દર વર્ષે મુસ્લિમ સમાજનાં મૌલાના – મૌલવીઓની સાથે મહુવાનાં મુસ્લિમ વિસ્તારમાં જઈ સત્ય, પ્રેમ અને કરુણા નાં સંદેશની ચર્ચા થાય છે. અગાઉ યોજાયેલાં ત્રણ સદભાવના પર્વો – સામાજીક વિષમતાની આગમાં ભડથું થતી માનવતાના પૂળાને બચાવવાનું કાર્ય છે. પાલનપુરના રીટાયર્ડ પ્રોફેસર – જાતે મુસ્લિમ – એમ કહે કે ‘બાપુ જુઓ તમારાં કૈલાસ ગુરુકુળમાં એક મુસ્લિમ પાંચ વખત નમાજ અદા કરે છે !’ આથી મોટી સામાજીક સમરસતા કઈ હોય ! કાનપુરની કથા વખતે ત્યાંના ઉતારા પર કામ કરતો મુસ્લિમ યુવક, અન્ય શબ્દોમાં કહીએ તો વ્યક્તિત્વનાં પ્રેમમાં પડ્યો – તેને ત્યાં દિકરીનો જન્મ થયો – નામ પડાવવા પત્ની સાથે મહુવા આવ્યો – કાચી સમજ અને છુપી વૃત્તિ હોત તો કોઈક ભારતીય – હિંદુ નામ પાડ્યું હોત : બાપુએ નામ આપ્યું – મરિયમ ! બ્રાઝિલની કથા રિસોર્ટમાં હતી ત્યાં કામ કરતાં ખ્રિસ્તી – મુસ્લિમ ભાઈ – બહેનોએ કથાની – બાપુની સ્મૃતિ સચવાઈ રહે તે માટે નવાં નામ આપવા હૃદયથી વિનંતી કરી – ‘તમે સૌ પોતાના ધર્મમાં જ યોગ્ય છો. બદલવાની જરૂર નથી.’ આવો પ્રત્યુત્તર બાપુએ આપ્યો હતો – વિખાંઈ ને પીંખાઇ ગયેલા સમાજ માટે આવી સંવેદના અને સમજણ મલમનું કામ કરે છે. પ્રેમ મૂલક સમરસતા માટેના આવાં પ્રયાસોનો પડઘો છેક ઈરાન સુધી પડ્યો છે અને ત્યાંની સરકારે ઈરાનની સત્તાવાર મુલાકાત લેવા નિમંત્રણ પાઠવ્યું છે. પોતાના વ્યક્તિગત અને જાતિગત ધર્મમાં રહી માનવધર્મ ને જીવવાનું શીખવવા સતત બાપુ પ્રયત્નશીલ છે. બાકી તો દાંભિક, બની બેઠેલાં વિદ્વાનો, ખંડિત કે મંડિત સંવેદનાઓ અને અનેક માનસિકતાથી મઢેલી વિચારધારામાં કેદ મનુષ્ય – છલાંગ નથી લગાવી શક્યો.