જીવંત જણાતી સડક સૂમસામ થઇ ગઈ. બધા એક પછી એક ઘેર ચાલ્યા ગયા. યુદ્ધ સમાપ્ત થયા પછીની સ્તબ્ધતા જેવું વાતાવરણ છવાઈ ગયું ખાણેત્રા પર. નટુભાએ પોતાના ખેતરની વાટ પકડી. સૂમસામ રસ્તે નટુભા ગુમસૂમ ચાલ્યો જતો હતો. એ પોતાના ખેતરે પહોંચ્યો ત્યારે સૂરજનો લાલઘૂમ ગોળો પેલે પાર જવાની તૈયારી કરતો હતો. તેણે ખેતરમાં શેઢે શેઢે આંટા માર્યા. બબ્બે વરસથી તરસ્યાં સુક્કાંભઠ્ઠ ખેતર જોઈ નટુભાની ઉદાસી બેવડાતી જતી હતી. આખા ખેતરમાં ચક્કર મારી તેણે શેઢે ઊભેલા ખીજડા નીચે બેસી બીડી બનાવી. આજે નટુભાને બાપુ વારંવાર યાદ આવ્યા કરતાં હતા. તેણે ઉદાસી મને બીડી પીધી. સીમ પર હવે અંધારું ઊતરવા લાગ્યું હતું. નટુભાએ ફરી એક વાર ખેતરને ખૂણે ખૂણે નજર ફેરવી નિરાશ મને ઊભા થઇ થાકેલા પગે ગામની વાટ પકડી. આસપાસ ફેલાયેલી ઉજ્જડતા નટુભાને વધારે ઉદાસ બનાવતી હતી. એ થોડો આગળ ચાલ્યો હશે ત્યાં સડકના દખણાદા ખેતરનાં ખૂણા પરણી નાની ટેકરી આસપાસ એનાથી અનાયાસ જોવાઈ ગયું. ખેતરની એક બાજુ પથ્થરની ઊંચી વાડ અને એક બાજુ ટેકરીને કારણે ખેતરના એ ખૂણા તરફ આમ તરત ધ્યાન જાય એમ હતું નહીં. પણ નટુભાની આંખો ચોંટી રહી. એ જોઈ જ રહ્યો. નહીં અંધારું કે નહીં અજવાળું એવો સમય હતો. નટુભા આંખો તાણી સમગ્ર હલનચલન જોઈ રહ્યો. એને થયું કે અત્યારે? આવા સમયે? શા માટે ? અને વીજળીનો ઝબકાર થાય તેમ તેના મનમાં કશુંક ઝબકયું. અવાજ ન થાય તેમ તે એક કેરડાના ઝાડ પાછળ ઊભો રહીને જોવા લાગ્યો. નટુભાના વિચારો જુદી જુદી દિશાઓમાંથી આવી આવીને એક બિંદુ પર ભેગા થવા લાગ્યા. એ કેટલીય વાર ઊભો રહ્યો. હવે તો જોવામાં પણ તકલીફ પડતી હતી. ખાસ્સી વારે કશીક ગણતરી સાથે તેણે પગ ઉપાડ્યા.