તેલુગુમાં સંત ‘પોતાના’ થઈ ગયા. તે વિદ્વાન હતા, પણ કામ તો ખેતીનું જ કરતા. સાથે ભાગવત પણ લખતા. જ્યારે આ ગ્રંથ પૂરો થયો, ત્યારે બધાએ (એટલે કે વ્યવહારૂ લોકોએ !) તેને સલાહ આપી કે આ ભાગવત રાજાને અર્પણ કરવું. પોતાનાએ એક ઝાટકે ના પાડી દીધી અને કહ્યું કે આ તો કૃષ્ણની ગાથા છે. રાજાને શા માટે અર્પણ કરે ? કુદરતી છે કે રાજા નારાજ થઈ ગયો. પણ આ વટવાળાએ તેની પરવા ન કરી. તેમણે રાજસત્તાની હાલત જોઈ હતી અને જાણતા હતા કે રાજા સત્તા ચલાવી શકે, પણ લોકોના હૃદયનું પરિવર્તન ન કરી શકે. એટલે તે તેનાથી અલિપ્ત જ રહ્યા. એવા જ મહારાષ્ટ્રમાં સંત તુકારામ થયા. ખુદ શિવાજી મહારાજ તેમનાથી પ્રભાવિત હતા. એક વાર તે તુકારામનું કીર્તન સાંભળવા આવ્યા. સાંભળી ખૂબ ખુશ થયા. તેમને થયું કે તુકારામનો સત્કાર કરવો જોઈએ. એટલે શિવાજીએ તેમના માટે ઘોડા, પાલખી, ધન વગેરે મોકલ્યાં. તુકારામ તો દુઃખી થઈ ગયા. શિવાજીને કહે કે – ‘મેં ક્યા પાપ કર્યાં છે કે આમ હેરાન કરો છો ?’ શિવાજી તો નવાઈ પામ્યા. તુકારામે કહ્યું કે સત્તાથી તો જનતા પર દબાણ આવે છે. તેના પરિણામે સારા થવાના બદલે બૂરાઈને વશ થઈ જવાય છે. તેમણે આ બધાનો અસ્વીકાર કર્યો. શિવાજી ચકિત થઈ ગયા. તેમણે ખૂબ મનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ તે ન જ માન્યા.