સતત સાત દિવસ સુધી હું આ પ્રમાણે જ કરતો રહ્યો. દરરોજ રાત્રે – લગભગ મધરાતે આ જ પ્રમાણે પણ દરરોજ તેમની આંખ બંધ જ રહેતી હોવાથી મારું કામ પાર પાડવું શક્ય ન હતું, કારણ કે મને વિચલિત કરનાર તે વૃદ્ધ નહીં, પણ તેની છારી બાઝેલી વિકૃત આંખ જ હતી અને રોજ સવારે, જ્યારે દિવસ ઊગતો ત્યારે નિર્ભયપણે હું તેમના ઓરડામાં જતો. હિંમત અને આત્મવિશ્વાસથી તેમની સાથે વાત પણ કરતો. ઉત્સાહથી તેમને નામથી બોલાવતો અને રાત કેવી રહી તે પૂછતો. મારે કહેવું પડે કે ખરેખર તેઓ એટલા વૃદ્ધ હતા કે તેમને એ વાતનો જરા સરખો પણ અણસાર ન હતો કે રોજ રાત્રે – લગભગ મધરાતે, બાર વાગ્યે જ્યારે તેઓ સૂઈ જતા, ત્યારે છુપાઈને હું તેમને જોતો હતો.