સળગતી દીવાસળી હોઠને અડી ગઈ હોય એમ નટુભાએ દીવાસળી ઘા કરી પાછળ જોયું. પાછળ ખભે ત્રિકમ-પાવડો લઈને ઊભેલો પરબત મરકતો હતો. નટુભાએ પરબત સામે જોયું ન જોયું કર્યું. પરબતે એને બોલાવ્યો તે ગમ્યું તો ખરું છતાંય કશુંક ખટકી ગયું. પરબતને કંઇક કહેવાની ઈચ્છા થઇ આવી પણ સામે પડેલા માટીના ઢગને જોઈ નટુભા ઠરી ગયો. એક ધગધગતો નિશ્વાસ બીડીનાં ધુમાડા ભેગો ફેંકીને તે બોલ્યો,