બીજા દિવસની ઠંડી ગાર સવારે તેમને ડબ્બામાંથી બહાર નીકળવાનો હુકમ કરવામાં આવ્યો. ગાડીનું એન્જિન દૂર ક્યાંક ધુમ્મસમાં છુપાઈને હિસ્સ… અવાજ કરી રહ્યું હતું. ટ્રેઇન ઉપરથી ગંદા બરફના રેસા ઝૂકી રહ્યા હતા, અને હવા એ રેસાને ચીરતી પસાર થઈ રહી હતી. પરંતુ આ હવા… આ તો ઓસ્વિટ્ઝની ભારેખમ અને તીક્ષ્ણ હવા ન હતી! આજુબાજુમાં વધારાના પાટા દેખાતા હતા. કૂચ કરતાં- કરતાં તેઓ આગળ વધવા લાગ્યાં. લાકડાની સલાટો પહેરેલા તેમના પગ ખોટા પડી ગયા હતા અને બધાને ખાંસી આવતી હતી. તરત જ તેમને સામે એક મોટો દરવાજો દેખાયો. દરવાજાની પાછળ ફેક્ટરીનું એક મોટું મકાન હતું અને મકાનની ઊપર નીકળતી એક ચિમની પણ તેમને જોવા મળી. આમ તો હજુ હમણાં જ જેને પાછળ છોડીને આવ્યા હતા એ ઓસ્વિટ્ઝ જેવું જ એ દૃષ્ય હતું! ઠુંઠવતી ઠંડીમાં, તાળીઓ પાડતી એસએસની એક ટૂકડી દરવાજા પર જાણે એમની રાહ જોઈને જ ઊભી હતી! દરવાજે ઊભેલી એ ટૂકડી, એ ચિમની, આ બધું જ ઓસ્વિટ્ઝના ઘૃણાજનક ઇતિહાસનું પુનરાવર્તન જ કરતું હોય એવું લાગતું હતું! મિલા ફેફરબર્ગની પાસે ઊભેલી એક છોકરી રડવા લાગી. “આટલે દૂર આખરે તો એમણે આપણને આ ચિમનીમાં નાખવા માટે જ અહીં મોકલ્યાને!”