પશ્ચિમના ખુલ્લાં વાતાવરણમાં ઉછરેલાં બાળકો યુવાનવયે કહેવાતી સ્વતંત્રતા અને એકલતાથી પીડાતા હતાં જેને કારણે નશો કરવાની નોબત આવી હતી. આપણો સમાજ આજે તેવી જ માનસિકતાથી પીડાઈ રહ્યો છે. દરેક તહેવાર વધારેમાં વધારે ઘોંઘાટ કરી ઊજવીએ તો જ આપણે ધાર્મિક ? શાંતિથી કોઈ તહેવારની ઉજવણી કરીએ તો આપણે અધાર્મિક ? સમાજ અને આમ આદમીની મુશ્કેલી ભૂલી બસ ઉત્સવની ઉજવણીરૂપી નશાના કેફમાં મસ્ત રહો ! સિત્તરે–એંસીના દાયકામાં પશ્ચિમના દેશોમાં એક હિપ્પી જમાત ફૂલીફાલી હતી, જે અફીણ કે ગાંજાનો નશો કરી પોતાની દુનિયામાં મસ્ત રહેતી. જેનું નિરૂપણ આપણી ઘણી બધી હિન્દી ફિલ્મમાં થયું છે. તેની માનસિકતા રજૂ કરતું એક ગીત આપણી આજની માનસિકતા સાથે બરાબર બંધ બેસે છે. ‘દમ મારો દમ મીટ જાયે ગમ, બોલો સુબહ શામ હરે ક્રિષ્ના હરે રામ !’ રામ અને કૃષ્ણ નામે આપણે ઘોંઘાટરૂપી પથ્થરો તરાવવા નીકળ્યા છીએ. યે આગ કબ બૂઝેગી ? રામ જાણે !