‘અંતઃપ્રસાદયતિ : એ નામ અંતઃકરણને આનંદ આપે છે; વિષાદ દૂર કરી દે છે. આવો સમર્થ બેઠો છે ત્યાં કંસના શું ભાર છે ? એક નિર્મળતા આવે છે, ‘શોધયતીન્દ્રિયાણી’ – ઈન્દ્રિયોનું શોધન થાય છે, ઈન્દ્રિયો પવિત્ર બને છે. બીજી પદ્ધતિઓમાં ઈન્દ્રિયોને પવિત્ર કરવી પડે છે, જ્યારે અહીં સહજ પવિત્ર થાય છે. રાજયોગમાં યમ-નિયમ પાળે, જ્ઞાનમાં ચિંતન કરે, ત્યારે ચિત્તનો તાર કાંઈક પકડાય. આમાં તો એની મેળે, સ્મરણ પોતે જ બધું કરે છે. પછી કહ્યું, ‘મોક્ષં તુ તુચ્છં….’ બધાં મોક્ષ માટે મથી રહ્યાં છે. મને મુક્તિ ક્યારે મળે ? હું ક્યારે મોક્ષ પામું ? જીવનો ઉદ્ધાર ક્યારે થાય ? અરે ભાઈ ! ભગવાનનું સ્મરણ કરશો તો મોક્ષ તો પગની પાનીની રજ બની જશે. ‘મોક્ષં તું તુચ્છં કિમ પુનરર્થકામૌઃ ?’ મોક્ષની વાસના છે એ ચાલી જશે. પછી અર્થ અને કામની તો વાત જ શું કરવી ? અર્થ અને કામ ચાલ્યા જાય, મોક્ષ તુચ્છ બની જાય, ઈન્દ્રની સંપત્તિ તુચ્છ બની જાય.