સાહિત્ય અકાદમી દિલ્હીનો પુરસ્કાર વિજેતા નવલકથા ‘અસૂર્યલોક’ની પ્રસ્તાવનામાં તેઓ કહે છે કે - ‘અસૂર્યલોકનું બીજ લઈને જ હું જન્મ્યો હતો.’ દસેક વર્ષની વયે આંખો પર ચશ્માં ચઢ્યાં ત્યારથી આંતર મનમાં જે બીજ રોપાયું હશે તે લગભગ સાડા ચાર દાયકે આ નવલકથારૂપે વૃક્ષત્વ પામ્યું. (પૃ. ૯ સવ્યસાચી.) ૬૦૦ પાનાંની ‘અસૂર્યલોક’માં ચાર પેઢીની નેત્રવિહીન પરિસ્થિતિને, મનોવેદનાને અને તેના પુરુષાર્થને પ્રભાવક રીતે ઉપસાવવાનો લેખકે સંનિષ્ઠ પ્રયાસ કર્યો છે. નવલકથામાં સ્થૂળ દૈહિક અંધાપા કરતાં માનવીની ચેતનાના, વૃત્તિ વલણોના સૂક્ષ્મ અંધાપાને વ્યંજિત કરી છે. એક નવલકથાકાર તરીકે ઝૂરતાં, હિબકતાં, રિબાતાં, તરફડતા પાત્રોનું એમને આકર્ષણ રહ્યું છે. એમની નવલકથાના પાત્રો આનંદ કે સુખ ભાગ્યે જ અનુભવે છે. તેઓ વિશેષ મૃત્યુ પર્યવસાયી હોય છે. ભગવતીકુમાર શર્માના પાત્રો પ્રતિકૂળ પરિસ્થિતિનો પ્રતિકાર તો કરે છે. પણ જીવનનો ઘોષ ભાગ્યે જ કરે છે. પરંતુ અસૂર્યલોક એ રીતે જુદી પડે છે. અહીં જીવનના જય ઘોષનું આલેખન છે. (तमसो मा ज्योतिर्गमय) ‘ઊંડા અંધારેથી પ્રભુ પરમ તેજે તું લઈ જા’ નો મંત્ર પડઘાય છે. સર્વાઈવલ આ કાવ્યની આ પંક્તિઓ જાણે એમની વાતને સમર્થન આપે છે.