મામા ગુજરી ગયા ત્યારે હું વિદેશમાં અભ્યસાર્થે હતો. તેથી ગામ જઈ ના શક્યો. મામાએ મામી તથા એમના પુત્ર, પરેશને કહેલું, ‘જુઓ, હવે સમય પલટાઈ ગયો છે. ઘોડાગાડીની જગ્યાએ રીક્ષાઓ આવી ગઈ છે. કાસમચાચાનું ઘર ચાલે એમ નથી. બીજી-ત્રીજી મજૂરી કરી ગુજરાન ચલાવે છે. એ મારો ભાઈબંધ નહિ પણ ભાઈ સમાન છે. ગફુર એમનો ઘોડો નહિ પણ પુત્ર સમાન છે. બીજાઓએ પોતાના ઘોડા વેચી દીધા છે. પરેશ તું અને તારી બા એમનુ અને ગફુરનું સાચવજો. મારી બિમારીનો કોઈ ભરોસો નથી. આ શીખ આપી મામાની આંખ થોડા દિવસમાં મિંચાઈ ગઈ. મંગલામામી અને પરેશ ચાચાને ત્યાં અવર-નવર જતાં. ઘરે જે કંઈ બનાવ્યું હોય તે ટીફીનમાં મૂકે ને સરસ મઝાની ચણાની થેલી આપી આવે. થોડા મહિનામાં મામી પણ દેવલોક પામ્યાં. મારી નોકરીને લીધે મારે ઘણું ખરૂ પરદેશ ભ્રમણ રહેતું. તેથી એવો કોઈ અવસર આવતો નહિ કે હું ગામ જઈ શકું. ગફુરના સ્વપ્ને મને મારા ભુતકાળમાં સેરવી દીધો. હવે વગર વિલંબે હું ગામ પ્રતિ નિકળ્યો.