એક વિશાળ વડલાની ગોદમાં મેલાં-ઘેલાં વસ્ત્રો પહેરીને બેઠેલા એક યુવકને જોઈને ગોપાલીને આશ્ચર્ય થયું. મલિન વસ્ત્રો, ઊંડી ધસી ગયેલી આંખો, રૂપાળો છતાં માવજતને અભાવે ઝાંખો પડી ગયેલો ચહેરો, અસ્તવ્યસ્ત વાળ, બધું વગર પૂછે સઘળું કહી દેતું હતું. ગોપાલી એના તરફ ઝીણવટથી જોઈ રહી છે, એ વાત એના પપ્પાજીની ચતુર નજર ક્યારની યે પામી ગઈ હતી. ગોપાલીના મનમાં કરુણાનો ભાવ ઊભરાય છે.