અહીંના ગુજરાત હાઉસિંગ બોર્ડના એક સામાન્ય મકાનમાં રહેતી અને ઓઢવ સ્થિત નારી વિકાસ ગૃહમાં હોમગાર્ડ તરીકે નોકરી કરતી ૨૩ વર્ષની સોનલ પરમાર પોતાની મસ્તીમાં જીવતી યુવતી હતી. ગરીબીમાં ઉછરેલી સોનલને જોકે આર્થિક તંગી સિવાય એકેય વાતની કમી નહોતી. પ્રેમાળ તેનો પરિવાર તેને તમામ પ્રકારની છૂટ આપતો હતો. એટલે જ જ્યાં અન્ય યુવતીઓ પોલીસમાં સેવા આપવાનું વિચારતી પણ ડરતી હોય છે ત્યારે સોનલે પોલીસમાં ભરતી થવાનું સ્વપ્ન સેવેલું. એટલું જ નહીં, તેને પૂરું કરવા માટે હોમગાર્ડમાં પ્રેક્ટિસ માટે જોડાઈ ગયેલી. દરમિયાન તેની મુલાકાત તેના ઘરથી નજીકમાં જ રહેતી ખુશ્બૂ સાથે થઈ. ખુશ્બૂએ તેને કહ્યું કે, ‘હોમગાર્ડમાં તો તારે બે-ત્રણ મહિને માંડ પગાર થાય છે. આમાં ઘર ક્યાંથી ચાલે? આ જમાનામાં ખર્ચા પણ કેટલા બધા થતા હોય છે. તું મારી સાથે ચાલ, તને પંદર દિવસમાં ૧૫થી ૨૦ હજાર રૃપિયા અપાવીશ.’ વાત તો સાચી હતી. હોમગાર્ડની નોકરીમાં તેના પગારનું કોઈ ઠેકાણું નહોતું. બે-ત્રણ મહિને માંડ પગાર આવતો. સામે જરૃરિયાતો દિવસે દિવસે વધતી જતી હતી. એટલે તેના માટે આ બહુ મોટી ઑફર હતી. આમ પણ રૃપિયાની જરૃર કોને ન હોય? એટલે ભોળવાયેલી તેણીએ હા પાડી કે બીજા જ દિવસે ખુશ્બૂ તેને વસ્ત્રાલ સ્થિત પુષ્પક કોમ્પ્લેક્ષમાં ચાલતી ડૉ. પીયૂષ પટેલની હૉસ્પિટલે લઈ ગઈ. કહેવાતો આ ડૉક્ટર પોતે આયુર્વેદનું સર્ટિફિકેટ માંડ ધરાવતો હતો છતાં હૉસ્પિટલ ખોલીને ગાયનેક સ્પેશ્યાલિસ્ટ તરીકે ધૂમ કમાણી કરતો હતો.