લખવા માટે હું કોઈ ચોક્કસ જગ્યા કે ચોક્કસ સમય નો આગ્રહી નથી, પરંતુ હું તો જાણે મારા વિચારોનો સેવક હોઉં એવું લાગે છે મને. કારણ કે જેવો કોઈ વિચાર આવે કે મારે તરત એને લખવા માટે કોઈક કાગળ કે એવી કોઈ પણ વસ્તુ ની શોધ કરવી પડે છે કે જેની પર હું લખી શકું(મારા ભૂલકણા સ્વભાવ ના કારણે!). ઘણી વાર કોલેજ માં ફ્રી સમય માં મિત્રો સાથે બેઠો બેઠો ગપ્પા હાંકતો હોઉં ત્યારે વાત વાત માં જ કવિતા બની જતી હોય, અને પછી એ લોકો ને પૂછીને મારા પોતાના શબ્દો એમની જોડે યાદ કરાવીને કોઈ નોટ ના પાછળ ના પેજ પર ઉતારી લઉં, અને પછી આરામથી ઘરે આવીને મારી ડાયરી માં લખી લઉં. ઘણી વાર કવિતાઓ આખી યાદ આવે તો ક્યારેક અધુરી જ. એવી જ બે કવિતાઓ આજે હું અહી પબ્લીશ કરું છું, જે મેં મારા એક કોલેજ મિત્ર “વિવેક પટેલ” ની મદદ લઈને લખી છે.