ફિલ્મનાં વિવિધ પાત્રો એકમેકને બ્લૅકમેલ કરતાં હોય એ વિષય બડો મજેદાર છે, પણ એ માટે સ્ક્રિપ્ટ તેજ ગતિએ દોડતી રહેવી જોઈએ. હા, વચ્ચે વચ્ચે, સ્ક્રિપ્ટ ચુસ્ત બનાવવા ડિરેક્ટર એવા સીન્સ મૂકે છે કે પ્રેક્ષક ચોંકી જાય, પણ બીજી જ પળે એનો રકાસ થતાં કેવળ નિરાશા જ ઊપજે છે. જેમ કે ઈરફાન વિચારે છે કે આ સામે ઊભો છે કે ઊભી છે એનું મર્ડર કરી નાખું. એવો સીન બતાવવામાં આવે ને પછી ખબર પડે કે આ તો માત્ર તરંગી વિચાર હતો. કાં પછી હસ્તમૈથુનની આદત ધરાવતો દેવ સહકર્મચારીના ડેસ્ક પરથી એની (સહકર્મચારીની) પત્નીનો ફોટો ચોરી, ટૉઈલેટની બારસાખ પર નજર સામે રાખી, નેકટાઈ ખભા પર ચડાવી… સમજી ગયાને? પ્રેક્ષકને શૉક આપવા એકાદ વખત આવા કીમિયા ચાલી જાય, પણ સતત આવા સીન્સ આવ્યા કરે એ ન ચાલે. બ્લૅકમેલની રકમ મેળવવાના સીન્સ પણ સતત રીપિટ થયે રાખે છે. વળી ઈરફાનનું વેરવિખેર જીવન બતાવવા ડિરેક્ટરે ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી, કલર્સ, ઓવરઑલ વાતાવરણ ડાર્ક, રાખ્યું છે, જે આંખને ત્રાસ આપે છે.