આપણામાં એક કહેવત છે કે ઈશ્વરે દાંત આપ્યા છે તો ચવાણું પણ એ આપશે જ. કીડીને જોગું ખાવાનું કીડીને અને હાથીને જેટલું ખાવાનું છે એટલું તેને ઈશ્વર પૂરૂ પાડે જ છે. એ એટલો સમૃદ્ધ દુકાનદાર છે કે તેને ત્યાં ચોપડામાં કોઈના નામનું ખાતું છે જ નહીં, એ તો ફક્ત શ્રદ્ધાનો આશરો લઈને બેઠો છે, શ્રદ્ધા હોય એટલું એ ભક્તોને ગમે ત્યાંશી શોધીને પણ પૂરું પાડે જ છે. દ્રૌપદીને જરૂરતના સમયે વસ્ત્રો પૂરા પાડ્યાં તો રાધાને અનંત પ્રેમની ભેટ તેણે જ ધરી. એણે ગરીબ સુદામાને શ્રદ્ધા અને ભક્તિના પરિપાક રૂપે મહેલ પલકારામાં ઉભો કરી આપ્યો તો પ્રહલાદને બચાવવા થાંભલો ફાડીને નૃસિંહ સ્વરૂપે પ્રગટ થયાં. તેના નામમાં પોતાનું નામ ઓગાળી દેનાર ભક્તને તે પોતાનાથી પણ વધુ જાળવે છે. મીરાંબાઈનો ઝેરનો પ્યાલો તેણે અમૃતમાં ફેરવ્યો એ મીરાંની શ્રદ્ધા – ભક્તિનું જ પરિણામ નહોતું? આવા તો કાંઈ કેટલાય ઉદાહરણો મળી આવે જ્યાં ઈશ્વરની સાથે તરબોળ થઈને ભક્તિ કરનાર, ઈશ્વરને મિત્ર, સખા, પ્રિયતમ, ભાઈબંધ, ગુરુ માનીને તેનામાં સંપૂર્ણ આસ્થા રાખનારને તે ભવસાગર પાર કરાવી આપે છે.