બાળક માટે એનાં તરફ આપણું ધ્યાન ખેચાવું એજ માત્ર મહત્વની ઘટના છે.તેથી આપણે બાળકની જે વર્તણુંક પર ધ્યાન આપીશું તે વર્તણુંક બાળક વારંવાર કરશે. બાળકની વર્તણુંક બદલવાની આ પધ્ધતિ આજ માનવ સહજ માનસિકતા પર આધારિત છે. જ્યારે બાળક સર્જનાત્મક પ્રવૃત્તિ કરતું હોય, સકારાત્મક વર્તણુંક કરતું હોય ત્યારે તેનાં પર ધ્યાન આપી તેને પ્રોત્સાહિત કરવું અને જ્યારે નકારાત્મક વર્તણુંક કરતું હોય ત્યારે એનાં પર જરાય ધ્યાન ન આપવાથી બાળકોની વર્તણુંકમાં ઈચ્છિત ફેરફારો લાવી શકાય છે. પણ.. પણ.. આપણે સૌ આનાથી તદ્દન વિપરીત કરતાં હોઈએ છીએ. જ્યારે બાળક કંઈક સર્જનાત્મક કામ કરતું હોય જેમ કે જાતે જાતે ઘુઘરો વગાડી રમવું, બ્લોક્સ ગોઠવી રમવું, ચિત્રો દોરવા અથવા ચિત્રોમાં રંગ પૂરવો, ઘર-ઘર રમવું, મમ્મી/પપ્પા/અન્ય કોઈ બની રમવું કે બીજી કોઈપણ રમત રમતું હોય ત્યારે આપણે ઝડપથી આપણું કામ પતાવવામાં પડી જઈએ છીએ અને જેવું બાળક રડે,બૂમ પાડે અથવા ચીસ પાડે ત્યારે એની પાસે દોડી જઈએ છીએ. આમ કરવાથી આપણે અજાણતાં જ બાળકને નકારાત્મક વર્તણુંક વારંવાર કરવાનું પ્રોત્સાહન પુરું પાડીએ છીએ. આનો મતલબ એ નથી કે બાળક રમતું હોય ત્યારે આપણે આપણું કામ ન પતાવવું અને રડે ત્યારે દોડી ન જવું પણ જ્યારે રમતું હોય ત્યારે વચ્ચે વચ્ચે પ્રોત્સાહિત કરતા રહેવું એટલે બાળક માત્ર ધ્યાન ખેચવા માટે થઇને ખોટું ખોટું રડતાં કે ચીસ પાડતાં શીખશે જ નહી.આપણે ઘણી વખત જોઈએ છીએ કે ઘરમાં મહેમાન આવ્યાં હોય ત્યારે બાળકો અનપેક્ષિત અને નકારાત્મક વર્તણુંક કરતા હોય છે. આગળ જણાવ્યું તેમ બાળક ખરું-ખોટું, સારું-ખરાબ નો તફાવત પારખી નથી શકતું એને તો માત્ર બધાંનું ધ્યાન પોતાનાં તરફ ખેચવું હોય છે. ઘરમાં મહેમાન આવ્યાં હોય એટલે સ્વાભાવિક રીતે જ સૌનું ધ્યાન મહેમાનમા હોય એટલે બાળક પોતે ઉપેક્ષિત હોવાની લાગણી અનુભવે જેમાંથી છુટવા માટે એ સતત કંઇક એવું કરવાની પેરવીમાં હોય જેનાથી સૌનું ધ્યાન પોતાનાં તરફ જાય. આવા પ્રયત્નોમાં અચૂક કંઇક એવું કરી બેસે જે નકારાત્મક હોય અથવા સૌને અસ્વીકાર્ય હોય.