“…બસ, હવે અહીંથી ધોલેરા ૫૦ કિમી દૂર છે.”. ૪ ઓક્ટોબરના રોજ બપોરે એક વાગ્યા આસપાસ કારમાં અમદાવાદ-રાજકોટ નેશનલ હાઈવે પર બગોદરાથી ડાબી તરફના રસ્તે વળતાં જ કાર ડ્રાઈવર કમ મિત્રએ ઉચ્ચારેલા આ વાક્યથી જ મનમાં ધોલેરા સર અને સ્માર્ટ સિટીને લઈને કલ્પનાનાં ઘોડાપૂર ઉમટવાં શરૂ થઈ ગયાં. યાદ આવ્યો વર્ષ ૨૦૦૯નો વાઇબ્રન્ટ ગુજરાતનો ભપકાદાર કાર્યક્રમ, એમઓયુના મસમોટા આંકડાઓ, પાવર પોઈન્ટ પ્રેઝન્ટેશનની ચકાચૌંધ, વિકાસનાં રંગીન સપનાં, યુ ટ્યુબ પરના હાઈ ડેફિનેશન વીડિયોમાં સર્જાતું કલ્પનાનું ધોલેરા સ્માર્ટ સિટી. જેમાં ઊંચે આકાશે ઊડતાં વિમાનો, જાપાનીઝ બનાવટની પૂરપાટ ઝડપે દોડતી મેટ્રો ટ્રેન, શાંઘાઈને પણ શરમાવે તેવા સુપર એક્સપ્રેસ હાઈવે પર દોડતી મોંઘી કાર્સ, રસ્તાની બંને બાજુ લહેરાતાં હરિયાળાં વૃક્ષોની કતારો, વર્લ્ડ ક્લાસ ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર, ગગનચુંબી ઈમારતો, તમામ સુવિધાઓથી સજ્જ મલ્ટિ સ્પેશ્યાલિટી હોસ્પિટલો, ઈ-વેસ્ટને રિસાઈકલ કરી બેસ્ટમાં બદલતા સ્માર્ટ કારખાનાં, ઘન અને પ્રવાહી કચરાનો વ્યવસ્થિત નિકાલ કરતાં સ્માર્ટ મશીનો વગેરે અઢળક કલ્પનાઓએ દિમાગને ઘેરી લીધેલું. આટલું બધું એક સાથે દિમાગમાં ઘૂસી આવે તેમાં નવાઈ જેવું કશું નહોતું, કારણ આ તમામ કલ્પનાઓની રાજ્ય સરકારે એટલી મોટાપાયે જાહેરાત કરી હતી કે ચારેકોર ધોલેરા સરની જ ચર્ચા થતી હતી.