જયારે પણ ઉન્નતિ અને મંથન એકાંત પળોમાં એકમેકનો સાથ માણી રહ્યાં હોય ત્યારે ચિંતન ગમે ત્યાંથી ટપકી પડતો. ‘કેમ, શોધી કાઢયાંને બેઉને ? મને લાગે છે કે, હું જાસૂસ બનવાને લાયક છું.’ એવી બહાદુરી ઠોકતો ચિંતન મંથનને કડવો ઝેર જેવો લાગતો. ચિંતન અને મંથન બેઉ પ્રત્યેકની પોતાની લાગણી સમજવામાં ઉન્નતિ હજુ સ્પષ્ટ નહોતી. ચિંતન કે મંથન, મંથન કે ચિંતન ? કયારેક પલ્લું આ તરફ નમતું તો કયારેક વળી પેલી તરફ પણ મંથને તો ઉન્નતિ મારી જ એવું માની લીધું હતું. એટલે જ ટાણે કટાણે વણનોતર્યાને વણજોઈતા પરોણાની જેમ આવી ચઢતો ચિંતન એને કાળ જેવો લાગતો.