(૯૦) ઈંદ્રે કરેલા આ મનનનું પરિણામ એ છે, કે સ્વપ્નમાં તથા જાગ્રતમાં આવતો-જતો આત્મા, જાગ્રતના શરીરથીસ્વપ્નનાં રૂપોથી અળગો, પરમશાંત, અવિનાશી, ને નિત્ય છે, એમાં કશો સંદેહ નથી. અને શરીરના પડવાથી એ પડી જતો નથી, કે નથી આંખ ફૂટવા વગેરેથી એ આંધળો-કાણો થઈ જતો, કેમકે અંધાપો, ખરૂં જોતાં, આંખનું ફૂટવું જ છે. તો પણ, સ્વપ્નમાં એ વગર આંખે દેખતો પુરવાર થાય છે. તેથી, આંખની અંધતાથી એ કંઈ અંધ નથી થતો. કાન ફૂટવાથી એ કંઈ બહેરો નથી થતો. પગ કપાતાં, કંઈ એ લંગડો નથી થતો. ને શરીર પડવાથી, એ થોડો જ મરી જાય છે? અરે, શરીરનો કોઈ પણ ગુણ એને વળગતો નથી. તેમ છતાં, સ્વપ્નમાં એ બીતો જેવો લાગે છે, હાથીને દેખીને નાસે છે, ને ખાડામાં પડી જાય છે. કોઈ બળવાન માણસનો એ માર ખાતા જેવો, ને કોઈ સરખેસરખો મળે ત્યારે, ધક્કા મારતો-ખાતો જેવો બની જતો હોય છે. એ ખરેખર નથી રોતો હોતો, પણ રોતાંને ઠાંસીયાં ખાતો જેવો થાય છે. તેથી, એને પૂર્ણ સ્વતંત્ર, ને સર્વસંપન્ન કેવી રીતે કહેવાય?