(૬૯) ‘એનું કારણ એ છે કે, જ્યારે (મનમાં કોઈ) કામના ઉઠે છે, ત્યારે આનંદરૂપ આત્મામાં (મનને એક જાતનો આંચકો, તથા ઈચ્છેલા પદાર્થની આકાંક્ષા રૂપી) દુઃખ ઉપજે છે, કે જે, (આત્માના સહજ સ્વભાવથી વિરૂદ્ધ એવી, એક) અનાત્મ (વસ્તુ) છે, પરંતુ જ્યારે વાંછેલો પદાર્થ મળી જાય છે, ત્યારે, એ કામના (કરવા રૂપી દુઃખ) શાંત થઈ જાય છે, અને ત્યારે, પોતાનો સત્ય આત્માનંદ (સુખભાવ રૂપે) પ્રકટ થાય છે. અજાણ્યો માનવી સમજે છે કે એ મને ઈચ્છેલી વસ્તુમાં મળ્યો, પરંતુ, આનંદ તો ત્યાં પહેલેથી મળેલો જ પડ્યો હતો, પરંતુ, એ કામના લીધે, એ દુઃખમાં છુપાઈ ગયો હતો. ઈચ્છેલી વસ્તુ મળતાં, એ (મન વડે કરીને જાતે ઊભું કરેલું) પેલું અનાત્મ દુઃખ મટી ગયું, કે જેની અંદર પોતાનો સહજ દુઃખરૂપ થઈ ગયો હતો, અને એ જ આનંદ (ફરી પાછો) પ્રાપ્ત થયા જેવો લાગે છે. એવી રીતે, ઈચ્છેલા પદાર્થથી જે આનંદ મળે છે, તે, બ્રહ્મલોકનો હોવા છતાં, ખાસ પ્રકારનો અને તેથી, મર્યાદાવાળો હોય છે. (કે જેનો થોડી વારે રસ ઉતરી જતાં, વળી પાછી બીજા કોઈ પદાર્થથી ઈચ્છા કરવી પડે છે.) પરંતુ સંપ્રદાયમાં જે આનંદ (અનુભવાય) છે, એ તો, વિના અભિલાષા કર્યે આવી મળે છે, ને તેથી, એ મર્યાદિત નહિ, પણ (બિનશરતી) અમર્યાદિત તથા અનંત છે.