“ચાલો એક લાઇનમાંં ઊભા રહો, દવાનો સમય થયો.” નું અલાર્મ વાગતા જ પાગલખાનું સ્કૂલ બન્યું ને રાહુલે ધીમેથી એની આગળ ઊભેલા પાગલના કાનમાં રહસ્ય ખોલ્યું, “અહીં સદીઓ જૂના પથ્થરની ખાંચમાં પાંચમી પંક્તિય કોતરાયેલી હતી.. ‘સ્વરૂપમ ત્વદિયં ન વિન્દન્તિ દેવા..’ ને એના અટહાસ્યથી પાગલખાનું ગુંજી ઊઠયું.