આખો દિવસ વૈતરાં કર્યા કરતો તોય રાત્રે ઊંઘ ક્યાંથી ? પછી પત્ની સૂઈ જાય તેની રાહ જોતો ને મધરાત પછી દબાયેલા પગલે ઊઠતો અને દરિયાકિનારે ફરવા જતો. ક્યારેક ક્યારેક તો અંદરની લાગણીઓ હું રોકી શકતો નહીં, તો પછી હું મનની બધી જ વાતો દરિયાને કહેતો. કારણ કે એ સમયે કોઈ સાથે મોકળા મને વાત કરીએ એવું કોઈ હતું જ નહીં. માણસજાતમાં એક જોવા જેવું હોય છે કે જેનું પેટ ભરાયેલું છે એને દસ જગ્યાએથી તેડાં આવે છે અને જેનું પેટ ખાલી છે એનાથી બધા મોં ફેરવી લે છે. કાલ સુધી મારે ત્યાં હતી રેલમછેલ, બધા મારી આગળપાછળ ફરતા એવો વિઠ્ઠલ કામત ! આજે વિઠ્ઠલ કામતનો ભાવ કોઈ પૂછતું નહોતું. ત્યારે, મારો એક ઓળખીતો માણસ જાહેરાત લેવા મારી પાસે આવ્યો. એણે દસ હજારની જાહેરાત માગી. એક જમાનો હતો કે માગતાની વારમાં જ મેં એને આપી દીધી હોત. આજે મેં નકાર દીધો. પેલો ચોંટ્યો જ હતો, ‘ઠીક, પાંચ હજારની આપ….’ મેં માથું હલાવીને પાછો નકાર દીધો. પેલો તો જાણે મારી પાછળ જ પડી ગયો, ‘જવા દે, હજાર ? પાંચસો ? કાંઈ નહીં તો સોની તો તું આપીશ જ.’ ના પાડી. એ તો ખીજે ભરાયો, ‘ક્યા તુમ તો સો રૂપયેકી ઍડ ભી દે નહીં સકતે ? અરે, તુમસે તો ભિખારી અચ્છા !’ હવે મેં હકારમાં માથું હલાવ્યું. મનમાં ને મનમાં મેં કહ્યું : ‘હા ભાઈ, તારી વાત સાચી છે ! ભિખારીનું જીવતર મારા કરતાં સાચે જ સારું છે. ભલે ને ચોક્કસ રકમ ના હોય પણ રોજેરોજની કમાણી તો હાથમાં આવે અને વળી ખાસ તો એ કે એની સામે કોઈ હાથ ફેલાવીને ઊભેલું હોતું નથી.’ અહીં પણ હું હસી પડ્યો, ઘડીભર માટે જ ! ‘બહુ થયું ને હસવું આવ્યું’ એમાંનું.