મોદીએ જે કહ્યું એ જો કોઈ ન પણ માને, તોપણ પાકિસ્તાન, કોંગ્રેસ અને મુસ્લિમ એ ત્રણનું અનાયાસ સંયોજન, આ અસંબદ્ધ જૂઠાણાંના નિશાના પર છે. અને એ જ વાત જોખમી છે. એનું પ્રથમ કારણ એ છે કે, તમારી પાસે દેશનો ચૂંટાયેલો નેતા છે, જેની પાસેથી અપેક્ષા રાખવામાં આવે છે કે તે દરેક વ્યક્તિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે માત્ર તેઓનું જ નહીં, જેઓ તેને સમર્થન આપે અથવા તેના પક્ષના છે. જ્યારે કે, તે તો ખુલ્લેઆમ એવા લોકો પર આક્ષેપ લગાવે છે જેઓએ બંધારણીય કામગીરીમાં ભાગ ભજવ્યો છે, અને એ પણ એવો આરોપ કે તેઓએ પાકીસ્તાન સાથે કપટજાળ રચીને ભારતીય ચૂંટણીમાં એની દખલગીરીની ગોઠવણ કરી છે. બીજું કે, તે ભારતીય મુસલમાનોને પાકિસ્તાન સાથે સતત જોડ્યા કરે છે અને તેથી ભારતીય રાજ્ય પ્રત્યેની તેઓની વફાદારી અંગે શંકાઓને વારંવાર પ્રબળ કરે છે. આ એવું કંઈક છે જે સ્વતંત્રતા પછીનાં ૭૦ વર્ષોમાં તેઓને પુરવાર કરવાની વારંવાર ફરજ પાડવામાં આવી છે. અને ત્રીજું કે, તે એવું સૂચન કરે છે કે ”દુશ્મન” સાથે મળીને તેનો મુખ્ય વિરોધી પક્ષ એટલે કે કોંગ્રેસ, તેને ગાદી પરથી હટાવવાનું કાવતરું કરે છે. ૬ ડિસેમ્બરે રાજસમંદ, રાજસ્થાનમાં મોહમ્મદ અફરાઝુલની છૂપી હત્યા જેવા કિસ્સામાં, ‘ગૌહત્યા’ અને ‘લવ જિહાદ’ના અંતર્ગત કરવામાં આવેલી મુસ્લિમોની હત્યાઓ પ્રત્યે મોદીનું ઇરાદાપૂર્વકનું મૌન બતાવે છે કે તે નફરતના રાજકારણનો રચનાર છે, જે ભારતીય મુસ્લિમોને સીમાંત તો કરે જ છે, પણ આ લોકશાહીના મૂળ પાયાને પણ વખોડે છે. કમનસીબે, આ ચૂંટણીઓમાં, કોંગ્રેસ પણ ભાજપની મુસ્લિમ વિરોધી નીતિને તોડી પાડવામાં નિષ્ફળ રહી છે. દાયકાઓ સુધી જેના મોઢે તાળું મારવામાં આવ્યું એવી કોમને બોલવાની તક ન આપીને કોંગ્રેસે પોતે મુસ્લિમ તરફી નથી એમ દર્શાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે અને ભારતની વસ્તીના આ મહત્ત્વપૂર્ણ ભાગને અવગણ્યો છે.