માતા-પિતા તો એને ભાઈના સહારે મૂકી જગ ત્યાગી ગયાં હતાં. એના સદભાગ્યે ભાભી પણ માની ખોટ પૂરી કરે એવી મળી હતી. પણ આખરે ‘પારકાં એ પારકાં અને પોતાનાં એ પોતાનાં’માંનું અર્ધસત્ય સમજાયું, કારણ કે છેલ્લા પંદર દિવસોથી ભાભીનું અચાનક બદલાયેલું વર્તન અને અતડાપણું, એમાં પોતાનો માજણ્યો ભાઈ પણ ભાભીની સોડમાં, બસ મૂંગોમંતર. ભાભી સામે પોતાના પક્ષમાં એ બે શબ્દ પણ ન બોલ્યો. આટલો સ્નેહ વરસાવતાં ભાઈ-ભાભીના પ્રેમમાં ઓટ કેમ આવી ? ભાભીમાં તેને પૂર્ણ વિશ્વાસ હતો- એટલે જ તો પોતાની દરેક વાત પ્રથમ ભાભીને સંભળાવતી. જ્યારે જ્યારે પ્રણોતીને હૃદયનો ઊભરો ઠાલવવાનું મન થતું ત્યારે ત્યારે એ ભાભી પાસે દોડી જતી. ભાભી હંમેશાં તેને સસ્મિત આવકારીને સાચી સલાહ આપતાં મશ્કરી પણ કરતાં. આજ સુધી તેમાંની એક પણ વાત ભાઈ સુધી નહોતી પહોંચી. તેથી જ પ્રણોતીને ભાભી પ્રત્યે વહાલ અને માન હતું.