વર્ષ ૨૦૦૬માં માંડવી ખાતે સાહિત્ય પરિષદના જ્ઞાનસત્રમાંથી પાછા વળતાં હું ભુજ ઊતર્યો હતો. શિવભાઈ ‘આજકાલ’માં છે એટલી જાણકારી માત્ર હતી. પૂછતાં-પૂછતાં ‘આજકાલ’ પ્રેસ્ર પહોંચીને શિવભાઈ વિશે પૃચ્છા કરતાં તેમનો મોબાઈલ નંબર મળતાં તેમની સાથે વાત કરી. જાણે દરરોજ મળતાં હોય એવા સહજ લહેજામાં વાત કરીને એમણે ‘આજકાલ’ ઑફિસે કલાકેક રોકાવા કહ્યું, અને છતાં સાંજના સાડાપાંચ સુધી રાહ જોઈને મારે ભુજથી વડોદરાની બસમાં તેમને મળ્યા વગર જ રવાના થઈ જવું પડ્યું! કદાચ એમને કોઈનો મોહ જ ન હતો! દીકરી નામનો ભીના-ભીના કરી મૂકતો શબ્દ પણ એમને ક્યારેય ભીંજવી શક્યો નહીં!? મીનાક્ષીને એમ હતું એ અભિયાનના ‘દીકરી વહાલનો દરિયો’ દીપોત્સવી વિશેષાંકમાં તેઓ મીનાક્ષીની ખુમારીની, કે પછી દહેજમાં કંઇ ન લીધાની વાત કરશે, કે પછી એના સાહિત્યરસની વાત કરશે. એને બદલે…. એમણે શું નું શું લખી નાંખ્યું, ત્યારે પરિસ્થિતિ સંભાળવી અઘરી બની હતી. એ સમે શિવભાઈને સમજવા બહુ જ અઘરા લાગ્યા હતા! ત્યારે પ્રશ્ન એ થાય એ આટઆટલા મિત્રોની સારસંભાળ લઈ, આટલા લોકપ્રિય થનાર શિવભાઈ પોતાની જ દીકરીની લાગણીઓને આટલી હદે કઈ રીતે ઠેસ પહોંચાડી શકે? ત્યારે ઘરની કોઈ વ્યક્તિ બીમાર પડે એ સમયે ભાંગી પડવાના અને એ સંદર્ભે રાજકોટથી જડેશ્વર સુધીનું લગભગ સીતેરેક કિલોમીટરનું અંતર દંડવત પ્રણામ કરતાં જવાની બાધા લોહીલુહાણ અવસ્થામાં એકાધિક વખત પૂરી કરવાના દાખલા પણ મોજૂદ હોય ત્યારે કેટલાયે પ્રશ્નો અનુત્તર રહીને ઉત્તર આપી જતા જણાય છે.