હું ચૂપચાપ તૂટેલી કિનારીઓવાળી, લોખંડી રેલિંગો જડેલી ફૂટપાથના કિનારે કિનારે બે-સબબ ચાલી રહ્યો હતો અને મારા ખભાની અડોઅડ મારી લટારી ચાલ સાથે કદમ મિલાવતાં ચાલી રહી હતી શાતા. પડછાયાની જેમ પડખોપડખ ચાલી રહેલી શાતા સામે મેં ત્રાંસી નજરે જોઈ લીધું. એક સમયના રૂપાળા ચહેરા પરથી જવાનીનું વાસંતી ‘લસ્ટર’ ગુમાવી ચૂકેલી, માથાની સફેદ લટને સંવારી લેતી, સસ્તી સાડીમાં લપેટાયેલી ‘એનિમિક’ ચહેરાવાળી શાતા.