સોળમી સદીમાં તો રવિભાણ સંપ્રદાયના સંતોનો દરિયો ઘૂઘવે છે. સાથે મૂળદાસ, શિલદાસ, અમરમાં, તો નાથજોગીમાં ભૈરવનાથ, રામૈયોબાવો, વેલનાથ આ એક પરંપરા છે, તો બીજી તરફ તોરલપુરી, કાપડી બાવો, કનડપરી, ડુંગરપુરી આ બધાની વાણી છે તો લાખો અને લોયણ છે, વળી કચ્છમાં દાદા મેકરણ એ ધૂણી ધખાવીને બેઠો છે તો ભાઈ આ તો ભજન ગંગાથી ભજનનું આકાશ ઝળહળાં છે એમાં કયા તારલીયા પર આંગળી સ્થિર કરીશું? અઢારમી સદીમાં વીરો નિરાંત અને બાપુસાહેબ આવ્યા એમની રચનાઓ મળી અને ઓગણીસમી સદીમાં તો ગંગાસતી બેઠાં છે. એ જ ભજન પાછું નવા અંકુરે ફૂટ્યું, વીસમી સદીમાં એને નવા ક્લેવર ધારણ કર્યા અને આવે છે મકરંદ દવે, સુધાંશુ, કરસનદાસ માણેક, પરંપરાએ લઈ ભજનરચનાઓ આવી, જુદી જુદી મઢુલી થાપીને બેઠેલ સવારામ, ઉગારામ, રૂખી રાકદસ્સ, દાસ સતા, માધવસાહેબ… કેટલા બધાં તો આધુનિક ઢંગમાં દતથી દાતર સુધી ને કવિતા લખનારોય રાજેન્દ્ર આપણી પાસે છે એટલે તમે એમના કામ તો જુઓ, મને એમ લાગે છે કે આ ભજન રચયિતાઓ હતા, આ ભજન રચયિતાઓ હતા, અને તેમની સાથે ભજન કરનારા હતાં. આ ભજન કરનારા જે હતાં એમના આશિર્વાદ અને એમની ઈચ્છા હોય, પૂજ્ય બાપુ પર એ ઉતરે અને બાપુ એક ટીમ શોધી કાઢે તો ભજનનો ઈતિહાસ રચી શકાય, એકલાનું એ કામ નથી. પહેલા એમ કહેવાતું કે કવિતા રાજ્યાશ્રિત હતી, પણ સાવ મૂલમાં જો તપાસીએ તો કવિતા ધર્માશ્રિત જ હતી, કેટલાક કોકો આ ભયને કારણે ભજનને સાહિત્ય ન ગણવાનું કહે છે, પણ આજે ફરી કવિતા ધર્મને આશ્રયે આવી છે.