‘મને આવવામાં મોડું વહેલું થાય તો તારે રાહ ન જોવી, તારે ખાઈ જ લેવું…’ ને આ આદત જાણે ધરાના જીવનમાં વણાઈ ચુકી હતી. ધરાએ ચૂલો ચાલુ કરી તવી ગરમ કરવા મૂકી. અને લોટ બાંધી રોટલી વણવા લગી. પણ એનું મન તો બીજે જ ભમતું હતું. ગરમ ફૂલેલી રોટલીને તવી પરથી ઉતારતા એની આંગળી તેની ગરમ વરાળથી દાઝી ગઈ, અને એના મોઢામાંથી ચીસ નીકળી ગઈ ! પણ એ એમ જ ત્યાં બેસી રહી… જાણે કોઈના આવવાની રાહ ન જોતી હોય એમ ! હમણાં અવાજ સાંભળી અંબર બાજુના રૂમમાંથી દોડી આવશે અને મારી પર મીઠો ગુસ્સો કરતા પાણીમાં હાથ ધોવડાવી, મલમ લગાવી આપશે…! પણ હવે અંબર છે જ ક્યાં તે દોડી આવે !