મોહનસિંહ કોઈની સાથે ભળતો નહીં. કોઈની સાથે વાતચીત કરતો નહીં. પોતાની દુનિયામાં મસ્ત રહેતો. એના મનમાં ઊંડે ઊંડે એમ હતું કે થોડો વખત અહીં ગાળું એટલામાં રાજ્યની ભીંસ ઓછી થઈ જશે, પછી બુંદેલખંડ પહોંચી જઈશ. એના બીજા સાથીઓ જીવતાં કે મરેલા પકડાઈ ગયા હતા એટલે એને કોઈની આશા રહી ન હતી. કદાચ નવો પ્રદેશ અને નવી ટોળી શોધવાં પડે. થોડા દિવસ તો એને ક્યાંઈ ચેન પડ્યું નહીં. એકાંત વસમું લાગ્યું, પણ ધીમે ધીમે એને ખબર ન પડે તેમ એ ટેવાઈ ગયો. સવારે ગંગાનાં ઠંડા પાણીમાં નહાવાની પણ આદત પડી. મંદિરમાં દર્શને જવા લાગ્યો. એક સાધુ રામનારાયણના દોહા-ચોપાઈ મધુરકંઠે ગાતા. તેમની કથામાં જઈને બેસવા લાગ્યો, છતાં મનમાં હજી ઘાટ ઘડ્યા કરતો હતો.