ઘડીભર સુરેશને એવું લાગ્યું જાણે એનો શ્વાસ થંભી ગયો. ઘસડાતાઅં પગલે એ છત્રી પાસે પહોંચ્યો. છત્રીને ઉપાડી એણે એવી રીતે ગળે વળગાડી જેમ કોઈ પોતાના મૃત્યુ પામેલ સ્વજનને છેલવેલ્લું ભેટે. એવું કરતી વેળા એની આંખોમાં આંસુને બદલે ભારોભાર નફરત હતી. તે દિવસે છત્રીના મરણની સાથે સાથે એક માસુમની ઈચ્છાઓ, લાગણીઓ અને એની માણસાઈમાંની આસ્થાનું પણ બાળમરણ થયું.