અસમાન અને પિતૃપ્રધાન સમાજમાં, સામાજિક, સાંસ્કૃતિક અને આર્થિક પરિસ્થિતિઓ એવી પરિસ્થિતિ ઊભી કરે છે કે જ્યાં સ્ત્રીઓ અને બાળકો જેવા અસુરક્ષિત સમુહોને ભ્રામક દિમાગ સાથે અપરાધીઓ દ્વારા ભોગ બનવાથી રક્ષવાની જરૂર છે. જો કે, જેની સંરક્ષકની ભૂમિકા માનવામાં આવે છે તેવા પરિવાર કલ્યાણ સમાજ અને નાગરિક સમાજ પોતાની સંસ્થાઓમાંની ખરાબીને રોકવા માટે અસમર્થ રહ્યા છે. બિહાર અને ઉત્તર પ્રદેશમાં બાળ-સંરક્ષણ સંસ્થાઓ (સીસીઆઈ) અને આશ્રય ગૃહોમાં સગીર અને મહિલાઓના પ્રબળ શારીરિક અને જાતીય દુર્વ્યવહારના બનાવો દર્શાવે છે કે કેવી રીતે સરકાર અને સિવિલ સોસાયટી સંરક્ષક અને વોચડોગ તરીકેની તેમની ભૂમિકામાં નિષ્ફળ ગયા છે. તે ન્યાયની વિવેચકતા છે કે તેમના "સંરક્ષકો" જ ગુનેગારો ઠરે છે. બાળ ન્યાય (બાળકોની સંભાળ અને રક્ષણ) અધિનિયમ, 2015 (જેજે એક્ટ) અને બાળ અધિકારોના સંરક્ષણ માટેના રાષ્ટ્રીય આયોગ (એનસીપીસીઆર) ની રચના હોવા છતાં આમ બન્યું છે.