જીપના વિન્ડસ્ક્રિનના એક ખુણે લતકતી બેહદ ખૂબસૂરત નાનકડી ઢીંગલીએ અમાનુષી તાકાતથી દોરડું ખેંચ્યુ. ગાળીયો વધુ ભીંસાયો. જિરાફે છૂટવા ધમપછાડા શરૂ કર્યા. ધમપછાડા વધતા ગયા તેમ ગાળીયો બેસતો ગયો. જીપ અને વાનમનો ઘરઘરાટ, ખરીઓ પછડાવાનો અવાજ અને ખરીઓથી ઊડેલી ધૂળની ડમરીનાં વાદલની ઉપર જિરાફનું વેદનાગ્રસ્ત મોઢું આમતેમ છટપટાતું હતું. દયામણી આંખોના ડોળા ફાટી પડ્યા હતાં અને મોંમાંથી ફિણના ગોતા હવામાં ઊડી રહ્યા હતાં. ફૂલેલા નસકોરામાંથી સ્વાસ રૂંધાવાનો હિસ્સ… હિસ્સ અવાજ ગાજી રહ્યો હતો. ઢીંગલીએ છેલ્લો રાક્ષસી આંચકો માર્યો. ગાળીયો ચામડી ચીરી ગળાની અંદર ઊતરી ગયો. લોહીનાં નાનાં નાનાં ઝરણાં લાંબી ડોક પરથી વહેતાં થયાં. જિરાફની ગતિ શિથિલ બની. તરફડાટ વધ્યો. વિકૃત આનંદનાં અટ્ટહાસ્ય અને ચિચિયારીઓથી વાતાવરણ કંપી ઊઠ્યું. લોહીઝાણ સંહારલીલા ચાલુ રહી. દોરડું જિરાફની ડોકમાં ઊંડુ ઊતરી ગયું, લોહીની છોળ ઊડી અને કપાયેલા વૃક્ષની માફક ધમાકા સાથે જિરાફ જમીન પર પછડાયું… અરે … !… આ શું… ! મારો શ્વાસ કેમ રૂંધાઇ રહ્યો છે… ! મારા ગળે આ શેના રેલા વહી રહ્યાં છે… ! કોઇ બચાવો… બચાવો… મારી શ્વાસ નળી કપાઇ રહી છે… મારો સુંદર દેહ ધૂળમાં ખરડાઇ રહ્યો છે… ડોક મરડાઇ રહી છે… પ્રલંબ પાતળી શાખાઓ જેવા મારા પગની ખરીઓથી ધરતીમાં ખાડા પડી ગયા છે… ધૂળની ડમરી ઊડી રહી છે… અને… અને મારા પગ તરડાઇ રહ્યા છે… જો, વિહાર… મારા મૃત્યુની ભયાનક પીડા હું ભોગવી રહ્યો છું… જોઇ રહ્ય્ઓ છું… છતાં… છતાં મારા ગળામાંથી પીડાનો એક સિત્કાર પણ કાં નથી નિકળતો… ?!