આ બધામાં વીરચંદભાઈ એક અલગ જ પ્રકારના માણસ. એમણે ઔપચારિક શિક્ષણ ખૂબ જ ઓછું લીધેલું. પણ આજે જો એમની વિદ્વતાનું વર્ગીકરણ કરવું હોય તો આપણે એમને ક્લાસિકલ સ્કોલરશીપની પરંપરમાં મૂકવા પડે. નૃવંશવિજ્ઞાનના નિષ્ણાત. પુરાતત્ત્વના નિષ્ણાત. સિનેમાના નિષ્ણાત. કળાના પણ નિષ્ણાત. વરસો પહેલાં એમણે ‘વિવિધ કળાઓમાં મૃત્યુ’ લેખ લખેલો જે હજી પણ કાળગ્રસ્ત થયો નથી. પોતે અનેક વિષયોની હાલતીચાલતી archive. જો કોઈએ એમને મળવું હોય તો એણે એશિયાટીક લાયબ્રેરીમાં જવું પડે અથવા તો રવિવારે સાંજે કરમશીભાઈના ત્યાં આવવું પડે. ખૂબ જ ચોકસાઈવાળા. એક એક શબ્દની બાબતમાં પ્રશ્નો ઊભા કરે. કાચોપોચો હોય માણસ હોય તો એ પાંચ મિનિટમાં જ ઉઘાડો પડી જાય. એ વખતે મને યુરોપિયન સંરચનાવાદમાં ઊંડો રસ હતો. એના એક ભાગ રૂપે મેં યાકોબ્સન અને લેવી સ્ટ્રાઉસનાં કેટલાંક લખાણો વાંચેલાં. વીરચંદભાઈએ આ બન્ને મહાનુભાવોને બરાબરના પચાવેલા. અમે જ્યારે મળતા ત્યારે સંરચનાવાદની વાતે વળગતા. એક વાર એમ.એસ. યુનિવર્સિટીના ગુજરાતી વિભાગના એક પ્રોફેસરની હાજરીમાં અમે બન્ને સંરચનાવાદની ચર્ચાએ ચડી ગયેલા. પેલા પ્રોફેસરે એ ચર્ચા સાંભળીને કહેલું: અરે, બાબુભાઈ આટલી ગંભીર ચર્ચા કરી શકે છે! આમેય વડોદરાના મારા પ્રોફેસરોને ત્યારે મારા માટે બહુ ઊંચો આદર ન હતો. એ લોકો એવું માનતા કે હું વાંચતો નથી. વાંચવાનો દેખાડો માત્ર કરું છું. પણ, મુંબઈના મિત્રો મને એ રીતે ન’તા જોતા. એ મિત્રો ન હોત તો મેં ચોક્કસ આત્મવિશ્વાસ ગુમાવી દીધો હોત.