[dc]દા[/dc]દાજી મૃત્યુ પામ્યા હતા. એ ખબર મળતાં જ અચાનક જાણે મારા અસ્તિત્વનો કોઈ અંશ કપાઈ ગયો હોય એમ મેં અનુભવ્યું. દાદાજી માત્ર મારે મન એક વ્યક્તિ ન હતા- દાદાજી એટલે ગામ, દાદાજી એટલે નદી, દાદાજી એટલે ધૂળિયા રસ્તાઓ પર ઢળી જતી સાંજની લાલિમા. મારા શૈશવનું એક અવિભાજ્ય અંગ. બાપુ તો થોડાં વર્ષ પહેલાં જ ચાલી ગયા હતા. એટલે ગામથી ખબર મળતાં જ મા અને રીમાને લઈને હું ત્યાં ગયો. લોકોની આવનજાવન ઓસરી ગઈ, એટલે મૃત્યુ પછીનો સૂનકાર એટલો ઘન થઈ ગયો કે શ્વાસ લેતાં પણ છાતી ભીંસાવા લાગી.