જોકે હરિહર શુક્લની ચિંતા એ સમયે યોગ્ય હતી, કેમ કે ભણવાનું છોડ્યા પછી આજીવિકાનું શું ? નાટકનું કામ કંઈ એટલું બધું ન મળે કે જેની પર જીવન નભી શકે. અને જીવન નભાવવું હોય એ વખતે ડીગ્રી કામ લાગે, નહીં કે અભિનય. પરંતુ અભિનયને કારકિર્દી તરીકે અપનાવવાની ઉપેન્દ્રની પૂરી તૈયારી હતી. આજીવિકા માટે ગમે તે કરી લેવાશે, એવુંય મનમાં ખરું. ‘કાલે રબર વર્ક્સ’, ‘ચેમ્પિયન એન્જિનિયરિંગ કંપની’, ‘નેશનલ એન્જિનિયરિંગ વર્ક્સ’ જેવી કંપનીઓમાં તેણે રાતપાળીની નોકરી કરી, જેથી પોતે નાટકને લગતાં કામ કરી શકે. એમ તો જાણીતા સાહિત્યકાર ગુણવંતરાય આચાર્યે પણ એક વખત ‘અખંડ આનંદ’માં નાની સરખી નોકરી અપાવેલી. આ બધી વારાફરતી કરેલી નોકરીઓ પૈસાની જરૂરિયાતને પહોંચી વળવા પૂરતી હતી. એના સામાન્ય પગારમાં કંઈ બીજી કોઈ મોટી આશા રાખી શકાય એવી ન હતી. આથી આર્થિક રીતે ભીંસ અનુભવાતી. પરંતુ નાટકમાં કામ કરતી વખતે, નાટકની વાત કરતી વખતે એ કશુંય યાદ ન આવતું. એ વખતે માત્ર નાટકમય જ થઈ જવાતું, જંજાળો સરી પડતી.