થોડા સમય પછીઆ બહેનને અન્ય બીજી એક સુંદર પ્રચિતી થઈ હતી. આ બહેન સૂકા લસણની ખેતીકરે છે. તેઓ નિત્ય ખેતરમાંથી ઉગેલા લસણની ૨૫ નંગની ઝૂંડી બાંધીને ઘરે લાવતા હતાં. આ બહેનનું ૬-૭ મહિનાનું નાનુ બાળક પણ છે. એક દિવસ તેનું બાળક બિમાર હોવાથી તે ખૂબ જ રડતુ હતું અને તેને શાંત રાખવામાં જ તેનો વધારે સમય પસાર થઈ ગયો હતો તથા સાંજ પણ પડી ગઈ હતી. તેથી ઘરે જવાનાં સમયે તે લસણ ઉખાડતાં બાપુ સાથે મનોમન વાતો કરતી હતી કે ‘બાપુ, હવે તો સાંજ પડી ગઈ છે, લસણ લેવા આવનારને આજે હું મારી ૨૫ નંગની ઝૂંડી કેવી રીતે આપીશ, ખબર નહિં આજે તો ૧૦-૧૨ ઝૂંડી થાય તો પણ સારુ’ અને આવી રીતે અંધારુ થઈ જતાં તે બાંધેલી ઝૂંડી ગણવા લાગી હતી. તેણે સંપૂર્ણ ઝૂંડી ગણી તો આ સમયે તેની ૨૫ નાં બદલે ૨૭ નંગ ઝૂંડી બની હતી. તેને ખૂબ જ આશ્ર્ચર્ય થતું હતું અને તે પુન: બાપુ સાથે વાતો કરવા લાગી કે ‘બાપુ, તમે મારુ અશક્ય લાગતુ કામ પણ ઝડપથી શક્ય કરી આપો છો. તમે મારી કેટલી બધી મદદ કરો છો.’ આવી રીતે બાપુ સાથે વાતો કરતા કરતા આ ભોળા બહેન બાપુને કહેતાં હતાં કે, ‘બાપુ, તમે આવી જ રીતે મારુ બધુ કામ કરતા રહેશો તો હું તો લાલચુ જ બની જઈશ અને તમારી પાસે વારંવાર કંઇક ને કંઇક માંગતી જ રહીશ. તેથી બાપુ દર વખતે હું માંગુ એટલે તમારે આપવાનું જ એવુ ના કરતા, મારા માટે જેટલું જરુરી અને ઉચિત હોય એટલું જ આપજો.’