બારીમાંથી મંદ મંદ આવતો પવન મને તેડા સંભળાવતો હતો. જાણીતા અને અજાણ્યા સ્વજનો ફળીમાં એકઠાં થયા હતા. આજે માણસો માટીના, અગ્નિના, વાયુના, વ્યોમ કે જળના નહીં પણ ઝાકળના પર્યાય લાગતા હતાં. દીવાલો ઓગળતી જતી હતી અને છત ફેલાતી જતી હતી. આજે કોઈ સાંકળ નહોતી. હું ઘર મટીને શેરી અને નગર બનતો જતો હતો. બાજોઠ પર બળતા ઘીના દીવાનો પ્રકાશ ચાળણીમાંથી નીકળીને અનેક જળમળ દીવાઓમાં ફેરવાઈ જઈ દૂર દૂરના મારગમાં પથરાતો જતો હતો. અજવાળા આઘે નહોતા, રોકાવા કોઈ કારણો નહોતા છતાં મન આખરી પળના દિલાસા સાંભળવા કરતું હતું. મારે જેની સાથે બનતું નહોતું એ ઓધવજી પણ હાથમાં હાથના આંગળા પરોવી વિવેકી થઈને ઉભો હતો. આંગણાની ચમેલીના ફૂળો તો ઠીક, આજે કાગળનાય ફૂલો મહેકતા હતાં.