શ્રીમંત માબાપ તાર ટેલિફોન કરે છે ને છેવટે તેમને ખબર પડે કે તેમણે ધારેલું એવું કશું જ અનિષ્ટ બન્યું નથી અને પુત્ર ક્ષેમકુશળ છે ત્યારે તેમને અનહદ આનંદ અને રાહત થાય છે. છતાં તેમને એવો વિચાર આવતો નથી કે આપણે આવા નકારાત્મક વિચારો કેમ કર્યા? આપણને જિંદગીના શુભ-મંગલ અંશોમાં કેમ શ્રદ્ધા નથી? શા માટે વિના કારણ આટલી બધી વેદના આપણે વેંઢારીએ છીએ? આફત આવી ન હોય છતાં આફતની કલ્પના કરીને શા માટે ખરેખરી આફતના જેવું જ દુઃખ વહોરી લઈએ છીએ?