એવામાં અમારી મોટર વોંકળો વળોટી ને સામે કાંઠે આવી ને અમે જેમજેમ પલ્લો કાપી કનકાઈ કોર જાતા થ્યા ને જુદાંજુદાં જાડપાન નજરોનજર દેખાતાં થ્યાં એટલે આપાએ કીધું કે “આ ગર્યમાં મધુમાલતીથી લી ની પરબોળિયા હુઘીની જાતભાતની વેલ્યું થાય ની ઈ ઈવી તો વધે કી ભોંયે ની ભેખડુંમાં જાડાં જાળે આડ઼ભીડ઼ જામે. જાડવાં હોત કેહુંડાથી લી ની વડ, પીપળ, લીંબડી, બીલી, કરણ, આંબા, આંબલી, અયડૂસી, ઉબરો, ખેર, ખાખરો, ખીજડો, કદમ્બ, રા’ણ, સરગવો, ગુંદી, બાવળ ની પરડિયા ઉગે. તો ચારીકોર્ય કંવાર, કેવડો, ધતૂરો, આંકડો, આવળ ની બોયડી હોત અમારી ગર્યની ધીંગી ભોંએ અમારાં છોરુંડા ઘોડ્યે ઉજરે.” આપાની આ વાત આજ યાદ કરું છ ત્યારે મને કવિ “દાદ”ની “હિરણ હલકારી”ની બેએક કડી પણ યાદ આવી જાય છ: