‘એમ કેટલાનું થાય ? આખો દેશ છલકાય છે આવા અસંખ્યથી. વધારે તો દૂર, બે, પાંચનું સરખું થાય એટલી તાકાત છે તારી ? ને છે કેટલો વખત ? મારી પાસે તો નથી, એટલે આઈ પ્રીફર ટુ કીપ અવે. તારી પેઠે અટવાવવાનું મને ન ફાવે.’ આ દલીલનો વિષય નહીં એટલે આભા ચૂપ. દસેક મિનિટ વહેલાં નીકળાયું એનો હરખ કરતી એ લગભગ ઊડતી હોય એમ પગથિયાં સુધી પહોંચી ગઈ. એ પોતે ત્યાં પહોંચે એ પહેલાં તો એની આંખે પેલા ખૂણા સુધી દોટ મૂકી. એ કેમ ક્યાં દેખાતી નહોતી ? કદાચ જગ્યા બદલી હોય અથવા તો કંઈક લેવા-કરવા ગઈ હોય. આમતેમ જોયું, છાપાં લઈને બેસતા ફેરિયાને પૂછી જોયું, પાનના ગલ્લે પણ પૂછ્યું. નથી દેખાઈ આજે. સીધો ને સટ જવાબ. કોઈ જબરદસ્તીથી તાણી ગયું હશે ? ગર્ભ પડાવવા મારપીટ કરી હશે એનાં સગાંઓએ ? જે માણસ જવાબદાર હશે એણે મારી નાખી હશે એને ? – બધા વિચારો અવળા અને ભયંકર. સવારે અનુભવેલી ઉત્તેજના હતાશાના અંધારા બોગદામાં દાખલ થઈ ગઈ. આ બાબતમાં હવે કંઈ કરી નહીં શકાય. પૂરી તપાસ માટે અડધો દિવસ કાઢવો પડે, તે ક્યાંથી લાવવો ? અને એ પણ એકલાં ન થાય, મદદ જોઈએ.