આટલું વિચારતા જ મારી અંદર દયાનો મોટો ધોધ છૂટ્યો. દયાછલક આંખે એના સામે જોયું તો એ બાઘામંડળની જેમ સામે હસી પડ્યો. પછી હથેળીમાં જરદો-ચુનો લઈ ચોળવા માંડ્યો. નાતના આગેવાન તો મારે ત્યાં જમવાના હતા. કૃપાશંકર એમને મૂકવા આવ્યો હતો. કંઈ જમાડ્યા વગર પાછો કઢાય ? ના બને, ના બને.