પહેલી નજરથી જ કિમી ચેન્ગના ઘૂંટણ ડગમગી ગયેલા, નિરંજનને જોઈને. પોતાના કરતાં પ્રોફેસર નિરંજન લાડ પંદર વર્ષ મોટા હતા. ઇંગ્લિશ લિટરેચર ભણાવતા હતા, સ્વિનબર્ન કે જોન ડન્ન, કે વોલ્ટ વ્હિટમનની કવિતા વિશે વાત કરતા ત્યારે કિમી મેજિક કાર્પેટ ઉપર આળોટવા લાગતી. કિમી પોતાની ઉંમરના છોકરાઓના વિચાર કરતી ત્યારે ઊબકા આવતા. ડેઈટ ઉપર જાય તો ગાડીમાં બેસતાં વેંત છોકરાઓ તેની છાતી ઉપર આક્રમણ કરતા, શિટ! અને તેનું મોંઢું એંઠું કરતા, યે ગોડ્ડ! પ્રોફેસર દસ ફુટ દૂરથીયે તેનો શ્વાસ ઊંચો કરી શકતા, તેની તરફ નજર કર્યા વિના પણ તેને ભીની કરી દેતા. કિમીના કાનમાંથી જાણે લોહીના ફુવારા ઊડે એવી ઉત્તપ્તતા કિમી અનુભવતી. કોઈ પણ બહાને, નિમિત્તે ક્લાસના અંતે કિમીને પ્રોફેસરની પાસે જવાનું, એની પાસે ઊભવાનું, એને કશોક પ્રશ્ન પૂછવાનું, અને બસ પ્રોફેસરના તેજવર્તુળમાં નહાવાનું ખેંચાણ થતું. અનાયાસે જાણે એના હાથ લંબાતા, પ્રોફેસરના કોટને અડકવા, જાણે તેના બદનની ગરમીને ચૂસવા, જાણે પ્રોફેસરનો એક ‘પાર્ટ’ બનવા. ક્લાસના છોકરા છોકરીઓ તેની હાંસી કરતાં. કિમીના લોકરમાં છોકરાઓ યૂઝ્ડ કોન્ડોમ સરકાવી ચિઢવતા. છોકરીઓ કિમીને ‘ધેટ બ્રાઉન નોઝર’ કહેતી.