પારનેરા ડુંગર વલસાડ શહેરની દક્ષિણ- પૂર્વ દિશામાં ચાર માઈલ અને મુંબઈ થી ઉત્તરે ૨૦૦ માઈલ દૂર સ્થિત છે. તેની ભૌગોલિક સ્થિતિ ૨૦-૩૦ ઉત્તરે અને ૭૨- પપ પૂર્વે છે. જમીનથી તેની ઉંચાઈ આશરે પ૦૦ ફૂટ છે. પોતાની ઉત્કૃષ્ટ ભૌગોલિક સ્થિતિને કારણે આ ડુંગર ઉપર વર્ષો સુધી મજબુત કિલ્લાબંધી જાળવી રખાઈ હતી. મૂળતઃ એની સાર સંભાળ હિંદુઓ રાખતા હતા. તે વખતે ધરમપુરના રાજાના અધિકાર ક્ષેત્રમાં આ ડુંગર આવતો હતો. ૧પમી સદીના અંતમાં તત્કાલિન (૧૪૫૯-૧૫૧૧) ગુજરાતના રાજા મહમદ બેગડાએ પારનેરાનો કબજા પોતાના હાથમાં લીધો હતો અને ત્યારબાદ વર્ષો સુધી અમદાવાદ ખાતેના મુસલમાન સત્તાધિશોના અધિકારમાં આ ડુંગર રહ્યો હતો. અમદાવાદની બાદશાહતના અંતિમ દિવસોમાં અંધાધુંધીના સમય દરમ્યાન પારનેરાનો કારભાર પીંઢરાઓ પાસે આવી ગયો. પોર્ટુગીસ લેખકોના જણાવ્યા મુજબ ૧૮૫૮ માં બે વખત દમણ તરફથી પારનેરા તરફ ચડાઈ કરવામાં આવી અને તેની કિલ્લે બંધીનો નાશ કરવામાં આવ્યો હતો. લગભગ ૧૦૦ વર્ષ સુધી જર્જરતી હાલતમાં રહ્ના બાદ એપ્રિલ ૧૬૭૬માં શિવાજીના એક સેનાપતિ મોરો પંડિતે પારનેરાનો જીર્ણોધ્ધાર કર્યો ત્યારબાદ લગભગ એક સૈકા સુધી પારનેરા પર મરાઠાઓનું આધિપત્ય જળવાઈ રહ્યું. અંતે ૧૭૮૦માં અંગ્રેજ શાસકોએ લેફટન્ટ વેલ્સના નેતૃત્વમાં એનો કબજો મેળવ્યો. અને તેનો ઉપયોગ તે સમયે પીંઢરાઓ સામે પ્રતિ રક્ષણના હેતુ માટે અંગ્રેજ લશ્કર ટુકડીઓ દ્વારા કરવામાં આવતો હતો. પરંતુ ૧૯મી સદીની શરૂઆતમાં ત્યાંથી સેના ખસેડવામાં આવી અને ૧૮પ૭ની સ્વાતંત્ર ચળવળ દરમ્યાન કિલ્લો તોડી પાડવામાં આવ્યો. તેના અવશેષ આજે પણ શિખર પર અસ્તિત્વ ધરાવે છે.