રાજુએ પોતે રાજકોટ છોડ્યા ને કેટલા વર્ષો થઇ ગયાની વાત કરી અને પછી પોતે ઘણો ઉદાસ થઇ ગયો. બોલ્યોઃ "હસિત્ભાઇ, એક વાર ઘર છોડો ને પછી પાછું જવું કેટલું મુશ્કેલ છે તે મને જ પૂછો. ઘરે બધા સાથે ઝગડો કરી ને, ગુસ્સામાં ને ગુસ્સામાં ઘર તો છોડી દીધું પણ પછી શું થશે એનો ક્યારેય વિચાર નોહ્તો કર્યો. અને હવે ઘર માં બધાને શું મોઢું દેખાડું પાછા જઇને? કે હું જ ખોટો હતો? મારો ઘમંડ મને એવું નથી કરવા દેતો. મારી તો બધા ને એ જ સલાહ છે કે કોઇ દિવસ ઘરવાળા લોકો સાથે ગમે તેટલો ઝગડો કરો પણ ક્યારેય ભૂલમાં પણ ઘર નહિ છોડતા. કેમકે ઘર છોડ્યા પછી પાછું ઘરે જવું લાગે છે એટલું સહેલું નથી. અને બસ જોવો આજે અહિયા નોકરી કરું છું અને ગુજરાન ચાલે છે પણ ઘર પણ ઘણું યાદ આવે પણ શું કરી શકું? બસ જીંદગી ચાલ્યે જાય છે. કોઇ જૂના લોકોની વાત યાદ કરાવે તો ન ગમે કેમકે ઘર બહુ યાદ આવે છે, અને તમે જ્યારે રાજુ કહી ને બોલાવ્યો ત્યારે હુ ગભરાઇ ગયો કે આ મને કેમ ઓળખે? અને પછી મારા થી ન રહેવાયું... ઘર બહુ યાદ આવી ગયું એટલે દોડતો આવ્યો તમને મળવા. ઘણી વાર બધા યાદ આવે, મમ્મી-પપ્પાની તબિયત કેવી હશે? સૌ કુશળ તો હશે ને? આંખો ભરાઇ આવે..." રાજુ આગળ ન બોલી શક્યો... એની આંખો ભરાઇ આવી. હસિતે રાજુ ના ખભા પર હાથ મૂક્યો, વિચાર્યું એને જે કઈ સાંત્વના મળે.