યાદ છે તને, જયારે તું મને પહેલી વાર મળ્યો હતો ! હું તો એ ‘બજાર’માં નવી હતી, પણ તું એક અનુભવી ‘ઘરાક’ લાગતો હતો. અને તે પેલી સુંદરીમાસીને – મારા દારૂડિયા બાપે જેની પાસે મને વેચી મારી હતી – વધારે પૈસા આપીને ‘ફ્રેશ’ છોકરીને મળાવવા કહ્યું હતું. અને એ તને મારા રૂમમાં દોરી લાવી હતી. જ્યાં, એક ખૂણામાં હું પોતાના ભરાવદાર અંગોને નાના સ્કર્ટ નીચે છુપાવવા મથી રહી, રડતી બેઠી હતી. અને તે બારણાને અંદરથી બંધ કરી, મારા આંસુઓ પર હાસ્ય વેર્યું હતું. કારણકે એ આંસુ જ તારી માટે સાબિતી હતા કે હું સાચોસાચ ‘ફ્રેશ’ હતી ! પણ કોણ જાણે અચાનક તને શું થયું, અને તું હસવાનું અટકાવી, મારી નજીક આવી મારી લગોલગ બેસી, મારા આંસુ લુછવા લાગ્યો. અને હું તને કરગરતી રહી, ‘પ્લીઝ મને જવા દો… મને અહીંથી બહાર લઇ જાઓ… મારે અહીં નથી રહેવું…’, અને તું મને શાંત પાડતો રહ્યો. અને કેટલાય દિવસ ત્યાં ગોંધાઈ રહ્યા બાદ તારા ખભા થકી મને એક સહારો મળ્યો હતો, જેની પર હું માથું મૂકી દૃસકે ‘ને દૃસકે રડી પડી હતી. અને મારા શાંત થયા બાદ, તે હળવેકથી મારો ચેહરો હડપચીથી સહેજ ઊંચકી મને તસતસતું ચુંબન કર્યું હતું… અને મને આજે પણ એ નથી સમજાતું કે શા માટે મેં ત્યારે તારો વિરોધ પણ નહોતો કર્યો. અને ચુંબન કર્યા બાદ તું મને સમજાવતો હોય એમ બોલ્યો હતો,