મારા જેવા કેટલાક વયોવૃદ્ધ આવે પ્રસંગે બેસવાની ખુરસી શોધતા રહે છે, જે તેને ભાગ્યે જ મળે છે. વહેલો તે પહેલોના ધોરણે રોકાઈ ગઈ હોય છે. ત્યારે નીચે ભોંય પર બેસીને, શાંતિથી નિરાંતે ચાવીને જમવું પડે છે. જે ઉપસ્થિત કેટલાકને અજુગતું લાગે છે. પણ બીજું થાય શું ? અગાઉ હારબંધ પલાંઠીવાળીને બેસવાની જે પ્રથા હતી તે શું ખોટી હતી ? વિચાર આવે છે. પીરસણિયા આવીને પીરસે, જમનાર જોઈએ તેટલી પોતાની રુચિ અનુસારની વાનગી લે અને સંતોષપૂર્વક શાંતિથી જમે તે જ શોભે. તેમાં રાંધેલા અનાજનો બગાડ ઓછો થાય, જ્યારે ‘બુફે’માં હાથમાં ડીસ લઈને ખૂટતી વાનગી ફરીથી લેવા નીકળવું પડે ! ક્યારેક ગીર્દીનો સામનો કરવો પડે ! તો ક્યારેક અમુક ભાવતી વાનગી જતી પણ કરવી પડે ! લગ્ન જેવા સમારંભોમાં લખલૂંટ નાણાં ખર્ચવામાં આવતાં હોય છે. ત્યારે મંડપની બહાર માંગણો, નાગાં-પૂંગા બાળકો સમારંભની પૂર્ણાહુતિની વાટ જોતાં ભૂખે ટળવળતાં પણ જોવા મળે છે. ખાનારા ખાઈને મૂંગે મોઢે ચાલતી પકડતા હોય છે અને યજમાનવર્ગ ગર્વમાં ફૂલાતો નજરે પડે છે. ત્યારે વિચાર આવે છે કે આ બધું ક્યાં જઈને અટકશે ? ભૂખ્યાંના પેટની આગ ક્યારે ઠરશે ?