મુઠ્ઠીઓ  ખૂલે   ને  મડદાં   નીકળે વૃક્ષની     ખંડેર   ભૂમિ    ખોદતાં કોઈ   અશ્મીભૂત   શ્રદ્ધા    નીકળે  માર્ગમાં  આવે   છે  મૃત્યુની  પરબ જ્યાં  થઈ  હર  એક  રસ્તા નીકળે ‘ર’   નિરંતર  મેશમાં  સબડે  અને સૂર્ય  પણ  નીકળે તો  કાળા નીકળે -રમેશ પારેખ