આમ ને આમ વર્ષોનાં વહાણાં વહી જાય છે. દીકરી ઉંમરલાયક થાય છે. તે પરણી જાય છે ને પતિ સાથે બાપના મકાનમાં જ રહેછે, બુઢ્ઢી માની સંભાળ લઈ શકાય એ વાસ્તે. તેમને ત્યાં પુત્રી જન્મે છે, જે આઠ વર્ષની થાય છે ત્યારે એક રાત્રે ઓચિંતું જ તેના પેટમાં દુખવા માંડે છે. તેની માને વર્ષો અગાઉ દુખ્યું હતું એમ જ… બાપ બેબાકળો થઈ જાય છે. દીકરીને કહે છેઃ ‘રડ નહિ બેટી, અબઘડી હું તારા માટે મેડિકલ સ્ટોરમાંથી દવા લઈને આવું છું…’ ત્યારે દીકરીની મા તેને રોકે છેઃ ‘ના જહોન, નહિ… તું ના જઈશ, પ્લીઝ… આવી જ એક કારમી રાત્રે મારો બાપ મારા માટે દવા લેવા ગયેલો તે પાછો નથી ફર્યો. તને હું નહીં જવા દઉં… છોકરીને સવારે સારું થઈ જશે.’