‘જનાબ, શાયરી કરું છું, શાયર છું. રોજની પાંચ ગઝલ ઉતારું છું.’ ગાલિબે ગર્વથી માહિતી આપી હશે. દરજીકામ કરતો કોઈ કારીગર એમ કહે કે તે રોજનાં આઠનવ ઝભલાં સીવે છે, ઉતારે છે, ગાજ-બટન સાથે, તો એ સાંભળનાર સસરો રાજી થાય, પણ રોજની પાંચ તો શું પચાસ ગઝલો કવિ સીવતો હોય તોપણ સસરો ભાગ્યે જ ખુશ થવાનો. લુહારૂએ સામે પૂછ્યું પણ હશે કે ‘શેર-શાયરી, ગઝલ-બઝલ એ બધું તો સમજ્યા, મારા ભૈ, પણ એ સિવાય બીજું શું કરો છો ? ઘર-ગૃહસ્થી ચાલી શકે એવી કોઈ પ્રવૃત્તિ કરો છો ખરા ?’ આ સવાલના જવાબમાં હું નથી માનતો કે ગાલિબ બોલ્યા હોય કે ‘બસ, ગઝલ જ કરું છું, ગઝલ ઓઢું છું, પાથરું છું, પહેરું છું ને ગઝલ જ ખાઉં છું.’ (બરાબર, પેલી ‘ઇટ ક્રિકેટ, ડ્રિંક ક્રિકેટ અને સ્લીપ ક્રિકેટ’ની જા.ખ. જેવું) ઇન કેસ આવું તેઓ બોલ્યા હોત તો વાત ત્યાં જ પતી ગઈ હોત. આ મકાનને હાઈકૉર્ટનો કાયમી સ્ટે ન મળ્યો હોત કે તમારે આ લેખ વાંચવાનો વારો પણ ન આવત.