તેના ગયા પછી વિશાખા ઘોડિયા પાસે ગઈ. જોયું તો આરવ ખિલખિલાટ હસતો હતો. તાવ પણ નહોતો, તે એકદમ ફ્રેશ લાગતો હતો. દવાએ સારી એવી અસર કરી હતી. તેણે હાશકારો અનુભવ્યો. વધુ વિચારે એ પહેલા બહાર ભારે શોરબકોર સંભળાયો. તે આરવને લઈને દોડતી બહાર આવી, જોયું તો રોડ પર મોટુ ટોળુ એકઠું થયું હતું. એણે જોયુ તો આંખો પહોળી થઈ ગઈ. આ શું? નંદુ લોહીના ખાબોચિયામાં તરફડતી હતી. “આ શું થઈ ગયુ? કેવી રીતે બન્યું?” તેણે બધાને પૂછ્યું તો જાણવા મળ્યુ કે રમાબેનનો પાંચવર્ષનો દિકરો લાલુ દોડતો દોડતો દડો લેવા રોડ પર પહોંચી ગયો, સામેથી ખૂબ ઝડપથી આવતા ખટારાથી તેને બચાવવા નંદુ દોડી ગઈ. એ તો બચી ગયો, પણ નંદુને ટક્કર લાગી જતાં તેને ઘણું વાગ્યું. બધાએ એમ્બ્યુલન્સ મંગાવી. વિશાખાએ તીખી નજરે રમાબેન સામે જોયું અને બોલી, “રમાબેન ડાકણે તો તમારા દિકરાનો જીવ બચાવ્યો.”