સમય વીતતો ચાલ્યો. કામ કરી તે છોકરાને ખવડાવતી રહી. સૈયદવાડીની રહીશ બાનુઓએ પણ તેને આશ્વાસન આપી, હિંમત બંધાવી. “ઐસા મરદ હો તો ભી ઔર ન હો તો ભી ક્યા ?” વાક્ય મનમાં વાગતું રહ્યું. હમીદની યાદે એક ટીસ ઊઠતી દિલમાં. જોકે આ ઘાને ક્યારેય રૂઝ આવવાની નહોતી. તેની ખુશી, હાસ્ય, આનંદ તો હમીદ લઈ ચાલ્યો ગયો હતો. છોકરાં ક્યારેક હમીદને યાદ કરતા, “અમ્મી, અબ્બા બમ્બઈ સે બહોત સારે પૈસે કમાકર આયેંગે તબ હમ અચ્છા અચ્છા ખાયેંગે, નયે નયે કપડે સિલાયેંગે ઔર…” હાથ લાંબો કરીને, “બસ ચૂપ હો જાઓ, આયે તબ બાત.” કહી ચૂપ કરી દેતી. હમીદ ક્યારેય નહીં આવે, એવું દિલ કહેતું હતું. છાતીમાં ડૂમો ભરાતો, છાનાંમાનાં આંસુ સારી લેતી.