આ તે સમયનો પ્રસંગ છે જ્યારે શ્રી રામચંદ્રજી શબરીને મળવા ગયા હતા. રામચંદ્રજી જે વનમાં બેઠા હતા ત્યાં ચારે બાજુ ફૂલ ખીલ્યાં હતાં. તે ફૂલ કરમાતાં નહોતાં, સુકાઈ નહોતાં જતાં. તેમાં હંમેશાં મધુર સુગંધ આવતી હતી. રામે શબરીને કહ્યું, "આ ફૂલ કોણે ઉગાડ્યાં છે ? શબરીએ કહ્યું, "મહારાજ, તેનો પણ એક ઇતિહાસ છે. રામચંદ્રજીએ પૂછ્યું, "કયો ઇતિહાસ ? શબરીએ પ્રસંગ કહેવાનો શ કર્યો, "એક વાર આશ્રમમાં લાકડાં ન હોવાથી મતંગ ઋષિ વિચારમાં ખોવાઈ ગયા. વૃદ્ધ મતંગ એકાએક ઊભા થઈ ગયા અને ખભા પર કુહાડી લઈને નીકળી પડ્યા. આચાર્યને જતા જોઈ વિદ્યાર્થી પણ નીકળી પડ્યા. બધા જ દૂર જંગલમાં પહોંચી ગયા, ત્યાં તેમણે સુકાયેલાં લાકડાં કાપ્યાં. લાકડાંનો ભારો બાંધીને માથે ઉપાડીને પાછા આશ્રમમાં આવ્યા. ગરમીના દિવસો હતા. ખૂબ તાપ પડી રહ્યો હતો. તમામ લોકો પસીનાથી રેબઝેબ થઈ ગયા હતા. અંગેઅંગમાંથી પસીનાનાં ટીપાં પડી રહ્યાં હતા. ગુરુ તથા શિષ્યો બધા જ થાકી ગયા હતા, શાંતિથી, જલદીથી સૌ ઊંઘી ગયા. પરોઢિયે મતંગ ઋષિ તથા વિદ્યાર્થી જ્યારે ઊઠ્યા ત્યારે સવારના મંદ મંદ પવનની લહેરી સાથે પ્રસન્ન કરનારી સુગંધ આવવા લાગી. સૌ આશ્ર્ચર્યથી એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા : "આ સુગંધ ક્યાંથી આવી રહી છે ? અંતે મતંગ ઋષિએ કહ્યું, "કાલે લાકડાં લાવતા સમયે જ્યાં જ્યાં આપણો પસીનો પડ્યો હતો, ત્યાં સુંદર ફૂલ ખીલ્યાં છે. હે રામ, આ એ જ પસીનાથી ઊગેલાં ફૂલ છે.