પ્રેમ પાટિલની કટોકટીના બે કલાકમાંથી કેટલી મિનિટો ગઈ ? મેં આગંતુકના માથા ઉપર ઝળુંબતી ઘડિયાળ સામે જોયું. દસ જ મિનિટ! કદાચ એ દરમ્યાન ત્યાં હૉસ્પિટલમાં કશુંક બની ગયું હોય અથવા ન પણ બન્યું હોય. બધું જ યથાવત હોય. એ સફેદ ચાદરવાળો પલંગ, લોહીનો અને સેલાઇનનો એ બાટલો,વેન્ટીલેટર, પ્રેમ પાટિલનું એ શાંત, નિશ્ચલ, નિદ્રાધીન મોં ! જોનારને કેટલાંયે ગીતો ગાઈ ચૂકેલા બે હોઠની મક્કમ મોં-ફાડમાંથી એનું જાણીતું,મધુરું કોઈક ગીત અત્યારે પણ ફૂટતું લાગે, એ ગીત વહેતું વહેતું હોસ્પિટલની એ રૂમમાં, કોરીડોરમાં, પોર્ચમાં, બહાર, બધે જ ફરી વળે, અને એના ખબરની રાહ જોતા બહાર ઊભેલા સૌને એના સૂરના પૂરમાં ડુબાડી દે.... પછી કશા જ ખબર સાંભળવાપણું ન રહે, સાંભળવાનું માત્ર ગીત – ગીત જ.... અને ડૂબી જવાનું !