ગિજુભાઈ બધેકાની બાળવાર્તાઓમાં એક વાર્તા છે, બાપા કાગડો! જેમાં એક વાણિયાનો છ-સાત વરસનો પડપૂછિયો છોકરો છે, જે રોજ બાપાની દુકાને જાય અને કંઈક ને કંઈક પૂછuા કરે. બાપા ક્યારેય ન ખિજાય. એક દિવસ છોકરાએ બાપાનો ખોળો ખૂંદતાં-ખૂંદતાં દુકાનની સામેના ઝાડ પર એક કાગડો જોયો અને બોલ્યો : બાપા કાગડો! એક વાર, બે વાર, વારંવાર. પણ બાપ જરાય ચિડાય નહીં. તે શાંતિથી, પ્રેમપૂર્વક જવાબ આપે. એ દિવસે છોકરો જેમ-જેમ બોલતો ગયો તેમ-તેમ બાપા ચોપડામાં લખતો ગયો. છોકરો થાક્યો ત્યારે બાપે ગણી જોયું તો બરાબર એકસો વાર બાપા કાગડો, હા ભાઈ કાગડો! લખાયેલું હતું. આ વાતને વર્ષો વીતી ગયાં. છોકરો ત્રીસ વર્ષનો, શેઠ બની ગયો. વાણિયો ઘરડો થઈ ગયો. તેને દુકાને જોતાંવેંત જ છોકરો બોલતો કે આ ડોસો અહીં ક્યાં આવ્યો? નકામો ટકટકાટ કરશે અને જીવ ખાશે. બાપાએ એક દિવસ લાગ જોઈને કાગડો જોતાં જ કહ્યું, બેટા કાગડો! છોકરો તો ડોસાના પ્રશ્નથી જ વિચારે ચડ્યો અને ચિડાઈને બોલ્યો, હા બાપા! કાગડો. ડોસાએ બીજી વાર, ત્રીજી વાર, ચોથી વાર, વારંવાર કહ્યું. છોકરો ભભૂકી ઊઠ્યો. તેણે કાગડો ઉડાડી મૂકવા કહ્યું. બાપાએ શાંતિથી પેલો ચોપડો મંગાવ્યો અને છોકરા સામે ધરી દીધો.