જુ.ભાઈએ કરેલ શિલ્પ અને નૃત્યની વ્યાખ્યામાં કેટલું કાવ્યત્વ વર્તાય છે. “થીજી ગયેલું નૃત્ય એટલે શિલ્પ અને થરકી ઊઠેલું શિલ્પ એટલે નૃત્ય !!” વાહ..વાહ..આમાં શબ્દોની સાથે સાથે ભાવોનો અદ્ભૂત લય સધાયો છે. કોઈપણ ચિત્ર અને શિલ્પના આવા યથોચિત વર્ણનાત્મક શબ્દો પણ મનમાં કેવાં કાયમી ચિત્રો ઊભા કરી દે છે!! કલમનું આ ટાંકણું પણ કમ નથી જ.. શ્રી વલીભાઈએ પણ સાચું જ કહ્યું ને કે, શબ્દ જ્યારે યથાસ્થાને, યથાભાવે પ્રયોજાય, ત્યારે તેનું મૂલ્ય કેટલું બધું વધી જાય છે?. જાણે કે, રસ્તામાં રખડતો કોઈક પથ્થર, શિલ્પકારના ટાંકણાથી ઘડાઈને મૂલ્યવાન શિલ્પકૃતિ બની જાય!