મોટા થઈ જઈએ એટલે પંખી સાથે વાતો કરવાની ભાષા ભૂલી જવાય છે. બાળકને એ આવડતું હોય છે. ‘આનું નામ ચકલી છે’ એવીય ખબર ન હોય ત્યારથી એ ચકલીની ભાષા સમજતું હોય છે. પછી માબાપ એને એટલું અને એવું ભણાવે છે કે બાળક બિચારું પેલી કુદરતે શીખવેલી પ્રેમની ભાષા ભૂલી જાય છે ! કેમ કે કુદરત તો હોમવર્ક આપતી નથી, ગોખાવતી નથી, ભૂલી જવાય તો શિક્ષા કરતી નથી. એનું કામ સહજતા છે. શીખ્યા એટલું તમારું, હૈયામાં ઉતર્યું એટલું તમારું, સ્વીકાર્યું એટલું તમારું ! આપણે ભૂલી ગયા તો એ પાછું વાળીને જોતીય નથી. પ્રકૃતિ સાથે ઓતપ્રોત બાળકો જ હોય છે. કોઈ ઉમરથી, કોઈ અંદરથી !