રાજાએ પોતાની આંતરવ્યથા વિસ્તારથી કહી દીધી. આ સાંભળીને મહારાણી પણ વિચારમાં પડી ગયાં. એમને પણ ચિંતા ઘેરી વળી. એમની નજર સામે વૃક્ષોની છાલનાં વસ્ત્રોમાં, ઘાસની ઝૂંપડીમાં ચૂલો ફૂંકતી હોય એવી લોપા તરવા માંડી. એથી એ વધારે અકળાયાં. આંખમાં પાણી પણ ભરાઈ આવ્યાં. પરંતુ માતાપિતાને ખ્યાલ ન હતો કે બારણાની આડે ઊભેલી લોપામુદ્રા આ ચર્ચા સાંભળે છે. પિતાજીની ઉદાસીનતા જોઈને એને પણ ચિંતા થતી હતી. એટલે માએ જ્યારે પિતાજી પાસેથી દિલની વ્યથા કાઢવાનો પ્રયાસ આદર્યો છે એ જોયું ત્યારથી જ એ એક બાજુ, કોઈની નજરે ન ચડે એમ ઊભી રહીને ચર્ચા સાંભળતી હતી. રાજા તો વાત પતાવીને તરત નીકળી ગયા. મહારાણી હજી ઊભાં હતાં. આંખમાંથી આંસુ પડતાં હતાં. હવે લોપા એકદમ અંદર આવી અને બોલી : ‘મા, આવી ક્ષુલ્લક વાત માટે આંસુ પાડવાની કોઈ જરૂર નથી. પિતાજી આવી નાની વાત માટે આટલી બધી ચિંતા શા માટે કરે છે ? અગસ્ત્ય ઋષિ કોઈ વાઘદીપડો નથી, કે એમને મળવામાં આટલો બધો વિચાર કરવો પડે. એમને નિશ્ચિંતપણે કહેવરાવી દો કે આજે સાંજે ઉપવનમાં તેઓ પધારે…. હું એમને ત્યાં મળીશ.’