ખરેખર બુફે સ્ટાઈલના લંચ-ડિનરમાં આ એક સારી વાત છે. થોડી મુશ્કેલ, થોડો પરિશ્રમ અને જહેમત ઉઠાવીવ તો જ ભોજનની યોગ્ય કદર અને કિંમત સમજાય એવું જાતને સમજાવી અમે ધીમે ધીમે આગળ ધપ્યા. ધીમે ધીમે એટલે કે આસપાસ ઘણાં, બે-ચારના ગ્રૂપમાં કે એકલા ઊભા ઊભા ભોજનને ન્યાય આપી રહ્યા હતા. શકય છે કે અમે તેની સાથે અથડાઈએ તો ન્યાય ભંગ થાય. તેમના અન્નનો કોળિયો મુખને બદલે અન્યત્ર જાય. શકય છે એના તો ઠીક અમારાં કપડાં આહારને આકર્ષે. આ વરવી ઘટના ન બને તે માટે જાત (અને ડિશ-વાટકા) સંભાળતા અમે આહાર-વિતરણ સ્થાન પાસે પહોંચ્યા. અહીંયા ચાર સર્વિસ કાઉન્ટર હતાં જયાંથી થાળી વાનગી ભારિત કરવાની હતી. જો કે ચારેય કાઉન્ટર સામે હતા. પીરસનાર બંને યુવાનો અમારી સમક્ષ જોઈ મર્માળુ હસ્યા. અમે અમારાં કપડાં તરફ નજર કરી લીધી, કંઈ બગડયાં તો નથી ને ! એક યુવાને પોતાના કાઉન્ટર પરના વાસણ તરફ આંગળી ચીંધી કહ્યું, ‘અહીં તો કઢી-ભાત છે… તમારી થાળી ખાલી લાગે છે… બીજું કંઈ નહીં લ્યો ને સીધા ભાત જ લેશો સાહેબ ?’