અહીં ક્યાંક સતત ડિસ્કો મ્યુઝિક વાગે છે, તેની કોમેડી થાય છે, તો કોઈ સિચ્યુએશન ‘મૅન વર્સસ વાઇલ્ડ’ જોતા હોઇએ તેવી લાગે છે. ક્યાંક એવું ફીલ થાય કે આ તો ‘નાસા’ કેટલી મહાન સંસ્થા છે તે બતાવવાની ક્વાયત છે. નવું સર્જાતું પાણીનું એક ટીપું અને એક નવી ફૂટતી કૂંપળ તમને થ્રિલ કરાવે છે. ગણી ગણીને ખવાતો એકએક દાણો અનાજ, આવતો-જતો એકેએક શ્વાસ, એકેએક દિવસ, ત્યાં માણસ ભયંકર ડિપ્રેશનથી મુક્ત કેવી રીતે રહી શકે? એવોય વિચાર આવે કે શા માટે આપણને આપણાં શુદ્ધ હવા, પાણી, અનાજ, વનસ્પતિ વગેરેની કદર નથી? (અને કયા તબક્કે આપણે સ્વાર્થી બનીએ છીએ અને ક્યારે બીજાને બચાવવા જીવ જોખમમાં મૂકી દઇએ છીએ?) ભલે મંગળ ગ્રહ પરની, પણ અલ્ટિમેટલી તો ઉમ્મીદ પે દુનિયા કાયમ હૈ! આપણો ‘આનંદ’ કહી ગયો છેને, “મૌત કે ડર સે અગર ઝિંદા રહના છોડ દિયા તો મૌત કિસે કહતે હૈ? જબ તક ઝિંદા હૂં તબ તક મરા નહીં, ઔર જબ મર ગયા, તબ સાલા મૈં હી નહીં. તો ફિર ડર કિસ બાત કા?!”