દિલીપ જ્યારે, એના ઘરથી, ડિનર પછી મને ઘરે મૂકવા આવ્યો હતો, ત્યારે, એક એવી નિજાનંદી અચેતન અવસ્થામાં હતો, જેમાં હું અને એ સાથે હતાં અને સદા માટે સાથે રહેવાના હતાં. પણ, જ્યારે અમારા ઘરેથી પાછો, એના ઘરે જવા નીકળ્યો, ત્યારે, એની મનોદશાની મને કલ્પના કરતાંયે બીક લાગતી હતી. એમાં એના ગયા પછી મમ્મી રડી પડી હતી, પપ્પાને યાદ કરીને. મમ્મીને આશ્વાસન તો આપ્યું અને શાંત પણ કરી. ત્યારે, મનેય ખરેખર એકવાર તો એવું થઈ ગયું હતું કે જો પપ્પા હયાત હોત તો અદાએ જે કારણો, મારા અને દિલીપના વિવાહ ન કરવા બદલ આપ્યા હતા, તે શું આપ્યા હોત? અંતે, આ તો એક હાઈપોથેટિકલ સવાલ બનીને રહી ગયો હતો, જેનું વેરીફીકેશન તો આ જનમે શક્ય જ ન હતું. એ રાતના મમ્મી, દિલીપ અને હું, અમે ત્રણેય, અમારી આગવી રીતે અને આગવા કારણોસર, વાત તો એક જ વિચારતા હતાં કે, ખરેખર, “આ શું થઈ ગયું?”