લોકો એને ઉપાડીને વણઝારમાં મૂકવા આવ્યો. લાખો ભાનમાં આવ્યો ત્યારે તે વણઝારની વચ્ચે સૂતો હતો. કળ વળતાં જ એણે પોતાની પોઠો પરનો માલ નીચે નંખાવ્યા. પોઠો ઉપરના મીઠાનો મોટો ઢગલો કર્યો. કિલવો જ્યાં મરાણો હતો ત્યાં તેની યાદમાં કુતરા દેયડી (દેરી) બનાવી, દેરીથી થોડેક દૂર એક તળાવ ખોદાવ્યું. એ તળાવ આજે પણ ‘લુણહોર’ તરીકે ઓળખાય છે. કિલવાના મોતથી તે બેબાકળો બન્યો, લાખાના મનમાં હંમેશાં થયા કરતું કે : આ ભૂમિએ મને ભોળવ્યો છે. મેં ક્યારેય કોઈ જાનવરના માથે ડાંગ ઉપાડી નથી, એમની સેવા કરવામાં મને આનંદ આવતો. મારાથી આ શું થઇ ગયું !! આ જમીનનો જ પ્રતાપ છે. ચંડાળ ભૂમિને કારણે જ હું ભાન ભૂલ્યો. ચંડાળ ભૂમિને કારણે જ.’ એના હૈયામાંથી શ્રાપ ઉઠ્યો : લાખાના હૈયાનું વેણ હોઠે આવી ગયું :