કેટલાકના હ્રદયમાં એવી પીડા પણ છે જે બાપુ પાસે અને અન્યત્ર એમના લેખોમાં શબ્દો દ્વારા એ વ્યક્ત થતી રહી છે અને એ પીડા એ છે કે ભજન એ તો એક સાધન છે, શબ્દની ઉપાસના છે, અંદરના દ્વાર ખોલવાની શાબ્દિક પ્રક્રિયા છે, પણ એ ભજન મનોરંજનના માર્ગે ચઢતું જતું હોય, મિડીયા માધ્યમોનો પ્રભાવ, આપણો અભ્યાસ ઘટતો જાય, વાંચન ઓછું થતું જાય એ બધા કારણે પણ ભજનને જે રીતે મૂલવવાની જરૂર આપણે ત્યાં રહી છે એમાં પાછલા વર્ષોમાં ઘણો ઘટાડો થયો છે, એટલે એવી પણ એક અપેક્ષા અહીં રાખી હતી અને જે ભજનીકો રાત્રી બેઠકમાં સંતવાણી રજુ કરવાના છે એ બધાને મેં વિનંતિ કરેલી કે શ્રોતાઓ તો ભજન વિશે જાણે, ભજન વિચાર દ્વારા એ વિચાર કરતા થાય, પણ જે સ્વયં ભજનિકો છે, આમ તો ગાવું એ પણ બાપુ એક ભજન સ્વરૂપ જ માને છે, પણ જે ભક્ત કવિઓની વાણી પ્રગટ થઈ છે એ શું કહી ગયા છે, કેટલીક  વખત ભજનમાં પ્રયોજાતા જે શબ્દ કે શબ્દયુગ્મ હોય એના વિશિષ્ટ અર્થ છે, એ માત્ર ગાઈ નાખવા જેવા કે બોલી લેવા જેવા શબ્દો નથી, એટલે એ સમજ પણ મરમીઓ દ્વારા ભજનના ગાયકોને – ભજનિકોને અહીં પ્રાપ્ત થાય એવી અપેક્ષાથી મેં સૌને વિન્ંતિ પણ કરેલી કે સાંજની ચાર વાગ્યાની બેઠકમાં આપ સૌ ઉપસ્થિત રહેશો એવી વિનંતિ છે.