‘સામાન્ય માનવ પોતાના સહબંધુઓને માટે જે સહન કરે છે તેને તે સહાનુભૂતિ અથવા કરુણા કહે છે. સુપ્રસિદ્ધ, સમકાલીન યોગી શ્રી પરમહંસ યોગાનંદ એને ‘આધ્યાત્મિક રીતે આણેલી માંદગી’ કહે છે. પોતાના મૃત્યુ પહેલાંના બે વરસના ગાળા દરમિયાન યોગાનંદ એ પ્રકારની માંદગી ભોગવી રહેલા. એમના શિષ્યોના કહેવા પ્રમાણે એમના મિત્રો તથા શિષ્યોની કેટલીક શારીરિક તેમ જ આધ્યાત્મિક આપત્તિઓને પોતાના શરીર દ્વારા ભોગવવાના સંકલ્પનું એ પરિણામ હતું. યોગાનંદજીએ એમની આત્મકથામાં એ સિદ્ધાંતને સમજાવતાં જણાવ્યું છે કે ઉચ્ચ કોટિના યોગીઓ અન્યના વ્યાધિને પોતાના શરીરમાં સંક્રાંત કરવાની આધ્યાત્મિક પ્રક્રિયાથી પરિચિત હોય છે. એક સુદૃઢ માનવ બીજા નિર્બળ માનવને એનો ભારે બોજો ઉપાડવામાં મદદરૂપ બનીને ઉપયોગી થઈ પડે છે. એવી રીતે એ આધ્યાત્મિક મહામાનવ પોતાના શિષ્યોનાં પૂર્વકર્મોનાં પરિણામોમાં ભાગીદાર બનીને એમના શારીરિક અથવા માનસિક ગુરુભારને ઘટાડી શકે છે. પોતાના ઉડાઉ પુત્રના મોટા ઋણમાંથી એને મુક્ત કરવા અને એની મુર્ખતાનાં માઠાં પરિણામોમાંથી એને બચાવવા એક શ્રીમંત પુરુષ થોડાક ધનને ગુમાવે છે તેવી રીતે, પોતાના શિષ્યોને દુઃખમુક્ત બનાવવા અથવા એમની પીડાને હળવી કરવા સદગુરુ એમની શારીરિક સંપત્તિના અમુક અંશની આનંદપૂર્વક આહુતિ આપે છે.’