ગિરનાર મહાતીર્થમાં રહેલો સંઘ બાવીસમાં તીર્થંકર શ્રી નેમિનાથ પ્રભુના દર્શન કરવાના મનોરથો સેવી રહ્યો હતો. ધારશ્રાવકના આનંદનો પાર નહોતો. તે અવસરે તે વિસ્તારમાં દિગંબર જૈન પંથનો અનુયાયી એવો એક રાજા આ શેઠિયાઓ શ્વેતાંબર જૈન પંથના અનુયાયી હોવાથી તેમને આ ગિરનાર ગિરિવર પર ચઢતાં અટકાવવા લાગ્યો. પ્રભુના દર્શન – પૂજન – સ્પર્શનની ઝંખના સાથે હર્ષોલ્લાસભેર પ્રયાણ આદરેલ ધાર નામના શ્રેષ્ઠિનો સંઘ ગિરિવર આરોહણ કરવાના પ્રયત્નો કરવા લાગ્યો. તે સમયે દિગંબર રાજાના સૈન્યે આ સંઘ ઉપર આક્રમણ કરતાં બન્ને પક્ષો વચ્ચે લડાઈના મંડાણ થયા. તે અવસરે શ્રી નેમિપ્રભુ પ્રત્યેની અપાર ભક્તિથી ધાર શ્રેષ્ઠિનાં પાંચેય પુત્રોના સત્વ સ્ફુરાયમાન થતાં પંચે બંધુઓએ અપ્રતિમ રસપૂર્વક યુદ્ધ લડવાનું શરુ કર્યું. તીર્થભક્તિના અતિશય રાગથી કેસરિયા કરતાં તીર્થ રક્ષાર્થે મરણીયો જંગ ખેલી દુશ્મન લશ્કરના અનેક સૈનિકોનો પરાભવ કરતાં – કરતાં આ પાંચેય પુત્રો મરણ ને શરણ થયા. તીર્થભક્તિના અવિહડ રાગનાં પ્રતાપે પાંચેય મારીને ત્યાં જ તે તીર્થક્ષેત્રના અધિપતિપણાને પામ્યા છે. આ તીર્થક્ષેત્રાધિપતિ તરીકે ઉત્પન્નથયેલા આ પાંચેય પુત્રોના અનુક્રમે ૧)કાલમેઘ ૨)મેઘનાદ ૩)ભૈરવ ૪)એકપદ ૫)ત્રૈલોક્યપાદ એવા નામ પડ્યા અને તીર્થ શત્રુનો પરાભવ કરતાં તે પાંચેય જાણ પર્વતની આસપાસ વિજયની વરમાળાને વર્યા.