આપણી રહેણીકરણી, રીતભાત, પહેરવેશ, આપણાં લોકો અને આપણાં તહેવારો આપણને આપણાં મૂળથી જોડી રાખે છે અને એટલે જ વર્ષોથી વિશ્વમાં વસેલાં ગુજરાતીઓ આજે પણ પોતાની ઓળખ જાળવી શક્યા છે. પણ જો તે માત્ર મેળાવડા અને ઉજવણીઓ પુરતું જ હશે તો તે આપણી ઓળખનો એકમાત્ર ચહેરો છે. કારણ તેનાં સિવાય આપણી પાસે આપવા માટે ઘણું બધું છે. જેમ કે આપણો ઇતિહાસ, સાહિત્ય, સંગીત, કલા, આપણાં લોકો અને તેમણે જોયેલા ઉતાર-ચઢાવનો અનુભવ, સફળતા, સંઘર્ષ અને સમય સાથે કરેલો વિકાસ જે આપણાં માટે ગૌરવની વાત છે. આ બધું જ જો માત્ર કહેવા, સાંભળવા પુરતું હશે તો તેનો આવરદા બહુ લાંબો નહિ હોય. નવી પેઢી સુધી પહોંચાડવા માટે કહેલી કે સાંભળેલી વાત નહિ ચાલે, લખેલી વાત જોઇશે.આવનારી પેઢી પુરાવા માંગશે, ક્યાંથી લાવીશું.......મને થાય છે કે માત્ર ગુજરાતીપણું જ શું કામ..........આવતીકાલની પેઢીને પણ ખબર પડવી જોઇએ કે અહીં આવનારા આપણે પારકી ધરતી પર આવીને પગભર થયાં તે ખરેખર સહેલું નહોતું. ઓસ્ટ્રેલિયામાં આવેલો શરુઆતનો ગુજરાતી કાફલો, કેવી રીતે મળ્યો, કઇ રીતે સંગઠન થયું, અહીંનાં સંજોગો સાથે લડતાં લડતાં તેમણે કેવી રીતે અહીંની દુનિયામાં પોતાની એક દુનિયા વસાવી.....દરેક પરદેશીની એક સંઘર્ષ યાત્રા હોય છે જે અહીંના દરેક ગુજરાતીની પણ હશે. જેની ક્યાંય નોંધ નથી લેવાઇ. કારણ આપણી પાસે યોગ્ય માધ્યમ જ નથી. ઇન્ફોર્મેશન ટેકનોલોજીનાં યુગમાં જીવનારા આપણે આપણાં જ ભાઇબંધુંઓથી અજાણ છીએ. ભૂતકાળની નોંધ લેવાય ત્યારે તે ભવિષ્યનો ઇતિહાસ બને છે જ્યારે આપણી પાસે તો વર્તમાન જાણવાનું પણ માધ્યમ નથી. આ સંજોગોમાં મને લાગે છે કે ગુજરાતી પબ્લીકેશન હોવું જ જોઇએ. આ કોઇ ફરિયાદ કે માંગણી નથી પણ જરુરિયાત છે. કદાચ માત્ર મારી જ નહિ પણ ગુજરાતી હોવાનું ખરું ગૌરવ છે તે દરેકને આ જરુરિયાત લાગતી હશે. શરત એટલી જ કે જરુર પુરી કરવા માટે જે જવાબદારી લેવી પડે તેની પણ તૈયારી રાખવી પડે. આ શક્ય છે જો એવા ગુજરાતીઓના સાથથી જેમને ગુજરાતી ભોજન કરતાં પણ વધારે ભૂખ ગુજરાતી ભાષાની લાગતી હોય. નમસ્તે.