એમાં એક ગામને પાદર્ય ભામણ પોરો ખાવા બેઠો. ન્યાં કણે બાર-તેર વરહની સોકરીયું ઘોલકા કરીને ઘર-ઘર રમતી’તી. એમાંથી એક સોડીયે જોરથી બાકીની બધ્યુંને કીધું. ‘એ ભાય હું કોઈનું ઘર નથી બગાડતી, કોયે મારું ઘર નો બગાડવું.’ ભામણ હાંભળીને મલકાણો. ઊભો થઈને પાંહે ગ્યો. ‘એ બેનુ, દીકરીયું, મને જરાક ભામણનું ખોયડું દેખાડશો ? આઘેથી હાલ્યો આવું સું ને થાક્યો સું ઠીકાઠીકનો….’ ઓલી રૂપકડી ને વટકબોલી સોકરી ઊભી થયને ક્યે ‘હાલો બાપા, મારા ઘર્યે. અમે ભામણ જ સીએ.’ હવે ભાય પેલાના જમલામાં તો સોકરીયુંને નાનેથી પૈણાવી દેતા. અટલે સોકરીયું બાર તેર વરહની થાય ત્યાં હંધી વાતે હુંશિયાર થઈ જાય. સોકરી તો ભામણને ઘર્યે લય ગઈ ને ખાટલો ઢાળીને ફળિયામાં બેહાડ્યો. પશી ઘરમાં જઈને કળશ્યો ભરીને ટાઢું પાણી લય આવી. ભામણે આમતેમ નજર કરતાં પૂશી લીધું, ‘ગગી, તારા માવતર ક્યાં બટા ?’