સહજ થયા તે છૂટે, અંકેડા ભીડ્યા હો એ તો, ડૂબાડે ને ડૂબે, આકાશે અંધારું ફગવી, હાથ કર્યા બે ઊંચા, ત્યારે એની છાતીમાંથી પ્રગટી ઝળહળ ઋચા. આમ જ ખુદને ફગવી નાખે એ અજવાળાં લૂંટે, શેઢા સુધી સમથળ ચાલો, ત્યાં સુરતને મેલો. ઊંઘ, ધૂંસરી, જોતરનો ત્યાં થઈ જાવાનો રેલો, ડાબે-જમણે ખેંચ્યેથી આ ખેતર તો નહિ ખૂટે. પડની પૂંઠળ પડ ઊખળતાં શેષ વધે છે મીંડું, પડ ઊખળતાં ભેળા ઊઘડે, તો ભાળે છે ... [વાંચો...]