બે અઠવાડિયે હું મારો બધો સામાન લઈને બી.એન.ડબલ્યુ. રેલવેના એક નાનકડા સ્ટેશને ઊતર્યો. શિયાળાનો બપોર હતો. જમીન પર બધે વૃક્ષોની ગાઢી છાયા પથરાયેલી હતી. જંગલનાં દૂર દૂરનાં વૃક્ષો પર ધુમ્મસ છવાયેલું હોય એમ લાગતું હતું. રેલવે લાઈનની બંને બાજુ વટાણાનાં ખેતરો હતાં, ત્યાંથી તાજા વટાણાની સુગંધ લઈને પવન આવતો હતો. વાતાવરણમાં નિર્જનતા ને શાંતિ હતી. મનમાં થયું કે જે જીવન હું વિતાવવા જાઉં છું તે પણ નિર્જનતાભર્યું ને અકળાવી મૂકે તેવી શાંતિથી ભર્યું હશે. સાંજે ગાડું આવ્યું. એ ગાડામાં જ કલકત્તાથી લઈ આવેલો તે કામળો ઓઢીને આખી રાત વિતાવી. બરફ જેવી ઠંડી રાત હતી. મને શી ખબર કે આવી કાતિલ ઠંડી હશે ! સવારે તડકો થયો ત્યારે પણ ગાડું ચાલતું હતું. પણ મેં આસપાસ જોયું તો જમીનનાં રૂપરંગ બદલાઈ ગયાં હતાં. પ્રકૃતિદેવીએ જાણે જુદાં જ વસ્ત્ર પહેર્યાં હતાં. ખેતરો નહોતાં. વસ્તી જેવું પણ કાંઈ દેખાતું નહોતું. ફક્ત નાનાંમોટાં જંગલો જ હતાં. ક્યારેક ગાઢ, ક્યારેક આછાં. વચ્ચે વચ્ચે ખુલ્લાં મેદાનો આવતાં. પણ ત્યાં ખેતી થતી હોય એમ લાગતું નહોતું. લગભગ દશ વાગે હું કચેરી પહોંચ્યો. જંગલમાં જ લગભગ દશ-બાર વીઘાં સાફ કરીને થોડાં ઘાસથી છવાયેલાં ઝૂંપડાં તૈયાર કર્યાં હતાં. જંગલનાં જ લાકડાં, જંગલના જ વાંસ ને જંગલનું જ ઘાસ વાપર્યું હતું. ઝૂંપડામાં જમીન પર લીંપણ કર્યું હતું. આ બધાં ઝૂંપડાં તાજાં જ બાંધ્યાં હોય એમ લાગતું હતું. ઝૂંપડાની અંદર જતાં જ ભીના ઘાસની, તાજા લીંપણની ને લીલા વાંસની વાસ આવતી હતી. પૂછતાં ખબર પડી કે પહેલાં કચેરી જંગલની બીજી બાજુએ હતી. પણ ત્યાં શિયાળામાં પાણી સહેલાઈથી મળતું નહિ, એટલે થોડો વખત પહેલાં જ અહીં આ નવાં ઝૂંપડાંઓ બાંધ્યાં હતાં. પાસે જ ખળખળ ઝરણું વેગથી વહેતું હતું, એટલે પાણીની કશી મુસીબત નહોતી.