નર્સિંગનો અભ્યાસ પૂરો કરી એ એક હૉસ્પિટલમાં નર્સ તરીકે જોડાયાં ત્યાં જ એમને માટે ચીનુભાઈનું માગું આવ્યું. એ વખતે ચીનુભાઈ કૉલેજનો અભ્યાસ પૂરો કરી પિતાની હાર્ડવેરની દુકાને બેસી ગયા હતા. બંને કુટુંબો મધ્યમ સ્થિતિનાં. આમ જોઈએ તો બંને કુટુંબો સામાન્ય અને સમોવડિયાં કહેવાય પણ દેવીબહેનનો ગૌર વાન અને ચમકાવતી આંખોના કામણ ચીનુભાઈ પર જાદુ જમાવી ગયા એટલે પહેલી નજરના પ્રેમને આખરી ગણી ચીનુભાઈએ દેવીબહેન જોડે લગ્ન કરી સંસારનું પગથિયું ચડી લીધું. ઘરમાં નર્સ-પત્ની આવી એટલે ચીનુભાઈ તો ઠીક, ઘરમાં સૌની ખોરાક અંગેની ટેવો બદલાવા માંડી. ભલભલા ભીમસેનની તબિયતના ચૂથાં ઉડાડી દે એવા મસાલાભર્યા, આચરકૂચર પદાર્થો થાળીમાંથી અદશ્ય થવા લાગ્યા. સીધો, સાદો, સાત્વિક ખોરાક શરીરના માંસ-મેદની રક્ષા કરતા થઈ ગયા. એમનાં બાળકો પણ આ જ રીતે ઊછર્યાં. આવા, શરીરે સમૃદ્ધ એવા ચીનુભાઈ આ અકસ્માતને જીરવી જશે એવું સૌએ અનુમાન કર્યું હતું પણ સાંજે સાત વાગ્યે મનીષ આવ્યો ત્યારે ડૉક્ટર પુત્ર અને નર્સ માતાએ ચીનુભાઈના રિપોર્ટ તપાસ્યા, લંબાણપૂર્વક ચર્ચા કરી, ડૉક્ટરને મળ્યા અને એ પછી એમના ચહેરા પર જે ગંભીરતા છવાઈ હતી એનાથી સૌને ચિંતા થઈ. ઈલેક્ટ્રોએન્સિફેલોગ્રામ ફલેટ હતા. રેસ્પિરેટર પર ચીનુભાઈનું હૃદય ધબકતું હતું. હાથ-પગના મસલ્સ પર બંધાયેલી પ્લાસ્ટિકની નળીઓ વારેવારે ઊંચીનીચી થતી રહેતી. ચીનુભાઈની ખુલ્લી છાતીઓ પર ગોઠવાયેલી અને એધેસિવ ટેપથી બંધાયેલી ઑક્સિજનની નળીઓ ચીનુભાઈને જીવતા રાખવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી.