હવે કેટલાક આંકડા પર નજર નાખો. યુએસ સેન્ટર્સ ફૉર ડિસિઝ કંટ્રૉલ એન્ડ પિવેન્શન્સ (સીડીસી) મુજબ, ૬૧ ટકા એચઆઈવી ચેપ ગે અને બાયસેક્સ્યુઅલ પુરુષોના લીધે છે (અને આ આંકડો વર્ષ ૨૦૦૯નો છે! અને માત્ર અમેરિકાનો જ છે!) તેમાં યુવાન ગે (૧૩થી ૨૯ના) સૌથી વધુ ગ્રસિત છે. ૨૦૦૮ના સીડીસીના અભ્યાસ મુજબ, અમેરિકાનાં ૨૧ મોટાં શહેરોમાં દર પાંચ ગે વ્યક્તિએ એક એચઆઈવીથી ગ્રસિત છે અને ૪૪ ટકા આવા લોકોને તો પોતાને લાગેલા ઇન્ફેક્શનની ખબર જ નથી! આ આંકડા બતાવે છે કે સજાતીય લોકો પોતાને જ નુકસાન નથી કરતા, બીજાને પણ કરે છે! આની અસર આર્થિક પણ પડે છે. અમેરિકામાં એચઆઈવી ગ્રસિત લોકોની સારવારનો વાર્ષિક ખર્ચ ૧૨.૧ અબજ ડૉલર છે. અને માત્ર આર્થિક ખર્ચની વાત જ નથી, માનસિક અસરની વાત પણ ચિંતાજનક છે. હૅલ્થ૨૪ ડૉટ કૉમ મુજબ, હૉમૉસેક્સ્યુઅલ ડિપ્રેશનથી પીડિત હોવાની સંભાવના ૫૦ ટકા વધુ છે. તેઓ ડ્રગ્ઝના રવાડે પણ ચડી શકે તેની સંભાવના પણ ૫૦ ટકા વધુ છે. જો વ્યક્તિ હૉમોસેક્સ્યુઅલ પ્રવૃત્તિમાં લાગેલી હોય તો આત્મહત્યાનું જોખમ ૨૦૦ ટકાથી વધુ છે. હૉમૉસેક્સ્યુઅલનું આયુષ્ય પ્રાકૃતિક સેક્સ તરફી (હિટિરોસેક્સ્યુઅલ) વ્યક્તિ કરતાં ૨૪ વર્ષ ઓછું હોય છે. એક સર્વેમાં અમેરિકાના ૭૩ ટકા સાઇકિયાટ્રિસ્ટે એવું માન્યું હતું કે હૉમોસેક્સ્યુઅલ લોકો અન્ય લોકો કરતાં ઓછા સુખી હોય છે. એટલું જ નહીં, આ સજાતીય લોકોમાં બાળકો/બાળકીઓનું શોષણ કરવાનો કુછંદ પણ નોંધવામાં આવ્યો છે! હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સના ૨૯ ટકા બાળકોનું સેક્સ્યુઅલ મૉલેસ્ટેશન થાય છે જ્યારે હિટિરોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સના ૦.૬ ટકા બાળકોનું સેક્સ્યુઅલ મૉલેસ્ટેશન થાય છે. આ વાત પી. કેમેરોન અને કે. કેમેરોને ૧૯૯૬ના ‘હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સ’ પુસ્તકમાં નોંધી છે. તેમણે ૨૦૦૨માં ‘ચિલ્ડ્રન ઑફ હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સ રિપૉર્ટ ચાઇલ્ડહૂડ ડિફિકલ્ટિઝ’ પુસ્તકમાં પણ આ જ પ્રકારની વાત નોંધી છે.