શ્રદ્ધાએ બી.કોમ. ફર્સ્ટ ક્લાસ સાથે કર્યું. બી.કોમ. ફાઈનલમાં જ એમ.બી.એ. માટેની એન્ટ્રન્સ ટેસ્ટ આપી હતી. પણ, પ્રાઈમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં નંબર ન લાગ્યો. ન’તો લાગવાનો તેય ખબર તેને. ગામની જ મેનેજમેન્ટ સંસ્થા એમ તો સારી હતી. બહારગામ જવાને બદલે ત્યાં જ તેણે એડમિશન લઈ લીધું. એમ.બી.એ.ના સેમેસ્ટર પૂરાં થઈ ગયાં. ઈન્ટર્નશિપ મારે જરૂરી ટ્રેનિંગ તેણે બીજા અને ત્રીજા સેમેસ્ટર પછી પતાવી દીધી હતી. પરિણામની તો લગભગ ખબર જ હતી, બસ કોર્પોરેટમાં કે એમાં ઈન્ટરવ્યૂ. એપ્લિકેશન માટે જરૂરી સર્ટિફિકેટ બાકી હતાં. તે વ્યવસ્થિત કંપનીમાં નોકરી માટે નેટ પર અને તે માટેની ઈન્સ્ટિટ્યૂટમાં એનરોલ કરાવીને રાહ જોતી હતી. એક દિવસ સાંજમાં તે બહાર જવા નીકળી ત્યાં તેમના ઓળખીતા મિ. રાજપરા રસ્તામાં મળી ગયા. તે સુખપરાની વિદ્યાનિધિ સ્કૂલમાં પ્રિન્સિપાલ હતા. શહેરનો પરા વિસ્તાર શહેરનો ફેલાવો વધતાં તેની સરહદો લંબાવતો જતો હતો. મૂળ શહેરની આજુબાજુ વાસ, ચાલ અને નાનાં નાનાં ‘ગામ’ શહેરનો ભાગ બનવા લાગ્યાં હતાં. શહેરના ફેલાવા સાથે એમાં રહેનારાંનેય વધુ કામ મળતાં થયાં હતાં. તેમનાં છોકરાંનાં ઊજળાં ભવિષય માટે સારી લાગતી સ્કૂલમાં થોડી વધુ ફી ભરીને પણ મોકલવા લાગ્યાં હતાં. સુખપુરાની વિદ્યાનિધિ સ્કૂલ પણ પહેલાં નાની – એક માળની હતી તે ત્રણ માળની થઈ ગઈ હતી. એમાં શિક્ષકોની થોડી ખેંચ રહેતી. મિ. રાજપરાએ તેને કહ્યું, “તું હમણાં નવરી છે ને, તો અમારે ત્યાં આવી જા ને ! આ માર્ચ આવી ગયો. વાર્ષિક પરીક્ષા માથે છે. તેમાં એક બહેનને પ્રિમેચ્યોર ડિલિવરી થતાં અણધાર્યા રજા પર ગયા છે. તું ચોથા ધોરણનું ગણિત-વિજ્ઞાન વગેરે સંભાળી આપ ને એકાદ મહિનો. આવતી હો તો કાલથી જ આવી જા ને !” શ્રદ્ધા જવા માંડી સ્કૂલે બીજા દિવસથી જ !