બ્રહ્મપુરાણના મહાબલિ રાજા મહારાજ આવા જ એક પિતા હતા. તેમનું પુત્રી પ્રત્યેના સ્નેહનું સરોવર સતત છલકતું. તેમને સંતાનમાં એકમાત્ર પુત્રી હતી. રાજા માટે એ કન્યા પુત્રસમાન હતી, પણ કન્યાની આંખો નષ્ટ થઈ ગઈ હતી એનું રાજાને મોટું દુઃખ હતું. કન્યા યુવાન થઈ ત્યારે રાજાને એના ભાવિ વિશે ચિંતા થઈ. આખરે તેમણે સંકલ્પ કર્યો કે દેવતા, દાનવ, બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય, વૈશ્ય, શૂદ્ર, ગુણવાન કે નિર્ગુણ – કોઈ પણ કેમ ન હોય, હું કન્યા તેને જ દઈશ જે તેની આંખો સારી કરશે, અને મારા સંપૂર્ણ રાજ્ય સાથે જ કન્યાનું દાન કરીશ. ઘણા લોકોએ રાજકન્યાની આંખોનો ઇલાજ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. અંતે વૈશ્યમણિ નામના વૈશ્યે પ્રયાસ કર્યો. અને રાજકુમારીની આંખો સારી થઈ ગઈ. મહારાજ ખુશીના માર્યા ભાવવિભોર થઈ ગયા. તેમણે સંકલ્પનું પાલન કર્યું અને વૈશ્યમણિને રાજ્ય સહિત કન્યાનું દાન કર્યું. લાડકી દીકરીના સુખ માટે મહારાજે રાજ્ય સહિત કન્યાદાન કર્યું એમાં એમનો પુત્રીપ્રેમ જ ઝળકે છે!