લગભગ વીસ મિનિટ આમ જ કોઈ સંવાદ વિના પસાર થઈ ગઈ, પરંતુ આ વીસ મિનિટમાં પચાસવાર કલ્યાણીની નજર જાણે પેલા યુવાનની અંદરના ખરજવાળા, આકાશી અવાજને શોધતી રહી. 'ડ્રાઈવિંગ કરતાં કરતાં એકવાર પણ આંખનો પલકારો નથી પડતો, ઊંંઘ આવી જવાની બીક લાગે છે કે પછી આ રસ્તા પર ક્યાંક તમારી કોઈ પ્રેમિકા ખોવાઈ ગઈ છે જેને શોધી રહ્યા છો?' કલ્યાણીએ મજાકના મૂડમાં કહ્યું, તેને લાગતું હતું કે કદાચ તેની એક મજાક આ પુરૂષ સાથે સંવાદનો દૌર શરૂ કરી આપી શકે. 'ગાંજા પીયા હૈ કભી?' પેલાએ પૂછ્યું, અને આ એક વાક્ય સાંભળતાં જ કલ્યાણીના દિમાગને જાણે વિજળીનો આંચકો લાગ્યો. 'બાપ રે ગૂલઝાર સાહેબ...!' કલ્યાણીને તુરંત લાગ્યું કે જાણે તેણે આ વાક્ય આ પહેલાં પણ ક્યાંક સાંભળ્યુ છે. સૂફી ગાયક આબીદા પરવીનના એક કાર્યક્રમ તે ગઈ હતી, જ્યાં ગૂલઝારસાહેબ સંચાલન કરી રહ્યા હતાં, 'ખૂદા કો દેખા હૈ કભી?' ગૂલઝાર સાહેબે તેમના ગહેરા ખરજવાળા, આકાશી અવાજમાં પોતાની આગવી અદાથી પૂછ્યું હતું. અને ત્યારબાદ આબીદાજી વિશે બોલતાં તેમણે પોતાની જ એક ગઝલના બે શેર ટાંક્યા હતાં તે કલ્યાણીને યાદ આવી ગયું. હમણાં તેની સામે બેઠેલાં લક્ઝરી બસ ડ્રાઈવ કરી રહેલાં આ યુવાનનો અવાજ અદ્દલ ગૂલઝાર સાહેબ જેવો જ હતો. 'ગૂલઝાર, અદ્દલ ગૂલઝાર...!' તે બબડી.