લગભગ ૧૦-૧૫ ઊંડા શ્વાસ લીધા અને ગ્લુકોઝ ટેબલેટ્સ લીધી ત્યારબાદ થોડું સારું લાગ્યુ. ગાઈડે બેઝ-કેમ્પ પાછુ જવા તૈયારી બતાવી, મારું મન લલચાઇ તો ગયું પણ એને હાર મંજૂર નહોતી. અહીંથી હું અમારુ લક્ષ્ય કેદારકંઠ જોઈ શકતી હતી, એ પણ જાણે મને સર કરવાનો પડકાર ફેંકી રહ્યો હતો. લક્ષ્યની આટલા નજીક આવ્યા પછી હિંમત હારવી મને સ્વીકાર્ય ન હતી અને ત્યાં પ્રોત્સાહિત કરનારાઓની પણ કમી નહતી. ત્યાની હવાઓમાં કંઈક મુગ્ધ કરે એવુ હતુ.