એક જગ્યાએ એક વખત મજા આવી હોય એવી જ મજા બીજી વખતે ક્યાં આવે છે? એક છોકરો અને છોકરી મળ્યાં. બંને વચ્ચે પહેલાં દોસ્તી થઈ અને પછી પ્રેમ. છોકરાએ છોકરીને પૂછ્યું કે તને શું ગમે? છોકરીએ કહ્યું, મને પહાડ ગમે. પર્વત પર છવાયેલી ગ્રીનરી મને અંદરથી છલોછલ ભરી દે છે. ટોચ ઉપર જ્યારે વાદળનો સ્પર્શ થાય છે ત્યારે મારી રગેરગમાં રોમાંચ ફેલાઈ જાય છે. છોકરો તેને એક હિલસ્ટેશન પર ફરવા લઈ ગયો. છોકરીને લાગ્યું કે જાણે દરેક સપના સાકાર થઈને સામે ઊભા છે. જે વિચારેલું એ બધું જ હતું. છોકરીએ કહ્યું, મારી જિંદગીનો આ યાદગાર દિવસ છે. છોકરો બોલ્યો નહીં, પણ એના માટે પણ એ દિવસ મેમોરેબલ જ હતો. બંને પાછાં આવ્યાં. એકબીજા સાથે પ્રેમની કબૂલાત કરી. થયું એવું કે છોકરીને સ્ટડી માટે વિદેશ જવાનું થયું. એ દેશમાં વધુ સુંદર પહાડો હતા. રજાના દિવસે એ પહાડો પર ફરવા ગઈ. તેની કલ્પના કરતાં વધુ સુંદર વાતાવરણ ત્યાં હતું. પર્વત પર છવાયેલી ગ્રીનરી, ખળખળ વહેતાં ઝરણાં, ટોચને અડતાં વાદળ અને ઠંડી હવાની ભીનાશ સહિત બધું જ હતું. છોકરીને થયું કે બધું જ છે છતાં મજા કેમ નથી આવતી? કેમ કંઈ સ્પર્શતું નથી? કેમ આ ઠંડકનો અહેસાસ થતો નથી? ટોચને અડતાં વાદળ જોઈને કેમ આંખ જરાયે ચમકતી નથી? રોમાંચથી કેમ એકેય રુવાડું ફરકતું નથી? તેણે પોતાના પ્રેમીને વિડિયો કોલ કર્યો? આખું વાતાવરણ બતાવ્યું પછી સ્ક્રીન પોતાના તરફ લઈને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. યાર, બધું જ છે, પણ કંઈ નથી ગમતું! મને બહુ કંટાળો આવે છે. એમ થાય છે કે અહીં આવી જ ન હોત તો સારું થાત. પ્રેમીએ મનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો. મજામાં રહે, જો હું તારી સાથે જ છું, મને તારી નજીક હોવ એવું ફીલ કર! છોકરીએ કહ્યું, નથી થતું એવું! બધું કરી જોયું! આશ્વાસન ન આપ! રડવું છે તો રડી લેવા દે! એ રીતે પણ કદાચ હળવા થઈ જવાય! આપણે ઘણી વખત સ્થળને મહત્ત્વ આપતા હોઈએ છીએ, પણ પછી સમજાતું હોય છે કે સ્થળ નહીં પણ વ્યક્તિ મહત્ત્વની હોય છે. પહેલાં જ્યારે જિંદગીમાં કોઈ નથી હોતું ત્યારે પણ કંઈક ગમતું હોય છે. જિંદગીમાં કોઈ આવે પછી એની હાજરી જે ગમતું હોય એમાં ઉમેરાઈ જાય છે. એની ગેરહાજરી થાય ત્યારે ગમતું હોય એ બધું જ ગાયબ થઈ જાય છે. આપણને એ વ્યક્તિ જ ગમવા લાગતી હોય છે. વ્યક્તિ ગમે ત્યારે તેની સાથે જ્યાં હોઈએ એ બધું જ ગમતીલું લાગવા માંડે છે.