રસ્તે જતાં અચાનાક સતીશનો ભેટો થયો. હું ને સતીશ છાત્રાલયમાં એક જ ખોલીમાં રહેતા હતા. અત્યારે તો એ અલીપુરમાં વકીલાત કરતો હતો. સતીશ મને જોતાંવેંત જ દૂરથી બોલી ઊઠ્યો, ‘એ સત્યચરણ, ક્યાં ચાલ્યો દોસ્ત ? ચાલને આપણા છાત્રાલયમાં જઈને દેવીનાં દર્શન કરી આવીએ. આપણી જૂની જગ્યામાં મજા આવશે. ચાલ ! ચાલ ! ત્યાં તો જલસો હશે. પેલો…. અવિનાશ…. યાદ આવે છે ? કોઈ મોટા જમીનદારનો છોકરો હતો. એ તો હમણાં જાણીતો ગવૈયો બન્યો છે. એ આજે ગાવા આવવાનો છે. એણે મને સંગીત સાંભળવા નિમંત્રણ આપ્યું છે. એની જમીનદારી અંગે વકીલાતનું કામકાજ હું કરું છું ને એટલે. ચાલ દોસ્ત, ચાલ, તને જોઈને તો એ ખુશ થઈ જશે !’ ….. સંગીતની લહેરમાં એવો તલ્લીન બની ગયો કે કાલે વીશીવાળાને જો કશું ન ચુકાવ્યું તો ભૂખે મરવાનો વારો આવશે તે યાદ આવ્યું નહિ. જલસો રાતના અગિયાર વાગ્યા સુધી ચાલ્યો. અવિનાશ ને હું છાત્રાલયની વિવાદ સભાના સંયુક્ત મંત્રીઓ હતા. ત્યારથી મારી ને અવિનાશની વચ્ચે ખૂબ ગાઢો સંબંધ બંધાયો હતો. પણ કૉલેજ છોડ્યા પછી આ અમારું પહેલું મિલન હતું. અવિનાશે કહ્યું, ‘ચાલ, મારી મોટર છે. તારે જ્યાં જવું હોય ત્યાં ઉતારી દઉં. ક્યાં રહે છે તું ?’ પછી વીશીના દરવાજા આગળ મને એણે ઉતાર્યો, ત્યારે એણે કહ્યું, ‘કાલે બપોરે ચાર વાગે હેરીંગ્ટન સ્ટ્રીટમાં મારે ત્યાં ચા પીવા આવજે. ભૂલતો નહિ. બત્રીસ નંબરનું મકાન છે.’