આપણે નવા યુગમાં છીએ. ઇન્ટરનેટ અને કમ્પ્યુટર અને મોબાઈલે જીવન બદલી નાંખ્યું છે, માહિતીનો ધોધ નાયગ્રા જેટલો જ અવાજ કરી શકે છે. એ આપણે આંગણે છે, આંગળીના ટેરવે છે. નિવૃત્ત થવું મુશ્કેલ છે. કામનો પ્રકાર બદલાઈ શકે. ‘હું સાવ નવરો છું’ એવું કહી શકે તે જ ઘરડો માણસ. ‘મને સમય જ નથી, હજી તો એંશી જ થયા છે તે વૃદ્ધ.’ જે વૃદ્ધિ પામે તે વૃદ્ધ અને જે ઘરેડમાં ખલાઈ રહે તે ઘરડો. ઘરડા માણસને કેવળ ભૂતકાળમાં જીવવાનું ગમે છે, એમને યુવાનો ગમતા નથી. વૃદ્ધ માણસ વર્ધમાન હોય છે, એ વૃદ્ધિ પામે છે. એની પક્વતા કેરીઓથી લથબથ આંબા જેવી હોય છે. એને ફરિયાદ કરવા કરતાં ફરિયાદને સાંભળીને સમાધાનમાં રસ હોય છે. એ પુત્રવધૂના ગુણ શોધવામાં આનંદ અનુભવે છે, અને જમાઈ સાથે જોક કહે તેવો હસમુખો હોય છે. ઘરડો માણસ ઉંમરલાયક લાગે છે જ્યારે વૃદ્ધ ઉંમરને લાયક હોય છે. ઘરડા થવા માટે મહેનત નથી કરવી પડતી, વૃદ્ધ થવા માટે જાગૃત રહેવું પડે છે.