દૂરથી આવતા ઘોડાના ડાબલાના અવાજથી તે ઝબકીને જાગી ગઈ. સિતારા ઝાંખા થતા જતા હતા. દિવસના પ્રકાશની ટશોરા ફૂટવા લાગી. ધૂંધળું વાતાવરણ ફેલાતું જતું હતું. થોડી વારે ઘોડી આવી ઊભા. કાળિયો ઝાંપાની દીવાલ કૂદીને અંદર આવી ગયો. ઝાંપો ખોલી હમીદાએ અહમદના હાથમાંથી ઘોડી લઈ લીધી. કૂતરાને સાંકળે બાંધ્યો અને અહમદના હાથમાંથી બંદૂક પોતાના હાથમાં લીધી ત્યારે તેની નાળમાંથી બારૂદની ગંધ આવતી હતી. ઓરડાનું બારણું ખોલી અહમદ અંદર પ્રવેશ્યો. શરીર પરનાં કપડાં કાઢી ખૂણામાં ફેંક્યાં. હમીદાએ ઠંડા પાણીનો ઘડો એના હાથમાં મૂક્યો. પાણી ગટગટાવી તે બહાર જઈ હાથ મોં ધોઈ ખાટલા પર હાથનું ઓશીકું કરી લેટી પડ્યો. હમીદાએ મોટા પ્યાલામાં છલકાઈ જાય ત્યાં સુધી શરાબ ભર્યો. એકશ્વાસે અહમદ તે પી ગયો. ઓરડામાં શરાબની ગંધ પ્રસરી રહી. બારણે સાંકળ દઈ હમીદા એની બાજુમાં લેટી પડી. એની સામે જોતાં અહમદે કહ્યું, ‘તારા એક ભાઈને ફૂંકી દીધો છે…’