પાકિસ્તાન અને ભારતમાં પણ ઉર્દૂ ગદ્યકાર તરીકે પ્રસિદ્ધ એવા ઇંતિઝાર હુસૈનની વાર્તાઓના અનુવાદ જાણીતા વિવેચક અને અનુવાદક એવા શરીફા વીજળીવાળાએ કર્યા છે. હુસૈનની વાર્તાઓનું અનુસંધાન પ્રાચીન ભારતીય સાહિત્ય સાથે સીધું અનુભવાય છે. ભારતની જ ભૂમિમાં જન્મેલા પણ ભાગલા પછી પાકિસ્તાન જઇ વસેલા હુસૈનની વાર્તાઓ આપણા માટે અજાણ્યા પરિવેશની કે અજાણ્યાં પાત્રોની નથી લાગતી, અજાણી લાગતી નથી. પાકિસ્તાન પાસે સ્વાભાવિક જ પોતાનો કોઇ આગવો વારસો નથી, એને સાંસ્કૃતિક રીતે સ્વતંત્ર એવું કોઇ પૂર્વ અસ્તિત્વ નથી- બીજી બાજુ કટ્ટરવાદી પરિબળો ભાગલા પહેલાનું કંઇ સ્વીકારવા તૈયાર પણ નથી અને સ્વીકારનારને પણ પાકિસ્તાનમાં સ્વીકારવા તૈયાર ન હોવાથી ખાસ કરીને બૌદ્ધિક વર્ગ માટે, કલાકારો માટે મુશ્કેલ અવસ્થા ઊભી થાય. એવી જ સ્થિતી છે લાચાર, પરવશ અને વિચારશૂન્ય થઇ ગયેલા સામાન્ય જન માટે- એ તો અનુસરનારાં છે, ઘેટા જેમ દોરવાઇને પાકિસ્તાનમાં હિજરત કરી ગયેલો વર્ગ. એ પણ એની સામે આવેલી દારૂણ વાસ્તવિકતાના કારણે સ્તબ્ધ છે. સંપાદકે લખ્યું છે તેમ- ‘સપનું બની ગયેલાં ગામ-ઘર, ગામની ગલીઓ, ત્યાં વીતેલું બાળપણ વગેરે આલેખતા હુસૈન જાણે કે વાર્તા-નવલકથા દ્વારા જિવાયેલા જીવનને ફરીથી જીવે છે... ઇંતિઝાર હસૈન જેવા સર્જકોનું સાહિત્ય આપણને દિલાસો આપે છે કે ભારતનું વિભાજન રાજનૈતિક વિભાજન હતું, સાંસ્કૃતિક નહીં, કારણ કે સંસ્કૃતિને કોઇ વિભાજિત કરી શકે જ નહીં.’