એ સ્પર્ધામાં મેડલ જીતવા સાથે જ શરૂઆત કર્યા બાદ દીપાની સામે સ્પોર્ટ્સનું એક આખું વિશ્વ ખૂલી ગયું. તેમની ફિઝિયોથેરપી તો ચાલુ જ હતી. ત્યાર બાદ ડૉક્ટરની સલાહ હેઠળ સ્પોર્ટ્સને અનુલક્ષીને તેમની ફિઝિકલ ટ્રેઇનિંગ શરૂ થઈ. તેમની ઑપરેશન કરાયેલી નબળી કરોડરજ્જુને વધુ કોઈ નુકસાન ન પહોંચે અને હાડકાં કે સ્નાયુઓનું કોઈ પણ જાતનું ડિસલોકેશન ન થાય એનો પણ ખ્યાલ રાખવાનો હતો. જોકે એક વાર આ સ્પોર્ટ્સની ટ્રેઇનિંગ શરૂ થયા બાદ એમાં પૂરેપૂરું ધ્યાન આપવા માટે તેમને પોતાનો રેસ્ટોરાં અને કેટરિંગનો બિઝનેસ ભારે હૈયે બંધ કરવો પડેલો. પરંતુ એક વાર સ્પોર્ટ્સના મેદાનમાં ઊતર્યા બાદ દીપાએ ક્યારેય પાછું વળીને જોયું નથી. તેમણે ગોળાફેંક (શૉટ પુટ), ડિસ્કસ થ્રો, ભાલાફેંક (જૅવલિન થ્રો) અને સ્વિમિંગમાં માત્ર રાષ્ટ્રીય જ નહીં પણ આંતરરાષ્ટ્રીય સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લેવાનું શરૂ કર્યું. ભારત ઉપરાંત દોહા, દુબઈ, બર્લિન, બીજિંગ, ક્વાલા લમ્પુર, ન્યુ ઝીલૅન્ડ જેવાં સ્થળોએ યોજાયેલી આ રમતોની આંતરરાષ્ટ્રીય સ્પર્ધાઓમાં દીપાએ એટલાબધા મેડલ્સ જીત્યા છે કે એ ગણાવવા બેસીએ તો અલગ પાનું ફાળવવું પડે. ૨૦૧૦માં ભારતમાં યોજાયેલી કૉમનવેલ્થ ગેમ્સમાં પણ તેમણે ભાગ લીધેલો અને શૉટ પુટની સ્પર્ધામાં છઠ્ઠા નંબરે આવેલાં. ત્યાર પછી ૨૦૧૨માં લંડન ખાતે યોજાયેલી ઑલિમ્પિક્સમાં દીપાને માત્ર એટલા માટે સ્થાન નહોતું મળ્યું કેમ કે ભારતને માત્ર ૧૦ જ ખેલાડીઓ મોકલવાની છૂટ મળેલી. એનો બદલો તેમણે આ વખતની રિયો પૅરાલિમ્પિક્સમાં ભાગ લઈને વાળી દીધો છે. ગોળાફેંક જેવી તાકાતની કસોટી કરી લેતી સ્પર્ધામાં આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે ભાગ લેવો, એ પણ ૪૫ વર્ષની ઉંમરે અને પૅરાપ્લેજિક હાલતમાં, એક ટકો પણ સહેલું કામ નથી. જો આ વાતની પ્રતીતિ કરવી હોય તો માત્ર ખુરસીમાં બેસીને વજનમાં અત્યંત હળવા એવા એક રેગ્યુલર ક્રિકેટ-બૉલનો થ્રો કરવાનો અખતરો કરી જોજો. દીપાએ આ અત્યંત દળદાર ગોળાને ૪.૬૧ મીટરના અંતર સુધી ફેંકી બતાવીને આ મેડલ જીત્યો છે.