‘અનુ !’ ઘાંટા જેવી એક શૂલ સુધાના ગળામાં અટકી ગઈ હતી, પરંતુ એ હોઠ દાબીને બેસી રહી હતી. એ રડી ન હતી. એ રડવા માગતી ન હતી. એ ક્ષણે એને લાગ્યું હતું કે હવે કશું પણ એના હાથમાં રહ્યું નથી. એ અનુ સાથે આ રીતે વાત કરવા માગતી ન હતી. એ અનુને કહેવા માગતી હતી કે એ દિલ્હી છોડીને સિમલા ચાલી આવી છે ત્યાર પછી એ શ્યામને મળી જ નથી. એણે ધીરે ધીરે એની તંગ થઈ ગયેલી મુઠ્ઠીઓ છોડી નાખી હતી.