આમ ને આમ ચાર-પાંચ દિવસ જતા રહ્યા. એણે પોતાનું શિસ્‍તપાલન ન છોડવાની પાકી ગાંઠ વાળી હતી. આખી શાળાનાં બધાં જ છોકરા-છોકરીઓ ધમાલ કરતાં હોય ત્‍યારે એનો વર્ગ એકદમ શાંત થઈને ભણતો હોય. દરરોજ બે-ચાર વિદ્યાર્થીને એ વર્ગની બહાર કોઈને કોઈ બહાને ઊભાં રાખતો. કોઈ ગૃહકાર્ય લાવ્‍યું ન હોય, તો કોઈ ગણવેશ પહેર્યા વગર આવ્‍યું હોય. કોઈ ધમાલ કરતા પકડાય, તો- તો વળી અંગૂઠા જ પકડાવવામાં આવે. બીજા વર્ગના વિદ્યાર્થીઓમાં પણ એનું નામ હવે‘કડક સાહેબ’ તરીકે લેવાતું હતું, અલબત્ત એની સામે તો નહીં જ. એની પાસે આ‘કડક સાહેબ’વાળી વાત પણ પાછા મોહનલાલ જ લઈ આવેલા. ‘તમને ખબર છે, આ છોકરાઓ એ તમારું નામ શું પાડયું છે?’ એ ધૂંધવાઈ ગયેલો પોતાના નામકરણની વાત જાણીને. અડધા વર્ગને અંગૂઠા પકડાવીને એ ધૂંવાંપૂવા થતો હેડમાસ્‍તરની ઑફિસમાં ચાલ્‍યો ગયેલો. એ પાછો ર્ફ્‍યો ત્‍યારે બધાંને ઊભા જોઈને એણે બરાડો નાખ્‍યો, ‘ પવલા, અંગૂઠા કેમ નથી પકડયા?’ પવલો બારણા પાસે જ ઊભો હતો. એણે બંને હાથ લાંબા કરીને બતાવ્‍યા. બંને હાથથી હાથના જ અંગૂઠા પકડયા હતા! એને ખબર ન પડી કે એણે હસવું કે ગુસ્‍સો કરવો? ગુસ્‍સો અને હસવાના મિશ્ર ભાવોને દબાવતાં એણે ફ્‍ટાફ્‍ટ ભણાવવાનું શરું કરી દીધું. એક પછી એક બધાં બેસવા લાગ્‍યાં, એણે કોઈને બેસતાં રોક્‍યાં નહીં. ગણગણાટ થોડીવારમાં શમી ગયો. જાણે કંઈ બન્‍યું જ ન હોય, એમ બધાં ભણવામાં મશગૂલ થઈ ગયાં. એણે રૂમાલ કાઢી કપાળ પરનો પરસેવો લૂછ્‍યો. મનોમન હાશ અનુભવી.