(૬) એનાથી ઉલટું, જ્ઞાની પરમહંસના અંતઃકરણમાં (પાછલા સંસ્કાર ઈતર અનુસાર) લોભ હોય પણ ખરો. પરંતુ, તેનું એને પોતાના આત્મસ્વરૂપમાં ભાન નથી થતું, તેને ‘પોતાનો’ નથી માનતો.તેમ, પેલા તપસ્વીઓની જેમ એ લોભવૃત્તિ બહારથી ન દબાતાં, પ્રત્યક્ષ દેખાઈ પણ આવે, તો યે, એ પોતાનાથી જુદો એવો અંતઃકરણનો ધર્મ છે, આત્માનો નહિ. એ હકીકતને બાધ નથી વતો. અહીં, જ્ઞાનીમાં તો, લોભ, ભાસતો હોવાં છતાં પણ, નથી હોતો. (કેમકે એ તેને સ્પર્શતો નથી) ને પેલા તપસ્વીમાં એ (દેખાતો) નહિ હોવા છતાં (અંદર) હોય છે. (કેમકે, એ) લોભની વૃત્તિને (પોતાની) માને છે. તેને લીધે સામાન્ય માણસો માટે આ ઘટના ઉલટી સુલટી બની જાય છે. ને જેઓ લોભીને નિર્લોભી તથા નિર્લોભીને લોભી માની બેસે છે. તે કારણને લીધે, જ્ઞાનીની કોઈને ખબર નથી હોતી, ને બ્રહ્મજ્ઞાનીની ગતિ બ્રહ્મજ્ઞાની જ જાણે છે. (અહીં, એક ઉદાહરણ આપીએઃ- કૃષ્ણાચાર્યજી નામના એક