એની ફળશ્રુતિ એ થઈ કે તેઓએ પચાસ હજારથી એક લાખ સ્ત્રીઓના આત્મદહનની અતિશયોક્તિભરી અસાધારણ કથા ઉપજાવી કાઢી. રસપ્રદ વાત તો એ છે કે આ આખું કથાનક માત્ર બંગાળ પ્રદેશનું જ હતું જ્યાં સતીપ્રથાનું અસ્તિત્વ જ ન હતું. સતીપ્રથા અને જૌહર એ મુખ્યત્વે માત્ર ઉત્તર ભારતમાં પ્રચલિત હતા અને ખાસ તો રાજસ્થાન પૂરતા સીમિત હતા. એટલે સતીપ્રથા વિશે પુરાવા આપતો આંખે દેખ્યો અહેવાલ એ બતાવે કે જો ખરેખર સતી થવાના કોઈ જૂજ બનાવ બન્યા હોય તો તે મોટે ભાગે રાજસ્થાનમાં જ બન્યા હોય. પણ બંગાળમાં સ્થિત બ્રિટિશ લોકો બંગાળમાં સતી થવાની બાબતે સનસનાટીભરી વાર્તાઓ ઉપજાવવા મંડ્યા અને એને કારણે “અત્યાચાર સાહિત્ય”નું નિર્માણકાર્ય પુરજોશમાં ચાલ્યું. હકીકતમાં ભારત સ્વતંત્ર થયા પછી સંપૂર્ણ ભારતમાં સતી થવાના ચાલીસ બનાવ બન્યા છે જેમાંથી બે તૃતીયાંશ બનાવો રાજસ્થાનમાં બન્યા અને બંગાળમાં એકે ય નહીં. એટલે પરંપરાગત કથાનક આપણને એમ દર્શાવે છે કે જે ઘડીએ બેન્ટીકે સતીપ્રથા નાબૂદ કરી તે જ ઘડીથી સંપૂર્ણ બંગાળમાં સતીપ્રથા બંધ થઈ ગઈ.