વાઘા સ્વામીએ બાળકીના આ અગાધ જ્ઞાનને ભાવવિભોર થઇને અનુભવ્યું… અને ગેમુભાને મક્કમ અવાજે સંબોધ્યા: ‘ગેમુભા હવે રાખો… બહુ થયું. દીકરીનો પંથ તમે કલ્પો છો, એવો હલકો નથી. મહેણાંરૂપ પણ નથી. તમારી દીકરી સંસારી થઇને લાજના ઘૂમટામાં, કહેવાતા સંસ્કારીપણાની અને રિવાજની કાળી ભીંસમાં ભીંસાઇ જાશે. બહુ બહુ તો એનાં સુખી સાસરિયાંની સેવાને નામ બદલે ગુલામી કરશે… મોંમાંથી જીભ એની સિવાઇ જાશે… મલાજાના ખૂણામાં પડીને સડ્યા કરશે… તમે એ વાતને કુલીનતા ગણતા હો તો તમારી જેવું અજ્ઞાન બીજે ક્યાંય નથી, ભા! એનાં સાધ્વીપણાં તો સેવાધરમની આ જગ્યામાં હજારો દીનહીનોનો દિલાસો બનશે… નોંધારાંની, ગરીબોની, પંથ ભૂલેલાની એ મા બનશે અને હરિના ચરણની દાસી બનશે. ઘેર પાછી લઇ જઇને તમે એને સુખી નહીં કરી શકો… એનો માંહ્યલો જાગી ગયો છે… સમજીને આશીર્વાદ આપો. સૌનું કલ્યાણ થાશે! મારવાડમાં જો મીરાં ન હોત તો દુનિયા એને યાદ પણ ન કરત… પરણેલી મીરાંએ બે કુળ તાયાઁ, જ્યારે તમારી કુંવારી આ દીકરી તો તમારા એક જ કુળને દીપાવશે, સુવાંગ…!’