થોડા દિવસ પછી વળી રહી રહીને મને ભલાઇનો એટેક આવ્યો. ફરી કિરપાભાઈના વિચારો આવવા માંડ્યા. શું કરીએ તો એને થોડી આવક બંધાય ? શું આવડે એને ? રસોઈ સિવાય એ બીજું કરી પણ શું શકે ? પણ એમાં મને એના મનના તરંગો નડે છે. હશે, જેવી જેની માટી. આપણે શું કરવું ? વિચારો ઊગે અને આથમે. આથમે ને ઊગે, પણ એમાંથી એક વિચાર ટકી ગયો. મારી જ ઓફિસના ચાર-છ જુવાનિયાઓ બિચારા આ નાના ગામની લોજના બાઢા ખાઈને ગળે આવી ગયા છે. એમનું જમવાનું જ જો કૃપાશંકરને ત્યાં ગોઠવી દીધું હોય તો ? કિરપાભાઇને બહાર જવાની વાત જ એમાં નથી આવતી. ઘેર જ પોતે રસોઈ કરી દે ને જુવાનીયાઓને જમાડી દે. મહિને – દિવસે ખાટલે બેસીને રૂપિયા ગણી લે. કોઈ કરતાં કોઈની સાડી-બાર તો નહીં !