શિક્ષિકાની નોકરીમાં પણ હવે પહેલાં જેવી મજા નથી રહી. સતત જાતજાતની તાલીમોને ભાતભાતની નવાં કામની જવાબદારીઓ ! એમાં પણ નવા આવેલા પ્રિન્સિપાલનો વાંકદેખો અને અદેખો સ્વભાવ. પ્રિંસિપાલ થઈને એ જાણે શાળાનું ભલું કરવા નહીં, પણ સ્ટાફની કનડગતનો ધ્યેય રાખીને જ આવ્યા છે. બે-પાંચ મિનિટ કોઈકવાર શાળાએ પહોંચવાનું મોડું થઈ જાય તો સહી કરવા મસ્ટર એ પોતાના ખાનામાં મૂકીને બેસી જ ગયા હોય. તમે સહી કરવા મસ્ટર માગો, એટલે એમની ખરબચડી વાણીનો અસ્ખલિત પ્રવાહ તમને દુનિયાના મોટામાં મોટા ગુનેગાર ઠેરવવા જ વહેવા માંડે . . . રોજ દસ-પંદર મિનિટ શાળાએ વહેલા આવતા હોઈઈ પુણ્યો ધોવાઈ જાય, પણ એક દિવસ પાંચ મિનિટ મોડા પડ્યા એનું પાપ તો છાપરા પર, ના, ટેબલ પર ચડીને પોકારે. માણસ આદર્શવાદી-સત્યવાદીનું પૂછડું હોય તો આપણને આખરે એના માટે આદર પણ થાય. પણ, એ ગમે ત્યારે મોડા આવે, ચાલુ શાળાએ ગામમાં પોતાના પર્સનલ કામો પતાવવા જતા રહે, એનું કશું નહીં, પણ જો કોઈ શિક્ષક બે-પાંચ મિનિટ આઘોપાછો થયો, એ ય અનિવાર્ય સંજોગોમાં તો ય એનું તો આવી જ બને ! નાની નાની, નાખી દેવા જેવી વાતોમાં ય સાહેબનો ચંચુપાત ચાલુ જ હોય.