બીજી વાર અમે બાપુ પાસે ગયા ત્યારે તેમણે રસપૂરીનું ભોજન સૌને જમાડ્યું અને વિઠ્ઠલને આજ્ઞા કરી, હવે લાડુને બદલે કેરી ખાજે. વિઠ્ઠલનું આખું ઘર કેરી ખાતું છતાં તેના પીવાના ખર્ચ કરતાં ઓછું ખર્ચ આવતું. હમણાં અમે શિવરાત્રીને દિવસે ગયા ત્યારે બાપુએ અમને બેસાડીને કહ્યું : ‘આખી જિંદગી તમે પોતે જમવાનો આનંદ માણ્યો છે, કદીય બીજા કોઈને ખવરાવીને તેનો આનંદ માણ્યો છે ખરો ?’ વિઠ્ઠલ ઊભો થઈને કહે, ‘વધુ તો નથી કહી શકું તેમ, પણ એક અભ્યાગતને જમાડ્યા સિવાય હું જમીશ નહીં.’ તે દિવસથી વિઠ્ઠલ તેના નિર્ણયમાં અડગ રહ્યો છે અને પછી તો શી ખબર શું સૂઝ્યું છે તે રોજ પાંચ સજ્જનોના ઘરેથી ટિફિન લઈ આવી સરકારી હૉસ્પિટલે પહોંચાડી દર્દી કે દર્દીનાં સગાંસંબંધીને જમાડીને પછી જ વિઠ્ઠલ જમે છે.