આ વાતની શરૂઆત થાય છે 1997માં જ્યારે 2 વર્ષના આનંદ પુરોહિતનું એક ટ્રેન અકસ્માતમાં મૃત્યુ થઈ જાય છે. એ વખતે આનંદનો નાનો ભાઈ 21 વર્ષનો જ્ઞાનેન્દ્ર સીએનો અભ્યાસ કરી રહ્યો હતો. સીએ કરીને નામ અને દામ કમાવવાની તેની ઇચ્છા હતી, પણ મોટા ભાઈના નિધને જ્ઞાનેન્દ્રને ભાંગી નાખ્યો. બન્ને ભાઈ એકબીજાની બહુ નજીક હતા. આનંદ તો બોલી કે સાંભળી શકતો નહોતો. આનંદના કાન અને અવાજ બન્ને જ્ઞાનેન્દ્ર જ હતો. જ્ઞાનેન્દ્ર એક મૂક-બધિરની સમસ્યાઓ બહુ સારી રીતે સમજી શકતો હતો. જ્ઞાનેન્દ્ર પહેલેથી તેના ભાઈ આનંદ અને અન્ય મૂક-બધિરોની મદદ કરતો જ હતો. જ્ઞાનેન્દ્ર સાંકેતિક ભાષા થકી મૂક-બધિરો અને અન્યો લોકો વચ્ચે દુભાષિયાની ભૂમિકા ભજવતો હતો. ભાઈ અને તેના મિત્રોની મદદ માટે તેણે સાંકેતિક ભાષા શીખી હતી. આ સ્થિતિમાં આનંદના નિધનનો આઘાત સહેવો અત્યંત કપરું હતું. જોકે, જ્ઞાનેન્દ્રએ પોતાના ભાઈને સાચી શ્રદ્ધાંજલિ આપવા માટે જે પગલું ભર્યું, તેનાથી તેના પરિવારજનો સહિત મિત્રો, સબંધીઓ તમામ ચિંતામાં સરી પડ્યા. જ્ઞાનેન્દ્રએ સીએનું ભણવાનું અધૂરું જ છોડી દીધું અને મૂક-બધિરો માટે કંઈક કામ કરવા નીકળી પડ્યો. 1997થી લઈને 1999 સુધી બે વર્ષ તેણે દેશ-વિદેશમાં ફરીને મૂક-બધિરોની સ્થિતિ પર અભ્યાસ કર્યો. જ્ઞાનેન્દ્રએ જોયું કે આપણા દેશમાં મૂક-બધિરકોની હાલત દયનીય છે. સામાન્ય લોકો તેમને અપનાવતા નથી, તેમની મજાક ઉડાવે છે, કોઈ પોલીસ સ્ટેશનમાં તેમની ફરિયાદ નોંધાતી નથી, કારણ કે પોલીસ પાસે સાંકેતિક ભાષાના કોઈ એક્સપર્ટ જ નથી. સામાન્ય લોકોની જેમ તેઓ નથી ફિલ્મો જોઈ શકતા, એટલે સુધી કે આપણું રાષ્ટ્રગીત પણ તેમના માટે બન્યું નથી. આનાથી ઊલટું યુરોપીયન દેશોમાં મૂક-બધિરોને સામાન્ય લોકો જેવી દરેક સુવિધા મળે છે અને તેમની જરૂરિયાતને ધ્યાનમાં રાખીને નિયમ-કાયદા બનાવાયા છે. આ બાબતોને લઈને ઈ.સ. 2000માં જ્ઞાનેન્દ્રએ મૂક-બધિરો માટે ‘આનંદ સર્વિસ સોસાયટી’ નામની સંસ્થા શરૂ કરી.