અમે ફરી ડાયરામાં આવીને બેઠક લીધી, વાતો ચાલી રહી હતી સંપત્તિની, ધનની અને તોય કદી ન મળતા સંતોષની. એક ભાઈ કહે, અજબ છે ને, લાખો કરોડો રૂપિયા આપતાંય શાંતિ ન મળે, તમને આંય નેહમાં મજા આવે, એકાદ બે દિ’ રોકાવું હોય તોય ગમે, પણ અમારે આ કાયમનું થ્યું, તમે આંયા બે દિ’ થી વધારે ન રોકાઈ હકો. મેં કહ્યું, “આ વનની હદમાં પ્રવેશ્યા એટલે મોબાઈલ નેટવર્ક આપોઆપ છૂટી ગયા, કેવી મજા?” અને વાત આમ અજોડ પણ ખરી ! એની જોડે બધી રેસ છૂટી ગઈ. લોકો સમયની સાથે ચાલવા મથે છે, બધુંય કરી છૂટે છે, જ્યારે અહીં સમય લોકોની સાથે ચાલવા મથે છે. માયાભાઈ કહે, “રૂપિયા માટે ગમે તે ખોટું કરવા કાયમ તૈયાર, પોતાની વફાદારીને ધંધાનો વિષય બનાવતા અને જે થાળીમાં ખાય છે એ જ થાળીમાં પૈસા માટે થૂંકતા લોકોને જોઈએ તો થાય કે આવા લોકોનો રાફડો આપણી જ આસપાસ છે કે દુનિયામાં બધેય તેમની બહુમતી હશે? એવા લોકોને અહીં લઈ આવવા જોઈએ, જુઓ, તમે જે વસ્તુઓ માટે, જે સુખ સગવડો માટે પૈસા ખર્ચો છો, એ બધાં વગર પણ જીવનમાં કેટલી નિરાંત છે? જીવનનો કેટલો અણમોલ સમય તમે ખોટા કામમાં ખર્ચો છો, એના કરતા મહેનતથી જેટલું મળે એટલું ખાવને ભાઈ, પણ આજના જમાનામાં…” ચાંદનીના ઉજાસમાં બેઠાં બેઠાં અનેક વાતો ચર્ચાઈ, ભેંસ અને ગાયના ભાવથી લઈને દૂધના ફેટ સુધીની. હું અને માયાભાઈ સવારથી એક વાક્ય બ્રહ્મવાક્યની જેમ દર બે કલાકે એકાદ વખત તો બોલતા જ હોઈશું, “આ વખતે પહુડા નથી દેખાતા! દર વખતે તો જોઈને આંખો થાકી જાય.” એ વિશે નેસમાં અમે પૂછ્યું, આતાભાઈ કહે, કિનારાના વિસ્તારોનું ઘાસ સૂકાઈ ગયું એટલે પહુડા અંદર ઉતરી ગયાં, ન્યાં હજી ઘાસ લીલું હશે, વળી સૂકા ઘાસમાં જનાવર ને ઘાસ વચ્ચેનો ભેદ પણ ન ભળાય.”