‘તમને આ શું થઈ ગયું ?’ અ.સૌ. રસીલાગૌરી ફરી રડવા માંડ્યાં. ‘મને કશું થયું નથી, પણ તમને શું થઈ ગયું છે ? બહેન ! મારાં પત્ની ક્યાં છે ? મારો પુત્ર ક્યાં છે ?’ ‘તમે મને બહેન કહીને પાપમાં ન પડો, હું તમારી પત્ની છું.’ ‘ભગિની ! મારી પત્ની હોવાનું નિવેદિત કરી, વસ્તુત: તો તમે પાપ માર્ગે ગતિ કરી રહ્યાં છો, એમ મારે કહેવાનું પ્રાપ્ત થાય છે. મારે આજે શાળામાં ઈંસ્પેક્શન છે. મારે એની તૈયારી કરવાની છે. મારી ગુજરાતીની ટેક્સ્ટબુક ક્યાં છે ?’ વિનુભાઈએ બેંકની પાસબુક સિવાય કોઈ બુક કોઈ દિવસ નહોતી માગી. આજે એ ગુજરાતીની ટેક્સ્ટબુક કેમ માગે છે તે કોઈની સમજમાં આવ્યું નહીં. ‘તમે ગુજરાતીની ટેક્સ્ટબુક લાવો જલદી. આજે હું મહાકવિ ન્હાનાલાલનું ‘ભરતગોત્રનાં લજ્જાચીર’ કાવ્ય શીખવવાનો છું. આખો તાસ ડોલનશૈલીમાં લઈ ઈંસ્પેક્ટરસાહેબને આશ્ચર્યચકિત કરી દઈશ. આશ્ચર્યચકિત તો વિનુભાઈની વાત સાંભળી સૌ કોઈ અત્યારે જ થઈ રહ્યાં હતાં. વિનુભાઈ શું બોલતા હતા તે જ કોઈને સમજાતું નહોતું. બધાંને લાગ્યું કે વિનુભાઈનું હૃદય બચી ગયું હતું, પણ મગજ ડેમેજ થયું હતું. તાત્કાલિક ડો. મહેતાને બોલાવવામાં આવ્યા. વિનુભાઈને જીવતાજાગતા જોઈ ડો. મહેતા ઘડીભર તો કિંકર્તવ્યમૂઢ બની ગયા. એમણે કહ્યું, ‘વિનુભાઈ ! આઈ એમ રિયલી વેરી સોરી ! પણ એ વખતે આપ હંડ્રેડ પરસેંટ ડેડ હતા. નહીતર આપને ડેડ ડિકલેર કરું જ નહીં.’ ‘તમે કોણ છો ?’ ‘હું ડોક્ટર મહેતા, આપનો ફેમિલી ડોક્ટર!’ ‘ફેમિલી ડોક્ટર ? અમારા ફેમિલી ડોક્ટર તો શાહસાહેબ છે. યદ્યપિ તમને ક્યાંય જોયા હોવાનો ભાસ મને અવશ્ય થાય છે.’ ડોક્ટર મહેતા શહેરના જાણીતા જનરલ પ્રેક્ટીશનર હતા. એમની પાસે આવો અસાધારણ કેસ પહેલાં કદી આવ્યો નહોતો. એમણે સુરુભાઈને એક બાજુ લઈ જઈ કહ્યું, ‘તમારી વાત સાચી છે. વિનુભાઈને મેંટલ ડિસઓર્ડર જેવું જણાય છે. હાર્ટ એકાએક ચાલુ થઈ જવાને કારણે કોઈવાર આવું બનતું હોય છે. હવે એક કામ કરીએ, તમે આજુબાજુમાંથી સાત-આઠ મજબૂત માણસોને બોલાવી લાવો. હું એમને ઈંજેક્શન આપું. ઈંજેક્શન આપ્યા પછી સાત-આઠકલાક તેઓ સૂઈ રહેશે. જાગ્યા પછી મોટે ભાગે નોર્મલ થઈ જશે, પણ નહીં થાય તો પછી સાઈકિયાટ્રીસ્ટને કંસલ્ટ કર્યા વગર છૂટકો નથી !’