ઑસ્વાલ રોજ સાંજે હાથમાં એ કાગળ લઈને વાંચ્યા કરતો. બેડરૃમની પશ્ચિમમાં પડતી બારીમાં આથમતી ક્ષણો નજીક આવતી જતી. ઑસ્વાલ વિચારતો રહેતો કે જો અમુક મિનિટ સુધી તે જાગી શકતો હોત તો કદાચ સૂર્યાસ્તમાં પોએટિકાને જોઈ શકત! પણ જેમ એક-એક કરીને પળ સરકતી જતી તેમ તેની દૃષ્ટિ ધૂંધળી થવા લાગતી. તે મક્કમતાથી જાગતા રહેવાનો પ્રયત્ન કરતો, પણ થાકતાં જતાં શરીર સામે તે અભાનતામાં હાર સ્વીકારી લેતો. શરીર જાન વગરના પીંજર જેમ બેડ પર ઢળી પડતું અને દરરોજ ઑસ્વાલ સૂર્યાસ્ત જોઈ શકે એ પહેલાં જ લાંબી નિદ્રામાં ડૂબી જતો.