ત્રણ દિવસ દરમિયાન રોહનના મિત્રોએ બારડોલી અને સુરતને એક કરી દીધું હતું. તરુણ વયના આ ચહેરાઓ ઉપર આટલી ગંભીરતા મેં પહેલી જ વાર જોઈ હતી. અકસ્માતથી શું થઈ શકે તેનો ખ્યાલ પહેલી જ વાર તેમને આવ્યો હતો અને મૃત્યુ સાથે ઓળખાણ રોહન દ્વારા તેમને થઈ હતી. એક મોટા દુઃખની સમાંતરે નાની નાની કેટલીય વેદનાજનક બાબતો ગોઠવાઈ જતી હોય છે, તે મેં પહેલી વાર અનુભવ્યું. અચાનક આવેલી આ કઠિનાઈનો સામનો હું કેવી રીતે કરીશ તેની ચિંતા કરતાં મારા સમભાવી અધ્યાપક હિમાંશીબહેન, એસ.એમ.એસ. દ્વારા હૂંફ આપતાં શરીફાબહેન, ડૉ.ઊર્વીબહેન, સુરતમાં વસી ગયેલી મારી વિદ્યાર્થીનીઓ લક્ષ્મી, ખ્યાતિ, ચારુ, વર્ષો સુધી સુરતમાં રહી હોવાને કારણે મને રૂંવેરૂંવે જાણતા અને ચાહતા મારાં સ્નેહીઓ આબાલવૃદ્ધ સૌ, અમને સૌને ટિફિન, નાસ્તો, ચા-કૉફી પહોંચાડવાની ખેવના રાખનારા હેમા, ભાવિન-જિજ્ઞા, રેખા, અરુધંતી અને રાત-દિવસ અમારી સાથે રહેનારાં ભાઈ-બહેનોનું ઋણ ક્યારેય ભરપાઈ ન થઈ શકે. અમારા બારડોલીના ઘરે રોહનને લવાયો, ત્યારે મારું ઘર ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડતું હતું. સતત શાંત રહેતો અમારો વિસ્તાર આંસુથી છલકાઈ ગયો હતો. છેવટે તેની નનામી નાકા પરથી ઍમ્બુલન્સમાં ચઢાવાઈ, ત્યારે મારા હૃદયના બારે મેઘ ખાંગા થઈને તૂટી પડ્યાં. આ એ જગા હતી, જ્યાંથી તે હોર્ન વગાડતો પ્રવેશતો અને મને કાયમ કહેતો કે, ‘મમ્મી, હું આવું ત્યારે બધાને ખબર પડવી જોઈએ કે, રોહન આવ્યો.’ આજે સૌની વચ્ચેથી એ ચાલી ગયો હતો.