ચંપકલાલ આજે તો બરાબરના અકળાઈ ઊઠ્યા. તોબા આ બધા વિરોધીઓથી ! એ હવે બરાબરના કંટાળી ગયા હતા. પોતાના કેટકેટલા વિરોધીઓ? જ્યાં જુઓ ત્યાં બસ દુશ્મનનું જ થાણું, વિરોધનું જ પીરસાતું ભાણું. વૃક્ષની સામે કોઈ દિવાલ ખડી થઈ જતા સૂરજનો પ્રકાશ મળતો બંધ થઈ જાય ને વૃક્ષ કરમાવા માંડે એવી કંઈક હાલત ચંપકલાલની હતી. એ વિચારમાં સરી પડ્યા, ‘માણસ માણસમાં આંતરો, કોઈ ઝવેર તો કોઈ કાંકરો, પણ અહીં તો બધા પોતાની આબરૂના કાંકરા કરવા ટાંપીને જ બેઠા હોય છે. માથે છાણાં થાપે, પોતાને ઉભા ને ઉભા કાપે. આડો ચાલતો મોહન, કાનાફૂસી કરતો જીતુ, ઊઠાં ભણાવતા બકુલભાઈ, પેલો અદકપાંસળી અરવિંદ, ટીકા કરતા અમૃતલાલ ! આ દુનિયામાં મારું પોતાનું કહી શકાય એવું કોઈ છે જ નહીં શું?’ ચંપકલાલ રોજેરોજ ગાંડાઘેલા કાઢી ભગવાન સમક્ષ ચિત્રવિચિત્ર માંગણી મૂકતા, ‘હે ભગવાન, બધા મારી પાછળ આદુ ખાઈને પડ્યા છે, મારા વિરોધમાં છે. મને તું અદ્રશ્ય થઈ જવાની ગેબી શક્તિ આપ. હું બીજાને જોઈ શકું પણ બીજા મને ન જોઈ શકે એવી શક્તિ મળી જાય તો તો..! બીજાનું મન જાણવાનો હુનર આપ કાં પછી વિરોધ શમે ને બધા મારા થઈ જાય, મારી તરફેણમાં બોલે એવું વરદાન આપ.