વાર્તા–વસ્તુ સારી અને હેતુલક્ષી હતી. કલાકારો નવા છતાં પોતાના પાત્રોને ઠીકઠીક ન્યાય આપ્યો. સંવાદોની અસરકારકતા, નાટકીય અને ઓછીસ્વાભાવિક લાગવાથી, ઊણી રહી.વચ્ચે વચ્ચે આવતી કોમેડી હળવી અને મનોરંજક હતી.એકાદ બે વાતો વિરોધાભાસી અને પ્રશ્નાર્થરૂપ લાગી. ૧૨ માંધોરણમાં એટલે કે,૧૫–૧૬ વર્ષની ઉંમરે મળેલા મિત્રોના ચહેરા પરથી તરત ઓળખાણ ન પડે તે વાત જરા ગળે ન ઉતરી અને બીજી વાત એ કે, હજી તોદવાની શોધ હાથ લાગે તે ક્ષણે જ “હું આવતીકાલે અમેરિકા જાઉં છું” એ આખી વાત અનેક પ્રશ્નાર્થ ઊભા કરી ગયાં. જો કે, આ ફિલ્મમાં ટાયલાં ગીતો કેચીલાચાલુ નકામુ મનોરંજન ન હોવાને કારણે નાના મોટાં સૌની સાથે બેસીને માણી શકાય તેવું સ્વચ્છ લાગ્યું. એમાં ચોક્કસપણે સમાજ માટે આશાસ્પદસંદેશ અને ધંધાકિય બની બેઠેલી હોસ્પીટલો માટે પરિવર્તનનો ખૂબ જરૂરી સૂર સાંભળવા મળે છે.