ચુલેથી અમારી પંગત દસ ફૂટ છેટી હતી. ઘણા એવા હતા જેને મગજનું હોજરી સાથે કનેક્શન જ નહોતુ. ભજીયા પિરસવા વાળા પિરસી-પિરસી ૨૦૦-૩૦૦ કિલો કેલરી બારી નાંખી હશે! ભજીયા ય મસ્તીનાં એવા પોચા બન્યા હતા કે જાણે તમે એમા ખાટલો પાથરી સુઈ ના જાવ. ઘાણવાનાં ઘાણવા ઉતર્યા. બે ત્રણ વખત લોટની ગારી બંધાય. તેલનુ ડબલુ બે વાર ખાલી કર્યું. મરચા, મેથી સફાસટ થયા. બે-ત્રણ એકટાણુ કરનારા ખાલી મોજ માટે વાડીયે આવ્યા હતા એનેય સાસુનાં સમ દઈ ખાવા બેસાડી દીધા, ભજીયા તો ફરાળમાં આવે એવું કીધુ, એનુ એકટાણું ભંગવી નાંખ્યું. છેલ્લો ઘાણવો કાચો આવ્યો ત્યારે બધા સમજી ગયા કે હવે ઉઠાય. આ અમારી બાજુના ખાનારા માટે ઉઠવાનો સંકેત છે. સૌ ધીમે-ધીમે ઉઠયાં. બીડી-પાન-મસાલા ખવાયા. ભજીયાનાં કેફથી અડધા આડા પડી ગયા હતા….