ગીતા અને ઉપનિષદો વચ્ચે ગાઢ સબંધ છે, એટલે જ કહેવાયુ છે, કે ઉપનિષદો એ ગાયો છે, અને એના દોહનાર કૃષ્ણ ભગવાન છે, અમૃત સ્વરુપ દુધ દોહી ને અર્જુન નામના વાછરડાને હ્રદયના પ્રેમ પુર્વક અમૃત  રુપી દુધ પિવડાવે છે,તેને  જ્ઞાનથી પઠા જેવો બનાવી, ભયથી નિવૃત કરી,  કર્તૃત્વ રહિત ભાવમા સ્થિર કરી,અહંકાર અને વાસનાથી મુક્ત કરી, જીવનનુ  યુધ્ધ લડાવેલ છે, આમ ગીતા ઉપર ઉપનિષદની જ મુખ્યત્વે અસર જોઇ શકાય છે,ગાયત્રી મંત્રના દ્રષ્ટા ને ઋગવેદના  ત્રીજા મંડળના ઋષી  વિશ્વામિત્ર , તથા,રામ કૃષ્ણ, ગૌતમ બુધ્ધ મહાવીર  અને સુર્યવંશ બીજા અનેક જ્ઞાની ઉપદેશકો અને ઋષીઓ  પ્રાચિન કાળથી આજ સુધી  જે જ્ઞાન જગતમા આપતા જ આવ્યા છે, તેજ જ્ઞાન ગીતામા ભંડારવામા ભરવામા આવેલ છે, આમ ભગવત ગીતા એ ઉપનિષદનુ અમૃત  જ છે,ભગવત ગીતામા કૃષ્ણ  ભગવાને  પરમાત્મ સ્વરુપ્ત પ્રાપ્ત કરીને  અનેક ઉપનિષદના  વિચારો ,મતો ઉપદેશો  વગેરે જે આમ તેમ છુટા છવાયા  હતા તેનો જ  સમન્વય જ કરેલ છે, અને તેની  આખી પ્રેરણા ભાગવત ધર્મે આપેલ છે, ગીતામા ભાગવત ધર્મના બધાજ  સિધ્ધાતોનુ  પ્રતિપાદન  સ્પષ્ટ જોવા મળે છે,જગતમા  સત્યતો એક જ છે, તેની જે  જે અનુભુતી જ્ઞાની માણસને થતી હોય છે,ત્યારે તેનુ મન હાજર હોતુ નથી, જેથી કોઇ અનુભુતિનુ સત્ય સ્વરુપ વર્ણન કોઇ જ્ઞાની પુરુષ કદીપણ  કરી શકતા જ નથી,અનુભુતિની  રજુઆત જ્યારે તેઓ  કરે છે, ત્યારે તેમા જ્ઞાની માણસના  અંતરના ભાવો ભળતા જ હોય છે,એટ્‌લે મોટે  ભાગે  બધાના જ્ઞાનીઓના  વિચારો સમાન જ હોય છે, તેવુ આપણે જો શુધ્ધ બુધ્ધીથી  અને મનથી તટસ્થ ભાવે વિચારીએતો સમજાય છે,આમ જોવા જઇએ તો બૌધ્ધ ધર્મમા  કે મહાવીર ધર્મમા ગીતાના વિચારો  આવે છે, આજ તેનુ પ્રમાણ છે, કે જ્ઞાની  માણસો જે કાઈ કહે છે, તેમા ક્યાક ને  ક્યાક એક સુત્રતા  દેખાય જ છે,  તેનો અર્થ એ કે જગતમા પરમ તત્વ  પરમાત્મા તો એકજ છે, અને  અનુભુતિઓ પણ  એક જ  થાય છે, પણ  તેને વ્યક્ત કરવામા ફેરફાર આપણને  જોવા મળે છે, ખરેખર તાત્વીક રીતે તે  હોતો નથી, ભગવાન કૃષ્ણ, ભગવાન  બુધ્ધ,અને ભગવાન મહાવીરનો  કાળ જુદો છે, તેમ છતા ક્યાકને ક્યાક વિચારોમા સામ્ય દેખાય જ છે, આજ અનુભુતિનુ પરીણામ છે.