દ્રોણવધ વિશે વધુ લખવા પહેલાં તે પ્રસંગની રૂપરેખા આપવું ઉચિત ઠરે. કૌરવ-પાંડવોના યુદ્ધનો પ્રારંભ થયો ત્યારે ભીષ્મ કૌરવસેનાના સેનાપતિ હતા. યુદ્ધના દસમે દિવસે ભીષ્મનું રણમાં પતન થયું અને તે પછી દુર્યોધને દ્રોણને કૌરવસેનાના સેનાપતિ બનાવ્યા. દ્રોણનો વધ યુદ્ધના પંદરમે દિવસે બપોરે થયો છે. તે બપોરે દ્રોણે દિવ્યાસ્ત્રોની સહાયથી પાંડવસેનાનો એવો ગજબનાક સંહાર આરંભ્યો કે પાંડવસેના હવે થોડા જ સમયમાં નામશેષ થઈ જઈને પાંડવોનો યુદ્ધમાં કારમો પરાજય થશે એવો રંગ દેખાવા લાગ્યો. તે જોઈને દ્રોણનો ઇલાજ કરવાના ઉદ્દેશથી પાંડવપક્ષે ‘અશ્વત્થામા માર્યો ગયો’ એવી અફવા ફેલાવી. આપણા કાને આવતી વાર્તામાં કાંઈક પેચ છે એવી શંકા આવવાથી દ્રોણ ખુદ યુધિષ્ઠિર પાસે ગયા અને તેમણે તેને અશ્વત્થામા વિશે ‘જીવતો છે કે માર્યો ગયો ?’ એ પ્રશ્ન પૂછ્યો. અશ્વત્થામા જીવતો હોવા છતાં યુધિષ્ઠિરે તેમને ‘માર્યો ગયો’ એ ઉત્તર આપ્યો. તેના ઉત્તરમાં આપણે સૌને પરિચિત ‘कुंजर’ પણ છે. પરંતુ યુધિષ્ઠિરે જાણીજોઈને હળવેથી ઉચ્ચારેલો તે શબ્દ તેની અપેક્ષા મુજબ દ્રોણને સંભળાયો નહીં. સત્યવાક્ય તરીકે વિખ્યાત યુધિષ્ઠિરના મુખમાંથી ‘માર્યો ગયો’ એ ઉત્તર સાંભળ્યા પછી પાંડવપક્ષે ફેલાવેલી અફવા ઉપર દ્રોણનો વિશ્વાસ બેઠો. તે પછી પુત્રવધના દુ:ખથી આર્ત થયેલા દ્રોણે હાથમાનું ધનુષ્ય નીચે મૂકીને રણમાં પ્રાયોપવેશનનો આરંભ કર્યો; અને તે અવસ્થામાં ધૃષ્ટદ્યુમ્ને તેમનો ખડ્ગથી શિરચ્છેદ કર્યો.