ભારત કે અમેરિકામાં, વિનુની ખાવા-પીવા માટેની ખસિયતો કે માંગણી ક્યારેય નથી રહી. એમનું ધ્રુવ વાક્ય હતું, “ચાલશે, ભાવશે, ફાવશે,” જે, અંતિમ દિવસ સુધી એમણે પાળ્યું. એમના સહકારને લીધે, હું જોબ કરતાં કરતાં ભણી પણ શકી, એ સાથે, મારા પોતાના વાંચન-લેખનના શોખને વ્યક્તિગત રીતે વિકસાવી શકી. એમણે મને કદી પૂછ્યું નહોતું કે હું ક્યાં પૈસા વાપરું છું અને બજેટ કે હિસાબથી વધારાના રુપિયા શેને માટે જોઈએ છે! અમારા લગ્નજીવનના શરૂઆતના સમયમાં, નજીકના સ્વજનોએ વિનુને કહ્યું, ”બૈરીને ટ્રેઈન કરીને અત્યારથી જ કંન્ટ્રોલ કર, દાબમાં રાખ, નહીં તો પાછળથી માથે ચડી બેસશે!” એમણે ત્યારે સ્પષ્ટતાથી કહ્યું હતું, “જયશ્રી પાળેલું પ્રાણી નથી કે એને ટ્રેઈન કરીને કંન્ટ્રોલમાં કે દાબમાં રાખું!” અમારી વચ્ચેની સહજતાએ અમારા સાયુજ્યને અનેક કપરા અને વસમા સંજોગોમાં ધબકતું રાખ્યું હતું.