એ દિવસોમાં જ લેખક-પત્રકાર રજનીકુમાર પંડ્યાનો / Rajnikumar Pandya તેમના વીનેશ પટેલ સરખા કેટલાક મિત્રોના અકાળે થયેલા અવસાન અને તેમની સાથેની દોસ્તીનું વર્ણન કરતો લેખ પ્રકટ થયો હતો. એ વાંચીને કલ્પેશની તીવ્ર યાદ આવતી. આજે પણ એ યાદ આવે તો આંખનો ખૂણો ભીનો નથી થતો પણ મનનો એક ખૂણો ચોક્કસ એવી કલ્પના કરીને રાજી થાય છે કે, ‘ગમે તેમ કરીને એ આ દુનિયામાં ટકી ગયો હોત તો જિંદગી જુદી હોત, એની પણ અને મારી પણ.’ મિત્રો – પરિચિતો સાજા-સમા હોય કે માંદગીનો વખત હોય તેવે વખતે ઘરનો ડૉક્ટર / Family Doctor પાસે છે એવું આશ્વાસન તો ચોક્કસ લઈ શકાયું હોત. એટલા માટે કે એ રીતે તે મદદરૂપ થવાની – કોઈને ખપમાં લાગવાની ભાવનાવાળો હતો. તેના અવસાનના સમાચાર મને મોડા, ચોથા દિવસે મળ્યા હતા એટલે અંતિમવિદાય વખતે ગેરહાજર એવો હું એક વાતનું ઠાલું આશ્વાસન પણ લઉં છું કે કલ્પેશ મૃત્યુ પામ્યો જ નથી, કારણકે મેં તેનો મૃતદેહ ક્યાં જોયો જ છે?