“એ છોકરો બાર વરસથી મારે ત્યાં છે..!! મને જ્યારે એ મળ્યો ત્યારે માંડ છ વરસનો હતો. હિન્દી બોલતો હતો. એ પોતાનું નામ જ બોલી શકતો હતો... એ વરસે અહી હિરણ નદી ગાંડીતુર બની હતી. બે ત્રણ ટ્રક એમાં તણાઈ ગયેલા હતા. યુપી બાજુના ટ્રક હતા.. અહી સાસણમાં બાંધકામનું ચાલે છે ત્યાં કામ કરતા હતા. છોકરાનો ફોટો પણ છાપામાં આપેલો.પોલીસે બે ત્રણ દિવસ છોકરાને રાખ્યો.સાસણ અને તાલાળા અને છેક વેરાવળ સુધી બધે પૂછી જોયું..!! પોલીસે છેવટે અનાથાશ્રમમાં આ છોકરાને મુકવાનું નક્કી કર્યું હતું. આ છોકરો મને મળ્યો હતો એટલે કાગળિયાંમાં સહી કરવા માટે હું પોલીસ સ્ટેશન ગયેલો મારી ઘરવાળી શાંતુ મારી જોડે!! છોકરો મને જોઇને વળગી ગયો!! એને મારી સાથે આવવું હતું. શાંતાને જોઇને એ બોલ્યો “અમ્મી” અને શાંતાતો આભી જ બની ગઈ. મને એક બાજુ લઇ જઈને કહે કે આ ફૂલ જેવડા છોકરાને અનાથાશ્રમમાં થોડો મુકાય એ આપણી જોડે વાડીએ પડ્યો રહેશે!! બસ અબ્દુલને અમારી સાથે લઇ આવ્યાં. લોહીના ગુણ હોય કે ભગવાનની ભેટ એ શરણાઈ સરસ વગાડે છે!! એવી સરસ કે વાત ના પૂછો..!! હવે તો ગુજરાતી પણ બોલે છે અને આંબાવાડિયાનું બધું જ ધ્યાન રાખે છે!! અબ્દુલ મારા દીકરા કરતા વિશેષ છે” જગા શેઠને પણ અબ્દુલ પ્રત્યે લાગણી થઇ આવી.!!