ગાંધીજીને પોતાની મહત્તાની કેટલી મોટી કિંમત ચૂકવવી પડી હશે તેનાં અનેક ઉદાહરણો આપી શકાય. એક પ્રસંગ છે બીજી રાઉન્ડ ટેબલ પરિષદમાં ગાંધીજી ગયા. તે વખતનો સ્ટીમર મારફતે વિલાયત જવા ગાંધીજી જે ગાડીમાં મુંબઇ જવા નીકળ્યા તે સુરત સ્ટેશનેથી રાતે લગભગ ત્રણ અરસામાં પસાર થવાની હતી. એ વખતે હું સુરતની સિટી કોંગ્રેસ કમિટીનો પ્રમુખ હતો. અમે બધા એમને સફળ સફર ઇચ્છવા સ્ટેશને ગયા. સ્ટેશન પર તો માણસોની પ્રચંડ મેદની જમા થઇ હતી, ને ગાંધીજીની જયઘોષણાથી આખું સ્ટેશન ધમધમી ઊઠયું હતું. ગાડી સ્ટેશનમાં પ્રવેશતાં તો જયઘોષણાનો ઘોંઘાટ માઝા વટાવી ગયો. ગાંધીજી જે ડબ્બામાં હતા તેની બારીઓ બંધ હતી, પણ પાસેના કંપાર્ટમેન્ટમાંથી મહાદેવભાઇ બહાર ડોકું કાઢી લોકોને અવાજ ન કરવા વીનવતા હતા. બાપુ ઊંઘી નથી શક્યા એવું બહુ આર્દ્ર સ્વરે લોકોને સમજાવવા તેમણે ઘણી મથામણ કરી, પણ ગાંડા લોકોએ ગાંધીજીના કંપાર્ટમેન્ટની બારી હચમચાવી દીધી. બારી ખોલી ગાંધીજીએ પોતાનું રૌદ્ર સ્વરૂપ દાખવ્યું, ‘કેવો અવિનય ! પરોઢે ભગવાનનું નામ હોય કે ગાંધીજીની જય ?’ને એટલામાં મારા પર નજર પડતાં તેમનો અવાજ વધુ સખત બન્યો, ‘તમે પણ આવ્યા છો? તમારે તે આવવાનું હોય કે અહીં આવતા લોકોને રોકવાનું હોય? આ રીતે તમે સ્વરાજ લાવવાના છો !’ અમારી લજ્જા ને ગ્લાનિની સીમા રહી નહીં. શુભેચ્છા માટે આણેલા સૂતરના હાર હાથમાં રહ્યા ને ધરતી માર્ગ આપે તો સમાઇ જઇ આમાંથી છુટકારો મેળવીએ એવી મનની સ્થિતિ થઇ. આ તો એક સ્ટેશન પરના અત્યાચારની વાત થઇ. આવું ભરૂચ, વડોદરા આદિ સ્ટેશનોએ તો થયું જ હતું, પણ જે જે સ્ટેશને એ ગાડી ઊભી રહી તે દરેક સ્ટેશને આ હેરાનગતિ વેઠવી પડી હતી.’