એ દૃષ્ટિએ, દેખીતી રીતે દેવયાનીબહેનને કશી અગવડ નહોતી, પણ શહેરમાં બનતી ઘટનાઓએ તેમના ચિત્તમાં વમળો સર્જવાનાં ક્યારનાં શરૂ કરી દીધાં હતાં : હું પણ એકલવાયી વૃદ્ધા, પાછી શ્રીમંત! જમાનો બહુ ખરાબ આવ્યો છે. આમ તો આયા કજરી કે કુક સ્મૃતિ આત્મીયતા દાખવતાં હોય છે, પણ કોની મતિ ક્યારે ફરે એ કેમ કહેવાય! આવી પ્રજા આડીતેડી વાતોમાંથીયે ઘરમાં રહેલી મૂડી-મતાની જાણકારી મેળવી લેતી હોય છે. કબાટમાં પચાસેક હજારની કૅશ ઉપરાંત નાના-મોટા દાગીના ગણીને અઢી-ત્રણ લાખનો દલ્લો તો સહેજે નીકળે... જોખમ ઓછું કરવા જ તો ગયા મહિને હીરાનાં લવિંગિયા કાઢી તેમણે જૂઠાં મોતીનાં સાદાં ટૉપ્સ પહેરવા માંડ્યાં હતાં! કામવાળા સમક્ષ બબડી લેતાં : હું તો ઘરમાં રોકડ કે દાગીનો કશું રાખતી જ નથી...