બીક તો એ લાગે છે કે આ ડગલું માંડું કે નહિ? પછી એમ થાય છે કે ફરક શું પડે છે? તો પછી માંડું તો કેવી રીતે? ને પાછું એમ થયું કે કઈ ફરક પડે કે ના પડે મહત્વ એનું નથી. મહત્વ તો એનું છે કે ક્યારેક ભવિષ્ય માં એક ઊંડો શ્વાસ સંતોષ નો હશે કે અફસોસ નો. અને પાછું આટલા વર્ષો માં કઈ બઉ સિતારા નથી તોડી પડ્યા તો આ એક ડગલાં માં કેટલો ફરક પડશે? બઉ બઉ તો બીજું ડગલું પાછળ લઇ લઈશ એટલે જેસે થેની અવસ્થામાં પાછા. એમાંય પાછી લાગણી એવી આવીકે જો લખાણનું આ એક ડગલું માંડવાનુંજ છે તો અંદરનુજ બહાર નીકળે એવું કેમ નહિ? વિચારો ના જોડકા જોડી ને વાક્યો બનાવની માજા એ ખરી માજા નથી. અને જો લાખવાનીજ મજા નથી તો વિચારોની મજા પણ નથી. આ ડગલું ભવિષ્યમાં આગળ જશે કે પાછળ એ ખબર નથી પણ એક વાત આજે ચોક્કસ છે કે જ્યારે લખું છું ને ત્યારે અંદરથી લાગણી સરસ ઉભરે છે ને એક સંતોષનો ઊંડો શ્વાસ નીકળે છે કે “હાંશ” કંઇક લખ્યું તો ખરું.