ઘરમાં સનનાટો છવાયેલો હતો. પોલીસ ઈન્સપેકટર સાથે જિજ્ઞેસભાઈ વાત કરી રહ્યા હતા. ઘરમાંથી સ્ત્રીવર્ગનાં ડૂસકાં સંભળાતાં હતાં. જિજ્ઞેસભાઈ પાસે જઈ મારી ઓળખ આપી અને રસ્તામાં બનેલી બધી જ હકીકત સીલસીલાબંધ જણાવી. બાળકને ક્ષેમકુશળ જોઈને તેઓ મને ભેટી પડયા. તેમની આંખોમાં હરખનાં આસું આવી ગયાં. મને પણ એક સારું કાર્ય કર્યાનો અનેરો આંનદ અને સંતોષ થયો પણ નોકરીની તક હાથમાંથી ગયાનું મનોમન દુઃખ પણ થયું. બીજે દીવસે મારું સરનામું પૂછતાં પૂછતાં જિજ્ઞેસભાઈ મારે ઘેર આવ્યા. હું ત્યારે ઘરે ન હતો. તેઓ મારાં માતા-પિતાને મળીને ગયા. હું ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે માએ હસતાં મુખે વધામણી ખાધી. મને કહે, ‘બેટા, તું કહે છે ને કે શિવજી સહુનું કલ્યાણ કરે છે માટે જ તેમનું નામ શિવ કે શંભુ છે. તને શ્રાવણ માસ ફળ્યો. તારું કલ્યાણ થઈ ગયું. તારી સાથે અમારાં સહુનું પણ.’ મેં કહ્યું, ‘મા, મોણ નાખ્યાં વગર પૂરેપૂરી વાત કર તો કંઈક ગમ પડે.’