ઊંઘ આવે ક્યાંથી બાળકનેય બીછાને હવે ? વારતા એકેય આવડતી નથી બાને હવે. એ પ્રભાતી બાળપણ, યૌવનની તપતી એ પળો, યાદ આવે સાંજના આ વૃદ્ધ તડકાને હવે. સૂર્યનું રણશિંગું ફૂંકાઈ ચૂક્યું છે ચોતરફ, ચાલ, ડાહ્યો થઈ બુઝાવી નાખ દીવાને હવે. ક્યાં હવામાં શિલ્પ કંડાર્યાનું તેં એને કહ્યું ! સ્હેજ પણ ધરતી ઉપર ગમતું ન પીંછાને હવે. ચીસ મારી સાંભળીને પ્હાડ પણ ધ્રૂજી ઊઠ્યા, કેમ પડઘાવું, નથી સમજાતું પડઘાને હવે.