રંગીલદાસ સમજ્યા. તે આગળ આવ્યા. જાણે સાવ સામાન્ય વાતા હોય તેમ તેમણે રોજિંદી ઢબથી કહ્યું; “અરે દોસ્ત! બે-એક મહિનાથી ઘરમાંથી બધાં દેશમાં ગયાં હતાં. ઘેર જરાયે ગોઠતું નહોતું. થયું ચાલો એક દહાડો રાઘવનની કૉલેજ તો જઈ આવીએ. પણ પ્રિન્સપાલ સાહેબ બહુ ભલા માણસ છે. કહે ‘ઈચ્છા હોય ત્યાં સુધી આવો, અમને જરાય વાંધો નથી.’ એટલે આપણે તો….. સમજ્યા ને, રાઘવન! એક કાંકરે બે પક્ષી, સવારનો વખત ક્યાં ગયો તેની ખબર ન પડી ને ઉપરથી બે આંકડા જાણવાના મળ્યા. વખતે તને કામ લાગશે એમ માની થોડું ઘણું લખી લીધું હતું.”