બસ, એ દિવસથી મહેશકુમારનું નામ ‘મફત’ બની ગયું. ઉધરાણી કરનારાઓ ‘મફતનો માલ સમજે છે કે શું ?’ કહી કડક ઉઘરાણી કરવા લાગ્યા. શરૂ-શરૂમાં સૌ એને ‘મફત’ કહી બોલાવતા અને પછી ધીમે-ધીમે એ ‘મફતિયો’ બની ગયો. એ એટલી હદ સુધી ‘મફતિયો’ બની ગયો કે છેવટે સાસુએ પણ એને એની દીકરી ન દીધી ! સગાઈ ફોક કરી એને ઘરમાંથી રવાના કરી દીધો ! એ પછી, પૂરાં દસ વર્ષ સુધી મફત રખડ્યો, નોકરી કરી-છોડી, મજૂરી કરી, ભીખ માગી, ચોરી કરી, જેલ જઈ આવ્યો, છૂટ્યો, નોકરી કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો – પણ જ્યાં જાય હુક્કા, ત્યાં સમંદર સુક્કા જેવા એના હાલ થયાં. એના તમામ સગા-વહાલાઓએ મફત માટે ઘરના દરવાજા બંધ કરી દીધાં હતાં. એવામાં એના પિતા અવસાન પામ્યા. સગા-વહાલાઓ એને જ્યાં-ત્યાંથી શોધીને પકડીને ઘેર લઈ આવ્યા – માત્ર એક જ દિવસ માટે, પિતાની ચિતાને ચેહ દેવા માટે. જ્યારે અસ્થિફૂલ લાવી, મફતના હાથે એને પવિત્ર જળમાં પધરાવ્યા કે સૌએ કહી દીધું – મફતલાલ, આવજો, રામરામ. મફતલાલ પાછા ફૂટપાથ પર આવી ગયા.