આમ તો લાલજી ઉંમરમાં મારા જેવડો જ, અને રૂડી તો મારાથી પણ બે વર્ષ નાની… પણ નાની ઉંમરે લગ્ન કરેલાં, તે આજે તો બે બાળકોની મા પણ ખરી. માટે જ એને હું માનથી ‘ભાભી’ કહી સંબોધતો ! પણ હમણાં એ બધા ઈતિહાસને વાગોળવાની બદલે કઢી કરવી વધારે અગત્યની હતી. માટે ઝડપથી મેં દહીંની છાશ કરી, અને કઢી ચઢાવવા મૂકી. અને ત્યાં જ બારણે ટકોરા થયા. રાકેશે ઉભા થઇ બારણું ખોલ્યું, અને બારણા બહારથી અજાણ્યાને જોઈ સાડલો સંકોર્યો હોય એમ ચુડીના અવાજ આવ્યા. અને એ સાંભળી તરત જ હું રસોડામાંથી દરવાજે આવ્યો. અને મારા અનુમાન મુજબ એ રૂડીભાભી જ આવ્યા હતા. અને એમના આમ આવવાની એટલી તો યાદો મનમાં સંગ્રહાયેલી હતી કે એમના ઝાંઝરાના ઝણકાર અને ચૂડલાની ખનક સુદ્ધાં દુરથી પારખી શકતો… જેમ મારી મા ની હાજરી વિષે આંખો મીંચીને પણ કહી બતાવતો, એમ જ ! એક હાથે