આખું ય કાવ્ય કહો કે ગઝલ, અપેક્ષાનું કાવ્ય છે. હૂંફનો, પ્રેમનો તલસાટ શબ્દે શબ્દમાં વ્યક્ત થાય છે. જિંદગી જીવવી છે પણ અર્થપૂર્ણ… બસ એમ જ જીવી જવાનું કવયિત્રીને મંજૂર નથી. કદાચ આ હર એક માનવીની ઝંખના હશે પણ પછી એ જડ જે જાડી ચામડીનો કેમ બની જતો હશે ? સંજોગો એને એવો બનાવતા હશે કે એના સંસ્કારો ? જે હોય તે અહીં તો કવયિત્રીની અભીપ્સા છે …. એ શિયાળામાં કડકડતી ઠારી નાખતી ટાઢને બદલે એક હૂંફાળી ઠંડી ઇચ્છે છે. વૃક્ષની ડાળ પર કોયલ ટહૂક્યા કરતી હોય એવો માળો એ એનું સપનું છે. કોઇનો ભીનો સ્પર્શ, સ્નેહથી ભર્યો ભર્યો મળે તો બીજું શું જોઇએ ? ભર તડકે જાણે વિસ્તરલા ગરમાળાની છાંયા !! સ્પર્શ એ એક જુદી જ અનુભુતિ છે. કોઇને કંઇ પણ આપો, ગમે તેટલી કિંમતી ભેટ આપો પણ એક સ્નેહભીના સ્પર્શની તોલે કશું ન આવે. મીઠો સ્પર્શ જે તાકાત આપે છે, જે હિંમત આપે છે તે અમૂલ્ય છે. સ્પર્શમાં ડૂબતાંને બચાવવાની તાકાત છે.