એ શિક્ષકનું નામ રસિકલાલ હતું. ગામલોકો તેમને ‘રસિક માસ્તર’ કહેતાં. જ્યારે ઉનાળાના ધગધગતા દિવસો આવ્યાં ત્યારે ફેરિયાઓ કુલ્ફીનાં ડબલાં લઈને ‘ઠંડી કુલફી મલાઈ’ની બૂમો પાડતાં ગામમાં ફરવા માંડ્યા. છોકરાઓ કુલ્ફી માટે કજિયા કરીને માબાપ પાસેથી પૈસા લઈને દોડવા લાગ્યા. રસિક માસ્તરે નિશાળમાં ખૂબ જ સખત શબ્દોમાં છોકરાઓને કહી દીધું કે : ‘કુલફી ખરાબ પાણીમાંથી બનતી હોય છે માટે કોઈએ ખાવી નહિ. જે કોઈ કુલફી ખાતું જોવાં મળશે એને હું શિક્ષા કરીશ.’ ત્યારથી જે કોઈ છોકરું કુલફી ખાતું તે ડરતાં ડરતાં અને રસિક માસ્તરથી સંતાઈને ખાતું. કોઈ છોકરું બજાર વચ્ચે કુલફી ખાવાની હિંમત કરતુ નહીં. આવા જ એક દિવસે જયુ બપોરની રિસેસ ભોગવીને નિશાળમાં પાછો ફર્યો કે તુરત જ રસિક માસ્તરે તેણે બોલાવ્યો.