કલ્પનાબહેને આગળ વાત ચલાવી : ‘અમારા મધ્યમવર્ગી પરિવારમાં પ્રૌઢ માતા-પિતા, એક ભાઈ અને હું – એક બહેન હતાં. હું બી.એ. સુધી ભણી; પણ મારો લગ્નકાળ ગણાય તેવી મારી ઉંમરે ભાઈ અચાનક ગાયબ થઈ ગયો. એ સ્વેચ્છાએ ભાગી ગયો, કોઈ કિડનેપ કરી ગયું, તેનું ખૂન થઈ ગયું કે આપઘાત કર્યો, કંઈ જ જાણી ન શકાયું. તેની તપાસ કરવામાં મેં અને પિતાજીએ ખૂબ દોડધામ કરી – માનતાઓ કરી – તેમાં મારાં લગ્ન માટે જે કંઈ બચત હતી તે ખર્ચાઈ ગઈ. છેવટ પરિણામ શૂન્ય આવ્યું. પિતાજી આઘાતથી ભાંગી પડ્યા. આ વાતને વર્ષો થઈ ગયાં છે. છતાં હજી તેનો પત્તો પોલીસ પણ મેળવી શકી નથી. આઘાતે ભાંગી પડેલ પ્રૌઢ પિતાને અકાળે વૃદ્ધત્વે ઘેરી લીધા. ભાંગી પડેલ પિતા-માતાની જવાબદારી દીકરો બનીને મેં ઉપાડી લીધી. ભાઈ પાછો આવશેની આશામાં લગ્નકાળ વીતતો ચાલ્યો. કહેવાય છે ને કે ‘પડે છે ત્યારે ચારે તરફથી પડે છે.’ તેમ થોડાં વર્ષ પછી ભાંગી પડેલા વૃદ્ધ પિતાને પક્ષાઘાતનો હુમલો થયો. આજે માતા-પિતા બંનેની જવાબદારી કુંવારી રહી હું નિભાવી રહી છું. આજે ભાઈ હોત તો….’ કહી ટેબલ પર માથું ઢાળી એ સિસકી ઊઠી.