પણ જે કંઠ સુધીર ફડકેનો, એ કાયમ માટે સ્મૃતિપટ પર અંકિત થઈ ગયો છે. દિવસ હતો ૧૯૭૭ના ગ્રીષ્મનો. અમદાવાદના કારંજ પોલીસ સ્ટેશનથી પોસ્ટ ઑફિસ તરફ જતો રસ્તો ‘સલાપોસ માર્ગ’ તરીકે ઓળખાતો. (હવે તેને નવું નામ રેડક્રોસ રોડ આપવામાં આવ્યું છે. મેં અધ્યાપક મિત્ર કુરેશીને સલાપોસનો અર્થ પૂછ્યો તો તેમણે કહ્યું કે અમદાવાદ સુલતાનોના શાસન હેઠળ હતું ત્યારે શાહે-મેદાન ભદ્ર દરવાજાથી ત્રણ દરવાજા સુધી વિસ્તરેલું હતું, ત્યાં ઘોડા પર પોલોની રમત રમાતી. ભદ્રના કિલ્લે મહેલના ઝરૃખેથી, પાન ચાવતી બેગમો તે નિહાળતી. તેમાં એક સુલતાનને તેના જ સગાંવહાલાં દરબારીઓએ કાવતરું કરીને, પોલોની રમતમાં ઘોડા પરથી નીચે પછાડીને કત્લ કરી નાખી હતી. શ્રીરંજની આખી ગલીમાં અશ્વશાળા હતી એટલે તેને માટે ફારસી ‘સલાપોસ’ શબ્દ પ્રયોજાતો હતો.) આ ભીડભાડવાળા રસ્તે પુરાણું મનસુરી બિલ્ડિંગ, તેમાં પારસી, એંગ્લો ઇન્ડિયન, મુસ્લિમ, મોલેસલામ વગેરે રહેતા, એ બિલ્ડિંગના એક ભાગમાં પહેલા માળે ‘સાધના’નું કાર્યાલય હતું, સુધીર ફડકે ત્યાં આવીને આ વાતચીતો કરી રહ્યા હતા. એક અંધારો ઓરડો, બે ટેબલ, એક જરી પુરાણી બેંચ અને બહારની ભીડ દર્શાવતી લોબી. આવા અંધારિયા વૈભવમાં સુધી ફડકેએ પહેલાં પોતાની ભાવિ ફિલ્મ ‘સાવરકર’ વિશે વાત કરી. કેટલાક પ્રશ્નો પૂછ્યા. લેખો વાંચ્યા. પછી સાવરકરના અ-જાણ વ્યક્તિત્વની વાત કરવા માંડ્યા. તેમાં વિષય આવ્યો- સાવરકરના પ્રેમનો.