દ્રોણવધ મહાભારતમાંનો એક અવિસ્મરણીય પ્રસંગ છે. દ્રોણના પ્રશ્નનો યુધિષ્ઠિરના મુખમાંથી ઉત્તર બહાર નીકળ્યો અને ત્યાં સુધી જમીનથી ચાર આંગળ અધ્ધર ચાલનારો તેનો રથ તત્ક્ષણે જમીન પર ઊતર્યો, એ આ પ્રસંગે ભારતીય મન પર કોરેલું દૃશ્ય આજે અઢી હજાર વર્ષો એમનું એમ ટકી રહ્યું છે. વ્યાસે કથામાં અહીં આણેલો ‘कुंजर’ અને તેમણે કરેલો તેનો ઉપયોગ તો અજોડ છે ! કુશલ અને નાટ્યપૂર્ણ પ્રસંગરચના એ વ્યાસની શૈલીનું વૈશિષ્ટ્ય દ્રોણવધની રચનામાં પણ જોવા મળે છે. કથામાં દ્રોણવધ એકાએક થયો નથી. કથામાં અગાઉ બનેલી વિવિધ ઘટનાઓ, કથામાંની સદ્ય:સ્થિતિ, દ્રોણનો સ્વભાવ, દ્રોણના વધમાં સહભાગી થયેલા પાંડવપક્ષમાંનાં કથાપાત્રોના સ્વભાવ, આ અને તત્સમ ઇતર બાબતોના સંમિશ્રણથી આ પ્રસંગે વિવિધ ક્રિયા-પ્રતિક્રિયાઓ થઈ રહી હતી. દ્રોણવધની ઘટના વ્યાસે તે ક્રિયા-પ્રતિક્રિયાઓ અને દૈવ એ બંનેના પરિપાકરૂપે મેળવી આણી છે. મહાભારતની કથામાં દ્રોણવધ પ્રસંગને મહત્વનું સ્થાન છે. કૌરવપક્ષનો બીજો અને છેલ્લો અતિરથિ અહીં રણભૂમિ પર ઢળી પડ્યો છે; કૃષ્ણે પાંડવોને કરેલી પહેલી ધર્મબાહ્ય સ્પષ્ટ સૂચના કથામાં અહીં જોવા મળે છે; અને યુધિષ્ઠિરને તેના આ પ્રસંગના વર્તનને કારણે કથામાં આગળ ઉપર નરકનું દર્શન કરાવવામાં આવ્યું છે. દ્રોણવધમાંનો અધર્મ, તે વધમાંનું છદ્મ, અને તે વધમાંની નીચતા, આ બધાં પરથી તે વધ થયા પછી થોડી વારમાં રણાંગણમાં બે મહત્વની ઘટનાઓ બની છે.