સમયની ચારણીમાં દિવસો, મહિના અને વરસો ચળાતાં રહે છે. કોઈનું પણ શરીર હંમેશ માટે યુવાન નથી રહેતું. બાના શરીરમાં પણ હવે પહેલાંના જેવું જોમ કે સ્ફુર્તિ નથી, છતાં મનના ઉત્સાહ-ઉમંગમાં કમી નથી આવી, એમ કહો કે એમણે નથી આવવા દીધી. હૈયું બાળવા કરતાં હાથ બાળવા સારા – એમ કહી ઘરના બધાં જ કામ એકલે હાથે ઉપાડી લેતાં એમને કામ કરતાં અમારે રોકવા પડતાં. સગાં-સ્નેહીનાં સામાજિક કાર્યો હોય કે આકસ્મિક હોસ્પિટલનાં તેડાં, મરદની માફક અડધી રાતે આનાકાની વગર, સહાય કરવા સદા તત્પર રહેનાર, જીવનભર કેટલાયની હાશ લેનાર, કેટલાયનો ટેકો થનાર માતાની શારિરીક સ્વસ્થતા અને ખુદ્દારી અંત સુધી કાયમ રહે અને એમની હયાતિનો ઉત્સવ સદૈવ ચાલતો રહે એવી પ્રભુને પ્રાર્થના. માતા-પિતા ચોથી વાર અમેરિકા આવી રહ્યા છે, પણ અહીં આવવું એમને માટે ઉત્તરોત્તર મુશ્કેલ થતું જાય છે. એ ભાવજગતમાંથી આ રચનાનો ઉદભવ થયો ..