દિવ્ય નગરીમાં સુભટ નામે એક બ્રાહ્મણ તેની પત્ની દેવકી સાથે સુખેથી રહેતો હતો. પણ સંતાન ન હોવાથી પતિ-પત્ની બંને વાંઝિયાપણાના દુ:ખથી પીડાતાં હતાં. તેમનાથી ગામમાં તથા સુભટની યજમાનગીરીમાં પણ આ દુ:ખ સહેવાતું નહોતું. લોકો મેણાં મારતા હતા. તેમની ઉંમર થઈ ગઈ હતી. તેથી તેમને સંતાન થવાની સંભાવના બિલકુલ નહોતી.