આ ઝંખનાની પછવાડે પણ એક મનોસંધાન હતું. ગાંધીજીને પ્રથમવાર ગોધરા મહાસભાની બેઠકમાં સાંભળ્યા હતા. એ વખતે ઉંમર દસ-અગ્યારની. જગન મહેતાનું સાણંદનું ઘર જ એમના રાષ્ટ્રવાદી પિતાને કારણે સાણંદ તાલુકા સમિતિ સરખું થઈ ગયેલું. બધા જ નેતાઓનો ઉતારો, ખાણી-પીણી બધું જ એમને ત્યાં. દરબાર ગોપાળદાસ, અબ્બાસઅલી તૈયબજી, રવિશંકર મહારાજ જેવાના સતત સત્સંગ. પણ પછી દસેક વર્ષનો ગાળો પસાર થઈ ગયો. એમાં પણ ગાંધીજી ચિત્ત પરથી ભૂંસાયા નહીં. ૧૯૩૧-૩૨માં રાષ્ટ્ર્રીય ચળવળ પુરજોશમાં ચાલી. દારૂના પીઠા પર પિકેટિંગ થતાં તેની અને બે વર્ષ પહેલાં થયેલા મીઠા સત્યાગ્રહની સ્લાઈડો અને પ્રોજેક્ટર ભરૂચમાં છોટુભાઈ પુરાણીને ખાનગીમાં ખાનગી રીતે પહોંચાડવાનું જોખમી કામ જગન મહેતાએ માથે લીધું હતું અને પાર પણ પાડ્યું હતું. પણ બદબખ્તી એ કે એ કામ પાર પાડ્યા પછી વળી દારૂના પીઠા પર પિકેટિંગ કરવા માટે જીવ ઝાલ્યો રહ્યો નહીં ને પિકેટિંગ કરવા ગયા ત્યારે બીજા ચાર-પાંચ પિકેટર્સ ભેગા જગન મહેતાને પણ જેલ ભેગા કર્યા બ્રિટિશ સરકારે. પિતાએ આ સમાચાર જાણ્યા એટલે એ ખિજાયા નહીં, પણ ઊલટાનો વાંસો થાબડ્યો : ‘મારા કરતાં તું પ્રથમ ભાગ્યશાળી થયો કે મારા કરતાં પહેલા ગાંધીજીના કામ માટે જેલમાં ગયો. શાબ્બાશ દીકરા !’ ગાંધીજી માટેનો આ પિતાનો પૂજ્યભાવ જગનભાઈમાં વધીને વડ થઈ ગયો. જો કે જેલમાં પંદરેક દિવસ રહ્યા પછી મુકદ્દમો ચાલ્યો ને પછી ત્રણસો કે પાંચસો દંડ ફટકારીને ટીંગાટોળી કરીને કોર્ટ રૂમની બહાર ફેંકી દીધા જગન મહેતાને. (પણ એ માત્ર પંદર દિવસની જેલ હતી, એટલે અત્યારે એ સ્વાતંત્ર્ય સેનાની મળતા પેન્શનને પામવા હકદાર નહીં, એ આયરની !) આ પછી પણ ૧૯૪૨માં કિવટ ઈન્ડિયા ચળવળ વખતે પોસ્ટર પબ્લિસિટીની ‘ચકોર’ સાથે કરેલી ભૂગર્ભ કામગીરી. જેલમાં જાય તો કામ કોણ કરે ? એટલે જેલને ટાળતા રહ્યા ને આ રીતે ભવિષ્યના પેન્શનને પણ જાણ્યે-અજાણ્યે ‘ટાળતા’ રહ્યા.