કાકા સાહેબ કાલેલકરના પ્રવાસ વર્ણનોમાં ક્યાંક વાંચ્યું હતું કે ‘પ્રવાસ એટલે અગવડો ભોગવવાની બાદશાહી ઢબ’ પણ આપણને, તેમાંય ખાસ કરીને ગુજરાતીઓને તો જરા પણ બાંધછોડ કરવી નથી હોતી. આપણે ‘રોમમાં રસપૂરી અને પેરિસમાં પાત્રા’ ઇચ્છીએ છીએ અને એ ઉપરાંત ખાખરા, ઢેબરા, અથાણા અને ચવાણાનો એટલો ભાર આપણી સાથે હોય છે કે જાણે આપણે ફરવા નહિ પણ ખાવા માટે નીકળ્યા ન હોઈએ?