લક્ષ્યશુદ્ધી (અર્જુનની જેમ પક્ષીની આંખ જ જોવી) જેમ ખુબ જરુરી હોય છે તેમ સાધનશુદ્ધી (આંદોલનની પદ્ધતી અને માર્ગો) પણ એટલી જ જરુરી હોય છે. મુસ્લીમોની બાબતે કે દલીત બાબતે એમની વાતોને જુદે રસ્તે વાળવાના પ્રયત્નો થયા ત્યારે તેઓ દુઃખી થયા છે પણ એમણે લક્ષ્યચુક થવા દીધી નથી. હીન્દના ભાગલા એ એમના શરીરનાં બે ઉભાં ફાડીયાં કરવા જેવી વાત હતી. આવા સમયે તેમને જે દુઃખ થયેલું તે સાધનશુદ્ધીના ભંગનું હતું. લક્ષ્ય તો સીદ્ધ થયું પણ “ગઢ તો આલા, મગર સીંહ ગેલા !” જેવું થયું હતું. રાષ્ટ્રધ્વજ ફરકાવવાનો સમય આવ્યો ત્યારે તેઓ નોઆખલીમાં હતા ! તેમની વેદનાની ખુબી જુઓ…લક્ષ્યપ્રાપ્તી થયા છતાં એને માણવાનો સમય કે વૃત્તી તેમની પાસે નહોતાં !!