આમ, સઢનું બધું કામ આટોપાઈ લેવાયું. આ બાજુ વરસાદ બરોબરનો ખાબક્યો, વીજળી પવન અને મોજાઓએ પોતાનો તાયફો એક તવાયફની જેમ માંડ્યો હતો. સુખાણ ફરી ભાણજીએ સંભાળી લીધું. તેની બાજુમાં તાલપત્રીને છાંયો બાંધી લક્ષ્મણ અને ખીમજી બેઠા હતા. વરસાદના પાણીએ સૌને ભીંજવી દીધાં હતાં જેના થકી ભીનાં કપડે ખવાસીઓ ધ્રુજતા ધભૂસામાં બેઠા રહ્યાં. નાખુદાને પણ શરીરે ઠંડી ચડી આવી હતી. તેણે ભંડારીને આદેશ આપતાં કહ્યું, ‘એ રામા, ઢુક ઢુક ચા મેલજે તાં.’ કીતલીને પ્રાઈમસ ઉપર ચઢાવતાં રામો ભંડારી બોલ્યો, ‘માલમ, આવા ટાણે કીંયા તોફાન નર્યું, કૈંએ એનામાંથી જાન છૂટે?’ તેની વાત સાંભળી ભૂદાએ જવાબ આપ્યો, ‘રામ, આવી વેલાલી વાત કાં કરસ? નકાં આપરે કુદરતને માનીએ ખરાં?’