અત્યાર સુધી ભારતમાં લેવામાં આવતાં જરૂરી પગલાઓને "ધડ-માથા વગરના" ઉકેલો તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. જેમ કે પહેલા વાહનો માટે ઉપયોગમાં લેવાતા બળતણની ગુણવત્તાને જોયા વગર જ તેના પ્રદૂષણની ચકાસણી ફરજિયાત બનાવાઈ હતી. અત્યાર સુધીમાં 18 રાજ્યોએ ચોક્કસ શહેરો અથવા સીમાંકિત વિસ્તારોમાં સિંગલ-યૂઝ પ્લાસ્ટિકની ઉપયોગ પર પ્રતિબંધ મૂક્યો છે. તે ક્યાંય સફળ નથી રહ્યો. એક જ વાર ઉપયોગમાં લેવાતા પ્લાસ્ટિકના ઉપયોગને ઘટાડવામાં સૌથી વધુ સફળતા પ્રાપ્ત કરનાર રાજ્ય સિક્કિમ છે. 1998માં પ્રતિબંધ મુકાયો હોવા છતાં, આજે સુધી તે સિંગલ-યૂઝ પ્લાસ્ટિકની બેગોને સંપૂર્ણપણે દૂર કરવામાં સફળતા નથી મળી. જોકે પ્લાસ્ટિક કચરાથી થતા પર્યાવરણીય નુકશાન અંગે વસ્તીમાં જાગૃતિ વધી છે અને તેના સસ્તા વિકલ્પો રજૂ કરવાનો પ્રયાસ થયો છે. બીજી બાજુ, ટોક્સિક્સ લિન્ક દ્વારા 2014ના અભ્યાસ "ટોક્સિક્સ એન્ડ ધ એન્વાયર્ન્મેન્ટ"માં સિક્કિમ સાથે દિલ્હી અને ચંદીગઢને પણ આવરી લેવાયા હતા. અભ્યાસ પ્રમાણે, આ રાજ્યોમાં સરકારો પ્લાસ્ટિકની બેગ પરના પ્રતિબંધથી તેનો ઉપયોગ રોકવા કે ગ્રાહક જાગરૂકતા લાવવામાં નિષ્ફળ ગઈ હતી. જો આ દિલ્હી અને ચંદીગઢ જેવા નાના રાજ્યોનો અનુભવ હોય, તો મહારાષ્ટ્ર જેવા મોટા રાજ્યોમાં તાજેતરમાં કરવામાં આવેલા આવા નાટકીય પ્રકારના પ્રતિબંધની અસરકારકતા કેટલી?