“જો કે, એમાં આપણે શું ?” બાપુ કહેતા : “આ તો તને ખાલી વાત કરી. એ કેવો મતલબી છે એનો આ પુરાવો. તમારા બન્ને ભાઈઓનો તો જન્મ પણ નહોતો થયો ત્યારની વાત. જ્યારે હું એકલો ભાયાવદર રહેતો હતો ને માસ્તરની નોકરી કરતો હતો ત્યારે આ સાધુરામ મારે ત્યાં પડ્યોપાથર્યો રહેતો. ના, સાધુરામ એનું નામ નથી, આપણે બ્રાહ્મણોમાં કાંઇ એવા નામ થોડા હોય ? નામ તો મઝાનું હતું. કરુણાશંકર. પણ ‘કુઈણો’, ‘કુઈણો’ સૌ કરતા. કરુણાશંકર કહેવડાવવા જેવા લખણ તો જોઇએ ને? મારાથી દસેક વર્ષ નાનો. હું એનો નજીકનો મામો થાઉં, પણ એ મને ‘મામા’, ‘મામા’ નહીં, ‘જ્યેષ્ઠ બંધુ’ ‘જ્યેષ્ઠ બંધુ’ કર્યા કરે. આમ લચ્છા મારે. રસોઇનો એવો ઇલ્મી કે એમ તો હું નોકરીએ ગયો હોઉં ત્યારે રાંધણીયુંય કરી નાખે. આલાગ્રાન્ડ. હો બાકી ! અરે, અરવા ખુશ થઈ જાય એવી. ને હું બી એને ભાણો નહીં, ભાઈબંધ ગણતો. સાલો પાછો મારા વાદેય કરતો. મારી જેમ વાંકી સુઈબાલની ટોપી પહેરતો, પછી અરિસામાં જોઈને મને આંખ મારતો, “કેમ જ્યેષ્ઠ બંધુ, તમારા જેવો જ લાગું છું ને ! કેમ ? તમારો ભાણો ખરો ને ! બેનના છોકરામાં ભાઈની અણસાર આવે જ, હોં !”