જિંદગીની સિમ્ફનીમાં જો માત્ર ને માત્ર સ્વાર્થ હોય તો દુનિયા સાથેનો વ્યવહાર ગણતરીથી આગળ વધતો નથી. દરેક ગણતરીમાં મને શું મળશે એવો સવાલ આવીને ઊભો રહે. આપણે સદ્ધર થયા હોઈએ તો કોઈનો હાથ ઝાલીને આપણી સ્થિતિને કે સિદ્ધિને સંતોષનો સંસ્પર્શ આપી શકાય. સમેટતા આવડે તો સામે વહેંચતા પણ શીખવું જોઈએ. કોઈ પ્રતિભાને આગળ વધવામાં મદદ કરીએ ત્યારે એની પ્રગતિમાં સ્પર્ધાભાવ કરતા સખાભાવ કેળવીએ તો એ સામાજિક પ્રદાન ગણાય. બહારગામથી મુંબઈ કે અમદાવાદ જેવા મેટ્રો શહેરોમાં કારકિર્દી બનાવવા આવતા લોકોને જો સ્વજનો-મિત્રો કે સેવાભાવી સંસ્થાનો સાથ ન મળે તો એની આશાનું ફૂલ ખીલતા પહેલા જ ચીમળાઈ જાય. જેમને ટેકો આપતા આવડે છે એમને ધર્મની કોઈ ટેક લેવાની જરૂર રહેતી નથી. માણસાઈનો ધર્મ પોતાની અંદર બધું સમાવી લે છે.