મારા માટે આ ચહેરો અજાણ્યો ન્હોતો. નસીમ મારી નજર સામે મોટી થઈ હતી અને આજે મોટા માણસો વચ્ચે ઉઠતા બેઠતા પણ થઈ હતી મારા માટે એ ગર્વની વાત હતી. નસીમ મારી કામવાળી નૂરબેનની સાવકી ઓલાદ હતી. એની માનાં મોત પછી એની માસી જ એની નવી મા બની ગઈ હતી. એના અબ્બા પણ ચપ્પલ સીવી ગુજરાન ચલાવતાં. નસીમ એમની આંખોનો તારો હતી. માનું વર્તન એની હાજરીમાં ખુબ સારું હતું પણ નસીમ એટલી નસીબદાર ન્હોતી. નવી માનાં આવ્યાના થોડા વર્ષોમાં એનાં અબ્બા પણ ગંભીર બિમારીમાં અલ્લાહને પ્યારા થઈ ગયાં, નૂર ખરાબ મા તો ન્હોતી, પણ મા જેવો પ્રેમ આપવામાં નિષ્ફળ જ હતી. ક્યારેક કહેતી ગરીબ માણસ પોતાનું પેટ માંડ પાળી શકે ત્યાં સાવકી ઓલાદ ને ક્યાં નિભાવે?!! આ તો નસીબ ફૂટલા અમારા કે ગરીબીને લીધે બીજવર મળ્યો. ગરીબીએ એને કર્કશા બનાવી દીધી હતી. પણ નસીમ એની જ દુનિયામાં રહેતી.