(૫૦) એ (આત્મા-પરમાત્માના અર્થાત્ બિંબ-પ્રતિબિંબના) સંયોગ સમયે, પ્રાણ તો, પૂર્વવત્, રાજધાનીની સેવા અને રક્ષા કરતો રહે છે. જ્યારે અહંકાર, પ્રધનમંડળ સહિત, હ્રદયના આવરણથી પુનઃ નીકળીને (પોતપોતાને સ્થાને) પ્રસરી જાય, ને મસ્તક (રૂપી દફતર) માં પહોંચી જાય, કે તરત જ્ઞાનેન્દ્રિયો તથા કર્મેન્દ્રિયો પણ ઝટપટ બહાર આવીને, પોતપોતાની કચેરીઓમાં પોતપોતાનાં કામકાજો સંભાળી લેવા તૈયાર થઈને ફરજ ઉપર હાજર થઈ જાય છે. અને વિશ્વકુમાર (જીવાત્મા) પિતાની સોડેયમાંથી નીકળીને, પ્રતિબિંબની જેમ, પહેલા અહંકારમાં, પછી બુદ્ધિમાં, પછી ચિત્તમાં, ને પછી નાક-કાન-આંખની કચેરીઓમાં પહોંચી જાય છે. એ સર્વના સંરક્ષણ કાજે, પિતા (પરમ ચૈતન્ય પરમાત્મા) ની સાથે મેળ રાખીને (એટલે કે પોતાની બધી સત્તા તેની પાસેથી મેળવતો રહેતો,) રક્ષકપણું કરે છે, ને