ફોન મુક્યા પછી પણ માધવી ત્યાંની ત્યાં બેઠી રહી. મન વિના કોઈ કારણ વ્યગ્રતાથી ઘેરાતું ચાલ્યું. મનનો ભાર ખંખેરી ફેંકી દેવો હોય તેમ એ ઉઠીને બાલ્કનીમાં આવીને ઉભી રહી. સામે લહેરાઈ રહેલો સમુદ્ર સંસારના તમામ સંતાપ હરી એ તમામ ખારાશ છાતીમાં ધરબીને બેઠો હતો છતાં મસ્તફકીરની જેમ ગીત ગાવાનું નહોત ભૂલતો. સમુદ્રની સાવ લગોલગ રહેવા છતાં આ ગુણ પોતે કેમ આત્મસાત નથી કરી શક્તી? મનને વારવાના માધવીના લાખ પ્રયત્નો પછી પણ એ તો બંને દીકરીઓ વિષે વિચારતું રહ્યું. ન જાણે જિંદગી પણ શું અજીબોગરીબ પેઇન્ટિંગ બનાવે છે. રોમા એક દિવસ મોટી થઈને કંઇક કરી બતાડશે એવી આશા પર ન જાણે કેમ પાણી ફરી જતું હોય તેમ કેમ લાગી રહ્યું હતું? ને સામે છેડે રિયા? જે હમેશા ગુડ ફોર નથિંગ લાગ્યા કરતી હતી એ કેવા શિખરો સર કરવા કમર કસીને બહાર પડી રહી હતી…