અહીં સાહિત્યનું અને વાર્તાકથનનું અને ઘરનાં ગીતોનું માહત્મ્ય વધી જાય છે. હું આ બધાં બાળકોને લઈને બેસું છું, વારતા કહું છું. એમને મજા આવે છે, એમનું ધ્યાન બીજે જતું લાગે તો પછી રમત ચાલુ કરીએ છીએ. અહીં નરસિંહ મહેતાની હૂંડીનો પ્રસંગ કહીએ તો એને જે ચમત્કાર જોવો હોય છે એ મળે છે. ધૈર્યના પિતા શિક્ષક છે એ મિલખાસિંહ નામની ફિલ્મ બતાવે છે. ચમત્કાર થાય છે. એની આંખોમાં જીત્યાનો નહિ, રમ્યાનો આનંદ ઉમેરાય છે. એક એક બાળકનો ગ્રાફ અલગ અલગ હોવાનો. વૈદેહીને મારી પાસે બેસાડું છું, હું કોઈ લેખ લખી રહ્યો છું, એ ભૂલ કાઢે છે, એને મજા આવી રહી છે, એ કનેક્ટ થઈ રહી છે. આ વખતે હું એને કોઈ કવિતા શીખવાડું કે વૈષ્ણવજન સમજાવું તો આખું નાગરિકશાસ્ત્ર ટપોટપ ઊતરી જાય.