નરસિંહનો જીવનકાળ તો ધૂંધળો છે અને એ અંધાધૂંધીના સમયમાં બાલ્યકાળથી પિતાની છત્રછાયા ગુમાવી બેઠેલા નરસિંહને ઉર્મિશીલ હ્રદયની ભેટ ભગવાન તરફથી મળેલી અને તેથી જ તેઓ ભક્તિના માર્ગે વળ્યા. પછી તો તેમનું ઊર્મિશીલ હ્રદય ભક્તિની જ્યોત વહાવતું રહ્યું. તેમના પદો, પ્રભાતીયાં, કવિતા-પંક્તિમાં મૂકાયેલ શબ્દો માત્ર નરસિંહના જીવનને જ અંકિત કરતા નથી, પરંતુ માનવજાતને સ્પર્શી શકે એટલાં પ્રબળ છે. નરસિંહના જીવનમાં ઘણી કસોટીઓ થઈ છે, આજ પર્યન્ત તેના પદો લોકભોગ્ય બન્યા છે, એની કાવ્યપ્રતિભાના બળે આજ સુધી નરસિંહ મહેતા ટકી રહ્યા છે. તેમની કાવ્યરચનાઓ અર્થસભર, ભાવસભર અને વૈવિધ્યસભર રહી છે. અને એક વાત નોંધવી જોઈએ કે નરસિંહના કાળમાં તળાજાનો વિસ્તાર જે કાંઠાળ વિસ્તાર હતો જ્યાં ગુજરાતી ભાષા તો હતી પરંતુ શુદ્ધ ગુજરાતી તો નહોતી જ. આજે પણ શહેરની ગુજરાતી અને ગામડાની ગુજરાતી ભાષા વચ્ચે ફેર જોઈ શકાય છે. નરસિંહની કવિતામાં સમયાંતરે સુધારાઓ થતાં ગયાં છે પણ તેની ભાવની સચ્ચાઈ એની એ જ રહી છે. એક પદમાં શ્રીકૃષ્ણને એની જિંદગીનું સમર્પણ કર્યું છે અને હારમાળાનો પ્રસંગ ૧૫૫૨ના અરસામાં બન્યો હશે. નરસિંહ નજર કેદ છે, પુત્રી કુંવરબાઈ મળવા આવે છે એને જોઈ નરસિંહને દુઃખ થાય છે ત્યારે તે બોલી ઉઠે છે –