આટઆટલી મહેનત અને જહેમત કરી માણસ કંઈ પામી પણ લે કે મોટો મહારથી બની પણ જાય તો ય શું? કંઈ પામવા માટે અનેક લોકોને દુભાવવા પડે, મારું-તારું કરવું પડે, સારું-નરસું કરવું પડે,વહાલાં-દવલા થાય! અને તો પણ અંતે શું? આ પૃથ્વી પર પાંચ-છ ખંડ આવેલ છે, દરેક ખંડમાં અનેક દેશ આવેલ છે, દરેક દેશમાં ઘણાં બધાં રાજ્યો છે અને દરેક રાજ્યમાં લાખો માણસો વસે છે…. એમાં એક માણસની શું વિસાત? શું હેસિયત? આવી તો કેટલીય પૃથ્વી છે આ બ્રહ્માંડમાં. કહેવાય છે કે બ્રહ્માંડમાં તો કેટલીય આકાશગંગા છે અને દરેક આકાશગંગામાં અનેક સૂર્ય છે અને એથી પણ વધુ પૃથ્વી છે! માણસ તો આ બ્રહ્માંડમાં સાવ નાનો, નગણ્ય, ફક્ત ટપકા જેવો છે. અને છતાંય કેવું અભિમાન કરે છે! કવિ દક્ષાબહેન સંઘવી કહે છે તેમ હે માનવ! હવે આ બધું તારું-મારું છોડ. આ બ્રહ્માંડ બહુ વિશાળ છે. આવ આપણે સૌ તેની વિશાળતામાં ભળી જઈએ, સકળમાં મળી જઈએ.