સૂરજની અવળચંડાઈ વધતી જતી હતી. ભાસ્કર પોતાની નજરને ઢાંકવા હર પળ પ્રયત્ન કરતો, પણ સૂરજબા ચાહીને તેની સામે જોવા લાચાર બનાવતી, કોઈ વાર તેને અડકીને અટકચાળા કરતી ત્યારે તે બની શકે એટલી પોતાની જાતને સંકોડી લેતો. તે કૉલેજ જતી ત્યારે પંજાબી ડ્રેસ પહેરતી, પણ ઘેરે ચુસ્ત જિન્સ અને ટૉપ પહેરતી, પોતાને ઉશ્કેરવા જ તે તંગ કપડાં પહેરે છે તેમ ભાસ્કરને થયા કરતું. તેને પણ સૂરજબા પ્રત્યે આકર્ષણ ન હતું તેમ તો ન કહી શકાય. સૂરજબા હતી જ એવી. એક વાર જોયા પછી તેના પરથી નજર હટાવવાનું મન ન થાય. પણ તેણે મનને ઉન્માદના બાગમાં કૂદવાની પહેલે દિવસથી જ છૂટ આપી ન હતી.