નાટક પહેલા જાહેરાતના બોર્ડ પર જ્યારે અભિનયમાં ફક્ત એક જ નામ જોયું અને દોઢ કલાક જેટલો સમય ત્યારે થયું કે ફક્ત એક જ કલાકાર આખા નાટકને કેમ બાંધી રાખશે? પણ આ નાટકનો હજુ વધારે સમય પણ હોય તો એનેય ન્યાય આપી શકે એવા સક્ષમ અભિનેત્રી માનસી જોશીએ ડૉ. આનંદીબાઈના સમયના સમાજની રૂઢીગત માન્યતાઓ, આજે આશ્ચર્ય પમાડે એવી પણ એ સમયની સહજ સામાજીક બદીઓ, આનંદીના જીવનની યાતનાઓ, તકલીફો અને છતાંય કદી હાર ન માનવાની ખુમારી સ્ટેજ પર એકલે હાથે જીવંત કરી આપી છે, કોઈ ક્યૂ આપવાવાળું નહીં, પાણી પીવાનોય બ્રેક નહીં, સતત પાત્રમાં ઓતપ્રોત અને વિશેષતા એ કે આ બધુંય દુઃખના કોઈ ઓછાયા, નકારાત્મક્તા કે રોદણાના ભાર વગર. વાત સાહજીક રીતે કહેવાઈ છે, જાણે આનંદીબાઈ આપણી સાથે બાજુમાં સોફા પર બેસીને ચા પીતા પીતા એમના જીવનની વાત કરતા હોય, પણ એની અંદર ‘મરમ ગહેરા’ છે. મને સ્પર્શી ગયા એવા આ સંવાદ અહીં યાદશક્તિને આધારે લખ્યા છે.. અમુક ક્ષણોને ક્ષણને માનસીબેન જ્યારે સ્ટેજ પર જીવંત કરી આપે ત્યારે રુંવાડા ઉભા થયા વગર ન રહે.. આનંદીની સાથે આપણેય કંપી ઉઠીએ..