અમે સાઉથ મુંબઈમાં પેડર રોડ પર ફ્લેટ લઈને અમારા લગ્નજીવનની શરૂઆત કરી હતી. એમને મા, નાના ભાઈઓ અને સૌથી નાની બહેન માટે સવિશેષ અને અનહદ પ્રેમ હતો પણ કદીયે લાગણી શબ્દોમાં વ્યક્ત કરી શકતા નહોતા. એમની ઓછું બોલવાની ટેવ, એમનું આભૂષણ હતું, પણ, તે સાથે અમુક સંજોગોમાં, કૌટુંબિક, સામાજિક અને પ્રોફેશનલ દુનિયામાં આ જ ટેવ એમની મર્યાદા પણ બની જતી હતી. આ મર્યાદાને જ કારણે વિનુ પ્રોફેશનલ દુનિયામાં આવડત હોવા છતાં, વિકાસ ધીરે પામતા પણ એક ફાયદો થતો કે એમને, પોતાને વારંવાર સાબિત ન કરવા પડતા. એમને મેં કદી આત્મા પર બોજો લઈ જીવતા જોયા ન હતાં. વિનુ ૧૪ વર્ષના હતા ત્યારથી, છેક જીવનના અંતિમ દિવસ સુધી, રોજ સવારે, સ્વિમિંગ અને યોગા કરતા. કદાચ, એને લીધે એ સદૈવ માનસિક તણાવથી દૂર હતા. સ્વભાવગત પણ, વિનુને કશુંયે ખોઈ દેવાની બીક કદી નહોતી લાગતી, જેથી, એમની સમજપૂર્વક, એમને જે સત્ય લાગે તે, નિર્ભયતાથી સ્વીકારી શકતા અને કહી શકતા. ક્યારેક હું એમની આ આદતને લીધે કહેતી, “લોકો તો પૂછે, પણ કડવું સત્ય કહેવાની જરૂર શી?” વિનુ હસીને કહેતા, “હું ક્યાં કહું છું કે મારું કહ્યું માનો? જો મને પૂછે છે તો હું જે મને સાચું લાગતું હોય એ જ કહું છું.” વરસે એકાદ બે વાર તો આ બાબતમાં દલીલ થતી પરંતુ એનું નિરાકરણ કદીયે ન આવતું.