ફરીવાર એ ચૂપ થઈ ગઈ. હવે એ પૂછવું હતું કે ભૈ' સાબ, તમારી આ નાઈટ-ડ્યુટી ક્યારે બંધ થશે? પણ “થશે થવી હશે ત્યારે એ તો.”... અથવા તો “કંપની નવા માણસની ભરતી કરે ત્યારે થાય ને ?” એવા એક પળમાં મોંમાંથી નીકળીને ઉચ્છવાસની માફક ઉડી જાય એવા જવાબ સાંભળવાની એની ઈચ્છા નહોતી. એટલે ગુપચુપ એ પતિને જમતો જોઈ રહી. જમીને જલદી ઊંઘી જવાની ઉતાવળમાં એ ઝડપથી કોળિયા ભર્યે જતો હતો. જમી લીધા પછી પહેલી તરાપ પલંગમાં પડેલા અકબંધ તાજાં છાપાં ઉપર હતી, જેના પાનાં ઉપર નજરનું રૉલર ફેરવી લીધા પછી આંખ ઘેરાય અને પોપચાં આગળ વાંચવાનો ઇન્કાર કરી તે પછી કોઇ લગનપ્રસંગ પતાવ્યા પછી ઘારણ વળી ગયું હોય એવી પાંચ-છ કલાક ઊંઘ ખેંચી કાઢવાનો રોજનો ક્રમ સાચવી લેવાની ઉતાવળમાં એ હતો. આટલા લાંબા સમય સુધી એના સૂઈ રહેવાને કારણે એ ક્યાંક દૂર મુસાફરીએ નીકળી ગયો હોય અને ઘરમાં પોતે તદ્દન એકલી પડી ગઈ હોય એમ એ અનુભવતી. એ પછીની ક્ષણો ઘડિયાળના કલાક કાંટાની માફક અત્યંત ધીરે ધીરે પસાર થતી. એ સ્વેટર લઈને બેસતી અને પતિ સાથે જમવાના અને એના સૂઈ જવાના ગાળા દરમ્યાન જ વાતચીત થઈ હોય તેના કેટલાક શબ્દો પરથી મનોમન કાલ્પનિક વાતનો દોર આગળ ચલાવતી. જેમ કે, મારા આમ બોલ્યા પછી જો એ છાપું વાંચીને સૂઈ જવાની ઉતાવળમાં ન પડ્યા હોત તો પોતે આમ જવાબ આપત. તે પછી એનો જવાબ તો આમ જ હોય ને ? પછી મારા ફલાણા વાક્ય પર એય એ હસત, ચોક્કસ હસત. પણ થોડું થોડું-ખડખડાટ નહિં. આ ગામમાં બદલી થઈને આવ્યા પહેલાનું જે ગામ હતું – પાટણ – ત્યાં ભરપૂર પડોશ વચ્ચે એ અમુક જાતનાં વાક્યો પર ખૂબ હસતા. ખૂબ સરસ શહેર હતું એ. દરિયા કિનારાના આ ભેજ અને ખારી હવાવાળા સ્થળ કરતાં તો ક્યાંય સારું !