રક્તપિત્તિયાઓની સેવાએ તેમના જીવનમાં આદર્શનું પ ધારણ કર્યંુ. તેઓ પોતાના ઘરઆંગણે ખાલી જમીન ઉપર તેમના માટે ઝૂંપડાં ઊભાં કરતા અને માનો કે તેઓ જ તેમના સાક્ષાત્ દેવતા હોય તેવા ભાવથી તેમની સેવા કરતા. જ્યારે તેઓ આ રક્તપિત્તિયાઓની સેવા કરતા ત્યારે તેમના હાથ અને આંગળીઓમાં એવી ભાવસભર મુદ્રાઓ ઉત્પન્ન થતી જાણે કે તેઓ પ્રત્યક્ષ નારાયણની જ સેવા ન કરી રહ્યા હોય ! સમય વીત્યે જ્યારે તેઓનું શિવાનંદ આશ્રમમાં આગમન થયું ત્યારે તેમના આશ્રમના પ્રારંભિક જીવનમાં આ ગુણ પૂર્ણ અને નિરવરોધ સ્વપે વ્યક્ત થયો. બધાં જ પ્રાણી એક છે. આ પરમ જ્ઞાન પર આશ્રિત દિવ્ય પ્રેમના વિશાળ સામ્રાજ્યમાં કદાચ મોટામાં મોટા માણસો પણ પ્રવેશ કરવાનું સાહસ ન કરી શકે. આડોશપાડોશના અનેક પ્રકારની ઉગ્ર વ્યાધિઓથી પીડિત રોગીઓ તેમની પાસે આવતા. સ્વામી ચિદાનંદજી મહારાજ માટે તેઓ રોગી ન હતા, સાક્ષાત્ નારાયણ હતા. તેઓ મૃદુ પ્રેમ અને કરુણાથી તેમની સેવા કરતા. કાર્ય કોઈપણ હોય, પછી ભલે તે ખૂબ જ તાકીદનું અને મહત્ત્વપૂર્ણ હોય, પૂજ્ય સ્વામીજીને મન સૌથી મહત્ પ્રાથમિકતા પીડિત-રોગી આશ્રમવાસીઓને સુખ અને સાંત્વના આપવાની રહેતી.