મારી બોલવાની શક્તિ સાવ હણાઈ ગઈ હતી. તોયે ઊભાં થઈ, ‘હું જાઉં, બા !’ એટલું બોલી બહાર નીકળી ગઈ. દાદર ઊતરતાં થયું કે વગર વાગ્યે મને તમ્મર આવી જશે અને પાછો પગ ભાંગી બેસીશ ! માંડ માંડ હું નીચે પહોંચી. મારું સુંદર સપનું રોળાઈ ગયું એનું જેટલું દુ:ખ ન હતું એટલી વેદના કશ્યપની પરિસ્થિતિ જોઈ-જાણીને થઈ ! છતાં એ માણસ તો જુઓ !