પારીસની ફૅશનનું, પારીસના સ્વે‍ચ્છા ચારનું, તેના ભોગનું ઠીક વાંચ્યું હતું. તે તો શેરીએ શેરીએ જોવામાં આવતું જ હતું. પણ આ દેવળો તે ભોગોથી નોખાં તરી આવતા હતાં. દેવળમાં પેસતાં જ બહારની અશાંતિ ભુલાઇ જાય. લોકોની વર્તણૂક બદલાઇ જાય. લોકો અદબથી વર્તે. ત્‍યાં ઘોંઘાટ હોય નહીં. કુમારિકા મરિયમની મૂર્તિ આગળ કોઇ ને કોઇ પ્રાર્થના તો કરતું જ હોય. આ બધો વહેમ નથી પણ હ્રદયની ભાવના છે, એ અસર ત્યારે થઇ ને તે વૃદ્ધિ પામતી ગઇ છે. કુમારિકાની મૂર્તિની સમક્ષ ઘૂંટણે પડીને પ્રાર્થના કરનારા ઉપાસકો આરસના પથ્થરને નહોતા પૂજતા, પણ તેમાં રહેલી તેમની કલ્પનાની શકિતને પૂજતા હતા. તેથી તેઓ ઇશ્ર્વરનો મહિમા ઓછો નહોતા કરતા પણ વધારતા હતા, એવી અસર મારા મન ઉપર થવાનું ઝાંખું સ્મરણ મને આજ પણ છે.