‘મેં તો આવો સમાજ વર્ષોથી જોયો છે. પણ જ્યારે હું અમદાવાદ ગયો ત્યારે સ્તબ્ધ થઈ ગયો. મેં જોયું કે ફલાણા વિસ્તારમાં હિન્દુઓથી ના નીકળાય કારણ કે એ મુસલમાનોનો વિસ્તાર છે અને ફલાણા વિસ્તારમાં મુસલમાનોથી ના નીકળાય કારણ કે તે હિન્દુઓનો વિસ્તાર છે ! આ કેવી વાત ! લોકોએ જાણે ગઢ બનાવ્યા છે ! એટલે જ મેં કહ્યું કે શહેરોમાં આખું ચિત્ર જુદું છે. ગામડાઓમાં તેમ નથી. અને તેમાંય સૌરાષ્ટ્ર તો ભાવનાનો પ્રદેશ છે. કોઈ કહે કે આને ભગવાન મનાય ? તો કહેશે કે હા, ચોક્કસ; એને પણ ભગવાન મનાય. ભગવાન જ પૂજ્ય નહીં, તું પણ પૂજ્ય ! એવી વિશાળ દિલની ભાવનાથી માણસો અહીં જીવે છે. જૂનાગઢમાં જુઓ ગિરનાર દરવાજાથી તળેટી સુધીના રોડ પર એક પણ મુસલમાન દરગાહ નહીં. 400 વર્ષનું નવાબનું શાસન છતાં એ જગ્યા પર માત્ર હિંદુઓ જ અને ગિરનાર દરવાજાથી દાતાર સુધીના રોડ પર મુસલમાનના ધર્મસ્થાનો. ત્યાં હિંદુઓનું એકપણ ધર્મસ્થળ ન મળે. બધા બરાબર સંપીને રહ્યા છે. જૂનાગઢના સિક્કામાં એક બાજુ નવાબ અને બીજી બાજુ નાગર દિવાનના ફોટા. રાજા કહે કે રાજ ભલે મારું છે પણ ચલાવે છે તો આ દિવાનો. બીજી એક વાત મને કદાચ એ પણ લાગે છે કે જેટલો કોમી એખલાસ માટે હિન્દુધર્મના સંતોએ પ્રયત્ન કર્યો છે એટલો અન્ય ધર્મોના માણસો તરફથી થયો નથી. દરેક ધર્મના લોકો ખુમારી ઉતારી સમરસ બનીને જીવે એ જ જીવનનો સંદેશ છે. નવલકથાનો અંત એ તરફ અંગુલિનિર્દેશ કરે છે. અંતે એટલું જ કહીશ કે આપણે ત્યાં તો હિંદુ મુસલમાન શું – જીવ-શિવના પણ ભેદ નથી. આખરે સમરસતા જ મુખ્ય વસ્તુ છે.’