વાત છે જૂના જમાનાની. તે વખતે ગામનો વહીવટ ‘મુખી’ કરતા. મુખીનો મોટો છોકરો ‘બહાદુર’ શરીરે ભારે હતો. વળી થોડો તોફાની ને વાયડો પણ હતો. તે પોતાને ‘બહાદુર બાપુ’ તરીકે ઓળખાવતો. આ બહાદુર બાપુ વટ પાડવામાં નંબર વન હતા. કહેવાતા હતા બહાદુર, પણ હતા એવા બહાદુર કે સસલાથી પણ બીતા. હવે એક વખતની વાત. બહાદુર બાપુની સાસરીમાં લગ્નપ્રસંગ આવ્યો. બાપુને ભાવભીનું આમંત્રણ મળ્યું. બાપુએ વિચાર કર્યો – ‘સાસરીમાં આ વખતે જબરો વટ પાડું. સસરાજી પણ અંજાઈ જાય એવા શણગાર સજું.’ પછી તો એમણે શણગાર સજવા માંડ્યા. એક પહેરે ને બીજું કાઢે. વારે વારે પાછા દર્પણમાં જુએ. દર્પણ આગળ તો એમણે અડધો દહાડો કાઢી નાંખ્યો ! છેક સાંજના પાંચ વાગ્યે બાપુ તૈયાર થયા. એ તો જેમ બને તેમ ઝડપથી જઈ પહોંચ્યા સાસરીના ગામે. પણ મૂઈ રાત વહેલી પડી કે શું ? ઝટપટ અંધારું થઈ ગયું ! બાપુના મનમાં થયું – આ મારું જરીવાળું ધોતિયું, રેશમી સાફો, જરીભરતવાળો ઝભ્ભો, પગે ચમચમતી ચળકતી મોજડી – આ બધું રાતે કોણ ભાળશે ? લાવ, ક્યાંક આજની રાત પડી રહું. હવે તો સવારે સસરાના ઘરે જઈશ.