એ યુવાને પૂછેલ પ્રશ્ન સાંભળી સ્વામીજી થોડી વાર કંઈ જ ન બોલ્યા, પણ તે પછી તેમણે કહ્યું, ‘આ પ્રશ્નનો જવાબ જોઈતો હોય તો ભારતીય સંસ્કૃતિમાં ડોકિયું કરવું પડે. પૈસાથી સુખ વેચાતું લઈ શકાય એવું આપને લાગતું હશે…. પણ યાદ રાખો, તમને ચિરંતન આનંદ અને સુખ આપી શકે એવી એક પણ વસ્તુ જગતમાં પૈસાથી વેચાતી લઈ શકાતી નથી. તે વસ્તુ માત્ર તમારી પાસે તમારી અંદર જ વિદ્યમાન છે. પ્રપંચ જ સાક્ષાત સ્વર્ગ બને એ માટે પ્રાચીન ભારતીય સંસ્કૃતિએ કેટલીક સીમારેખાઓ, કેટલાંક જીવનમુલ્યો નક્કી કર્યાં છે, પણ આજકાલ એવું દશ્ય દેખાય છે કે, આ બધી બાબતો પગ તળે કચડવામાં જ આપણે પુરોગામીત્વ સમજીએ છીએ. પ્રપંચમાં એકબીજાની સાથે કેવી રીતે વર્તવું, એનું શિક્ષણ એક રાતમાં અપાય નહિ. પ્રાચીન સમયમાં આવું શિક્ષણ આપવા ઘરમાંનો અને સમાજમાંનો પ્રત્યેક જણ જાગ્રત રહેતો, પણ આજકાલ આ દષ્ટિએ ઘરમાં અને ઘરની બહાર જોઈએ તો બધો આનંદ-પરમાનંદ જ છે ! આજની જીવનપદ્ધતિ અનુસાર ઘરમાં બાળકોને યોગ્ય સંસ્કાર આપવા વડીલોને સમય જ નથી હોતો અને આ બાબતે વાલીઓ એટલાં જાગ્રત હોય એવું પણ નથી. આ મોટી કરુણતા છે. આજકાલ લગભગ પ્રત્યેક ઘરમાં પતિ-પત્ની બંને નોકરી કરે છે. તેથી ઘરે આવ્યા બાદ પણ મન ઉપર ખૂબ તાણ રહે છે. આવા સમયે એકબીજાને સમજી લેવાની અને એકબીજાનાં મન સાચવવાની જરૂરિયાત આજના કાળ જેટલી ક્યારેય નહોતી. સર્કસમાં અધ્ધર, ઊંધા-ચત્તા હીંચકા લેતા કલાકારોનું એકબીજા તરફ કેટલું ધ્યાન હોય છે એકબીજાને જાળવવા માટે ! આવી જ રીતે મનથી સતત સાવધ અને તત્પર રહેશે તો જ પ્રપંચ આનંદમય અથવા સુસહ્ય થઈ શકશે એવી સ્થિતિ છે.’