એ વાર્તા તે “અન્નદાતા” વાર્તા હતી. બંગાળના ભીષણ દુષ્કાળની પશ્વાદભૂમાં લખાયેલી એ વાર્તા વાંચવાની સાથે જ સલમાજી કૃષ્ણચંદ્રના પ્રેમમાં પડી ગયાં. પછી એમનું જે કાંઈ મળ્યું તે બધું જ એમણે વાંચી નાંખ્યું અને પોતાના પ્રિય લેખકને મળવા બેચેન થઈ ગયાં. રાતદિવસ એમની જ રટણા થઈ ગઈ. અને એક વાર તો મુલાકાત પણ થઈ ગઈ. પ્રો. યાસીન “મસ્તાના” નામના એક અલીગઢી પત્રકાર લેખકે સલમાજીને કૃષ્ણચંદ્રનો પરિચય પોતાને ત્યાં જ કરાવ્યો. કૃષ્ણચંદ્રની વહેલી સવારની નિદ્રામાં ખલેલ પાડીને પણ પ્રો. યાસીન “મસ્તાના”એ આ છોકરીનો વાચક તરીકે પરિચય કરાવ્યો, તેથી કૃષ્ણચંદ્ર બહુ ગરમ પણ થઈ ગયા હતા. સલમાજી એ પળને યાદ કરીને બોલ્યાં : “કૃષ્ણજી બહુ ઝડપથી બોલતા અને બોલતી વખતે શબ્દો ભેળસેળ થઈ જતા હતા. તેથી શું બોલ્યા તે સમજાયું નહીં, પણ મને એમણે ‘લડકી’ને બદલે ‘ઔરત’ કહ્યું તેનું મને બહુ લાગી આવ્યું હતું. ઊંઘમાંથી જગાડવા માટે એમણે મારી અને એમના દોસ્તની ધૂળ કાઢી નાખી. આ મુલાકાત એ રીતે સાવ અપ્રિયકર રહી.”