એક અઢી-ત્રણ વર્ષનો છોકરો આરાધનાને ખૂબ ગમી ગયેલો. તેની તે વિશેષ સંભાળ લેતી. તે છોકરો પણ આરાધનાને હળી ગયેલો. એક દિવસ રમતાં રમતાં તે પડી ગયો. આરાધનાને વળગીને તે રડવા લાગ્યો. તેને છાતીએ ચાંપી, માથામાં હાથ ફેરવતાં તેનાથી બોલી જવાયું : ‘જો કીડીની મા મરી ગઈ, મારો ડાહ્યો દીકરો રડે નહીં.’ જાણે કે તેને વીજળીનો આંચકો લાગ્યો, ‘અરે આ બિચારાને મા શું એ ખબર જ ક્યાં છે ?’…. અને તે ક્ષણે જ તેના મનમાં ઝબકારો થયો. ‘આ બાળકને હું દત્તક લઉં તો ?’ આશ્રમના ટ્રસ્ટી મંડળ પાસે રજૂઆત કરી. નિયમાનુસારની શરતોને આધીન આરાધનાની માંગણી માન્ય રાખવામાં આવી. આરાધના દત્તક બાળકને પોતાને ઘેર લાવી કુંવારી મા બની. ભદ્રાને આરાધનાનો આ નિર્ણય ગમ્યો તો ન હતો. ‘લગ્ન કરવાની ઉંમરની કુંવારી છોકરી આ રીતે બાળક દત્તક લે તે યોગ્ય ન કહેવાય, તારાં લગ્ન થવામાં મુશ્કેલી પડશે, લોકો ગમે તેવી શંકા કરશે, વાતો કરશે.’ વગેરે ત્યારે જ આરાધનાને સમજાવેલું. – પણ આરાધના મક્કમ રહી હતી, ‘તું મારી ચિંતા ન કર. કદાચ કુંવારા રહેવું પડશે તો પણ રહીશ. આ મારો દીકરો મોટો થઈને મારો આધાર બનશે જ ને ? સમાજે ફેંકી દીધેલા એક નિર્દોષ અનાથ બાળકને માનો પ્રેમ મળશે, તેનું ભવિષ્ય હું ઊજળું બનાવીશ તે તું કેમ વિચારતી નથી. હું તો કહું છું બાળકવિહોણા દંપતીએ અનાથાશ્રમમાંથી બાળક દત્તક લઈ લેવું જોઈએ. અનાથ બાળક માતા-પિતાના પ્રેમમાં ઊછરે, ભણે અને તેનું ભવિષ્ય ઊજળું બને, તે મોટો કે મોટી બનીને માતા-પિતાના ઘડપણમાં સહારો બને અને એ દીકરો મા-બાપને ઘરડાં-ઘરમાં નહીં મોકલે પણ ઘરમાં તેની પૂજા કરશે, સમજીને ?’