આંખમાં ઝળઝળિયાં સાથે પુનિતાએ બાપ સામે જોયું. "મકાન ભલે એના નામે રહ્યું.એ અને એની મહારાણી ભલે એમાં જલસાથી રહે. બહેન તરીકે મારે એમાં કોઈ ભાગ પણ નથી જોઈતો; પણ તમારી દશા જોઈને કળીએ કળીએ જીવ કપાય છે, બાપા! કાળજું કમકમી ઊઠે છે. આખી જિંદગી ઢસરડો કરીને તમે જીવ્યા. પાઈ પાઈ બચાવીને એ જમાનામાં આ ઘર બનાવ્યું. કરકસરના નામે જાત ઉપર જુલમ ગુજાર્યો પણ મને ને વિજિયાને ક્યારેય ઓછું આવવા નથી દીધું. ચંપલ લેવાનું માંડી વાળીને પણ અમારા પાવાગઢના પ્રવાસના પૈસા આપેલા એવી તો કંઇક વાતો હજુય યાદ છે." દીકરીના અવાજમાં લાગણીની ભીનાશ છલકાતી હતી. "મમ્મીની માંદગીમાં બધી બચત સાફ કરી નાખી. હોસ્પિટલમાં બે મહિના ખડે પગે એની ચાકરી કરી."