બહુ સુંદર સુયોગ થયો છે, એક સમન્વયનો પવન વાઈ રહ્યો છે. હજી કાનમાંથી ‘મધુરાધિપતે..’ના સ્વર ભૂંસાતા નથી ત્યાં સરસ મધુર મંજુલ ધ્વનિથી નવકાર મંત્ર સંભળાય છે. પહેલાં શિવ, પછી કૃષ્ણ અને હવે મહાવીર.. એક ત્રિવેણીના પ્રવાહનો સાક્ષી એવો શ્રાવણ હમણાં જ આથમ્યો. જાણે વાદળ પર કો’ક ઋષિના અક્ષર લખાયા હોય અને આંખ બંધ કરીને વાંચતા હોઈએ એવી લાગણી થઈ રહી છે. તાંડવની ધરતી ધ્રુજાવનારી નૃત્યલીલાનો ગડગડાટ હજી તો શમ્યો નથી. દિશાઓને ખભે ફરફરતું પાર્વતીનું ઉપવસ્ત્ર લઈને ઊભેલા કાલિદાસ કંઈ બોલે તે પહેલાં જ કૃષ્ણ આવી ગયા. વાસુદેવ જેમણે વસ્ત્ર પૂર્યાં. દ્રૌપદીના આર્તનાદને જેમણે સાંભળ્યો અને અર્જુનનો રથ સંભાળ્યો. યુદ્ધભૂમિ પર અર્જુનના સંવાદે તો આખી જિન્દગીને તરબતર કરી દીધી છે. મોટા મોટા મહારથીઓ સામે લડવા માટે ઊભો થયેલો અર્જુન જ્યારે હતોત્સાહ થાય છે ત્યારે પ્રબોધેલી ગીતાના શબ્દો તો બારમાસી ફૂલ જેવા છે. એ તો મારી ભાષાનું વસ્ત્ર છે તો અંતરના ઓરડાનું અજવાળું છે. આ બેના સંવાદોની ચર્વણા કરતા હોઈએ ત્યારે મહાવીર ભગવાનનું સ્મરણ અને ઉપાસના એક સરસ ભારતીય જીવનવિજ્ઞાન અને તત્ત્વવિચારનું ત્રિપુણ્ડ લગાવે છે. આ મારું શ્રાવણી અમાસનું ત્રિવેણીસ્નાન છે.