આપણને અઢીસો પૉઇન્ટ ડાયાબીટીઝ રહે છે એ ખરું, પણ ફલાણા ભાઈને તો ચારસો પૉઇન્ટ ડાયાબીટીઝ રહે છે એનું આશ્વાસન આપણને શોધી કાઢતાં આવડે છે. ઘણી વખત તો આશ્વાસન મેળવતી વખતે કઈ ક્ષણે આપણે ફૅન્ટસીમાં સરકી જઈએ છીએ એનુંય આપણને ભાન રહેતું નથી. જાત સાથે આપણે સંવાદ કરવા લાગીએ છીએ કે એક જમાનામાં હું દસ લાડવા ખાઈ શકતો હતો… વીસ ગુલાબજાંબુ તો રમત-ગમતમાં ખાઈ જતો હતો અને એ દિવસે મારા સાળાએ ચૅલેન્જ કરી ત્યારે એકસાથે ફ્રૂટ-સૅલડના પંદર વાડકા ગટગટાવી ગયો હતો હું ! શત્રુંજયની યાત્રા કરવાની હોય તો આજે ભલે ડોળીમાં બેસવું પડતું હોય. પણ ભૂતકાળમાં માત્ર ચાળીસ મિનિટમાં ડુંગર ચડી જતા હતા એનો રોમાંચ માણવાનું ગમે છે. આજે ભલે મુંબઈ સેન્ટ્રલના સ્ટેશને દાદરા ચડવાનું અઘરું લાગતું હોય, પણ એક જમાનામાં આપણે મુંબઈ સેન્ટ્રલથી મરીન લાઇન્સ સુધી આસાનીથી ચાલી શકતા હતા ! મૅરેજ પછી ફર્સ્ટ નાઇટ વખતે પત્ની સાથે ચાર વખત સેક્સ એન્જોય કર્યું હતું… અને એ દિવસે જૂહુ બીચ પર એક મવાલીએ મારી વાઇફની જરાક છેડતી કરેલી ત્યારે મેં તેનાં હાડકાંભાંગી નાખ્યાં હતાં !