મહાકવિ કાલિદાસે ‘રઘુવંશ’માં પવનને અગ્નિનો સારથિ કહ્યો છે. આપણે ત્યાં એક વનસ્પતિનુ મજાનું નામ છેઃ વાયવરણો. સમુદ્રમાં સંતાયેલા અગ્નિને વડવાનલ કે વડવાગ્નિ કહે છે. વનમાં એની મેળે પ્રગટતા અગ્નિને દાવાનળ કે દાવાગ્નિ કહે છે. અગ્નિની શોધ કદાચ દાવાગ્નિને કારણે થઈ હશે. વાયવરણો એ વાયુ અને વરુણના મેળનો સંકેત છે. વડવાગ્નિ એ વરુણ (જળ) અને અગ્નિ વચ્ચેના મેળનો સકેત છે. દાવાગ્નિ એ વાયુ અને અગ્નિ વચ્ચેના મેળનો સંકેત છે. જો જળ, વાયુ અને અગ્નિ વચ્ચે પણ આવો સુમેળ હોઈ શકે, તો માનવી અને માનવી વચ્ચે કુમેળ શી રીતે હોઈ શકે? જો અગ્નિનો સારથિ પવન હોય, તો આપણી ભીતર રહેલા જઠરાગ્નિ (વૈશ્વાનર)નો સારથિ વિચાર હોવો જોઈએ. માનવતાનું કાળજું વિચાર છે. વિચારનું અમૃત એ જ કવિતા.