આ વખતે શ્રી પ્રીતમદાસ, શ્રી સહેજાનંદ શ્રી કુબેર દાસ વગેરે ધર્મનો પ્રચાર કરી, પોતપોતાના સંપ્રદાય સ્થાયી મંદિરો બંધાવતા હતા. શ્રી નિરાંત મહારાજના શિષ્યોને પણ પોતાના સંપ્રદાયનું ધામ બાંધવાની ઈચ્છા થઈ. શ્રી નિરાંત મહારાજે શિષ્યોના મનનું સમાધાન કરતાં કહ્યું, ભાઈઓ, આ સઘળી પ્રવૃતિ શરૂઆતમાં સારી લાગે છે, પરંતુ ખરી રીતે એ કલહનું મૂળ છે. સંપ્રદાય સ્થાપી મંદિરો બાંધવા માટે હરિજનો પાસેથી પૈસા ઉઘરાવવા પડે, મંદિરોમાં સાધુઓ રાખવા પડે, એ સાધુઓની આજીવિકા હરિજનો ઉપર રાખવી પડે જેથી આગળ જતાં એ સાધુઓ હરિજનો ને બોજ રૂપ થઈ પડે. વળી સાધુઓની સારી નરસી ચાલ માટે તકરાર ઉપસ્થિત થાય, તેમ જ ગાદીના વારસાઈ હક્કો માટે પણ ઝઘડા ઉભા થાય. આવાં આવાં અનેક કારણોથી આખરે સંપ્રદાયની પડતી થાય. પૂર્વે જે જે સંપ્રદાયો તૂટ્યા છે તે આવા જ કારણોને લઈને, માટે આપણે તો એ ઉપાધિમાં પડવું નથી. આપણે તો જેમાં ભક્તિ અને જ્ઞાન જળવાઈ રહે એવો જે ઉત્તમ નિવૃત્તિ માર્ગ ચલાવીએ છીએ એનિ વૃત્તિ માર્ગની જ્ઞાન ગાદીઓ સ્થાપી એ. આમ કહી શ્રી નિરાંત મહારાજે પોતાના શિષ્યો પૈકી જે નિરાભિમાની, ભક્તિ ભાવવાળા, સંત સેવાના અભિલાષી, જ્ઞાન પ્રતિપાદન કરવાની શક્તિવાળા, સરળ તથા મળતાવળા સ્વભાવના અને ઘરના સુખી હતા, તેમને ઉપદેશ કરવાનો અધિકાર આપ્યો. આ રીતે એકંદરે સોળ શિષ્યોને શ્રી નિરાંત મહારાજે પોતે પોતાને હાથે ઉપદેશ કરવાનો (જ્ઞાન ગાદી સ્થાપવાનો) અધિકાર આપ્યો. દરેકે ગુરુના પ્રતિક તરીકે શ્રી નિરાંત મહારાજ પાસેથી તેમની ચાખડીઓ તથા માળાલઈ પોતાને ઘેર ગુરુ ગાદી સ્થાપી ત્યાં પધરાવી પૂજા આરતી કરવા લાગ્યા. આ રીતે પોતાને હાથે જ સંપ્રદાયનો પાયો નાખી શ્રી નિરાંત મહારાજ વિ.સં. ૧૯૦૮ના ભાદરવા સુદી ૮ને દિવસે નિર્વાણ પામ્યા.