પર્વતીય પ્રદેશ હોવાથી આખા આ પ્રદેશમાં કોઈ પણ પ્રકારની ખેતી થવા ન પામે. દાળમાં અડદની દાળનો જ વપરાશ થાય. શાકભાજીમાં કોબીજ અને ફલાવર પ્રધાન શાકભાજી ગણાય. તેથી હરરોજ હોટલમાં અમને સવારે કોબીજ-બટાટા અને સાંજે બટાટા-કોબીજનું શાક આરોગવા મળે ! આંતરે દિવસે વળી ફલાવર પણ થાળીમાં ક્યાંક જોવા મળી જાય. દેશના મોટા શહેરોની જેમ અહીં પાણીની ક્યારેય અછત ન વર્તાય. પહાડો પરથી અવિરતપણે ફૂટતાં રહેતાં અસંખ્ય ધોધ એ જ અહીં વપરાશના પાણીનો મુખ્ય સ્ત્રોત. ધોધ સાથે સીધી જ જોડાયેલી પાણીની એક લાઈન સમગ્ર શહેરની પાણીની જરૂરિયાત પૂરી કરે. કુદરતી રીતે જ મિનરલ આ પાણીનો સ્વાદ એકદમ મીઠો લાગે. આ પ્રદેશની એક વિશિષ્ટ વાનગી એટલે ‘મોમો.’ મોમોમાં પણ કેટલીયે વિવિધતા જોવા મળે. વેજ અને નોનવેજ. વેજ મોમોમાંય વળી તળેલો અને તળ્યા વિનાનો મોમો. કોબીજમાંથી બનાવેલી આ વાનગી ચટાકેદાર લાગે. એક બંગાળી મિત્રના સુચનથી આ વાનગી અંગે મને માહિતી હતી. તેથી મારા સાથી પ્રવાસીમિત્રોને પણ મેં અહીંના સમગ્ર રોકાણ દરમ્યાન મોમો ખાતા કરી દીધાં. મોમો તમને ક્યાંય પણ મળી શકે. માર્ગો પરનાં નાનાં ઢાબાઓ પર કે મોટાં રેસ્ટોરન્ટોમાં પણ. મોટાં રેસ્ટોરન્ટો દાર્જીલિંગમાં જ જોવા મળ્યાં. ઢાબાઓ કરતાં રેસ્ટોરન્ટ પર મળતાં મોમોના સ્વાદમાં તફાવત જરૂર વરતાઈ આવે.