વહેલી સવારે વિહ્વળતા અનુભવવી અઘરી છે. હું એવું નથી કહેતો કે બધાં રાક્ષસી પરિબળો મોડી રાત સુધી ધમાલ કરીને ઊંઘી ગયાં છે એની પૃથ્વીને એક પ્રકારની નિરાંત છે. કારણ વહેલી સવાર સુધી દીકરીએ વાંચ્યું છે તેવું જણાવતી બારીની આંખ ખાસ્સી સૂઝેલી છે. પણ અહીં તો હું નિદ્રાના એક દુર્ગમ કિલ્લાને અતિક્રમીને બેઠો છું. મારી સામે એક અંધારાનું શાંત સરોવર બેઠું છે એનું કાળું મૃગજળ હમણાં જ ઊડી જશે, પણ એની કશી અજુકતી ચહલપહલ નથી. કોઈને છેતરવાની તમન્ના નથી એટલે રસ્તા પર આવીને કોઈને ભોળવવાની ચેષ્ટા પણ જોવા મળતી નથી. એ તો માત્ર ‘છે’. એક ભુલાઈ ગયેલો શ્ર્લોક હોય તેમ પડી રહ્યું છે. કદાચ ઝાડ નીચે છાયાનાં ચિત્રો દોરીને જશે, એ પછીથી સૂરજ અને ઝાડ સાથે બેસીને વાંચશે અને પાથરશે. છાયા એ અંધારકુળની ક્ધયા હોવા છતાં પૃથ્વી પર સૂરજની હાજરીમાં રહેવાનું હોય છે, સૂરજથી અવળી દિશામાં વિકસવાનું અને વિલસવાનું હોય છે. પણ એના ડીએનએમાં જે શાંતિના હસ્તાક્ષરો હોય છે તે જ એની ઓળખ છે. એને બધા ‘શાંતિની પરબ’ એવું કહેતા નથી પણ આવીને શાંતિ જ પીતા હોય છે. આ પીવાની ક્રિયા એટલી સૂક્ષ્મ હોય છે એટલે ‘શાંતિ પામે છે’ કે ‘શાંતિ મેળવે છે’ એવો લોકવ્યવહાર છે. છાયા જ્યારે છાંયડો બને છે ત્યારે એની સામાજિકતા વધે છે.