આ પ્રદેશની એક ખૂબ જ અગત્યની અને દેશના અન્ય શહેરોએ પણ અનુસરવા જેવી બાબત એટલે પ્લાસ્ટિકના ઉપયોગ પરનો સદંતર પ્રતિબંધ. અહીંની સઘળી દુકાનોમાં આ પ્રકારનું લખાણ વાંચવા મળે. પ્લાસ્ટિક પરના પ્રતિબંધને કારણે અમદાવાદ કે અન્ય મોટાં શહેરોના માર્ગોની સ્થિતિ વિરુદ્ધ અહીંના રસ્તાઓ ચોખ્ખાંચણાક લાગે. બીજી એક ખાસ વાત મારા હૃદયને સ્પર્શી ગઈ તે અહીંની અલ્પશિક્ષિત પ્રજાની પર્યાવરણ અંગેની જાગરૂકતા. ક્યારેક બંને તરફ કાળમીંઢ પર્વતો તો ક્યારેક હારબંધ ઊંચા વૃક્ષો વચ્ચે વહી રહેલાં માર્ગો પર ઠેરઠેર મોટાં બેનર્સ પરનું ધ્યાનાકર્ષક લખાણ એટલે – ‘Please help us to keep our environment and our culture.’ ‘અમારી સંસ્કૃતિ તથા અમારા પર્યાવરણને જાળવી રાખવામાં અમને મદદ કરો’. કહેવાતા વિકાસના પગલાં હજી અહીં પહોંચ્યા નથી. કદાચ એટલે જ આ સભ્ય સંસ્કૃતિ જળવાઈ રહી છે અને તેની પ્રજામાં તેનું જતન કરવાની સંવેદનશીલતા બચવા પામી છે. આ બધું જોતાં, ઘણાં વર્ષો પૂર્વે મેં એક પુસ્તક વાંચ્યું હતું તે સ્મૃતિપટલ પર આવી ગયું. જંગલના છેવાડે વસેલી આદિવાસીની એક પ્રજાતિ પર આ પુસ્તક લખાયેલ. એકવાર સુસંસ્કૃત અને સભ્ય સમાજનો માનવ ત્યાં જઈ ચડ્યો અને તે પ્રજાતિના જીવનમાં ધરમૂળથી ફેરફાર દ્વારા વિકાસ કરવાના સૂચનો કરે છે. ત્યારે એ કબીલાના મુખી આ સભ્ય માનવને જણાવે છે કે અમે જેમ છીએ તેમ અમને રહેવા દો. દુનિયાને અમારા અસ્તિત્વ અંગે કશું જણાવશો નહિ. અમે હવે આટલા જ બચવા પામ્યા છીએ. મને પણ કંઈક આવી જ લાગણી થઈ કે આ પ્રજા સુધી વિકાસનો વાયરો પહોંચવા ન પામે અને તેઓની નિખાલસતા, નિર્દોષતા અને સંસ્કૃતિ બચી જવા પામે.