પૂર્વીના કહેવા મુજબ એમણે ‘પાત્રાવરણી’ કરી લીધી હતી. માંગને અનુરૂપ ‘સ્ક્રિપ્ટ’ પણ તૈયાર થઈ ગયેલી. રવિવારે નહીં, પણ એ પહેલાં આડા દિવસે આવતી એક રજાના દિવસે મારી ‘ઘરવાળી’ નાટક કરવા આવી જશે એ પણ નક્કી થઈ ગયું. હું આખીય વાતથી ભારે ઉત્તેજિત હતો. વતનથી છેક અહીં સુધી અચાનક આવવાનું બન્યું. એ તો સમજો ને કે નવા સંજોગો તરીકે સ્વીકારી લો એટલે રાબેતા મુજબ બધું ગોઠવાઈ જાય. પણ એક આ ભાડાની ઓરડીએ ભારે કરી હતી ! જો કે પૂર્વીની મૂલ્યવાન મદદ મળી રહી હતી એ મોટી વાત હતી. એ જો જૂનાગઢમાં ન હોત તો ? ઘણે દૂર હોત તો ? આખા જૂનાગઢ જિલ્લામાં બીજું હતું ય કોણ ? વળી આ પ્રકારની ‘સહાય’ કરવામાં એ સંમત ન થઈ હોત તો ? ઓહ ! થૅન્ક્સ પૂર્વી !’ તણાવની જગ્યાએ હવે થોડો ડર ને ઝાઝો રોમાંચ ગોઠવાઈ ગયા હતા. જેમ જેમ રજાનો દિવસ નજીક આવતો જતો હતો એમ ઉત્તેજના વધતી જતી હતી. મારી ભીતર જે કંઈ ચાલી રહ્યું હતું એ મારા ચહેરા પર કે વાણીમાં કે વર્તનમાં ડોકાઈ ન જાય એવી સતત કાળજી રાખ્યા કરવી પડતી હતી. જો કે આની કાળજી રાખવામાં મજા આવ્યા કરતી હતી.