જોકે, આ વાર્તામાં ડોસીમા દીકરીને ઘેર જવાની વાત કરે છે. બાળપણમાં એનું કૈં નવું પણ નહોતું લાગતું. હવે વિચારતાં થાય છે કે મા-બાપ માટે દીકરો કે દીકરી કેવાં વિસામા રૂપ છે. ઘડપણના દિવસો એ પોતાનાં આ પરિવારજનો વચ્ચે વિતાવી જાય છે. દીકરો હોત તો કદાચ ડોસીમા એના ઘેર જ રહેતાં હોત. મા તો દીકરાની પાસે જ હોય ને ! ત્યારે, આજનું કડવું સત્ય નહોતું સમજાયું કે મા દીકરાને ઘેર પણ ન હોય અને ઘરડા-ઘરમાં પણ હોય. આ ડોશીમાને કદાચ દીકરી જ હશે. પરણેલી દીકરીના ઘરે પાણી ય ન પીવાય એવી વાતો મોટા થયા ત્યારે કાને પડી. એમાં હેતુ એક જ કે દીકરીને તો અપાય, એનું કૈં લેવાય નહિ. પણ, આ ડોશીમા તો એકલાં રહેતાં હશે ને ! સ્ત્રી સશક્તિકરણની વાતો હવે થાય છે, પણ બાળાવાર્તામાં તો એ ક્યારનુંય આલેખાઈ ગયું છે. ડોશીમા પણ રજાની મજા લેવા, અથવા, પોતાના વાર્ધક્યને કારણે થોડો આરામ કરવા, તાજીમાજી થવા, દીકરીને ઘેર જતાં. જઈ શકતાં. (જમાઈ પણ એવા સારા શોધ્યા હશે !) વાર્તામાં રસ પડે તેવો મુદ્દો તો એ દીકરીની ચતુરાઈનો છે. વાઘ-વરુના ભયથી સુકાતી માતાને એ નિર્ભય બનાવી, પાછા વળતાં ભંભોટિયા (વિશિષ્ટ વાહન !!)માં બેસાડીને સલામત ઘેર પહોંચાડે છે : ચલ રે ભંભોટિયા, અપને ગામ !