પછી લગભગ 2005ના અંતમાં, બન્ટી અને પ્રશાંતે મમ્મીને એકતાકપૂરની નવી સિરિયલ કસમસેનાં બાલાજીનાં ઓડીશન વિષે જાણ કરી. છાપામાં પણ આવ્યું હતું કે એકતાએ આખા દેશમાં અસંખ્ય ઓડીશન લીધા અને લગભગ 800 પ્રતિયોગીઓને રીજેક્ટ કર્યા હતા. ભગવાન જાણે આ વાત સાચી હતી કે ખોટી પણ મમ્મી મને ઓડીશન માટે મુંબઈ લઈ ગઈ. મેં ઓડીશન પછી મમ્મીને નિર્ણયની રાહ જોવા માટે થોભવાનું કહ્યું. કહે છે ને કે તમે કશુંક ખૂબ દિલથી અને પૂરી લગનથી ચાહો તો નસીબ જોર કરે છે અને અશક્ય વસ્તુ પણ શક્ય બને છે ! ‘કસમસે’ સિરિયલ તો શરૂઆતથી જ ઉંચકાઈ ગઈ પણ મારી અને મમ્મીની લાઈફનો સૌથી કઠણાઈ ભરેલો સ્ટેજ શરૂ થયો. મુંબઈમાં તો રહેવાના જ ઠેકાણાં નહોતાં. શરૂઆતના થોડોક સમય ભાયંદર રહ્યા. ત્યાંથી લોકલમાં કામ પર જવું એ કમ્મરતોડ કામ હતું. મમ્મી વગર મારે માટે એ શક્ય જ ન બન્યું હોત – ઊઠવાથી માંડીને, તૈયાર થઈને, લોકલ ટ્રેઈનમાં મુસાફરી કરીને પછી 18થી 20 કે વધારે કલાક સ્ટુડિયોમાં કામ કરવાનું. થોડા વખત પછી અમે લોખંડવાલામાં એક ફલેટ ભાડે લીધો. જોકે અમારું વિચિત્ર રૂટિન તો એ જ રહ્યું. દિવસના કોઈ પણ ચિત્ર-વિચિત્ર સમયે ઘર કે સ્ટુડિયો પર જવા રિક્ષા પકડવાની. રાત્રે બે વાગે, ત્રણ વાગે, ચાર વાગે, પાંચ વાગે બધાંને કદાચ આ બહુ ખતરનાક લાગે – બે એકલી સ્ત્રીઓ, કોઈ રક્ષણ વગર, એક અજાણ શહેરની ગલીઓમાં પણ એ મમ્મી અને માત્ર મમ્મીને કારણે શક્ય બન્યું.