કેટલાક દિવસો બાદ ભીમસેન સિંહાલદ્વીપના મુખ્ય નગર ક્ષિતિમંડનપુરમાં આવ્યો. ત્યાં કોઈ એક શ્રેષ્ઠીની વખારમાં સેવક તરીકે કામ કરવા લાગ્યો. ત્યાં પણ પૂર્વની ચોરીની કુટેવને કારણે ચોરી કરતાં પકડાયો. તેથી નગરમાં ‘આ ચોર છે’ તેથી જાહેરાત ગલીએ ગલીએ ફેરવી શૂળીએ ચડાવવા લઇ ગયા. તે વખતે પૂર્વના કોઈ પ્રચંડ પુણ્યોદયે પૂર્વે મળેલા ઈશ્વરદત્ત શ્રેષ્ઠીએ તેને જોયો. પોતાના ઉપકારોની ઋણનીમુક્તિ અર્થે ઈશ્વર દત્તે રાજાને વિનંતી કરી ભીમસેનને છોડાવ્યો. ભીમસેન પણ ઈશ્વરદત્તની સાથે વહાણમાં પૃથ્વીપુર નગર આવ્યો. એક વખત કોઈ એક પરદેશીણે ભીમસેને પોતાના દુખની કથા કહી, ત્યારે પરદેશીએ કહ્યું કે, “તું મારી સાથે ચાલ આપણે રોહણાચલમાં રત્નની શોધ મારે જઈએ.” રોહણાચલ તરફ જતાં રસ્તામાં એક તાપસના આશ્રમમાં જટિલનામના વૃદ્ધ તાપસને જોઈ. તેમને નમસ્કાર કરી તેમના ચરણોમાં બેસી ગયો. તે વખતે જટિલતાપસનો મંગલ નામનો શિષ્ય આકાશમાર્ગે આવી ગુરુને પંચાંગ પ્રણિપાત કરી કહ્યું કે, “હે સ્વામિ! હાલ હું સોરઠદેશના શ્રી શત્રુંજય – ગિરનાર તીર્થની યાત્રા કરીને અહીં આવ્યો છું. તેના મહિમાનું વર્ણન કરવા કોણ શક્તિમાન છે! કેવળજ્ઞાનીઓ કેવળજ્ઞાન વડે તેના મહિમાને જાણી શકે પરંતુ વર્ણન કરવા સમર્થ નથી. તેમાં પણ રૈવતગિરિની સેવા થકી જીવોને સુખ – સંપત્તિ, ચક્રી અને શક્રાદિની રિદ્ધિ – સિદ્ધિ પણ હાથવેંતમાં પ્રાપ્ત થાય છે અને અલ્પકાળમાં તે આત્મા મુક્તિપદને પામે છે. આ રીતે મહિમા સાંભળી ભીમસેન અને પરદેશી રૈવતગિરિની યાત્રાનો નિશ્ચય કરી રોહણાચલ પર્વત તરફ આગળ વધ્યા. રોહણાચલ ઉપર જઈ વિધિપૂર્વક બે રત્નો ગ્રહણ કર્યા. એક રત્ન રાજકુળમાં સમર્પિત કરી બીજું રત્ન લઇ વહાણમાં અન્ય સ્થાને જવા પ્રયાણ કર્યું. સમુદ્રયાત્રા દરમ્યાન પૂનમના દિવસે સોળે કળાએ ખીલેલા ચંદ્રને જોઈને રત્નનું કે ચંદ્રનું કોનું તેજ વધારે હશે તેમ તુલના કરવા તારણ કાઢ્યું. પરંતુ અશુભકર્મોદયે તે રત્ન ભીમસેનના હાથમાંથી સમુદ્રમાં પડી ગયું. ત્યારે દુર્ભાગી ભીમસેન કરુણ આક્રંદ કરી મૂર્છા પામ્યો. સાથે રહેલા પરદેશીએ તેને આશ્વાસનભર્યા વચનો વડે શાંત પાડ્યો.