સુલેમાનભાઈએ અમારી લાગણી લક્ષ્યમાં લઈને જેકની સગવડ કરવાનું કહ્યું. અમે દરેક આવતાં જતાં વાહનોને હાથ ઊંચા કરી કરીને થોભાવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા જેથી જેક માંગી શકાય. એમાં નિષ્ફળતા મળી એટલે ચારેકોર નજર ફેરવી. થોડે દૂર સાવ નાનું અંધારિયા ઢાબા જેવું સ્થળ દેખાયું. હું અને નખત્રાણાથી આવેલા ગુજરાતીના યુવાન પ્રોફેસર એ બાજુ દોડ્યા. પાસે જઈને જોયું તો સાત આઠ ટ્રકો ઊભી કરીને ડ્રાઈવર કલીનર વગેરે ખાટલાઓ ઢાળી સૂતા હતા. અમે દરેકને જગાડીને પ્રથમ ‘જય સિયારામ’ કહેતા અને પછી અમારી મુશ્કેલી સમજાવતા. કોક પાસે જેક હતો જ નહીં, કોઈકનો બગડી ગયો હતો, કોક વળી પોતાની બીજી ટ્રકને આપી દીધો હતો. આમ અનેક પ્રકારે નકારાત્મક પ્રતિક્રિયા સાંપડતાં અમે તદ્દન નિરાશ થઈ ગયા હતા. અમારી આ બધી હિલચાલ સહેજ દૂર એક રૂમની બહાર ખાટલે સૂતો માણસ જોઈ રહ્યો હશે તે ઊભો થઈને પાસે આવ્યો. તેણે સામેથી ‘જય સિયારામ’ કહી વાતની શરૂઆત કરી. અમારી તકલીફ સમજતાં જ અમને પોતાની કૅબિન જેવી રૂમ ઉપર લઈ ગયો.