આજે સાંજના પાંચ વાગ્યે હું એ ચારેયને એમની વચ્ચેની અજબ સ્તબ્ધતા સાથે લઈને મુંબઈની ભરબજારમાં ગાડીઓ, ટ્રામ, બસ અને લોકોની ભીડની વચ્ચેથી માર્ગ કરતી ચાલી ત્યારે સરિતાના મનમાં હતું, ‘જલ્દી અહીંથી નીકળો નહીંતર મારો દમ ઘૂંટાઈ જશે.’ પણ જેવું શહેર પત્યું અને મોટર દરિયા તરફ ચાલી કે સરિતા ખુશીથી ઉછળી પડી, ઠંડી હવાની લહેરખી અને મારી ગતિથી અભિભૂત થઈને એણે પોતાની રોકી રાખેલી જાતને છુટ્ટી મૂકી દીધી. બારીમાંથી દોડતા ઝાડને જોઈને એ રણઝણી ઉઠી. શહાબે પોતાનો હક સમજીને એની કમરમાં હાથ નાંખ્યો, સરિતાને ગલગલિયા થયા અને ચમકીને ખિલખિલાટ કરતી અનવરની ગોદીમાં જઈને પડી, ફરીથી શહાબે એની કમરમાં હાથ નાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને એ હસી હસીને બેવડી વળી ગઈ. શહાબે જ્યારે કિફાયતને કહ્યું, ‘ક્યા કરારી લોંડિયા હૈ..’ કે પછી એને કહ્યું, ‘તુમ ઔરત નહીં ફુલઝડી હો..’ એ બધા પોતાના વિશે શું વિચારે છે એથી બેઅસર સરિતા પોતાની મસ્તીમાં જ મારી વધતી ગતિ સાથે ઝૂમી રહી. કૂદીને આગળની સીટમાં આવી ગઈ, કિફાયતે એને દસ રૂપિયા આપ્યા એ ચોલીમાં મૂકીને દેવિકારાનીનું ગીત, ‘મેં બનકી ચિડિયા બનકે બોલું રે..’ ગાતી રહી, પોતાની ખુશીમાં એણે પેલા ત્રણેયને પણ વહેવા દીધા અને ચારેય એક સાથે ગીત ગાવા લાગ્યા. સરિતા ગાતી રહી, ‘પ્રેમ નગરમેં બનાઉંગી ઘર મેં, છોડ કે સબ સંસાર..’ કે પછી ‘મોરે અંગનામેં આયે આલી, મેં ચાલ ચલું મતવાલી..’ ગીત પત્યું તો જાણે વરસાદ પડી ગયા પછી કુદરત શાંત થઈ હોય એમ બધા અનુભવી રહ્યાં. મારી અંદરનું આખુંય વાતાવરણ મુસાફરો સાથે ખુશનુમા થઈ ગયું..