ઢળતી ઉંમરે જ્યારે શરીરમાં સ્ફૂર્તિ ઓછી થવા લાગે ત્યારે દેશ જવા માટે કલાકોના ઉડ્ડયનના વિચારથી એકવાર તો જવાનો ઉત્સાહ ઓસરવા લાગે પણ પછી પરિવાર અને સ્નેહીજનોના પ્રેમ થકી શક્તિનો સંચાર અનુભવાય અને કઈ એરલાઈનમાં જવાનું અનુકૂળ આવશે તે નક્કી કરી બેગ બીસ્ત્રા બાંધી ઉપડીએ ત્યારથી પાછા આવી જેટ-લેગ (Jet-Lag) માંથી બહાર આવતાં સુધી અહીંના કાર્યો એકબાજુ મૂક્યા હોય તે ચઢી જાય એટલે દોડતાં રહી સમય કે જેને પકડી શકાતો નથી તેને પકડવાની મૂર્ખાઈભરી મથામણ કરતા હાંફવા લાગીએ ત્યારે થાય કે હવે તો પાંચ વર્ષ સુધી ક્યાંય જવું જ નથી અને છતાં વર્ષે બે વર્ષે દેશમાં આવવાની તક ચૂકવાની હ્રદય ના પાડે છે. હ્રદયની સાથે જોડાવા માટે મન અને તનને તણાવું પડે ત્યારે થોડી બેચેની થઈ આવે તે સ્વાભાવિક છે. ઉપરાંત હવા,પાણી અને ખોરાકની બદયાલેલી આદતો આ બેચેની વધારવામાં ઉદ્દીપકનું કામ કરે એટલે સ્વાસ્થય અને જૂના સંબંધો બંને એકસાથે જાળવવાનું દેશમાં જઈએ ત્યારે ઘણુ અઘરૂં થઈ જાય છે.