સ્થિરતાનો મુદ્દો મહત્ત્વનો છે કારણ કે ૧૯૯૦માં નેપાળ લોકશાહી તરફ વળ્યું ત્યારથી રાજકીય પક્ષો અને અનિશ્ચિતતા વચ્ચેની સત્તા માટેની સતત લડત એ નેપાળની એક લાક્ષણિકતા બની ગઈ છે. એ પછીનાં ૨૭ વર્ષો દરમિયાન ૨૩ કાર્યકાળોમાં ૧૩ વડા પ્રધાનો આવી ગયા. આ વર્ષોમાં, દેશે નાગરિક યુદ્ધનો એક દાયકો પણ ખમ્યો. સ્વાતંત્ર્યનો એક એવો ટૂંકો ગાળો, જે સશસ્ત્ર માઓવાદીઓ અને મુખ્યપ્રવાહના લોકશાહી પક્ષો વચ્ચેની શાંતિની પ્રક્રિયા પહેલાં એક ભૂતપૂર્વ શાસક દ્વારા લાદવામાં આવેલો. રાજાશાહીના અંત અને એક ગણતંત્રની ઘોષણાથી એ એક નવા સંવિધાનની વિધાનસભા રચવા તરફ દોરી ગયો. છેલ્લા એક દાયકામાં, એ બધાનો અંત આવે એ પહેલાં અને દેશને હચમચાવી દેનાર કમજોર ધરતીકંપ બાદ રાજકારણીઓએ મતભેદોના ઉકેલમાં સફળ થયા પછી બંધારણના લેખન ઉપર લાંબા સમય સુધી મડાગાંઠ પણ હતી. જોકે, નવા બંધારણમાં કેટલાક અસંતોષજનક બાબતો છે. દાખલા તરીકે, વ્યાપક રાજ્ય પુનર્ગઠન પર મથેસીસ અને જનજાતિઓની માંગણી પૂરી થઈ નથી.