ચાર જણાના બનેલા અમારા નાના પરિવાર માટે એક મજલાનું ચાર બેડરૂમવાળું ટેનામેન્ટ પૂરતું હતું. એ જ્યારે નોકરી કરતા ત્યારે પાઈ પાઈની બચત કરી એક સોસાયટીમા આ ટેનામેન્ટ નોંધાવી દીધેલું. એ વખતે બાંધેલા પગારમાંથી હાઉસિંગ-લોનના માસિક હપ્તા ભરતા મારે કરકસરથી કેવી રીતે ઘર ચલાવવું પડતું એ તો અમે બન્ને જણા જાણીએ છીએ. હવે એને ધંધામાં સરખાઈ છે ત્યારે થોડી પૈસાની છૂટ હોવાથી ઘરમાં કોઈ વસ્તુ નકામી લાગે કે પતિ મજાકમાં કહેતા – ‘ચાલો, હવે આને રવાના કરી દો વેસ્ટ પેપર બાસ્કેટમાં.’ ટેનામેન્ટમાં રહેલા ભંડકિયાને મારા પતિદેવ મજાકમાં એને વેસ્ટ પેપર બાસ્કેટના નામથી સંબોધતા. લાકડાની પકડમાંથી છૂટી ગયેલા મિજાગરાવાળો જૂનો કબાટ ભરચક હતો તો નવું ફર્નિચર કરાવતી વેળા જૂના, તૂટેલા ફર્નિચરને આ ભંગારખાનામાં સ્થાન મળેલું. વર્ષો પહેલાંની, હવે સ્મૃતિમાંથી ભૂંસાઈ ગયેલી કેટકેટલીયે ચીજવસ્તુઓ અહીં પડી હતી. કોણ જાણે કેમ, એ કાઢી નાખતા, વેચી નાખતા મારો જીવ જરાયે ચાલતો નહિ. એ મને ઘણી વખત કહેતા કે તારા આ ભંડકિયામાંથી જો જૂની વસ્તુઓને વિદાય આપી દે તો મારે ગામમાં ગોડાઉન ભાડે રાખવું ન પડે.