જૂના સમયમાં જ્યારે પ્રેસ ને એવું બધું નહોતું, સાહિત્ય બધું હસ્તલિખિત હતું, મોટે ભાગે કંઠસ્થ હતું, એટલે છંદોમાં જળવાયું. જો આ સદભાવો કવિતામાં સચવાયેલા ન પડ્યા હોત તો આપણી પાસે આપણાં વેદ-ઉપનિષદ ન હોત. આપણાં રામાયણ, મહાભારત કે ભાગવત ન હોત. છેક મારા જેવી સુધી ગાંધીજી એમના સાચા સ્વરૂપમાં ન પહોંચ્યા હોત. ગાંધીને હું મળી નથી, તેમ ગાંધીના અનુયાયીઓમાં મને રસ નથી. માત્ર ને માત્ર એ સમયની જે ઘટનાઓ છે એ અક્ષરો સુધી જ હું ગઈ છું. એટલે આપણને બધાંને જે કંઈક મળ્યું છે તે અક્ષરોથી એટલે કે સાહિત્યથી મળ્યું છે. એ કેવી રીતે મળે ? સાહિત્ય વાંચતાં-વાંચતાં એક વસ્તુ સમજાય. વધારે વાંચો તો બીજું સમજાય. અને આપણા કોચલામાંથી બહાર જ નીકળી જઈએ તો ઘણુંબધું જે ક્યારેક નહોતું સમજાતું તે સમજાય. દા..ત, ‘अहम ब्रह्मास्मि’ એટલે કે ‘હું પોતે જ બ્રહ્મ છું.’ એટલે કે ‘ઈશ્વરતત્વ છું.’ આનો અર્થ શું ? ધીમેધીમે સમજાયું કે દરેક મનુષ્યમાં એ શક્તિનું બીજ પડેલું જ છે. કોઈ પણ માણસ જે પળે નિશ્ચય કરે કે મારે આમ કરવું જ છે અને પછી પુરુષાર્થ કરે તો અશક્ય લાગતી ઘટનાઓ પણ શક્ય બની છે. કશું જ એવું નથી જે આપણાથી ન થઈ શકે. માત્ર પ્રશ્ન એટલો જ હોય છે કે આપણે આપણા સમગ્ર અસ્તિત્વથી તેને માટે પ્રયત્ન કર્યો છે ?