દૂરના સગાં સબંધીઓ અને નજીકના મિત્રો આવ્યા. શાંતિથી બધુ ઊકલી ગયું. ચાર કંધા પર ભાનુ જઇ રહી હતી ત્યારે સહેજે વિચાર આવી ગયો કે ચારેય કંધોતર પરાયા હતા. પોતાનું કહી શકાય એવું કોઇ ન હતું. એ દિવસો દરમ્યાન અનિલભાઇ સતત સાથે રહેલા. સૂર્યકાંતને ઘડીયે એકલા ન છોડતા પરંતું ભાનુના ગયા પછી સર્જાયેલા ખાલીપાએ બધુ બદલી નાખ્યું. આટલા વર્ષોથી જેને હડસેલતા આવ્યા હતા, નિયતી માનીને સ્વીકારી લીધુ હતું એ સત્ય હવે વિચારવા મજબૂર કરતું હતું. સૂર્યકાંત લગભગ નિઃસહાય બનીને એમાં સપડાઇ જતા. અંતે એમણે હારીને હકીકતો સ્વીકારી લીધી હતી. છતાંય પેલો ડંખ જેવો વિચાર કેડો મૂકતો ન હતો. ભાનુના ગયા પછી તો જીંદગીમાં કાંઇ રહ્યું જ ન હતું. અનેક્વાર મૃત્યુના વિચાર આવી ગયા પરંતું દરેક વખતે ભાનુની નનામી ઉઠાવી જનારા અજાણ્યા જેવા લાગતા સબંધીઓ દેખાતા અને પીડા વધવા લાગતી. જખ્મમાંથી પરુ નીકળે એમ સૂર્યકાંત અંદરથી કોહવાતા રહેતા. ભાનુની દરેક નિશાની એમણે દૂર કરી નાખી હતી. મોટાભાગની વસ્તુ સંકેલીને રાખી દીધેલી. દીવાલ પરથી ચાકળા અને વૉલપીસ ઉતરી ગયા હતા જેથી ભાનુ યાદ ન આવે.