આજકાલ નહીં, પણ તહેવારો ઊજવવાનો સિલસિલો તો શાળામાં વર્ષોથી ચાલ્યો આવ્યો છે. તેમાં પણ ધાર્મિક તહેવારો તો ખાસ ઊજવાતા. અશ્વિનભાઈ શાહ અને કરુણાબહેન મણિયાર બંને બાલમંદિરથી જોડે ભણતાં. જ્યારે પણ રક્ષાબંધન આવે ત્યારે કરુણાબહેન કહે કે હું તો અશ્વિનને જ રાખડી બાંધીશ અને અશ્વિનભાઈ કહે, હું પણ કરુણા જોડે જ રાખડી બંધાવીશ. કરુણાબહેનને તો પોતાના કહેવાય તેવા સગા બે ભાઈ હતા, પણ અશ્વિનભાઈ બહેનના પ્રેમથી વંચિત હતા. સમય વીતતો ગયો અને બાળપણનાં આ ભાઈ-બહેનનો પ્રેમ યુવાન બન્યો. ભાઈ-બહેનની સાથે બંને ખાસ મિત્રો પણ ખરાં. એકબીજાને પૂછ્યા વિના તો પાણી પણ ન પીવે, પણ કૉલેજમાં આ જોડી છૂટી પડી. કરુણાબહેન ધોરણ ૧૨ પછી કોમ્પ્યુટરમાં જોડાયાં અને અશ્વિનભાઈ કૉલેજમાં. અભ્યાસ અલગ જરૃર થયો, પણ બંને ભાઈ- બહેનનો પ્રેમ તો એવો ને એવો જ હતો. રવિવારે એકબીજાના ઘરે જવું, સાથે ફરવંુ, બહારગામ જવંુ, મસ્તી, મજા બધંુ એવું ને એવું જ રહ્યંુ. ક્યારેક તો પરિવાર કહે પણ ખરા કે, મોટા થયાં પણ બાળપણ નથી જતંુ. ત્યારે અશ્વિનભાઈ કહે કે હવે અહીંથી કાઢો તો કંઈક મોટા થવાય અને ફરી પાછંુ ભાઈ- બહેનની એ દોડપકડ શરૃ થઈ જતી.