જો આપણે જૂની પેઢી એટલે કે મમ્મી પપ્પા કે દાદા દાદીના જમાના સાથે આ વાતને સરખાવીએ તો ખ્યાલ આવશે કે વેલેન્ટાઇન ડેની મહત્તાનો ગ્રાફ નવી જનરેશનમાં તીવ્ર ઉર્ધ્વ વળાંક લે છે. મને હજી યાદ છે કે મારી ચાર પાંચ વર્ષની ઉંમર હતી ત્યારે ૧૪મી ફેબ્રુઆરી બધાના માટે એક નોર્મલ, રૂટીન દિવસ જેવો જ રહેતો. ન તો કોઈ ચોકલેટ, ન તો કોઈ ટેડી, ન ગુલાબ. આમાંનું કશું જ એ સમયે મહત્વ ધરાવતું નહતું. પણ છતાંય પપ્પાને ઘરે આવતા જો મોડું થતું તો મમ્મીના ચહેરા પર આવતી ચિંતાની રેખાઓ એમની વચ્ચેના પ્રેમનું પ્રમાણ આપી દેતી હતી. બીજી રીતે કહું તો ‘અંદરથી પ્રેમ કરવો’ એ ‘પ્રેમનો દેખાડો કરવો’ કરતા વધારે મહત્વનું હતું. પ્રેમને બતાવવા કરતા જતાવવાનું વિશેષ હતું.