દ્રુમા ક્ષણેક વાર શાંત રહી, એના મનમાં કોઈ દ્વિધા હોય એવું લાગ્યું પણ પછી એ દ્વિધામાંથી ઉપર ઊઠીને એને રૂપાબહેને કહ્યું, ‘કોને ખબર કેમ પણ સૌમિલને કહેવાનું મને મન જ નથી થતું. ભલે અમે એક ઘરમાં સાથે સાથે જીવીએ છીએ, પણ અમારી વચ્ચે કોઈ અદૃશ્ય દીવાલ ક્યાંકથી ફૂટી નીકળી છે, આ દીવાલ અભેદ્ય છે, આ અદૃશ્ય દીવાલ કદી તૂટશે નહિ એવો મને ડર છે. પરિણામે મારું મન ઉદાસ ઉદાસ થઈ ગયું છે, અમારા અદ્વૈતમાં મને વિશ્વાસ નથી રહ્યો, અમારું દામ્પત્ય જાણે હચમચી ઊઠ્યું છે. દામ્પત્યનું ખોખું રહ્યું છે પણ પ્રેમ ઓસરવા માંડ્યો છે.’