અને એક દિવસ અચાનક સાક્ષીની આંખો જાણે બોલકી થઈ ગઈ. આજે રોજ કરતા એ કંઈક જૂદી જ જણાય રહી હતી. તેની આંખો સૂજેલી હતી, વાળ અને કપડાં પણ ચોળાયેલા હતાં જાણે ગઈકાલ રાતનાં જ કપડા પહેરી રાખ્યા હોય એમ લાગતું હતું. આજે તેના હાથમાં રોજ જે લાલ કલરનું પર્સ હોય છે તેની જગ્યાએ કાળી રૂફસેક બેગ હતી. ટ્રેનમાં પ્રવેશતા, પોતાની જગ્યા પર બેસતાં પહેલાં તેણે રૂફસેક લગેજ સ્ટેન્ડ પર મૂકી. પરંતુ રોજ જેમ તે પોતાના ફોન સાથે હેડફોન્સ જોડી કાનમાં ભરાવી દેતી હતી, તેવું આજે તેણે નહોતું કર્યું. કારણ કે તેના હાથમાં હેડફોન્સ જ નહોતા. બસ તે નીચુ જોઈને બેઠી રહી. ન જાણે કેમ પણ આજે તેના પરથી મારી નજર હટવાનું નામ નહોતી લઈ રહી, મને એ વાતનો પણ ખ્યાલ નહીં રહ્યો કે આ રીતે કોઈક છોકરી તરફ એકીટસે તાકી રહેવું એને ખરાબ મેનર્સ કહેવાય. આજે મારા હાથમાં પકડાયેલા પુસ્તકનું એકેય પાનું પલટાયું નહીં અને ફરી પાછું બુકમાર્ક એ જ જગ્યાએ મૂકાઈ ગયું જ્યાં એ પહેલાં હતું.