અગર યુવાન પ્રગતિના માર્ગો ઉપર ચાલવા માગતો હોય તો તેના માટે ઝીંદગીનું ક્રમબદ્ધ અને શિષ્તબદ્ધ હોવું ખૂબજ જરૂરી છે. એવું જોવા મળે છે કેયુવાન પોતાનો ઘણો કિંમતી સમય જ્યાં ત્યાં વેડફી નાખે છે. કોલેજ જાય છે ત્યાં ક્લાસમાં ધ્યાન દઇને ભણવાને બદલે બહાર ઉભા રહીને વાતોમાંપોતાનો સમય પસાર કરી દયે છે. કોલેજ શરૂ થવા પહેલા અને પુરી થવા પછી કેટલો બધો સમય દોસ્તો સાથે વાતો કરવામાં વેડફી નાખે છે. ઘરેઆવ્યા પછી કોલેજની વાતો કરવામાં, એ દોસ્તોને ફોન કરવામાં કે જેઓ સાથે દિવસભર વાતો કરી હતી અને ફરી જેઓ સાથે બીજા દિવસે પણમુલાકાત થવાની છે તેમાં સમય વેડફાય જાય છે. થોડો ઘણો બાકી વધેલો સમય ટી.વી. કાર્યક્રમો અને તેના ઉપર દર્શાવવામાં આવતી અગાઉનીઅથવા તાજી રમાઇ રહેલી રમતો જોવામાં બરબાદ થઇ જાય છે. પરિણામે જીવનની મહત્ત્વની બાબતો યુવાનની રાહ જોતી રહી જાય છે. ભણતર ઉપરધ્યાન ફક્ત રિવાજ પૂરતું આપવામાં આવે છે. નમાઝ, કુરઆને કરીમની તિલાવત, અખ્લાકી વાતો અને પોતાના નફસની સુધારણા, અખ્લાકીઉચ્ચતાઓને હાંસિલ કરવી, ઇન્સાનિય્યતનું ઘડતર વિગેરે બાબતો માટે તો સમય જ નથી હોતો. આ બધું ત્યારે બને છે જ્યારે જીવનમાં શિષ્ત ન હોય. અગર દરેક બાબતના મહત્ત્વના આધારે સમયની ફાળવણી કરવામાં આવે તો દરેક કાર્ય થઇ જાય અને સમય પણ બચી જાય.