‘હું તો બ્રિટિશ ગવર્નમેન્ટનો નાનો એવો નોકરિયાત ! મારી પાસે ગાડી ક્યાંથી હોય ? હું રજાક શેઠ મિલવાલાની ગાડી માંગી લાવેલો અને પોર્ચના દક્ષિણ છેડે ઊભી રાખેલી. આપે ગફારશેઠને ત્યાં જવાનું હોવાથી મને ના પાડી. હું નિરાશ થઈને ડ્રાઈવરની બાજુમાં જઈને બેઠો. વરસતા વરસાદનો આભાસ હું એ માગી લાવેલી શેવરોલેટના કાચમાંથી જોઈ રહ્યો હતો. મારા કિસ્મતને કોસતો હતો કે માત્ર બે જ મિનિટ વહેલાં આવવાનું મને કેમ ન સૂઝ્યું ? તો આ ગફારશેઠનું ગ્રહણ તો મને ના નડત ! હવે ? શું થશે મારી વાઈફનું અને મારા આવનાર બચ્ચાનું ? પણ ત્યાં જ આકાશમા વીજળીનો કડાકો થયો ને અહીં ચમત્કાર થયો. તમે અને દયાબહેન તો મારી જ ગાડી તરફ આવતાં દેખાયાં ! એને કુદરતનો કોઈ શુભ સંકેત સમજીને મેં જરા હાથ લંબાવીને પાછલી સીટનો દરવાજો ખોલી દીધો. તમે બન્ને બેઠાં અને મેં હળવેથી ડ્રાઈવરને સૂચના આપી : ‘ઝડપથી.’