કથા દ્વારા જો એવું આત્મનિરીક્ષણ શરૂ થાય તો જોઈ શકશું કે આપણી ઊર્જાનો કેવડો મોટો ભાગ આપણે રાવ કરવામાં ખર્ચી નાખીએ છીએ ! જ્યાં જુઓ ત્યાં બસ ફરિયાદ. કેવા અસહિષ્ણુ માનસ થઈ ગયાં છે ! બધી વાતમાં ભાઈ, આપણને તો વાંધો. જાતથી લઈ સહુને એકબીજા સામે ફરિયાદ છે. પારિવારિક જીવન હોય કે સામૂહિક જીવન હોય, રાવ કરવાની માનસિકતા જોર પકડતી જાય છે. રાવ ન કરવી એમ નહીં, ઊલટું સૌને રોવડાવવાની દિશામાં વધુને વધુ ઊર્જા ખર્ચીએ છીએ. અપેક્ષાઓની ભરમાર અને તેને ચરિતાર્થ કરવાની નિષ્ફળતા રાવ કરવા પ્રેરે છે. આમે ય આપણને કાજી બની, બીજાનો ન્યાય તોળવામાં ખૂબ મજા આવે છે. બીજાના વર્તનને પોતાના દ્રષ્ટિકોણથી મૂલવવાની ટેવ પડી જાય ત્યાં સુધી ઠીક છે પણ આગ્રહ ભળે એટલે ખલાસ. વાંધા શરૂ, રાવ શરૂ, ફરિયાદ શરૂ. એમાંય જો જક્કી હોઈએ તો જિદ ભળે. નેગેટિવ વાત અને વિચારનું પરિણામ પણ અંતે તો નેગેટિવ આવે.