'માં' નો બાળક પ્રત્યેનો પ્રેમ એટલે વાત્સલ્ય.....બાળકમાં નથી કોઈ પાત્રતા, નથી કોઈ યોગ્યતા, એ બાળક નથી કાંઈ પૈસા કમાઈને લાવ્યો, નથી કોઈ યુનીવર્સિટી સર્ટીફીકેટ લાવ્યો કે નથી કોઈ ગોલ્ડમેડલ લાવ્યો, પણ છતાં ““માં” બાળક ને પ્રેમ કરે છે. બાળક બિલકુલ અપાત્ર, અબોધ, અસહાય છે. છતાં ‘માં’ નું વાત્સલ્ય સદા વરસતું રહે છે. તેમ ભક્ત પણ પ્રભુને કહે છે, હું અયોગ્ય છું, હું અપાત્ર છું, હું અબુઝ છું, હું અસહાય છું. બીજું કઈ આપવાની વાત તો દૂર રહો, અરે! લેવાની યોગ્યતા પણ મારામાં નથી. છતાં પ્રભુની અનરાધાર કૃપા મારા પર વરસે છે. હમેશાં માટે અવિરત પણે......ફક્ત શરત એક જ છે, જેમ બાળકની દુનિયામાં ‘માં’ સીવાય બીજું કોઈ નથી તેમ ભક્તની દુનિયામાં પ્રભુ સીવાય બીજું કોઈ ના જોઈએ. બાળકને કાંઈ પણ થાય તો તેની પાસે એક જ પોકાર છે ““માં””......એ પોકારી શકે છે, રડી શકે છે, તેમ ભક્ત પણ પરમાત્માને પોકારી શકે છે અંતરથી, રડી શકે છે ભીતરથી, બધી જ લાગણીઓનો એક જ સંબંધ છે, પરમ પાવન પરમાત્મા. આવા ભીંજાયેલા ભક્તો પ્રભુની કૃપધારાની વૃષ્ટિમાં ભીંજાતા રહે છે.