કોઈ વળી દફતર-લંચબૉક્સ છાતીસરસાં ચાપીને સજ્જ્ડ બેઠાં હતાં… કોઈ વળી આજે જ રડતાં શીખ્યાં હોય એમ મોટેમોટેથી ભેંકડો તાણીને રડતાં હતાં… કોઈ વળી ધક્કામુક્કી ઝઘડવામાં લાગી ગયેલાં. એકાદ ટાબરીયું તો ટીચરની ખુરશીમાં સરસ રીતે ગોઠવાઈ ગયું હતું, બે હાથ ખુરશીના હાથા પર, પગ ઝૂલતા રાખીને. આ બધી વિવિધ પ્રવૃતિઓમાં મારે શું કરવું – નિરાલી સમજી કે નક્કી કરી શકતી નહોતી તે એણે મમ્મી અનુ ફીયાને પસંદ કર્યાં. ‘તમે મારી સાથે બેસો.’ બહુ સમજાવી. ‘જો, કોઈની મમ્મી રૂમમાં છે ? નથી ને ? અમે બહાર જ બેઠાં છીએ…’