(૯૫) આમાં રહસ્ય એ છે, કે પહેલો પાઠ ભણાવતે, બ્રહ્માજીએ આત્મા જાગ્રતકાળે આંખમાં દેખાડ્યો હતો, ત્યારે, (એ જાગ્રતકાળે) શું શરીર, શું ઈંદ્રિયો, શું મન, શું અહંકાર, એ સર્વમાં, આત્મા એ સર્વ કંઈ હતો, (એ સર્વનો આધાર, ને એ સર્વના રૂપેરૂપ જેવો ભાસતો હતો.) પણ બીજીવાર જ્યારે સ્વપ્નની શીખ આપી, ત્યારે, એ આંખ, નાક, કાન, અરે સમગ્ર દેહ તથા ઈંદ્રિયોથી એ દૂર, (એટલે કે, સર્વના અભાવરૂપ) થઈ ગયો હતો. માત્ર મન-બુદ્ધિ ચિત્ત-અહંકારમાં પ્રકટ થઈને, એ સવપ્નમાં લીલા કરતો જેવો રહી ગયો હતો, ને એ મન-બુદ્ધિ-અહંકારનાં લક્ષણો એનામાં કલ્પાતાં હતાં, કે જેમાં, ઈંદ્રને એ માર