બીજા દિવસે નવલી પ્રભાતે મહારાજા અને મંત્રીશ્વર ગિરિ આરોહણ કરી રહ્યા હતા. તે અવસરે શિખર ઉપર શોભતા નૂતન ચૈત્ય અને ફરકતી ધજાઓની શોભા જોઈને મહારાજાએ પૂછ્યું કે, “ક્યા ભાગ્યવાન માતાપિતા છે કે જેના સંતાનોએ આવા સુંદર જિનાલયોનું નિર્માણ કર્યું છે?” ત્યારે સજ્જનમંત્રીએ કહ્યું કે, “સ્વામી! આપ પૂજ્યના માતાપિતાનું જ સૌભાગ્ય છે કે આપ જેવા મહાપુણ્યશાળીના પ્રતાપે આવું સુંદર સર્જન થયું છે.” આશ્ચર્ય ચકિત થયેલા મહારાજાએ વાતનું રહસ્ય મંત્રીને પૂછ્યું ત્યારે મંત્રીએ કહ્યું, “સોરઠદેશની ધન્યધરાની ત્રણ વર્ષની આવક આ જિનાલયના નવસર્જનમાં વાપરેલ છે. આપ કૃપાળુ જ સોરઠદેશના ધણી છો. તેથી આપના પિતા કર્ણદેવ અને માતા મીનળદેવી જ ધન્ય બન્યા છે. આ જિનાલયનું “કર્ણ પ્રાસાદ” નામ આપી આપણા પિતાની સ્મૃતિને ચિરકાલ રાખી શકાય. છતાં આપ સ્વામીને સોરઠદેશની ત્રણ વર્ષની આવક રાજભંડારમાં જમા કરાવવી હોય તો તે માટે વણથલી ગામનો શ્રાવક ભીમોસાથરીયો એકલો તે રકમ ભરવા તૈયાર છે અને જો જિર્ણોધ્ધારનો ઉત્કૃષ્ટ લાભ લઇ આત્મભંડારમાં પુણ્ય જમા કરાવવાની તૈયારી હોય તો તે વિકલ્પ આપને માટે ખુલ્લો છે.” સજ્જનમંત્રીના વચનો સાંભળી મહારાજા તેમની ઉપર ઓવારી ગયા. અને બોલ્યા કે, “આવા મનોરમ્ય જિનાલયનો મહામૂલો લાભ મળતો હોયતો મારે ત્રણ વર્ષની આવક સાથે કોઈ નિસ્બત નથી. મંત્રીશ્વર! તમારે માટે જે શંકા – કુશંકા થઇ તે બદલ ક્ષમા માંગું છું. આજે આ મહાન લાભ પામી હું પણ ધન્ય બની ગયો છું.”