હવે હું મૂર્તિખંડન વિશે કહેવા માંગું છું, કારણ કે મૂર્તિઓને ખંડિત કરવી, બાળી નાંખવી કે ચોરી લેવી એ ખ્રિસ્તીઓ અને મુસ્લિમોની આદત અને માન્યતા છે. મીનાક્ષી જૈને એમાં ખુબ જ કુશળતાભર્યું, મૌલિક તેમજ પાયાનું (અને) વિવાદાસ્પદ સંશોધન કર્યું છે. વામપંથી ઈતિહાસકારો જેવા કે મોહમ્મદ હબીબથી શરૂઆત કરીને છેક રોમિલા થાપર સુધી સૌ (ખ્રિસ્તીઓ અને મુસ્લિમો દ્વારા કરાયેલા) મૂર્તિખંડનને ખાસ મહત્ત્વ નથી આપતા અને એને કારણે થયેલા નુકસાનનું અને એમના જંગલીપણાનું મુલ્ય બને એટલું ઓછું આંકવા પ્રયત્ન કરે છે. ઘણા પશ્ચિમી ઈતિહાસકારોએ પણ આ દ્રષ્ટિકોણને પુષ્ટિ આપી છે. તેમના મતે આ કહેવાતા “મંદિરોનો વિધ્વંસ” એ એક અંગ્રેજોએ વહેતી કરેલી દંતકથા હતી કારણ કે હિંદુઓ અને મુસ્લિમો એક સમાજ તરીકે હળીમળીને રહે તેવું અંગ્રેજો ઈચ્છતા ન હતા. રિચાર્ડ ઈટને એક લેખ લખ્યો હતો, “ઈન્ડો-મુસ્લિમ રાજ્યોમાં મંદિરોનો વિધ્વંસ (Temple destruction in Indo-Muslim states)”, જેમાં એમણે લખ્યું હતું કે એક હજાર વર્ષમાં વધુમાં વધુ એંશી મંદિરો તોડી પડાયા હતા. રિચાર્ડ ડેવિસે એક પુસ્તક લખ્યું હતું, “ભારતીય મૂર્તિઓનું જીવન (Lives of Indian images)”, જેમાં તેઓ લખે છે કે તુર્કીઓ ભારતમાં આવ્યા એ પહેલા ભારતમાં મૂર્તિઓ ચોરવાની અથવા તોડી પાડવાની રીત પ્રચલિત હતી જ અને તુર્કીઓએ તો માત્ર એ પ્રચલિત રીતનું અનુકરણ જ કર્યું. બીજા અનેક લેખકોમાં શેલ્ડોન પૉલોક પણ આ કથન સાથે સંમત થાય છે અને એની ફળશ્રુતિ એ છે કે હિન્દુઓએ મુસ્લિમ લોકો દ્વારા મૂતિઓના થતા ખંડન વિશે ફરિયાદ કરવી નહીં કારણ કે મુસ્લિમો અગાઉ હિંદુઓ પોતે પણ આ જ કાર્ય કરતા હતા.