‘મારી દીકરી એવી કયાં વધારાની છે તે હામેથી કે’વું પડે !’ દિશાના બાપુનો હુંકાર હતોઃ ‘ભણાવી છે ભાગ્યમાં હશે એવું મળી રેશે !’ આમ વાત ખોટી કે સાચી નહોતી પણ એકજાતની અંટસ હતી. વાતને વળ ચડતો જતો હતો. મૂળ તો મામા અને દિશાના બાપુ સરપંચની ચૂંટણીમાં સામસામે આવી ગયા હતાં. તેની આ બધી બબાલ હતી. પણ એવું સ્પષ્ટ કહો નહિ ને ? મામાને હતું કે ભાણાને અહીં પરણાવવામાં આવે તો પોતાને શરમે-ધરમે પણ દિશાના બાપની ઓસરી ચઢવી પડે. કયારેક હાથ એંઠા કરવાં પડે… ના પાડો તો, બહેનને ખોટું લાગે અને કહે પણ ખરીઃ ‘ભાઈ, આવું હતું તો આયાં સગપણ શું કરવા કરાવ્યું ? ના પાડી દેવી હતી ને !’ પછી તો બહેનને જ ખાનગીમાં કહી દીધું હતું. ‘ભાણો ભલે કહે પણ ન્યાં કર્યા જેવું નથી !’ મુકેશ તેનાં મમ્મી આગળ રીતસરનો કરગરી પડયો હતો. ‘બા, દિશા મને ગમે છે પછી તને શું વાંધો છે !’ બા અબોલ રહી તો મુકેશે જ આગળ કહ્યું હતુઃ ‘બા તને નહી, મામાને વાંધો છે !’ ‘હા, છે… મારા ભાઈને વાંધો હો ત્યાં હું જાન લઈને કેમ જાઉં !’ ‘પણ બા,…’ મુકેશ દલીલ કરે તે પહેલાં જ તને બાએ સાવ ચોખ્ખું કહી દીધું કે, મારે એકની લાખેય ન્યાં કરવું નથી.