૧ માર્ચ ૨૦૧૨, વેરાવળ. ૨૪ વર્ષ પછી ‘નિસ્યંદન’ને શરૂ કરવાનો વિચાર આવ્યો. જૂનાગઢના ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના અધિવેશન દરમિયાન તેને નક્કર રૂપ આપવાની પ્રક્રિયા શરૂ થઇ. વીતેલા ૨૪ વર્ષ દરમિયાન સમયે તેનું કામ કરી લીધું છે. ‘નિસ્યંદન’ના દ્વિતીય તબક્કા માં હોંશભેર કામ કરતો છેલ બટાઉ જેવો આ લખનાર આજે ૫૦ વર્ષનો થઇ ગયો છે. વેરાવળનું સાહિત્યિક વાતાવરણ તથા સાહિત્યિક સંપર્કો ઓસરી ગયા છે. છતાંય જનક દવે, શશિકાંત ભટ્ટ ‘શૈશવ’ તથા ‘સાહીલ’ સાહેબનો હમેંશ જેવો જ તરોતાજા સધિયારો છે. હાર્દિક ભટ્ટનો તથા દિનેશ વાઘેલાનો વીજાણુ સહયોગ રહેવાનો છે. કવિ જિતુ પુરોહિતની સાહિત્યિક સૂઝ પણ સાથે ઊભી છે. ‘નિસ્યંદન’ સાથેની એક અનામ લાગણીથી પ્રેરાઈને આગળ વધી રહ્યો છું. આ કર્તવ્ય ભાવનાનો ભાર કે કંઈક કરી રહ્યાનો મિથ્યા અહોભાવ નથી. ગુજરાતભરમાં ‘નિસ્યંદન’ સરીખા અસંખ્ય લઘુ સામયિકો પ્રગટ થયાં છે, પ્રગટ થાય છે, પ્રગટ થતાં રહેશે. કદાચ ‘નિસ્યંદન’ અને મારા માટે આજનો દિવસ નિર્મિત હશે એટલું જ. પાછલા વર્ષોમાં પ્રકાશનક્ષેત્રે ઘણા આયામ બદલાઈ ગયા છે. વીજાણુ માધ્યમનો વિકાસ, બદલાયેલી મુદ્રણપ્રક્રિયા અને ઇન્ટરનેટે સંપૂર્ણ ચિત્ર બદલી નાખ્યું છે. આજનું ‘નવીન ‘ આવતીકાલે જ ‘જૂનું ’ થઇ જાય છે. વીજાણુંયુગે સર્જેલી આ ત્વરા રોમાંચક છે તેમજ પડકારરૂપ પણ છે. ‘નિસ્યંદન’ના પરામર્શક સાથે આ બાબતે ઊંડાણપૂર્વક ચર્ચા કર્યા પછી જ ‘નિસ્યંદન’ને ઇ-ફોરમેટ માં પ્રગટ કરવાનો નિર્ણય લેવાયો છે. ગુજરાતી લખતા –વાંચતા સુજ્ઞ લોકોનો ભાષાપ્રેમ, ગુજરાતી કવિઓની કાવ્યનિષ્ઠા તથા મહાકાળની અકળગતિ ‘નિસ્યંદન’ની ત્રીજી યાત્રાની દિશા નક્કી કરશે.