આ ડોસો મારા પિતાનો-મારા મોટાભાઈનો અને અમારાં બધાંનો મિત્ર હતો. તેની ઉંમર અમારા કુટુંબમાંના દરેકના જેવડી હતી. એક વખતે મેં એક કવિતા બનાવી હતી. તેમાં જગતનાં દુ:ખ અને શોકનું પણ વર્ણન કરવાનું બાકી રાખ્યું ન હતું. શ્રી કંઠબાબુની ખાતરી હતી કે મારા પિતા ભક્તિ કાવ્યના આવા અપ્રતિમ નમૂનાથી જરૂર ખુશી થઈ જશે. અતુલ ઉત્સાહથી તેણે જાતે તે કવિતા મારા પિતા પાસે ગાઈ બતાવવાનું માથે લીધું. સદભાગ્યે જ્યારે એણે કવિતા સંભળાવી ત્યારે હું ત્યાં હાજર ન હતો. પણ મેં પાછળથી સાંભળ્યું કે મારા પિતાને પોતાના નાનામાં નાના છોકરાને જગતનાં દુ:ખો આટલાં બધાં જલદી લાગ્યાં અને તે પણ કવિતા કરવા સુધી વાત આવી તે જાણી ઘણો જ આનંદ થયો હતો. મને પણ ખાતરી છે કે ગોવિંદબાબુને જો એ કવિતા આપી હોત તો તેમને મારા પ્રયત્ન માટે ઘણું માન ઉત્પન્ન થાત. કારણ કે કવિતાનો વિષય ઘણો ગંભીર હતો. સંગીતમાં હું શ્રી કંઠબાબુનો માનીતો શિષ્ય હતો. તેણે મને એક ભજન શીખવ્યું હતું કે ‘માય છોડે વૃજકી વાંસરી…’ – No more of વૃજ for me. ‘હવે મારે વૃજને છોડવું રે….’ ‘મેં વૃજના વાસનો ત્યાગ કર્યો.’ ‘પછી દરેક ઓરડીમાં મને ઘસડી જઈ બધાની પાસે તે ભજન ગવડાવતો. હું ગાતો ત્યારે શ્રીકંઠબાબુ પોતે તે ભજન સિતારમાં ઉતારતો અને જ્યારે ટેક-ઝોક આવી ત્યારે તે પોતે પણ બોલવા લાગ્યો અને ફરી ફરીને ઊથલાવી ‘મય છોડે’ બોલતાં બોલતાં દરેકના તરફ વારાફરતી જોઈ હસીને ડોકું હલાવતો. જાણે કે દરેકને વધારે કદર બુઝવાને પ્રેરણા કરતો ન હોય !