યુવાન મંજુલા અત્યારે આંખ સામે દેખાતી હોય એમ એ લગીર અટક્યો. ‘નખશિખ આરસની પૂતળી જેવી મંજુનાં રૂપનું વર્ણન કરવામાં આ ઉંમરે તો શબ્દોનાય ફાંફા પડે. તારી આગળ ખોટું નહીં બોલું. મંજુ આવે અને જાય ત્યારે એનાં દર્શન કરવા માટે અમે બધા દોસ્તારો અપ ટુ ડેટ થઈને ઊભા રહેતા. પણ એ તેજતર્રાર વછેરી અમારી સામે નજર પણ નહોતી કરતી. ચબરાક અને ચાલાક મંજુ માત્ર રૂપાળી નહોતી; ચીવટ અને ચોક્સાઈથી થાક્યા વગર મજૂરી કરવાની એને આદત હતી, એટલે ચાર-પાંચ મહિનામાં તો એણે પેઢીમાં પોતાનું સ્થાન બનાવી લીધું...’