પણ કશું કરવા જતાં કશુંક આડુઅવળુ થઇ જાય તો? તે વિચાર પણ સતાવતો હતો. મનમાં સતત એક ભયનો ઓથાર… કંઇ પણ કરવા તૈયાર અરૂપને કોઇ દિશા, કોઇ દરવાજો દેખાતા નહોતા. સામાન્ય સંજોગોમાં નાસ્તિક ગણાતો અરૂપ આજે પૂરેપૂરો આસ્તિક બની અનેક માનતાઓ માની ચૂક્યો હતો. ડૂબતો માણસ તરણુ પકડે તેવી તેની હાલત બની હતી. કયાંકથી કોઇ દરવાજો નહીં ખૂલી શકે? તેના પાપની આવડી મોટી સજા? અને ગુનેગાર તો પોતે હતો. સજા પોતાને હોય. ઇતિને શા માટે આ સજા? કે પછી ઇતિને સજા એ જ તેની સૌથી મોટી સજા હતી કે શું? જેથી તે પોતાની જાતને કયારેય માફ ન કરી શકે.. જીવનભર વલોપાતની આ આગમાં જલતો રહે. તેને બધું મંજૂર હતું. પરંતુ ઇતિની આ દશાના મૂક સાક્ષી બનવું અઘરું.. બહુ અઘરું બન્યું હતું તેને માટે.