હવે સામાન્ય રીતે કોઈ પણ ભાષાનું કૌવત અને પ્રાણ તે ભાષાના સાહિત્યકારો, કવિઓ અને શિક્ષકો જ હોય છે. તેઓ જ સામાન્ય પ્રજામાં ભાષા પરત્વેની અભિરુચિ, પ્રેમ તથા ઉત્સાહ જગાડીને ભાષા તથા કાવ્ય દ્વારા જીવનનાં કેવાં ગહન પાસાંઓનો સ્પર્શ કરી શકાય છે તેની ઝાંખી કરાવતા હોય છે. પરંતુ આજે તો આપણા મોટા ભાગના કવિ-સાહિત્યકારો પણ, કોઈક અપવાદો હોય તો તેને બાદ કરતાં, ભારે ‘વ્યવહારુ’ બની ગયા છે તેવું લાગ્યા વિના રહેતું નથી. એકાદ-બે ઉદ્યોગપતિઓ કે એક-બે રાજકારણીઓની મીઠી નજર હોય અને કંઈક નાની-મોટી પ્રવૃત્તિઓ ચાલે એટલે ઘણું થયું. ‘ગુજરાતીનો ઉદ્ધાર કરવાનું કામ આપણું થોડું છે ?’ એવી માનસિકતા જણાય છે. તો વળી કેટલાક એમ વિચારે છે કે આ તો જમાના પ્રમાણે ચાલવું જ પડે, આમાં આપણું શું ગજુ, જે ચાલે છે તેમ ચાલવા દો, આપણો ‘આદર્શવાદ’ ન ચાલે.