કોઈ પંથમાં એવી વ્યાપક માન્યતા હોય છે કે જે તે મનુષ્ય મરી જાય પછી તેને કબરમાં દફનાવવામાં આવે છે. જ્યારે કયામતનો દિવસ આવે ત્યારે એક વિશાળ ઘંટનાદ થાય છે. બધા મૃત મનુષ્યો પોતપોતાની કબર છોડીને પરમ પિતા પાસે હાથ જોડીને ખડા થઈ પોતપોતાનાં પાપ-પુણ્યનો હિસાબ પરમ પિતા આગળ વર્ણવે છે. તેના હિસાબે તે પરમ પિતા જેવાં જેવાં કર્મ હોય તે મુજબ તેને જે તે યોનિમાં દેહ આપે છે. તમે આપણા સમાજમાં જોશો તે તેનાં વ્યાપક ઉદાહરણ જોવા મળે છે. એક જ માતા પિતાનાં સંતાન હોવા છતાં એક કાળો હબસી જેવો, મૂર્ખ, ગમાર, વાતે વાતે હસનારો તથા બીજો રૂપરૂપના અંબાર જેવો, સમજુ શાંત, ઠરેલ તથા માતા પિતાને આનંદ આપનારો હોય છે. આમાં, તેનાં તથા માતા પિતા, ભાઈ બહેનના પૂર્વ સંચિત કર્મો તથા તેમની લેણ દેણ ભાગ ભજવે છે. પોતાની પ્રેમિકા સંજોગો ઉપસ્થિત થતાં પુત્રવધૂ સ્વરૂપે, પોતાની માતા સ્વરૂપે કે બહેન સ્વરૂપે તેની પાસે આવે છે. તે પરિસ્થિતિમાં તેને જીવવું પડે છે.