કાકા તો ગયા પણ કેશવનું મગજ ત્યાં જ ચોંટી ગયું. એની આંખો એ જ વૃદ્ધ ઉપર સ્થિર થઈ ગઈ ખબર નહિ કેમ એને એમાં કોઈ જાણીતી વ્યક્તિ હોય તેવું લાગ્યું. એ યાદ કરવા મથી રહ્યો હતો. એની નજર સતત એ જ વૃદ્ધ પર હતી. અચાનક એના દિમાગમાં ઝબકારો થયો. આ તો એના દવે સાહેબ હતા, એના શિક્ષક. એની આવી દશા જોઈ એ ઓળખી જ ના શક્યો. પહેલા થયું કે આ એનો વહેમ છે કારણ કે દવે સાહેબનો શાળામાં વટ પડતો. એના રૂઆબદાર અને ખૂબ જ કડક સ્વભાવથી ભલભલા વિદ્યાર્થીઓ ડરતા. સાથે સાથે ખૂબ જ સ્વાભિમાની પણ ખરાં. વિદ્યાર્થીને ભણાવવામાં ક્યારેય કંઈ કચાસ ન રાખતા પણ અત્યારે આવી રીતે જોઈને તેને નવાઈ લાગી કારણ કે જ્યારે એ શાળામાં હતા ત્યારે જ બધા પાસેથી જાણવા મળેલું કે એમના બંને છોકરાઓ ખૂબ જ સારા પગારથી વિદેશ સ્થાયી થયા છે. એકને ડોકટરી ભણાવી છે તો બીજાને ઈજનેરી અને બંને દીકરાઓ સારી રીતે ભણે એ માટે એમણે એમની મરણમૂડી પણ ખર્ચી નાખી હતી. હવે તો સાહેબ પણ નિવૃત્ત થઇ ત્યાં જતા રહેવાના. એની આ જ હાલત એની આપવિતીની ચાડી ખાતી હતી. એ વિચાર કરતો હતો ત્યાં જ અચાનક મિતેષે તેને બૂમ પાડી બોલાવ્યો અને કહે, ‘અલ્યા કેશવ જો પેલા કાકાના કારસ્તાન તે એને જવા દીધો અને એણે બ્રેડના પેકેટ અને બીજી ખાવાની વસ્તુ થેલીમાં સરકાવી દીધી છે. ચલ હવે એ કાકાને મજા ચખાડીયે…’