એક એક લોકકથાને લઈને અનેક જૈન રચનાઓ પ્રાકૃત, સંસ્કૃત, રાજસ્થાની વગેરે ભાષાઓમાં જૈન વિદ્વાનોએ લખી છે. આનાથી તે લોકકથાઓ કેટલી જૂની છે, તેનું મૂળ રૂપ શું હતું, ક્યારે કેવું અને કેટલું પરિવર્તન તેમાં થતું રહ્યું, આ બધી વાતોની જાણકારી જૈન કથા સાહિત્યથી જ અધિક મળી શકે છે. જૈન સાહિત્ય સતત લખાતું રહ્યું અને તેનું સંરક્ષણ, સંવર્ધન થતું રહ્યું. જૈન જ્ઞાન ભંડારોમાં માત્ર જૈન સાહિત્ય જ નહિ, પરંતુ જૈનેતર સાહિત્યના પ્રાચીન ગ્રંથોની જાળવણી કરવામાં આવે છે. જેસલમેર, પાટણ, ખંભાત, વડોદરાના જૈન ભંડારોમાં બારમી સદીથી પંદરમી સદી સુધીની તાડપત્રીની પ્રતો ઉપલબ્ધ છે. જૈન સાહિત્યની સૌથી મોટી વિશેષતા એ છે કે તેમાં વિકારવર્ધક અને વાસનાઓને ઉત્તેજિત કરનાર સાહિત્યને સ્થાન નથી મળ્યું, જેનાથી લોકજીવનનું નૈતિક સ્તર ઊંચે ઊઠ્યું અને ભારતનું ગૌરવ વધ્યું છે. જૈન મુનિઓ સતત ભ્રમણ કરતા રહેવાના કારણે વિવિધ પ્રદેશોની ભાષઓમાં જૈન વિદ્વાનો સાહિત્યનું સર્જન કરતા રહ્યા, જેનાથી જે તે ભાષાનો વિકાસ સારો થયો. જીવન ઉપયોગી દરેક વિષય, જેવા કે વ્યાકરણ, કોશ, છંદ, અલંકાર, કાવ્યશાસ્ત્ર, વૈદ્યક, મંત્રતંત્ર, ગણિત, રત્નપરીક્ષા વગેરે અનેક વિષયોમાં જૈન સાહિત્ય પ્રાકૃત, સંસ્કૃત, કન્નડ, તમિલ અને રાજસ્થાની, હિન્દી, ગુજરાતીમાં ઉપલબ્ધ છે. ભારતીય ઇતિહાસ, સંસ્કૃતિ અને લોકજીવન સંબંધી ઘણી જ મહત્ત્વપૂર્ણ સામગ્રી જૈન ગ્રંથોમાંથી મળી રહે છે.