જૉલી-૧માં હિટ ઍન્ડ રન કેસ હતો, જ્યારે અહીં ફેક એન્કાઉન્ટર છે. એ સિવાય લગભગ સરખા જ રસ્તેથી પસાર થતી આ ફિલ્મ સુભાષ કપૂરનાં બારીક કોતરણીવાળાં પાત્રોને લીધે જીવંત લાગે છે. અક્ષયનો લુક હોય, સતત પાન ખાવાને લીધે લાલ થયેલા દાંત હોય, દારૂ પીતી વખતે તે જનોઈ કાન ઉપર ચડાવતો હોય, બહાર ગામનું કરી નાખતો હોય પણ ઘરે પત્નીથી થોડો ડરતો હોય અને તેને રસોઈ બનાવીને જમાડતો હોય, પત્ની પણ બ્રૅન્ડેડ કપડાંની દીવાની હોય, આલ્કોહૉલિક હોય, પહોંચેલા વકીલને ત્યાં ઇન્ટરનેટ-કેબલની જેમ કેસ લડવાનાં પણ અલગ-અલગ પૅકેજ હોય, કોર્ટમાં ચેમ્બરોની સોદાબાજી થતી હોય અને ખર્ચો કાઢવા માટે વકીલો સાઇડમાં પાન બનાવીને પણ વેચતા હોય, ક્યાંક ઘૂંઘટ ઇલેવન વર્સસ બુરખા ઇલેવનની ક્રિકેટ-મૅચ ચાલતી હોય... આ બધાને લીધે ફિલ્મ એકદમ ભરચક લાગે છે અને એની ઘણી ત્રુટિઓ ઢંકાઈ જાય છે. જેમ કે ફિલ્મનાં ગીતો અત્યંત નબળાં છે અને ફિલ્મની ગતિને ભયંકર રીતે બ્રેક મારે છે. કેસમાં અહીં-તહીંથી નવાં-નવાં પાત્રો આવતાં રહે છે અને ગાયબ થતાં રહે છે, જેમાં ખાસ ટેન્શન અનુભવાતું નથી.