મારા ઘરથી શાળા સુધી પહોંચતાં મને પંદર મિનિટ થાય છે. આ પંદર મિનિટ દરમિયાન દર પાંચ મિનિટે શ્વાનદર્શન થાય છે. કેટલીક વાર તો શ્વાનસમૂહનું દર્શન પણ થાય છે. એક સદ્ગૃહસ્થ પોતાના હૃષ્ટપુષ્ટ શ્વાનને સાંકળે બાંધીને દરરોજ ચાલવા નીકળે છે ને મને અચૂક સામા મળે છે. સદ્ગૃહસ્થને જોઈને તો નહિ, પણ એમના રૂંછાંવાળા હૃષ્ટપુષ્ટ શ્વાનને જોઈને મારે હૃદય છે ને અત્યારે એ ધબકી રહ્યું છે એની સ્ટેથોસ્કોપ મૂક્યા વગર મને ખબર પડી જાય છે! જોકે એ સદ્ગૃહસ્થ મારી પાસેથી પસાર થાય છે ત્યારે સદ્ગૃહસ્થની નજર મારા પર અચૂક પડે છે, પણ એમનો શ્વાન મારી જરા-સરખી નોંધ લેતો નથી! બીજા કોઈ કૂતરાને પણ દૂરથી જોઉં છું કે મારી નજર એના પર જ ચોંટી રહે છે. જોકે હજુ ક્યારેય કોઈ કૂતરાએ મારા પર અમીદષ્ટિ માંડી હોય એવું બન્યું નથી. કૂતરાંઓ જ્યારે એકબીજાં સામે ભસતાં હોય ત્યારે મને વિશેષ બીક લાગે છે. ભસતાં કૂતરાં ભાગ્યે જ કરડે એ કહેવત સાચી હોય તોપણ એ ભાગ્યે જમાં આ હસતા માણસનો સમાવેશ થઈ પણ શકે એવો વિચાર મને અચૂક આવે છે. જોકે હજુ સુધી કોઈ કૂતરાએ મને કરડવા-યોગ્ય ગણ્યો નથી.