હકીકત એમ હતી કે દેશમાંથી તાજા જ આવેલા સાઠ વર્ષના મારા ફૈબાને બ્રેબોર્ન સ્ટેડિયમમાં ક્રિકેટ મેચ જોવા લઈ ગયો હતો. હિંદુ જીમખાનાના સ્ટોલની બે ટિકિટો મેં એક મારા માટે અને એક ફૈબા માટે ખરીદી હતી. ફૈબાએ આખી જિન્દગી કાઠિયાવાડમાં આવેલા એક પ્રદેશમાં જ કાઢી હતી. એમના અને મારા સદ્ભાગ્યે મારા ફુવા હજી પંચોતેર વર્ષની ઉંમરે પણ બેઠા હતા. એટલે વર્ષ સાઠની ભરતીમાં આવ્યાં છતાં મારા જડાવ ફૈબા કપાળે મોટો લાલ ચાંદલો કરતાં અને ઘરડે ઘડપણ પણ સૌભાગ્યવતીના વસ્ત્રો પહેરતાં. જુવાનીના સમયની એમની સોનાની બંગડીઓ અને પગમાં ચાંદીનાં કલ્લાં હજી ચાલુ જ હતાં. - જિન્દગીમાં પોતાના ગામડામાંથી બહાર ગયાં નહોતાં. મારા પિતાશ્રીના એકના એક બહેન હતા. મારા પિતાશ્રીને બીજા કોઈ ભાઈ નહોતા. એટલે કાકા, ફૈબા કે જે કહું તે બધામાં જડાવ ફૈબા જ હતા, અને તેથી ઘણી વખત મારી બા તો મશ્કરીમાં કહેતાં પણ ખરાં કે "એ ફઈને મૂછો હોત તો કાકો ન કહેત." મારી બાએ એ શબ્દો ફૈબાની પ્રસંશા માટે વાપરેલ હતા, કે પોતાની નણંદનો કટાક્ષ કરવા, એ રહસ્ય હું હજી સમજી શક્યો નથી, ફૈબાને કૈં પણ સંતાન ન હતું. એમના પિયરના કુટુંબનો નજીકમાં નજીકનો ભત્રીજો હું જ હતો એટલે તે મારા ઉપર દિકરા જેટલું જ વહાલ રાખતાં. ફુઈ ફુવા પાસે થોડી પુંજી હતી. ગામમાં ખેતરો, દુકાન અને બીજી મિલકત હતી. એટલે મને ફઈ અને ફુવા વધારે ગમતા. હાઈસ્કુલમાં અભ્યાસ કરતાં; રજાઓ પડે ત્યારે અને કોલેજના અભ્યાસ દરમ્યાન રજાઓ પડે ત્યારે હું એમને ગામ રજાઓ ગાળવા જતો. આ વખતે નાસિકની જાત્રા કરી પાછા ફરતાં ફૈબા મારે ત્યાં ઉતર્યા હતા, અને તે વખતે મેચ શરૂ થવાની હોવાથી હું ફૈબાને મેચ જોવા લઈ આવ્યો હતો.