બાળપણમાં નાના-નાના પગ વડે સ્તન પર મારવા છતાં દૂધ આપે, જમવા બેસતી વખતે જયારે આજુ-બાજુ નઝર કરીએ અને કહ્યા વિના મીઠાનો ડબ્બો આપણી તરફ સરકાવે, પરીક્ષા દેવા જતી વખતે દહીના વાડકા સાથે પોતે શગુન બનીને ઉભી રહી જાય, માથું ઓળતી વખતે આપણા ગાલમાં પોતાના અંગુઠાનો ખાડો પાડીને પેંથીએ-પેંથીએ તેલની સાથે સંસ્કારોનું સિંચન કરતી જાય, ગળામાં વોટરબેગ પહેરાવી સ્કુલ સુધી મુકવા આવે અને છેક ક્લાસના દરવાજા સુધી એકીટશે જોઇને ટાટા-બાય બાયનો હાથ આપમેળે હલાવ્યા કરે, રીઝલ્ટના દિવસે વગર કહ્યે ભાવતું મિષ્ટાન્ન બનાવે, પોતાના દુઃખને પોતાના દીકરાને હસતો જોઇને ભૂલવામાં સમય ન લગાવે અને જેના જીવતરમાંથી ચંદનની ખુશ્બુ અવિરત વહ્યા કરે.