ભવિષ્યમાં આવી પરિસ્થિતિ આવી પડે તો શું કરવું, તેનું આકસ્મિક આયોજન તેણે અને મિલાએ સાથે મળીને કરી રાખ્યું હતું. બંનેએ નક્કી કર્યું હતું, કે બેમાંથી કોઈ એક પણ જો પ્લાઝોવમાં પહોંચી જાય, તો બીજાએ તેની પાછળ-પાછળ પ્લાઝોવમાં પહોંચી જવાને બદલે બહાર રહેવાનો પ્રયત્ન કરવો, એ તેમને હિતાવહ લાગતું હતું. કોઈની પણ આડા ન આવવું, એ મિલાની ખાસિયત હતી. એક કેદી માટે આ બાબત જરૂર સારી હતી. પરંતુ ભૂખની મારી એ બિચારી જરૂર ત્યાં હેરાન થવાની, એવું પોલદેકને લાગતું હતું. બહાર રહીને એ મિલા માટે ભોજનનો બંદોબસ્ત કરવા માગતો હતો. તેને ખાતરી હતી કે એ કામ એ ચોક્કસ કરી શકશે. આવો નિર્ણય લેવો કોઈ રીતે સરળ ન હતો! પરંતુ મૂંઝાયેલાં યહૂદીઓનાં ટોળેટોળાં તેની નજરની સામે જ એસએસ દ્વારા ચોકી કરાતા દક્ષિણી દરવાજામાં થઈને પ્લાઝોવની ફેક્ટરીઓ તરફ જઈ રહ્યાં હતાં. પ્લાઝોવમાં પહોંચી જવાનો રસ્તો જ લોકોને લાંબાગાળાનું સુરક્ષાકવચ લાગી રહ્યું હતું! કદાચ તેમની માન્યતા સાચી પણ હોય, કોને ખબર!