શ્રી લાલરામજીની ધારણ શક્તિ, વેદાંતનુ જ્ઞાન, વહેવાર, કુશળતા, ગંભીરતા અને શાંતિ જેવા ઘણા ગુણોથી મુર્તિ સમાન હતા. કહેવાય છે કે સ્વભાવના તેઓશ્રી એટલા શાંત હતા કે ન પુછો વાત! શ્રી ઇશ્વરરામજી મહારાજનુ શરીર નિવૃતિ પામ્યા બાદ બધા ગુરુભાઇઓએ મળી ઉત્સવ કર્યો, ગુણની પુજા સૌ કોઇ કરે છે. એમા ઉમર અથવા શરીર જોવામા આવતુ નથી. એ પ્રમાણે લાલરામજી ગાદી માટે એ વખતે યોગ્ય હતા. પરંતુ મહારાજશ્રીનો શિષ્ય સમુદાય બહોળો હોવાને કારણે મતમતાંતરો થાય એમા નવાઇ પામવા જેવુ નથી. શ્રી ક્ષેમદાસજી અને ઇશ્વરરામજીના વખતમા પણ એવુ જ હતુ. પરંતુ અપેક્ષા રહિત સંતો હોવાના કારણે પરનુ અને પોતાનુ કશુ બગાડ્યા સિવાય સેવાભાવના બતાવીને, અલિપ્તભાવે રહીને, સમુહથી દ્દુર રહીને, મુક્તિથી જીવન પસાર કરે ગયા. આશ્રમજીવનપણ વહેવાર દશામા જ ગણાય. વિરક સંત બાવાશ્રી જેઠીરામજીએ હમલાના સુતાર ભક્તે એક મકાન સંત સેવામા અર્પણ થયુ ત્યારે જ આગાહી કરી હતી કે, જંગલમા થતી એકાંતવાસી ભક્તિ હવે ઝૂપડાં સુધી આવી ગઇ છે, આગળ જે થાય તે ખરુ. મહાપુરૂષોના વાક્યો સત્ય જ હોય છે. અહી મતમતાંતર ઉગ્ર રૂપ લીધુ. વિવેડો કે નિર્ણય થઇ શક્યો નહિ એટ્લે મહારાજશ્રીની છબીને પછેડી ઓઢાડવામા આવી.