આ વાતને આગળ આણવાની જરૂર એટલા સારુ જણાઇ છે કે બઘા લોકો આજકાલ આપણી ભાષાને જ સુઘારવામાં મંડી પડ્યા છે. તે ભાષામાં જેમ ભારે શબ્દો, ને તરેહવાર ઇબારતો દાખલ થાય તેમ ભાષા સુઘરી એમ માને છે, આનું નામ અમે લેશ પણ સુઘારો ગણાતા નથી. જ્યારે વિચારો સારા થાય, બુઘ્ઘિ વઘારે ખેડાય, ત્યારે જ અમે તો સુઘારો થયો માનીએ છીએ. જ્યાં શુઘ્ઘ અને ઉચ્ચ પ્રકારના વિચારનું પૂર જોસભેર દોડે છે ત્યાં શબ્દ રચનારૂપ પુષ્પપત્રાદિ તો સહજ તણાતાં ચાલે છે. આ ઠેકાણે ફારસી શબ્દ કેમ લખ્યો ને આ ઠેકાણે સંસ્કૃત કેમ લખ્યો એવી આભળછેટથી અમે ડરતા નથી; પણ અમુક વિચારપઘ્ઘતિમાં ગોળો પિંડાળો વળતો હોય તેથી અમે બહુ ભય પામીએ છીએ; વિચારોની નિર્માલ્યતા દેખી છેક ખિન્ન થઇ જઇએ છીએ. આજકાલ આપણી ભાષામાં હજારો પુસ્તકો નીકળે છે; કવિતા, નાટક, રાગ, રંગ, અનેક બહાર પડે છે. પણ તે બઘામાં અમે ઘણે ભાગે ઉપરની જ ટાપટીપ દેખી દુ:ખી છીએ. સારામાં સારાં ગણાતાં પુસ્તકોમાં પણ ભાષાની ટાપટીપ વિના બીજું અમે દેખતા નથી! ઉચ્ચ પ્રકારના વિચારવાળા ગ્રંથો છેક આંગળીએ ગણી શકાય તેટલા જ છે; પણ ભાષાના ભપકાવાળા અનેક છે. એવાથી ભાષા ઉન્નત થઇ મનાતી હોય તો ફૂલઝાડથી જ જમીન પણ ફલદ્રુપ થઇ મનાય.