પાછળ આવતી બાયું શેરીના નાકા સુધી આવીને ઉભી રહી ગઈ હતી. બાયુના વૃંદમાં મેં જોયું તો મારી દીકરીની આંખમાંથી ખરતાં હતાં સાચુકલા, પારદર્શક, ભીના ભીના મોતીઓ ! મોટાની વહુની આંખમાંથી તો ખરતી હતી રેતી ! શંખણી…. ! છાતી આડો હાથ રાખીને જોર જોરથી કેવા ધડીંગા લેતી હતી ! ડાકણ….! મારા મોટાને ખાઈ ગઈ ! એણે ઘરમાં પગ મૂક્યો તે દિવસથી છાપાની મરણનોંધમાં હું મારું નામ વાંચતો થઈ ગયેલો, રોજ ઉઠીને મારુ સ્નાન કરતો થઈ ગયેલો. બાગમાં સાંજના ઢળતા મારા પડછાયા પાસે મારો ખરખરો કરતો થઈ ગયેલો. દોણીમાંથી નીકળતો ધુમાડો મારા તરફ આવવા લાગ્યો હતો.