કન્યાના પિતાને જ્યારે મેં સૂચવ્યું કે છોકરો-છોકરી સાથે બેસીને પોતાનું ભાવિ નક્કી કરે ત્યારે ફરી પાછું, ‘અમારે લગ્ન કરવાની બિલકુલ ઈચ્છા નથી તો સમય બગાડવાનો શું અર્થ છે ?’ એવું ગાણું તેમણે ગાયું. સાથે આવેલાઓએ એમને ખૂબ સમજાવ્યા ત્યારે દસ મિનિટથી વધારે નહીં એ શરતે કચવાતે મને કબૂલ થયા. પંદરેક મિનિટ થઈ એટલે કન્યાના પિતા ઊંચા-નીચા થવા લાગ્યા અને વીસ મિનિટ પછી કૅબિનમાં ધસી જઈ કન્યાનો હાથ પકડી બહાર ખેંચતા બૂમો પાડવા લાગ્યા. મેં તેમને મારી રીતે શાંત પાડી સમજાવ્યું કે જ્યાં સુધી તેઓ બન્ને બહાર ન આવે ત્યાં સુધી તેમણે દખલ ન કરવી. થોડી વાર બાદ કરણ અને તેની ભાવિ પત્નીએ મને કૅબિનમાં બોલાવીને કહ્યું કે કરણે કન્યાની શરત માન્ય રાખી છે. કરણના ચહેરા પર ખુશી કરતાં મજબૂરી અને આક્રોશ વધારે દેખાતાં હતાં. કન્યા પણ શરત મંજૂર રખાવવા બદલ ખુશ નહીં, પણ અસહાય અને લાચાર લાગતી હતી. ત્યાર બાદ કન્યાના પિતાને કૅબિનમાં બોલાવી કહ્યું કે તેમની શરત કરણને માન્ય છે ત્યારે એ મહાન પિતાએ મને કહ્યું કે મારે તેમની આ શરતની વાત તેમના કોઈ સગાસંબંધીમાં ન કહેવી, નહીં તો તેમની આબરૂ (?) જશે.