કોઈ કહેશે કે વાત તો સારી છે, પણ માબાપો જો બાળકોની આ પળોજણમાંથી ઊંચા જ ન આવે તો પોતે જીવે કઈ રીતે? પોતે શું કામ કરી શકે? પોતાની ફરજો કઈ રીતે બજાવે? માબાપોને પણ શું પોતાનું જીવન નથી? તેઓ પણ શું માણસ નથી?! આનો જવાબ એ છે કે જે માબાપો બાળકોની બાબતમાં થોડી સમજ કેળવતાં થાય છે તેમને આપોઆપ રસ્તો દેખાય છે અને માબાપ તરીકેની કોઈ અલગ અઘરી ભૂમિકા બજાવવા બેસવું પડતું નથી. જે કુશળતાથી ગૃહિણી રસોડાનાં સત્તર ખાનાંથી સત્તર ચીજો ભેગી કરીને રોજરોજનું મિષ્ટ ભોજન બનાવે છે એ જ કુશળતાથી એ માતૃત્ત્વના પાટલે એક આકાર વિનાના શિશુને સંપૂર્ણ વ્યક્તિત્વ આપે છે. પોતાની રીતે જીવતાં જીવતાં જ સ્ત્રી-પુરુષો માતાપિતા બને છે અને તેમનું ઘર અને કુટુંબજીવન તદ્દન સહજ રીતે બાળકની પાઠશાળા બની જાય છે. ઘરમાં ચાલતી પ્રત્યેક ક્રિયા, માબાપનું પ્રત્યેક વર્તન બાળક નીરખે છે, ઝીલે છે, અને ઉકેલે છે. માબાપ અને બાળક વચ્ચે એક સંવાદ, એક સંબંધ, એક વિશ્વાસ ઊભો કરવાની જરૃર હોય છે. માબાપ જ્યાં થોડીક ખેવના રાખે છે ત્યાં આ જટિલ દેખાતું કામ સહજ રીતે થઈ જાય છે. બાળક તમારે ઘેર આવ્યું છે તો તેને તમારે માણસ બનાવવાનું છે, તેને લોટરીની એક ટિકિટની જેમ સંઘરી મૂકીને ઇનામના તરંગોમાં રાચવાનું નથી કે નંબર નહીં લાગે તેવું જણાતાં તેને નકામી ચીજોના ખાનામાં નાખી દેવાનું નથી. લોટરીની ટિકિટ ઉપર ઇનામની રકમો લખી હોય છે, બાળકનું કપાળ કોરું છે પણ તેમાં શું લખાયેલું છે તેની આપણને ખબર નથી. આમ જૂઓ તો પારાવાર શક્યતાઓ છે. આમાંનું કોઈક બાળક કુળદીપક કે દેશદીપક પણ હોઈ શકે છે એવું સમજીને તેનામાં જરા રસ લો. લોટરીની ટિકિટની જેમ એ સાવ માથે નહીં પડે.