શેલ કાંઠા ના ખંભાળિયા ગામમાં સંત નથુ રામ ની જગ્યા, ત્યાના એક સાધવી રાધા બાઈ વાવડી આવેલા અને બાળકો માં ઈ જાણે,ડોહો કુંભાર એને ઘરે બોલાવી અને ધમકાવી રહ્યો છે,એય રાંડ,ડાકણ આખા ગામ ના છોકરાઓ ને દોરા ધાગા કરી સાજા કર સો અને મારું છોકરું ભરાઈ ને માંદુ પડ્યું, કેમ ના આવી તું, ” ડોહા ભાઈ મને ભેખ ને આવા વહમાં વેણ શીદ ને બોલો છો મારે માથે આભ તૂટે છે હો”તો પછી કેમ નોતી મરી, બાપા મારું મન વધ્યું,નોતું આવરદા ની દોરી હું થોડી સાંધી દઉં,ડોહો કે ડાકણ તુંજ મારા દીકરાને ભરખી ગઈ,એમ કઈ ઓશરી ની પાળ્યે બે થામ્ભલીયું વચ્ચે ભગવા વસ્ત્ર વાળી ગરીબડી સાધવી ના દેહ ને માથે હાથમાં પરોણો લઇ અને ડોહો કુંભાર દડીંગ-દડીંગ માંડ્યો મારવા,મીણ જેવા દેહ ની રાધા બાઈ થી માર સહન થયો નૈ ,ઢગલો થઇ પડ્યા,અને ડોહા કુંભાર ઉપર નજર નાખી બોલી કે ” ડોહા કુંભારઆ બે થાંભલી વચ્ચે તારું કમોત ના થાય તો હું નથુ રામ નું છોરું નૈ હો ” અરે જાને સતી ની દીકરી ” અને બનવા જોગ એવું બન્યું કે ડોહા કુંભાર ના ઘરે રામ વાળો આવ્યા રામ વાળા ને કહ્યું કે ” કેમ આવ્યા આપા રામ ” ડોહા કાકા અમારું ખોરડું સરકારે જપ્તી માં લીધું છે અમારે ખાવું હું ” એ લુટ ફાટ કરો લુટ ફાટ તમારા બાપ દાદા નો જુનો ધંધો છે ” છતા સરકાર અનાજ ખાવા નૈ દે તો લુટ ફાટ કરવી જોહે ” હા કરો કંકુ ના જટ કરો સરકારી જેલ ના સળિયા તમારા હાટુજ તૈયાર છે,રામ વાળો ઘરે આવીને વિચારે છે, મેં મારા બાપ ની જમીન મેં એમાં લોઈ પાણી એક કરી અનાજ પેદા કર્યું,ને ખાવા જેવું કઈ ડોહા કુંભારે રહેવા દીધું નૈ,હું ગરાસીયા નો દીકરો કોની પાસે ભીખ માંગું, અને પાછી માંરી રંડવાય્ળ માં હું ખાવારવું આ દુખ ના ગાળા માં વાવડી નો ધણી થઈ બેઠેલ ડોહો કુંભાર છે,હવે આવી જોહ્ગ્મીસત્તા થી પિલવા કરતા તો ચોળે ધાડે તલવાર થી ધબેડી ને ખાવાનો જુનો સમો હું ખોટો છે, ડોહા કુંભાર ને આખી ગાયકવાડી ખટકી એનું માથું ફરી ગયું ખેળ ભાંગી નાખી રામ વાળો રજળવા માંડ્યા,રામ સ્વામી સમજી ગયા કે ભાણેજને રામાયણ માંથી શિવાજી નો સિધ્ધાંત લેવો લાગે છે હો, આય રાઠોડ બાઈ ઓરડાની ગાયર કરવા હાટુ ગોરમટુ લેવા ગયા ડોહા કુંભાર ને ખબર પડી ય જી માંડ્યો ત્રડુંકવા ” ખબરદાર જો યાથી ધૂળ ખોદશો તો આબરૂ નૈ રયે” સરકારી હદ છે ભરેલો હુંડો પાછો ઠલવી નંખાવ્યો હો,આય એ વાત રામ ને કરી નૈ,પણ બીજા કોઈ કહ્યું કે આપા રામ ડોહા કુંભારે આય ને આકરા વેણ કહ્યા, રામ વાળો કે આનું શું કરવું બાપ દાદા ની ધરતી ઉપર ધૂળ લેવાનો પણ આપણે હક નૈ,એ દાજ માં ને દાજ માં સરધાર ના એક કુંભારને માર્યો,એનો કેસ હાલ્યો,રામ વાળા ને ધારી ની ત્રણ મહિનાની જેલ પડી,રામ વાળા ના મિત્ર સવજી એ પિતા ના ત્રાસ થી કંટાળી અફીણ પીધું,ડોહા કુંભાર ઉતારવા દીધું નૈ એવો એતો દયા વિનાનો હતો,ધારી ના પલટન માં ગાયકવાડી માં અમરાપર ના ગોલણ વાળો નોકરી કરે જયારે ધારી ની રામ વાળાની જેલ માં ગોલણ વાળા નો પહેરો આવે ,ઈ પોતાનો ઈરાદો જણાવે કે ગોલણ ભાઈ મારે ગાયકવાડી જુલમ દારો હામે બહારવટે નીકળવું છે, તો કે રામ ભાઈ હું પણ તમારી હાયરે,ત્રણ મહીને રામ વાળો જેલ માંથી છુટ્યા,ગોલણ વાળાએ નોકરી માંથી રાજી નામું દીધું,રામ વાળો વાવડી ગયા ને ગોલણ વાળો અમરાપર આવ્યા,ગોલણ વાળો જુનાગઢ ગયા ગીરનાર ના ઉપર કોટ માં દેરાસર પાસે નોકરી માં ર્ય, પહેરેદાર તરીકે,વાવડી થી રામ ભાઈ ને તેડાવી લીધા અને બેય માંડ્યા બહારવટા ની સંકલ્શ કરવા,ત્યાં વાવડી થી આય રાઠોડ બાઈ નો સંદેશો આવ્યો આપા રામ થોડાક દી નું હું મેમાન છુ છેલુકી વાર મને મળી જા, આય ના સમાચાર મળતા રામ ભાઈ ને ગોલણ ભાઈ વાવડી આવ્યા બેય માસ્યાય ભાઈ,બબરીયાવાડ માંથી બેય બેનું ચાકરી કરવા વાવડી આવી ગયા માનો દેહ નબળો છે ટકશે નૈ આવું સૌએ એવું માન્યું,આય રાઠોડ બાઈ રામ રામ કરતા દેહ છોડ્યો, રામ વાળા એ માતા ના દેહ ને પગે લાગી અંતિમ સંસ્કાર કર્યો,આય રાઠોડ બાઈ ના કારજ ના ટાણે કાગળ એટલે મેલા લખાણા,પણ ગોલણ ભાઈ ડોહા કુંભાર ના ત્રાસ થી વાલ ની વાળી પણ રહી નથી કારજ શેનું કરશું,ગોલણ વાળો કે કોક ને મારીએ,રામ ભાઈ કે મારવો તો મીર મારવો ગરીબ ના હાંડલા ફોડવા નૈ,