હવે પહેરીએ નેગેટિવ ચશ્માં. આ ફિલ્મમાં કલાકેકના ડાન્સ-પર્ફોર્મન્સિસને બાદ કરો તો એ એકદમ ચવાયેલી અન્ડરડૉગ સ્ટોરી જ બચે છે. અગાઉ આપણે આવી અઢળક ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ કે એક ટીમ બને એમાં થોડી માથાકૂટો થાય, દગો થાય, કોઈ વળી ટાણે માંદું પડે, ક્યાંકથી જેલસી-ઈર્ષા ફૂટી નીકળે, અચાનક દેશપ્રેમ જાગ્રત થઈ જાય, કરુણાની સરવાણીઓ ફૂટી નીકળે. અન્ડરડૉગ ફિલ્મોની આ દાદીમાની રેસિપી જેવી જૂની ફૉમ્યુર્લા છે, પરંતુ એ રેસિપી પરની આ ફિલ્મમાં આપણી ધારણા બહારનું ખાસ કશું બનતું જ નથી. ઈવન ફિલ્મનાં મુખ્ય પાત્રોની સામે ખરેખર કરો યા મરો ટાઇપની કોઈ ચૅલેન્જ પણ ફીલ નથી થતી. ABCD’ જેવી ફીલ અનુભવાતી નથી. બસ, કલાકારો નાચ્યા કરે છે અને ફિલ્મ ધીમે-ધીમે આગળ વધતી રહે છે. અઢી કલાક ઉપરની આ ‘ABCD૨’ જાણે કોઈ લાંબો ડાન્સ રિયલિટી શો જોતા હોઈએ એવું જ લાગવા માંડે છે. ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ પછી તો કોઈ જ દેખીતા કારણ વગર ફિલ્મને તાણીતૂસીને લાંબી કરી છે.