જથી 8-10 વર્ષ પહેલા રાજકોટમાં ‘બેટી બચાવ, બેટી પઢાઓ’ના ઉભરા સાથે અનેકવિધ કાર્યક્રમોનું આયોજન થયું હતું કારણ કે તત્કાલીન મુખ્યમંત્રી નરેન્દ્ર મોદી સામે સૌને સારું દેખાવું હતું. એમાં એક જમાત ડોકટરોની પણ હતી. તેઓએ સ્ત્રીભૃણ હત્યાનાં વિરોધમાં એક સોવેનિયર બહાર પાડયું હતું જેમાં તજજ્ઞ તબીબો, માનવાધિકારના ચળવળકારો અને અગ્રણી લેખકો, નિવાસી તંત્રી કે તંત્રીઓનાં લેખો પ્રકાશિત કરાયા હતા. એક લેખ મારા ખાતે પણ આવ્યો હતો. આજે આ બાબત યાદ કરવાનું કારણ છે. જે-તે વખતે સ્ત્રી ભૃણ હત્યાની વાત હતી. આજે સ્ત્રીઓ (રાધર, બાળકીઓ) પર બળાત્કાર કરી હત્યા કરી નાખવાની વાત છે. મુદ્દા સમાન છે અને ઉકેલ પણ હાથવગા હોવા છતાં ચારેકોર દેકારા-દેખાડા જુદા થઇ રહ્યાં છે. સ્ત્રી ભ્રુણ હત્યા ‘સોવેનિયર’થી અટકે કે ડોકટરો ખુદ એ પાપથી દુર રહે તો અટકે ? સ્ત્રીના ગર્ભાશયમાં બાળક(છોકરો) છે કે બાળકી (છોકરી) એ ડોકટર સિવાય રાધર સોનોગ્રાફી સહિતની લેબોરેટરીવાળા સિવાય કોને ખબર પડે ? જો આટલા લોકો જ આ પાપ નહીં કરવાનું પ્રણ લે તો સ્ત્રીભૃણ હત્યાનો મુદ્દો જ નાબૂદ થઇ જાય. આપણે બધ્ધા જ જાણીએ છીએ કે તમામ તબીબો આ બાબતે પાક સાફ નથી. એવી જ રીતે હાલની નાની બાળકીઓ પરની બળાત્કારની સમૂચા દેશને શર્મશાર કરતી ઘટનાઓની ચૌ-મેર વિરોધ થઇ રહ્યો છે. પોતાનાં શાસનકાળ દરમિયાન નિર્ભયા કાંડ (જેના દોષીઓને હજી સુધી સજા થઇ નથી) જેવા જધન્ય અપરાધ વેળા ખામોશ રહેલા રાહુલ ગાંધી આણી મંડળી એકાએક મધરાત્રે દિલ્હીમાં કેન્ડલ માર્ચ કાઢે છે. શનિવારે અમદાવાદમાં મુસ્લિમ સમાજે જબરી રેલી કાઢી. તેઓ કાશ્મીરના કઠૂઆની બાળા પર થયેલા કહેવાતા રેપ વીથ મર્ડરની ઘટનાનો વિરોધ કરી રહ્યા હતા. આવી જ ઘટના આપણાં ગુજરાતનાં સુરતમાં પણ બની હોવાની વિગતો જાહેર થઇ છે. કોઇ અજાણી બાળકી ઇજાના 86 નિશાન સાથે મૃત હાલતમાં મળી. પોલીસ કમિશ્નર સતિષ શર્માને એ ખબર નથી કે બાળકી કયાંની અને કોણ છે પણ બળાત્કારીઓ પશ્ર્ચિમ બંગાળ કે ઓરિસ્સાનાં છે તેવું કહી દીધું. કયા આધારે ઇ રામ જાણે. ત્રીજી ઘટના ઉ.પ્રદેશના ઉન્નાવ જિલ્લાની છે જેમાં આરોપ ભાજપનાં ધારાસભ્ય પર છે. આમ સુરત (ગુજરાત), ઉન્નાવ (ઉ.પ્રદેશ) અને કઠુઆ (જમ્મુ-કાશ્મીર)ની ત્રણ ઘટનાએ અત્યારે દેશભરમાં ઊહાપોહ મચાવ્યો છે. ઉન્નાવ (ઉ.