આવી જ અનુભૂતિ મને મારાં ચિત્રકાર મિત્ર પ્રેમનકુમનાં સંબંધે પણ થઇ હતી. લગભગ 15 વર્ષ પહેલાં, એક સાંજે, રાજકોટનાં સદર કબ્રસ્તાન સામે ઉભેલાં રમણિક હાઉસનાં 3જા માળે, હોંશથી ચડી ગયો'તો. નકૂમભાઇનાં સ્ટુડિયો પર તાળુ લાગેલું જોતાં, મેં બાજુની વકિલની ઑફિસમાં પુછ્યુ હતું કે, 'ક્યાં ગ્યા નકુમલાલા?' અને એ વકિલ તો અવાચક બની, એકદમ સ્થિર નજરે મારી સામે જોઇ રહ્યાં.... અને બોલ્યાં... 'અરે ભૂલી ગયાં ? તમે તો તેં દિવસે હાજર પણ હતાં.... નકુમભાઇ તો ધામમાં ગયા ને...' આ પાછલાં શબ્દો મને ન સંભળાયા... ન સમજાયા... હું ભારે હૈયે પગથિયાં ઉતરતો ગયો...અને પહેલો વકિલ મારી પાછળ-પાછળ આવીને મને કહેતો રહ્યો કે, 'ઇલિયાસ, તબીયત તો સારી છે ને? થોડું પાણી પી, બેસી - આરામ કરીને જા..' પણ મેં આગળ કહ્યું એમ... મને આ શબ્દો પણ ના બરાબર સંભળાયા....અને 'ના-બરાબર' સમજાયા.....મારો વાંધો જ એ છે કે, મારાં દેહનો બાંધો.... એણે દીધેલી કાંધોને યાદ નથી રાખી શકતો.