જિંદગીમાં પહેલી વાર મોટરસાઇકલ ૫૨ બેસવાનો એ આનંદ હતો. થોડી વાર તો ભયનું લખલખું શરીરમાં ઉપરનીચે દોડવા લાગેલું. પણ પછી એના પવનમાં ફરફરતા વાળ, ફટ ફટ થતા કૉલર, ખમીસમાં ભરાતો પવન અને પીઠનો માંસલ સ્પર્શ. બધો ભય નીકળી ગયો. પગ નીચેથી જાણે કાળું પાણી ધસમસતું જતું હતું. પછી તો માંડવીની સાંકડી સાંકડી શેરીઓ, ડબલરોટી, રગડો, તાજ આઈરક્રીમ, કાશીવિશ્વનાથનો રેતાળ દરિયો. દિવસ કયાં ગયો તેની સરત ન રહી અને એમાં ને એમાં સાંજે બસ ચુકાઈ ગઈ. પછી બસને આંબવા પૂરઝડપે એણે ભગાવેલું રાજદૂત. ખરેખર ડર લાગેલો. પણ એનો કાબૂ ! લાયજાથી ત્રણ કિલોમીટર આગળ જ બસને ઓવરટેઇક કરી પુલ પાસે ઉતારી ત્યારે સામે ઝીંકાતા પવનથી આંખોમાં પાણી રેલાતુ હતું. મોટરસાઇકલ ઊભી રાખીને બસ – હવે ખુશ ને ! એવું કહ્યું ત્યારે સ્થળકાળ ભૂલી વિંટળાઈ જવાની ઇચ્છા થઈ આવેલી, પણ એનો હાથ દાબીને જ સંતોષ વ્યક્ત કરેલો તે વખતે. ડૂબતા સૂરજનું એ ઝલમલટાણું, સડકની એકધારે નમાવીને સ્ટેન્ડ કરેલું રાજદૂત. આંગળીથી વાળ સરખા કરતાં કરતાં જોઈ રહેલી આંખો. એને જાણે એકલો છોડી ચાલ્યા ગયાનો ભાર હૃદય પર આવી પડેલો. લાયજાથી બસમાં ચડતી જોઈ ત્યારે હર્ષા અને ઝવેરના પડીકે બંધાયેલા જીવ હેઠે બેઠેલા.