ધર્મરાજને હાથે એક દિવસ ધૃતરાષ્ટ્રનું મૂલોચ્છેદન થઇ જાય છે. અને અંધ કર્મની ગતિને તેનો આખરી જવાબ મળી જાય છે. સત્યને જોવાની, પારખવાની, સ્વીકારવાની સાફ ના જ પાડી દે એવો એક અંધ વર્ગ છે, તો બીજો એક વર્ગ એવો છે જે સત્ય સામે મીટ તો માંડે છે પણ એને જોઇને પીળો-ફિક્કો પડી જાય છે. એ સત્યને આછું-પાંખું જુએ તો છે પણ સત્ય માટે જે ભોગ આપવો પડે એ આપવા તૈયાર નથી. આ વર્ગમાં આપણા સંસ્કારી કહેવાતા ને સફળ મનાતા સજ્જનો આવી જાય છે. અંધ ધૃતરાષ્ટ્રની જેમ એ બેશરમ બની સત્તા ઝૂંટવી શકતા નથી કે અન્યાયની સામે થઇ શકતા નથી, પણ પોતાનું અસ્તિત્વ માંડ માંડ નિભાવી લેતા હોય છે.એટલે તેમના જીવનમાં સત્યનું પ્રચંડ તેજ પથરાતું નથી. સ્વાર્પણની જ્વાલા પ્રગટતી નથી પણ માંદલી, અસમર્થ, સુખની ગોદમાં માથું રાખી જેવી જવા માગતી અને પરિણામે મૃત્યુ નોતરતી જિંદગીનું નિષ્પ્રાણ ચિત્ર ખડું થાય છે. પરંતુ આ બંનેથી જુદો જ એક વર્ગ છે. રાજરાણીઓના કૃત્રિમ રૂપાભાસ તેની પાસે નથી.