ભૈયુજી મહારાજાના કિસ્સામાં ઉપર ઉપરથી એ જ કારણ દેખાઇ રહ્યું છે. સંપત્તિના મામલે તથા સંબંધોના મામલે તેમની પુત્રી અને બીજી પત્ની વચ્ચે અણબનાવ હતો તેવા અહેવાલો આપણે વાંચતા રહ્યા છીએ. તેઓ જીવતાં હતાં ત્યારે રહસ્ય એ હતું કે એવું શું છે કે રાજકારણીઓ તેમની પાસે દોડી જાય છે. બિનગૃહસ્થ સંત, સાધુ, મહારાજા અને તાંત્રિકોના ફાયદા આપણે જાણીએ છીએ. દોરાધાગાથી માંડીને સફળતા માટેના યજ્ઞો સુધીની વિધિઓ નેતાઓ કરાવતાં હોય છે. દરેક સફળ નેતાઓનો એક અંગત જ્યોતિષી, એક અંગત તાંત્રિક, એક અંગત ગુરુ અને એક અંગત ફિલોસોફર હોય છે. આમાંની એક પણ વ્યાખ્યામાં ભૈયુજી મહારાજ ફિટ બેસતાં નહોતાં. જ્યોતિષી, તાંત્રિક અને ગુરુ તે હતા નહીં અને ફિલોસોફર હોય તેવા લાગતાં નહોતાં. તેમના ભાષણો અને વિચારો નોર્મલ પ્રકારના ગુડ્ડી ગુડ્ડી જ હતાં. એનાથી વધારે ડહાપણ તો રાજકારણીમાં પોતાનામાં હોય. બહુ જાડી ચામડીના માણસ હોય તે જ રાજકારણી થઈ શકે. સુખદુઃખ મનમાં ન આણીએ તેનો વાસ્તવિક જીવનમાં લગભગ રોજ નેતાઓ અમલ કરતા હોય છે. તેઓ લોકોની માનસિકતાના વધારે સારા અભ્યાસી હોય છે અને મન અને દિલ અને વાણીને કાબૂમાં તેઓ રાખી શકે તેટલો કાબૂ ધ્યાની અને સત્સંગીનો પણ નથી હોતો. તેથી એ રહસ્ય હંમેશા રહેવાનું કે એવું તો શું હતું કે નેતાઓ ભૈયુજી મહારાજના શરણે જતાં હતાં. માત્ર ભાજપના નહીં, બીજા પક્ષના નેતાઓ સાથે પણ તેમને ઘરોબો હતો. ભાજપ સાથે વધારે હતો. મહારાષ્ટ્ર ભાજપના ફડણવીસ સહિતના નેતાઓની તેઓ નજીક હતાં. મધ્યપ્રદેશમાં ભાજપ સરકારે તેમને રાજ્યકક્ષાના મંત્રીનો દરજ્જો આપ્યો હતો. ભૈયુજી સહિત ચાર પાંચ ભગવાધારીઓને ભાજપ સરકારે મંત્રીઓ બનાવી દીધાં, જેથી તેઓ નર્મદા મૈયાનું કામ કરી શકે. જોકે ભૈયુજી મહારાજે મંત્રીનો દરજ્જો સ્વીકારવાની ના પાડી હતી.