સમય દરેક ઘાને રૂઝવે છે. સમય જેવું કોઈ મરહમ નહીં. સમય જોડે ઘા રૂઝાતા ગયા અને ધીરે ધીરે જીવન ફરીથી પાટે ચઢી ગયું. રુકસારના અબ્બાની તબિયત પણ સુધરી અને નોકરી ઉપર ફરી જોડાઈ ગયા. રુકસાર પણ કોલેજના અભ્યાસમાં પરોવાઈ ગઈ. આખો વિસ્તાર પહેલા જેવો જ પ્રવૃત્તિમય અને શાંત બની ગયો. પણ હજી સુધી એ ભયાવહ પાંચ રાત્રિઓ એક ડરામણા સ્વપ્ન સમાન દરેક આંખમાં જીવી રહી હતી. સૌ દૂધના દાઝ્યા છાશ પણ ફૂંકી ફૂંકીને પી રહ્યા હતા. રુકસારની આંખોમાં પણ હજી શિવની પેલી દ્વ્રેષયુક્ત નજર ચોવીસ કલાક ડોકાતી રહેતી. ક્યારેક અર્ધી રાત્રીએ એ ચોંકીને ઊઠી જતી. હજી પણ પેલા દોરડાનો સ્પર્શ કાંડામાં અનુભવાતો. મોઢામાં રખાયેલા એ કપડાનો અનુભવ હજી પણ એના શ્વાસોને થંભાવી દેતો. કોલેજથી નીકળતી વખતે ચારે દિશામાં આંખો ફરતી રહેતી. ઘરથી બહાર પગ મૂકતાં શરીર અંદરોઅંદર ધ્રૂજતું.