ઉંબરમાંજ કુંવરી તો ફસડાઇ પડી. ઘડી પછી કળ વડી એટલે કાળજું કઠણ કરીને ઉઠી અને પલંગને છેડે જઇને બેઠી અને વીંઝણો વાવા લાગી. ધીરે ધીરે વીંઝણો વાતી જાય ને એક મટકુંય માર્યા વગર મોઠું નીરખતી જાય. શું રૂપ છે! જોઇને એના હૈયામાં હરખ માતો નથી. તો પછી આમ ગમારની પેઠે ઘોંટી કેમ ગયા હશે? ડબાક કરતું એક આંસુ કુંવરીની આંખમાંથી પેલાના ગાલ ઉપર પડ્યું. આળસ મરડીને એ તો જાગ્યો ને કશું માન્યામાં ન આવતું હોય એમ આંખો મસળવા લાગ્યો. ઉઠીને પલંગને બીજે છેડે જઇને એ બેઠો.