થોડીવાર વાતો કરીને ગલબાભાઈ તથા પૂનમભાઈ બનેં બહાર નીકળી ગયા. એ પછી લગભગ પંદરેક મિનિટનો સમય વ્યતીત થયો હશે ત્યાં તો ઓ.પી.ડી ની ઓસરીમાં દોડાદોડી થઈ ગઈ. કેટલાક ડૉક્ટરો દોડતા હતા. સિવિલ સર્જન પણ ઑપરેશન થિયેટર તરફથી દોડીને જતા હતા. કેટલાક પગોના અવાજ, કોલાહલ, વાતાવરણમાં અચાનક પરિવર્તન. આ બધુ જોઈને મને પણ જિજ્ઞાસા થઈ. હું પણ બહાર આવ્યો. હાંફળા ફાંફળા ડૉક્ટરોને જોઈને હું પણ મારી ફરજ સમજીને સિવિલ સર્જનના રૂમ તરફ દોડ્યો. ત્યાં તો ગલબાભાઈ પાટ ઉપર આંખો બંધ કરીને સૂતા હતા. સિવિલ સર્જન અને ડૉક્ટરો તેમને બચાવવા પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. મેં જોયું થોડી ક્ષણોમાં કંઈક અવનવું બની ગયું હતું ! ગલબાભાઈને સામાન્ય શરદી હતી. ડૉક્ટરે પેનિસિલિનનું ઇન્જેક્શન આપ્યું હતું…અચાનક તેમને રીએક્શન આવ્યું હતું. જે ક્ષણે હું પરિસ્થિતિ સમજ્યો…મને ચક્કર આવી ગયા. મારું મગજ શુન્ય શું બની ગયું. મને આજે એ યાદ નથી. પણ કોઈએ બૂમ પાડી: જલદી કરો, ઇન્જેક્શન લાવો. કયું ઇન્જેક્શન ? કેવું ? શા માટે ? મને કાંઈ સમજાયું નહી. બેહોશ શો હું દોડ્યો. મારા પગની એક ચંપલ સિવિલ સર્જનના રૂમમાં હતી; બીજી હૉસ્પિટલના મેદાનમાં. હાંફળો ફાંફળો બહાર નીકળીને સીધો જ હું સામેની દવાની દુકાને પહોંચ્યો. મેં એક ઇન્જેક્શનની માંગણી કરી. દુકાનદારે કહ્યું: ઇન્જેક્શન ખલાસ થઈ ગયું છે….અને મારી છાતીના પાટિયાં જાણે બેસી ગયાં…જે મને દોડાવ્યો હતો તે ભય ! મારું હર્દય હતાશ થઈ ગયું. બીજી દવાની દુકાને જવાનું ન તો હું વિચારી શક્યો, ન જઈ શક્યો, અભાનાવસ્થામાં હું દોડતો દોડતો પાછો આવ્યો. નથીના સમાચાર દેવા જ તો ! મેં ઉતાવળથી કહી દીધું. કહી દીધું નહીં કહેવાઈ ગયું. “ગલબાભાઈ ખલાસ થઈ ગયા.”