આપણા જીવનમાં આમ તો અંટેવાળે એખણએરું આડા ઊતરતાં દેખાય. અભિમન્યુની જેમ આપણે કોઈ દુરિતના ચક્રવ્યૂહમાં કે ચકરાવામાં અટવાઈ ગયા હોઈએ એવો ભાવ પણ થાય, પણ ત્યારેય મનને મક્કમ કરી, આપણે આપણામાંના પરમ પુરુષની જ કૃપા-સહાય માગવાની ને મેળવવાની રહે છે. બધું જ આપણા હાથની વાત હોતું નથી. જે કંઈ ચાક-ચરખો અહીં ચાલે છે તે કેવળ આપણી ઈચ્છાથી ને આપણી જ ઊર્જાથી ચાલે છે એવા મિથ્યાભિમાનમાં રહેવું કે રાચવું ઠીક લાગતું નથી. જેઓ ‘સાંઈયાંસે સબ કુછ હોતા હૈ’ – એમ કહે છે તેઓ કદાચ વધારે શ્રદ્ધેય મને લાગે છે. ‘આ મેં કર્યું, પેલું મેં કર્યું’ – એમ કહી કહીને ફુલાવાનો કોઈ અર્થ નથી. આપણા થકી જે કંઈ થાય છે કે કરાય છે તેમાં અનેકનું અનેક રીતે પરોક્ષ કે પ્રત્યક્ષ પ્રદાન હોય છે; તેથી આપણે આપણ હુંને નાથવાનો રહે છે – કાબૂમાં કે માપમાં રાખવાનો રહે છે. આપણને અનુભવે એટલું તો સમજાય છે કે જેવું કરીએ છીએ એવું થાય છે; જેવું વાવીએ છીએ તેવું લણાય છે. સારાનું ફળ સારું, બૂરાનું બૂરું. સતની ગત જેણે છોડી એની દશા તો લેને ગઈ પૂત ઔર ખો આઈ ખસમ – જેવી બેહૂદી ન થાય તો જ નવાઈ. એટલે જ આપણે આપણું કેન્દ્ર- જે સાચ તે સચવાય તો બધું જ સચવાયું એમ સમજવાનું રહે છે. ‘ઑનેસ્ટી ઈઝ ધ બેસ્ટ પૉલિસી’ કે ‘ન હિ કલ્યાણકૃત કશ્ચિદ દુર્ગતિં તાત ગચ્છતિ’ – એવાં પરંપરાગત સૂત્રવાક્યોને ‘પોથીમાંના રીંગણાં’ સમજવાની કસૂર કરવા જેવી નથી. મને તો સત્ય, ધર્મ ને સુનીતિના ઓટલે જ સુખ અને શાંતિનાં બેસણાં હોવાનું જણાય છે.