અને એ બહેન ગયાં. પણ છતાંય બાલકૃષ્ણમાં રતિભર ફરક ન આવ્યો. એ નિશ્ચલ બેઠા રહ્યા. હું મારી દીકરી ટચૂકડી તર્જની, જિતુ, ભારતી અને એમની પુત્રી રિંકુ એમને સતત વિનવતાં રહ્યાં, ખોળો પાથરતાં રહ્યાં, એમના ઘુંટણે માથું ટેકવતાં રહ્યાં. તરુએ તો એમને સંસ્કૃતમાં “કુપુત્રો જાયતે, ક્વચિતપિ, કુમાતા ન ભવતિ” વાળો શ્લોક કહ્યો. અને મેં કહ્યું કે જિતુનો શો ગુનો છે એ તમે કહેતા નથી. ધારી લો કે હોય તો જનમટીપથી એની સજા મોટી ન હોઈ શકે. –જગ્ગા ડાકુની જનમટીપ કે રામનો વનવાસ, એ બંને ચૌદ વરસથી મોટી અવધિના નહોતા, જ્યારે આને તો તમે વીસ વરસની સજા કરી. હવે તો અપનાવી. લો, અદ્દલ તમારી જ પ્રતિકૃતિ લાગતા એવા એને તમારા આ વૃદ્ધ બાહુમાં સમાવી લ્યો! તમારી સજાને કારણે એની જિંદગી ધૂળધાણી થઈ ગઈ. કેવી રીતે? એ તમે જાણતા નથી. હજી પણ એમાંથી એને ઉગારી લો!