“જુઓ કંકુબેન મારો વિવેક અમદાવાદ ભણે છે એકદમ સીધી લીટીનો છોકરો. પૂછો આ બાયુને કોઈ દી ઊંચા અવાજે બોલવાપણું જ નહિ. ઉનાળામાં અને દિવાળીએ આવે એટલે ચોપડી લઈને વાડી ભેળો થઇ જાય. નોકરી તો એને મળવાની જ છે.પણ એ પહેલા હવે એનો સબંધ ગોઠવાઈ જાય તો સારું આ પેલી ખુણામાં બેઠી છે એ ઉંચી અને કાંઠાળી મરુન ડ્રેસવાળી છોકરી છે એનું ક્યાય ગોઠવ્યું છે કે નહિ!! એની પડખે લાલ ચણીયા ચોળીમાં છે એ કાઈ નાંખી દીધા જેવી તો નથી. ઉંચી નથી પણ નમણી તો છે!! એ બેયને તમે ઓળખો છો?? તમારા મેમાન છે એટલે તમે ઓળખતા જ હો ને!! જો એનું બાકી હોય ને તો વાત ચલાવીએ.. આ દિવાળી પછી રૂપિયો નાળીયેર આપી દઈએ.. અને લગ્ન નું એ જે કે એમ ગોઠવવું છે!! સમુહમાં કે તો સમુહમાં!! આર્ય સમાજમાં કે તો આર્ય સમાજમાં!! ઈ જે કે એમ કરવાનું છે.. અને પછી તો મારા વિવેકને નોકરી મળશે ને એટલે એને તો બાર જ રહેવાનું છે અને કદાચ વરહ બે વરહ આહી રેવું પડે તો ખેતીના કામ તો હું જ કરવાની છુને એને કાયા ગાય કે ભેંશ દોહવાની છે કે છાણ વાસીદું કરવાનું છે?? જમાના પ્રમાણે વહુ કાઈ નો કરે એને કહેવાય પણ નહિ!! તમે મારા વિવેકની વાત ચલાવજોને” માલતી બહેન બોલતા બાકીની બાયું સાંભળતી. પછી કંકુબેન બોલે.