આભા રીતસર બોલી પડી. છબીલીએ દાદ ન આપી. વારંવારના પુચકાર, પ્રોત્સાહન અને છેવટે દૂધ ભરી રકાબીની સુગંધ. સંકોચાતી, ત્રાંસું જોતી, રુવાંટી થરકાવતી, એ અંદર આવી. સાશંક ખરી, તોયે દૂધનું આકર્ષણ મોટું સાબિત થયું. જરા વારમાં તો ચાટી ચાટીને રકાબી ચોખ્ખી કરી. પછી પંજા ચાટીને ભીના કર્યા અને તે વડે એક નહીં, બે નહીં, ત્રણેક વાર મોં સાફ કર્યું. પૂરા ખંતથી પૂંછડીને કોરી કરી, અને આગળનો પગ જરા ખસેડી, મોં નીચું કરી, અત્યંત કુમાશથી પેટ ચાટવા લાગી. ગર્ભવતી સ્ત્રી જે સ્નેહથી પેટ પર હાથ મૂકે એવું જ આ. આભાને રણઝણાટી થઈ આવી. સાવ અનાયાસ એ બિલાડીની નજીક સરી, પછી હળવેથી એને માથે અને ગળે હાથ ફેરવ્યો. આ સ્પર્શનું અભયવચન પહોંચ્યું. બિલ્લી હવે આભાના ગોઠણે ઘસાઈને સમર્પણભાવે આળોટી પડી. એની નેહસભર ઘુરઘુરાટી સાંભળવામાં આભા લગભગ બધું જ ભૂલી ગઈ, આ ઘર અક્ષયનું પણ છે એ હકીકત સુદ્ધાં ! બહારના એકધારા વરસાદની ઠંડકમાં બંને આંખ મીંચીને પડી રહ્યાં.