સાંજ ના સમય થયો એટલે હું ઘર ની બાર નીકળો ને વિચાર્યું કે મિત્રો ને મળી લવ એટલે હું ગામ ની રસ્તા ઓ પર ફરતો ફરતો હાર્દિક ના ઘરે પોહચી ગયો. મે ઘર ની બાર થીજ બુમ મારી, “ઓ રમીલા માસી, જમવાની તૈયારી ચાલુ થઇ ગઈ? અને આ હાર્દિક ક્યાં છે? દેખાતો નથી”. રમીલા માસી એ વળતો જવાબ આપ્યો, “એ હા અને હાર્દિક બાર હશે. કેમ મયુર તું હમણા થી દેખતો નથી? અમદાવાદ ગયો પછી તું તો અમને ભુલીજ ગયો છુ”. મેં હસતા હસતા જવાબ આપ્યો, અરે માસી એવુ કઈ નથી. ત્યાં ભણવા માં સમય ક્યાં જતો રહે છે ખબરજ નથી પડતી. હું હાર્દિક ને તાળાવે મળી લઈશ. એવુ કઈ હું ગામ તળાવ બાજુ ગયો જ્યાં અમારી રોજ ની બેઠક હોય. મને ખાતરી હતી કે હાર્દિક બીજે ક્યાય ની મળે તો ત્યાં તો મળીજ જશે. ટેકરા ઉપર ચડી ને જોયું તો હાર્દિક તળાવ ના કિનારે એકલો બેઠો તો. એટલે હું પણ ત્યાં પોહચી ગયો.