તાજેતરમાં એક પ્રેરણાત્મક અભિયાનની શરૂઆત વડગામ પંથકમાં જોવા મળી. કાર્ય નાનું પણ અંધકારમાં નાનકડો ઉજાસ પાથરનારું બન્યું. સ્વાર્થમાં અંધ આજનો માનવી પોતે અને પોતાનું કુટુંબ સુધી સિમિત બની ગયો છે ત્યારે આ પ્રુથ્વી ઉપર વિચરતા અબોલ પશુ-પક્ષીઓનું કોણ ? આપણને ક્યારેય ખ્યાલ આવ્યો છે કે આજના યુગમાં નદી-નાળા,તળાવ સુકાઈ ગયા છે, નીંકોના પાણી બંધ થઈ ગયા છે (ડ્રિપ ઇરિગેશન), હવાડા તુટી ગયા છે, કુંડીઓ નામ માત્રની રહી છે ત્યારે આ અબોલ પશુ-પક્ષીઓ પાણી ક્યાં પીતા હશે ? ખોરાક ક્યાંથી મેળવતા હશે ? મને લાગે છે હજારો ની સંખ્યામાં અબોલ પશુ-પક્ષીઓ પાણી અને ખોરાકના અભાવે ગુપચુપ આ સ્વાર્થી માનવજાત પ્રત્યે અફસોસ વ્યક્ત કરતા અકાળે મોતને ભેટતા હશે. આપણને કયારેય ખ્યાલ આવ્યો છે ?. મનુષ્યને કુદરતે વાચા આપી છે ,બુધ્ધિ આપી છે, મહેનત કરવા શક્તિ આપી છે તો એ તો પોતાનું યેનકેન પ્રકારે ભરણ-પોષણ કરી શકે છે પણ આ પશુ-પક્ષીઓનું કોણ ? અચરજ ત્યારે થાય છે કે લાખો-કરોડો રૂપિયાના ખર્ચે બનેલ બંગલાઓમાં પશુ-પક્ષીઓ માટે ૨૫ કે ૫૦ રૂપિયામાં મળતું એક પાણીનું નાનકડું કુંડુ જોવા નથી મળતુ ત્યારે ! અચરજ ત્યારે થાય છે કે તમાકુ પાછળ દૈનિક ૨૫ કે ૫૦ રૂપિયા ખર્ચી નાખનાર આજનો માનવી વર્ષે ૨૫ કે પ૦ રૂપિયામાં મળતુ એક પાણીનું કુંડુ પોતાના આંગણામાં કે અગાશીમાં લગાવી નથી શક્તો ત્યારે !