આથમણી દિશે ઢળતા સૂરજની સાક્ષીએ કન્યાવિદાયનો ઊભો થાય પ્રસંગ. માબાપ, ભાઈભાંડુ, આડોશીપાડોશી અનં સઈયરોની આંશ્યોમાં ચોધાર આંસુ નીકળતા વોય. આખું ગામ ઊમટે ગાંદરે. ગામનું કોઈ બૈરું એવું ની વોય જેની આંસ્યો ભીની ના થૈ વોય. કન્યા તો ધ્રુસકે ધ્રુસકે રોતી વોય. મોટેરા ઇનં આલતાં વોય હૈયારો. એક પછં એક બૈરા આઇનં ઈનં ભેટે અને આલે ટકો. ઈની સઈયરોનં તો એવી બાઝી પડે કે છોડાવવી પણ મુશ્કેલ થઈ જાય અનં પછં મહાપરાણે વેલડામાં બેહાડવામાં આવે. કન્યાનં વરની પાહણ વેલડાની ઘૂહરીએ બેઠેલો છેલછોગાળો મોટિયાઈડો બળદોને બુચકારે અને હળવે રઈને રાશનં મૂકે ઢીલી તો આવજો ગાંમ ઢૂંકડું. આખું પાદર ગમગીન થઈનં ભીની આંસ્યે વેલડાની પાછળ ઊડતી ધૂળનં જોઈ રહે પછં નેંહાકો નાંસીનં વળી જાય પાછું !