રાજેશ ઉપદ્રવી નહોતો કે નહોતો ઘમંડી, અકડું કે પોતાની ઉપર ‘પતિ’ નામનું આધિપત્ય જમાવનાર પુરુષ. પણ…. જે સુરખી જિંદગીમાં રોમેરોમથી પુલકિત થઈ જવું જોઈએ એવી સુંવાળી પીંછી તો કાયાના ઘડાને રંગી શકી જ નહીં. હજી ય પણ… એ રાજેશમાં હંમેશા દીપકને જ શોધતી હતી. કાલિંદીએ સૂતાં સૂતાં રાજેશ તરફ નજર કરી. શા માટે મન અધૂરું-તરસ્યું રહે છે ? શા માટે સંતૃપ્ત થતું નથી ? જીવે શા માટે ઉદાસી ઓઢી છે ? ભીતર ઘમસાણ મચાવતાં દરિયાનાં મોજાં પાંપણો વાટે નીતરી રહ્યાં. ના, રાજેશની સામે કોઈ ફરિયાદ નહોતી. હથેળીમાં રાખે છે. છાયા કરે છે. અને હવે તો બહુ સારું છે. લગ્ન કર્યાના બે મહિનામાં તો પ્રમોશન મળી ગયું. હૈદરાબાદ રહેવાનું. એકલા જ રહેવાનું. સસરા તો જયપુર રેલવેમાં છે. દિયર-નણંદ-જેઠ-જેઠાણી-સાસુ-સસરા કોઈપણની જવાબદારી નથી. ત્રણ બેડરૂમવાળા બંગલાનું હાઉસ રેન્ટ પણ કંપની ભોગવે છે. અને હમણાં તો ફોરવ્હીલર પણ લીધું છે, છતાં પણ… તે સુખને શોધતી હતી. મોડીરાત્રે ઊંઘ આવી હશે કે કેમ, કોને ખબર ? વહેલી સવારે રાજેશના હાથ તેની ઝૂલ્ફોને સંવારતા હતા : ‘ચાલો ગોરી, તૈયાર થઈ જાવ. લૅટ અસ ગો ટુ બાદલપર….’