“એ તો તે ગઈ કાલે જ કહી દીધું હતું, હવે તું જઈ શકે છે.” કપિલે કહ્યું, એના ચહેરા પરના ભાવ વાંચી સકવા અશક્ય હતા, કદાચ એનો ચહેરો ભાવશૂન્ય હતો, પણ… પણ મારું હ્રદય તો ભાવશૂન્ય ન હતું… મને એમ લાગ્યું જાણે કે મારા પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ હોય… મને એમ લાગ્યું જાણે મારા નાનકડા હ્રદયને કોઈએ પોતાની મજબુત મુઠ્ઠીમાં દબાવી નાખ્યું હોય… એક પળ પહેલા મારું હૃદય જે આખા બાગની સુવાસને ફૂલોના રંગ ભરીને બેઠું હતું એ એક્પળમાં કોરા કાગળ જેવું બની ગયું, એમાંના સપના ઉડી ગયા જાણે કે હવાના તૂફાનમાં સુકા પાંદડા ઉડી જાય, એમાંના સપના એમ વિખેરાઈ ગયા જેમ પાણીમાં પલળતા કાગળ પરની સહી.