આ જગતમાં કોઈ પણ માણસ બીજા કોઈપણ માણસને સુધારી શકતો  જ નથી,તે શાશ્વત નિયમ છે ,જો માણસને માણસ સુધરી શકતો હોત તો આપણે ત્યાં નિત નવી કથાઓમાં જ્ઞાનનો ધોધ વહેછે, જેમાં રામના જીવનની સત્યની, ભરતના ત્યાગની,  ક્રશ્નની સમતાની, સ્થિત પ્રજ્ઞની, શંકરની સાધનાની  લક્ષમણની વફાદારીની, સીતાની દ્રઢતાની અને હનુમાનની સમર્પણની અને બહાદુરીની વાતો અને સત્યનાં આચરણની, પ્રમાણીક્તાની, નીતિમત્તાની અનેક વાતો અનેક લોકો  સાભળે છે તો માણસમાં સત્યતા, પ્રમાણીક્તા નીતિમત્તા, વિવેક આવવો જ જોઈએ પણ તેમાનું કાઈ સહેજ પણ જોવા મળતું નથી એનો અર્થ એ થયો કે આ બધી જ વાતો એક રોમાંચક બોધિક કસરત સિવાય તેમાં કશું પણ હોતું જ નથી, તેમાં ત્યાગ વૈરાગ્ય અહિંસા વગેરે અનેક વાતો હોય છે પણ તે માત્ર ને માત્ર શબ્દોની રમત જ બની રહે છે, જે આપણો સોનો અનુભવ છે,અને આ બધાનું કોઈ પરિણામ ક્યાય દેખાતું જ નથી તેથી જ અધ્યાત્મ જગત  બહુ જ સ્પષ્ટ કહેછે, કે માણસને બાહ્ય પ્રવૃત્તિ દ્વારા સુધારી શકાય જ  નહી તે સત્ય સાબિત થાય છે અને આજ શાશ્વત નિયમ છે.