બાંકડા પર બેઠેલા લોકો ત્રણ પ્રકારના હોય છે, એક છે જે જીવન એન્જોય કરે છે, એના માટે બાંકડો એક રિસેસથી વિશેષ નથી. એ મઝા માટે બેસે છે. એને માટે સાથીદારોને મળી હસી લેવું કે હસી કાઢવું એ અગત્યનું છે. બીજા પ્રકારના લોકો ખટપટ અને નિંદાખોર છે, એમને મન આ જગત એમના નિવૃત્ત થયા પછી બગડી ગયું છે. આ મિ. ખટપટ અને શ્રીમતી નિરાશાને જીવનમાં આનંદની નહીં સમદુખિયાઓની શોધ હોય છે. નિંદા એમનું નેત્ર હોય છે, એમની ભાષા હોય છે. ત્રીજા પ્રકારના લોકો સાવ શાંત થઈ ગયેલા લોકો છે, એમણે જીવનમાંથી રસ ખોઈ નાંખ્યો છે, એ હસી શકતા નથી. એમને એમ છે કે ‘નિરસતા જ જીવનને ધન્ય બનાવે છે. જો કે ‘ધન્યતા’ની શોધ કે ખેવના હોતી નથી એટલે એ સાંજના અંધારાની કિનાર જેવા હોય છે. અહીં બાંકડાને એના સાવ સ્થૂળ અર્થમાં લેવા જેવો નથી. એ સોસાયટીને નાકે હોય છે એટલે સમાજને છેડે હોય છે તેમ ગણવું. એ બેસવાનું સ્થળ ના પણ હોય પરંતુ જ્યાં નવરા લોકો પોતાના મગજને પાર્ક કરતા હોય તેવો કોઈ મનુષ્યના મનનો પાર્કીંગ પ્લોટ પણ હોઈ શકે.