હિમાલયમાં જ્યારે લાંબો અને એકધારો વસવાટ થાય છે ત્યારે ધીરેધીરે બે વાત સ્પષ્ટ થતી જાય છે. પહેલી વસ્તુ એવી બને છે કે એની અપૂર્વ ક્રિયાશીલ અને સંવેગભરી શાંતિમાં માણસ પોતાની જાતને મળતો થાય છે. બીજી વાત જાણે આ શાંતિના સંદર્ભમાં બને છે. માણસના અંતરની ધરતી ઉપરનું કામના અને વાસનાઓનું તાંડવ આપોઆપ પાંખુ થતું જાય છે. આવી અવસ્થામાં માણસને જાણે પોતાનો સથવારો, પોતાનું આગવું સાંત્વન અને પોતાનો અનન્ય સ્નેહ – એ ત્રણેય સ્વરૂપો છતાં થઈને જાણે એને એક નવા જીવનની ભેટ ધરે છે.