ઈ.સ. ૧૯૩૮ની ઘટના છે. નાગપુરના સંઘ શિક્ષા વર્ગમાં આદ્ય સરસંઘચાલક ડૉ. હેડગેવારજીને શ્રદ્ધાનિધિ સમર્પિત કરવાનો કાર્યક્રમ હતો. પ્રત્યેક સ્વયંસેવક એ શ્રદ્ધાનિધિમાં પોતપોતાની રાશી (રકમ) સમર્પિત કરી રહ્યો હતો. કોણે કેટલી રાશિ સમર્પિત કરી તે બીજાઓએ જાણવું બિલકુલ જરૂરી નહોતું. એક સ્વયંસેવકે પોતાના હાથમાંની ઘડિયાળનો સોનાનો પટ્ટો કાઢીને શ્રદ્ધાના પ્રતીકરૂપે શ્રદ્ધાનિધિમાં અર્પણ કર્યો. સ્વાભાવિકપણે બધા સ્વયંસેવકોએ તેની પ્રશંસા કરી. એ સંઘ શિક્ષા વર્ગના સર્વાધિકારી હોવાને કારણે જ્યારે શ્રી ગુરુજીનું પ્રવચન થયું ત્યારે તેમણે એ ઘટનાનો ઉલ્લેખ કરતાં કહ્યું, ‘સોનાનો પટ્ટો શ્રદ્ધાનિધિમાં સમર્પિત કરનાર સ્વયંસેવકના મનમાં ડૉક્ટર સાહેબ પ્રત્યે અપાર પ્રેમ, શ્રદ્ધા અને આદર છે એ તો માનવું જ પડશે, પરંતુ તેમનું સ્વયંસેવકત્વ હજુ અપૂર્ણ છે. શ્રદ્ધાનિધિમાં બીજા બધા સ્વયંસેવકોએ પોતપોતાની રાશી અર્પણ કરી, તેમાં કોઈનું પૃથક્ (અલગ) સમર્પણ દેખાતું નથી. પણ આ સ્વયંસેવકે બધાની જેમ ન કરતાં, વિશેષરૂપે, બધાને જાણ થાય એ રીતે સમર્પણ કર્યું. એ પાછળ તેમનો અહંકાર તથા મોટાઈની ભાવના સુષુપ્ત રીતે પડેલી જોઈ શકાય છે.’ શ્રી ગુરુજીના આ શબ્દો સાંભળી અમને બધાને ધક્કો લાગ્યો અને બીજી જ ક્ષણે સ્વયંસેવક બનવા માટે અહંકાર તથા ‘હું’પણાનો ત્યાગ કરવો કેટલો જરૂરી છે તેનો બોધ અમને મળ્યો.