સ્વર્ગસ્થ કાંતિ મડિયા અંગેનો લેખ વાંચ્યો અને જૂની સ્મૃતિઓ તાજી થઈગઈ – અમે બરફના પંખી તો હચમચાવીદે તેવું નાટક હતું આ ઉપરાંત એક સુંદર નાટક નામ યાદ નથી આવતું પણ તેમાં અરવિંદ જોશી હલનચલન વગર હોસ્પિટલ ની પથારીમાં સૂતો છે – માત્ર બોલી શકે છે શ્રી કાંતિ માંડીએ એન્ડ બંને જીવન મરણ અંગેના સંવાદો રજુ કરેછે – અરવિંદ કહે છે કે મારે હવે મરવું છે પણ કાંતિભાઈ આ સંજોગો માં જીવન જીવવા અંગેના અદભુત ડાયલોગ રજુ કરે છે – શું સંવાદો, શું ભાષા, શું શબ્દ પ્રયોગ એન્ડ શું યાદશક્તિ – સમગ્ર નાટક પછી તેનું સ્મરણ દિવસો સુધી યાદ રહ્યું – – સમગ્ર પુસ્તક નો નિચોડ અદભુત રહ્યો – અભિનંદન અને એક વાચક તરફથી હાર્દિક આભાર – નવીન ત્રિવેદી