ધારું તો અહીં એ પછીના આખા સંવાદો ઉતારી શકું, પણ હું એ નથી ભૂલવા માગતો કે આ લેખ વિનોદ ભટ્ટ વિશેનો છે. મારા વિશેનો નહિ. એટલે એ બધા સંવાદો ગાળીને સીધો જ હું રિલીફ રોડ પરના પીરમહમ્મદ શાહ મેન્શનની વાત કરું જ્યાં ભીખાભાઈ ઠક્કર નામે એક સજ્જન રૂપાલી પ્રકાશન ચલાવતા હતા. ત્યાં મારે કોઈ જ ઓળખાણ નહોતી, પણ વિનોદની બે-ત્રણ નાની નાની ચોપડીઓ એણે છાપી હતી. વિનોદ મને એમ કહીને ત્યાં પરાણે લઈ ગયો હતો કે જો દોસ, તારી વાર્તાઓ મને બહુ ગમે છે. ઠીક ઠીક વાર્તાઓય ભેગી થઈ હશે, પણ જો, સંગ્રહ થયા વગર પર્સનાલિટી બંધાતી નથી. એટલે હજીયે તું તારો વાર્તાસંગ્રહ બહાર પાડવાની હા નહિ પાડે તો હું તારી સાથે જીવનભર નહિ બોલું.