માણસ પોતાની જરૂરિયાતો જાણે કે અજાણે જેમ તેમ વધારતો જાય છે એમ એમ એનું પરાવલંબન વધતું જાય છે. થોડાં વરસો પહેલાં નીચલા મધ્યમ વર્ગના લાખો માણસોને સીલિંગ ફેન જરૂરિયાત નહિ પણ વૈભવ લાગતો હતો. આજે પંખા વિના એક ઝૂંપડામાં રહેનારાને પણ ચાલતું નથી, એ જરૂરિયાત બની ગયો છે. હાઈવે ઉપરથી પસાર થતી વખતે અથવા તો વિમાન ઉતરાણ કરી રહ્યું હોય ત્યારે જો બારીમાંથી બહાર નિરીક્ષણ કરશો તો જોઈ શકશો કે અત્યંત દરિદ્ર પતરાની ચાલીઓ અથવા ઝૂંપડપટ્ટીઓમાં દરેક જગ્યાએ ટીવીની ડિસ્ક ડોકાતી હશે. કદાચ એવો ભિખારી પણ શોધ્યો નહિ જડે કે જેની પાસે મોબાઈલ ન હોય. અને આ સાથે જ દેશની ૪૦ ટકા વસતિને બે ટંક ભોજન મળતું નથી એવા આંકડા છે. ફ્રીજ, ઓવન, વૉશિંગ મશીન, વૉટર પ્યુરીફાયર અને કેટલીક હદે ઍરકંડિશનર સુધ્ધાં કાયમ આર્થિક ખેંચતાણ અને મોંઘવારીની ફરિયાદ કરનારાઓ માટે પણ જરૂરિયાત બની ગયાં છે. આનું એક પરિણામ એ પણ આવે છે કે આપણને રોજ ને રોજ કોઈક ને કોઈક મિકૅનિકની જરૂર પડે છે. પંખો બંધ પડી ગયો હોય અને ઈલેક્ટ્રિશિયન ઝટ હાથવગો થાય નહિ ત્યારે આપણે બેબાકળા બની જઈએ છીએ.