‘દસવાં મોડસે પેદલ કેડી જાવે આસરમ સુધી.’ ગુપ્તાજી મને ઉદ્દેશીને કહેવા મંડ્યા, ‘સાતવાં મોડસે બી જાઈ સકે પણ થોડા લંબા રસ્તા પડે.’ કહીને મને અહીંની ભૂગોળ સમજાવવા મંડ્યા. જંગલનાં રસ્તાઓ-કેડીઓના ભોમિયા અને સામાન લઈને જનારા બંદા, એટલે કે ભાર વહન કરનાર મજૂર, બધું જોઈએ. એકલા ક્યાંય જવાય નહિ. તે પોતે પણ ક્યાંય જતા નથી. જાય તો જીપમાં અને જીપ લઈ જઈ શકે ત્યાં સુધી. એકમાત્ર આદિવાસી કલ્યાણ કેન્દ્ર જ એવું સ્થળ છે જ્યાં ગુપ્તાજી પગે ચાલીને જાય છે. ‘અપણે ગણેશ શાસ્તરી કા કામ હૈ, ભાઈ!’ તેમણે કારણ કહ્યું, ‘ઓર અપણી સુપરિયા કા. જાણાં તો પડે રે.’ કહી તેમણે ફરી મસ્તક પર હાથ ફેરવ્યો અને બોલ્યા, ‘શ્રી હરિ.’ આ ગણેશ શાસ્ત્રી પણ કેન્દ્રનો કોઈ મહત્ત્વનો કાર્યકર્તા હશે – મેં વિચાર્યું.