ગુજરાતી ફિલ્મુત્સવની શ્રેષ્ઠ ફિલ્મ, જે કદાચ આજ સુધીની શ્રેષ્ઠ ગુજરાતી ફિલ્મ છે, કદાચ રાષ્ટ્રીય કક્ષાની કે સંભવત: વિશ્વ કક્ષાની ગંજાવર ગજાની ફિલ્મ છે, તેમાં પણ કરણની નજર પહેલી વાર સુપ્રિયા ઉપર પડે છે ત્યારે સ્લો...મો...શ...ન અને પાછળ સંગીતના સિસકારા! જંગલના આશ્રમમાં સુપ્રિયાનો રઇસ પોશાક! મુસ્લિમ બાબા કરણને જિંદગાનીનું ‘ગનાન’ આપે છે તે વખતે અને કાલેવાલી માતા કરન પાસે અંતિમ રહસ્યને સ્ફૂટ કરે છે તે વખતે ‘અદ્દલ નાટક’ના સીન ભજવાતા દેખાય છે. મનોજ શાહ અને કપિલદેવ બંને ડ્રામાધિરાજો પોતપોતાની રીતે ‘ઓક્કે’ છે, પરંતુ એક્ટરીની નોખી નોખી સ્ટાઇલના કારણે અકારણ જોડેલા જણાય છે. ‘રેવા’માં કરણ અને પુરિયા સૌથી વધુ સ્વાભાવિક છે. નાની ફિલ્મોમાં રમ્મત ગમ્મત સિવાય અને ફીચરમાં માનો કે ‘ઢ’ અને કંઈક અંશે ‘કરસનદાસ’ સિવાય નાટકનો કિનખાબી અંગરખો બધી ફિલ્મોએ ઓઢેલો છે.