ઘણો વખત વિચાર કર્યા પછી એણે કાગળ લીધો. એમાં ટૂંકમાં એટલું જ લખ્યું કે, પૂજ્ય પિતાજી, સ્પોર્ટસ કારને બદલે રામાયણ આપવામાં આપનો કોઈ શુભ ઇરાદો જ હશે એમ માનું છું. પણ મારે સ્પોર્ટસકાર જોઈતી હતી. હું ઘરેથી જાઉં છું. ક્યાં જાઉં છું તે નહીં કહું. જ્યારે હું પૈસાદાર બની જઈશ ત્યારે જ હવે તમને મોં બતાવીશ. એ જ. પ્રણામ. ચિઠ્ઠી રામાયણના બોક્સ પર મૂકી એ ઘરેથી નીકળી ગયો. વરસો વીતી ગયાં. યુવકનાં નસીબ ખૂબ સારાં હતાં.