‘અને અરૂપ, અનિકેત જરાક કંઇક કરે ને ત્યાં બધાની આંખે ચડી જાય. અને સૌ તેને જ કહે, તું જ એવો છે.. તેં જ કંઇક તોફાન કર્યું હશે. ઇતિ તો બહું ડાહી છે. અનિકેતને વારંવાર આવું સાંભળવું પડતું. પણ હું તો મારી દીકરીને ઓળખું ને? એના પરાક્રમની મને તો જાણ હોય ને? મારે સુલભાબહેનને કહેવું પડતું, તમે નકામા અનિને ખીજાવ છો.. આ મારી દીકરી કંઇ ઓછી નથી. તેણે જરૂર કશુંક કર્યું જ હશે. આમ પણ અનિકેતને ચીડવવો એ તો ઇતિનું મનગમતું કામ. ખરુંને ઇતિ? સળી કરીને પોતે દૂર ભાગી જાય અને અનિ બિચારો ફસાઇ જાય.‘