દોરશાએ હજુ ત્રણ કિલોમીટરનો પહાડી રસ્તો કાપીને ઘાંઘરિયા ગામ પહોંચવાનું હતું. ફૂલો અને ઝરણા વચ્ચે માર્ગ કાઢતો તે ઑસ્વાલથી દૂર નીકળી ગયો. વાદળોમાંથી છંટાતા ડિફ્યૂઝ અજવાળાના કારણે સાંજ લંબાઈ રહી હતી. સારું હતું કે શ્રાવણ ચાલતો હતો, પણ વરસાદ પડતો ન હતો. ધીરે-ધીરે ઑસ્વાલનો કંઠ ખૂલતો ગયો. તેણે વહેતાં પાણીના અવાજ પર ધ્યાન કરતી વખતે ઉપયોગી થાય એવો મંત્ર વર્ષોથી કંઠસ્થ કરેલો. અંધારાથી ડર લાગતો હોવા છતાં તે નિર્ણય પર મક્કમ રહ્યો. દોરશા ક્યાંક દૂર ટોર્ચના પ્રકાશમાં લાકડી ખખડાવતો હતો. અહીં ઘાટીની ચારે તરફ મસ્તક ઉઠાવીને ઊભેલા પર્વતોને અથડાતા પવનના અવાજ અને પાણીના પ્રવાહ સિવાય ઑસ્વાલના કાન કશું જ સાંભળી શકે તેમ ન હતા. અંધકાર ઊતરી આવેલો. વાદળોમાંથી નોમના ચંદ્રનો પ્રકાશ ગળાઈને ફૂલોના રંગ સાથે નર્તન કરતો હતો. વધુ ને વધુ ઘેરાતી રાતમાં કોઈ અલગ જ પ્રકારના પમરાટ ઑસ્વાલની ઘ્રાણેંદ્રિયને સચેત કરવા લાગ્યા.