રાષ્ટ્રપિતા ગાંધીજી ગુજરાતમાં જન્મ્યા હતા અને ગુજરાતી તેમની માતૃભાષા હતી એ સુખદ સંયોગને પ્રતાપે ગુજરાતી ભાષાને એક એનોખો કોશ મળ્યો. ગુજરાતી ભાષાની જોડણી માટે કોઈ વ્યવસ્થિત પદ્ધતિ ન હતી, પરિણામે લેખનમાં જોડણીની એકવાક્યતા પણ ન હતી. સામાન્ય માણસને તેનાથી કોઈ મુશ્કેલી ન હતી, તેથી તેને તેની કંઈ તમા પણ ન હતી. તેને તો ભાગ્યે જ કલમ પકડવાની હોય, જ્યારે બીજા ગામમાં કોઈ સંદેશો કે ખબર મોકલવાનો પ્રસંગ ઊભો થાય. તે તેને ઠીક લાગે તે જોડણી કરતો, તેને તો પોતાનો લખેલ સંદેશ સામાને સમજાય તેનાથી જ સંતોષ હતો. જોડણી આમ કરી હોય કે તેમ તેથી તેમાં કોઈ બાધા આવતી ન હતી. જોડણી અંગે તે સમયે જે અરાજકતા હતી. મંડણીનો પ્રશ્ન હતો તો તે સમયના સાક્ષરો માટે. પરંતુ આ વિદ્વાનોના મોટાભાગને જોડણી માટે આગલા ખ્યાલો હતા. અને એકબીજાથી ખાસા જુદા પડતા હતા. ૧૯૦૫માં સ્થપાયેલ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ સમક્ષ આ યક્ષપ્રશ્ન હતો. પરિષદના પ્રથમ પ્રમુખ આદરણીય ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠી અને તેમના અનુગામી પ્રમુખો તેમના પ્રમુખીય વક્તવ્યમાં આ પ્રશ્નને અછડતો ઉલ્લેખ કરીને જ અટકી ગયા હતા, કારણ કે મતભેદ ખાસા વિશાળ હતા અને કોઈ વિદ્વાન પોતાનો મત છોડવા તૈયાર ન હતા. આ વિસંવાદ ૧૯૨૯ સુધી ચાલ્યો.