પણ બસ! આજે હવે અંતર્ચક્ષુ ખુલી ગયાં હતાં. ફૂલ જેવો મારો દીકરો આજે કોઈ અણઘડ બાઈને કારણે તરસ્યો રહ્યો. ટીચર પર ગુસ્સો આવ્યો પણ તેનાથી કાંઈક અનેક ઘણો તિરસ્કાર મને મારી જાત પર આવ્યો. ધિક્કાર છે મને કે, મેં તદ્દન અજાણ્યા દેશમાં, તદ્દન અજાણ્યાં લોકો વચ્ચે મારાં ફૂલ જેવા દીકરાને જ્યાં ત્યાં ધકેલ્યે રાખ્યો. અને હજુ પેલી નાનકડી બે વર્ષની દીકરી નૈયા તો બેબી સિટરને ઘેર છે. હું અંદરથી ખળભળી ઉઠી. અમારાં બાળકો અહીંના સમાજથી પરિચિત થાય, અંગ્રેજી ભાષા આવડે એવાં કોઈ બિનજરૂરી ખ્યાલોમાં અટવાઈને હું એમને અહીંના બાળમંદિરોમાં લઇ જતી હતી. પણ વાસ્તવિકતા એ હતી કે, અમને પણ અહીંના સમાજની પૂરતી સમજ નહોતી.