એક ખૂબ મર્યાદાવાળી કુટુંબની દીકરી વહુ બનીને સાસરે આવી. સ્વભાવની બિચારી દાબેલી જેવી નરમ. કોઈપણ કામ માટે બહાર જાય, ઈવન પતિ સાથે ખાલી આંટો મારવાય નીકળે તો ય ઓઢેલા માથે મૃદુતાથી કહેતી જાય કે, ‘બા અમે બા જાઈ છી બા હોં બા !’ અન્ય શબ્દોની સરેરાશ જેટલી સંખ્યા ‘બા’ની તોય સાસુમા ‘હા’નો હોંકારોં ય ન દે. વહુઓ એટલી હદે ફફડતી કે સાસુને સાચવવા, રીઝવવા, એની મહેરબાની મેળવવા ઉનાળામાં ફ્રીજના પાણીની સ્પેશિયલ ચા બનાવી આપતી. તોય હીટર (કે હીટલર) ગરમ જ ! આવી સાસુઓને કેમ સમજાવવું કે અહમ એ કાચ છે અને ફૂટવું એ કાચનો ધરમ છે. પણ અમુક કાચને પોતે લોખંડી હોવાનો વહેમ હોય છે અને લોખંડી કાચ ફૂટે નહીં તો ય એમાં તિરાડો તો પડે જ અને એ તિરાડો દિવસે દિવસે એટલી વધતી જાય કે તિરાડોમાં કાચ હોય એવું લાગે ! એ તિરાડો કાચને એક દિવસ એવી અકળાવે કે કાચ ખુદ ઈચ્છે કે આના કરતાં ફૂટી જવું સારું. આ જ કાચ પછી પ્રભુને પોકારીને કહે, ‘હે દીનાનાથ ! હવે તારે ખોળે લઈ લે !’ અને જે વીસ-પચીસ વર્ષ સુધી વહુને માથાના ખોડાની જેમ ખૂંચી હોય, એને ખોળે લેતાં ઈશ્વરનેય ઈન્ફેકશનનો ભય લાગે જ ને ? પણ દરેક સાસુઓને અમરીશપુરીની જેમ અંત સમયે કર્મનો અહેસાસ થાય છે (પોતે વળી જાય અને ઢીંચણ ન વળે ત્યારે !) સજ્જનોનું સમારકામ કરતો અમરીશપુરી અઢી કલાક અમનચમન કરે. પણ અંત સમયની એની અવદશા જોઈને થાય કે જિંદગીમાં વાયરસ-બેક્ટેરિયા મારવાનુંય પાપ ન કરવું ભઈસા’બ ! મારું તો માનવું છે કે દરેક સાસુને, સાસુ બને કે તુરત જ હિન્દી ફીચર ફિલ્મ નિયમિત બતાવવાનો કાયદો ઘડવો જોઈએ. છેલ્લો અડધો કલાક તો ફરજિયાત અને કરમુક્ત !