આવા અઢળક ઉદાહરણો તમારી આસપાસ હશે. સર્ચ કરશો તો ક્યાંકને ક્યાંક મળી જશે. ઓલ્ડ એજ હોમમાં બેઠેલો ભાભો પણ કોઈ નવલકથા લખવાનો હોય કે લખી ચુક્યો હોય તેમ પણ બને ! ક્યાંક કોઈ ડોશીના હાથમાં માળાની જગ્યાએ કલમ આવી જાય તો પોતાની જીવનીને નવલકથામાં ઢાળીને લખી નાંખવાનું વિચારતી હશે. 20 વર્ષની કેદ ભોગવીને બહાર નીકળેલો કેદી પણ પોતાના પર થયેલા અત્યાચારને કાગળના પાના પર ઉતારવા 50ની ઉંમરે થનગનતો હશે. શાકભાજી વેચવાવાળી સ્ત્રી પોતાનો પરંપરાગત વ્યવસાય કોઈ બીજાને સોંપી દે પછી નવરાશથી કાગળના પાના પર ઢળતી ઉંમરે કંઈ ઉતારે તો તેને હાસ્ય નવલકથાની ક્લાસિક બનાવતા કોઈ રોકી ન શકે. ગુજરાતમાં આટલા બધા રિક્ષા ડ્રાઈવરો છે, અને તેમને રોજ ભાડુ મળી જાય તે શક્ય નથી, બિલ્કુલ નથી. શાયદ કોઈ અળવીતરો નવરો પડે કે કાગળમાં કંઈ ઉતારવા માંડે અને જે બને તે સાહિત્ય… જીવતુ જાગતું સાહિત્ય પણ બની શકે. પણ આ આખો ફકરો આપણી કલ્પનાસૃષ્ટિનો છે. ગુજરાતી સાહિત્ય માટે ઉપર નામ આપ્યા તે વ્યવસાયકારો જીંદગીથી જ એટલા કંટાળી ગયા હોય છે કે કોઈ દિવસ ‘‘નાવેલ’’ નહીં લખી શકે. શાકભાજીવાળી સ્ત્રી માટે ઘડપણમાં શાક શમારવાનું અને રિક્ષાવાળા માટે વૃદ્ધાઅવસ્થામાં પત્તા ટીંચવાનું કે ટાચર પંક્ચરની દુકાન ખોલવા સિવાય બીજુ કંઈ હાથમાં નહીં આવે. જેલમાંથી બહાર આવેલો કેદી બહાર નિકળી રડતો હોય શકે, જૂની જગ્યાએ જઈ પાપનું પરિક્ષણ કરતો હોઈ શકે ? પેલો ઓલ્ડ એજ હોમનો ભાભો અભી હમારા બેટા આકે હમે લે જાયેગાનો ફિલ્મી ડાયલોગ બીજા બહેરા વૃદ્ધોને સંભળાવતો હોય શકે ?