શિયાળાનો કડકડતો સૂનકાર ઓઢીને જ્યારે હું એકલતાના એવરેસ્ટ પર આસન જમાવીને બેસું ત્યારે એકાંત મારી પીઠ પર હળવેકથી હાથ ફેરવે છે. એ વેળાએ સરૂપતા, કુરૂપતા અને અરૂપતા વચ્ચેના ભેદ પણ સાવ ઠંડા પડી જાય છે. એવી કોઈ મત્સ્યવેધી ક્ષણે જીવનનો અર્થ અને અનર્થ બન્ને સમજાવા માંડે ત્યારે મારા ‘હું’ને માથે બેઠેલું ફૂલ ખીલી ઊઠે છે. ફૂલનું ખીલવું એટલે શું? ફૂલનું ખીલવું એટલે ફૂલના અસ્તિત્વની સાર્થકતાનો મહોત્સવ. કોઈ ફૂલ મારા હાથમાં છે, એટલા જ કારણસર એ માત્ર મારું ફૂલ બની જાય ખરું? એ ખીલેલા ફૂલની સુગંધ મારી પાસે ઊભેલો માણસ પણ પામે ત્યારે મારે ફૂલ સાથે ઝઘડવું કે એ માણસ સાથે? જગતની અવળચંડાઈને કારણે ફૂલનો કોઈ માલિક હોઈ શકે, પરંતુ સુવાસનો માલિક તો કેવળ પરમેશ્વર જ હોવાનો! પત્ની હોય ત્યાં ધણી હોય, પરંતુ પ્રેમનો ધણી કેવળ પરમેશ્વર જ હોય છે. જગતમાં જ્યાં જ્યાં ધણીપણું કે ધણિયાણીપણું મજબૂત બને ત્યાં પ્રેમને જરૂર થોડો સુકારો લાગતો હોય છે. સુરત બાજુના ખેડૂતોમાં બોલાતાં બે વાક્યો નાનપણમાં સાંભળેલાં. જ્યારે છોડ પર ફૂલ બેસે ત્યારે તેઓ કહેતા કેઃ ‘ફુટારો લાગ્યો.’ જ્યારે છોડ ચીમળાવા લાગે ત્યારે તેઓ કહેતા કેઃ ‘સુકારો લાગ્યો.’ જે માણસ પ્રેમ ન પામે તેને સુકારો લાગી જાય છે. પ્રેમનો પરચો પામે ત્યારે એની માણસાઈને લાગેલો ફુટારો લાગે છે. માણસાઈને લાગેલો ફુટારો શાંતિ તથા પ્રસન્નતા પ્રગટાવે. પસંદગી આપણા હાથમાં! રડવું કે હસવું એ તો માણસની અંગત પસંદગી ગણાય. જીવનમાં બન્ને અપરિહાર્ય છે.