આજ–કાલ ટેક્નોલોજીના ઉપકર્ણો આપણને જેમ રાખે તેમ રહેવા આપણે ટેવાય ગયા છીએ. પૄથ્વી પર જાણે આપણો કાયમી કબજો અકબંધ રહેવાનો હોય તેમ આપણે વર્તી રહ્યા છીએ. પૄથ્વીનો કાયમી પરવાનો તાજો કરી લીધો હોય તેમ માણસ ઉધામા કરી રહ્યો છે. માણસ એ પણ જાણતો નથી. દુનિયાનો સર્જનહાર તેની સૄષ્ટિને શોભાવવા કયા જીવને તેની કમાંડ સોપવા માગે છે. પરમકૄપાળુ પરમેશ્વર દયાળુ છે. તેણે મારો અનેક વેળાએ બચાવ કરી જીવનનો પરવાનો તાજો કરી આપ્યો છે. હું મારો પરવાનો તાજો કરવો કે નહિ. તેનો સંપુર્ણ આધાર કર્મફળને આધિન ઇશ્વર અબાધિત સમજુ છું. મને મૄત્યુનો મહોત્સવ પણ માણવો ગમે છે. સર્જન અને વિસર્જન ઇશ્વરની લીલા છે. ઇશ્વરની લીલાનો વૈભવ નીરાળો અને અચરજ પમાડે તેવો હોય છે. યમરાજ પોતાનો હિસાબકિતાબ મેળવી રહ્યા હતા. દીવાળીના પર્વનું પાંચમુ પર્વ એટલે ભાઈબીજ આ દિવસે દરેક ભાઈ પોતાની બહેનના ઘરે જમવા જવાની પરંપરા આપણે ત્યાં વર્ષોથી ચાલે છે. આ પરંપરા દેવલોકમાં હોવાનો ઉલ્લેખ આપણને શાસ્ત્રોમાં મળી આવે છે. ઉપર મુજબની વાઈકા મુજબ યમરાજના બહેન યમુના પોતાના બંધુને ભોજન માટે બોલાવવા આવે છે. યમરાજ પોતાનું કાર્ય પતાવી બહેન યમુના સાથે ભોજન લેવા યમનાના નિવાસસ્થાને આવી પહોંચે છે. યમરાજ ભોજન લઈ પાછા ફરતા પહેલા બહેનને દક્ષિણા આપવા પોતાનો હાથ લંબાવે છે. બહેન યમુના દક્ષિણા સ્વિકારતા પહેલા વચન માગે છે. કોઈ પણ ભાઈ પોતાની બહેનના ઘરે ભાઈબીજના દિવસે ભોજન લેવા પધારી બહેનનો આશિર્વાદ પ્રાપ્ત કરશે. તેને મૄત્યુ સમયે યમલોક દ્વારા આપવામાં આવતી પીડા સહન કરવી પડશે નહિ. યમરાજ બહેન યમુનાને તથાસ્તુ કહી વિદાય થાય છે. વાર્તાનો સાર માત્ર પિડામાંથી મુક્તિ મેળવવાનો નથી. પણ વ્યક્તિના કર્તવ્ય પ્રત્યેની નિષ્ઠા પણ સુચવે છે. આપણને આ વાર્તાના પ્રસંગ દ્વારા બહેનની લાગણી અને માગણી એમ બંનેનું સન્માન થતુ જોવા મળે છે. કોઈ પણ ભાઈ તેની બહેનના ઘરે ભોજન લેવા જશે, તો તેને પોતાની બહેનની લાગણીના સરોવરમાં ડૂબકી મારી પિડિતોની પિડાનું દર્શન કરવાનું સદભાગ્ય પ્રાપ્ત થશે. માનવતાની મહેંક માણવા મળશે. જિંદગી સાથે દોસ્તી બાંધતી મારી કવિતાથી મંગળાચરણ કરીશ.