જીવનની આપણી દોટમાં પામીએ શું છીએ અને ગુમાવીએ શું છીએ એ વિચારવું જોઈએ. જો પામવા કરતાં વધુ કીમતી ગુમાવતાં હોઈએ તો એ પામ્યાનો અર્થ શું? અને એનું મૂલ્ય પણ શું? આમ પણ જે મળી જાય એનું મહkવ કેટલું અને જે શોધવું પડે અને એ પછી પણ મળે કે ન મળે એની ખાતરી નહીં એનું મહkવ કેટલું? ખરેખર તો શાંતિ જોઈતી હોય તો શાંતિની પણ અપેક્ષા રાખવી ન જોઈએ. ઇન શૉર્ટ, શાંતિ જોઈએ છે? તો શાંતિની ઇચ્છા પણ છોડી દો. કહી દો, હે પ્રભુ, હવે એક જ ઇચ્છા છે કે કોઈ ઇચ્છા જ ન રહે! આ દોડમાં ક્યાંક, ક્યારેક ઊભા રહીને આપણે જાતને પૂછવું જોઈએ, શેની શોધ છે? એ શોધ્યા પછી શું પમાશે? આ પામ્યા પછી શું મળશે? આખરે તો આપણે શાંતિની શોધમાં અશાંતિને જ ભેગી કરી હશે તો એેની સાર્થકતા કેટલી? યાદ રહે, આમાં પલાયનવાદ અપનાવવાનો નથી, કર્મનો ત્યાગ કરવાનો નથી, ઇચ્છાને મારીને જીવવાનું નથી; પરંતુ ભરપૂર અશાંતિ ઊભી કરીને ચપટીક શાંતિને શોધવાનું બંધ કરવાનું છે. એક સંતને એક વાર એક ભક્તે આવીને કહ્યું, ગુરુજી મને શાંતિ જોઈએ છે, શું કરું? સંતે બહુ સહજતાથી જવાબ આપ્યો, તને શાંતિ જોઈએ છે? તો નહીં મળે. આટલું સમજી જા! એ ભક્ત સમજ્યા કે નહીં ખબર નથી, આપણે સમજી લઈએ.