P.S. અમદાવાદમાં ગામને છેવાડે એક ‘ઍગોરા મૉલ’ છે. તેના વિશે અફવાઓ સાંભળેલી કે ત્યાંનું મલ્ટિપ્લેક્સ કંઇક રૂપરૂપના અંબાર જેવું છે ને ત્યાં કંઇક છપ્પન પ્રકારનાં ક્વિઝિન પિરસતી રેસ્ટોરાંઓ ધમધમે છે. આ જાણીને ત્રણ-ચાર વર્ષ પહેલાં અમારા એક સ્પેશ્યલ દિવસે અમે શેકાતી ગરમીમાં ત્યાં ગયેલાં. ભુલભુલામણી જેવા એ મૉલમાં પહોંચ્યાં તો અમારા જેવા બે-ચાર અભાગિયા સિવાય કોઈ નહીં. ચારેકોર એ.સી. બંધ. છપ્પન ભોગ પિરસતી રેસ્ટોરાંઓનાં ઉઠમણાં થઈ ગયાં હતાં. મલ્ટિપ્લેક્સ પણ પાંચેક જણા આવે તો શૉ ચાલુ કરીએ એવી છકડા જેવી હાલતમાં ઘોરતું હતું. અને ઑવરઑલ અપ્રોચ એવો જાણે કહેતા હોય કે, ‘બીજો કંઈ કામધંધો નથી, કે અહીં હાલ્યા આવો છો?!’ એ પછી મને એ મૉલનું નામ પડે ને કરોડરજ્જુમાંથી ધ્રુજારી પસાર થઈ જાય છે. તો આને ‘ઍગોરાફોબિયા’ કહી શકાય ખરો?!