પ્રિય વાચકમિત્રો, ભારતે એટલી પ્રગતિ કરી છે કે અહીંના કવિઓ (જો મરણિયા બને, તો મહિને એકાદવાર…) કાર ચલાવી શકે છે ! અહીં નવી મોટરસાઈકલ પિસ્તાળીસ-પચાસ હજારમાં મળે, પણ જૂની કાર લેવા જાવ તો પંદરથી વીસ હજારમાં મળી જાય છે ! (એ ભાવમાં કાર નહીં, પણ કારના આકારનું વિશાળ ડબલું મળે છે, જે મહિને એકાદવાર રોડ પર દોડી… સોરી ચાલી શકે છે ! જો કે કવિઓ માટે એ ખોટું નહીં !) ટૂંકમાં, આંગણે વસૂકી ગયેલી ભેંશ બંધાય, એમ અમારે ત્યાં કાર આવી ખરી ! આમ તો જેવી ધારણા હતી, એવું જ થયું છે. અમારી કારથી અમે થોડા વખતમાં જ ગળે આવી ગયા છીએ. આજકાલ કારને કારણે મારા માથેથી વાળ ખરતા જાય છે અને એની અસર મારી કવિતાઓ પર પણ પડી છે. મેં હમણાં એક આવો શે’ર લખ્યો છે કે : ‘ઝાંઝવાનાં જળ ભરો તોયે કવિ માટલાં ઉપર બુઝારાં જોઈએ !’