ત્રણ ધડકી ઓઢીને વજેશંકર ખાટલામાં પડ્યાપડ્યા તાવિયેલ મગજમાં વિચારે ચડ્યા. શાંતા મને પરણી ત્યારે નવ વરસની હતી. હું હતો વીસનો. પછી ચૌદ વરસે એને આણું વાળ્યું. એ પછી પણ એક વરસ એણે સાસરા-પિયર વચ્ચે આવ-જા કરી. પંદરમે વર્ષે એને સીમંત આવ્યું. સોળમે વર્ષે એણે મને કુળનો વારસ આપ્યો. હળવદના ખાનદાન ગણાતા ભાઈશંકર ઠાકરનું એ ફરજંદ. મારે ત્યાં આવીને સ્ત્રી તરીકેનાં તમામ કર્તવ્યો બજાવવા માંડ્યાં. હજુ તો એ સત્તરની છે ને હું અઠ્ઠાવીસનો. હવે મારે એના માટે શું કરવું જોઈએ ? કેવાં કેવાં સુખ આપવાં જોઈએ ? મારી વિધવા માએ મને દળણાં દળી દળીને મોટો કર્યો છે. હવે મારે એને પણ કઈ કઈ રીતે સુખી કરવી ? આ આઠ માસનું બાળક પણ બેખબર હાથપગ ઉછાળીને ઘુઘવાટા કરે છે. એને મારો હાથ સ્પર્શે છે ત્યારે મને ભારે ટાઢક વળે છે. એના માટે મારે શું કરવું જોઈએ ? શું કરું તો આ બધાં સુખી થાય ?