લગીર અટકીને એ મૂળ વાત પર આવ્યા. ‘મંજુ સાવ ખાલી હાથે ઉપર ગઈ. સ્મશાને લઈ ગયા એ અગાઉ હોસ્પિટલમાં જ એની ચેઈન, મંગળસૂત્ર, બંગડીઓ અને વીંટી સુદ્ધાં બધુંય આપણે કાઢી લીધું હતું...’ એમણે નિરાશાથી માથું ધૂણાવ્યું. ‘માત્ર સમયનો સવાલ છે. આજે નહીં તો બે-પાંચ વર્ષ પછી મારી ચિઠ્ઠી ફાટશે. ત્યારે મારી સાથેય કંઈ નહીં આવે. જે કંઈ છે એ બધું જેમનું તેમ અહીં જ રહી જશે અને હું જતો રહીશ...’ જમણો હાથ લંબાવીને આંગળીઓ પર ચમકતી હીરાની બે વીંટીઓ બતાવીને એમણે ઉમેર્યું. ‘બાંધીને સ્મશાન લઈ જશે એ અગાઉ વિભાકર, આદિત્ય કે ભાસ્કર જે હાજર હશે એ મારી આ વીંટીઓ પણ ખેંચીને ઉતારી લેશે...’