વર્તમાન વિશ્વમાં શાંતિની ઝંખનામાં અશાંતિ બેરોકટોક વધી રહી છે, વ્યક્તિ સ્વાતંત્ર્ય અને આર્થિક સદ્ધરતાની હોડમાં ઉલટાનું પરતંત્રતા, પરાવલંબન અને અસ્થિરતા વધતા જાય છે. પ્રગતિશીલ દેશના વિકાસનો પાયો છે ઔદ્યોગિક ક્ષેત્રે પ્રગતિ, પરંતુ ઝડપી ઔદ્યોગિકીકરણથી પર્યાવરણની સમતુલા ખોરવાઈ રહી છે. દિનપ્રતિદિન પર્યાવરણની સમસ્યાઓ વકરી રહી છે. અથાગ પ્રયત્નો છતાં બેરોજગારી ને બેકારી બેફામ વધી રહ્યાં છે. સરકારનું પૂર્ણ સ્વરોજગારી લક્ષ્ય વિકટ બનતું જાય છે. શિક્ષણ કેળવણીનાં પ્રચાર – પ્રસાર – વ્યાપ વધવાં છતાં બેકારોની ફોજ ફૂલી ફાલી રહી છે. ભૂખમરો – ગરીબી અને અન્ય સમસ્યાઓ વણઉકેલી વ્યથાઓ બની રહી છે. નેતા અને પ્રજામાં ઉપભોક્તાવાદ પ્રસરી રહ્યો છે, જે લોકશાહીના પાયાને ખોખલો બનાવીને જ રહેશે. લોકશાહીના નૈતિક મૂલ્યોનું અધઃપતન પૂરઝડપે થઈ રહ્યું છે.