કારીયાણી-૧૦ માં – શ્રીજી ને સર્વ કર્તાહર્તા સમજવા ને જ જીવ નું કલ્યાણ માન્યું છે….અને એ જ સર્વે શાસ્ત્રો નો સાર છે……ભગવાન ને સર્વ કર્તાહર્તા સમજો એટલે જીવ ધીરે ધીરે સ્થિતપ્રજ્ઞ થતો જાય…….છેક નિષ્કુળાનંદ સ્વામી થી લઈને -દેવજી ભગત સુધી ના – પ્રસંગો આપણે વાંચીએ તો સમજાય કે- એક શ્રીજી ને કર્તાહર્તા સમજવા થી – જીવ ને સુખ-દુખ સ્પર્શતા જ નથી…….ભલે ને ભક્તિ કરતા દુખ આવે પણ જીવ સહેજે ડગતો નથી….સ્થિર રહે છે…..એ તો એમ સમજે છે કે- ભગવાન જે કરતા હશે એ મારા સારા માટે જ હશે….અને એમ સમજી- પોતાના દેહ ના સુખ સારું કશું એ માંગતા નથી……