મનમાં સારું પણ ધરબાયેલું પડ્યું છે અને ગંદકી પણ પડી છે. આપણા પ્રશ્નો, આપણા વ્યવહારોની નીપજ છે અને વ્યવહારો મનમાં જે પડ્યું છે તેમાંથી આકાર લે છે. કોઈની કૃપા થાય તો અને પોતાને પોતાના વર્તનની પીડા થાય ત્યારે આત્મનિરીક્ષણ થાય. હું મારી જાતને પૂછું, મને બાપુની રામકથામાં શું કામ ગમે છે ? થોડા થોડા દિવસે જુદાજુદા સ્થાને યોજાતી રામકથામાં ‘કાં આટલો મોટો માનવ મહેરામણ વિલસે છે ?’ કારણ કદાચ એ છે કે આપણને આપણી બુરાઈની ખબર છે અને અચ્છાઈની શોધ છે. એથી એક વખતે એવો વિચાર સૂઝ્યો હતો કે બાપુની રામકથા એ સારપની ખેતી છે. એમને માણસ માત્રની ભીતરમાં ધરબાયેલી સારપ સાથે નિસ્બત છે. વાવેતર થાય એટલે નિંદામણરૂપી ઘાસ ઊગે, જે કાઢી નાખવાનું હોય. એટલે એમની કથા જાત સાથે વાત કરવાનું એકાંત છે.