ક્યારેક એવું લાગે છે કે આ જગતમાં બે ભગવદ્ગીતા, બે કુરાન, બે બાઇબલ અને બે ધમ્મપદ હોય છે. એક ધર્મગ્રંથ કાગળોની થપ્પીમાં સચવાયેલો હોય છે, જ્યારે બીજો ધર્મગ્રંથ પ્રકૃતિની વિરાટ કિતાબમાં સંતાયેલો હોય છે. લોકો કાગળની થપ્પીમાં સચવાયેલી ગીતા તો વાંચે છે, પરંતુ પ્રકૃતિમાં સર્વત્ર છવાયેલી ગીતા વાંચવાનું ચૂકી જાય છે. પ્રત્યેક વૃક્ષ ગીતાના અઢારે અધ્યાયનો સાર જાળવીને આપણી સામે ઊભેલું હોય છે. પક્ષીઓના કલરવમાં કુરાનની આયાત સંભળાય એવા કાન ક્યાંથી લાવવા? આકાશ ભણી નજર માંડનારો માણસ જો આકાશના પિતાને જોવાની ટેવ પાડે તો એણે બાઇબલ વાંચવું પડે ખરું? પ્રત્યેક ઝરણાનું મંદ્રગાન આપણને કાનમાં કહે છેઃ ‘બુદ્ધં શરણં ગચ્છામિ.’