એ જ રોજનો રસ્તો. કેટલાં ડગલાં પછી ફૂલવાળો આવે અને કેટલા અંતર પછી સોડાની દુકાન, બધું લગભગ જીભને ટેરવે. હવે ડાબી તરફ વળીએ એટલે પસ્તીવાળો, પછી સાત દુકાનનું ઝૂમખું અને એ આ આવ્યાં પગથિયાં. રઘવાટભરી આંખો તે દિવસની પેઠે જ છોકરીની ભાળ મેળવવા દોડી અને ભોંઠી પડી. છોકરી આજેય નહોતી ત્યાં. નક્કી કશીક ગરબડ. જે થયું એને માટે પોતે જ જવાબદાર. છોડી દીધી છોકરીને એના નસીબ પર. ન કોઈનો આધાર, ન માથે હાથ. શી ખબર ક્યાં આથડતી હશે ! હોમી દીધી ભડભડતામાં…. આભાનો દિવસ આખેઆખો ઊંડી ગ્લાનિમાં ખાબક્યો.