કચરા વિશે વિચારતા દર વખતે તેની નવી લાક્ષણિકતા સામે આવે છે. કોઈ પણ વસ્તુ બનાવવા માટે તમારે અનેક વસ્તુઓનો આશરો લેવો પડે ને ઝાઝી કડાકૂટ બાદ એ બને. જ્યારે કચરો તો એક જ ઝાટકે….! લાડુનું ઉદાહરણ લ્યો. તે માટે ગોળ, ચોખ્ખું ઘી (મળે તો), ઘઉં વગેરે જોઈએ. કાજુ, બદામ પણ યથાશક્તિ ઉમેરી શકો. આ બધું મળે ને પછી બધી મહેનત કરો ત્યારે ઘણા સમય બાદ ખાવા જેવા લાડું સદનસીબ હોય તો થાય ને મળે. જ્યારે કચરો તો આમ ચપટીમાં કોઈના પણ સહારા વિના થઈ જાય. આમ તે સ્વાવલંબી, સ્વયંભૂ છે. સ્વયંપાકી. વાનગી માટે ઘરમાં ને પેટમાં જગ્યા જોઈએ. જ્યારે કચરો તો પોતાની જગ્યા પોતે જ કરી લે. સહજ પરકાયા પ્રવેશ. વસ્તુ બને ત્યારે તે હાજર પણ ન હોય, પણ પછી તે બહાર જ નહીં, વસ્તુની અંદર પણ બેસી જાય, પેસી જાય ! સાચો અંડરવર્લ્ડ ડોન તો આ કચરો જ ગણાય. (આમ તે જાસૂસીની કળા પણ શીખવી જાય છે.) જરા પણ બેદરકારી કે ઢીલ થાય કે ઘૂસણખોર કચરો હાજર ! ફૂગ ચડી જ જાય, મેલ બાઝી જ જાય, ડાઘ લાગ્યા વગર ન રહે. આમ તે સોનેરી સંદેશ આપે છે કે કોઈના ઓશિયાળા ન બનો. જાતમહેનત ઝિંદાબાદ ! પોતાની જગ્યા પોતાની રીતે કરી પોતાના પગ પર ઊભા રહી દુનિયાને તમારી કુશળતા દેખાડી દ્યો. ને હરપળ સાવધ રહો. આક્રમણ ગ્મે ત્યારે, ગમે ત્યાંથી થઈ શકે છે. એક નાની અમથી ભૂલચૂક પણ ભારે પડી શકે છે. કચરાની ઊડીને આંખે વળગે એવી મહાનતા એ છે કે તે વફાદાર કૂતરાં કે જળોની જેમ આજીવન તમને વળગશે. બધા તમને છોડીને જતા રહેશે, પણ કચરો કદી તમારો સાથ (છાલ) નહીં છોડે. દુનિયામાં જો કોઈ એક જ વસ્તુને ‘લાઈફ ટાઈમ અચીવમેન્ટ ઍવોર્ડ’ આપવાનો હોય તો તે કચરાને જ મળે. હવે તમે જ કહો, આવા કચરાને ખરાબ કહેવાની ભૂલ કેમ કરવી ? એનામાં હસવવાનું જબરું સામર્થ્ય છે. મને તો એમાંથી હાસ્યનો સાગર પ્રાપ્ત થયો. વિશ્વાસ નથી બેસતો ? લ્યો તમેય ડૂબકી મારો !