ઉપનિષદો અને વેદોની જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવાની વિધિ આંતરીક છે, આંતરીક શુદ્ધતા પર તેણે જાર દીધું, અને આ આખી પ્રક્રિયા ધણી લાંબી છે, તેમાં ધીરજ , વિવેક અને સત્યનું આચરણ હોવું અનિવાર્ય છે તેવું ઉપનિષદોએ કÌšં આવું બધા કરી શકે જ નહી તે સ્વાભાવીક છે અને ઉપનિષદોએ કÌšં કે આંતરિક અને બાહ્ય વ્યવહારમાં સત્યનું જા વહન થાય અને ધૈર્ય ધરીને વિવેક સાથે સાધના થાય તો જ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે આ બધું હોય તો જ તો જ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય અને જા તેમાં ગફલત થાય તો ક્્યાયનાં રહીએ નહી, તે પણ હકીકત છે, માટે આ પદ્ધતિમાં સમગ્ર માનવજાત આંતર સાધનામાં ઉતરી શકે જ નહી, તે સ્વાભાવીક છે , જેથી પુરોહીતોનું વર્ચસ્વ ચાલુ જ રÌšં છે અને તે આજે પણ જાઈ શકાય છે, આજે આટલો મોટો વિજ્ઞાનનો વિકાસ થયો છે તેમ છતાં, આજે પણ પુરોહિતો સાધુ,સંતો ધર્માંત્માઓ અને કથાકારોનું વર્ચસ્વ ઘટ્યુ નથી, આ બધાએ કાઈ આંતરિક સાધના કરીને અનુભૂતિ પ્રાપ્ત કરી હોતી નથી એટલે આ બધાજ જ્ઞાનમાં Âસ્થર હોતાજ નથી માત્ર ને માત્ર તેમની પાસે શાસ્ત્રોનું પોપટીયું જ્ઞાન હોય છે, જેમાં સત્યનો રણકો હોતો જ નથી તેઓએ કોઈ આંતરિક સાધના કરી અનુભૂતિ પ્રાપ્ત કરી હોતી નથી તેથી જ ,તેઓ ચમત્કારો ,ભૂત ,પલીત, અને સ્વર્ગની સુખ સાયબી અને નરકની તકલીફોનું વર્ણન કરીને માણસને ભયમાં અને ભ્રમમાં રાખે છે જ્યાં ભય અને ભ્રમ હોય ત્યાં શાંતિ હોઈ શકે જ નહી, તેમજ