દિવસના આ સમયે સૂરજ પૂરેપૂરો તપી જાય એ પહેલાં, રસ્તા પર ખૂબ આવજા રહે છે. કંઈ વાતચીત કરવાની મારી ઇચ્છા ન હતી, એટલે રસ્તા પરની આવરજવરને હું જોવા લાગ્યો. પસાર થતા લોકો બહુ મળતાવળા લાગ્યા. કોઈ ‘કેમ છો!’ કહેતું, તો કોઈ વળી સંકોચપૂર્વક નમીને હસી દેતું. બહુ નયનરમ્ય દૃશ્ય હતું એ! પુરુષોએ સફેદ સુતરાઉના પેંટ ઉપર પાઇનેપલનાં પાનમાંથી બનાવેલા પારદર્શી ખમીસ પહેર્યાં હતાં. એમના ખમીસની ચાળ પેંટમાંથી પૂંછડીની માફક લટકતી રહેતી હતી. કોઈકે રંગીન ખમીસ પણ પહેર્યાં હતાં. કોઈએ સફેદ જોડાં તો કોઈએ ઘાસનાં ચંપલ પહેર્યા હતા, કોઈ ઉઘાડે પગે જતા હતા. પાઇનેપલનાં પાનમાંથી જ બનાવેલો ભાતીગળ રંગોનો સ્થાનિક પોશાક પહેરેલી સ્ત્રીઓ બહુ જ જાજરમાન લાગતી હતી. એમના પોષાકમાંની મોટી-મોટી કડક બાંયો પતંગિયાંની પાંખોની માફક બાજુએ ઝૂલતી હતી. કાનમાં ચમકતા ઍરિંગ, ગળામાં ધાર્મિક ચિહ્નોથી મઢેલાં નેકલેસ, હાથમાં બંગડી અને આંગળીઓમાં વીંટી જેવા બનાવટી ઘરેણાંના શણગારો શોભતા હતા. એમના પગમાં ભપકાદાર ચંપલના અંગુઠા સોનેરી, રૂપેરી કે બીજાં રંગના મોતીઓથી ગૂંથેલા હતા. સ્ત્રીઓની સાથે કેટલાંયે બાળકો પણ હતાં. રક્તપિત્તથી પીડાતાં આટલી નાની ઉંમરના આટલાં બધાં બાળકોને જોઈને મને ગ્લાનિ થઈ આવી.