‘મફત એટલે મૂલ્યહીન’ એવી માનસિકતા આપણા આયોજકોએ દઢ કરી દીધી છે. જે વસ્તુ મફત મળે છે તે ગમે તેટલી મૂલ્યવાન હશે તો પણ આખરે તો એ મૂલ્યહીન જ લાગશે. આપણે ત્યાં એવા હોલસેલ વક્તાઓ છે જેઓ મફતમાં ગમે ત્યાં માઇક પકડવા માટે ખડા રહી જાય છે! પોતાના ઘરથી વ્યાખ્યાનના હોલ સુધી જવા-આવવાનું ભાડું પણ પોતે ભોગવતા હોય એવા વક્તાઓ આપણને કોઈ નવા વિચાર આપી શકે એ વાતમાં માલ નથી. સૂંઠના ગાંગડે ગાંધી બની બેઠેલા આવા વક્તાઓ નવું વાંચવા, વિચારવા અને નવા સંજોગોને સમજવાની કશી તૈયારી પણ કરતા નથી! આવા છીછરા અને દંભી વક્તાઓની મોટી જમાતને કારણે સારા અને વિદ્વાન વક્તાઓની ઉપેક્ષા કે તેમનું અવમૂલ્યન હંમેશાં થતું રહ્યું છે. એની ખોટ આખરે તો સમગ્ર સમાજને પડતી હોય છે. ગરજુડા આયોજકોને મફતના વક્તાઓ જોઈએ છે અને મફતના વક્તાઓને પોતાને પ્લેટફોર્મ આપી શકે એવા ગરજુડા આયોજકોની જરૂર હોય છે. આયોજકોને ભોળા અને શ્રીમંત દાતાઓની ગરજ રહે છે.