જોયું, આ જ તો મૂળ સમસ્યા છે. જે ઘડીએ નવા વિચારો, નવા પ્રવાહો, નવા પ્રયોગો, નવા સંબંધો માટે અણગમો જાગે ત્યારે સમજી જાવ કે તમારી ગાડી ખોટે પાટે ચડી ગઇ છે. આજના યુગમાં વિશ્વાસ, લાગણી અને સંબંધનું મૂલ્ય માટીનાં ઢેફાંથી ઓછું છે. સ્વાર્થ વિના, અંગત લાભ વિના કોઇ કોઇનું કામ કરે જ નહીં એવી માન્યતા દરેકના મનમાં ઘર કરી ગઇ છે. કારણ સ્પષ્ટ છેઃ આપણે પોતે કોઇનું કશું જ કામ નિઃસ્વાર્થ ભાવે કરતા નથી. દૃષ્ટિ તેવી સૃષ્ટિ અને આજે બધાની દૃષ્ટિમાં ખોટ છે. બહારના તો ઠીક, પોતના પરિવારના સભ્યો પર પણ વિશ્વાસ નથી રાખતા આપણે. ક્યાંકથી પરિવર્તનનો પવન ફૂંકાય, કાશ. ક્યાંકથી કોઇકના હૃદયમાં રામ વસે, કાશ. પોતપોતાના અંગત જીવનમાં નખશિખ ડૂબી ગયેલા આજના માણસના ચિત્તમાંથી જે દિવસે કોણ બહાર રહી ગયુંનો પ્રશ્ન ફૂટશે એ દિવસથી કદાચ આ દુનિયા જીવવા જેવી થવા માડંશે. બધાએ બારણાં બંધ કરી રાખ્યાં છે. મનનાં બારણાં, મગજનાં બારણાં અને સત્ય કોઇને સમજાયું નથી કે આજના સ્વાર્થી, સ્વકેન્દ્રી, વિશ્વ અને દૃષ્ટિમાન ન થતા સ્વપ્નશીલ, સુંદર વિશ્વ વચ્ચે સ્વાર્થરૂપી અવિશ્વાસરૂપી આ કડી જ નડતર છે.