પરદેશીઓ વિષે આપણે કેવા ખોટા ખ્યાલો ધરાવીએ છીએ તેનો એક અનુભવ મને પણ ત્રણ વર્ષ પહેલાં થયો. મારા પતિ ભારત આવેલા અને હું એકલી હતી. એક દિવસ સવારે ઊઠીને બારીબહાર જોયુ તો સ્નો પડતો હતો. સામાન્ય રીતે મારા પતિ મારા પહેલાં જોબ પર જવા નીકળે એટલે મારી કાર પરથી બધો બરફ સાફ કરી દે અને ડ્રાઈવ વે કે રસ્તામાં કયાંય મુશ્કેલી જણાય તો મને રજા લેવા કહી દે જેથી ઠંડી અને બરફનો સામનો મારે બહુ ન કરવો પડે. એ હાજર ન હોવાથી જોબ પર જવું કે ન જવું એ વિચારતાં ઉપરની બારીમાંથી મેં કાર પર નજર કરી તો મારો અમેરીકન પડોશી મારી કાર પરથી સ્નો સાફ કરતો હતો. અમારે કંઈ ખાસ એકબીજાનો પરીચય પણ ન હતો. મેં આભાર માન્યો તો કહે આ તો પડોશી ધર્મ છે તારા પતિની ગેરહાજરીમાં આટલું ય ન કરૂં તો મને મારી જાત પ્રત્યે શરમ ઉપજે. એ નવ પરીણિત યુગલને ત્યાં વર્ષ પછી દીકરી જન્મી તો અમે ભેટ આપી એ યાદ રાખી અમારે ત્યાં પૌત્ર આવ્યો ત્યારે વળતી ભેટ આપી ગયા. બહારગામ જઈએ ત્યારે એકબીજાને ધ્યાન રાખવા કહેતાં જઈએ અને વારે તહેવારે એક બીજાના કુશળઅંતર પૂછતા રહીએ છીએ એટલું જ નહી પણ એમની ઉંમર અમારા બાળકો જેટલી હોવા છતાં કોઈ મુંઝવણમાં હોઈએ તો એકબીજાનો અભિપ્રાય પણ પૂછી શકીએ એટલી આત્મીયતા કેળવાઈ છે.