જોકે બાજીરાવ મસ્તાની પર આપણે આખું મુંબઈ-પુણે ઓવારી જઈએ એવી મહાન ફિલ્મ તો નથી જ. છેલ્લા લગભગ દોઢ દાયકાથી સંજય ભણસાલી આ ફિલ્મ બનાવવા માગતા હતા, પરંતુ મેળ પડ્યો નહીં અને વચ્ચે તેમણે ‘દેવદાસ’થી લઈને ‘રામ-લીલા’ બનાવી કાઢી. કદાચ એટલે જ આ ફિલ્મમાં ‘પિંગા’ કે ‘મોહે રંગ દો લાલ’ જેવાં ગીતો પર ‘દેવદાસ’ની, મલ્હારી પર ‘રામ-લીલા’ના ‘તતડ-તતડ’ની અને રણવીરનાં ડ્રામૅટિક મૉનોલૉગ્સમાં ‘રામ-લીલા’નું સ્પક્ટ રિપીટેશન દેખાય છે. ઈવન એક તબક્કા પછી બિનજરૂરી રીતે ખેંચાઈ જતી આ ફિલ્મ ધડ દઈને ‘દેવદાસ’ના ખાનામાં જઈ પડે છે. વિરોધનો ભય હોય કે કેમ પણ બાજીરાવ અને મસ્તાનીનો રોમૅન્સ જોઈએ એવો ખીલ્યો નથી. સાબિતી વગર સ્વીકારી લેવાના પ્રમેયની જેમ આપણે બન્નેને પ્રેમમાં પડેલાં સ્વીકારી લેવાનાં રહે છે. ઈવન આ ડ્રામૅટિક ફિલ્મનો ક્લાઇમૅક્સ પણ કોઈ આર્ટ-ફિલ્મ જેવો લાગે છે જે તડ ને ફડવાળા દર્શકોને પૂરેપૂરો ગળે ન પણ ઊતરે.