મારા પિતાશ્રી માટે એમનાં સંતાનોને ઉચ્ચ શિક્ષણ આપવાનો ધ્યેય મુખ્ય હતો. એનાં કારણે આજે એમનાં વારસદારોમાં ત્રણ પી.એચ.ડી થયેલા છે. એમણે ક્યારેય થાક લાગ્યો એવી ફરિયાદ કરેલી નહીં. તેઓ વકીલ હતાં અને તાલુકો વિજાપુર હોવાથી કોર્ટ વિજાપુરમાં હતી. તેઓ માણસાથી વિજાપુર બસમાં અપડાઉન કરતાં. પહેલીવાર વિજાપુરથી આવીને એક સાંજે એ મારી આગળ બોલ્યા કે ‘બેટા, કોઈ દિવસ નહીં અને આજે થાક લાગ્યો છે…’ મેં કહ્યું : ‘કાલે સવારે ડૉક્ટરને બતાવી આવીએ.’ પણ સવાર શું પડે ? થાક લાગ્યાની પહેલીવારની વાત કર્યાના બે-ત્રણ કલાકમાં જ હાર્ટઅટૅક આવ્યો. માણસામાં તે સમયે કોઈ હાર્ટ સ્પેશલિસ્ટ હતો નહીં. મારા ખાસ મિત્ર વિક્રમસિંહ રાણા અને મારા એક કઝીન બિપિનસિંહ રાઓલ એમની જીપમાં સ્થાનિક ડૉક્ટરને ત્યાં લઈ ગયાં. એમણે કહી દીધું કે વકીલસાહેબનું જમણું હૃદય કામ કરતું નથી. મોટો હાર્ટ અટૅક છે એક ડગલું પણ ચલાવતાં નહીં. હાલ તાત્કાલીક ગાંધીનગર હૉસ્પિટલમાં દાખલ કરી દો. બિપિનસિંહ મારા પિતાશ્રીને કોઈ બાળકને ઊંચકી ફરે તેમ ઊંચકીને ફરેલા. ચાર દિવસ પછી ગાંધીનગરની સિવિલ હૉસ્પિટલમાં ફરી ક્યારેય થાકની ફરિયાદ કરવા રોકાયા નહીં, દેહ મૂકી અનંતની યાત્રાએ ચાલી નીકળ્યાં.