બધું બરાબર ચાલતું હતું. બ્લડપ્રેશરની એક ગોળી, ઝાયલોરિકથી જીવન વ્યવસ્થિત હતું. 1994ના જૂનમાં મારી દીકરી વૈશાલીને મળવા અમેરિકા ગયો. ચાર મહિના રહ્યો અને પ્રફુલ્લ મનથી પાછો આવ્યો. અમેરિકામાં મારા નાના ભાઈ પ્રકાશની સારવાર પણ કરાવી. એની બંને આંખમાં ડાયાબિટીસને લીધે લોહી જામી ગયું હતું. ગમે ત્યારે અંધાપો આવે એવી શક્યતા હતી. આખું કુટુંબ ચિંતામાં હતું. મેં હિંમત રાખી. અમે અમેરિકા ગયા. ન્યૂયોર્કમાં જેફરસન હૉસ્પિટલમાં ડૉ. સ્ટેનલી ચાંગ પાસે ઑપરેશન કરાવ્યું. ઑપરેશન સફળ રહ્યું. આંખો બચી ગઈ. દષ્ટિ રહી. અમે પાછા આવ્યા. કુટુંબ એક ચિંતામાંથી મુક્ત થયું પણ બીજી ચિંતા દરવાજામાંથી ડોકિયાં જ કરતી હતી.