થોડો સમય વહી ગયો. હવે તો, ગૌરીબેન ઘરની વાત ઘર બહાર પણ કહેવા લાગી. સૌ કોઈની સાથે ચર્ચાઓ કરતા કહેવા લાગ્યાઃ”અમારી વહુ મીરા તો એની નોકરીમાં બીઝી રહે, અને ઘરકામમાં હવે જોઈએ તેવું ધ્યાન ના આપે..અરે, કોઈ સમયે મારૂં અપમાન પણ કરે છે !”ઘર બહારની વાતો હંમેશા ફરી ઘરમાં જ આવે. મીરા આવા ખોટા આરોપોનું જાણી ખુબ જ નારાજ થઈ ગઈ, એણે ગૌરીબેનને પોતાની માતા સમાન ગણ્યા હતા. એની સહનશક્તિ ખુટી ગઈ હતી. એણે એક દિવસ હિંમત કરી કહ્યુંઃ” મમ્મી, દીકરો કે દીકરી એ તો ભગવાનની ભેટ છે. પરણ્યા બાદ, અનેકને ત્યાં સંતાન સુખ ના હોય. જેને એવું સુખ ના હોય તે જ સંતાન માટે આશાઓ રાખે ત્યારે એ ભલે દીકરી હોય કે દીકરો એઓ સમાનભાવે સ્વીકારવા તૈયાર હોય છે, અમારા ભાગ્યમાં બે દીકરીઓ છે તે પણ પ્રભુની જ ઈચ્છારૂપે છે. કનક અને મારા મનમાં તો દીકરી તો ઘરની લક્ષ્મી છે !” આવા શાણપણભર્યા શબ્દો સાંભળવા ગૌરીબેન તૈયાર ના હતા.અને, એમણે ગુસ્સામાં કહ્યુંઃ