ટ્રેન માં બેઠા બેઠા પ્રમિલા એ રસ્મી બા સાથે વિતાવેલો સમયની યાદો ખોલી. રસ્મી બા સાથે વિતાવેલો સમય વિશે વિચારી ને મન ને મન થોડું મલકાતી. રસ્મી બા એ જીવન જીવવા માટે આપેલી ટીપ્સ નુ પોટલુ ખોલ્યું. રસ્મી બા આપેલી ટીપ્સ માં એક ટીપ્સ નુ હમેશા પાલન કરતી. રસ્મી બા કેતા, “પ્રમિલા બેટા જીવન જીવવાની સાચી મજા પોતાના સાથે આવે. પોતાના જો પાસે હોય તો તમને જીવન માં ક્યારે કોઈ તકલીફ ના થાય, અને કદાચ તકલીફ આવે તો પણ પોતાના સાથે રહી દરેક તકલીફો સામે લડી શકાય.” રસ્મી બા આવી વાતો સાંભળી ને જ પ્રમિલા મોટી થઇ અને ભણી ગણી એક સારી કારકિર્દી બનાવી. રસ્મી બા ના વિચારો મા ને વિચારો મા સમય ક્યાં પસાર થઇ ગયો ખબરજ ના પડી. સ્ટેશન આવ્યું ને ગાડી ની ગતી ધીમી ધીમી થઇ. પ્રમિલા પોતાનો સામાન લઇ નીચે ઉતરી. સ્ટેશન ની બાર નીકળી રીક્ષા ને બુમ પાડી. રિક્ષા વાળો આવ્યો, “બોલો બેન ક્યાં જવું છે?”. પ્રમિલા એ કહ્યું, “સેકન્ડ હોમ”. રિક્ષા વાળા ભાઈ એ રિક્ષા નુ મોઢું ફેરવી ને સેકન્ડ હોમ તરફ રિક્ષા રવાના કરી. અચાનક રિક્ષા વાળા ભાઈ એ પુછ્યું, “બેન કોઈ ને લેવા જાવ છો કે મુકવા?”. પ્રમિલા ને થોડો આશ્ચર્ય થયું ને બોલી, “ના ભાઈ ના. હું મારા રસ્મી બા ને મળવા જાવ છુ.” રિક્ષા વાળો ભાઈ એ આશ્ચર્ય સાથે પુછ્યું, “આ રસ્મી બા એટલે થાનગઢ વાળા ને?” પ્રમિલા એ કહ્યું, “હા એજ પણ તમે કેમના ઓળખો રસ્મી બા ને?” રિક્ષા વાળો બોલ્યો, “બેન રસ્મી બા ની સાથે તો જીવ જેવો સંબંધ છે. આખા દિવસ નુ કામ પતાવી રાતે સીધા રસ્મી બા ને મળવા જવાનું, ને દિવસ દરમ્યાન જે કર્યું હોય એ કેવાનું. આ રસ્મી બા જીવ દરિયા દિલ છે. એક દમ ભગવાન નુ માણસ. ને આવા દેવી ને કોઈ વૃદ્ધાશ્રમ મા કેવી રીતે મુકી શકે?”. વાતો નો સીલ સીલો ચાલુ રહ્યો. પ્રમિલા ઉતરી ને ભાડા માટે પુછ્યું પણ રિક્ષા વાળા ભાઈ એ લેવાનો ઇનકાર કરી આગળ વધી ગયો.