રવિની સાંજે કેવડિયાની ધરમશાળામાં ઉતારો મેળવી સોમની સવારથી રોજ અહીં પહોંચી જતા. અહીંની વ્યવસ્થા જોઈને બીજા દહાડાથી દેવયાનીનેય લાવતા થયા. તે સ્થિર બેસી ન રહે; પણ અર્શ તેને કિનારે ફરવા લઈ જાય, બરફગોળો ખવડાવે એમાં તે ખુશ! તેને લીધે તો અમે ખુરસીને બદલે મંડપથી દૂર, વૃક્ષની છાયામાં શેતરંજી પાથરી બેસતા. એમાં આજે પતંગિયા પાછળ તે અણધારી મંચ તરફ દોડી, પણ મહારાજે તેની તરફણ કરી એ ઘણું કહેવાય. આમ પણ ઓમકારનાથની વાણીમાં જાદુ છે. કથા કહેવાની તેમની લઢણ અને૨ી છે. શાjાોની કેવી અગાધ સમજ છે તેમને. વ્યાસ૫ીઠ પરથી અમે તો તેમને નહીં દેખાતા હોઈએ, પણ તેમનું તેજ અમને તો દૂરથી વર્તાય છે. અર્શ પણ કહેતો થઈ ગયો : નાની, આમાં તો મનેય મજા આવે છે! એ કથાકારની જ સિદ્ધિ ગણાય. અત્યારે તેમણે દેવયાની માટે ગમે એમ ન બોલવા કહ્યું એમાં તેમની સૂઝનાં જ દર્શન થાય છે!