લ્યુસિયાને હજુ પણ ભોંયરામાં જ રાખવામાં આવી હતી. આખો શિયાળો તેણે ત્યાં જ રહેવું પડે તેમ હતું. બીજી છોકરીઓ તો સ્વસ્થ થઈ ગઈ હોવાને કારણે તેઓ તો પોતાની તબીયત વધારે સુધારવા માટે ઉપરના માળે ચાલી ગઈ હતી. પરંતુ લ્યુસિયાને લાગતું હતું કે બર્કેન્યુની છાવણીએ તેનામાં અઢળક ઝેર ભરી દીધું હતું! તેને ફરી-ફરીને તાવ આવતો રહેતો હતો, સાંધામાં બળતરા થતી હતી અને બગલમાં ઝેરી ગૂમડાં ઉપસી આવ્યાં હતાં. એક ગુમડું મટે કે બીજું ઉપસી આવતું હતું. ડૉ. બાઇબર્સ્તેનની સલાહને અવગણીને ડૉ. હેન્ડલરે તેનાં ગુમડાં પર રસોડાના ચાકુ વડે નસ્તર મૂકી દીધું હતું! અન્ય કેદીઓને પણ ચેપ લાગી જવાના ડરે ફિક્કી થઈ ગયેલી લ્યુસિયા પૌષ્ટિક ભોજન લઈને ભોંયરામાં જ પડી રહેતી હતી. આખાયે યુરોપના એ વિશાળ વિસ્તારમાં, આ એક જ એવું સ્થળ હતું જ્યાં એ જીવિત રહી શકે તેમ હતી! એ સમયે પણ એ જાણતી હતી અને આશા પણ રાખતી હતી, કે આ ભયાનક કપરો સમય જરૂર પસાર થઈ જવાનો!