત્યારે કુંભનદાસજીની દૃષ્ટિ એક વૃક્ષ તરફ હતી. તે જોઈને કહે કે બાવા! રાજા બેઠો છે, કંઈ એનું સમાધાન કરો. ત્યારે કુંભનદાસજી કહે, કે શું કરું? બેઠો છે તો કઈ વાત કહેતા હતા તે પણ ભાગી ગયા. હવે વાત કહેશે કે નહીં કહે? ત્યારે શ્રીગોવર્ધનનાથજી આ ઈશારાથી કહે, કે હું તારા ઉપર ઘણો પ્રસન્ન છું. હું વાત કહીશ, તું ચિંતા ન કર. ત્યારે કુંભનદાસનું ચિત્ત ઠેકાણે આવ્યું. આ કુંભનદાસ અને શ્રીગોવર્ધનનાથજીની વાતો રાજા આદિ કોઈએ જાણી નહીં પછી આ કુંભનદાસજીએ ભત્રીજીને કહ્યું, બેટી! આસન અને આરસી લાવે તો હું તિલક કરી લઉં. ત્યારે ભત્રીજીએ કહ્યું કે બાવા! (ઘાસનું) આસન પાડી ખાઈ ગઈ. અને આરસી (એટલે કથરોટનું જલ) પી ગઈ છે.