દરેક કાયદામાં હોય છે એમ કાગળ પર તે સુંદર જણાય છે. ખરો સવાલ તેના અમલનો, અને એથી વધુ અમલ કરવાની દાનતનો હોય છે. કોઈ પણ સમસ્યાના ઊકેલ તરફનું પહેલું કદમ છે એ સમસ્યાનો સ્વીકાર કરવો. મોટા ભાગનાં રાજ્યો સ્વીકારતાં જ નથી કે તેમને ત્યાં આ પ્રથા હજી ચલણમાં છે. એક તરફ રાજ્યોનો સતત ઈન્‍કાર, જોરશોરથી થઈ રહેલો સ્વચ્છતા અભિયાનનો ખર્ચાળ પ્રચાર અને બીજી તરફ સરકારની જ એક એજન્‍સી દ્વારા કરાયેલા સર્વેક્ષણમાં પ્રાપ્ત થતા આ આંકડા પ્રચંડ વિરોધાભાસ સર્જે છે. અહીં દર્શાવાયેલા આંકડા હજી ઘણા વધારે હશે, કેમ કે, દેશના છસો કરતાં વધુ જિલ્લાઓમાંથી હજી કેવળ 121 જિલ્લાના જ આ આંકડા છે. હજી તેમાં ગટર તેમજ સેપ્ટિક ટેન્‍કની સફાઈ સાથે સંકળાયેલા કર્મચારીઓનો સમાવેશ કરાયો નથી. તેમ આ કામમાં સૌથી વધુ માણસોને જોતરતા રેલ્વે વિભાગના આંકડાને સમાવવાનું પણ બાકી છે. બીજી વિચિત્રતા એ છે કે કુલ 53 હજારમાંથી રાજ્યોએ અધિકૃતપણે સ્વીકાર કર્યો હોય એવા કર્મચારીઓની સંખ્યા માત્ર 6,650 છે. એ દર્શાવે છે કે પોતાના રાજ્યમાં આ અમાનવીય પ્રથાનો અંત લાવવાનાં પગલાં લેવાને બદલે તે ચલણમાં હોવાનું પણ તેઓ છુપાવે છે. આ ટેકનોલોજીનો યુગ છે અને આ ક્ષેત્રમાં ટેકનોલોજીનો પ્રવેશ ક્યારનો થઈ ચૂક્યો છે. આમ છતાં, તેમાં નાણાં રોકવાને બદલે એ જ યુગોજૂની પ્રણાલિ ચાલુ રાખવામાં આવે છે.