એનાથી હાર માની જઇ અર્જુને એમને પ્રેમથી બાથ ભરી. અને પછી રૂમમાં આંટા મારતા મારતા કહ્યું, ‘જો કહું તને… આ કાનજી કહે છે સાવ એવું પણ નથી. પ્રેમ છે કે કેમ એ બાબતે હું પોતે પણ હજી કન્ફ્યુઝ છું! પણ હા ‘કઇંક’ તો છે! છેલ્લા ચાર મહિનામાં મારામાં જે જે બદલાવ આવ્યા છે એ બધા ‘એની’ સંગતની જ અસર છે. એ મને દર બીજા ત્રીજા દિવસે એકાદ બુક સજેસ્ટ કરતી, અને પાછી કોઈ પણ ચીલાચાલુ નહિ… મારામાં પરિવર્તન આવે એવી! એનું વાંચન જ એટલું વિશાળ છે કે લાયબ્રેરીમાં આવતા અન્ય સભ્યો પણ એની પાસે સજેશન માંગતા. અને એ પણ એટલી જ સરળ!, દરેકને મદદ પણ કરે, બુક સજેસ્ટ કરવી હોય કે પછી કોઈ ઉંમરલાયક વ્યક્તિને છેક ઉપરના સેલ્ફમાંથી બુક જોઈતી હોય… બધામાં એનાથી થતી પૂરતી મદદ કરે. ક્યારેક મને કોઈ ફકરામાં કે કોઈ વાર્તાના હાર્દમાં સમજણ ન પડે ત્યારે મને સમજાવે. મારી સાથે બહાર પણ આવે ક્યારેક. અમે કેટલીય મીટીંગો કરી હશે. અને એટલી જ અલકમલકની વાતો પણ! લાયબ્રેરીમાં કોઈને ખબર ન પડે તેમ શેલ્ફ ફરતે દાબે પગે પકડદાવ રમવો, તો ક્યારેક લાયબ્રેરીયન સાહેબ વાતો કરતા પકડે, તો જોડે એમની શાબ્દિક ફટકાર ખાવી… આવી કેટલીય યાદો અમે સાથે સજાવી છે! પણ ખરું કહું ને તો મેં એને ક્યારેય મારા મનની વાત નથી જણાવી! એના મનમાં પણ મારા માટે કઈંક હોય એવું મને લાગે તો છે, પણ ક્યારેય પૂછ્યું નથી! એના માટે હું એક ‘સારો મિત્ર’ છું, અને મારા માટે હાલ પૂરતું એટલું પણ ઘણું છે! મારા ભણવાનું ફરી શરૂ કરવા પાછળ એ એક પ્રેરણારૂપ છે એમ કહું તો પણ કંઈ અતિશયોક્તિ ન કહેવાય!’