હવેની અર્થવ્યવસ્થામાં દરેકને રોજગાર મળવો મુશ્કેલ જ છે. એટલે સમગ્ર વ્યવસ્થા એવી ઉભી કરવી પડશે કે સમાજ શ્રમ વગર પણ આગળ વધી શકે. મશીનરીથી પણ એ કમાઈ શકે. અન્યોને એમાંથી રોજગારી આપી શકે. વચ્ચે એક આડવાત યાદ કરાવી દઉં કે, આજથી લગભગ દોઢ સો વર્ષો પહેલાં કાર્લ માર્કસે એવી કલ્પના કરી હતી કે મશીનોના ઉપયોગથી ઉત્પાદન એટલું વધી જશે કે નાગરિકોએ રોજગારી કરવાની જરૂર રહેશે જ નહિ. એમણે વિચાર્યું હતું કે, વ્યક્તિ સવારે માછલી પકડશે, દિવસભર ગાયનું લાલનપાલન કરશે અને સાંજે સંગીત સાંભળશે. એણે કામ કરવું પડશે જ નહિ કેમ કે, સરકાર અને જીવનોપયોગી પર્યા રકમ મફત ઉપલબ્ધ કરાવશે. બસ, હવે આપણે માર્કસની આ કલ્પનાને સાર્થક કરવાના દિવસો આવી ગયા છે, આપણે પણ આપણા દેશના નાગરિકોને આ રીતે પર્યાય રકમ ઉપલબ્ધ કરાવી દેવી જાઈએ, જેથી તેઅો પોતાની મૂળભૂત જરૂરિયાતોને આરામથી સંતોષી શકે. હાલમાં આપણે જે કલ્યાણકારી યોજનાઅો પર ખર્ચ કરી રહ્યા છીએ, તે તમામ યોજનાઓ સંપૂર્ણ રીતે બંધ કરી દેવી જાઈએ. એ રકમ દેશના નાગરિક વચ્ચે વહેંચી દેવી જાઈએ. મારા આકલન મુજબ દરેક પરિવારને પાંચ હજાર રૂપિયા/પ્રતિમાહ મળી રહેશે. જા આમ શકય બને તો હવે યુવાઅોએ કુમાર્ગે વળવાની જરૂર નથી. કેમ કે એમને જીવિકા માટેની પર્યા રકમ મળી જ રહેવાની છે. આ ઉપરાંત, આપણે ઉપનિષદોનો ફેલાવો વધારવો જાઈએ. સંગીત કલા-કારીગીરી ક્ષેત્રે, સમાજક્ષેત્રે કામ કરી શકે તેવી તક ઉભી કરવી જાઈએ. આપણે એક નવી અર્થવ્યવસ્થાની કલ્પના કરવી જાઈએ, જયાં રોજગાર જ કરે જેમને અધધધ કમાણી કરવી હોય. આમ નાગરિકને રોજગાર કરવો જ ન પડે, તથા તેમને પર્યાય રકમ મળી રહે એવી નવી વ્ય્વસ્થા ઉભી કરવી હોય. આમ નાગરિકને રોજગાર કરવો જ ન પડે તથા તેમને પર્યાય રકમ મળી રહે એવી નવી વ્યવસ્થા ઉભી કરવી પડશે. જા કંઇક આવું શકય બને તો આપણે વર્તમાન રોજગારના સંકટમાંથી ઉગરી જઈશું અને આપણા યુવાધનની ઉર્જાને સુદિશા આપી શકીશું.