એમાં એક વખત મહારાજશ્રીએ કહ્યું: “તન, મન અને આત્માનો રોગ શું છે? કેમ થાય છે, અને કેમ મટે ? એનું જ્ઞાન અપાય. અજ્ઞાન જાય એવી સમજ તો આપવી જ પડે. સમજ આવી હોય તો પણ જ્યાં પોતાની મહેનતના પ્રમાણમાં ભાવ ઓછા મળે, ગરીબી જ ભરખી લે અને અપોષણથી રોગ થાય, ત્યાં દવા શું કામ કરે ?સાજો થાય ત્યાં ફરી માંદો પડે ! એટલે, ગામડાંના લોકોને એમના કામના બદલામાં પોષણ જેટલા દામ મળે, તો જ સાજા રહેવા જેટલો આહાર મળી શકે. માટે ખેડૂતમંડળ ઊભાં કરી એને પૂરા ભાવ મળે અને યુક્તાહાર મળે તેવા ઉપાય પણ અજમાવવા જોઈએ. તેમનું શોષણ ન થાય માટે સહકારી મંડળી દ્વારા ધિરાણ ને જરૂરિયાતની વસ્તુઓ મળે તેવા હાટની વ્યવસ્થા પણ ગોઠવવી જોઈએ. તેમને વહેમમાંથી છોડાવવા જોઈએ. સાફ-સુઘડ રહેવાની ટેવ પાડવી જોઈએ. આમ આપણું કામ કેવળ દવા દેવાનું કે સારવાર કરવાનું નહિ, ગામડાંને સર્વાંગી વિકાસની દૃષ્ટિએ ઘડવાનું છે. આપણે જ્ઞાનપૂર્વક સેવા-દયાનાં કામ કરવાનાં છે. સેવા એ સાધન છે અને સાધ્ય તે સમાજનું સર્વાંગી શ્રેય છે. ભારે કરવેરા, વ્યાજખોરી, નફાખોરી વગેરેના સકંજામાંથી ગામડું છૂટે નહિ ત્યાં સુધી રાહત, સુધારણા અને સેવાનાં કામ થીગડાં જેવાં બની રહેશે.”