‘ચરકસંહિતા’ના સૂત્રસ્થાનના ૨૭ માં ‘અન્નપાનવિધિ’ નામના અધ્યાયમાં જલવર્ગના વર્ણનમાં વરસાદના પાણી (દિવ્ય જળ)ને સ્વભાવે શીતવર્ય, પવિત્ર, કલ્યાણકારી, સ્વાદે સુખકારી, નિર્મળ, પચવામાં હલકું, મેઘા(બુધ્ધિ)વર્ધક, આરોગ્યકારી તથા સાતે ધાતુઓને વધારનારું અને રાજાઓને પીવા યોગ્ય કહ્યું છે. સુશ્રુત પણ સૂત્રસ્તાનના ૪૫માં અધ્યાયમાં ગગનજળને કફ, વાયુ અને પિત્ત ત્રણેનો નાશ કરનારું, બળપ્રદ, રસાયન, બુધ્ધિવર્ધક, અમૃતતુલ્ય અને એકાંતે કરીને અતિશય પથ્ય કહે છે. એમાંયે ભાદરવા સુદ તેરસ(અગત્સ્યત્રયોદશી)ના દિવસે અગત્સ્ય તારાના ઉદય પછી શરદ ઋતુમાં એકઠા કરાયેલા ‘હંસોદક’ના નામે ઓળખાતા વરસાદના પાણીના તો અઢળક ગુણ ગવાયા છે. અષ્ટાંગહર્દયકાર તેના દ્રવદ્રવ્ય વિજ્ઞાનીય નામના પાંચમાં અધ્યાયમાં આ બધા ગુણો ઉપરાંત હર્દયને માટે પણ હિતકારી હોવાનું જણાવે છે.