‘English Vinglish’ શીર્ષક વિશે પણ વિચારવા જેવું છે. એમાં કેટલાક અક્ષરો હિન્દીમાં રાખવામાં આવ્યા છે. એ વાત તો સાચી છે કે ‘ગ’ અને ‘શ’ ને હિન્દી રખાયા હોવાનું કારણ તેના દિગ્દર્શક ‘ગૌરી શિંદે’નું નામ છે. પરંતુ એનાથી પણ આગળ વધીને આ પ્રકારનું શીર્ષક રાખવાનો હેતુ બંને સંસ્કૃતિના સંમિશ્રણનો છે. પોતાની સંસ્કૃતિ જાળવી રાખીને દેશ-કાળ અનુસાર અન્ય સંસ્કૃતિઓને પણ અપનાવવાનો તેમાં સંકેત છે. આપણે તો દશે દિશામાંથી શુભ મેળવવાનું છે તો પછી પરદેશમાંથી પણ કેમ નહીં ? આ ગ્લોબલાઈઝેશનનો યુગ છે. હવે તો વિશ્વની અનેક સંસ્કૃતિઓ વચ્ચે પરસ્પર આદાનપ્રદાન થવાનું જ. પરંતુ તેમ છતાં પોતાની અસ્મિતા ભૂલીને બીજાના રંગે રંગાઈ જવાની આ વાત નથી. ફિલ્મના સર્જકે જો ધાર્યું હોત તો અમેરિકામાં શશીને ટી-શર્ટ જિન્સમાં બતાવી શક્યા હોત. સવાલ વસ્ત્રનો નથી, વિચારનો છે. સૌ સાથે હળવા-મળવાનું, મિત્રતા, પરસ્પર સદભાવ બધું જ સાચું પરંતુ એક મર્યાદા રાખીને. શશીના પાત્રમાં શ્રીદેવીએ આ રોલ બખૂબી નિભાવ્યો છે. પોતાની ઓળખ ગુમાવ્યા વગર પણ માણસ નવા શિખરો સર કરી શકે છે, તે આ ગૃહિણીની કથા દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું છે. વળી, આ નવું મેળવવાની ધગશ એ ઘેલછા ન હોવી જોઈએ એ બાબત પણ સ્પષ્ટતાપૂર્વક બતાવવામાં આવી છે. શશીને માટે અંગ્રેજી શીખવું એ એની જરૂરિયાત છે અને સાથે પોતાની નબળાઈ પર વિજય મેળવવાની દિશામાં ભરેલું એક મક્કમ પગલું છે. અંગ્રેજી શીખીને તેને કોઈને બતાવી આપવું નથી. ઘરના લોકો પર વિજય મેળવીને આગળ નીકળી જવાની દોડમાં તેને અંગ્રેજી શીખવું નથી. (એટલે જ તો એ પોતાના કલાસિસની કોઈને જાણ સુદ્ધાં કરવાં નથી ઈચ્છતી.) અહીં ઉદ્દેશ જુદો છે. જો એમ ન હોત તો ફિલ્મના અંતિમ દ્રશ્યમાં વિમાનની મુસાફરી વખતે તેણે હિન્દી અખબારનો આગ્રહ ન રાખ્યો હોત. જો આ એક ઘેલછા જ હોત તો, ‘તું હજી પણ મને પ્રેમ કરે છે ને ?’ એવા પતિના જવાબમાં તે પ્લેટમાં બે લાડુ ન મૂકી શકી હોત.