‘હા, એ તો એની બેંકનું નામેય આખું બોલતા નથી. એમ મારું નામેય નથી બોલતા. એ તો સારું છે કે મારું ‘પશ્ચિમી’ નામ ટૂંકું કરીને ‘પશુ’ નથી કહેતા !’ સાંભળ્યું એ બધાં હસ્યાં. મેં પણ હસવાનું નાટક કર્યું. મારે ઝડપથી પૂર્વીને પચાવવાની હતી. વજાદાદા અને બીજા સાથે પરાણે હસીને વાતો કરવા લાગ્યો. મારું મગજ ઘુમરી ખાતું હતું. કારણ કે પૂર્વી પોતે જ પશ્ચિમી થઈને આવી ! કેટલા બધા પ્રશ્નો થતા હતા. અને એના ઉત્તરો તો માત્ર પૂર્વી જ આપી શકે. અત્યારે તો વાતચીતમાં અને રસોઈમાં પૂર્વી આસાનીથી ભળી ગઈ હતી ને વહુ તરીકેનો ગરિમાપૂર્ણ વ્યવહાર કરતી હતી. એને સાંજની જ ટ્રેનમાં નીકળી જવું પડશે એનાં નક્કર કારણો પણ આ લોકોને એવી રીતે સમજાવ્યાં હતાં કે સૌને લાગતું હતું કે ના, વહુ એટલે વહુ. વજાદાદાએ ય કહ્યું : ‘બાંયણેથી જ વવના લખણ વરતાઈ જાય. હંધુય હારું સે ને હારું જ થાવાનું….’ હું વજાદાદાને જોઈ રહ્યો. હવે પૂર્વી મારી સાવ અંગત બની ગઈ હતી. જમી-કારવીને નિરાંતે ઓરડીમાં જવાનું થયું ત્યારે કેટલા બધા સવાલો ઉભરાવા લાગ્યા હતા.