ચેતન પગી એંશી-પંચાશી પહેલાં જન્મેલ પેઢીને ‘પોસ્ટકાર્ડ લખવાના’ અને ‘ફેસબુક’ પર પણ લખવાના મહાવરાવાળી પેઢી કહે છે. તેમના જીવનકાળનો ‘પોસ્ટકાર્ડકાળ’માં તે ગોધરામાં અંકુરિત થઈને વિકસ્યા હતા અને આજે હવે પત્રકારત્વના વ્યવસાયની કારકીર્દીએ અમદાવાદમાં ‘કાઢી રહ્યા છે’. અમદાવાદમાં રહ્યે રહ્યે પણ તેમના માટે ગોધરા સુધીનું અંતર જણાય છે તો ‘શૂન્ય કિલોમીટર’ જેટલું, પણ વચ્ચે વચ્ચે ગોધરા જવા મળે છે તે ‘આજીવન જેલની સજા ભોગવી રહેલા કેદીને પેરોલ’ મળવા જેવું લાગે છે. આ મનોભાવની નજરે તેઓ ‘ગોધરા – એવરી બડી લવ્સ એ ગુડ રાયટ‘માં તેમનાં બાલ્ય-કિશોર-કૉલેજકાળનાં ગોધરાનાં જીવનના અનુભવો મમળાવે છે. એ સમયે પણ પરંપરાગત મુસ્લિમ પરિવારમાં લગ્ન પ્રસંગે કુટુંબની મહિલાઓ અંબે માના ગરબા રમતી પણ તેમણે જોઈ છે. આજે જ્યારે ગોધરા જાય છે ત્યારે સુલેમાનને ઠેલે આમ્લેટ ખાતાં ખાતાં તેમને એ સમયના ગ્રાહકને ગળગળા થઈને અનુભવાતી મહેમાન-નવાજીમાં તેમને ટનલના છેડે પ્રકાશનું કિરણ દેખાડી રહે છે.