છેવટે, મોડી-મોડી પણ બસ આવી. પૂર્વવિસ્તારમાં આ બસ લક્ઝરી બસ તરીકે ઓળખાતી હશે એવું એનાં પ્રથમ દર્શન પરથી લાગતું હતું, પણ લક્ઝરી બસમાં બેસવાની જગ્યા હોય એટલા જ પેસેન્જરો લેવાતા હતા, જ્યારે આ બસમાં કેટલાક પેસેન્જરો તો તે વખતે જ ઊભેલા હતા. ડિગ્રેડ થયેલી બસમાં હું ચડ્યો. મારું વીલું મોં જોઈને કંડક્ટરને લાગ્યું હશે કે આ માણસ અમદાવાદ સુધી ઊભો રહેશે તો બસમાંથી ઊતરતાંવેંત સૂઈ જશે એટલે એણે મને ચેતવ્યો. બસમાં બેસવાની જગ્યા નથી. હું પણ એ જાણતો જ હતો, પણ હવે બસમાં ચડ્યા વગર છૂટકો નહોતો. હું બસમાં ચડ્યો, પછી મારી પાસેના બે થેલા ઉપરાઉપરી મૂકી એના પર બેઠો. એકસરખા દિવસ કોઈના જાતા નથી એવું જૂની રંગભૂમિનું એક ગીત છે. ગઈ કાલે ટ્રેનના ફર્સ્ટક્લાસના ડબ્બામાંથી કચ્છની ધરતી પર ઊતર્યો હતો, આજે ખખડી ગયેલી બસમાં થેલા પર બેઠો હતો! છેક હળવદ સુધી એ થેલાસન પર બિરાજમાન રહ્યો! હળવદ આવ્યું. બાજુની જ સીટ ખાલી થઈ. એના પર બેઠો, પણ જ્યાં જાય ઊકો ત્યાં દરિયો સૂકો! બસ હળવદથી થોડેક આગળ ગઈ કે બસમાં પંક્ચર પડ્યું! કંડક્ટરે બધા પેસેન્જરોની ટિકિટ પર હસ્તાક્ષર કરી આપ્યા ને પસાર થતી કોઈ પણ બસમાં જતા રહેવાની સલાહ આપી.