‘ના, ના !’ ઘનશ્યામભાઈનો અવાજ ફાટી ગયો, ‘નમન ! બેટા, એ મારી વહુ નહીં, દીકરી છે. તારી બાની તો લાડકી છે. આવો વિચાર તને આવ્યો જ કેમ ? તું ચિંતા ન કર. અમે બંને તમારી પડખે છીએ. અને ઈલાજ કદાચ ફેઈલ ગયો તો શું થયું ? દુનિયામાં ઘણા માનવીઓ બાળક વગર જીવે છે. ખબરદાર ! ફરી આમ બોલ્યો તો. જો ડૉક્ટરે કહ્યું છે ને કે કોઈ પણ જાતના સ્ટ્રેસ વગર ઈલાજ કરાવવાનો છે ? બસ, તું હવે ચિંતારહિત બની જા. દઢ મનથી શંકરભગવાનની આરાધના કરી ઈલાજ કરાવ. પણ તારી પ્રામાણિકતાને દાદ દઉં છું. આજથી તું મારો પરમ મિત્ર !’