‘ગણી નથી. પણ શાતુ ! મને હંમેશાં એમ લાગ્યા કર્યું છે કે મારી અંદર સતત કંઈક જલ્યા કરે છે. અને એ જલન જ શાયદ સિગારેટ બની મારી બે આંગળીઓની વચ્ચે બળતી-ઝૂલતી હોય છે ને ધુમાડો બની ચહેરાની બહાર ફેંકાતી રહે છે. જે દિવસે અંદરની એ જલન શાંત થઈ જશે, તે દિવસે સિગારેટ મારી આંગળીઓ વચ્ચેથી આપોઆપ ખરી પડશે. પણ સમજદારીના પહેલા શ્વાસથી શરૂ થયેલી અને સતત ચાલુ રહેલી જિંદગીની ગર્દિશોની એ જલન શાયદ અંતિમ શ્વાસ સુધી સિગારેટની જલનને મારી આંગળીઓથી વિખૂટી નહીં પડવા દે શાતુ.’ મેં સહેજ ગમગીની છંટાયેલા સ્વરે કહ્યું, ને શાતાએ ચાલતાં ચાલતાં એકાએક ઊભા રહી જઈ, એની કૃશ સફેદ હથેળીની ચાર આંગળીઓ મારા સિગારેટી હોઠ પર દાબી દીધી.