(૬૫) એ વેગળા નીકળી ગયા, ને હરખના માર્યા ફૂલીને ફાળકા થવા લાગ્યા. બ્રહ્માજીએ તીરછી નજરે એમની તરફ જોઈને મનમાં કહ્યું, કે આ લોકો, મળતા હોવા છતાં નથી મળતા, ને આત્માને ઓળખતા નહિ હોવા છતાં, ઓળખીએ છીએ એમ માનીને, ચાલ્યા જાય છે. માત્ર એ પોતે જ ગાઢ અંધકાર તથા અજ્ઞાનમાં ન રહેતાં, મારી પાસેથી જે સાંભળ્યું છે, તે પોતાની જમાતોને પણ કહી સંભળાવશે. અને દેવલોકની એ વાણી એમનો પણ વાયદો બની જશે. (પોતાની અવળી મતિના ટેકામાં, તેઓ મારી જ વાણીની શાખ પૂરશે.) જેમ આંધળો આંધળાને દોરે તો બંને ખાડામાં પડે, તેવી રીતે, આ બે જણ, પોતે તો ખાડામાં પડેલા છે, ને બીજાઓને પણ તેમાં પાડશે, ને એવી રીતે બે ગુણા અજ્ઞાનમાં ફસાશે. એવા બેવડા અજ્ઞાનનું ઓસડ દુર્લભ છે.