‘જિંદગીની ચોપાટમાં સર્વ કંઈ હારી જનારને બચેલી શ્વાસોની મૂડી બોજારૂપ લાગવા માંડે છે, જે કશા ખપની નથી એનું જતન શા માટે? આખરે આ મૂડી ક્યારેક તો ખૂટવાની જ છે, તો પછી કાલની દોર આજે ટૂંકાવી દેવામાં કયું પાપ થયું?’ મૌનવીની વાણીમાં છૂપો આક્રોશ હતો. ‘જીવન સૌને વ્ાહાલું છે ને મરવું કોઈને ગમતું નથી, પરંતુ જિંદગી જ્યારે મોતથીયે બદતર બની જાય ત્યારે જ આપઘાતનો રસ્તો લેતો હોય છે માનવી એ યાદ રાખવું ઘટે.’