કોલેજનું પહેલું વર્ષ. કંપાઉન્ડમાં દાખલ થતાં આનંદવિભોર થઈ ગઈ. બધાં બંધનોમાંથી મુક્ત થવા મન કેટલું ઝંખતું હતું ! ઘરથી થોડે જ દૂર કોલેજ હતી અને ઘર અને કોલેજ વચ્ચે જાણે અદશ્ય લક્ષ્મણરેખા હતી. એ વળોટી જઈ ત્યાં ક્યારે પહોંચું એ માટે તલપાપડ હતી. છોકરા-છોકરીઓ સાથે ભણે, હરેફરે, વાતો કરે એ દશ્ય જ મારા માટે અદ્દભુત હતું. જીન્સ અને ટી-શર્ટ, કુરતીનું મને ગજબનું આકર્ષણ. પણ મને ખબર હતી એ માટે બા-બાપુજીને હું ધીમે ધીમે તૈયાર કરી શકીશ. અત્યારે તો યુનિફોર્મમાંથી સલવાર-કમીઝ પહેરતી એટલાથીય ખુશ હતી. એક તો ગુજરાતી માધ્યમ અને મારો આવો લુક, એટલે હું અને મારી બહેનપણી હંસા અમે બહેનજીની કેટેગરીમાં ખપતાં હતાં. મેં ઘરે બા-બાપુજી પાસે નવું પર્સ, શૂઝ અને જીન્સના પૈસા માગ્યા, બાપુજી પ્લીઝ ના નહીં પાડતા, કોલેજમાં બધાં જ પહેરે છે, સલવાર-કમીઝ તો બિલકુલ ગમતાં નથી.