“હાલ, હવે બહુ થયું. સામેથી બે જાત્રાળુ આવે છે.” આવા મીઠા સંવાદ વચ્ચે સવિતા અને અરજણ પોતાનાં કામમાં પરોવાઈ જતાં. સાંજ પડ્યે થાકી પણ જતાં સામાન ઊંચકવાના જે પૈસા આવે એ સવિતા અરજણને આપીને એ ઘરે પહોંચતી. અરજણ સાયકલ લઈને ઘેર પહોંચતો. અરજણ બધી કમાણી ચંદુના હાથમાં આપી દેતો. એથી ચંદુ-મંજુ રાજી રહેતાં. તેમનો દીકરો રાજુય હવે તો પાંચેક વર્ષનો થઈ ગયો હતો. સમયની ગતિને ક્યાં રોકી શકાય છે?