અક્ષરા અખિલેશ સાથે પરણી ત્યારે એ એક મલ્ટીનેશનલ ફાઈનાન્સ કંપનીમાં ઍક્ઝિક્યુટિવ હતો. ખૂબ સારા પગારની નોકરી હતી. અક્ષરાને પ્રેમથી રાખતો. એના માટે કિંમતી ડ્રેસીસ, સાડી ને દીપના કપડાં વગેરે અવારનવાર લઈ આવતો. એનું જીવનધોરણ ઊંચું હતું. એ જીવન જીવવા અક્ષરા અને દીપ ટેવાયેલાં હતાં… પણ નસીબજોગે અક્ષરા જે ભાઈના આશ્રયે આવી એ ભાઈ સહકારી બૅન્કનો કલાર્ક હતો અને બા પણ એના જ આશ્રયે હતી. ભાઈએ નવું મકાન લીધું હતું…. એમનો હાથ ભીડમાં તો હતો જ છતાં ભાઈએ ક્યારેય કશું કહ્યું ન હતું પણ, ભાભી વાતવાતમાં કહી દેતી : ‘તમારા ભાઈનો પગાર પૂરો નથી પડતો સમજ્યાં, નાનીબેન ? આ મકાનની લોનનો હપ્તો કપાય છે એટલે પગાર અરધાથીયે ઓછો હાથમાં આવે છે, એમાં આ મોંઘવારીમાં ઘરનું પૂરું કરવું ય મુશ્કેલ છે…..’