એક ગૃહસ્થનાં પત્ની મૃત્યુ પામ્યાં પછી તેમનું દુઃખ જોઈને કોઈ મિત્રે કહ્યું ઃ ‘તમો તમારી પત્નીને ખૂબ ચાહતા હતા તેથી તમને આટલું બધું દુઃખ થાય છે, નહીં?’ ગૃહસ્થે પૂરી પ્રામાણિકતાથી કહ્યું ઃ ‘એ વાત સાચી હોય તો કેટલું સારું હતું! મને આટલી બધી પીડા થવાનું સાચું કારણ એ છે કે એ ચાલી ગઈ ત્યારે જ મને ભાન થયું કે મારે તેને જેટલી ચાહવી જોઈતી હતી એટલી મેં એને ચાહી નહીં! મને ખરેખર પસ્તાવો થાય છે કે એ જીવતી હતી ત્યારે મેં તેને વિશેષ ચાહી હોત તો એ કેટલું બધું પામી હોત – હું કેટલું પામ્યો હોત!’ આપણા સ્વજનો આપણી પાસે જ હોય છે ત્યારે આપણે તેમને પૂરા ચાહતા નથી, તેમને સમજતા નથી! તેમને જે આપવાનું હોય છે તે આપતા નથી! તેમની પાસેથી જે મેળવવાનું હોય છે તે મેળવતા નથી! પછી કોઈ સ્વજન ચાલ્યું જાય છે ત્યારે આપણે એક મિલકત ગુમાવી બેઠાનું દુઃખ વેઠીએ છીએ અને છાતીફાટ રુદન કરીએ છીએ! બેન્કની બારી ખુલ્લી હતી ત્યારે કશું જમા કરાવ્યું નહીં કે ઉપાડ્યું પણ નહીં! બારી બંધ થઈ ગઈ ત્યારે હવે ફરિયાદ કરીએ છીએ કે મેં કશું આપ્યું નથી – મેં કશું લીધું પણ નહીં! દરેક જાણે છે કે વહેલીમોડી દરેક બારી બંધ થવાની છે ત્યારે સ્નેહનો ભરપૂર કારોબાર આપણે કરતા નથી અને પછી પસ્તાવાનો પાર રહેતો નથી.