“તને શું લાગે છે, નેડ?” લેમ્બાર્ટે પડકાર ફેંકતાં કહ્યું. એક તો લેમ્બાર્ટ મારો યજમાન હતો, અને એ જ તો મને અહીં લઈ આવ્યો હતો. અને બીજું એ, કે બ્રાંટ જેટલી પ્રચંડ હિંમત મારામાં ન હતી. હું લેમ્બાર્ટ સાથે જવા માટે તૈયાર થઈ ગયો. અમને તૈયાર થયેલા જોઈને, તીવ્ર અનિચ્છા છતાં મેટો પણ તૈયાર થઈ ગયો. નાવમાં બેસીને અમે રવાના થયા અને એક ખડકાળ કિનારે ઊતર્યા. ખીણ તરફ જતા એક ઝરણાની પાછળ-પાછળ અમે ચાલવા લાગ્યા. ચારે બાજુ ગાઢ જંગલ ફેલાયેલું હતું. એકાદ કલાક ચાલ્યા પછી અમે એક ખુલ્લા મેદાનમાં આવી પહોંચ્યા. મેદાનની ચારે તરફ કમરથી ખભા સુધી ઊંચું કોગોન નામનું મિશ્ર ઘાસ ઊગી નીકળ્યું હતું. મેટોએ અમારા માટે વૃક્ષોની પસંદગી કરી, અને એ વૃક્ષ પર મજબુત ડાળી શોધીને શક્ય એટલા આરામથી અમે ગોઠવાઈ ગયા. એકદમ ચૂપચાપ બેઠા રહેવું હવે જરૂરી હતું. બેઠાંની પાંચ મિનિટમાં જ મચ્છરોએ મારી જગ્યા શોધી કાઢી, અને મારું લોહી પીવાની મજા લેવાનું શરૂ કરી દીધું. ચારે બાજુથી જાતજાતના ભયાનક અવાજો આવી રહ્યા હતા. જંગલ જાગી રહ્યું હતું. ચંદ્ર છુપાઈ ગયો, અને અમે ઘેરા અંધકારથી ઘેરાઈ ગયા. આમ તેમ અમળાતો, જગ્યા બદલાતો હું ઊંહકારા કરતો રહ્યો. થોડા સમય પછી મારા ઝાડની નીચેથી લેમ્બાર્ટે બૂમ પાડીને મને બોલાવ્યોઃ