બાર વાગ્યા પહેલાં તો તળેટીમાં પહોંચી જ ગયા. તડકો મીઠો હતો અને દિવસ હૂંફાળો. અમે પગથિયાં ચડવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે એના કપડામાં છાંટેલા પરફ્યુમને કારણે વાતાવરણ જરા વધુ માદક બન્યું. બળતરા થોડી થોડી થતી હતી, પણ હજુ તો ઘણે લાંબા સુધી જવાનું હતું; એટલે એને યાદ રાખ્યે શું વળે ? એ બળતરા ભૂલી જવી જ રહી. મનને બીજે પરોવવું જ રહ્યું. એને મારાથી ચાર-છ પગથીએ આગળ જવા દેતો હતો અને પછી એના પૂરા દેહનું દર્શન હું પી લેતો હતો. પગથિયે પગથિયે એ કદમ મૂકતી અને એની કમરનો વળાંક તીરછો થતો. ભૂપત સાચો હતો. હું અપ્સરાને જ પરણવાનો હતો. આ શરીર મારું થવાનું હતું – મારું જ. આખા જગતમાં મારું એકલાનું જ. થોડા રંજને પાછળ ધકેલીને પણ એ ગુમાન આગળ નીકળી જતું હતું. મારી, મારી એકલાની જ. બસ !