હમણાં એક સામયિકે ક્યાંક ટકોર કરેલી કે આજકાલ લેખકો – અરે કવિઓ પણ – વેપારી વૃત્તિના થઈ ગયા છે. શા ઉપરથી એમ કહ્યું હશે તે મને આ ઘડી સુધી સમજાયું નથી. દિનરાત રાતદિન જેમની નજર આગળ ધનના ગંજ ખડકાતા જાય છે, પણ જેમનું તો ઉંમર અને કદાચ દેવા, સિવાય કાંઈ જ બીજું વધ્યું નથી એવા લેખકો, એવા કવિઓ આ પ્રમાણપત્રને લાયક નીવડ્યા ક્યાંથી? ક્યાંથી આવ્યું એમનામાં એટલું બધું ડહાપણ ? ક્યાંથી થયો એકાએક આ વ્યવહારદક્ષતાનો ઉદય ? વર્ડ્ઝવર્થ બૂમ પાડતો કે બૂટની દોરી ખરીદી શકાય એટલું પણ પોતે કવિતામાંથી પામ્યો નથી. આપણા કવિઓને જો વર્ડ્ઝવર્થ રસ્તે ક્યાંક મળી જાય તો કદાચ તેઓ તેને સંભળાવે – અલ્યા ડોસા, તું તો દોરીની ચિંતામાં દૂબળો થયો ને અહીં તો બૂટમાં પણ ‘અમદાવાદી ઓલબૂટ’ (ઉઘાડા પગ) છે એ જ.