“મારૂં કાળુ લોહી ફરે છે,મારી કાળી સંસ્મૃતિ/પોતાની સામે થઈ જાય/અને ડૂબે/ઉતપ્ત્તિના આદી મૌનમાં”(ૃ.૧૭)આ પંક્તિઓ જર્મન કવિ પાઉલ સેલાનની’ડેથ ફ્યુહુ” કવિતા મનમાં ટપકાવી જાય છે.આવાં જ સંસ્મૃતિના કાવ્યોમાં એક સ્ત્રી પોતાના કુટુંબને જીરાફના કુટૂંબમાં જૂએ છે અથવા કાતર સંદર્ભે પણ વિચારે છેઃજીરાફ વિશે લખતાં-‘ એ ચામડી એટલી ગરમ/કે હવા પણ શેકાઈ ટેરા કોટા થઈ જાય.’અથવા,’મારાં મા-બાપના સામાન્ય સ્વપ્નને છેતરતીઃદરજીની મોટી કાતર/ચોકની સફેદ લાઈનને અનુસરે છે.’આ એજ કાતર છે જેણે છાપાંના કકડા કરી ગરમી આપતા સ્ટવની પાઈપોમાંની તરાડો ઢાંકી હતી,અને સોજા જેવા નાજુક નખ કાપ્યા હતાં.આવી સુરરિયલ ઈમેજો આપણી અપેક્ષા વધારે છે,છતાં બહુધા કરીને કાવ્યપધ્ધતિ,વસ્તુઓને યથાર્થપણે ચીતરતી ઉત્કૃષ્ટ કક્ષાની કાવ્યપધ્ધતી છે,જે મા વિષયક કવિતામાં વધારે અસરકારક છે.’આપણે ક્યારેય મૃત્યુ વિશે વાતો નથી કરતાં મા/જેવી રીતે પરણેલા ક્યારેય સમાગમ વિશે બોલ્યા નથી.’યદ્યપિ આપણે કવિતા સાથે મૃત્યુ તરફ ગતિ કરીએ છીએ-‘કેમોમાયલ દૅથ'(chamomile [kam-uh-mahyl,ઇન્ડિયાના શબ્દકોષોમાં camomile જોડણી છે)કાવ્યમાં એની માને કહે છે,’રાહ જો મરણની,એ મેળાના માણસ સમ ઘોંઘાટીયું આવશે.’