દિવસે–દિવસે માણસનું પતન થવા લાગે છે. સોસાયટીમાં ખોટા લક્ષણો ધરાવતો માણસ ઘૂસી જાય તો આખી સોસાયટીને હાની થાય છે. સમય જતા સોસાયટીની બધી જ વ્યવસ્થા વેરવિખેર કરી નાખે છે. તેમ ખોટા વિચારો માણસના પતનનું કારણ બને છે. અંતરમાં બે ઓરડા કાર્યરત થતા જ માણસ બેવડા ગુણધર્મો ધારણ કરી વિનાશને નોતરે છે. મંદિરમાં રોજ ટોકરી વગાડતો માણસ સમાજમાં અનીતિની ટોકરી વગાડતો ફરે છે. સુશીલ સમાજને ગેરમાર્ગે દોરે છે. અંતરના એક ઓરડામાં ભજન કિર્તન ચાલે છે. પરંતુ બીજા ઓરડામાં મતલબનો માયાળુ શેતાન માણસને પાપના પ્રપંચ રચવા પ્રેરે છે. લોભ અને લાલચનો શેતાન માણસને માયાના સરનામે દોરી જાય છે. પ્રથમ ઓરડામાં નિવાસ કરતો ઈશ્વર ચેતવણી આપ્યા વિના જ નીકળી જાય છે. અંતે માણસની દૂરગતિ થાય છે. કાયાના સરનામે જ્યારે ઇશ્વરની નોટિસ આવે છે, ત્યારે તેનો ઉત્તર આપવાનો સમય આપણી પાસે હોતો નથી. કાયા જર્જરિત થઈ ગયેલી હોવાથી શરીર સાથ આપી શકતું નથી. હ્રદય ગતિમાં અવરોધ આવી પડતા,કાયાનો માલિક બનવાની આશા અધૂરી રહે છે. તેના સોનેરી સપના ગણતરીની સેકંડોમાં રોળાઈ જાય છે. હ્રદયના ધબકાર અટકી પડતા જીવાત્મા ખુદ વિદાય થાય છે. સંસારની માયાજાળને ઠોકર મારી અનંતની યાત્રાએ નીકળી પડે છે. “આશાના રંગે રંગાય,