(૪૧) આત્મામાં શ્રદ્ધા રાખી રહેલો સાધક, બ્રહ્મચર્યનું (એટલે કે સંયમનું) પાલન કરતો, એમાં જ પોતાના સર્વ વિવરણ કરતો, છેક છેવટ સુધી એમાં જ વૃદ્ધ થાય, ને મરણ-કાળે, એ પહેલાં પોતાની ઈંદ્રિયોને પોતાના અંતઃકરણમાં ભેગી કરે. પછી, અંતઃકરણના કાન કહેવાતાં ત્યાંના છીદ્રોમાંના જમણા કાન દ્વારા દેવલોક તરફ જવા તત્પર થાય, અથવા, પોતાની શ્રદ્ધા તથા પોતાનાં બ્રહ્મચર્યના પ્રતાપથી, બ્રહ્મલોકમાં જવાનો તથા બ્રહ્મજ્યોતિ થવાનો એનો નિર્ધાર પેલા વિજળીના તાર ઉપર સવાર થઈને ટકોરો મારે, અને પ્રાણ, વીજળીના પ્રવાહની જેમ, મસ્તકમાં ફરી વળીને, ત્યાંના છિદ્રોમાંથી