પરંતુ મારા પર તો ખુશીની સુંદરતા તથા યુવાનીનો જાદુ છવાયેલો હતો એટલે હું દલીલ કરતાં બોલ્યો પ્લીઝ મમ્મી બસ એક વાર તું એ લોકો સાથે વાત તો કરી જો કદાચ તેઓ માની પણ જાય મમ્મી કશો જવાબ આપ્યા વિના ત્યાંથી ચાલી ગઇ મને પૂરે પૂરો વિશ્વાસ હતો કે રેખાનાં મમ્મી પપ્પા આ વાત માની જશે તેઓ આટલો સારો એન્જીનીયર છોકરો હાથમાંથી જવા નહીં જ દે હું સતત ખુશીના જ વિચારો કરવા લાગ્યો અને ઊંચે આકાશમાં ઊડવા લાગ્યો એટલામાં પપ્પા આવ્યા અને મને મોટા આવજે બોલ્યા તું આવું વિચારી પણ કેવી રીતે શકે છે કે અમે આવી શરમજનક વાત તેમને કરીશું.