ત્યાગ-ફનાગીરી, સ્વાર્થ-ત્યાગ અને સતત લોકચર્યામાંથી સહજ ફૂટતી વૈવિધ્યપૂર્ણ રંગવાદળીઓને રૂપેરી કોર ફૂટે એમ પદ-પ્રતિષ્ઠા-પુરસ્કાર પાછળ પાછળ આવે જ. આ અંતિમ પર્વમાં ગુજરાતે પણ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના અધ્યક્ષસ્થાને અને ગાંધી-સ્થાપિત ગૂજરાત વિદ્યાપીઠના કુલપતિરૂપે એમની વરણી કરી. નારાયણભાઈ કામને તો ન્યાય આપવાના જ હતા, પરંતુ જૈફ વયે જે રીતે સતત પરિભ્રમણ કરવાનું ચાલુ રાખ્યું છે, તેમાં એમના જીવનયોગની સિદ્ધિનાં દર્શન પણ થાય છે. જ્યારે એમને હૃદયાઘાત થયો ત્યારે પણ ‘ચાલો, મારે હૃદય છે એટલું તો સિદ્ધ થયું.’ – કહીને એમણે આફતને પચાવી લીધી હતી. સમય પાકે અને ખાટી કેરી મીઠી રસદાર, કસદાર કેરીમાં ફેરવાય તેમ જુવાનીની કેટલીય મર્યાદાઓને તેઓ પાર કરી ગયા છે અને ઉત્તરોત્તર વાણી-વ્યવહારમાં સૌજન્યતા, મૃદુતા, મધુરતા પ્રસારતા જાય છે. આ બધું એમના જીવનમંદિરની ટોચે ઝળહળતા સુવર્ણકળશ સમું છે. આમ તો એમનું વ્યક્તિત્વ રાષ્ટ્રવ્યાપી, શાંતિ ચાહકરૂપે વિશ્વવ્યાપી પણ ખરું, તેમ છતાંય એમના દ્વારા ગુજરાત અને ગુજરાતી ભાષાની જે સેવા થઈ છે તે જોતાં તેઓ સાચે જ ધન્ય ગુર્જર-દીપ છે.