અમારા ઘરની બારીની સામે જ શંકરનુ પરીવાર સહિતનુ મંદિર હતુ જેનુ બાંધકામ બે બ્રાહ્મણ મોવડીઓની ખેંચતાણે જ બે વરસથી અધુરુ પડ્યુ હતુ અને એને કારણે જે ચઢાવો કે ભોગ ચડતો એને કુતરાઓ અને બિલાડાઓ આવીને ઉંદર જોડે રીતસરની ઉજાણી કરીને જમતા, એવુ ના થાય એટલે એના ઉપર અમારી સોસાયટીની કમીટીએ મને એની ચારો તરફ લોખંડની મુખ્ય દરવાજા જેવી મોટી જાળી બેસાડી સુરક્ષીત કરવાનુ કામ સોંપેલુ. જે મે ૨૦૦૫ માં જ પુરુ કરેલુ, (ત્યારે તો હુ અમારી નીચે રહેતા ખ્રિસ્તી પ્રાર્થના યોધ્ધાઓનો વિરોધી હતો) આજે એ જ મંદિરમાં નવરાત્રીમાં કે અન્ય તહેવરોમાં કુલક્ષણા બહેનો જ સુલક્ષણા બની, બનીઠનીને નાચ-ગાન કરે, એ જોઈને મને વધુ પસ્તાવો થાય છે કેમ કે જે લોકો ત્યા ભક્તિ કરવા આવી ચડે છે એ લોકોનો ઈતિહાસ અને ભુગોળ જોઈને મને વધુ પાપ ચડે છે કેમ કે એ મંદિરને સુરક્ષીત કરવામાં મારો જ હાથ હતો. અને ભુલથી પણ એવુ ન માનતા કે કોઈ દલિત વસ્તીમાં રહુ છુ, મુબઈમાં બોરીવલીમાં દલિતોની વસ્તી પણ ખુબ ઓછી છે. કાંદિવલીમાં પણ સરકારી ક્વાર્ટર્સમાં પણ સર્વધર્મીય અને સર્વજાતિય લોકો રહે છે અને દિલ્હિમાં પણ સર્વજાતીઓની વચ્ચે સન્માન પામુ જ છુ પછી ભલે એ સરકારી ડર હોય શકે.