કબાટ પરના અરીસા પર ચહેરો ટેકવી, બન્ને હાથે કબાટને બાથમાં લેતી હોય તેમ તે થોડો વખત ત્યાં ઉભી રહી. કબાટથી થોડે દૂર રાખેલી ગણપતિની મૂર્તિને તેણે નમસ્કાર કર્યા અને બારીમાંથી બહાર ડોકિયું કર્યું. આકાશ ઘેરા નીલા રંગે રંગાયું હતું. આભમાં તારલાઓ ઝગમગતા હતા. હવામાં ઠંડી જામી હતી. ઝાડ – પાન છાનામાનાં થઈને સ્થિર બેઠા હતા. વૃક્ષોનો સર – સર કરતો અવાજ પણ સાવ થંભી ગયો હતો. ફિક્કી થયેલી ચંદ્રની કોર પશ્ચિમ તરફ ઝૂકી હતી. ચંદ્રાવતીના હૃદયનાં ધબકારા હવે ઢોલની જેમ જોર જોરથી ધબૂકી રહ્યા હતા. એક હાથમાં ચંપલની જોડી અને બીજા હાથમાં તૈયાર કરી રાખેલી નાની બૅગ લઈ તે બંગલાના પગથિયાં ઉતરવા લાગી.