તમોનં અમે આવું કઈએ એટલે જુનવાંણી લાગશં. પણ ના, અમે એવાય નથ. છોકરા-છોડીઓ હળે-મળે, વાતચીતો ગમ્મત કરે, ત્યાં લગણ તો હમજ્યા મારા ભૈ. અમોનં ઇનો વાંધો નથ. પણ અતારે જે હાંભળીએ સીએ એ તો તોબા મારા ભૈ. અરે! અમારા ગાંમના વાંણિયાની છોડીનં લઈનં ઇનો થનારો ધણી કાશમીર ફરવા જ્યો. જુઓનં, હગપણ નતું કર્યુ તોય. અઠવાડિયું ફરી પછં પાછાં આયાં અનં આઈનં મુરતિયે કીધું કે મન નથ ગમતું. પતી જ્યું. અલ્યા, તમે હાત દાડા અમનચમન કર્યું ઇનું શ્યું ? એટલા દાડામાં તમે પૈણવામાં બાકી શ્યું રાસ્યું અશે ? ભૈ, અમોનં જે વાંધો સે ને અમે ઈની હાંમે સે. અમારે તો, ખબરદાર સે કે, કોઈ મોટિયાઈડો કોઈ છોડીની હાંમે ખોટી નજરથી જુએ તો ઇનું આઈ જ બને. છોડીઓ તે કાંઈ ઢેંગલીઓ સે કે જ્યમ ફાવે ઇમ ફેરવાંય ? ચ્યાં જઈનં આ બધું અટકશે ? અનં તોય તમોનં તો ઇનું કાંય જ નઈ, ઈનો અમોનં વસવસો થાય છે, હમજ્યા નં? અમે એટલા બધા મૂરખ નથ કે તમારું ભલું જોઈનં બળીએ. પણ અમોનં અમારું જે અસલી અતુંનં એ નાશ પામતું જાય સે ઇનો બળાપો સે.