આરાધના અને વિશ્વંભર બન્ને ગયાં. બપોર થતાં ડ્રાઈવર લંચ લઈ ગયો. આરતી માંડ થોડું જમી અને બેડરૂમમાં કશુંક વાંચવાનું લઈને સૂતી, પણ આંખો બંધ થતાં જ એક પછી એક દ્રશ્યો તાદશ્ય થવા લાગતાં હતાં. કપરૂ ચડાણ ચડીને આવી હોય એમ શ્વાસ ભરાઈ ગયો. હાંફતા હાંફતા બેઠી થઈ ગઈ. ઘડિયાળ તરફ નજર ગઈ. ત્રણમાં દસ. એ આ જ પલંગ પર હૈયાફાટ આક્રંદ કરી રહી હતી અને ડૉ. સંઘવી સામે બેઠા હતા, ઓશિકા પાસે પપ્પા. એને માથે માયાથી હાથ ફેરવતા કહેતા હતા : ‘ખૂબ રડી લે આરતી, પછી ક્યારેય કુળકલંકને યાદ કરી તને રડવા નહીં દઉં. ડૉક્ટર, ખબર જ ન પડી અમને કે આ બધી ગોઠવણ ક્યારથી કરતો હતો, કોણ હતી એ બધું જ જડબેસલાક ખાનગીમાં. અમારે લડવા જેટલો ય સંબંધ નથી રાખવો.’ એ ટગર ટગર સસરાને જોઈ રહી હતી. સુબંધુ વિના શે જીવાશે ? એને વેલની જેમ વીંટળાઈને જીવી હતી. હવે આધાર વિના એ ભોંયભેગી થઈ ગઈ હતી. હવે કેવું મહોરવાનું ? કશા જ કારણ વિના પતિ એને છોડીને ક્યાંક ચાલ્યો ગયો હતો, મૂળિયાં ખેંચીને. કોણ હશે ? કેવી હશે એ સ્ત્રી જેના મોહપાશે એને ખેંચી લીધો ? નાની દીકરી, પિતા જેવા સસરા, વિસ્તરેલો ધંધો….. જીવન હશે હવે એક તપતી બપોર. ખુલ્લા પગે એ ચાલતી જ રહેશે. ન વિસામો ન છાંયો.