ગયબતે કુબ્રાના જમાનામાં શીયાઓની ફરજોમાંથી એક ફરજ એ પણ છે કે પુરા ધ્યાન સાથે ઇમામના ઝહુરમાં જલ્દી અને એ હઝરત (અ.સ.) ની સલામતી માટે દૂઆ કરે. ધ્યાન અને દૂઆ અને બારગાહે ખુદાવન્દીમાં આજીજી માટે બે રીતો છે. એક તો એ કે દૂઆ ખુદાવન્દે આલમ તરફથી મુકદ્દર શુદા (મુકદ્દર થયેલી) વાતોમાં અસર રાખે છે. અને બીજી એ કે ફરજોની અદાએગીમાં જે એક મુન્તઝીર શીયા પર લાગુ પડે છે તો એ ફરજ આખર કેવી રીતે શક્ય છે કે દૂઆ એ કુનુત અને પોતાની નમાઝમાં દુનિયામાં સલામતી પોતાની રોજી-રોજગારમાં તરક્કી અને વધારો થવા માટે દુનિયા અને આખેરતમાં નેકી માટે દરખાસ્ત કરે પણ પોતાના ઇમામે ઝમાના (અ.સ.) ના જલ્દી ઝહુર માટે અને સલામતી નો ખ્વાહીશમંદ ન હોય? કેવી રીતે મુમ્કીન છે કે એક ઇમાનવાળો પોતાના દોસ્તો અને સગા-સંબંધીઓની સલામતી માટે ‘આયતલ કુરસી’ જે ખુદાએ મુત્તઆલની કુદરતે લાઝવાલ (જે હંમેશા રહેવાવાળી છે.) ને બયાન કરવાવાળી અને મોમિનીને દુનિયા અને એમાં સમાએલા દરેક ફિતના ફસાદોથી હિફાજતમાં અને નિગેહબાની કરવાવાળી છે તે પઢે, પણ એ મુસાફિરની સલામતીના માટે કે જેની સાથે સેંકડો દિલના કાફલા ચાલી રહ્યા છે, દૂઆ ન કરે?