મૂળજીએ શેઢે આવી રાશ ખેંચી ન ખેંચી ત્યાં પોરો ખાવા ટેવાયેલા બળદ ઊભા જ રહી ગયા. તાપમાં હાંફતા બળદોની કૂખમાં હાથ હાથ જેવડા ખાડા જોઈ મૂળજીથી સડક સામે જોવાઈ ગયું. નેણું હજી દેખાતી ન હતી. બે-ત્રણ ક્ષણ ઊભા રહી પહેરણની ચાળથી ચહેરો લૂછ્યો. પછી રાશ હળમાં ભેરવી નીચે બેસી તેણે બીડી સળગાવી. બીડી પીતાં પીતાં તેની નજર ખેતરની સમથળ છાતી પર ફરી રહી. ધરતીની રહીસહી રસાંગ પર ટકેલો મોલ અત્યારે તડકા સામે ડોકું ઢાળી નામી પડ્યો હતો. મૂળજીએ બીડીનો એક લાંબો કસ લઇ હળથી નીકળેલો એક ઢેખાળો હાથમાં લઇ દબાવી જોયો. કોરીકટ માટી ફસકી પડી. મૂળજીએ બીડીના ધુમાડા ભેગો ધગધગતો નિશ્વાસ છોડ્યો. તેણે આંખો ઝીણી કરી આભ સામે મીટ માંડી. આભમાં સૂરજ આંખો કાઢતો હતો. ક્યાંય વાદળની ફોતરીય નજરે ચડતી ન હતી. તેણે ડોકું ઘુમાવી ચારે ક્ષિતિજોય તપાસી જોઈ, પણ ચોમેર તડકાથી ઝાંખા પડી ગયેલા કાપડ જેવું આકાશ ફેલાઈને પડ્યું હતું. મૂળજીએ નિરાશાથી માથું ધુણાવ્યું. એ મનોમન બોલ્યો – બસ હવે વરસાદ ન આવે.