એ જ રીતે નારદ મહાપુરાણમાં બાહુ રાજાની રાણીએ ઔર્વ ઋષિને સંતોનાં લક્ષણો જણાવ્યાંઃ સંત બીજાઓનું ભલું કરવાની ઇચ્છછ રાખે એમાં કંઈઈજ આશ્ચર્ય નથી. પૃથ્વી પરનાં જેટલાં વૃક્ષો છછ તે પોતાના ઉપભોગ માટે ફળતાં નથી. તેમનું ફળ બીજાઓના જ કામમાં આવે છે. તેથી જે માણસ પારકાના દુઃખે દુઃખી થાય છે અએ તેમનાં સુખ જોઈને પ્રસન્ન થાય છે તે જ નરદેહધારી નારાયણ સ્વરૂપ છે. સંતપુરુષો બીજાનાં દુઃખ દૂર કરવા માટે શાસ્ત્રોનાં વચન કહે છે. જ્યાં સંત હોય ત્યાં દુઃખ હોતું નથી. જ્યાં સૂર્ય છે ત્યાં અંધકાર કેવી રીતે રહી શકે? આ જ પુરાણમાં રાજકુંવરી રત્નાવલીએ એક રાક્ષસને વિધિના લેખ અંગે જ્ઞાન આપ્યુંઃ પતિપત્નીનો સંબંધ ભાગ્યના યોગથી જ થતો હોય છે. એવી જ રીતે વિધિના સંકેતથી વિદ્યા, ઘર, સુખ, ધન અને કુળ પ્રાપ્ત થતાં હોય છે. વિધિની પ્રેરણાથી માણસ બધે હરતોફરતો હોય છે. શાલવૃક્ષ નીચે રહેલા બ્રાહ્મણને લઈ આવ અને તે સાથે ઘી, જળ, કુશ અને અગ્નિને પણ લાવીને વિધિપૂર્વક મારી સાથે લગ્ન કર. દર્ભ, જળ, અગ્નિ વિના તેમ જ કોઈ પણ જાતની વિધિ ન કરવામાં આવે તોય કેવળ બ્રાહ્મણના વચનથી લગ્ન સફળ થાય છે. (ક્રમશઃ)