પણ આંખો સામે જ રોજ લીલીછમ્મ જામફળી, ઘાસ ભચડતી વાછરડીને જોઈ અંદરથી નવી જ જાતનો સૂર તીવ્ર બની જતો. મન જાતજાતના રસ્તા શોધતું. મોટા ભાગે પોતાને સાચી સાબિત કરવા. આમ તો સૂરજ આથમ્ય હંમેશા તેનું ઘર ભગતે પેટાવેલા દીવાના અજવાશ અને અગરબત્તીની સુગંધથી ભરાઈ જતું. ઘરમાં ભગતનો ઘૂંટાયેલો ઘેરો સૂર અને રામસાગરના રણઝણતા તારણો સંગમ રચાતો. લખમાની આંખ મીંચાઈ જતી અને દિવસભરના કામનો થાક ઊતરી જતો.