પાંચેક વાગ્યા હશે. સાંકડી શેરીઓના ઉબડખાબડ રસ્તાઓ પર ભીડને ચીરતી શટલરિક્ષા કાવા મારતી ચાલી જાય છે. નવાઈ ત્યારે લાગી જ્યારે ભીડના ભારે અવરોધ વચ્ચે પણ રિક્ષાની બંને બાજુએ પસાર થતી ગલી, શેરીનો વૈભવ ધ્યાન ખેંચ્યા વિના ન રહ્યો. નજર સામેથી એક પછી એક પસાર થતી જતી જૂની ઢબની મેડીઓ તથા તેના કલાત્મક ઝરૃખા સાથે સ્પર્ધા કરતા બારી-બારણાં વગેરેને ફરીફરીને જોવાની ઈચ્છા થઈ આવી. સફેદ સપાટ ટોપી પહેરીને પતંગ ઉડાવતા બાળકોને જોઈને તમને અચાનક કોઈ કવિતા સ્ફૂરે. તો ભરબજારે કાજળ ખરીદવા નીકળેલી કોઈ બાનુ કાજળની ઘેરાશ ચકાસવા આંખમાં લસરકો મારીને પોતાના બુરખાનશીન ચહેરા વચ્ચેથી તગતગતી બે મસ્તીભરી આંખો વચ્ચે હસતા કાજળનો રંગ તપાસતી દેખાય તે દૃશ્ય વિશે તો શું કહેવું ! આવી જ કોઈ ‘રૃપની રાણી’ કે ‘શાહજાદી’ને જોઈને જ અહીંના હોનહાર શાયરને એ લાજવાબ પંક્તિઓ સ્ફૂરી હશે! સ્ત્રીઓ તો ઠીક, અહીં પાનના ગલ્લે, બેકરી શોપે, મટન-ચીકનની લારીએ, ઘડિયાળી કે અત્તરવાળાને ત્યાં ઉભેલા પુરુષોમાં પણ તમને કાવ્યતત્વ સાંપડે એવું આ શહેર. કોઈ ઓટા પર એકાદ બકરો મોજથી લીલોતરી ચાવતો નજરે પડે, તો ક્યાંક તગડાં ડુક્કર પાછળ બચ્ચાંઓની આખી ફૌજ ઉકરડાં ફંફોસતી હોય. અહીંના કૂતરાઓ પણ સ્વમાની, જરાક અમથું અડપલું કરો તો પણ પિંડી તોડી લે એવા.