સ્વપ્ન તો જોઈએ. થોડા આહાર હશે તો ચાલશે ને વિહાર ઓછો હશે તોય ચાલશે. સપનાં વિના મનુષ્યને ન ચાલે. માનવજાતિની ઉત્ક્રાંતિના ક્રમમાં સપનું જ એની ચાલણગાડી છે, ટેકણ લાકડી છે, સપનું જ એનાં રમકડાં, દફતર, પાટી, પેન છે, કારણ કે વનમાનુષ પાસે સપના સિવાય શું હતું? ચોતરફ ગાઢ જંગલો, એમાંથી બહાર આવે તો ઊંચા પર્વતો અથવા ગહન ખીણો! એની વચ્ચે ફળફૂલથી લચી પડતી વસુંધરાનું રમણીય રૃપ! જિંદગી તો ભીષણ હતી, પરંતુ પ્રકૃતિના એક પછી એક અસંખ્ય મનોહર રૃપ જોઈને એ સપનાં જોતા શીખ્યો હશે. સો સપનાંએ એકાદ સાચું પડ્યું હશે. કેટલાંક અધૂરાં અને કેટલાંક વિસરાયેલાં સ્વપ્નનો વિરાટ કાફલો એની ઉત્ક્રાંતિની વણઝારની સાથે સમાંતર ચાલ્યો હશે.