ચાલો, પાછા પુસ્તકની વાત કરીએ. પ્રશમ જ્યારે પરિવર્તનની વાત કરે છે, એની કડવી સ્મૃતિઓને ભૂલીને જીવનને નવી રીતે જીવવા, જોતરવા તત્પર બની જાય છે ત્યારે તેની ભાષામાં અને વાતોમાં એક પ્રકારની પ્રૌઢી, એક પરિપક્વતા, (એની ઉંમરને ના છાજે તેવી) દેખાય છે. મને સૌથી વધારે નવાઈ અને મઝા તો ત્યારે આવે છે જ્યારે આ બિન-અનુભવી તરુણ એકદમ તત્ત્વવેત્તાની અદાથી ‘લાઇફ-કોચ’ની સહજતાથી જીવનનાં ગંભીર મૂલ્યો આલેખે છે. યાદ આવે છે, મહામહિમ રાજ્યપાલશ્રી અને આદરણીય ભૂપેન્દ્રસિંહજી દ્વારા યુવાનો આપઘાત ના કરે તેના માટેની ચર્ચાસભાનો એ સૂર જ્યારે સમાજના અનેક લોકકલાકારો, ચિંતકો અને લેખકોએ આ યુવાનો વિશે ચર્ચા કરેલી. એ સૂર હતો, યુવાનોને સમજાવવા કરતાં એમને સમજવા પ્રયત્ન કરવા જેવો છે. આ એક નાનકડા પુસ્તકે આખું અઠવાડિયું ધન્ય ધન્ય કરી નાખ્યું...