તેને મળે છે એક નટખટ નિર્ભય ચારણકન્યા સાંસાઇ કે જેણે સિંહબાળ રમાડ્યા છે અને આજે પણ પોતાની ઝાંઝરીથી બાળસખી સિંહણ રમજાનાના બચ્ચાઓને રમાડી લે છે. તે તો શહેરીપણાના તોરમાં રખડતા ચિત્રકારને કહી દે છે, ’આ ગ્યર છે. બાપાનું ઘર નથ્ય. આમ મન ફાવે ત્યાં ખોડાઇ નો જવાય.’ ભલભલા લાટ સાહેબોનેય લઇ નાખે એવી સાંસાઇના સમીકરણો કંઇક જુદા છે. કથામાંના એક બીજા પાત્ર આઇમાના શબ્દોમાં કહીએ તો ’ગય્‍રના પાણાથી લયને માણાં સ્‍હુધીના સ્‍હૌની સંત્યા.’ ચિત્રકારને તે પૂછે છે, ’બીજાંના ઘરમાં જૈને આખો દી ઈ સ્‍હું કરેસ ઈ જોયા કરે ઈનેં જંગલી કેવાય કે ઘરધણીને?’ (સાચું કહું તો આ વાક્ય વાંચ્યા પછી મને ક્યારેય પણ ગીરમાં વિહરતા વનરાજને જોવાની ઇચ્છા નથી થઈ!)