‘પતીરો પારકી મે’નતના રોટલા બગાડે છે, ‘આંઘળું રળે ને ઊંટ ચરે,’ ભક્તાણાને નામે ઘરમાં ભૂખ ઘાલી ‘આવાં આવાં’ મહેણાંટોણાંથી ત્રાસી જઈને ભગતે ઘરડેઘડપણ કશુંક કમાવાનો વિચાર કર્યો. પાકટ અવસ્થાએ એમનાથી વંશપરંપરાગત માટીકામ તો ઝાઝું થાય એમ નહોતું, એ ધંધામાં તો હવે પહેલાંના જેવો કસ પણ રહ્યો નહોતો. ગામમાં જે દસવીસ ‘કળ’ હતાં એને તો હવે ભગતનો મોટો દીકરો વશરામ પહોંચી વળતો હતો. છતાં રોજ સવારે ઊઠીને વેલબાઈની જીભમાંથી જે કડવી વાણી વછૂટતી એ આ ભગવતી જીવ જીરવી શક્યા નહિ,