શોભા ક્યારેય એ મકાન તરફ ન જતી. પોતાની અગાશી પર ઊભી રહીને એની દીવાલોમાં પડી ગયેલી તિરાડોને જોયા કરતી. જાણે કોઇ પોતાની પીડા બતાવી રહ્યું હોય એવું લાગતું. આંગણાનો ગૅટ અડધો જમીનમાં ખૂંપી ગયો હતો. બારી બારણાં સડવા લાગ્યા હતા. ઠેર ઠેર જંગલી વેલા અને છોડ ઊગી ગયા હતા. શોભાને એ મકાન સતત પોતાની તરફ ખેંચ્યા કરતું હોય એવું લાગતું. ક્યારેક અગાશી પર બેઠા રહીને સાંજે કલાકો સુધી એ મકાનને જોયા કરતી. વિચારોમાં મન ક્યાંય દૂર સુધી ફરી આવતું. ઉદાસી ઘેરી વળતી. રાકેશ બેંકથી ઘરે આવતો. પછી ક્યાંય સુધી ટીવી જોયા કરતો. શોભા વિચારોમાં રસોઇ બનાવતી. એના મનમાં એ ખાલી મકાન અજંપો જ્ન્માવીને ચાલ્યું જતું. રાકેશ જમતાં જમતાં ઊભડક મને આડી અવળી વાતો કરતો. શોભા ગરદન હલાવ્યા સિવાય કશું ન કરી શકતી. જમીને રાકેશ પોતાના કામે લાગી જતો. બન્ને વચ્ચેનું મૌન લંબાયા વિના જ તૂટી જતું. કોલેજનો મિત્ર નિકેત શોભાને ચીડાવવા કહેતો એ યાદ આવી જતું. “તારો પતિ સારા નસીબ લઇને જન્મો હશે.” એ રાકેશને જોયા કરતી. અંદરથી અજાણ્યો વંટોળ આવીને હચમચાવી જતો. ત્યારે એ પોતાની જાતને પેલું ખાલી મકાન સમજતી. જે કેટલાય સમયથી ખાલી છે. એના આંગણામાં બહારનો કચરો ભરાઇ ગયો છે. દીવાલો તડકામાં શેકાઇને તરડાઇ ગઇ છે. જ્યારે એની અંદરનું બધુ અકબંધ છે. સ્થિર થઇ ગયેલા સમયની બંધિયાર વાસ લઇને એ મકાન ઊભું છે. ઘણીવાર અફસોસ ઘેરી વળતો કે આ ઘરના બદલે પેલું મકાન લીધું હોત તો…!!