પૂજ્ય શ્રી મોરારીબાપુની ભીમાશંકરમાં ચાલી રહેલી કથામાં એક સુંદર ઉદાહરણ મળ્યું. તેમણે ઘાસ અને ગુલાબનું ઉદાહરણ આપ્યું. ઘાસને પ્રભુ એક વરદાન આપવાનું નક્કી કરે છે અને ઘાસ ગુલાબનો નાનકડો છોડ બનવાનું વરદાન માંગવાનું નક્કી કરે છે. ઘાસને તેની સાથેનું ઘાસ આસપાસની વનસ્પતિઓ સમજાવે છે કે ગુલાબ બન્યા પછી તારી હાલત નાજુક થઇ રહેશે, વરસાદ તારી પાંખડીઓને તોડી નાંખશે, સૂર્યપ્રકાશ છોડને સૂકવી નાંખશે અને વાવાઝોડું છોડને મૂળમાંથી ઉખાડીને ફેંકી દેશે. ઘાસને આ બધી વાતનો કોઇ ડર રહેતો નથી, એટલે એવું વરદાન ન માંગવું. પણ એ ઘાસનું તણખલું પોતાની વાત પર અડગ રહે છે અને ગુલાબના છોડ પરનું ગુલાબ બને છે. વરસાદ તેની પાંખડીઓ તોડી નાખે છે, તડકો તેને સૂકવી નાખે છે અને વાવાઝોડામાં તે છોડ મૂળમાંથી ઉડીને ફેંકાઇ જાય છે. પણ જમીન પર પડેલું ગુલાબ એ સંતોષ સાથે અંતને પામે છે કે તેણે પરમ પ્રાપ્તિના સુખને અનુભવ્યું છે. ઘાસ બનીને એ અનંત સમય જીવી શક્યું હોત પણ તેમાં સંતોષ ન હોત, પ્રાપ્તિનો, ભલે ક્ષણિક, પણ આનંદ ન હોત. આમ સંતોષ મનનો એક ભાવ છે, એ ફક્ત ક્યારેક થોડીક ક્ષણો અનુભવી શકાય છે. વસ્તુઓ અને સંબંધો કદી એ અનુભવ ન કરાવી શકે.