મુંબઈમાં સુખી થયેલા એક ગૃહસ્થને તેમના શહેરે સન્માન કરવા બોલાવ્યા. સન્માન લેવા જવું કે નહીં તેની એમને દ્વિધા હતી. એક અનુમાન એવું થઈ શકતું હતું કે, આ ગૃહસ્થ નમ્ર માણસ હશે અને આથી સન્માન લેવાની કંઈક આનાકાની કરતાં હશે પરંતુ પછીથી ખબર પડી કે ગૃહસ્થની આનાકાનીનું કારણ એ હતું કે, જે શહેર આજે તેમનું સન્માન કરી રહ્યું હતું તે શહેરે જ આજથી ત્રીસ વર્ષ પહેલાં તેમને અપમાનિત કર્યા હતા ! એ અપમાન હજુ ભુલાયું નહોતું. એ અપમાનનો એક કાંટો મનને અગોચર ખૂણે રહી ગયો હતો. વખત જતાં એ કાંટો મનમાં મરીને એક કણી જેવો બની ગયો હતો. આજે એમના સન્માનમાં વાજાં વાગતાં હતાં, ત્યારે પેલો ડંખ સળગવા માંડ્યો હતો. હવે આ ગૃહસ્થે વર્તમાનના સન્માનનું સુખ ભૂતકાળના અપમાનની સ્મૃતિથી કડવું ઝેર કરવાની જરૂર નહોતી. તેઓ એમ પણ વિચારી શક્યા હોત, ‘વાહ, જે શહેરે ત્રીસ વર્ષ પહેલાં અવગણના કરી હતી, અપમાન કર્યું હતું તે જ શહેર આજે પોતાનું સન્માન કરી રહ્યું છે ! શહેર પોતાની જ ભૂલનું જાણે કે પ્રાયશ્ચિત્ત કરી રહ્યું છે ! શા માટે આ સન્માન ના સ્વીકારવું ! શા માટે એથી આનંદિત ના થવું?’