પોતાના પિતાશ્રી સંત હરજીવનદાસ પોતે શિક્ષક હતા અને પોતાના ગામ દેથાણની પ્રાથમિક શાળામાં નોકરી કરતાં હતા. બાળક બાબુરામ પોતાના ગામની પ્રાથમિક શાળામાં દાખલ થયા. એકડે એકનો પ્રથમ એકડો પોતાના પિતાશ્રીના હાથે શીખ્યા. પોતાના ગામની શાળામાં ધોરણ પાંચ સુધી અભ્યાસ કર્યો. ત્યારબાદ કરજણ પ્રાથમિક શાળામાં ધોરણ છઠ્ઠામાં પ્રવેશ મેળવી ધોરણ સાત પુરું કર્યુ. ત્યારબાદ માધ્યમિક શિક્ષણ માટે શાહ એન. બી. સાર્વજનિક હાઈસ્કૂલ, કરજણમાં દાખલ થયા. નાનપણથી જ ભણવામાં ઘણા હોંશિયાર હતા. દર વર્ષે પ્રથમ નંબર મેળવતા. એક વખતે એટલે કે દશમાં ધોરણમાં શિક્ષકના પક્ષપાતને કારણે પ્રથમ નંબર ગુમાવવો પડેલો તેથી તેમને ઘણો જ અસંતોષ અને પસ્તાવો થયેલો. વિદ્યાર્થી જીવનથી જ તેમને સાહિત્ય પ્રત્યે ઘણી રુચિ હતી. સંસ્કૃત જેવા કઠિન વિષયમાં પણ સો માંથી અઠ્ઠાણું માર્કસ પ્રાપ્ત કરેલા. મેટ્રીક સુધી તેમને શાહ એન. બી. સાર્વજનિક હાઈસ્કૂલ, કરજણમાં શિક્ષણ લીધું. મૅટ્રિકની પરીક્ષા વડોદરા કેન્દ્રમાંથી પાસ કરી. ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે એમ. ટી. બી. કોલેજ, સુરતમાં દાખલ થયા. તેમના પિતાશ્રી તેમને પોતાનાથી અડગા કરવા માગતાં ન હતા. તેથી સુરતમાં રહેવાને બદલે ઘેરથી પોતે અવરજવર કરતા. સુરતનો રન ઘણો લાંબો હતો. જતાં આવતાંના છ કલાક મુસાફરીમાં જતાં તે છ કલાકનો સમય બરબાદ ન કરતાં તેનો સદુપયોગ કરી લીધો. આ સમય દરમ્યાન મોટા ભાગના ધાર્મિક સાહિત્યનો અભ્યાસ કરી લઈ ધર્મનું મૂળ રહસ્ય જાણી લીધું. જવા આવવાની મુશ્કેલી હોવા છતાં કોલેજના પ્રથમ વર્ષમાં બીજો વર્ગ પ્રાપ્ત કરી ઉત્તીર્ણ થયા. સંસ્કૃતના વિષયમાં સૌથી વધુ ગુણ મેળવેલા તે માટે તેમના વિષય શિક્ષકે વર્ગમાં ઘણી પ્રશંસા કરેલી. સુરત જવા આવવાની તકલીફને લીધે બીજે વર્ષે વલ્લ્ભવિદ્યાનગર કોલેજમાં દાખલ થયા અને ત્યાં જ રહેવાનું રાખ્યું. ત્યાં થોડો સમય રહ્યા અને ઘેર પાછા ફરવું પડ્યું. ઘેર પિતાશ્રીની તબિયત ઘણી બગડી ગઈ. ઘરમાં તેમના સિવાય ઘરની તથા ખેતીની દેખરેખ રાખી શકે તેવું બીજું કોઈ હતું નહિ. તેથી પિતાનો પત્ર મળતાં ઘેર પાછા ફરવું પડયું. તેમનું દુર્ભાગ્ય કે પિતાની માંદગી લંબાઈ તેથી તેમને હંમેશને માટે અભ્યાસનું ક્ષેત્ર છોડવું પડ્યું. તેમની આગળ ભણવાની ઈચ્છા મનમાં જ રહી ગઈ. ઈન્ટર આર્ટ્સનું વર્ષ અધુરું મૂકી કોલેજની વિદાય લઈ લીધી. તેમનું દુર્ભાગ્ય આગળ જતાં સદ્ભાગ્યમાં પરિણમ્યું. તેમનું દુર્ભાગ્ય એ કે તેઓશ્રી આગળ ભણી ન શક્યા. તેમનું સદ્ભાગ્ય એ કે મહાન સંત બન્યા.