સમકાલીન માટે મેં પોતે જેવી જિજ્ઞાસા મારામાં જોઇ હતી તેવી આઉટલૂક માટે ગાંધીભાઇમાં મેં જોઇ હતી. અભિયાન ગ્રુપના ઇવનિંગર સમાંતર પ્રવાહમાં તાજા જોડાયેલા પત્રકાર તરીકેના એ દિવસો હતો. હસમુખ ગાંધી અને મારે ત્યાં જ એવો સંબંધ થયો જેને કદાચ ગુરુ-શિષ્ય કે બાપ-દીકરાનો સંબંધ કહું તો પણ એ સંબોધનનો પનો ટૂંકો જ પડે લાગણીઓ સમજાવવા. એ જો કે પસર્નલ વાત થઇ. ગાંધીભાઇ અને હું, દસ રૂપરડીનું આઉટલૂક ખરીદવા નીકળી પડતા, મોડી સાંજે. મેગેઝિનની પ્રાઇસ કરતાં વધારે ખર્ચ રિક્શાનો બેસતો. વળી ગાંધીભાઇને એકલા જવા દેવાય નહીં. નબળી દ્રષ્ટિને લીધે ક્યાંક પડ્યા-આખડ્યા તો… અને પોતે જઇને તેમના માટે મેગેઝિન લાવી શકાય નહીં. ગોવર્ધન-સાઇઝ દેવામાં ડૂબ્યો હું… દસ રૂપરડી કાઢવાને સમર્થ નહોતો. એટલે સવારી નીકળી પડતી, હિંદુસ્તાન નાકાથી કાંદિવલી સ્ટેશન, “ચાલો ચાલો, આઉટલૂક લઇ આવીએ!”