આ ત્રણે પતિ હિંમતથી પત્ની આગળ પ્રેમનો એકરાર કરે છે, છતાં પત્નીના વિશ્વાસ-સહાનુભૂતિ જીતી નથી શકતા – આપણા પણ ! એમણે લગ્નની સુરક્ષિતા છોડવી નથી તો પેલી બીજી સ્ત્રીને માત્ર રમતમાં- અલપઝલપ મળતા સુખમાં રસ નથી. એણે પોતાનો પતિ જોઈએ છે. પોતાનું કહી શકાય એવું ઘર જોઈએ છે. પ્રેમથી, મહેણાંટોણાંથી, કામણથી એ પુરુષને પોતાની પત્ની, ઘર છોડવા તૈયાર કરે છે. એ સંદર્ભમાં ‘માસૂમ’ની બીજી નારી અધ્યાહાર જ છે. એને પોતાના પ્રિયતમનું ઘર ભાંગવું નથી. બીજો કોઈ હક માગતી નથી. એને પુત્રથી રસ છે. પોતાનું એક ગૌરવ છે. ક્યારેય એના જીવનમાં પાછી એ આવતી નથી. બોલતી નથી. ટીકાને ભોગે પણ એ અપરિણીત જ રહે છે. કમનસીબે ‘ગૃહપ્રવેશ’ની સપના કે ‘અર્થ’ની કવિતામાં એ ગૌરવ નથી. બંને કંઈક શિથિલ Easy-going દર્શાવાયાં છે. આપની સહાનુભૂતિ જીતી નથી શકતાં. સપના રમતિયાળ છે તો કવિતા અભિનેત્રી – ઉછાંછળી છે. પોતાની રીતે અલબત્ત, બંને ચાલ ચાલે છે. પુરુષને જીતે છે, પરંતુ કવિતા-પૂજાના વ્યંગ, એના ચરિત્ર પરના ઘા સહી નથી શકતી. છતાં એનામાં એક સચ્ચાઈ છે. એ પૂજાને એટલે જ કહે છે, ‘હું ઈન્દરને ચાહતી હતી. પૂજાના પતિને નહીં. મને પોતાનું એક ઘર જોઈતું હતું. તારું ઘર તોડવું નહોતું.’ છતાં પૂજાએ જાણે એનો પીછો પકડ્યો છે. પૂજાને કહે છે, ‘તું રાતના મારા ઘરે આવે છે. તારું તૂટેલું મંગળસૂત્ર મને મારા પગ આગળ રઝળતું દેખાય છે.’ એમ કહી એ તૂટી પડે છે. ગમે તેમ બધાં જ પાત્રોના હોઠ પરથી એક વાક્ય સતત નીકળ્યાં કરે છે : ‘હું ખૂબ થાકી ગયો છું.’ મનનો રાતદિવસનો સંઘર્ષ, અનિશ્ચિતતા બધાને થકવી નાખે છે.