‘હું આબુરાજની રાજકુંવરી કુમારી છું. દેવીના મંદિરે નિત્ય આરતી ને દર્શન કરવા આવું છું.’ આટલું બોલતીને ખડખડખડ હસતી કુમારી ડુંગરો ઊતરીને ધીરા ડગ દેતી દેતી રાજમહેલે પહોંચી તો ગઈ પણ હૈયું રસિયા આગળ મૂકતી ગઈ. તે દિ’થી રસિયો કુમારીને મન બસિયો. બીજા દિવસથી બે હૈયાંની પ્રેમપંથની યાત્રા આરંભાઈ ગઈ. રસિયો રોજ સવારે મગરી માથે બેસીને બંસરીના અલૌકિક સૂર છેડતો. બંસરીના નાદે ઘેલી બનીને કુમારી રસિયા પાસે પહોંચી જતી. બંસરીના સૂરે એનું નૃત્ય આરંભાતું. રંગની મહેફીલ જામવા માંડી. પ્રેમની ઉજવણી થાવા માંડી. પછી તો અર્બુદાદેવીનું મંદિર જુવાન હૈયાંનું મિલનસ્થાન બની રહ્યું. પણ જુવાનિયાના મોઢે ફૂટતો મૂંછનો દોરો, ફૂલની ફોરમ અને નર્તકીના પગના ઘુંઘરુંનો અવાજ આટલા છૂપાવ્યા છૂપતા નથી એવું જ પ્રેમનું પણ છે.