વસંતને સોળમું બેઠું છે. આખી પ્રકૃતિ નશામાં હોય એવું લાગે છે. ક્યાંક એવું વાંચેલું કે વસંતનો સમય એ માણસ જાત માટે ‘મેટીંગ પીરીયડ’ છે. જો કે માણસ જાતને આ વૈભવ બારેમાસ ઉપલબ્ધ છે. પણ આ ઋતુમાં કૈક ‘એક્સ્ટ્રા ફિલ’ થતું હોય એવું હોઈ શકે!! વસંતની વાત નીકળી છે તો સંસ્કૃત સાહિત્ય કેમ ભૂલાય? વિશાખદત્તનું ‘મુદ્રારાક્ષસ’ વાંચતો હતો. એમાં વસંતોત્સવનો ઉલ્લેખ આવે છે. પ્રાચીન ભારતમાં વસંત ઉત્સવ ધામધૂમથી ઉજવવામાં આવતો. રાજા પોતે એની તૈયારીમાં રસ લેતા. પર્ણ, પુષ્પ, સુગંધી દ્રવ્યો ધારણ કરી યુવક-યુવતીઓ વગડા તરફ નીકળી પડતાં! પ્રકૃતિ તરફ કેટલો આદર હતો એ સમયે! અને ‘કામ’નો પણ સહજ સ્વીકાર! ક્યાંક વાચેલું કે એ સમયે (પ્રાચીન ભારતમાં) કોઈ વૃક્ષને(આંબાને) ફળ ન આવતા હોય તો કોઈ સુંદર યુવતી પોતાના હાથનો (કે સ્તનનો?) સ્પર્શ કરતી તો એને ફળ આવી જતા! કેવી અદભૂત કલ્પના! આજકાલ તો કોઈ યુવતીના સ્પર્શથી તુલસી બળી ગઈ હોય એવી વાતો સ્ત્રી વૃંદ વચ્ચેથી ક્યારેક કાને અથડાઈ જાય છે.