૧૯૭૫માં એમણે મને અટલાદરામાં કોઠારી તરીકે મૂક્યો. ત્યારપછી સ્વામીશ્રી જ્યારે અટલાદરા પધારતા ત્યારે બધા કાર્યક્રમો મારે ગોઠવવાના રહેતા. ખાસ તો તે વખતે પધરામણીનું ચલણ ખૂબ જ હતું. એટલે વડોદરા શહેરમાં ઘણી પધરામણીઓ થતી. એક વખત સ્વામીશ્રીનો વડોદરા પધારવાનો સાંજનો સમય હતો. જે હરિભક્તને ત્યાં ઠાકોરજી જમાડવાના હતા ત્યાં જ સીધા તેઓશ્રી પધારવાના હતા. અને વાળુપાણી પતાવીને આરામ માટે અટલાદરા જવાનું હતું. તે વિસ્તારના હરિભક્તોને સ્વામીશ્રીના કાર્યક્રમની જાણ થઈ એટલે અટલાદરા પધારતાં પહેલાં તેઓને ત્યાં પધરામણી કરીને પછી અટલાદરા જવાનું મેં ગોઠવ્યું. પહેલાં હંમેશાં જેમ બનતું તેમ સ્વામીશ્રીને વડોદરા પધારતાં જ સારું એવું મોડું થયું. આવતાં પહેલાં રસ્તામાં જ ઘણી પધરામણીઓ પતાવીને પધાર્યા હતા. સ્વામીશ્રી ઠાકોરજી જમાડીને બેઠા હતા, પરંતુ તેઓશ્રીને પધરામણીએ જવાનું છે તેમ કહેવાની મારી હિંમત ચાલી નહીં. મનમાં મૂંઝાયા કરતો હતો, કારણ કે બીજી તરફ હરિભક્તોએ તૈયારી કરી રાખી હતી. એવી પરિસ્થિતિમાં સૌ ઊભા થઈને ચાલવા લાગ્યા અને પગથિયાં આગળ આવીને એકાએક સ્વામીશ્રી મારા તરફ જોઈને બોલ્યા, 'શું કાર્યક્રમ છે ?' મેં જણાવ્યું, 'આ વિસ્તારમાં પધરામણીઓ કરીને પછી અટલાદરા જવાનું છે.' સહેજપણ કંટાળો, થાક કે અનિચ્છા દર્શાવ્યા વિના ઉમંગભેર બોલ્યા, 'ચાલો.' તે વખતે મને અંતરમાં તેમની સરળતા ખૂબ સ્પર્શી ગઈ. મેં વધુ નિકટતા અનુભવી.