સપ્તરથ પર આરુઢ થઈ ને સૂર્યરાજા ની સવારી આવી ચૂકી હતી. તડકો હજુ કૂણો હતો. આકાશ માં આછી આછી વાદળીઓએ સુંદર મજાની ભાત પાડી હતી. શીત હવાની લહેરખી નિર્મિકા ના ગાલ પર રહેલા વાળ ને ઉડાડતી હતી. નીચે રોડ પર રિક્સા, સ્કૂટર, બસ, કાર અને રાહદારીઓ રઘવાયાં થઈ ને દોડી રહ્યાં હતાં.આમેય સુરત શહેર વ્યસ્ત શહેરો માનું એક શહેર હતું. ત્યાં જ નિર્મિકા ની નજર દૂર એક આશરે 3 વર્ષ ની નાની બાળકી પર પડી. એ સુંદર મજાની ઢીંગલી પોતાના પપ્પા ની આંગળી ઝાલી ને ધીમે ધીમે ડગ માંડી રહી હતી, એટલા માં જ એ ચાલતાં ચાલતાં પડી ગઈ અને આંખમાંથી મોતી સરતાં જ હતાં કે એના પપ્પા એ એને ગાલ પર પપ્પી આપી ઊંચકી લીધી. નિર્મિકા ને એના પપ્પા ની યાદ આવી ગઈ અને એની આંખો પર બાઝેલાં મોતીઓ એ એનો પુરાવો આપી દીધો. એવું નહોતું કે સાસરે કોઈ વાત ની ખોટ હતી, એથી વિરુધ્ધ સુરત શહેર ની પ્રતિષ્ઠિત કોર્પોરેટ હોસ્પિટલ માં ફરજ બજાવતાં ડૉ.શર્વિલ ની અનહદ પ્રેમવર્ષા માં એ ભીંજાઇ રહી હતી, પણ ચિંતા પપ્પા થતી હતી. પપ્પા હવે એકલા હતાં.