મારાં મા-બાપ હાલ પાકિસ્તાનમાંના વિસ્તારનાં નિવાસી હતાં. દેશના ભાગલા પડ્યા અને પાકિસ્તાન અસ્તિત્વમાં આવ્યું ત્યારે તેઓ ભારતમાં ભરતપુર (રાજસ્થાન) આવ્યાં. મારો જન્મ ત્યાં થયો. એક ભાઈ અને છ બહેનો, એમ અમારાં મા-બાપનાં અમે સાત સંતાનો છીએ. સંતાનોની સંખ્યાને કારણે અમને ઉછેરવામાં અને પરણાવવામાં એમને ઘણી હાડમારી વેઠવી પડી હશે. મને લખતા કે વાંચતા આવડતું નથી. નાનપણમાં મારાં ભાઈ-બહેનો ભણવા બેસતાં ત્યારે હું પણ એમની સાથે બેસતી. આમ હું થોડુંક શીખી હોઈશ. એ સમયમાં સામાન્ય રીતે હિંદી ભણાવાતું; અંગ્રેજીની કોઈને ખબર નહોતી. એવી રીતે હું હિંદી શીખી. લખવા વાંચવાથી કંઈ ભલું થાય એવું એ જમાનામાં કોઈ નહોતું માનતું. હવે અમે પસ્તાઈએ છીએ, મને લાગે છે કે અમે ભણ્યા હોત તો અમારી હાલત વધુ સારી હોત. હું નોકરી કરું છું; ક્લાસ ચારની કર્મચારી છું; ટેબલ ખુરશી પર બેસવનું નથી મારે, સૌ મારી ઉપર હુકમો છોડે છે, જાણે હું કે મારા કામની કોઈ વિસાત જ નથી. ભણેલાંગણેલાંનું જ મહત્વ છે. એમની કલમમાં સત્તા છે, એ લોકો જે કહે છે તે સાચું ગણાય છે.