પ્રસેનને કે બીજા કોઈને આ વાત કહી શકાતી નહીં. જાણે શબ્દો અડવાથી એ અભડાઈ જશે અને બીજાં કામ પણ ક્યાં ઓછા હતાં ? ઘરમાં તો નિપુણ ગૃહિણી, હાથમાંથી અમી ઝરે, એની રસોઈ બધા વખાણી વખાણીને ખાય, છોકરાં પણ દેખાવડાં ને ડાહ્યાં- એકંદરે હેતપ્રીતનું જ વાતાવરણ. તેમાં હમણાંનું પાછું કોઈએ સામાજિક જવાબદારીનું ભાષણ ઠોક્યું હતું. એમાં લપટાઈને એ બે-ત્રણ સંસ્થાઓમાં પણ જતી હતી. થાકતી નહોતી. કંટાળતીયે નહોતી છતાં સવાર પડે ને બારી ખૂલે ત્યારે ટેકરીને જોતાંવેંત મનમાં એક ચંચળ આવેગ જાગતો- ક્યારે ? ક્યારે જવાશે ત્યાં ?