આ વિષયે “ચંદ્રવિચારધારા” એટલી જ છે કે….માનવ દેહનું ગ્યાન ધીર ધીરે વધ્યું જ છે એ એક સત્ય હકિકત છે. જુની આર્યુવેદીક ઉપચારોની પ્રથાનું કારણ છે રીશીમુનીઓ કે “ફીલોસોફરો”ની નવું જાણવાની ધગશ. એવી ધગશના કારણે જ “એલોપથી”નો જન્મ થયો હતો. “કુદરતી સારવાર” કે “આર્યુવેદીક સારવાર”પણ આ મહાવિગ્યાનનો અંસ છે. એલોપથીની દવાઓ પ્રથમ વનસ્પતીમાથી ..દાખલારૂપે “ડીજોક્સીન”(Digoxin) જે હ્રદય માટે વપરાય છે….મુળ પદાર્થમાં કયો તત્વ ફાયદો આપે છે એની જાણ માટેની આશાઓના કારણે રસાયણ તત્વો કે “કેમીકલ”(Chemical)સ્વરૂપ જાણવા મળતા, નવી એલોપથી ગોળી કે “ઇનજેક્શન”(Injection)નો જન્મ થયો. અહી માનવ જ્યારે “ફક્ત દવા”ના આધારે જીવન જીવવા નિર્ણય કરે ત્યારે એ એક મોટી ભુલ કરે છે. માનવદેહ એટલે >>>શરીર + મન + આત્મા. દવા ફક્ત મોટે ભાગે શરીરને સહાય કરે, અને કદાચ મન પર “થોડી” અસર કરે, પણ આત્મા પર તો નહી જ ! જ્યારે “યોગ” કે મનન (મેડીટેશન) નો સહારો લેવાય ત્યારે એ જરૂર આત્મા નજીક પહોંચવા માટે સહાયરૂપ બને છે…..આથી જ આર્યુવેદીક ઉપચારોમાં દવા સાથે આવો સહકાર લઈ શરીર સુધારો કરવાનો આગ્રહ છે…અહી, આર્યુવેદીક ઉપચાર સાથે “પરેજી”નાનામે ખોરાકને મહત્વ આપે છે…ખોરાક વિષે એલોપથી તંદુરસ્તી માટે ભાર મુકતી ના હતી..પણ હવે ખોરાકના જુદા જુદા તત્વો (કારબોહાઈડ્રેટ…ફેટ…પ્રોટીન)( Carbohydrates, Fat& Protein) જાણી, થોડી સલાહો આપવા શરૂઆત કરી છે….પણ ખોરાકનું તત્વ જાણકારી ભલે હોય પણ જુદા જુદા પદાર્થો જુદી જુદી અસર કરે તે માટે “અગ્યાનતા” ધરાવે છે…દાખલારૂપે કોઈ “ક્ફ”(Cough) તો કોઈ “એસીડીટી”(Acidity) પેદા કરે…..અને મુખ્ય વાત તો એ કે ખાવામાં “નિયમીકતા”અગત્યની ગણાય !