સ્ટેશનની ઘડિયાળમાં દિવસના બે વાગી ગયા. મદ્રાસી સ્ટેશનમાસ્તર ખાઈ-પી થોડી ઊંઘ ખેંચી કવાર્ટરમાંથી પાછો ફર્યો હતો. હું એક જ જગાએ એક જ સ્થિતિમાં બેઠો છું એ જોઈ એક નજર ફેંકતો કેબિનમાં ચાલ્યો ગયો. થોડી વારે એક ડાઉન ટ્રેન કટની સ્ટેશન તરફથી આવી. બે મિનિટ રોકાઈ બિલાસપુર તરફ ચાલી ગઈ. મેં ચારે તરફ ધારીને જોયું. આ જંગલમાં એકપણ દુકાન જોવા નહોતી મળી. નહીંતર એક પૈસાના મૂળા ખરીદીને ખાઈ શકત. આ જંગલમાં કશું મળી શકે એમ નથી. નજીકમાં કોઈ વસતીય નથી. જો આવી ખબર હોત તો બિલાસપુરથી ખાવાની થોડી ચીજો લેતો આવત. સ્ટેશનમાસ્તરને કાંઈ પૂછું ? કોઈ દુકાન નથી તો એ ખાવાની ચીજો ક્યાંથી લાવતો હશે ? પૂછવા જતાં કશોક ખચકાટ થવા લાગ્યો. થયું કે એ વ્યક્તિ એવું વિચારશે કે હું એના ઘરે ભોજન લેવા ઈચ્છું છું – ના, આ વાત એમ ન પૂછી શકું.