બંને પરિવાર વચ્ચેના સંબંધોમાં દુશ્મનાવટ સર્જાવાની શક્યતા રહેલી જ હોય છે. એનાં કરતાં જો શરૂઆતથી જો છોકરા કે છોકરીને વિશ્વાસમાં લઇ, બળજબરીના બદલે જો સમજાવટથી કામ લેવામાં આવે તો શક્ય છે કે બદનામી કે હોહા ઓછી થઈ શકે. માતાપિતા જો પોતાની જ ઈજ્જત, આબરુનો કે અહં, અને અધિકારનો પ્રશ્ન બનાવી દે તો સમસ્યા વધુ ગૂંચવાય શકે છે. એટલું સમજી લેવાની જરૂર છે કે આવી બાબતોમાં હોહા, બદનામી તો થોડીઘણી થવાની જ છે. શક્ય છે કે પોતાના છોકરા કે છોકરીની તરફેણમાં નિર્ણય લઇ બદનામીથી બચી પણ શકાય. માતાપિતાએ પોતાની ઈજ્જત, આબરુ કે અહં ને ધ્યાનમાં નથી રાખવાના પણ તેમના સંતાનનું સુખ, હિત શેમાં છે તે પણ ધ્યાનમાં લેવાનું હોય છે. લગ્નજીવનની સફળતા કે નિષ્ફળતાની કોઈ ગેરંટી કે વોરંટી હોઈ ના શકે કે કોઈ આપી ન શકે. જો માતાપિતાને એમ લાગે કે સામેનું પાત્ર પોતાના પુત્ર કે પુત્રી માટે કોઈ પણ દ્રષ્ટિથી જોતા યોગ્ય નથી તેમ છતાં પણ પુત્ર કે પુત્રી પુરતી સમજાવટ છતાં જો ન માને તો તેમના ભાગ્ય પર છોડી દેવા જોઈએ. અને તે લગ્ન માટે સંમતિ આપવી જોઈએ જેથી ભવિષ્યમાં તેમનું સંતાન એમ ના કહી શકે કે તમારી પસંદગીના પાત્ર જોડે અમે પરણીને સુખી ના શક્યા, કે લગ્નજીવન સાર્થક કે સફળ ના રહ્યું. આખરે તો જેમણે લગ્નગ્રંથીથી જોડાવાનું છે, જેની જોડે જેમણે આખી જિંદગી રહેવાનું છે, તેમને પણ પોતાની પસંદ ના પસંદ જણાવવાનો અધિકાર તો હોવો જ જોઈએ. ઘણા બધા કિસ્સામાં એવું જોવામાં આવતું હોય છે કે ખાસ કરીને માતાપિતાની અસંમતીના કારણે ભાગીને લગ્ન કરેલ પુત્રી સાથે કોઈ પણ જાતનો શરૂઆતમાં સંબંધ રાખવામાં નથી આવતો પણ થોડા સમય, વર્ષો પછી પોતાનો ગુસ્સો શાંત થતાં, પોતાની ભૂલ સમજાતાં, દીકરીને સામાન્ય ઘરમાં પણ સુખી જોતાં પુનઃ પોતાની પુત્રી જોડે સંબંધ શરુ કરી દેતા હોય છે. પણ માતાપિતાએ જો સંમતી સાથે લગ્ન કરાવી આપ્યા હોત તો અત્યાર સુધી થયેલું શારીરિક, માનસિક અને આર્થિક નુકશાન અટકાવી શકાયું હોત. કદાચ બદનામીથી બચી શકાયું હોત કે થઈ એનાં કરતાં ઓછી બદનામી થાત.