પ્રેમી દ્વારા જાણે-અજાણે થોડીક અવગણના કે થોડીક બેદરકારી થાય તો લાગે છે કે હવે એને મારી પડી નથી. હવે એનું દિલ મારાથી ભરાઈ ગયું છે. એને હવે પહેલાં જેવો પ્રેમ નથી. પહેલાં તું આવો નહોતો કે પહેલાં તું આવી ન હતી. મેસેજનો જવાબ ન મળે તો પણ આઘાત લાગે છે. થોડીક વાર કંઈ કમ્યુનિકેશન ન થાય તો જાણે બધું જ ‘બ્લોક’ થઈ ગયું હોય એવું લાગે છે. તું બોલવાનું બંધ કરે પછી તું બ્લોક કરે કે ન કરે, બધું ચૂપ થઈ ગયું હોય એવું લાગે છે. તું બ્લોક કરી દે પછી ટાઇપ કરેલો મેસેજ તને પહોંચતો નથી, પણ દિલમાં લખાઈ જાય છે એનું શું? મોબાઇલમાંથી જેટલી આસાનીથી બધું ડિલીટ કરી દેવાય છે એટલી સહેલાઈથી દિલમાં કોતરાયેલું હોય એ ડિલીટ થતું નથી. શબ્દો ડિલીટ થાય, સંવેદનાને કેવી રીતે ડિલીટ કરવી? તસવીરો ડિલીટ થાય, પણ સ્મરણોને કેવી રીતે ડિલીટ કરવાં? દિલમાં રિસાઇકલબિન હોતું નથી, કંઈ જ કાયમ માટે ડિલીટ નથી થતું, ક્યાંક સચવાયેલું હોય છે, જોવું નથી હોતું, પણ આંખોની સ્ક્રીન ઉપર અચાનક ઝબકી જાય છે. એક વખત સર્ચ કર્યું હોય એ જેમ પાછું સામે આવી જાય છે એમ તારી સાથેની બધી જ યાદો તાજી થતી રહે છે. કાશ, જિંદગીના અમુક સમયને ‘ફોર્મેટ’ કરી શકાતો હોત! દિલ હાર્ડ નથી સોફ્ટ છે એટલે જ દિલમાંથી કંઈ ભૂંસાતું નથી. હાર્ડ હિસ્ક હોય તો ડિલીટ મારી દઉં, પણ હાર્ટ ડિસ્કમાં કોતરાયેલું બધું એવું ને એવું જ રહે છે. ક્યારેક એને ઢાંકી દઉં છું, પણ તારી યાદોની હવા એવી ચાલે છે કે ઢાંકેલી ચાદર પણ ઊડી જાય છે અને બધું પાછું જીવતું થઈ જાય છે.