‘જુઓ, ચાણક્ય, આપણે બીજું ઘર લઈ લઈએ. મારો તો આ ઘરમાં શ્વાસ રૂંધાય છે. તમારી પાસે સગવડ ન હોય તો હું મારા પપ્પાને કહું. એ મદદ કરશે. આપણે એક મોટો ફ્લેટ લઈને બંને ત્યાં રહેવા જઈએ. અહીં તો જાણે ખોડા ઢોરની પાંજરાપોળમાં રહેતા હોઈએ એવું લાગે છે.’ રાત્રે બેડરૂમમાં સુરંગીએ સંવાદ ચાલુ કરી દીધો. વિજયાની વ્યથા સાથે જાણે એને કંઈ નિસ્બત નહોતી. ને બોલવાની ભાષામાં ઔચિત્યનું પણ એને કોઈ બંધન નહોતું !