આ ‘જરા…ય લાગતાં નથી’ વાક્ય મને ક્યારેય સમજાયું નથી. હકારાત્મક વિચારવાનું કે નકારાત્મક ? પહેલો પ્રતિભાવ તો જોકે હકારાત્મક જ હોય. સાંભળીને તો મારા રોમરોમમાં આનંદના ઉછાળા ચાલુ થઈ જાય. મોં પર ખુશીની વાંકીચૂકી રેખાઓ ફેલાવા માંડે ને આંખોમાં હર્ષનાં આંસુઓ ઝગારા મારે. મારાથી આ વાક્ય સાંભળ્યા પછી સીધા ઊભા રહી ન શકાય. શરમ ને ખુશીના બેવડા ભારથી કે મારથી શરીર ડોલવા માંડે. આજ સુધી શરીર સાચવવા-મેઈનટેઈન કરવા શું શું કર્યું તેની યાદ મગજમાં ઘુમરાવા માંડે કે પેલા (જે હોય તે) બોલે, ‘મને તો એમ કે પંચાવન-સત્તાવન હશે.’ માથા પર ફટકો મારી દીધો હોય એમ આંખે અંધારાં આવવા માંડે. શરીર સંકોચાવા માંડે તે સ્માઈલને તો માઈલનું છેટું પડી જાય. આંખોમાં ઝળઝળિયા ઝબૂકવા માંડે ને મોંની રેખાઓ ગુસ્સામાં ને ગમમાં વાંકીચૂકી થવા માંડે. એક જ વાક્ય પલ્ટી મારે – પડખું બદલે – ત્યારે માણસની હાલત જોવા જેવી થઈ જાય.