‘મલય, આજે ભૂલ્યા વિના સોનીને ત્યાંથી મારું મંગળસૂત્ર લેતા આવજો અને ઓફિસ જતી વખતે જ લઈ લેજો. કાલની જેમ ઓફિસેથી આવતી વખતે લાવવાનો મોહ ન રાખતા’ ઓફિસ જવા માટે મલય પંડ્યા તૈયાર થઈ રહ્યો હતો અને સારિકા રસોડામાં ટિફિન ભરતાં ભરતાં મલયને યાદ અપાવી રહી હતી. પગમાં મોજાં પહેરી રહેલા મલયને સારિકાને ચીડવવાનો મોકો મળી ગયો, ‘મંગળસૂત્ર લઈને ઓફિસમાં જઉં અને પછી શ્યામાને પહેરાવી દેવાની ઇચ્છા થઈ જશે તો…? કેવી મસ્ત લાગે છે…’ ૭ વર્ષનાં લગ્નજીવનમાં મલય સારિકાને અવારનવાર આવી રીતે છેડતો. પતિના સ્વભાવથી પરિચિત સારિકા પણ ખોટો છણકો કરતી, ‘શ્યામાને પહેરાવી દેશો તોય હું તમારો પીછો નહીં છોડું. એ ચિબાવલી આવી હોત તો તેમને ખબર પડત કે પત્ની કોને કહેવાય, …અને હવે આ ટિફિન લઈને જાવ એટલે મને કંઈ સૂઝ પડે. હજી તમારા કુંવરને ઉઠાડવાના છે અને એને તૈયાર કરીને સ્કૂલે મોકલવાના છે.’ ‘તારી વાત સાચી છે, ઘણી વાર મને થાય છે કે તું ન હોત તો મારું શું થયું હોત…’ સારિકા જ્યારે બનાવટી ગુસ્સો કરતી ત્યારે મલયને પ્રેમ ઉભરાઈ જતો. મલયે સારિકાને રસોડામાં જ બાથમાં ભરી લીધી. શરમાઈ ગયેલી સારિકા મલયના બાહુપાશમાંથી છટકવા મથતી હતી, પરંતુ આજે સારિકાને આમ જોયા જ કરવાની મલયને ઇચ્છા થતી હતી. પછી સારિકાએ મીઠું મલકીને મલયને વિદાય કર્યો. મલય હંમેશાં પાથેયને વહાલ કરીને જ ઘરની બહાર નીકળતો હતો. નાનકડા બેડ પર ૪ વર્ષનો પાથેય આરામથી સૂઈ રહ્યો હતો. પાથેય ઊઠી ન જાય તેનું ધ્યાન રાખીને મલયે તેના નાજુક અને સુંવાળા ગાલ પર નાનકડું ચુંબન કર્યું. મલય ઘરેથી નીકળ્યો પછી સારિકા પાથેયને સ્કૂલે મોકલવાની તૈયારીમાં જોતરાઈ ગઈ.