ડભાણનો યજ્ઞ પૂરો કરી થોડા દિવસ થયા એટલે જોબનપગી સહજાનંદ સ્વામીને વડતાલ તેડી જવા મંડી આવ્યા. સત્સંગીઓ અને સૌ સાધુઓ વડતાલ જવા માટે નીકળ્યા. રસ્તામાં જોબનપગી વિચારે છે ‘શ્રીજી ભગવાન તો સાચા છે પણ હજી એક પરીક્ષા કરું. ગામમાં મારી એક જ મેડી છે. અમે સૌ વડતાલ પહોંચીએ તે પહેલાં શ્રીજી મારી મેડીના ગોખમાં બેઠા હોય તેવું દર્શન થાય, તો હું જાણું કે ભગવાન અંતરજામી છે અને પોતાના ભક્તોના મનોરથ પૂરા કરે છે. આમ મનમાં વિચારતા વિચારતા સહુ વડતાલની શેરીમાં દાખલ થયા. શ્રીજી તો ઘણા પાછળ આવતા હતા. સામૈયાની તૈયારી કરવા ઝાંપામાં દાખલ થયાં ત્યાં તો જોબનપગીની મેડીની બારીમાં શ્રીજીને ઘનશ્યામ સ્વરૂપે બિરાજેલા દીઠા. જોબનપગી અને બાવાજી નારાયણગિરિજીની આંખો આંસુથી ઉભરાઈ ગઈ. પગીને થયું. સ્વામિ આપણી પહેલા શી રીતે આવી ગયા ? રસ્તામાં મેં મનમાં સંકલ્પ કરેલો તે પ્રભુએ સિધ્ધ કર્યો. વડતાલમાં આવીને શ્રીજી મહારાજે જોબનપગીની મેડી માથે ઉતારો કર્યો.