જેમ જળ વિના મત્સ્ય તરફડે, પોતાના ટોળામાંથી ભૂલી પડેલી મૃગલી જેમ બેબાકળી બની જાય એમ મારા પુસ્તક પ્રકાશન વિના હું જ્યારે ટળવળવા લાગ્યો ત્યારે મારા પિતાએ મને કડક શબ્દોમાં ચેતવણી આપી દીધી કે : ‘તો પછી તારો વિવાહ થઈ રહ્યો.’ લગ્નવિવાહ જેવા મામલામાં આ પ્રકાશનને શું લેવા-દેવા? એમ પૂછવાનું જ્યારે મેં ધૃષ્ટ સાહસ કર્યું ત્યારે એમણે મારા આ ઘેલાપણા વિશે સખત ઠપકો આપી ચોપડીઓને બદલે વેપારના ચોપડાઓમાં ધ્યાન પરોવવાનું કહી દીધું. ‘બની શકે તો જીવીશ એકલા પુસ્તકોથી’ એ કલાપીની પંક્તિને એમણે ‘બની શકે તો જીવીશ એકલી ચૅકબુકથી’ એવો ફેરફાર કરી નાખીને કૉપીરાઈટનો ભંગ કરેલો. પુસ્તકો લખી લખીને ખુવાર થઈ ગયેલા કવિઓ અને લેખકોનાં ઉદાહરણો કંઠ પરંપરાથી એમનામાં ઊતરી આવેલાં હતાં. ખભે બગલથેલો લટકાવી જનમના તો ઠીક, મરણના પ્રસંગેય ‘આ મારું તાજું જ પુસ્તક ખરીદશો?’ એવી જાહેર ટહેલ નાખનારાઓની ટાલ પાડવામાં તેઓ એક્કો હતા. સર્જનની અગોચર, ગૂઢ પ્રક્રિયાથી અજાણ એવું વ્યવહારુ જગત પુસ્તક પ્રસિદ્ધ કરવામાં ઊંઘ વેચી ઉજાગરા ખરીદવાનું જુએ છે એ વાતની હવે મને દ્રઢ પ્રતીતિ થઈ. કવિ ચિનુ મોદી તો ભાગ્યશાળી હતા કે એમના પ્રથમ કાવ્યસંગ્રહનો તમામ ખર્ચ પિતાએ ઉઠાવેલો. પણ મારા દુર્ભાગ્યે મારામાં રહેલા નવોન્મેષી સર્જકને પરિવારે ઓળખ્યા વિના ‘આ તો ગયો કામથી’ એમ માનવા લાગ્યા ત્યારે પણ સ્ત્રીહઠ, રાજહઠ જેવી મારી પુસ્તક-પ્રકાશનની હઠ તો અકબંધ જ રહી. પરિણામે રૂપિયા માગીતાગીને મારા શબ્દદેહને પલટાવી નાખવાનો પુરુષાર્થ મેં આરંભી દીધો.