મનોમંથનથી વિવિધ વિચારો ઉદભવ્યા, એક વિચાર હતો કે આપણા સંતોષની વ્યાખ્યા તદન વસ્તુલક્ષી છે. માણસને પૈસાથી કદી સંતોષ થયો નથી અને થવાનો નથી. કેટલા પૈસા હોય તો તમને પછી કમાવાની જરૂરત ન લાગે? લાખ… કરોડ……….. કેટલા? આ વાતનો કોઇ જવાબ નથી. કોઇ કહેશે કે પેટ રોજ ખોરાક માંગે, શરીરને રોજ કપડાં જોઇએ, ટીવી જોઇએ, ફ્રીજ જોઇએ, એ સી જોઇએ, એમાં સંતોષ ક્યાંથી લાવવો? ઓવન, ગીઝર, ગાડી, મકાન, ફર્નીચર એ બધુંય તમારી પાસે આવે તો? એ થી વધુ…. એ મળે તો એથીય વધું…. પણ ક્યાંય પૂર્ણવિરામ ન આવે. બસ આ યાદી લાંબી ને લાંબી થતી જ રહે. સંતોષ વસ્તુ લક્ષી છે, આજે તમને ફ્રીજ, મકાન કે ગાડીની જરૂરત હોય, કાલે એ મળી જાય તો જરૂરતો બદલાઇ જાય, ગાડીની ગાડીઓ અને બંગલાનું બંગલાઓ થઇ જાય. જરૂરતો બહુવચનમાં વધ્યા કરે અને સંતોષ ક્યાંય દૂર દૂર સુધી નહીં. કહેવા પૂરતું એમ કહેવાય કે મને મકાન અને ગાડી આવી જાય એટલે બસ, પણ એમ ખરેખર થતું નથી. વસ્તુલક્ષી ધ્યેય કદી પૂર્ણ કરી શકાય નહીં, કારણકે ધ્યેય સતત બદલાયા કરે. અને આમ સામાન્ય અર્થમાં કદી સંતોષ થાય નહીં. કોઇ વસ્તુ એવી નથી જે સંતોષ અપાવી શકે. કોઇ પધ્ધતિ એવી વિકસી નથી જે સંતોષ આપી શકે. “Satisfaction is the root of all earthy belongings, its only the root, not fruit.” સંતોષ મેળવવાની નહીં, પ્રાપ્ત કરવાની વસ્તુ હોઇ શકે. જો કે આ તો થઇ એક તરફની વાત.