સવાર પડી ને રસ્મી બા એ ઘણા સમય પછી ખુલ્લા સ્વાસ નો અનુભવ કર્યો. સવાર ની પુજા પાઠ પતાવી ને રસ્મી બા ગેલેરી મા મુકેલી ખુરશી મા બેઠા. થોડીવાર મા પ્રમિલા ચા લઇ ને આવી. ચા પીતા પીતા બા વિચારો મા ખોવાઈ ગયા કે, “જીવન મા આટલું આટલું કર્યું, છોકરા ને ભણાવ્યા, મોટા કર્યા, લગન કરાવ્યા, પણ અંતે હું એકલી પડી ગઈ.” વિચારો ચાલતા હતા ત્યાં પ્રમિલા આવી, “બા સવાર સવાર મા શું વિચારો કરી રહ્યા છો?” રસ્મી બા બોલ્યા, “કશું નઈ બસ એમજ”. પણ પ્રમિલા ને ખબર પડી ગઈ કે બા શું વિચારે છે. પ્રમિલા એ કહ્યું, “બા હવે આવું બધુ હવે નઈ વિચારવાનું. જે થયું એ બધું ભુલી જાવ ને હા હવે મને મુકી ને ક્યાય નથી જવાનું”. રસ્મી બા થોડી હળવાસ થી કીધું, “બેટા હું તને મુકી ને હવે ક્યાંય નથી જવાની. તે મને નાનપણ મા જેટલી હેરાન કરી છે એટલી તને હેરાન કરીશ”. ને બને હસવા લાગ્યા.