મેં મારી આ મૂંઝવણ અંગે કાકાસાહેબ કાલેલકર સાથે પત્રવ્યવહાર કર્યો અને એમનું માર્ગદર્શન માગ્યું. એમણે મને લખ્યું, ‘જો તારે ગામડાની સેવા કરવી હોય તો પહેલું મનમાં ત્રેવડી લેજે. કુટુંબનાં સ્વજનો વગેરેનો વિચાર છોડીને સમાજસેવા કરવાનો દઢ નિશ્ચય કરીને મારી પાસે આવજે. તારું જીવન સાદું, સંયમી ને સ્વાશ્રયી હોવું જોઈએ. સમાજસેવા કરવાનો ભેખ લેનારા ઘણા જુવાનો મારે જોઈએ છે. જો તારી ત્રેવડ હોય તો મારે તારી જરૂર છે.’ મેં હવે પાકો નિશ્ચય કરી લીધો કે મારે ગ્રામસેવા માટે ગુજરાત વિદ્યાપીઠમાં કાકાસાહેબ પાસે પહોંચવું. મારી ઈચ્છા વ્યકત કરતું મનોમંથન મેં પત્રરૂપે મોટાભાઈ સમક્ષ રજૂ કર્યું. ભાઈ પત્ર વાંચી ગયા, પણ કશો જવાબ આપ્યો નહીં. એમણે બાને વાત કહી. બાને અને ભાઈને હું જાણે દુનિયા છોડી જતો હોઉં એવું લાગવા માંડ્યું. બાએ મને મારા વિચારમાંથી રોકવા માટે બધા પ્રયાસો કર્યા. અવારનવાર એ મારી સામે બેસીને રડ્યાં કરે. મારી આંખમાંથી પણ આંસુની ધારા ચાલે. અમારો માતાપુત્રનો રડતી આંખે સંવાદ ચાલે :