મનુભાઈ પંચોળીની બહુમુખી પ્રતિભાનું એક પાસું તેમના કાર્યોનો સમાજહિત સાથેનો અજોડ તંતુ. આ વિષે વાત કરતાં પ્રકાશભાઈએ કેટલીક રસપ્રદ વાતોનો ઉઘાડ કર્યો. નાનાભાઈ ભટ્ટ પાસે ગૃહપતિ તરીકે મનુભાઈ જોડાયેલા. તેમના મનમાં ગુરુનું માન ખરું પણ ગુરુડમ ન ચાલે, જ્યારે નાનાભાઈ નથુરામ શર્માના રૂઢીચુસ્ત વિચારો તરફ ખેંચાયેલા તેથી તેમનો સાથ મનુભાઈએ નિર્ભય થઈને છોડ્યો. તેમને ગામડામાં નિશાળ નહોતી કાઢવી, ગામડાંની નિશાળ કાઢવી હતી. અહીં સમાજ પ્રત્યેની ફરજનું ભાન દેખાઈ આવે છે. સમાજની જરૂરિયાતો અને નવી કેળવણીનો માનવીય મેળ કરવાની તેમની ધગશ હતી. જ્ઞાન વિસ્તાર માટે કલમ લઈને ગયા. ગાંધીએ ઉદ્યોગ માટે ચરખો આપ્યો, તો નાનાભાઈ અને મનુભાઈએ ખેતી અને ગોપાલન આપ્યાં. આમ જે સમાજને શિક્ષિત કરવો હતો તેમનુ હિત સાધવા નવાં સાધનો, મૌલિક વિચાર અને આચાર લઈને ગયા. ઉમાશંકર જોશીના સમયના એટલે કે ‘20 અને ‘30ના દાયકાના કવિઓ ‘હાલોને ગામડે જઈએ’ ગાતા આવ્યા, તે રોમાંચક ખ્યાલ હતો જેનો વાસ્તવિકતા સાથે યોગ થવો જરૂરી હતો. આ કામ મનુભાઈએ કર્યું. તેમને લાગ્યું, યુક્ત થાઓ તો સમાજ મુક્ત થાય. મનુભાઈએ ગાતા ગાતા કામ કરવાનું અને કામ કરતાં કરતાં ગાવાનું કામ કર્યું.