હવે દાખલા તરીકે તમને બીજું પ્રકરણ કહું. બીજા પ્રકરણમાં દર્શક લખે છે, જુઓ આ વાક્ય કાઢવું અઘરું પડે. દર્શકે કેટલું સુંદર લખ્યું છે કે આપણને થાય કે આ વાક્યને કોઈ રીતે સમાવી લઈએ. તો આ વાક્ય જે છે – ‘એટિકાના મેદાન પર સંત્રીની જેમ ઝળૂંબી રહેલા પહાડો પર સૂર્યના કિરણ કેડી પાડતા હતા.’ હવે આ કેવું સુંદર વાક્ય છે, હવે આ વાક્યને કેમ કરીને જતું કરવું. મારું તો હૃદય જ ના ચાલે પણ ભરત દવે ધડાકા કાઢી નાખે છે, આખું વાક્ય કાઢી નાખે છે. અને આથી શરૂ થતો આખો પરિચયને અતિશય કાવ્યાત્મક શૈલીમાં મૂકાયેલો છે. પણ આ વિકટ પ્રતિકતા, આ કાવ્યત્મકતા આ બધાને એ નાટકનો ભોગ લે એની એને ખબર છે એટલે એ બધાને જતું કરીને એણે એક માત્ર નાનકડો અમસ્તો ઉલ્લેખ કરેલો છે કે, દાંડી પિટાય છે, હવે આ દાંડી પિટાય છે તો કેવી પિટાય. તો દાંડી પિટનારની ભાષા દર્શકદાદા નથી લખતા. આ આખો સંવાદ ઉપજાવે છે ભરત દવે અને એ દાંડી કેવી રીતે પિટાય એની વાત.