પરિચિત કથાવસ્તુ લઈને કૃતિ સર્જવામાં મૌલિકતાને અવકાશ ઓછો રહે પરંતુ એ કથાના પાત્રોની ભાવ પરિસ્થિતિઓ સર્જકને નવા અર્થઘટનો તારવીને સર્જકતા દાખવવાની તક પણ આપે. કથાવસ્તુ પરિચિત હોવાને કારણે સર્જક પર સંપૂર્ણ કથા કહેવાનું ભારણ રહેતું નથી અને પોતે જે વાત ઉપસાવવા માગે છે તેના પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરી શકે છે. મનુષ્યે આજે અસાધારણ વિકાસ કર્યો છે તે સાચું પણ મનુષ્ય અંતે તો મનુષ્ય જ છે અને ઈર્ષ્યા, રાગ-દ્વેષ, મહત્વાકાંક્ષા, હતાશા, કામ, ક્રોધ, લોભ, મોહ જેવા સનાતન ભાવો એનામાં રહેલા જ છે. આવા જ ભાવોનું આલેખન કરતાં આપણા બે લબ્ધપ્રતિષ્ઠિત કવિ શ્રી ચિનુ મોદી અને સિતાંશુ યશશ્ચંદ્રે પુરાકાથાના બે પાત્રો નો સંદર્ભ લઇ રચેલા બે દીર્ઘકાવ્ય અનુક્રમે “’બાહુક”’ અને “’જટાયુ”’ વિશે વાત કરવાનો અહી ઉપક્રમ છે.