આ પરિવારના સંસ્કારોએ નાનપણથી જ મુકુન્દરાયને પ્રેરવાનું કામ કરેલું. એમના પિતા વિજયશંકરે અનેક વ્યવસાયો કર્યા હતા. સૌરાષ્ટ્રમાં પહેલી ખાંડસરીનું કારખાનું નાખેલું. આ ઉપરાંત, સિનેમા નિર્માણ અને વિતરણનું કાર્ય પણ કર્યું હતું. આ ઘરના વાતાવરણ અને વારસાએ બાળકોને સિનેમાની બદી અને બુરાઈઓથી બચાવ્યા હતા. બાળક નાનું હોય અને માંદું પડે ત્યારે ઔષધ તો આપવામાં આવે જ, પણ ઘરની કોઈ પણ વ્યક્તિ એ બાળક કે બીમાર વ્યક્તિના માથે હાથ ફેરવે અને જુદા જુદા સ્ત્રોતનું ગાન કરે. રોજ સવારે અને સાંજે ઘરમાં સામૂહિક રીતે પ્રાર્થના થાય. ઋતુ બદલાય એની સાથે પ્રાર્થનાઓ પણ બદલાય. આ જે સંસ્કારો હતા એ સંસ્કારોએ કવિની કાવ્યબાનીમાં સંસ્કૃત શૈલી અને તત્સમ્ શબ્દોનો પૂરેપૂરો પ્રભાવ પાડ્યો છે. પણ માત્ર સંસ્કૃત, તત્સમ શબ્દો કે સંસ્કૃત પ્રભાવ એ જ એમની કવિતાની ઓળખ નથી. આ એક એવા કવિ છે કે જેમણે હંમેશાં સત્યની શોધ કરી છે, જીવનમાં સદ્દ્ને શોધવા મથ્યા છે અને એ જ એમની કાવ્યની અંદર પ્રગટતું રહ્યું છે. આ એવા આધ્યાત્મિક કવિ છે કે જેમણે સંસારમાં રહીને પણ ઈશ્વરને પામવા માટેની મથામણ કરી છે અને મથામણ કરતા-કરતા એમને સંસાર ક્યારેય બેસૂરો લાગ્યો નથી. એમનું એક કાવ્ય આપણને આ જ વાતની પ્રતીતિ કરાવે છે. કવિ કઈ રીતે સંસારને ચાહતા ચાહતા ઈશ્વર સુધી પહોંચવાનો પ્રયત્ન કરે છે તે અહીં જોવા મળે છે. કાવ્યનું શીર્ષક છે, ‘ધરતીને અડીને’. આ કાવ્યની નાયિકા એ જીવનના બધા જ અનુભવોમાંથી પસાર થઈ ગયેલી એક વૃદ્ધ સ્ત્રી કામ કરતાં-કરતાં અને લોકોને મદદ કરતાં-કરતાં પોતાની વાત ક્યારેક માંડીને બેસે છે.