આખી જિંદગી કડિયાકામ કરીને બે પગે થયો હતો. પુત્ર અને પુત્રીના લગ્નો કરાવ્યા. બે રૂમનું ઘર બનાવ્યું અને છોકરાને ઠેકાણે પાડયો. હું તો ભણી શક્યો ન હતો પરંતુ બંને બાળકોને થોડા થોડા ભણાવ્યા હતા.પુત્રના લગ્ન થયા એટલે એમ હતું કે સાથે મળીને આનંદ કરીશું, સુખે જીવન જીવીશું પરંતુ એના લગ્નના થોડા જ મહિનામાં ઘરકંકાસ શરૂ થયો. ઘર નાનું પડતું એ સાચું હતું પરંતુ પુત્ર અને એની પત્નીને અમે ભારરૂપ લાગવા માંડ્યા હતા.પાંસઠ વર્ષની ઉમંરે મારાથી કામ કેમનું થાય? આવક ક્યાંથી લાઉં? મારી પત્નીની તબિયત પણ નરમ – ગરમ રહે એથી એનો સ્વભાવ થોડો ચિઢીયો પણ થયો હતો. પરંતુ દુખની વાત એ હતી કે અમારા જ ઘરમાં અમે સ્વતંત્ર ન હતા. અમારી ઈચ્છા – અપેક્ષા કે સુવિધા માટે કોઈ સ્થાન ન હતું. અમારા જ ઘરમાં અમને હરાયા ઢોર જેવા કરી મુકવામાં આવ્યા. સમયસર ચા પાણી કે જમવાનું મળતું બંધ થયું.અમારી નરમ – ગરમ તબિયતે ડોકટરને ત્યાં લઇ જવાનું બંને માટે આકરું થયું. હા, અમે જુનવાણી ખરા, વાતે વાતે અમારો અભિપ્રાય કે સલાહ આપીએ પણ હવે એ ટેવને ટકટકમાં ખપાવી દેવામાં આવી.