પીરસનારના પગે પાણી આવી જાય, તેની આંખમાં પાણી આવી જાય, પણ માંગનારા જાતજાતની માંગણી, ભાતભાતની મુદ્રા કરી પીરસનારનો ઘાણ કાઢી નાખતા હોય છે. તેની એવી તો આકરી કસોટી કરે છે કે તેમને સોટી મારવાનું પીરસનારાને મન થઇ જાય. કમંડળ લઈને પીરસનારો આ માથાકૂટથી કંટાળી કાયમને માટે કમંડળ હાથમાં લઇ સંન્યાસી બની જવાનું નક્કી કરી નાખે તો નવાઈ પામવા જેવું નથી. મગન કહે, ‘બીજું ગમે તે કામ આપજો, પણ બીજી વાર પાણીનું કામ મને ન આપતાં.’ કોઈએ પૂછ્યું, ‘કેમ? આ તો સાવ હળવું કામ. મુઠિયાં, રસો કે કડક પૂરી વગેરે ગોતીને પીરસવું… એવી લમણાંઝીંક તો નહીં! સીધું પ્યાલામાં રેડી જ દેવાનું.’ એટલે મગન કહે, ‘તમે બધા સારી વાનગી ગોતી લ્યો ને જેને કંઈ નથી આવડતું, ડફોળ ગણો છો, એને જ પાણીનો જગ પકડાવો. તમે મને સમજો છો શું? હું કાંઈ એવો ભોટ છું? ને પાંચ જણાને પાણી આપું ત્યાં તો જગ ખાલીખમ. મારા બેટા પાણીની કોઈ ના જ ન પાડે. પ્યાલો ભરું-ન ભરું ત્યાં તો એકીશ્વાસે ગટગટાવી જાય ને પાછો ભરી દે એવી સૂચના ઠોકે. આવું મહેનતનું કામ, માણસ થાકી જાય, પીઠ વાંકી થાય તોય અંતે મશ્કરીમાં કહેવાય શું ખબર છે? ‘મગને પાણી ફેરવી દીધું….!’