બાલમંદિરનો પહેલો દિવસ પૂરો. બધાં ઘેર આવ્યાં. ‘મારે બાલમંદિર નથી જવું. કાલે હું નહીં જાઉં…’ ઘેર પહોંચતાં જ નિરાલીએ પોતાનો નિર્ણય સંભળાવી દીધો. ‘પણ બેટા, એમ કેમ ? બાલમંદિરમાં તો બહુ મજા આવે.’ ‘પણ મને નથી આવતી એનું શું ?’ ‘કેટલાં બધાં રમકડાં હતાં ? કેટલી બધી ગેઈમ હતી ? મજા આવે બેટા, સાચું કહું છું… મને તો બાલમંદિર બહુ ગમે…’ મમ્મીએ દીકરીને લાડથી સમજાવતાં કહ્યું. ‘તે મમ્મી, તું તારે જજે. હું ઘેર રહીને તારાં કામ કરીશ.’ ‘પણ તને કેમ નથી જવું ? ત્યાં કેમ નથી ગમતું ?’ અનુએ પૂછયું. ‘ત્યાં છે ને રૂમમાં એકેય ઝાડ નથી, ફૂલો નથી… મને તો એની સાથે રમવું ગમે… ત્યાં ન હોય ડૉગી કે ન હોય પીંછાં…’ સ્કૂલના ટીચર-આચાર્યને મળીને, સમજાવીને બધી વાત કરી.