“અરે, તેમાં આટલું મૂંઝાય છે શું? જા, દિલીપ ઉપર એના રૂમમાં છે. એ સાથે આવશે આ મૂકાવા માટે.” આટલું કહીને ધાજી મમ્મી તરફ ફરીને કહે, “તમારા જ કહેવાથી, દિલીપ માન્યો છે. તમારો પાડ, હું અને દિલીપના અદા માનીએ એટલો ઓછો છે.” આટલું બોલીને એમની આંખમાં આવેલાં ઝળઝળિયાં લૂછતાં, એમણે મમ્મીનો હાથ પકડી લીધો. મમ્મીની પોતાની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવ્યાં હતાં ને એમણે ધાજીને કહ્યું, “મારો દિકરો જ છે, દિલીપ!” મારી આંખો પણ ભીની થઈ હતી, પણ, અમારા ત્રણેયની ભીની આંખોનું કારણ જુદું હતું. હું દિલીપને બોલાવવા ઉપર ગઈ અને દિલીપને કહ્યું, “ચાલ, ઊભો થા અને ઈંદિરાના સપના જોવાનું કર બંધ હમણાં પૂરતું! મને અને મમ્મીને મૂકવા આવવાનું છે. ધાજીએ મમ્મીને અને મને સાડી, મને નવું ઘડિયાળ અને નવો ટ્રાન્ઝિસ્ટર આપ્યું છે અને કેટલી મિઠાઈઓ! ચાલો સાહેબ!” દિલીપ હસ્યો અને નીચે આવતાં પહેલાં કહે, “સુલુ, ઈંદિરા કેવી લાગી? તારો શું અભિપ્રાય છે?” હું હસીને બોલી, “સાહેબ, લગ્ન તમારે કરવાના છે. મારે નહીં! ચાલ, હવે!” અને હું આગળ થઈને દાદરા ઊતરવા માંડી. મારી પાછળ નીચે આવતા દિલીપ એટલું જ બોલ્યો, “આઈ ઓન્લી હોપ, મેં સાચું પગલું લીધું હોય અને હું, ઈંદિરાને ખુશ રાખી શકું!” હું પાછળ ફરીને બોલી, “યુ વીલ કીપ હર હેપ્પી! એટ એની કોસ્ટ. યુ હેવ ટુ!” અને અમે નીચે ઊતર્યાં. દિલીપ સામાનને મૂકાવા ઘરે આવ્યો. ઘરની અંદર આવ્યા વિના, બહારથી જ કહે, “હું જાઉં છું.” ન હું બોલી કે ન મમ્મી કે એ ઘરમાં આવે પણ, હું એટલું બોલી, “દિલીપ, મારી ફાઈનલ પરીક્ષા એપ્રિલના છેલ્લા અઠવાડિયામાં છે. હું તો લગ્નમાં નહીં આવી શકું. તુ બીગ ડીલ ન બનાવતો.” એ હસીને કહે, “સુલુ, મને ખબર છે કે તારી ઘણી પરીક્ષાઓ થઈ રહી છે પણ યુ નો વોટ? યુ આર ગોઈંગ ટુ બી ફાઈન ઇન ઓલ એક્ઝામ. એન્ડ યુ આર કરેક્ટ, હું પણ અમેરિકન યુનિવર્સીટીઓમાં એપ્લીકેશન કરવામાં બીઝી થઈ જઈશ. અને ઈંદિરા સાથે પણ રોજ વાતો કરવી પડશે તો રોજ આવવાનો સમય નહીં મળે.” અમે, અપલક, એકમેકને ન જાણે જેટલો સમય જોતાં રહ્યાં. એણે એક એવી માંગણી કરી કે જેને હું નકારી ન શકી. “સુલુ, મને ખબર નથી કે આપણે આમ હવે એકલાં કેટલું મળીશું, પણ, ક્યારેક મને મારી જિગરથી પણ પ્યારી સખી સુલુની જરૂર પડે તો, હું ફોન કોલ અથવા પત્ર લખીને બોલાવું તો એ મારી વ્હાલી સખી સુલુ, મારી પાસે આવશે, કોઈ પણ સવાલ-જવાબ કર્યા વિના. બસ, આટલું પ્રોમિસ, મારી સગાઈ, લગ્ન અને આ દેશમાંથી વિદાય લઈ અમેરિકા કાયમ માટે જવાની આખરી ભેટ રૂપે, આપ! તું આપી શકીશ મને?” મારે એને કહેવું હતું, છતાંયે બોલી ન શકી, કે, “મારા હ્રદયનો એક હિસ્સો તુ લઈને જશે તો એ હિસ્સો જ્યારે પણ તારી પાસે ધડકશે, ત્યારે, અહીં મારું બાકીનું દિલ પણ તારુ નામ લઈને ધડકતું હશે! હવે મારે બાકીની જિંદગી વહેંચાઈ ગયેલા હ્રદયને લઈને જીવવાનું છે અને જીવીશ હું!” મેં માત્ર ડોકું ધૂણાવીને “હા” પાડી. દિલીપે મારો હાથ ચૂમીને કહ્યું, “અને છેલ્લી વાત. તું, મારી સખી, સુલુને, સદા ખુશ રાખજે હં! એના હ્રદયનો એક હિસ્સો હું લઈને જાઉં છું, તો, મને તો ખબર પડી જ જશે કે એની પાસે રહી ગયેલું બાકીનું હૈયું ખુશ છે કે નહીં! સે વોટ હં??હં??” આ સાંભળતાં જ મને થયું, કે, સાચે જ, દિલીપ અને હું, એક જ વેવલેન્ગ્થ પર હતાં? હું અને એ રડતાં હોઈએ એમ હસ્યાં. પછી, એક સાથે બોલ્યાં, “અલવિદા!”