પાછળના બારણે ઉભેલી પન્નાએ પલંગ ભણી આંગળી ચીંધી. બનવીર જોસથી પલંગ ભણી ગયો અને ચાદર ઓઢીને સુતેલા ચંદનના શરીર પર પ્રંચડ વેગથી તલવાર મુકી. ખસાક…..! લોહીનો ધોધ ફુટ્યો. પલંગ પર લાલ રંગના વિશાળ ધાબા પડ્યા. અને ક્રોધના આવેશમાં ને છેલ્લું કાસળ કાઢી નાખ્યાના આનંદમાં હરખાતો બનવીર હલકટ અટ્ટહાસ્ય કરીને ચાલ્યો ગયો. પણ એને ક્યાં ખબર હતી કે આતો પન્ના ધાયનો દેવનો દીધેલ ચંદન હતો….! જેની જનેતાએ એક આસું પણ દિકરા પાછળ ન પડે એની કાળજી રાખી હતી, રખેને સત્ય છતું થઇ જાય એની બીકે….!