બાપુ, હમણાં હમણાંથી તમારી ટીકા કરવાનું બહુ ચાલે છે. આને કારણે જે થોડા ગાંધીવાદીઓ હવે રહ્યા ે એ બહુ દુઃખી થઈ જાય છે, પણ બાપુ તમે આ જાણ્યું હશે તો ખૂબ હસ્યા હશો. કદાચ વલ્લભભાઈ ગુસ્સે થઈ ગયા હશે, પણ તમે તો ખડખડાટ હસ્યા હશો. આપણા મહાકવિ ન્હાનાલાલ તમારે માટે જેમ તેમ બોલતા ત્યારે વલ્લભભાઈ ગુસ્સે થઈ જતા. પ્રીતમનગરના અખાડામાં કવિ સાથે બાથંબાથી કરવાય તૈયાર થઈ ગયા હતા એવું કહેવાય છે, પણ તમે તો કહ્યું હતું, ‘ન્હાનાલાલ આપણી દૂઝણી ગાય છે. એમનું પાટુ ખાઈ લેવું જોઈએ.’ ન્હાનાલાલે કવિતા લખીને ગુજરાતની જે મૂલ્યવાન સેવા કરીને એની કદરનું આનાથી ચડિયાતું મૂલ્યાંકન બીજું કયું હોઈ શકે? બીજું પણ આવું એક દષ્ટાંત મેં વાંચ્યું હતુંઃ એક માણસ કવિતામાં તમારા માટે ગાળો લખીને તમારી પાસે આવ્યો. એણે તમને કવિતા વાંચવા આપી. તમે કવિતા વાંચી પછી કવિતાના કાગળો સાથેની ટાંકણી કાઢીને સંભાળપૂર્વક ડબ્બીમાં મૂકી અને કવિતાના કાગળોના ઝીણાઝીણા ટુકડા કરી કચરાટોપલીમાં પધરાવી દીધા. પેલા માણસે પૂછ્યું, ‘આમાં કંઈ સારું ન લાગ્યું?’ તમે કહ્યું, ‘લાગ્યું ને! ટાંકણી સારી લાગી. એટલે એ કાઢીને સાચવીને મૂકી દીધી.