મહર્ષિની અંદર સૌ કોઈના હૃદયમાં પોતાને માટેના પ્રેમને પ્રકટાવવાની અનોખી શક્તિ હતી. એ પ્રેમ અથવા ભક્તિભાવથી એમના શિષ્યોનું શ્રેય સધાતું, એમના જીવનવિકાસમાં મહત્વની મહામૂલ્યવાન મદદ મળતી. શિષ્યો સંસારના સર્જક જેવી એ પવિત્રતમ શક્તિ અથવા ચેતનાના શુદ્ધતમ સ્વરૂપને સ્પર્શીને સાર્થક બનતા. મહર્ષિને માટેના પ્રેમ અને ભક્તિભાવમાં લૌકિક પ્રેમની કોઈ વિકૃતિ નહોતી. એમાં ઈર્ષા, સ્વાર્થવૃત્તિ, માલિકીની ભાવના, અતડાપણું, બહારના રૂપરંગોનો નશો ને પ્રભાવ, અનિશ્ચિતતા, ભ્રાંતિ અને પ્રેમાસ્પદના વિયોગની વ્યથા, સૌનો અભાવ હતો. એ પ્રેમ તથા ભક્તિભાવ બદલામાં કશું નહોતો માંગતો, કેવળ પોતાની જાતનું સંપૂર્ણ સમર્પણ જ માગતો. એવા સ્વાત્મસમર્પણથી જ સંપૂર્ણ સર્વશક્તિમાન સર્વવ્યાપક પરમાત્મતત્વની સાથે અંતરંગ આત્મિક એકતાનો અનુભવ કરી શકાતો.