“જ્યાં સુધી એમની શાન ઠેકાણે નહીં આવે ત્યાં સુધી ! એક દી’ તો એમને સમજાશે જ કે એ સાડીઓની જરૂર એ ઝાડ કરતાં મારા ઉઘાડાં ડીલને વધારે છે. અને આવા મારા જેવા તો બીજાય કેટલાંય છે આ મલકમાં. અને તમને એક વાત કહું, આજે જે પુરુષો મને મારીને પોતાની મર્દાનગી બતાવી રહ્યા હતાં, આ એ જ બધા હોય છે જે મારી આ ફાટેલી સાડીમાંથી ડોકાતાં મારા અંગોને ધારીધારીને જોઈ રહેતાં હોય છે. અને કોઈ કોઈ તો ગાંડી ગણી અડપલું કરતાંય નથી અચકાતું. અને તમે જ મને કયો, ક્યારેય મેં શૃંગારને હાથ પણ અડાડ્યો ? મારે તો બસ ડીલ ઢાંકવાથી નિસ્બત ! અને એક દી’ તો એવો આવશે જ જયારે આ બાયુંની આંખેથી અંધશ્રદ્ધાની પટ્ટી ઉતરશે અને કોઈ એકાદના મનમાં માણસાઈનો દીવો પ્રગટશે. અને જે દી’ કોઈ બાઈ ઝાડને સાડી ઓઢાડવાને બદલે મારા ઉઘાડાં ડીલને ઢાંકી જશે એ દી’ આ ભવનું લ્હેણું પૂરું ! પણ ત્યાં લગી તો હું આમ જ કરવાની !”, કહેતાં એ ઊભી થવા ગઈ.