કવિ શબ્દ બોલે છે, તે પછી એ શબ્દ તનમાત્રા બની જાય છે. પછી એ કવિનો શબ્દ પૃથ્વીમાં ગંધ બને છે અને તેમાંથી કમળ ઊગે છે. પછી એ શબ્દ પાણીમાં ફેરવાય છે અને પૃથ્વીનો રસ બને છે. તેમાંથી ફળોના રસ બને છે. પછી એ તેજ બને છે અને સૂર્ય તથા ચંદ્ર થઈને પ્રકાશે છે. વાયુ બનીને મૃદુ સ્પર્શ આપે છે. આકાશ બનીને એની ઉદારતા આપે છે. તેથી જ કવિના શબ્દને સમય સાંભળે છે. ધૂમકેતુએ એક સરસ વાક્ય લખ્યું છે કે : ‘માણસ બદલાય છે, હવા બદલાતી નથી.’ હવાને બાંધનારો જે છે તે શબ્દ છે. પછી તે શબ્દ રામકથાનો શબ્દ હોય કે કોઈની કવિતાનો શબ્દ હોય. જેમ કે સભા હોય તો માત્ર બે જ હોય. એક રાજા ભોજની અને બીજી મોરારિબાપુની કે જ્યાં કવિને કવિતા વાંચ્યાનો સંતોષ થાય. આવી સભામાં ઉચ્ચારાયેલા શબ્દો હવા બાંધે છે.