તાત્કાલિક સારવાર માગતી કેટલીક અવસ્થામાં ‘રક્તસ્ત્રાવ’નું આગવું સ્થાન કહી શકાય. નાનાં મોટાં કે સ્ત્રી-બાળકો કોઇને જાણતાં-અજાણતાં ક્યારેક કંઇ વાગી જતું હોય છે; બાળકો રમતાં કે દોડતાં પડે. ઝઘડામાં પરસ્પર કંઇ વાગી બેસે. કારખાનામાં કામ કરતા લોકોને વાગવાનું કે અંગ કપાવાનું બને, સ્ત્રીઓને શાક સમારતાં કે વિદ્યાર્થીઓને પેન્સિલની અણી કાઢતાં આંગળી પર વાગી બેસે ત્યારે લોહી થોડા કે વધુ પ્રમાણમાં નીકળવા માંડે છે. આ વહેતા લોહીને અટકાવતા પહેલા મોટે ભાગે તે દરદી કે આસપાસના લોકોમાં ઘણો ગભરાટ ફેલાય છે. ઇમર્જન્સી સારવાર બેગ કે ચિકિત્સકની ગેરહાજરમાં દવા કે ઉપાય પણ તુરત સૂઝતા નથી અને લોહી તો વહેતું જ રહે છે. મોટો ઘા હોય અને બ્લીડિંગ વધારે હોય તો દરદીની સ્થિતિ ઘણી ગંભીર પણ બની જાય છે. આવા અકસ્માતના લોકભોગ્ય ઉપચાર એકેએક માણસે જાણી લેવા જરૂરી છે. એ ઉપચાર જેટલા સરળ, નિર્દોષ અને સ્વાવલંબી હોય તેટલું વધુ સારું. સાત લાખ ગામડાંઓમાં કરોડો ઘરોમાં વહેંચાયેલો આપણો દેશ ઘરગથ્થુ રૂપે પણ સારવાર જાણી લે તે જરૂરી છે. વળી, રક્તસ્ત્રાવ કાંઇ ઘરમાં જ થાય તેવું થોડું છે ? કેટલીકવાર તો કંઇ સગવડ ન હોય તેવા વગડામાં, રસ્તામાં કે વાહનમાં રક્તસ્ત્રાવ થઇ આવે છે.