‘કલુ બેટા, બે દિવસથી પરભામહારાજની તબિયત ઠીક નહોતી. આજે સવારથી એ તને યાદ કરતા’તા. તારો ફોન લાગ્યો નહીં એટલે અગિયાર વાગ્યે દેવુભાઈના મનોજને મોટરસાઈકલ લઈને તને બોલાવવા દોડાવ્યો પણ એ બિચારાને રસ્તામાં એક્સિડન્ટ થયો. પગે ફ્રેક્ચર થયું. પરભામહારાજના હોઠ પરથી તારું નામ સુકાતું નહોતું. ચકળવકળ આંખો ફેરવીને એ તારું રટણ કરીને બારણાં સામે જોઈ રહ્યા હતા.’ દેવુકાકાએ નિરાશાથી માથું ધુણાવ્યું, ‘છેલ્લા શ્વાસ સુધી એ તને યાદ કરતા’તા. બરાબર એક વાગ્યે એમણે દેહ મૂક્યો !’