આ ઉપરાંત મૃત્યુ વખતની રોકકળ, છાતી કૂટવી, મરસિયા ગાવા, પોક મૂકી મૂકીને રડવું વગેરે બીજા છેડાની અભિવ્યક્તિ હતી. આખીય શેરીમાં વસતા લોકો આવી ઘટનાની સંપૂર્ણ આમન્યા જાળવતા. તેવી જ રીતે કોઈને ઘરે સીમંતની વિધિ, નામકરણ વખતનું ‘ઓળીઝોળી પીપળપાન’, મકરસંક્રાંતિ, હોળી, ધૂળેટી, બળેવ ને રક્ષાબંધન વગેરે ઉત્સવોમાં આનંદમસ્તીની સાથે ધાર્મિક ક્રિયાકાંડ અને દાનધરમનો મોટો મહિમા જોવા મળતો. મોળાક્ત અને જયાપાર્વતીનાં વ્રતો, દિવાસાનું જાગરણ, નવરાત્રિના ગરબા, ઘરે ઘરે માતાજીની સ્થાપના, દીવાથી ઝગમગતા ગરબા, નવ દિવસ ઘરે ગરબા ગાવા આવતી કન્યાઓ, દિવાળી સમયે ઘેર ઘેર બનતી મીઠાઈ ને ફરસાણ, આંગણામાં કરાતી રંગોળીઓ, દીવાનાં પ્રગટાવાતાં કોડિયાં, ફટાકડા વગેરે ઉજવણીઓ આ શેરીઓમાં રહેતા સાદા સીધા અભાવગ્રસ્ત માનવજીવનને આનંદઉત્સાહથી ભરી દેતાં. ધાર્મિક શ્રદ્ધા, ભક્તિ, તહેવાર, ક્રિયાકાંડ કે મનોરંજનના પ્રયોજન સાથે થતી આ ભજવણીઓ ઉપરાંત શેરીમાં અનેક પ્રકારના ફેરિયાઓ પણ નીકળતા. જેમ કે શાકભાજી વેચનારા, દહીંદૂધ વેચનારા, બરફના ગોળા ને કુલ્ફી વેચનારા, ચનાજોરગરમવાળા, વાસણકપડાંવાળા, પસ્તી-ભંગાર લેનારા, તલસાંકળી કે મગફળીની ચીકી વેચનારા, પિત્તળના ભંગારના બદલામાં ગુબીચ વેચનારા, બુઢ્ઢીના બાલ તરીકે ઓળખાતા રૂના લાડવા વેચનારા, ખભે લાલ કપડાં ઢાંકેલી કાવડ લઈ લોટ-અનાજના બદલામાં બાળકોને સાકરિયા કે પીપર વહેંચનારા, માથે જટા અને કમરે રંગબેરંગી ગાભાચીંથરાં ને બેચાર ટોકરીઓ લટકાવી ઘરે ઘરે ભીખ માંગતા ‘ટોકરિયા’ બાવાઓ વગેરે તે કાળે બાળસ્મૃતિમાં જડાયેલા રહેલા.