એના ચહેરા ઉપરથી નજર હટાવીને મેં ઘડિયાળ સામે જોયું. સાડા બાર થવા આવ્યા હતા. એની હાલત જોઈને લાગતું હતું કે બે-ત્રણ દિવસથી ભૂખ્યો હશે. ‘એક કામ કરીએ…’ એના ઋજુ અને લાગણીશીલ સ્વભાવને ધ્યાનમાં રાખીને મેં હળવેથી કહ્યું, ‘આપણે કેન્ટિનમાં બેસીએ, ત્યાં નિરાંતે વાત થશે.’