એના વૃદ્ધ પિતા મારા પરિચિત હતા. એમણે એકવાર આ પુત્રને સમજાવવાનું કામ મને સોંપ્યું. આ શરાબી પુત્ર હવે ક્યારેક રસ્તા ઉપર પણ પડી રહેતો. એકવાર હું એને મારી સાથે લઈ આવ્યો. એનું સ્વાસ્થ્ય સાવ નંખાઈ ગયું હતું. મેં એને ધીરે ધીરે ખૂબ સમજાવ્યો. એ સમજ્યો પણ ખરો-પોતાની તથા પરિવારની અવદશા થઈ રહી હતી એનાથી એ સભાન પણ હતો. મારી બધી વાત સાંભળ્યા પછી એ રડી પડ્યો અને માત્ર આટલું જ બોલ્યો – ‘કાકા, તમે જે કંઈ કહો છો એ બધું મારા હિત માટે અને મારા કુટુંબના ભલા માટે કહો છો એ હું બરાબર સમજું છું. જે થઈ રહ્યું છે એ ભારે ખરાબ છે એની મને પણ ખબર છે પણ શું કરું કાકા ! હવે મારાથી પીધા વિના રહેવાતું નથી અને આ નશો જ મારો જીવ લેશે એ વાત નક્કી છે.’