પછી ભાવિનસર ઊભા થયેલા અને એને ખભે હાથ દાબી ફરી થેન્કયૂ કહેલું, આંખમાં આંખ પરોવીને. એ ક્ષણે કેમ બીક લાગેલી ? સરે એવું કશું કહેલું કે કરેલું નહીં જેનાથી ગભરાટ છૂટે. તો શું બરાબર નહોતું ? ખભે દબાયો તે હાથ, કે આંખમાં ભેરવાઈ એ નજર ? ત્યારે આટલી ઝીણી બાબતે કોઈ સાથે વાત નહોતી થઈ અને આજે તો એ પૂરી યાદ પણ નહોતી રહી. આ તો કૃપાએ કાંકરી નાખી તેથી આટલાં વમળો. નૉટ બંધ કરી વૈશાલીએ સ્કર્ટ ખેંચ્યું.