‘શિક્ષા’ એ વેદનું એક અંગ છે. જે અત્યારની પરિભાષામાં Phonetics છે. શબ્દના જે સ્વરૂપથી આપણે પરિચિત છીએ તે શ્રોત્રગ્રાહ્ય છે. શ્રવણથી ગ્રહણ થતો એક પ્રદાર્થ છે. એટલે એક વસ્તુ સ્પષ્ટ કરી લઈએ કે લિખિત કે મુદ્રિત શબ્દ એ શબ્દનું મૂળ સ્વરૂપ નથી. અત્યારે આપણે શબ્દના લિખિત કે મુદ્રિત સ્વરૂપથી વધારે પ્રભાવિત છીએ. ‘શબ્દ’ એમ બોલતાં તરત જ આપણા મનમાં જે આવે એ એનું લિખિતપણું કે મુદ્રિતપણું. એ તો એનો એક વિસ્તાર છે. લિપિ તો બહુ મોડી આવી. ‘શબ્દ’નું સાચું જે સ્વરૂપ છે એ તેનું ઉચ્ચરિત સ્વરૂપ છે, અને જે શ્રવણેન્દ્રિયથી ગ્રહણ થાય છે એ સ્વરૂપ છે. તો એ સ્વરૂપે એને સમજવાનો પુરુષાર્થ શિક્ષા નામના અંગમાં છે. આજે આપણે એને Phonetics કહીએ પણ એ કેવો પ્રચંડ પુરુષાર્થ હશે કે : એક સ્વર “અ” તો “અ” ના અઢાર ઉચ્ચાર હોય ! એ હદે, અને આપણે અત્યારે હૃસ્વ-દીર્ધને પણ નષ્ટ કરવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ. એ સરલીકરણનું શું પરિણામ આવશે એ ખ્યાલ નથી એટલે આવું કરીએ છીએ.