‘માણસ બાળક તરીકે જન્મે, ભાખોડિયાં ભરતો થાય, પ્રથમ વાર ડગ ભરી ચાલતા શીખે, કોઇક સીધું દોડતા શીખે – આ જ રીતે બાળપણ, તરુણાવસ્થા, યુવાની, વ્રુદ્ધાવસ્થા અને મૃત્યુ….. આ બધાં જ આપણા જીવનના મહત્વના અને આવશ્યક મુકામો છે. આમાંથી એકેયને તમે નકારી ના જ શકો. તમારે એમનો સ્વીકાર કરવાનો હોય છે. આ રીતે હું સૃષ્ટિએ માનવની અંદર મુકેલા આવેગોને પણ સ્વીકારું છું. એક રસપ્રદ વાત કહું; આપણે આફ્રિકન કે કોઇપણ એબોરીજીનલ્સ એટલે કે આદિવાસી પ્રજામાં જોઇએ તો લગ્ન અથવા શરીર-સંબંધ બાંધવા માટે આખલાને હરાવવાની, સિંહનો શિકાર કરવાની, સળગતાં કોલસા પર ચાલવાની કે એવી કોઈપણ દુર્જેય કસોટી મુકવામાં આવે છે. આ પરીક્ષા પસાર કરનાર પુરુષ જ સ્ત્રીનો દાવેદાર બની શકે છે. સુસંસ્કૃત પ્રજા વિશે પણ હું એ જ કહીશ કે જ્યાં સુધી શારીરિક, માનસિક અને વૈચારીક પુખ્તતા ના આવે ત્યાં સુધી આ નિવારવું જોઈએ. જો બાળકોને વધુ સર્જનાત્મક પ્રવૃત્તિઓ તરફ વાળવામાં આવે તો આ સમસ્યાનું સમાધાન થઇ શકે.’