પરંતુ અશાંતિ ઉપજાવતી વાસ્તવિકતા એ છે કે ધાર્મિક સતામણી થી ત્રાસીને નાસીછૂટી ભારત આવેલા કેટલાંયે હિંદુઓ નાગરિકતાના અભાવે આજેપણ રાહત શિબિરોમાં સબડી રહ્યાં છે. આજના સંજોગોમાં તેમની માટે વતન પાછા ફરવું મુશ્કેલ છે કારણ તેમ કરતાં કદાચ તેઓએ પોતાનો ધર્મ ગુમાવવો પડશે કે કદાચ મૃત્યુ ને ભેટવું પડશે. એ કેહવું જરૂરી નથી કે ભારતીય મૂળ ધરાવતા આ ધર્મો અને તેના અનુયાયીઓ તરફ ભારતની સાંસ્કૃતિક જવાબદારી છે.પરંતુ આટલા વર્ષો સુધી તે હિંદુઓ, બૌધ ,જૈન અને શીખોના અન્ય રાષ્ટ્રોમાં થતા જાતીય અત્યાચાર તરફ આંખ,કાન અને મોં બંધ રાખી પોતાની ભારે જવાબદારીથી ભારત હમેશા અળગું રહ્યું છે. લાખો હિન્દૂઓ,બૌધ ,જૈન અને શીખો ના પડોશી રાષ્ટ્રો માં જ નહિ પણ અન્યત્ર થઇ રહેલા નસંહાર પણ આપણી વિવિધ સરકારોના અંતરઆત્માને જગાડી શક્યા નથી એ એ વાત નું પ્રમાણ છે અને માનવી મુલ્યો તરફની તેમની ઉદાસીનતાનું દ્યોતક છે.સમય આવી ગયો છે કે યોગ્ય કાયદાકીય પ્રયોજન અને નીતિ નિર્ધારણ કરી ભારત અન્ય રાષ્ટ્રોમાં સતાયેલ હિંદુઓ,બૌધ .જૈન અને શીખો ને આશરો આપવા અર્થે પોતાની સાંસ્કૃતિક ફરજ બજાવવાનું શરુ કરે..