પછી ઉનાળાનું વેકેશન આવ્યું એ વખતે કૉલેજોની જાહેરાતો આવવા માંડી. મેં અમદાવાદની સેંટ ઝેવિયર્સમાં અરજી કરી. કેમ કે એ એક ખાગની કૉલેજ હતી અને ત્યાં અનામતના નિયમો લાગુ ન’તા પડતા. મને એમ કે હું એમ.એસ.માં ભણ્યો છું, મેં ભાષાવિજ્ઞાનમાં ડીપ્લોમા કર્યો છે અને સુરેશ જોષી જેવાએ ભલામણપત્રો લખ્યા છે તો મને ઇન્ટરવ્યૂમાં તો બોલાવશે જ. પણ એવું ન બન્યું. સેંટ ઝેવિયર્સે મને ઇન્ટરવ્યૂમાં પણ ન બોલાવ્યો. એ દરમિયાન બોરસદની (કે પેટલાદની? યાદ નથી) એક વરસ માટે ગુજરાતીના અધ્યાપકની જાહેરાત પડી. મેં ત્યાં પણ અરજી કરી. એ લોકોએ મને ઇન્ટરવ્યૂમાં બોલાવ્યો. ઇન્ટરવ્યૂમાં ટ્રસ્ટીમંડળના એક વડિલ પણ હતા. એમણે મને કહ્યું કે અમારે તમને લેવા છે પણ તમારે મને લખીને આપવું પડે કે તમે એક વરસ સુધી આ નોકરી છોડીને બીજે નોકરી કરવા નહીં જાવ. કોણ જાણે કેમ મને ઝેવિયર્સની આશા હતી. એટલે મેં એમને પ્રમાણિક બનીને કહ્યું કે જો ઝેવિયર્સમાં મળશે તો હું જતો રહીશ. નહીં તો અહીં રહીશ. વડીલે મને ખૂબ પ્રેમતી કહ્યું, “તમારા જેવા હોંશિયાર માણસો એક જગ્યાએ બહુ ટકતા નથી.” એટલે એ નોકરી ન મળી. ઝેવિયર્સમાં પણ બીજું કોઈક લેવાઈ ગયું. એ જ સમયગાળા મેં સરદાર પટેલ યુનિવર્સિટીના ગુજરાતી વિભાગમાં અરજી કરેલી. ત્યાં ઇન્ટરવ્યૂ થયેલો. જસવંત શેખડીવાળા ત્યારે એ વિભાગના હેડ હતા. એમના ભત્રીજા જયેન્દ્ર શેખડીવાળાએ પણ એ જગ્યા માટે અરજી કરેલી. પણ નૈતિક કારણોથી એ ઇન્ટરવ્યૂમાં ન’તા બેઠા. એમની જગ્યાએ પ્રમોદકુમાર પટેલ વિભાગના નિષ્ણાત તરીકે આવેલા. તદ્ઉપરાંત, પ્રભાશંકર તેરૈયા પણ એક નિષ્ણાત તરીકે આવેલા. પણ ત્યાં જયેન્દ્ર શેખડીવાળાની પસંદગી થઈ. જો કે, જયેન્દ્ર શેખડીવાળા ત્યારે ચીખલીમાં અધ્યાપક હતા. એ જગ્યા ખાલી પડી. એની જાહેરાત પણ આવી. મેં એ જગ્યા માટે પણ અરજી કરી. ઇન્ટરવ્યૂ કૉલ આવ્યો. હું ગયો. જયન્ત પાઠક ઇન્ટરવ્યૂ સમિતિમાં હતા. હું ત્યાં પણ નાપાસ થયો. કોણ જાણે કેમ મને ધીમે ધીમે લાગવા માંડ્યું હતું કે જ્યાં સુધી મારે કોઈ king maker નહીં હોય ત્યાં સુધી મારો ક્યાંય મેળ પડશે નહીં. પણ સવા લાખનો પ્રશ્ન એ હતો કે સુરેશ જોષીના વિદ્યાર્થીના king maker કોણ બને? જો હું સુરેશ જોષીની ટીકા કરવા લાગું તો મારા બારણે એવા king makersની લાઈલ લાગે. પણ હું એ કામ કરવા તૈયાર ન હતો.