અને આખરે મારો આખરી દિવસ પણ આવી પંહોચ્યો. – ફાંસીનો દિવસ ! કેટલી અજીબ વાત છે નહીં, હું જાણું છું કે મને આ બંધ અંધારી કોટડીમાંથી બહાર કાઢી, ખુલ્લી જગ્યામાં છેલ્લી વખત શ્વાસ લેવા લઈ જવામાં આવી રહ્યો છે. છતાંય આજે જીવનના આખરી દિવસેય એટલા જ ઉત્સાહથી તૈયાર થયો છું જેટલા ઉત્સાહથી નોકરીના પહેલા દિવસે થયો હતો ! હા, આજે બુટ, મોજા, રૂમાલ, પાકીટ, વગેરે હાથ પર લાવી દેનાર પત્ની કે મમ્મી જોડે નથી એ ખરું. પણ હવે તો આદત પણ પડી ગઈ છે એમના વગર જીવવાની ! – પછી ચાહે એ રોજીંદા વપરાશની ચીજો હોય કે પછી મારા એ સ્વજનો ! ના, ના, એમને બધાને કંઈ નથી થયું. આ તો મને જ જેલ થઇને ! અને એમ પણ એ બધા માટે તો હું ક્યારનો મરી ચુક્યો છું !