નર્મદ અને નવલરામની વાતમાં આવે છે ને કે પેલાએ કહ્યું ત્યારે જવાબમાં પેલાએ કહ્યું કે હું પણ એક ક્યારેક્ટર છઉં, આ ગામમાં હું પણ એક ક્યારેક્ટર છઉં. તો મારે પણ એક ઓપિનિયન હોય, અને આ “ઓપિનિયન” તમે જોશો, તો આમ એક રીતે કદાચ નોસ્ટેલજિયા લાગે. પેલું અવનિનું અમૃત લઈ આવેલા જૂના જૂના આફ્રિકાના બધા એ વખતના આપણા મિત્રો, સાથીઓ, આગલી પેઢી, એમનાં મીઠાં સ્મરણો, પણ એમાં જે વિચાર કરવાનો છે, એ વિચાર પ્રવાહ તો આ પલટાતા વિશ્વમાં અને વ્યાપક વિશ્વમાં, આપણે ક્યાં ઊભા છીએ અને ક્યાં જવું છે, એની માથાકૂટ એની જોડે “ઓપિનિયન”ના લગાવનો છે. એટલે એમાં કાચી કલમો, કાલીઘેલી કલમો, વિપુલભાઈ તો લખતા હતા, એમાં હજુ પણ લખતા હશે કે કોઈએ ભાષાની ચિંતા ના કરવી અમે સુધારીને છાપીશું. બહુ સારો શબ્દ છે બાળોતિયાં ધોવાંનો. સંસ્કૃતમાં અમુક સંસ્કૃત બોલીને છટકી જાય બાલઉત્તરીય, પણ કારણ કે પ્રગટ થાઓ, અભિવ્યક્તિ. કંઈ સામાન્ય કામ નથી, પણ એ કરે શું, પણ જો કોઈ રીતે કંઈ પ્રગટ થતું હોય. એક વાર ધીરુબહેને સરસ કહ્યું હતું. કદાચ તમારા લેક્સિકોનના ફંકશનમાં જ કદાચ કહ્યું હતું કે મારી પેલી નાની છોકરી છે, એ ગુજરાતી જાણતી નથી. કહે કે મને પોયમ આવે છે, મને પોયમ આવે છે, હું શું કરું એમ. એ જે ઉદ્રેક, એ જે ઉન્મેષ અને એ જે ઉરબોલ એનું પણ “ઓપિનિયન”માં સ્થાન છે અને ચિંતા આખા વિશ્વની છે.