અક્ષરો બગાડવાનું કે વાંચીને આંખો બગાડવાનું મારાથી બની શક્યું નહિ, પણ ડ્રોપ લેવાની ઉજ્જવળ પરંપરા મેં ચાલુ રાખી, એટલું જ નહિ એ પરંપરાને અધિક ઉજ્જવળ બનાવી. ઈન્ટરમાં એક વાર ડ્રોપ લીધો હતો તેની સંખ્યા બમણી કરી, બી.એ. અને એમ.એ.માં બબ્બે વાર ડ્રોપ લીધા. (મારા મિત્રો મને એમ.ડી. – માસ્ટર ઑફ ડ્રોપ કહેતા.) પી.એચ.ડી.માં ત્રણ વાર રજિસ્ટ્રેશન કેન્સલ થયું છે ને ચોથી વાર રજિસ્ટ્રેશન કરાવ્યું છે. (યુનિવર્સિટીના મકાનની એકાદ દિવાલ મારી ફીમાંથી બની હશે.) મારા ચોથી વારના ગાઈડ ચૌદ વર્ષે પી.એચ.ડી. થયા છે. હું જે ગતિએ અભ્યાસ કરું છું તે જોતાં પી.એચ.ડી થતાં મને વીસેક વર્ષ લાગશે એવો એમને ભય છે. વિદ્વત્તાથી હું મારા ગુરુને પરાજિત કરી શકું એમ નથી, પણ સમયાવધિના મુદ્દા પર હું એમની કારકિર્દી ઝાંખી પાડી દેવાની મહત્વાકાંક્ષા સેવું છું. શિષ્યથી પરાજિત થવામાં ગુરુને આનંદ થાય એવી ભારતીય પરંપરા છે. હું ભલે આ રીતે પણ ગુરુને અપાર આનંદ આપી શકીશ એવી મને આશા છે. આજીવન વિદ્યાર્થી રહેવાના મને પાર વિનાના લાભો થયા છે. સ્કૂલમાં ભણતો ત્યારે ઘરકામ ન કરવું પડે માટે હું લેસન કર્યા કરતો. વડીલો આને મારો વિદ્યાપ્રેમ સમજી મને ઘરકામમાંથી મુક્તિ આપતા. આ યુક્તિ મેં આજ સુધી ચાલુ રાખી છે. આના કારણે રાજકુળમાં ન જન્મ્યો હોવા છતાં એશઆરામવાળી જિંદગી જીવી શક્યો છું.