આમ, એ સવારથી તેઓ યહૂદી પોલીસ સ્ટેશનમાં બેઠા હોવા છતાં પોતાના ઘરના રસોડામાં બેઠા હોય એમ ફફડતાં હતાં. રાહ જોવાની એ પળો બહુ જ ભયાનક હતી. તેનો નાનકડો પુત્ર ક્યારેક ડરી જતો હતો તો ક્યારેક કંટાળી જતો હતો; અને તેની પત્ની સિસકારા કરી-કરીને તેના પર ગુસ્સે થતી હતી. અંકલબાક ક્યાં હતો? એ આવવાનો હતો કે નહીં? કેવા છે આ લોકો! સાંજ પડવાને થોડી વાર હતી ત્યારે છેક અંકલબાક દેખાયો ખરો, પરંતુ એ તો પોલીસ સ્ટેશનના શૌચાલયનો ઉપયોગ કરવા અને કોફી પીવા માટે જ આવ્યો હતો! પોલીસ સ્ટેશનમાં બેસીને વલ્કન જેની રાહ જોઈ રહ્યો હતો એ અંકલબાકને આજે એણે ક્યારેય ન જોયો હોય એવા વેશમાં જોયોઃ એસએસના એક અધિકારીના ગણવેશમાં! સિગરેટ પીતાં-પીતાં એ એસએસના અન્ય એક માણસ સાથે ઉશ્કેરાઈને વાતો કરતો હતો; એક હાથે પકડેલા ગ્લાસમાંથી અકરાંતિયાની માફક કોફીનો મોટો ઘૂંટ ભરીને ઉપર સિગરેટનો ઊંડો કશ ખેંચતો અને જાનવરની માફક બ્રાઉન બ્રેડનું બટકું તોડી રહ્યો હતો! અને ત્યારે પણ, પિસ્તોલ પકડેલો તેનો ડાબો હાથ, આરામ ફરમાવી રહેલા કોઈ હિંસક પશુની જેમ કાઉન્ટર પર પડ્યો હતો! ગણવેશ પર છાતીના ભાગે લોહીના છાંટા ઊડેલા હતા. વલ્કનની સામે જોતી તેની આંખો જાણે તેને ઓળખતી જ ન હતી! વલ્કન તરત જ સમજી ગયો, કે બંને વચ્ચે જે નક્કી કર્યું હતું તેમાંથી એ ફરી તો નહોતો ગયો! એ તો બધું ભૂલી જ ગયો હતો! અંકલબાક નશામાં હતો, અને તે પણ શરાબના નશામાં નહીં! વલ્કને તેને બોલાવ્યો હોત તો પણ એ અજાણ્યો થઈને તેની સામે તાકી રહ્યો હોત! કે પછી કદાચ કોઈક ભયાનક પગલું પણ ભરી બેઠો હોત!