આ બાજુ માનબાઈએ લગ્ન કરવાની સાફ ના પાડી. પિતાએ આંખમાં આંસુ સાથે માનબાઈને વિનવણી કરી. માનબાઈએ ઘર, કુટુંબ અને પિતાની આબરૂની પરવા કર્યા વગર કહી દીધું, ‘એ વંઠેલ સાથે હું લગ્ન નહિ કરું. ભગવાને આ ભવસાગર તરવા માટે રૂપગુણથી ભરી આ કાયા આપી છે. એને આ ચરિત્રહીન સાથે લગ્ન કરી અભડાવવા માગતી નથી. હું વખ ઘોળીને પીશ પણ એની સાથે ફેરા ફરવાની નથી. હજી મોડું થયું નથી. ગંગાસતીને કહેવડાવી દો કે જાન લઈ અહીં ના આવે. એ સત્સંગી છે તો હું પણ ગતમાં બેસનારી છું. મારી વાતને તેઓ સમજી જશે. એક શીલવંત નારીનું ભલું ઈચ્છી તેઓ સમઢિયાળા ચાલ્યાં જશે.’ આમ કહી માનબાઈ ચાલી ગઈ. આ બનાવે પિતા ઉપર જબરો વજ્રઘાત થયો. એમની આંખોમાં આંસુ શ્રાવણ-ભાદરવો બની વહેવા લાગ્યાં. આખરે થાકીહારી પિતાએ માનબાઈને સમજાવવા પાનબાઈને મોકલી. પાનબાઈ કહેવા લાગી, ‘મોટી બહેન, તેં અજિતસંગની ચૂંદડી ઓઢી છે. માટે તારે એની સાથે લગ્ન કરવા જોઈએ. તું લગ્ન નહીં કરે તો બાપ સમાજને મોં બતાવી શકશે નહીં. તેઓ જરૂર પરલોકને પ્યારું કરશે.’