વીરેન્દ્ર સેહવાગ પણ કપિલની જેમ દિલ્હી નજીકના નઝફગઢ ગામના એક સામાન્ય પરિવારનો નબીરો છે. એના ઉપર પણ ક્રિકેટનું ઝનૂન સારવાર થઈ ગયું હતું. નાનકડો સેહવાગ સવારે પાંચ વાગ્યે ઊઠીને નઝફગઢથી બસમાં નેટ પ્રેક્ટિસ માટે દિલ્હી પહોંચતો. આકરી મહેનતથી એણે ભારતીય ટીમમાં સ્થાન મેળવ્યું અને ધુઆંદાર બેટિંગ માટે વિશ્વ આખામાં જાણીતો થયો. કપિલની જેમ સેહવાગ પણ ક્યારેય રેકોર્ડ કરવા રમ્યો નથી. એટલે જ એ ૨૯૯ રનના પોતાના સ્કોર પર સિકસર મારવાની હિંમત બતાવી શક્યો. તમે ટેસ્ટમાં ૩૦૦ રન કરનાર દેશના પહેલો બેટ્સમેન બનવાની સાવ લગોલગ હો અને સિકસર મારવાનું સાહસ કરો એ નાનીસૂની વાત નથી. જો સિક્સર મારવાની લાલચમાં સેહવાગ આઉટ થઈ ગયો હોત તો દુનિયા આખીએ એના પર માછલાં ધોયા હોત. દૂરના ભૂતકાળમાં જઈએ તો ભારતની ટીમમાં એકનાથ સોલકર નામનો એક ઓલરાઉન્ડર થઈ ગયો. સોલકર એટલો અદ્ભુત ફિલ્ડર હતો કે એને તમે આજના જોન્ટી રોહડસ સાથે સરખાવી શકો. એના શોર્ટ લેગપરના અદ્ભુત કેચીસને કારણે જ ભારતની સ્પિન ત્રિપુટી ચન્દ્રશેખર- પ્રસન્ના અને બેદી હરીફ છાવણીમાં સોપો પાડવામાં ઘણીવાર સફળ થઈ હતી. ટૂંકમાં, સ્પોર્ટ્સમાં સફળ થવા માટે શ્રીમંત હોવુંુ ફરજિયાત નથી. સ્પોર્ટસમેનમાં રમત પ્રત્યે પ્રેમ, ખંત, નિષ્ઠા અને ઝનૂન હોય તો એ પૈસાના પીઠબળ વિના પણ સફળ થઈ શકે છે. સાનિયા મિર્ઝાએ સફળતા માટે સંઘર્ષનું સૂત્ર આપીને ખેલાડીઓની ઊગતી પેઢીને સાચી દિશા ચીંધી છે.