‘કુરુક્ષેત્રથી આગળ વધીને તમે કનખલ જજો. ત્યાં તમને મહારાજા સગરના સાઠ હજાર પુત્રોને મુક્તિ દેવાવાળી હિમાલયના ખોળામાંથી ઊતરતી ગંગાજી મળશે. જો તમે ત્રાંસા થઈને એનું જલપાન કરવા જશો તો તમારી ગતિમાન છાયા ગંગાજીની ધારામાં પડીને એવી લાગશે કે જાણે પ્રયાગ પહોંચ્યા પહેલાં જ ગંગાજી યમુનામાં મળી ગયાં હોય ! એની શિલાઓ પર કસ્તુરીમૃગ બેસે છે અને એનાં શિખર પર સદા બરફ જામેલો રહે છે. એના પર બેસતાં તમે એવા લાગશો કે જાણે મહાદેવજીના શ્વેતવર્ણવાળા સાંઢનાં શીંગડાં ઉપર માટીના ઢગલા ખૂંદતાં કાદવ જામી ગયો હોય ! હે વાદળ ! વંટોળિયો થવાથી દેવદારનાં વૃક્ષો એકબીજા પર ઘસવાથી જંગલમાં આગ લાગે તેમ ધોધમાર વરસાદ વરસાવીને તે આગને બુઝાવી દેશો, કેમકે ભલા માણસની પાસે જે કંઈ હોય છે તે દીનદુ:ખિયાંનું દુ:ખ મટાડવા માટે જ હોય છે. અને જુઓ શરતી જાતિનાં હરણો દૂર હોવા છતાં પણ તમને જોઈને આનંદમાં આવી જઈને કૂદકા મારે અને પોતાના હાથપગ તોડવા માટે તમારા ઉપર શીંગડાંથી માથું મારે તો તમે ધોધમાર કરા વરસાવી એમને ભગાડી દેશો. ત્યાંના એક મોટા પથ્થર ઉપર શિવજીનાં પગલાંની એક છાપ પડેલી છે. સિદ્ધપુરુષો હમેશાં તેની પૂજા કરે છે. તમે પણ ભક્તિભાવથી નમ્ર બનીને તેની પૂજા કરશો, કારણકે તેના દર્શનમાત્રથી શ્રદ્ધાળુ માણસોનાં પાપ ધોવાઈ જાય છે અને શરીર જ્યારે છુટી જાય છે ત્યારે શિવલોકમાં પહોંચી જાય છે. ત્યાં આગળ જ્યારે પેલા વાંસમાં હવા ભરાય છે તો તેમાંથી વાંસળીના જેવો મીઠો સૂર નીકળવા લાગે છે અને તેમાં ભ્રમરો પોતાનો મધુર સ્વર મેળવીને ત્રિપુરવિજયનાં ગીત ગાવા લાગે છે. પહાડની ગુફાઓમાં જ્યારે તમે પોતાની મેળે ગુંજન કરીને મૃદંગની સમાન શબ્દો કાઢવા લાગશે ત્યારે ભગવાન શંકરનાં સંગીતનાં બધાં અંગો પૂરાં થઈ જશે’.