એક વખત માગશર માસ આવ્યો. માગશરમાં પુષ્કળ ટાઢ પડવા લાગી. માગશરની વદ દશમે ખૂબ જ ઠંડી પડી. તેની પાસે કોઇ વસ્ત્રો હતાં નહીં. ઠંડીથી તે બેભાન થઇ ગયો. થોડી વારે ભાનમાં આવતાં તે પેલા પીપળા નીચે જઇ સૂતો, પરંતુ ઠંડીને કારણે તેનાં ડાચાં ખખડતાં હતાં. તેને ઊંઘ આવી નહીં. પછી પાછો તે બેભાન થઇ ગયો. અગિયારશની બપોરે તડકો પડતાં તે ઊઠયો. જેમ તેમ ચાલતો ચાલતો નીચે પડેલાં ફળ વીણી લાવ્યો. તે ફળ તેણે પીપળાનાં મૂળ પાસે મૂકયાં. ફળ મૂકી કોઇ પુણ્યને કારણે તે બોલ્યો કે, “હે શ્રીહરિ, આ ફળ આપને અર્પણ કરું છું. તે રાત્રે ઠંડીનું જોર વધતાં તે સૂઇ ન શકયો. આ જાગરણને કારણે ભગવાને જાગરણ સમજ્યું. ફળ ધરાવ્યાં હોવાથી તેને પૂજન સમજ્યા.”