તો શુભસ્ય શીઘ્રમ. આજથી જ શરૂઆત કેમ ન કરું ? આજે ધાણી અને હળદર કે ઘઉં-ચોખા લેવા નહીં. ચિત્ર માટેની સામગ્રી ખરીદવા જ કેમ ન જાઉં ? સ્ટેશનરીના સ્ટોરમાંથી કૅન્વાસ, રંગ, પીંછી હાથમાં લેતાં જ રોમાંચની સાથે પોતીકાપણાનો અનુભવ થયો. જાણે કે કેટલાંય વર્ષો પછી ખોવાયેલી વ્યક્તિ મળી હોય એમ આંખમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં. ઝડપથી બહાર નીકળી સીધા આર્ટગેલેરી જવા માટે રિક્ષા કરી. એક સ્કૂલબસની પાછળ રિક્ષા ઊભી રહી. બસમાંથી છોકરાંઓ પાછળ દફતર ભરાવી કૂદકા મારતાં ઊતરતાં હતાં. અરે, જાળવીને…. મારાથી બોલી જવાયું. પિન્ટુડો આવો જ તોફાની. જાણે કે એક જ પગલામાં ધરતીને માપી લેવી હોય તેમ લાંબા કૂદકા મારે. ચિન્કી ડાહી. એને વાંચવાનો ખૂબ શોખ, પણ બંનેમાંથી એકેયને ચિત્રકલામાં રસ નહીં. ત્યાં જ રિક્ષાવાળાએ કહ્યું, ‘બહેન આર્ટગેલેરી આવી ગઈ.’ પૈસા ચૂકવી અંદર ગઈ. આ આર્ટગેલેરી, મારો સ્વપ્નપ્રદેશ. આ શહેરમાં મારાં ચિત્રોનું પણ પ્રદર્શન યોજાશે એવી ઝંખના આજે ફરી વાર જાગી ઊઠી. રંગોની છાલકથી આંખો અંજાઈ ગઈ. અત્યાર સુધી ક્યાં ખોવાઈ ગઈ હતી આ પરિચિત દુનિયા. હંઅ…. આ જ છે મારું રિયલ વર્લ્ડ. આ રંગ અને રેખાઓ જ છે મારી સાચી જિંદગી. હુંય અંશ છું આ મહાસાગરનો. એનાથી અલગ નથી કશું મારું અસ્તિત્વ. આ પંદર વર્ષો તો આંખ ઝબકતાંની સાથે સાપની કાંચળીની જેમ સરી જશે ને હું બનીશ ચિત્રકાર અમોલા.