કાળે-ક્રમે શૈલેન્દ્ર નામક એક અન્ય હીરામનના મનમાં પેલો રેણુવાળો હીરામન એ હદે વસી-ઠસી ગયો કે એમણે તાબડતોબ પોતાના અંતસ્તલમાં એ સ્વપ્ન રોપી દીધું કે આ હીરામન અને એની હીરાબાઈ અને એની તીસરી કસમ વિષે એક ફિલ્મ બનાવવી. એક હીરામન બીજા હીરામનને ઓળખી લે એવો આ કિસ્સો ! એમણે ફિલ્મ બનાવી પણ ખરી અને ધારણા પ્રમાણે પૈસે-ટકે, શરીર અને મનથી ખુવાર પણ થયા, કહો કે ભાંગી જ પડ્યા ! ફિલ્મને રિલીઝ થતી જોવા સુધી જીવ્યા પણ નહીં. હા, એમણે લખેલા અંતિમ ફિલ્મી ગીત ( જ્વેલ થીફ – ૧૯૬૭ – લતા- બર્મન ) માં એમણે જે વાત લખી છે એ ભલે ફિલ્મમાં નાયિકાના દર્દરૂપે ગવાતી હોય, દરઅસલ તો એમને જે ‘ તીસરી કસમ ‘ નામના સપનાએ રોવડાવી- ખતમ કરી નાંખ્યા એની જ વાત છે :