એકશ્વાસે આટલી કથા કહ્યા પછી જિતુભાએ વિભાકર સામે જોયું. 'જંગલના રાજા તરીકે સિંહની ખુમારી ગણો કે ટણી માનો, એ ખુવાર થઇ જાય પણ નમતું ના જોખે. મૂળભૂત રીતે તો અમે બધાય રાજવી પરિવારનાં સંતાન એટલે અમારા ડી.એન.એ. પણ થોડાઘણા એ સિંહને મળતા આવે. ખુવાર થઇને પણ ખુમારી નહીં છોડવાની એવું આજની તારીખમાં પણ અમારા અમુક ભાઇઓ માને છે. એમાં એમનો કોઇ દોષ નથી. રાજા તરીકે જે રંગસૂત્રોનો વારસો મળ્યો હોય એમાં આ લક્ષણ આવે.' માણસને બીજી વાર ચા લાવવાનો આદેશ આપીને એમણે વિભાકર સામે જોયું. 'આપે જે રકમ કહી એ દસ પેઢી સુધી તો આરામથી ચાલે. એ છતાં, તલવાર ખેંચીને એ ખેતરની સામે તાકીને અમે ત્રણેય ભાઇઓ ટણી પકડીને બેઠા છીએ. આ હકીકત સમજવા છતાં વડીલ તરીકે હું લાચાર છું. મારા નાનાભાઇ વિજુભા તો મારામારીના કેસમાં તડીપાર છે. આપ એમને મળીને સાંઇઠ કરોડ આપવાની વાત કરશો તો સાંઇઠ કરોડ મળે છે એની સામે જોયા વગર એ સીધું જ પૂછશે કે પેલા પ્રભાતસિંહને નેવું કરોડ કેમ? એમનાથી ઓછો એક પૈસોય મારે ના જોઇએ એમ કહીને બે ગાળ દઇને તમારી બોચી પણ પકડે.'