સભ્યસમાજ ની રચના કરતી વખતે રાજાઓ થાકી ગયા હતા ઢોર જેવી પ્રજાને કંટ્રોલ કરતા કરતા. રાજાના કાયદા તો પ્રજા ઘોળી ને પીય જતી હતી. કેટલાક ને શુળીયે ચડાવે. અમુક પ્રજાને તો રાક્ષસ સમજી એનું નિકંદન કાઢી નાખ્યુ. કંટાળીને ધરમ નામનો કિમિયો શોધી કાઢ્યો. પ્રજા ને એવી કોઇ વસ્તુ થી ડરાવી અને એવા નિયમો બનાવ્યા જેથી સમાજ શાન્તિથી જીવી શકે. ભલે એ વસ્તુને આપડે ભગવાન કહીએ, પણ એ મૂળમાં થી વસ્તુ ખોટી હતી. ભગવાન ખોટા પણ નિયમોં તો સાચા હતા, એમના જમાના પ્રમાણે. ભગવાન નો ડર અને નિયમ થી માણસ સીધો ચાલવા લાગ્યો. જબરદસ્તિની નૈતિકતા, પણ માણસ નૈતિક તો બન્યો. શાસન અને ધર્મ એકબીજાના પૂરક બની ગયા । બન્ને ખોટા, બન્ને ખોટા માણસો દ્વારા સંચાલિત છતાં બન્ને જરૂરી. બેમાં થી એકને હઠાવો તો અંધાધુંધી ફેલાય. લોકો ચડ્ડી ખેંચી લે એકબીજાની. ખોટી વસ્તુ પણ સમાજ માટે જરૂરી હોય એ બલિહારી જ છે.