જન્િતા ું ાથે, એ જાગૃત જેવો થઈ જાય છે. ને તે ાથે, એની સ્મૃ મત પણ જતી રહે છે. (તેથી િન ઠયને પૂવમભવોની યાદન ું ભાન રહેત ું નથી). (૧૭) આ ત્રણયે ડકો પ્રાણરપી અક્ગ્ન વડે ફુંટાય છે. ત્યારે, એ દેહનો ારભાિ બળીને જ્વાળા કે ધ િાડો, કે ભસ્િ થઈ જાય છે. (12/76) (૧૮) કિો તથા વા ના અન ાર એ જીવ ગચતાના આિની જ્વાળા ાથે જોડાતાું, દેવલોકને પુંથે પડે છે. એ કિામન ાર ધ િાડારપ થાય, ત્યારે ચુંદ્રલોકને િાિે ચઢે છે. ને મપતૃલોકિા ુંપહોંચે છે. પણ એ જીવ રાખોડીિાું જ ભરાઈ રહે, (એટલે કે એની વા નાઓ ાવ અધિ ું ારી હોય) તો એ અધોિાિમને રસ્ત ે ચાલે છે. કીડા, ફુંદા, પતુંિીયા વિેરેના ભવ પાિે છે. (૧૯) જ્વાળાને િાિે જતાું, એ જ્વાળાદ્વારા હદનનો, હદનિાથુંી અજવાગળયાનુંો, ને અજવાગળયાિાથું ી ડાબી તરફ જતા ું છ િા ી ઉિરાયણ કહેવાતા સૂયમના પુંથોનો ઉજળો ભાવ ધારણ કરે છે. એ છ િા ીિાથુંી એને ભાવ વુંત્ રનો થતાું, એ સૂયમલોક, કે જે ુંપૂણમ વખમરપ છે, ત્યા ુંપહોંચ્યો જાણવો. એ સ્વિમન ું દ્વાર છે. (૨૦) ધ િાડારપ થતાું, એ ધૂુંધળો (અમવદ્યાિય) જીવ અંધારી રાત, અંધાહરય ું પખવાહડય ું, પછી જિણી (દગક્ષણ) ની ડકે ફુંિાઈને છિા ી દગક્ષણાયનનો ધ ુંધળો ભાવ કરતો, “મપતૃલોક” કહેવાતા યિલોકિાું પહોંચે છે. ત્યાથુંી એ (જો અમ ક જાતનાું પ ણ્યકિોવાળો હોય તો, જરર મ જબ નરક ભોિવીને પછી, એ પ ણ્યોનાું ફળ ભોિવી લેવા િાટે) ોિલોકનો ભાવ પાિે છે. ને એ “સ્વિમવા ી” કહેવાય છે. (૨૧) આ ઉધ્વમ કહેવાતો લોક પણ, છે તો (સ્વરપના જ્ઞાન વિરનો, વા નાઓથી ખદબદતો) અંધાહરયો જ. એ તરફ જીવ, મનદ્રાધીન અચેત જેવો ચાલ્યો જાય છે. એ ટાિલોક (મપતૃલોક) પહોંચે, ત્યારે, સ્વપ્ન જેવી એની અવસ્થા