મીઠી માથે ભાત (દોહરો) ડુંગર કેરી  ખીણમાં  ગાંભુ  નામે ગામ,  ખેતી  કરતો  ખંતથી  પટેલ   પાંચો  નામ સીમ થકી છેટી હતી વાડી એક વિશાળ, ભોંય બધી ભગરી અને રૂડી અધિક રસાળ  નવાણ છે નવ કોસનું, ફરતા જંગી ઝાડ, રોપી તેમાં શેલડી, વાધ્યો રૂડો વાઢ પટલાણીએ પુત્રનું, મુખ દીઠું છે માંડ, મીઠી ઉંમર આઠની, બહેન લડાવે લાડ  શિયાળો પૂરો થતાં પાક્યો પૂરો વાઢ, વાઘ, શિયાળ, વરુ તણી રહેતી વગડે રાડ કેળ સમી સૌ શેલડી, ઝૂકી રહી છે ઝુંડ, રસ મીઠાની લાલચે,  ભાંગે વાડો ભૂંડ  ચિચોડો બેસાડવા  પાંચે કરી વિચાર,  બાવળનાં નથ-બૂતડી  તુર્ત કર્યાં તૈયાર સોંપ્યું સાથી સર્વને બાકી બીજા કામ,  સાધન ભેળું સૌ થવા તવા-તાવડા ઠામ  પટલાણી  પેખી રહી, પટેલ કેરી વાટ રોંઢા વેળા ગઈ વહી, પડતું ટાઢું ભાત  (ભુજંગી) કહે મા, ‘મીઠી લે હવે ભાત આપું, કીકો લાવ મારી કને, જા તું બાપુ હજી ઘેર આતા, નથી તુજ આવ્યા, ભૂખ્યા એ હશે, વાઢ-કામે થકાયા’  ‘ભલે લાવ બા, જાઉં હું ભાત દેવા, દીઠા છે કદી તેં ઉગ્યા મોલ કેવા?