એણે તો કહ્યું કે મારા પિતાએ જ્યારે મને ઘરમાંથી પહેરેલ કપડે કાઢી મૂક્યો ત્યારે કોઈ મારી મદદે આવ્યું નહોતું. એ તો વળી મારા નસીબ સારા તે મારું ભાગ્ય યારી આપી ગયું અને આજે હું સુખી છું. ‘મને થાય છે કે લોકો આટલી સહેલાઈથી નાના કે મોટા અહેસાનનો બોજ કેમ ફેંકી દેતા હશે? નિકટનાં સગાંંસંબંધીઓ માટે મેં જે કંઈ કર્યું તેના પાડનો હું મોટો પહાડ નહીં બનાવું, પણ આખરે હું પણ માણસ છું! મેં કરેલા અહેસાનના બદલામાં ઋણ સ્વીકારના બે મીઠા શબ્દોની આશા રાખું તો તેમાં કંઈ ખોટું છે?’