“ચાલ મળીએ આવતીકાલે. આજે ઘણું મોડું થયું.”, કહેતાં મેં મુલાકાતના અંતનું સૂચક એવું છેલ્લું હસ્તધૂનન કરવા હાથ લંબાવ્યો, અને અમે છુટ્ટા પડ્યા. ઘરે પંહોચતા સુધીમાં મારા મનમાં ગાંધી જ ઘોળાઈ રહ્યા. ઘરે આવી મોડું થવા વિશેની મમ્મીની રોજની એકની એક ટકોર સાંભળી ન સાંભળી કરીને હું મારા રૂમમાં પંહોચ્યો. અને કપડાં બદલી સુવા માટે પલંગમાં પડતું મુક્યું. આમ તો મને પડતાની સાથે તરત જ ઊંઘ આવતી નથી. માટે હું સામેની દીવાલ પર લટકતી ઘડીયાળના સેકન્ડ કાંટા સાથે પોતાની આંખો ફેરવતો રહું, અને એમ કરીને થાકી જાઉં ત્યાં સુધીમાં આપોઆપ મારી આંખો મીંચાઈ જતી ! અને આજે પણ મેં એમ જ કર્યું.