મને એ સમજાતું નહોતું કે હવે હું શું કરું? રાત્રે ઊંઘ નહોતી આવતી આથી જ હું રોજ આત્મહત્યા કરવા વિચારતો, પરંતુ જો હું આવું પગલું ભરીશ તો અનાહિતાનું શું? એવી ચિંતા પણ મને હતી. ધીરેધીરે અનાહિતા પણ મને સમજવા લાગી અને મારા કપરા કાળમાં એ મારી એટલી વહારે આવી કે હવે મારે કોઈની જરૂરત નથી. હવે મારો દિવસ જ મારી પુત્રીથી શરૂ થાય છે. તેની તમામ જરૂરિયાતો પર હવે હું ધ્યાન રાખું છું. તે વધુ અભ્યાસ વિદેશમાં કરવા અને ફેશન ડિઝાઈનર બનવા ઈચ્છે છે, આથી તેની ઈચ્છા પૂરી કરવાના પ્રયાસ સાથે હું મહેનત કરી રહ્યો છું.’