મારા પતિ જયકર પંડ્યા કે જે મારી જ કૉલેજમાં અધ્યાપક છે, તે બીજા માળે પિરિયડ લેતા હતા, તેમની સાથે અમે સરદાર હૉસ્પિટલમાં પહોંચ્યાં. ત્યાં તેના સહપાઠીઓ અને ટ્યૂશનના સર દોડાદોડી કરી રહ્યા હતા. અમારા પહોંચતાં જ ડૉક્ટરે કહ્યું કે, case ખૂબ ગંભીર છે, તેના માથામાં ગંભીર ઈજા થઈ છે અને બધી જ રીતે તેના જીવનને જોખમ છે. મારામાંથી સતત કશુંક ઓછું થઈ રહ્યું હતું. એવી જ સ્થિતિમાં મેં અમારા મિત્ર અને તબીબદંપતિ ડૉ. રાણેને ફોન કર્યો અને મારી મિત્ર અમીને પૈસા લઈને આવવાનું કહ્યું. અમીનો દીકરો વ્યોમ તુરત જ આવી પહોંચ્યો અને આગળની પ્રક્રિયા હાથ ધરવામાં લાગી ગયો. અમારા સ્ટાફ-પરિવાર સહિત બારડોલીના સૌ સ્નેહી મિત્રોને કોણ જાણે કેવી રીતે ખબર પડી, પણ સૌ અમારી પડખે હતાં. મારા હાથમાંથી મારો દીકરો સરી રહ્યો હતો, જે હું ક્ષણેક્ષણ અનુભવતી હતી. ડૉક્ટરો તેની પાટાપિંડી કરી રહ્યા હતા, ત્યારે અંદરથી એટલી તીવ્ર ઈચ્છા થતી હતી કે રોહન તેની બંધ આંખો ખોલે તો કેવું સારું ! તેના હાથ, પગ, પાની, તેના લાંબા આંગળા, તેનો ભોળો ભોળો ચહેરો હું આંખથી સ્પર્શ્યા કરતી હતી, પણ જાણે કે તે રિસાઈ ગયો હતો.