આ સ્થિતિ ચાલીસ વર્ષો પહેલાં હતી. ત્યારપછી તે ચંપકની છાયાવાળા બંગલામાં મેં કદી પણ પગ મૂક્યો નથી. તેનું તે જ જૂનું ઘર અને તેનાં તે જ જૂનાં વૃક્ષો હજી પણ ત્યાં હોવાં જ જોઈએ. પણ મારી ખાતરી છે કે તે હતાં તેનાં તે તો રહી શકે જ નહિ. કારણ કે તે આશ્ચર્યથી લાગણી, જે એ બધા પદાર્થોને અપૂર્વ સુંદરતા આપતી હતી તે હવે હું ક્યાંથી લાવું ? અમે જારોસાન્કોમાં અમારે ઘેર પાછા આવી રહેવા લાગ્યા અને મારા દિવસો નૉર્મલ સ્કૂલના વિશાળ મુખમાં જાણે કોળિયાઓ જાય તેમ વહી ગયા !