આવા મનની ગેરહાજરી એટલે જ જ્ઞાનની ઉપલબ્ધી છે,મન જ્ઞાનની આડુ નિરંતર ઉભુ રહીને રોડા નાખે છે, વચ્ચે ઉભુ હોય છે, ઉટડુ બનીને તે જ્ઞાન ઉપલબ્ધ થવા દેતુ જ નથી, કારણ કે  મન એટલે જ દોડ અને દોડ એટલે ભુત  અને ભવિષ્ય એટ્‌લે જ તનાવ, અને તનાવ એટલે જ અજ્ઞાન છે,તનાવ મુક્ત જીવન એટ્‌લે વર્તમાનમા સ્થિરતા,વર્તમાન જ જીવવા યોગ્ય કાળ છે, વર્તમાનમા જ સ્થિરતા એજ જ્ઞાનની ઉપલબ્ધિ પરમ ચેતનામા જાગૃતતાપુર્વક વર્તમાનમા  સ્થિરતા એનુ નામ જ જ્ઞાન,જ્યા સુધી માણસ પોતાની પરમ ચેતનામા અને વિવેકમા સ્થિર થઇને  વાસના, ઇચ્છા વગેરે રહિત થતો  નથી, અને પુરી  નિષ્કામતા, અનાસક્તતા, નિર્ગ્રંથતા અને ત્રિગુણાતીતતા પ્રજ્ઞા   પ્રાપ્ત કરતો નથી , ત્યા સુધી  જીવનમા  દોડ ચાલુ જ રહે છે,જ્યા સુધી દોડ છે, ત્યા સુધી જ્ઞાનની ઉપલબ્ધી  નથી,આમ ઇચ્છા, વાસના વગેરે શુભ કે અશુભનો હોવાનો  સવાલ  નથી,શુભ કે અશુભ કોઇ પણ પ્રકારની  વાસના એટલે જ  દોડ છે, અને દોડ છે, ત્યા સુધી જ્ઞાનની ઉપલબ્ધી નથી, આ પાયાનુ સત્ય છે, જ્યા માણસ પોતાની વિવેક સાથેની  પાત્રતા જ સાબીત કરતો જ  નથી, ત્યા જ્ઞાન ક્યાથી ઉપલબ્ધ થાય,પાત્રતા એટલે મનના ભાવો અને વૃતિઓ અને વૃતિઓના રસોથી વિવેક સાથે  મુક્ત થઈને સ્વભાવમા રહેવુ  એજ જ્ઞાન,માણસને જ્યારે જ્ઞાનની  ઉત્કટ  ઇચ્છા થાય ત્યારે  કોઇપણ ભોગે જ્ઞાન ઉપલબ્ધ કરવા  ઇચ્છે છે, અને પરમ તત્વને પ્રાપ્ત કરવા માટે મુમુક્ષુ થઇ અભિપ્સા કરે છે, ત્યારે જ તે વિવેક્મા સ્થિર થઈને અહંકાર, મન, વાસના, આસક્તિ વગેરેથી મુક્ત થાય છે, અને પુર્ણરુપે પરમ તત્વને સંપુર્ણ રીતે  સમર્પિત થાય છે,અંતરથી પોતાના સત્યમા સ્થિર થઈને શરણાગતિનો સ્વિકાર કરે છે, એટલે કે શરીર મનના તમામ પ્રકારના ભાવોથી, વૃતિઓથી અને તેમના રસોથી મુક્ત થાય છે, આ સિધ્ધ  થયુ એટલે જ જ્ઞાન.