ત્યારે એ તેર વર્ષની હતી. એક કાળમુખી વહેલી સવારે આઈએ તેને હડબડાવીને જગાડી હતી. ‘તુજે વડિલ શેતી પાસુન આલે નાહિયે..’ (તારા બાપુ ખેતરેથી હજુ આવ્યા નથી) ઘાંઘી થયેલી આઈએ આંખો ચોળતી તેર વર્ષની છોકરીને પરાણે જગાડીને નાનો ભાઈ ભળાવી દીધો અને પોતે ઊઘાડા પગે દોટ મૂકતી ખેતર તરફ ભાગી. થોડી જ વારમાં ઘરમાં હો-હા મચી ગઈ. ગામલોકો દોડી આવ્યા. નાનકડી વિશાખા માએ ભળાવેલા બિટ્ટુને કાખમાં તેડીને અચરજથી જોતી રહી અને ખેતરેથી પરત આવેલી આઈ આંગણામાં પછડાટ નાંખીને કારમું કલ્પાંત કરી રહી હતી. ત્યારે નાનકડી વિશાખાને કશું જ સમજાયું ન હતું.