નૈવાશામાં એક કવિની પાસે એમની ડાયરી ન હતી એટલે તેઓ પોતાની કાવ્યરચના રજૂ ન કરી શક્યા એ જોઈને મારી સમિપ બેઠેલા, તે સહજ રીતે બોલી પડેલા, ‘બળુભાઈ ! પોતાની રચેલી વાણી મોઢે ન હોય, એ મને સમજાતું નથી.’ મેં પૂંછેલું પ્રાણભાઈ તમને કેટલું મોઢે હશે, તો કહે કે. ‘ઘણું હશે, ખબર નથી, પણ એક વખત કચ્છમાં નારાયણસરોવરે કથામાં હતો. રોજ રાતે મારે માથે ત્રણ-ચાર કલાક ગાવાનું આવેલું. રોજ-રોજ પાંચ દિવસ સુધી નવું-નવું રજૂ કરેલું એટલે વીશ-બાવીશ કલાક ગવાય એટલી રચનાઓ મોઢે હશે.’ પછી મોરારિબાપુ સામે હાથ ફેલાવીને કહે, ‘સંતની કૃપા બળુભાઈ !! અન્યથા આપણે તે વળી શું ?’ કહીને આંખો મીંચી ગયેલા. તેમની સાથે ગાળેલો સમય સદાય સ્મરણમાં રહેશે. ભારે સભરતાનો અનુભવ કર્યો છે તેમના સાનિધ્યથી. અનેક વખત એમની સન્મુખ, તેમના વિશે બોલતા પણ નરી સભરતા અનુભવી છે. આજે એમના વિશે થોડું લખતાય સભરતાનો ભાવ અનુભવું છું. આપણાં ખાલીપાને સભર કરનારા, સંતવાણી અને લોકસંગીતની સરવાણીથી લથબથ કરી દેનારા, સરસ્વતીના કૃપાપાત્ર કલાધર પ્રાણલાલ વ્યાસ ગુજરાતનું ભારતીય લોકજગતને પ્રદાન હતા. ગુજરાતનું ભારતને પ્રદાનસ્વરૂપ હતા સ્મૃતિશેષ પૂણ્યાત્મા, પ્રાણલાલ વ્યાસ.