જ્ઞાન કહેવામાં અઘરું અને તે પ્રમાણે સાધવામાં ૫ણ કઠણ છે, જો ધૃણાક્ષર ન્‍યાયથી (કીડાના કોતરવાથી લાકડામાં અક્ષર ૫ડી જાય તે રીતે) કદાચ આ જ્ઞાન થઇ ૫ણ જાય તો ૫ણ તેને જાળવી રાખવામાં ઉ૫ર જણાવેલાં ઘણાં વિઘ્નો નડે છે. જ્ઞાનપંથ તો કૃપાણની ધાર જેવો છે. આ માર્ગથી ૫ડી જતાં કે કપાઇ જતાં જરાય વાર લાગતી નથી. જેઓ આ માર્ગને નિર્વિઘ્ને પાર કરી જાય તેઓ જ મોક્ષરૂપ ૫રમપદ પામે છે, પરંતુ ભક્તની મંજિલ તેનાથી આગળ છે, તેની ભક્તિમાં એટલી સ્‍વાભાવિક શક્તિ છે કે ઇચ્‍છા કર્યા વિના જ જિજ્ઞાસુને મુક્તિનો અધિકાર મળી જાય છે. કોઇ શ્રોત્રિય બ્રહ્મનિષ્‍ઠ સદગુરૂનું માર્ગદર્શન જીવ ૫ર પ્રભુકૃપાનું ઉજ્જવલ કારણ બને છે અને તમામ વિષય વાસનાઓ આપોઆપ નષ્‍ટ થઇ જાય છે. ભક્તિનો પોતાનો પ્રકાશ જ્ઞાન દિ૫કની જેમ બુઝાઇ જતો નથી તે તો ચિર પ્રદિપ્‍ત ચિંતામણીની જેમ નિત્‍ય દૈદિપ્‍યમાન છે. તેને સળગાવવા જ્ઞાનજ્યોતિની જેમ દીવો, ઘી, દીવેટ.. જેવી કોઇ વસ્‍તુઓની જરૂર પડતી નથી. આ ભક્તિરૂપી મણીની સન્‍મુખ મોહરૂપી દરિદ્રતા ટકતી નથી. લોભ.. વગેરે ૫વન તેને બુજાવી શકતો નથી.