ઓક્કે, ફિલ્મનો ઉપાડ સરસ છે. લાસ વેગાસના કસિનોમાં પ્રફુલ્લ જે રીતે બાર-ટેન્ડર સાથે દોસ્તી બાંધે છે, માઈનોરિટી ક્વોટામાં ઘર લેવા લોન માટે બેન્ક મેનેજર સાથેનો સીન, એસ્ટેટ એજન્ટ સાથે એ ઘર ચકાસવાનો સીન એમ પણ પછી, કોણ જાણે આ કર્સ ઑફ સેકન્ડ હાફ અથવા શાપિત ઉત્તરાર્ધના ન્યાયે સ્ક્રિપ્ટ ઝોલાં ખાવા માંડે છે. હંસલ મહેતા ‘શાહીદ’ અને ‘અલીગઢ’ જેવી સંવેદનશીલ ફિલ્મના સર્જક ખરા, પણ થ્રિલર (ડોન્ટ નો, આને થ્રિલર કહેવાય કે નહીં)માં એ મૂંઝાયા છે. બેન્કલૂંટ એટલી સહજતાથી બતાવવામાં આવી છે કે એક તબક્કે એ હાસ્યાસ્પદ લાગે છે અને રિપીટિટિવ પણ. ફિલ્મના આરંભના જ એક સીનમમાં પ્રફુલ્લને ખરાબ રીતે કાર ડ્રાઈવ કરતી બતાવવામાં આવી છે, આમ છતાં એ ફાસ્ટંફાસ્ટ બેન્ક લૂંટીને સડસડાટ કાર દોડાવે છે. એ પણ ડ્રાઈવિંગ લાઈસન્સ અને સોશિયલ સિક્યોરિટી કાર્ડ જેવા મહત્ત્વના ડૉક્યૂમેન્ટ્સ વિના. કેમ કે જુગાર માટે ઉધાર પૈસા આપતી વખતે મવાલીઓએ એ બન્ને એની પાસેથી લઈ લીધાં હોય છે.