જય ને હું આજે પાંચ વરસ પછી, લગ્ન પછી પહેલીવાર, લૉસ એન્જલસ મારા પિતાને મળવા ને નીલીને બતાવવા લઈ જતાં હતાં. નીલી હજી ત્રણ જ મહિનાની થઈ હતી. પ્લેનમાં બેઠા પછી હું વિચારે ચડી ગઈ. મારા મનમાં દ્વિધા હતી કે પિતા તરફથી કેવો આવકાર મળશે ! માતાએ તો અમારાં લગ્ન સ્વીકારી લીધાં હતાં. પણ પિતાજી….! જે સમય હર્ષોલ્લાસનો હોય તેને બદલે…. ! મારા પિતા સાથે પાંચ વરસમાં મેં ભાગ્યે જ વાત કરી હશે ! ન્યુયોર્કથી જ્યારે ફોન કરતી, પિતાજી ઉપાડતા ને મારો અવાજ સાંભળી તરત જ માતાજીને આપી દેતા. મારા પિતાજી ખૂબ જ કડક સ્વભાવના. શિસ્તમાં, સંસ્કૃતિમાં, રીતભાતમાં બહુ જ માનતા. એક ભારતીય પિતામાં હોવા જોઈએ તે બધા જ ગુણો તેમનામાં હતા. દીકરી મોટી થાય એટલે તેને ભારતીય સંસ્કાર પ્રમાણે રસોઈ બનાવતાં આવડવી જ જોઈએ, આછકલાં કપડાં પહેરવાં ન જોઈએ, અમુક રીતે જ બેસાય, વડીલોનો માન-મરતબો જળવાવો જોઈએ વગેરે ખૂબ જ કડકાઈથી શીખવતા. હું એકની એક દીકરી એટલે કડકાઈ કરે પણ વહાલ પણ એટલું જ કરતા. નાળિયેર જેવા હતા. બહરથી ખૂબ જ સખત પણ અંદરથી ખૂબ જ નરમ ! ને હું પણ તેમની જ દીકરી હતી – એવી જ સખત ને એવી જ સ્વાભિમાની !