વળી સમાજમાં કોઈ એવી વ્યક્તિ નથી કે જેને તમે રોલ મોડેલ માની જીવનનો રાહ પસંદ કરી શકો. એટલે આપણાં તહેવારો આપણા માટે બાળાગોળીનું કામ કરે છે. બસ, ઉત્સવના ઘેનમાં મસ્ત થઈને ઝૂમ્યા કરો. ભલે ને તમારી મસ્તીથી કોઈ ત્રસ્ત થાય કે કોઈની ઊંઘ હરામ થાય. મારે શું? આ ‘મારે શું’ ની વૃત્તિ જોર પકડતી જાય છે. હવે ‘મારે શું’ની વૃત્તિ સાથે એક બીજી લાગણી જોર પકડતી જાય છે તે કે ‘ઉસકી સાડી સે મેરી સાડી સફેદ ક્યું ?’ એટલે કે તહેવારોમાં ઝાકમઝોળ વધી છે. બાજુની ગલીવાળા પાંચ ફૂટી ઊંચી શ્રીજીની મૂર્તિ લાવ્યા તો આપણે દસ ફૂટ ઊંચી મૂર્તિ લાવીએ. હેં ! આપણે કાંઈ તેમના કરતાં નીચા છીએ ? આ લાગણી ગણપતિની સ્થાપનાથી લઈને વિસર્જન, પ્રસાદ, આરતી સુધી લંબાઈ છે. માત્ર ગણપતિ મહોત્સવ નહીં, પણ આ દેખાદેખી દરેક ઉત્સવમાં જોવા મળે છે. આપણે તો આપણી સોસાયટી, આપણા મહોલ્લાનો વટ પડવો જોઈએ. એટલે પહેલાં શ્રીજીના વિસર્જન સમયે ફટાકડા ફૂટતાં કે બેન્ડવાજા વાગતાં. હવે તો શ્રીજીની પધરામણીથી લઈને વિસર્જન સુધી ધૂમધડાકા ! સરવાળે વધુ ફાળો ઉઘરાવો. હવે ગણપતિના સ્થાપનની આસપાસ હિન્દી–અંગ્રજી ગીતો વાગે કે પત્તા રમાય કે દારૂ પીવાય તેની કોઈને નવાઈ રહી નથી.