હવે મને કંઈક ઝીણો, પણ વેદનાભર્યો અવાજ સંભળાવા લાગ્યો. હું જાણતો હતો કે એ વેદના મોતના ભયની હતી. એ કોઈ દર્દ કે દુઃખના નિઃસાસા તો ન જ હતા. અત્યંત દહેશતથી ફફડી ઊઠેલા આત્માના ઊંડાણમાંથી આવે તેવો એ દબાયેલો-ગૂંગળાયેલો અવાજ હતો. હું એ અવાજને બરાબર ઓળખતો હતો. અનેક રાત્રિઓએ લગભગ મધરાતે, જ્યારે આખી દુનિયા સૂતેલી હોય ત્યારે મારા હૃદયમાંથી પણ આવો જ વેદનાભર્યો અવાજ આવતો, જે ભયાનક પડઘાઓની જેમ વધુ ને વધુ મોટો થતો જતો. આ એ જ ભય હતો જે મને બેબાકળો કરી મૂકતો હતો.