પોતાની બહેનના જમાઇ હોવાને કારણે મારા પિતા દુર્ગાશંકરને “શીળી દાક્તર “ કહીને બોલાવતા ત્યારે એમને એ ગમતું, મોં પર દાક્તરીનો “ગો” છવાઇ જતો. વારંવાર એ બાળકો પરની પોતાની કડકાઇની વાતો કરતા અને શીળી ટંકાવવાથી ભાગી છૂટવા માગતા બાળક્ને પોતે કઇ રીતે બાવડેથી જકડી લેતા તેનું પ્રદર્શન મારું બાવડું પકડી બતાવીને કરતા.મને એક કલાક સુધી થતો બાવડાનો દુઃખાવો આજે પણ ધારું તો અનુભવી શકું .એમની આ ક્રૂરતા-એમના પુત્રનું આ ઉન્માદભર્યું ગાંડપણ –તરવેણીબહેનનું એ જોઇ રહેવું, એ બધાના એક રસાયણને વર્ષો લગી મારા મનમાં પડ્યા પડ્યા આથો ચડતો રહ્યો. જ્યારે કોલમલેખન શરુ કર્યું ત્યારે આવા અનેક જૂના આથામાંથી એવા લખાણો નિપજતા રહ્યા કે જે ના તો શુદ્ધ વાર્તા હોય કે ના તો માત્ર પ્રસંગ કથા,