રોજ સવાર-બપોર-સાંજ. રોજ આ ચાલ્યું, હળ મૂકીને કોદાળી લે, કોદાળી મૂકીને પાવડો લે, પાછા નીચે બેસી જાય, હાથ-ખંપાળી કરે અને આમ ને આમ એક શેઢાથી માંડીને બીજા શેઢા સુધી આખું ખેતર એકલપંડે ખેડી કાઢ્યું. ત્યારે જોયું તો શરીરમાં થોડા લોહી, માંસ ભરાયા હતા કારણ કે ભૂખ લાગતી થઈ હતી. પાચન થવા માંડ્યું હતું. મોઢામાં અમી પણ છૂટવા માંડ્યું હતું. શરીર રોગને રહેવા લાયક રહ્યું નહીં. એટલે દમે રજા લીધી. એ ગયો એટલે તરત હરિનારાયણે નરવા થઈ ગયેલા શરીરને સુંદર બનાવવાનું કામ હાથમાં લીધું. ફરી જે તે વિષયનાં પુસ્તકો વાંચી કાઢ્યાં. નક્કી કર્યું કે હવે વ્યાયામ કરી શકાય તેમ છે. બલ્કે એ જરૂરી પણ છે. એટલે પછી દંડ, બેઠક, ભારે મગદળ, દોડ, કુસ્તી અને લાકડીદાવ શરૂ કર્યા. બે વર્ષમાં શરીરને એવું પલોટી લીધું કે જાણે કે કોઈ ઉત્તમ શિલ્પીએ સિસમમાંથી બનાવેલી ગ્રીક યોદ્ધાની શિલ્પકૃતિ !