ભજન પૂરાં થયે બૂટને પગમાં સુરક્ષિત કરતો મૂળજી સંતના સુરીલા ગળાની વાહ વાહ વચ્ચેથી સરતો હજુ તો ઘરે પહોંચે એ પહેલાં જ ગામમાં ગોકીરો મચી ગયો. ભજન સાંભળી ઘેરે ગયેલા ભેરુને એરુ આભડ્યો હતો. ભાંભરતા બળદને નીરણ નાખવા વાલજીએ જેવો ઘાસનો પૂળો પકડ્યો કે સાપે ડંખ દીધો. ઘરે પહોંચ્યા ન પહોંચ્યા કે સૌ કોઈ વાલજીની ખબર જોવા ધસ્યા. મારતે પગલે મારગ બદલતો મૂળજી દોડવા જેવું ચાલતો ભેરુની વહારે ધાયો. ફળીમાં જામેલી ભીડને ચીરતો તે ઓસરીમાં પહોંચ્યો ને ચિંતામાં જ, બૂટને ફંગોળતો હાંફળો-ફાંફળો ઘરમાં ઘૂસ્યો. સવજી ભૂવો, વાલજીને સાજો કરવા કાળો દોરો ગૂંથતો કંઈક ગણગણી રહ્યો હતો. ‘લ્યા, કોઈ શે’રથી દાક્તરને બોલાવો’, કહેતો તે ફાળિયું છોડી વાલજીને હવા નાખવા લાગ્યો. બે જણા દોડ્યા. મોટર સાયકલવાળાને શોધી શહેર ભણી દોડાવ્યા. ‘કોઈ પાણી લાવો…’ કહેતા મૂળજીએ વાલજીના કેડિયાની કસીને બાંધેલી કસો છોડી. ચોરણીનું નાડું ઢીલું કર્યું ને પગના જોડાને દૂર કરવા જતાં જ તેને પોતાના બૂટ યાદ આવ્યા. રઘવાયો તે, વાલજીના સમાચારે દોડી આવી, બૂટને બહાર ફંગોળતો દોડી આવ્યો હતો તેનું તેને ભાન થયું. શરીરે પરસેવો વળી ગયો. વાલજીના પગનાં જોડાંને એમ જ રહેવા દઈ, તે ઊભો થયો. ચોતરફ ટોળે વળેલી ભીડને હડસેલતો, ઓસરીમાં જવા મથતો તે મારગ કરતાં બોલ્યો : ‘લ્યા, હટો આઘા ! જગા કરો, હવા આવવા દ્યો !’