અમને લોકોને ત્યાં ઉભા જોઇ રસ્તેથી નિકળતા બે -ત્રણ માલધારી યુવકોએ એમની મોટર-સાયકલ ઉભી રાખી.અમને આ રીતે દાદા સાથે જોઇ એ લોકો પરિસ્થિતી પામી ગયા હોય એવા ચહેરા સાથે એમાના એકે મને પ્રશ્ન કર્યો “સાહેબ શું વાત છે?”, એટલે મેં એમને આખી વાત જણાવી. એમણે પણ દાદાની સાથે થોડી વાત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને પછી અમને ત્યાંથી નીકળવા જણાવ્યું. મેં એમને કહ્યું કે દાદાને જ્યાં જવું હોય ત્યાં હું ઉતારી દઇશ પણ એ લોકોએ મને સમય ન બગાડ્વા કહ્યું. મેં જ્યારે એ લોકોને પુછ્યું કે દાદા કોણ છે અને આમ કેમ ફરે છે! ત્યારે એમણે મને કહ્યું કે ” સાહેબ, આ દાદાને પરીવારમાં માત્ર એક દિકરી હતી, અને એના ઘણા કોડથી લગ્ન કર્યાં હતાં. દાદાને મન એમની દિકરી જ એમનું સર્વસ્વ હતી, પણ એના સાસરીયાઓએ પૈસાની લાલચે એમની એ એકની એક દિકરીને મારી નાંખી. એ આઘાત દાદાથી ના જિરવાયો અને એ માનસીક સંતુલન ગુમાવી બેઠા. બસ ત્યારથી એ ભુખ્યા અને તરસ્યા રસ્તાઓ પર ભટક્યા કરે છે. તમારા જેવું કોઇ પાણી પીવડાવે તો ક્યારેય કોઇ એમને જમાડે, અને બસ આ રીતે એમની જિંદગી વીતે છે.” આ સાંભળી થોડી વાર તો હું મારી સ્વસ્થતા ગુમાવી બેઠો, અને મારી આંખમાં પાણી આવી ગયાં. માંડ માંડ જાતને સંભાળી હું કચવાતા મને ત્યાંથી આગળ નિકળ્યો,પણ મનમાં એ લોકો માટે ખુબ જ ઘૃણા થઇ જે લોકોએ એક બાપની માસુમ દિકરીને ફકત થોડા પૈસા ની લાલચની ભોગ બનાવી દીધી.