ડીનર પતાવીને વડીલો લિવિંગરૂમમાં બેઠાં. અદાએ દિલીપને કહ્યું, “તમારે બહાર વરંડામાં બેસીને વાતો કરવી હોય કે સુલુના ઘરે જઈ વાતો કરવી હોય તો જાઓ. આજે અમારે વડીલોએ ખાસ વાત કરવી છે.” અમને તો આ જ જોઈતું હતું. દિલીપ કહે, “અમે સુલુને ત્યાં વાતો કરીશું અને સુલુના પેપેર્સ કેવા ગયા એ પણ જોવાનું છે. ટ્રીગોમાં પાસ થાય છે કે ડબ્બા ગુલ, જોવું પડશે ને?” અમસ્તું હું કઈં બોલત પણ મનેય એને એકલા મળવું હતું. એટલે, એની સામે આંખો કાઢીને ચૂપ રહી. દિલીપે કહ્યું, “ચાલ હવે! જ્યાં સુધી આપણને ધક્કા મારીને બહાર ન કાઢે ત્યાં સુધી અહીં જ ઊભી રહીશ?” હું ધાજી અને અદાને પગે લાગી. અમે, દિલીપના ઘરનો આંગણું જેવો લાંબો હોલ-વે વટાવી બહાર ગયાં અને દરવાજો બંધ કરતાં, મને યાદ આવ્યું કે મારી પાસે ચાવી નથી. દસ વાગવા આવ્યા હતા. પાર્વતીબાઈ પણ સૂઈ ગયા હશે. મેં દિલીપને કહ્યું, “અરે, ઊતાવળમાં હું મમ્મીની પાસેથી ઘરની ચાવી લેતાં ભૂલી ગઈ. લેટ મી ગો. આઈ વીલ બી બેક!” આગળનો એ હોલ-વે માત્ર લિવિંગરૂમના દરવાજા સુધી પહોંચવા માટે જ વપરાતો. દિલીપે આજુબાજુ જોઈ મારો હાથ પકડ્યો, અને કહે, “આઈ લવ યુ અ લોટ એન્ડ આઈ મિસ્ડ યુ લાઈક …!” એ વાક્ય પૂરૂં કરે, તે પહેલાં હું નીચું જોઈ ગઈ, પણ હાથ છોડાવવાની કોશિશ કર્યા વિના, લજ્જાથી બોલી, “આ શું કરે છે? કોઈ જોઈ લેશે! લેટ મી ગો એન્ડ ગેટ ધ કી!” એ વધુ નજીક આવી બોલ્યો, “તને મારી યાદ આવી કે નહીં? મારી કમી સાલી કે નહીં? એ કહે પછી જ હાથ છોડીશ!” હું માની જ ન શકી કે આ વાત આમ અહીં થઈ રહી છે! મારું દિલ જોરથી ધડકતું હતું. પળવાર માટે હું ભૂલી જ ગઈ કે હું ક્યાં છું અને મારે શું કરવાનું છે! મારી જીભ પર અનેક શેર અને શાયરી જન્મ લેવા થનગની રહ્યાં હતાં. મન ઈચ્છ્તું હતું કે દિલીપ મારો હાથ કદી ન છોડે! એના સ્પર્શે, એના શ્વાસોની હૂંફે મારી આજુબાજુ એવો ચક્રવ્યુહ રચ્યો હતો, જેમાંથી બહાર આવવા હું પોતે પણ માગતી નહોતી!. મારા પગે પણ તે જ સમયે વિદ્રોહ કર્યો હતો કે, “જવાબ આપ સુલુ, પછી જ અમે ચાલીશું!” આમ ને આમ, સ્થિતપ્રજ્ઞતામાં કેટલી બધી ક્ષણો વીતી ગઈ, કોણ જાણે! ત્યાં જ દિલીપ બોલ્યો, “પ્લીઝ, સુલુ કહેને? મને રાતના ઊંઘ પણ નથી આવી, બસ, તને મારી કમી સાલતી હશે કે નહીં એના જ અલગઅલગ પરમ્યુટેશન કોમ્બીનેશન કરતાં મેં આ સાત દિવસ કાઢ્યા છે!’ મેં તોફાની અવાજે કહ્યું, “અહીં નહીં કહું!”, પછી, હાથ છોડાવી, ડીંગો બતાવી હું મમ્મી પાસેથી ચાવી લેવા નીકળી.