બીજે દિવસે સાંજે કન્યા વળાવવાનો સમય થયો ત્યારે રાજકુમારીને લઇ જઇને જરિયાન માફાવાળા રથમાં બેસાડી. અંદર રાજકુમાર બેઠો હતો. તાવ તો વહેલી સવારે જ ઉતરી ગયેલો, એટલે અત્યારે પ્રફુલ્લિત, દેવ જેવો લાગતો હતો. રાજકુમારી અરધી ક્ષણ જાણે ખેંચાઇ, પણ ત્યાં તો એકાએક હૈયામાં ઉછાળો આવ્યો ને રથ ઉપડવા કરતો હતો, બહાર રાજાઓ એકમેકની વિદાય લઇ રહ્યા હતા, ત્યાં સડપ કરતીકને રથમાંથી તે બહાર કૂદી આવી. બાવરી જેવી બંને રાજાઓને કહેવા લગી કે ‘આ મારો વર નથી.’ રાજાઓ તો આભા બની ગયા. બાપ કહે, ‘કાંઇ ગાંડી થઇ, બેટા?’