મારી આંખો આથમી. રતનમાંથી જ્યોત જ ગઇ એટલે હવે ચશ્માં, મેગ્નિફાઇંગ કાચ, મોતિયા કઢાવવો કશાનો ઉપયોગ નથી. જુલાઇથી વાંચવા—લખવાનું સદંતર બંધ પડ્યું . છાપાનાં મોટાં હેડિંગ પણ વાંચી શકતો નથી. માત્ર કુમળા તડકામાં બેસી ક્યારેક જરૂરી કાગળ જે મારે જ લખવા જોઇએ તે – મોટે ભાગે ટૂંકા કાર્ડો — ભાળ્યા વિના આડેધડ લખું છું તે કેવળ ટેવને કારણે. શું લખાયું તે વાંચી તો અલબત્ત નથી શકતો. પણ લખી કાઢુ છું. એ પણ મહિના બે મહિના પછી અટકશે કેમ કે ઝાંખપ વધતી જાય છે. બે ફૂટથી વધુ દૂર ઊભેલાને ઓળખી શકતો નથી. પગથિયું ખાડો ટેકરો ભળાય નહિ એટલે એકલો ક્યાંયે પણ ઘરબહર જઇ શકતો નથી.