લખવાનું હજુ બહુ છે પણ સ્થળનો અભાવ છે. હું બહાર નીકળ્યો તો જાણે ભીલડીઓ નશામાં ગાળો ભાંડતી હોય તેમ, લૂગડાં કે અવાજ કે ચાળા કે શબ્દોની મર્યાદા અને છટા રાખ્યા વિના, દરરોજ વહેંત આઘું ઓઢી ડાહી ઠકરાણી ગણવા ધીમે ધીમે બોલતી, સ્ત્રીઓ મોટા અવાજથી ગાઈ રહી હતી. બહુ જોવાની હવે મારામાં અભિલાષા રહી નહોતી. અમે વાડીએ ગયા અને રાતની ગાડીનો વખત થયો એટલે મેં ગાંડાભાઈની રજા લીધી કે ‘હવે તો હું જઈશ જ.’