નવી પેઢી પણ આખરે તો ભારતીય સંસ્કારોવાળી જ છે. તેમને પણ વડીલો ગમે છે. તેમનો પ્રેમ-વ્હાલ જોઈએ છીએ. માર્ગદર્શન જોઈએ છીએ. તેમના સાથે પણ રહેવું છે. પણ “હવે” તેમની દાદાગીરી જરા પણ પસંદ નથી. સ્વસ્થ અને તટસ્થા રહે તેટલું માગે છે. અને જો વડીલો એમ ન વર્તે, તો સંતાનો સાથે રહેવા તૈયાર નથી. તેઓ હવે, જૂની પેઢી જેમ, પરતંત્ર નથી. સરસ કમાય છે. સ્વતંત્રતાથી રહી શકે છે. એટલે જો વડીલો ડખો કર્યા કરે તો શાંતિથી તેમને દૂર કરી દે છે. છતાં તેઓ, મોટા ભાગે, સંબંધ તો ચાલુ જ રાખે છે. મળે છે. ધ્યાન રાખે છે. છાપામાં આવતા અવગણનાના બનાવો અપવાદરૂપ છે. મોટા ભાગનાં સંતાનો બરાબર ખ્યાલ રાખે છે. હેરાન થઈને પણ. સવાલ વડીલોનાં વર્તન અને વલણનો છે. તેમને વાનપ્રસ્થમાં અને સંન્યાસ આશ્રમમાં રહેવાનું છે. શાંતિથી રહેવાનું છે. નવી પેઢીને કોઈ જ બાબતમાં દખલ કરવાની નથી. સલાહ માગે તો તટસ્થતાથી આપી છૂટી જવાનું છે. ન માગે તો જેમ રહે તે જોયા કરવાનું છે. જો તેઓ સ્વસ્થતાથી અને તટસ્થતાથી રહેશે, તો નવી પેઢી તેમને માન તો આપશે જ, સાથે ખૂબ સરસ રીતે રાખશે.