એક પઢારના છોકરાને ભારે શીતળા નીકળ્યા. અમે એને સમજાવ્યું કે “માતાજી પોતાના બાળકનું બૂરું ન ઈચ્છે; એ તો એનું બાળક સાજું થાય એમાં જ રાજી થાય. માટે ચાલો, હું દવા કરું.” એણે હા કહી ત્યારથી રોજ હું એ બાળકની આંખો ધોવા, કાન સાફ કરવા પઢારવાસમાં જવા લાગી. પરિણામ સારું આવ્યું. શીતળા શમી ગયા ને બાળક કાંઈ પણ ખોડખાંપણ વિના હેમખેમ પાર ઊતરી ગયું. એથી પઢારોને વિશ્વાસ બેઠો. કોઈને કાંઈ થાય તો એ મને જોવા બોલાવી જવા લાગ્યા જેમ જેમ તેમની સાથે સંપર્ક વધતો ગયો તેમ તેમ હું એમને લખતાં, વાંચતાં ને ગણતાં શીખવતી ગઈ; આમ એ અભણોને આંખ આવી. ધીરેધીરે એમના વહેમ ઓછા થયા.