‘ત્યાં ન જવાય’, ‘આમ ન કરાય’, ‘પેલું ન ખવાય’, ‘ભપ્પ થઈ જવાય’, ‘તેની સાથે વાત ન કરાય’ જેવા નાનપણથી શરૂ થયેલા અનેક સંવાદો સંતાન યુવાવસ્થામાં પહોંચે તો પણ ફોન અને ચેટિંગ દ્વારા ચાલુ જ રહે છે – કોના ઘરે છે? કેટલા વાગે ઘરે પાછો/પાછી આવીશ? કોણ કોણ ફિલ્મ જોવા જાઓ છો? કોના ઘરે ભણવા જાય છે? કંઈ ખાધું? શું ખાધું? કેટલા વાગે ખાધું? વગેરે વગેરે. અતિસંવેદનશીલ બનીને મા-બાપ ટીનેજરો પર અંકુશ રાખવા લાગે અને પોતાના સંતાનની કાળજી લેવાના બહાને એમના અનુભવો, કેળવણી, સફળતા કે નિષ્ફળતાને કંટ્રોલ કરવા લાગે છે. આપણી અને આપણા બાળક વચ્ચે શું સમાનતા હોઈ શકે?