આમ અદ્ધરશ્વાસે જીવવાનું ખરેખર તો આભાને નથી ગમતું. પણ દર મહિને ચાળીસ હજારનું ચસચસતું આલિંગન મુક્ત થવા દે ત્યારેને ? સાક્ષાત લક્ષ્મીએ આવીને એની ફરફરતી લટોને ગાલ પરથી હટાવી, ચહેરો હાથમાં લઈ, કપાળે પ્રેમથી ચુંબન કર્યું હોય એવી આ નોકરી. તે ક્ષણે પરમ સંતોષથી આંખ બંધ કરેલી તે આસપાસની ખદબદતી દુનિયા તરફ બંધ જેવી જ. લક્ષ્યવેધની એકાગ્રતામાં સવારે સરસ તૈયાર થઈને સુગંધની છોળો ઉછાળતાં બહાર પડવાનું. અક્ષય અને એ મળીને લાખેક ઉપર લાવે દર મહિને. કાજુ-બદામ, મોંઘાદાટ ફળો, હોટેલનાં જમણ કે નાનામોટા પ્રવાસ માટે હાથ મોકળો રહે એટલે જીવવું સાર્થક લાગે. કોઈ ચીજ માટે મનને વારવું ન પડે, ઘરમાં સગવડો સરતી સરતી આવે, અને પોતાને જોગ જગ્યા કરી લે, અધિકારપૂર્વક. પેલી રાંકડી, વધતા જતા પેટવાળી છોકરી આ ચિત્રનો હિસ્સો બિલકુલ નહીં. ખબર નહીં શી રીતે અંદર દાખલ થઈ ગઈ, તે વખત-કવખત એ આભાને દેખાયા કરતી.