જે લોકોને આ વાર્તા ન ગમી હોય કે અરુચચીકર લાગી હોય તો તેમાં તેમની આજુબાજુમાં નજર નાંખવાની ટેવ જ નથી. આજે પણ હજી ઘણા જુના જમાનાના અર્ધભણેલાં માબાપ છે, જેનો ધ્યેય એકજ છે, દીકરીને ઝટ ઠેકાણે પાડો. નાના શહેર કે મોટા શહેરમાં બધા માબાપ દીકરીને વધારે ભણાવી શકવાની શક્તિમાં હોતા નથી. અને દીકરીને જરૂર પડ્યે પગભર થઈ શકે તેવું ભણાવી શકતા નથી અને પછી દીકરીને અસમતોલ વર જોડે પરણાવીને દુઃખીજ કરતાં હોય છે. આ વાર્તામાં વરે શું સુખ આપ્યું કે રક્ષા તેની પરવા કરે? જો તેના ઘરે હોત તો આવું માન મળત?