‘તો સાંભળો. આજથી બાર વર્ષ પહેલાં હું શહેરમાં ફાયર બ્રિગેડના ઓફિસર તરીકે ફરજ બજાવતો હતો. અમારી પર એક કોલ આવ્યો કે શહેરના એક ગોડાઉનમાં ભયંકર આગ લાગી છે અને પાસેનો એક અનાથ આશ્રમ પણ આગની જવાળાઓમાં લપેટાઈ ગયો છે. અમે તુરંત જ ઘટના સ્થળે પહોંચ્યાં. ગોડાઉનમાં જવલનશીલ પદાર્થો હતાં જે સળગતાં આગની ભયંકર જ્વાળાઓ અનાથાશ્રમને ઘેરી વળી હતી. લોકો બચાવો-બચાવોની બૂમો પાડતા હતા. ચારે બાજુ અફરા-તફરી મચી ગઈ હતી. આનાથાશ્રમના પાંચ બાળકો આગની વિકરાળ જ્વાળાઓમાં ફસાઈ ગયા હતા. જો તેમને જલ્દીથી બચાવવામાં ન આવ્યાં તો તેઓ આગનો કોળિયો બની જાય તેમ હતાં. એક તરફ પાણીનો મારો ચાલુ હતો પણ તેનાથી આગ ઓલવાતા વાર લાગે તેમ હતી. તે પહેલાં બાળકોને બચાવવા જરૂરી હતાં. મેં મારા ઉપરી અધિકારી વિવેક શર્માને કહ્યું કે હું બાળકોને બચાવવા આગમાં જાઉં છું. મારી સાથે બે જવાનો મોકલો. પરંતુ આશ્ચર્ય વચ્ચે ઉપરી અધિકારીએ ના પાડી અને કહ્યું, ‘મિ. સિંહા, આગની જ્વાળાઓ ભયંકર છે. જવાનોને આગમાં મોકલવા તદ્દ્ન મૂર્ખામી છે.’