હું એમની કાવ્યસર્જનયાત્રાના ત્રણ પડાવ જોઉં છું : યૌવનના ઉદ્રેકો પ્રેમ અને પ્રણયના દર્દનું ગાન કરતો રોમૅન્ટિક પડાવ : સમસામયિક ઘટનાઓ સ્વાતન્ત્ર્ય ભાગલા ગાંધીહત્યા વગેરેને ઝીલતો રીયાલિસ્ટક પડાવ : અને નગરજીવનની યન્ત્રવિજ્ઞાનીય સંસ્કૃિતએ જન્માવેલી વેદનશીલતાને આકારતો મૉડર્નિસ્ટ પડાવ. ‘ચલ મન મુમ્બઈ નગરી, જોવા પુચ્છ વિનાની મગરી’ પંક્તિએ, ‘આધુનિક અરણ્ય’ જેવી અનેક રચનાઓએ, બૉદ્લેરના પ્રભાવ હેઠળ રચાયેલાં ‘પાત્રો’-એ, નિરંજનભાઈને નગરચેતનાના આધુનિક કવિ રૂપે સ્થાપી આપેલા. પછીનાં વર્ષોમાં કાવ્યસર્જન મન્દ પડેલું. છતાં નોંધવું જોઈએ કે એમની કવિતામાં એક વિશુદ્ધ સર્જનાત્મક તર્ક છે. ઍબ્સર્ડનો અહેસાસ છે. મૅટાફિઝિકલ ટિન્ટ છે. એમણે લખ્યો એટલો ચોખ્ખો છન્દ બહુ ઓછાથી લખાયો છે. પણ એ એમનાથી છૂટ્યો નહીં. દૃઢબન્ધ કાવ્યપ્રકાર સૉનેટ કે ‘હરિવર મુજને હરી ગયો’-નો ગીતપ્રકાર એમના વડે ખૂબ ખીલ્યો, પણ છૂટ્યો નહીં. એ મને એમનામાં બચેલું ક્લાસિકલ ઍટિટ્યુડ લાગ્યું છે. પરિણામે એમની કવિતા પરમ્પરા અને આધુનિકતાની સીમારેખા પર ચાલી છે. છતાં ઐતિહાસિક હકીકતની નૉંધ લેવી જોઈએ કે ’સાઠીમાં પ્રગટેલી ઉત્ફુલ્લ આધુનિક કવિતાનું એ અરુણુ પ્રભાત હતી. છન્દ કાવ્યપ્રકાર કાવ્યબાની - તમામ પરમ્પરાગત વાનાં છોડીને નવ્ય આધુનિકોએ મહા પ્રયોગશીલ સર્જકતાનો સાહસિક રસ્તો પકડેલો.