સંસારે  જે  કૃત્યને  શાસ્ત્ર   ગણે  છે  પાપ તે પાપો  થઈ  જાય  છે જરીમાં આપોઆપ  મંદિરમાં  ઉંદર  ગયો  દોડે   મૂર્તિ   ઉપર ભોગ ધરાવ્યાં  દેખીને ખૂશ  થયો  આખર મંદિરમાં  દર્પણ  હતાં માંહી  પૂરાયો શ્વાન પોતાના  આભાસ પર ભસી ગુમાવ્યો જાન  સંતની વાણી  વાંચી  મેં  લીધો  એક  સાર સંતો જો  મુંગા રહે  તો  જગનો  બેડો પાર પંથ  જુદો  ભલે  ગ્રહતા  સંસારી  ને  સંત તે બેઉ  માટે  આખર  મૃત્યુ  એક જ  અંત   ખાતો  કાચું  માંસ  જે  પશુમાં  તે  લેખાય કાચું ધાન્ય  જીભે ગ્રહે યોગીમાં  ખપી જાય સાચી  વસ્તુ  શોધવા  પંડિત  દે  છે  બોધ પંડિતને છોડ્યા  વિના સફળ  થશે ના શોધ  ભક્ત ભૂલે છે  સ્વત્વને રામ તણું  લઈ નામ દારુડિયો  પણ  ભૂલતો  પીને  મદિરા  જામ મર્યાં પછી  જે સુખ મળે  તેનો ધરીને ખ્યાલ આજે  તું  તુજ જિંદગી  કરતો  શેં  બેહાલ  સત્ય તણો  જય દેખવા  મેં જોયો ઈતિહાસ પણ જોયો ઈતિહાસમાં સત્ય તણો ઉપહાસ સત્ય કદી  જીતતું નથી, જે  જીતે  તે  સત!