આપણા દેશમાં એવા વૃદ્ધોની સંખ્યા બહુ ઓછી છે જેના ચહેરા ઉપર રોનક હોય, જે એનર્જીથી છલોછલ હોય અને જે જિંદગી ભરપૂર જીવતા હોય. આખી જિંદગી તનતોડ મહેનત કરી હોય, ઘર અને પરિવાર માટે પોતાનાથી થાય એ બધું જ કરી છૂટ્યા હોય એવા લોકો જતી જિંદગીએ સાવ એકલા પડી ગયા હોય એવું અનુભવે છે. ડાહ્યા લોકો ભલે એવું કહેતા હોય કે મોટી ઉંમરે પણ મસ્તીમાં રહેવું જોઇએ, પોતાને ગમતું હોય એ કરવું જોઇએ, કંઇક શોખ પાળવો જોઇએ, જૂના મિત્રોને મળવું જોઇએ, જે કરવાનું બાકી રહી ગયું હોય એ કરવું જોઇએ, ખુશ રહેવા માટે કોઇ કારણ શોધવું જોઇએ પણ મોટી ઉંમરના બધા લોકો આવું કરી શકતા નથી. કોઇ કામ ન હોય. તબિયત પણ સરખો સાથ આપતી ન હોય, ઘરમાં કોઇ પાસે સમય ન હોય અને સમય કેમ પસાર કરવો એ સમસ્યા હોય ત્યારે ભલભલા વૃદ્ધો હતાશ થઇ જાય છે. એ લોકોને એવું ફીલ થાય છે કે અમારી તો કોઇને પડી જ નથી. પોતે જાણે વધારાના હોય એવું મહેસૂસ કરે છે. આખી જિંદગી મર્દાનગીથી જીવ્યા હોય એવા લોકો કોઇને કંઇ કહેતા નથી પણ અંદરથી શોષવાતા હોય છે.