પ્ર.) અને કઠુઆ (કાશ્મીર)માં શાસક પક્ષ ક્ધફયુઝનમાં છે. એટલે વિપક્ષોનો આરોપ છે કે આરોપીઓને જાણી જોઇને છાવરવામાં આવી રહ્યા છે. દિલ્હીમાં મહિલા આયોગના એક અગ્રણી મહિલાએ ભુખ હડતાલ શરૂ કરી. માગણી કરી રહ્યા છે કે આરોપીને ફાંસી આપો. આપણે ત્યાં લોકતંત્ર છે પણ તેનો અર્થ હવે બદલતો જાય છે. લોકતંત્રની ખરી વ્યાખ્યા એટલે કાયદાનું રાજ. ઘટના કોઇપણ હોય, આરોપી ગમ્મે તે હોય, કાયદો તમામ માટે સરખો અને કાયદો કોઇની શેહશરમ કે બહેકાવામાં ન આવે પરંતુ હવે લોકતંત્રનો બીજો અર્થ પણ વધુ અસરકર્તા થતો જાય છે. લોકો કહે તેવું કરવા તંત્રને મજબૂર કરવું તે ! પ્રેકિટકલ ભાષામાં તેને પિપલ ટ્રાયલ કે મીડિયા ટ્રાયલ પણ કહેવામાં આવે છે. બળાત્કાર જેવી ઘટનામાં કોઇ રાજકીય ઠુંઠું સંડોવાય ત્યારે જ અમુક લોકોને માનવાધિકાર અને અપરાધ વિરોધી જૂવાળ ફાટી નીકળે તે કેવું કહેવાય ? એક સર્વે મુજબ દેશમાં દર 14 મિનિટે બળાત્કારની એક ઘટના બને છે. નેશનલ ક્રાઇમ રેકોર્ડ બ્યુરોનાં અહેવાલ મુજબ દેશમાં દર 1 કલાકે બળાત્કારની 4 ઘટના બને છે. છેલ્લા 4 વર્ષમાં 33 ટકા જેવો વધારો થયો છે. આ તમામ ઘટના ભયંકર હોય છે. દેશમાં રોજ લગભગ 107 મહિલા તેનો શિકાર બને છે. રાજકીય પક્ષો અને મહિલા આયોગો આવી તમામ ઘટના બાબતે ચિંતા કેમ વ્યકત નથી કરતા ? જાતિય દુરાચારની ઘટનાનાં ઝડપી નિકાલ માટે દેશમાં ર7પ ફાસ્ટ ટ્રેક કોર્ટ છે. આમ છતાં નિવેડા આવતા નથી. દેશભરની ઉચ્ચ અદાલતો (હાઇકોર્ટો)માં 31,386 જેટલા કેસો આજેય પેન્ડીંગ પડયા છે. 33ર થી વધુ તો સુપ્રીમ કોર્ટમાં છે. દેશની નીચલી અદાલતોમાં આ સંખ્યા 9પ000 થી વધુ છે. ક્રિમીનલ લો એમેન્ડમેન્ટ એકટ (ર013) કહે છે કે બળાત્કાર જેવી ઘટનાની સુનાવણી ઝડપથી અને અમુક નિશ્ર્ચિત સમય મર્યાદામાં જ પુરી થવી જોઇએ પણ આવું થતું નથી. ખરો સડો આ પણ છે અને બીજો સડો ઇન્ટરનેટ અને સ્માર્ટફોન દ્વારા પીરસાતી ગંદકીનું હાથવગું બનવું તે છે. હવેનું શિક્ષણ "સરસ્વતી-મંદિરોમાં ઓછું ને કહેવાતી હાઇ-ફાઇ (મોર્ડન) સ્કુલોમાં વધુ અપાય છે. નૈતિકતાનો છાંટો ન રહે તેવી સામગ્રી તમામ માધ્યમો પીરસી રહ્યા છે. કુમળી વયનાં બાળકોથી માંડી તરૂણોની હાજરીમાં કોન્ડોમ્સની અત્યંત ઉત્તેજનાપૂર્ણ જાહેરાતો આપણે ટીવીના પડદે છડેધાડ જોવા મજબુર છીએ. બાકી હતું તે સ્માર્ટ ફોને પુરૂ કર્યુ. માવતર કેટલે સુધી ધ્યાન રાખે ? 10-1પ વર્ષની દીકરી કે દીકરો ગોદડું ઓઢી સ્માર્ટ ફોનમાં શું જુએ તેનું કેમ ધ્યાન રાખવું ? આજનો તામસી ખોરાક પણ આગમાં ઘી હોમવાનું કામ કરે. આખો સિનારિયો (માહોલ) પકટાઇ ગયો છે.