અમરત બા જ્યારે પરણીને સાસરે આવેલાં ત્યારે એમનું રાજપૂતપરાનું મકાન કાચું ચૂના-માટી અને નળિયાનું હતું. નવ પરણિત અમરતએ પતિનું ઘર સંભાળતા, સાસુ-સસરાની સેવા ચાકરી કરતા, બાળકો ઉછેરતા અને સાંસારિક જીવનની નાની-મોટી જવાબદારીઓ અદા કરતા પોતાનાં જીવનનાં સાડા આઠ દસક સુધી પારકા ઘેર કામ કરી કરીને મોંઘાદાટ શહેરોમાં ગણના થતા રાજકોટ શહેરમાં ઈંટ, પથ્થર અને સિમેન્ટનું પાક્કું ઘરનું ઘર ઉભુ કર્યું. આટલું જ નહીં પરંતુ વાર-તહેવારે કૌટુંબિક વહેવારો સાચવતા ગયા. એક પછી એક આઠ સંતાનોનાં વિવાહ પ્રસંગ આવ્યા. આગળ જતા સંતાનોનાં સંતાનોનાં માંગલ્ય પ્રસંગની ઘડીઓ આવી. સાસુ, સસરા અને મા-બાપ પરધામે ગયા. પતિ લક્ષ્મણ પણ છોડી ગયો. જીવન ક્યારેય સીધી લીટીનું હોતું નથી. જિંદગીની વસંત શું અને પાનખર શું? આ બધા વચ્ચે સો વર્ષની અમરત ડોશી અડીખમ રીતે પોતાની જવાબદારીઓ એક પછી એક નિભાવતી ગઈ.