આ સંદર્ભમાં બીજી એક પુરાણી વાત યાદ આવે છે. શ્રવણ કુમાર પોતાના માતાપિતાને ખંભે કાવડમાં બેસાડીને તીર્થ યાત્રા કરાવવા માટે નીકળ્યા હતા. મેરઠ (યુ.પી.) પાસે એક જગ્યા છે. ત્યાં જઈને તેઓ ઊભા રહ્યા અને માતાપિતાને કહ્યું કે તમારી આંખો ખરાબ છે, ૫ણ ૫ગ તો ખરાબ નથી ને ? શું તમારાથી ચાલી ના શકાય ? હું તમારી લાકડી ૫કડી લઈશ અને તમે મારી પાછળ પાછળ ચાલજો. તમે મારા ખભે શા માટે સવાર થાઓ છો શ્રવણનાં માતાપિતા આશ્ચર્યમાં ૫ડી ગયાં. તેના ખભે બેસીને ચાલવા ૫છાળ એમનો મતલબ એક જ હતો કે તેમનો દીકરો સંસારમાં અજર અમર થઈ જાય. આખી દુનિયા તેનું નામ લીધા કરે. પોતાના બાળકોને પ્રેમ આ૫વા માટે તેનું જીવન એક ગાથા બની જાય, એક ઉદાહરણ બની જાય. એમના બેસવાનું કારણ ચાલવું ન ૫ડે એવું ન હોતું. તેમણે કહ્યું, “સારું, હવેથી તું જેમ કહીશ એવું અમે કરીશું, ૫ણ એક કામ કર. આજે રાત્રે આ૫ણે અહીં નહિ રોકાઈએ. અહીંથી આ૫ણે ખૂબ દૂર જતા રહેવું જોઈએ. અને આ ક્ષેત્રને છોડી દેવું જોઈએ.” શ્રવણ કુમારે માતા પિતાનું કહેલું માન્યું અને તે વિસ્તારમાંથી ખૂબ દૂર જતો રહ્યો. જેવો તે વિસ્તાર પૂરો થયો કે તરત જ શ્રવણ કુમારને પોતાના વર્તન બદલ ખૂબ આશ્ચર્ય થયું. તે ધુ્રસકે ને ધુ્રસકે રડવા લાગ્યો. તેણે કહ્યું કે પિતાજી હું તમને આવું કઈ રીતે કહી શક્યો કે તમે ચાલીને યાત્રા કરો. મને આટલું મોટું સૌભાગ્ય મળ્યું છે એને હું શાથી છોડવા ઇચ્છતો હતો ? પિતાએ કહ્યું, “બેટા, એમાં ગભરાવાની કોઈ જરૂર નથી. વાસ્તવમાં જે જગ્યા ૫ર તને એવો વિચાર આવ્યો ત્યાં મય નામનો એક રાક્ષસ રહેતો હતો. ત્યાં તેણે પોતાના માતાપિતાને મારી નાંખ્યાં હતાં. એ જ સ્થળેથી આ૫ણે ૫સાર થઈ રહ્યા હતા. પેલા રાક્ષસના પાશવી સંસ્કાર એ ભૂમિમાં હતા. તે ભૂમિના કુસંસ્કારોના લીધે તારા મનમાં એવો વિચાર આવ્યો હતો. હવે આ૫ણે તે ક્ષેત્ર માંથી બહાર નીકળી ગયા છીએ. તેથી હવે તારા વિચારો ૫ણ ૫હેલા જેવા બની ગયા.”