પણ થોડી સમજાવટને અંતે મકાન લઈ લીધું. જોકે ચિંતા તો મનેય થતી હતી. નવું ઘર, નવી જગ્યા, નવા માણસો. બધાને તો પહોંચી વળાય, પણ પેલી વાત ! બસ, આ વિચાર આવતાં જ ઠંડાગાર થઇ જવાતું. મારે તો રોજ સવારે જવાનું ને સાંજે આવવું. નોકરી પણ દસ કિલોમીટર દૂર. પાછળ કાંતા કેમ રહી શકશે ? એ વિચારે સોસવાઇ જવાતું. આમ તો કોઈ શું કરી શકે ? પણ એવું બને કે માણસો વચ્ચે રહેતાં હોઈએ ને એમ લાગ્યા કરે જાણે જંગલમાં એકલા રહીએ છીએ. આ પીડા પછી કોને કહેવી ? મકાન લેતી વખતે તપાસ તો કરી જ હતી, પણ નિરાશા જ સાંપડેલી. એક જ ઘર એવું હતું જેની સાથે છૂટથી ભળી શકાય, છતાં મકાન લઈ લીધું. રહેવાય આવી ગયા. શરૂઆતમાં અતડું અતડું લાગતું હતું. મનમાં છુપાવેલી વાત સપાટી પર આવી જતી હતી. કોઈ અમસ્તું જોતું હોય ત્યારે એમ જ લાગ્યાં કરે કે એ અમારા વિશે જ વિચારતો હશે. પણ સમય જતાં બધી જ કલ્પનાઓ પોકળ જ સાબિત થઈ. આશ્ચર્ય પણ થયેલું, થાય જ ને ! કંઈ ઓછું વીત્યું ન હતું છેક નાનપણથી, છતાં ન કલ્પેલું જોઈ એમ લાગવા માંડ્યું કે, ના, ના. આ તો મારું મન જ સાબૂત ન હતું. આખી દુનિયા કંઈ ખરાબ થોડી હોય ? જોતજોતામાં દસ વરસ વીતી ગયાં. કશી ખબરેય ન પડી. આજે સાસરે જતી ભારતી તે વખતે છઠ્ઠામાં ભણતી હતી. કોઈએ એને ક્યારેય એમ પણ પૂછ્યું નથી કે તું કોણ છે ? છૂટથી બધાંનાં ઘેર આવે-જાય છે અને હું ! મકાન લેતી વખતે કેવી કેવી કલ્પનાઓ કરી બેઠો હતો.