પરંતુ મરાઠી ભાષાના એક અગ્રણી સાહિત્યકાર-નાટ્યકાર ગુજરાતી તખ્તાના એ કાળના એક ઓછા જાણીતા અભિનેતાને માટે આવું કહે તો એમ સમજવું કે તેમણે જેના પર ‘નજર રાખવાની’ તાકીદ કરી છે, એ નવોદિત અને પ્રમાણમાં ઓછો જાણીતો અભિનેતા ભવિષ્યમાં સિતારો બનીને અભિનયના આકાશમાં છવાઈ જશે અને પોતાનું એક આગવું સ્થાન બનાવશે. 1968ની સાલમાં ‘આતમને ઓઝલમાં રાખ મા’ નાટકમાં પ્રો. વિદ્યાસાગર અને ‘પારિજાત’ નાટકમાં ઈન્સ્પેક્ટર લાલુ તરીકે નવજુવાન ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીને જોઈને વસંત કાનેટકરે કહેલું કે આ માણસ શેક્સપિયરનાં નાટકોના હીરોની ભૂમિકા માટે જન્મ્યો છે અને એનો અભિનય જોતાં લાગે છે કે આસમાન એ જ એની મંજિલ છે. આ માણસ પર નજર રાખજો. એ અસામાન્ય છે. વસંત કાનેટકર જેવા ખ્યાતનામ મરાઠી સાહિત્યકારની પારખુ નજર વિશે એટલું જ કહેવું રહ્યું કે એમણે ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી વિશે કરેલી આગાહી આગળ જતાં તદ્દન સાચી પડી. ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીએ સાબિત કરી બતાવ્યું : અસીમ આસમાન એ જ પોતાની મંજિલ છે. રંગભૂમિ અને એ પછી રૂપેરી પડદે એમણે અભિનયની કેટલીય નવી ઊંચાઈઓ સર કરી. પણ આ બધું કંઈ કુંડળીમાં લખેલી આગાહી મુજબ માત્ર નસીબ અને નામ પૂરતા પુરુષાર્થથી પ્રાપ્ત થતું નહોતું. એની પાછળ હતાં સહજ પ્રતિભા ઉપરાંત અથાગ પરિશ્રમ, અભ્યાસ અને નિષ્ઠા, જેણે ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીના નામને અભિનયનો પર્યાય બનાવી દીધું. ઉપેન્દ્રના સંઘર્ષકાળના સાથીદારો, તેમના સહકલાકારો, સહકાર્યકરો કે એમનાં કુટુંબીજનો સુદ્ધાં આ હકીકતનાં સાક્ષી છે. જોવાની વાત એ છે કે આ સૌનાં મનમાં ઉપેન્દ્રનું સ્થાન હજી એવું જ છે, જે ત્યારે હતું. મતલબ કે ઉપેન્દ્રના મગજમાં નથી લોકપ્રિયતાની રાઈ ભરાઈ કે નથી ભરાયો ગર્વનો પવન. આવાં તો અનેક પાસાં છે, જેને તપાસવાથી કદાચ ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીની અસલ ઓળખ અને તેમના અભિનયના રહસ્યનો તાગ મળી શકે. ‘લેટ અસ વૉચ ધીસ મેન’. ફરી વસંત કાનેટકરના શબ્દોને યાદ કરીએ.