ચાર પાંચ કાગડા હજી કુદી રહ્યા છે. કોણ છે આ કાગડાઓ ? પક્ષીઓ, પહેલો જવાબ સાચો. પણ આ કાળો રંગ, કાળા રંગના પીંછાઓ, દિશાઓ ખોદતી ચતુર આંખો અને ઉડવાનું કે કુદવાનું સુચવતું કાગડાનું કાળું (શું કામ કાળું મન !) મન…અને એના અર્થઘટન કરવા આવી પહોંચેલા અમે બે, અમારા ખભે કેલેન્ડરનો ભાર, મનના ઓરડે ઇચ્છાઓના ગોડાઉન અને આંખોમાં કેલેન્ડરનું કાજળ. પ્રાર્થના, માનીશ, ત્રણ ફ઼ુટની જગામાં જાણે ત્રિભુવન પ્રગટ્યું. જાણે વીતી ગયેલા સમયનો ગઠ્ઠો, કાળા રંગનો ગઠ્ઠાએ ધીરે થતા સ્તરીયકરણની પ્રક્રિયાથી પાતળી પાંખો બનવાનુમ સ્વીકાર્યું છે, ક્ષિતિજના પોલાણમાંથી ભળી છે ઉડવાની ઇચ્છા અને દિશાઓના કાણા પારદર્શી બનીને ગોઠવાઈ ગયા છે આ કાળા મુઠ્ઠીભર પર આંખો બનીને, યુગોની ચતુરાઇ અને લુચ્ચાઇને વેરવા માટે. હું મારા અસ્તિત્વના પ્રશ્નોના જંગલમાંથી ગુજરી રહ્યો છું, ગુજરી ગયેલા સ્વજનો અને સમય સાથે. એક તરફ઼ મારે મારી ઓળખને પાકી કરવી છે તો બીજી તરફ઼ થાકી ના જવાય એટલા માટે શ્રધ્ધાનું રેશમી વસ્ત્ર પહેરાવવું છે મારી પ્રજ્ઞાને. બસ, મને મળી જાય છે મારા શ્રાધ્ધની ક્ષણ, આંગળી પકડવા ઉભા છે, દાદાઓ અને પરદાદાઓ અને ભાષાઓ. અહીં જ નીતરી રહી છે ઋચાઓ અને કવિતાઓ. કાગડાના કાળા રંગમાં જ ઉપસી આવ્યા છે ઉઝરડાઓ, યુધ્ધના અને ઇર્ષ્યાના અને વેરના અને વિસ્મૃતિના અને ટુકડાઓમાં વ્હેંરતી સમયની કાતરના અને કતરણના. બેટા, શ્રાદ્ધની આવી ક્ષણે દાદાની યાદ આવે છે, સ્મૃતિની સરિતામાં પગ બોળીને ઉભા રહેવું અને ઓળખવું આસપાસના બ્રહ્માંડને તે જ તો છે આ કાગડાઓના ગીતનો અર્થ અને લય….