રંગભૂમિ સાથે મારો સંબંધ બંધાયો 1965થી; એટલે કે દસ વર્ષની ઉંમરથી મુંબઈમાં સિક્કાનગર ખાતે આવેલી મોડર્ન સ્કૂલની પરંપરા હતી કે દર શુક્રવારે જુદા જુદા વર્ગના વિદ્યાર્થીઓ નાનકડી નાટિકાઓ રજૂ કરે. હું અચૂક એમાં ભાગ લેતો. મેકઅપ, પ્રોપર્ટી કે સંગીતને બહાને પણ બીજા વર્ગની નાટિકાઓમાં ઘૂસી જતો. બસ, અહીં ચડ્યો હું મારી નાટ્યયાત્રાનું પ્રથમ પગથિયું ! શાળાજીવન દરમ્યાન જ અનેક રેડિયો નાટકોમાં પણ ભાગ લીધો. એ સમયે બાળકો માટે ‘બહુરૂપી’ નામનો ખાસ કાર્યક્રમ પ્રસારિત થતો હતો. રેડિયો નાટકોનો અનુભવ અને તાલીમ મને આજે પણ અત્યંત ઉપયોગી લાગે છે. રંગભૂમિ ઉપર નાટકનું દિગ્દર્શન કરતી વખતે હું મારા સાથી કલાકારોને ભાર દઈને કહું છું કે દરેક નાટકને એક સારું રેડિયો નાટક બનાવવાનો પ્રયત્ન કરો. કારણ કે વાચિક અભિનય દ્વારા થતી અભિવ્યક્તિ પ્રેક્ષકો સુધી પહોંચવા માટે અત્યંત મહત્વની છે, અવાજના આરોહઅવરોહ અને ઉચ્ચારશુદ્ધિ પર પૂરતું ધ્યાન આપો. બીજી મહત્વની બાબત એ છે કે દરેક અભિનેતાએ પોતાના સંવાદો પોતે પણ સાંભળવાની આદત પાડવી જોઈએ. વાચિક અભિનયમાં સાહજિકતા કેળવવાની પ્રક્રિયા એક કલાકાર માટે ખૂબ જરૂરી છે.