પંજાબ નેશનલ બેન્કમાં રૂ. 11,000 કરોડનું કૌભાંડ પ્રકાશમાં આવ્યા પછી સરકારી – જાહેર ક્ષેત્રની બેન્કોના ખાનગીકરણની ચર્ચા શરૂ થઈ છે અને હકીકતમાં તો બેન્કિંગ વ્યવસ્થા ઉપર જનતાનો વિશ્વાસ ડગમગી રહ્યો છે. સવાલ માત્ર રૂ. 11,000 કરોડના ફ્રોડ (છેતરપિંડી શબ્દ નાનો પડે?)નો નથી, પણ જાહેર ક્ષેત્રની બેન્કોનાં ખાતાંમાં 10 લાખ કરોડની ‘બેડ-લોનો’ની ગણતરી સાથે અબજો રૂપિયા – જનતાનાં નાણાંનો છે. હવે કૌભાંડની તપાસ થયા કરશે. કેટલા નીરવ મોદી પકડાયા કરશે? કેટલા આપણા કાયદા – કાનૂનને હાથતાળી આપ્યા કરશે? આપણી ચિંતા અને સરકારની જવાબદારી બેન્કિંગ વ્યવસ્થામાં જનતાનો વિશ્વાસ સ્થાપિત કરવાની છે. કૌભાંડ પાછળ કયા નેતાઓનો ‘હાથ’ હતો અને બેદરકારી કોની છે તેની ચર્ચા-વિવાદનો અંત ક્યારે આવશે? હવે રક્તવિહીન ગ્રેટ બેન્ક રોબરી થાય છેઃ બંદૂક વિના. આપણી લોકશાહીમાં ચૂંટણીનો પ્રભાવ એટલો બધો છે કે રાજતંત્રની વેદી ઉપર અર્થતંત્રનો બલિ ચઢાવાયો છે! (ઇટ્સ પોલિટિકલ, ઇડિયટ!) આજની યુવા પેઢીને જાહેર ક્ષેત્રની બેન્કોના ઇતિહાસની જાણ પણ નહિ હોય! જાહેર ક્ષેત્રની બેન્કોના આજના ‘અવતાર’ પાછળ રાજકારણ છે. 1969માં કોંગ્રેસ પક્ષમાં સત્તાની સાઠમારી શરૂ થઈ. 1967ની દેશવ્યાપી ચૂંટણીમાં કોંગ્રેસ પક્ષના પરાજય પછી વડા પ્રધાન કોણ બને તેનો વિવાદ શરૂ થયો. સ્વ. મોરારજીભાઈ દેસાઈ – યોગ્ય ઉમેદવાર હતા. પણ ઇન્દિરા ગાંધી દાવેદાર હતાં અને પ્રમુખ કામરાજ સહિત કેટલાક નેતાઓ ઇન્દિરા ગાંધીને ટેકો આપતા હતા. ઇન્દિરા ગાંધી આપણા ‘કહ્યામાં’ રહેશે એવી એમની ધારણા – આશા ઠગારી હતી. મોરારજીભાઈને નાયબ વડા પ્રધાન – નાણાં ખાતાં સાથે બનાવીને છેતરામણું સમાધાન થયું – આ દરમિયાન રાષ્ટ્રપતિ ડો. ઝાકિર હુસેન ગુજરી ગયા. નવા રાષ્ટ્રપતિ માટે ઉમેદવારની પસંદગી શરૂ થઈ અને સાથે જ સત્તાની શતરંજ.