આખી ગીતાનો મર્મ કોઈ એક ચરણમાં શોધવો હોય તો તે ઉપરના શબ્દોમાં શોધી શકાય. શ્રીકૃષ્ણ અર્જુનને જીવનના રહસ્યનું વિવિધ રીતે દર્શન કરાવે છે. એને પેરે પેરે બધું સમજાવે છે. મોહવશ થઈને તું જે કરવા નાખુશ છે તે અવશપણે – પરાણે પણ તારે કરવું પડવાનું જ છે એમ પણ એ જરૂર કહે છે. તેમ છતાં એ પછી તરત જ બધી દલીલો પૂરી થતાં, અંતે અર્જુનને મુક્ત રાખે છે – પોતાની મેળે બધી બાજુથી વિચાર કરી તને જેમ ઠીક લાગે તેમ કર – यथेच्छसी तथा कुरु તરત જ એ શબ્દોનો અર્જુનના અંતરમાંથી પડઘો પડે છે; करिष्ये वचनं तव – તમારું કહ્યું કરીશ. ભગવાન બધું વ્યક્તિની સ્વતંત્ર ઈચ્છા પર છોડે છે. વ્યક્તિને જ્ઞાન હોય કે પોતાની સ્વતંત્રતા જેવું આ વિશ્વની યોજનામાં ન જેવું છે તેમ છતાં તે સ્વેચ્છાથી વિશ્વયોજનાની સંવાદિતામાં સૂર પુરાવે અને કમને એમાં જોડાયે એ બે માં ફરક જરૂર છે. એ કમને જોડાય તો વિશ્વસંગીત એટલું બેસુરું રહે છે. એના અહમનો કચવાટ સતત વિક્ષેપકર નિવડ્યા કરે છે. સ્વેચ્છાથી જોડાય તો જ એના રક્તના તાલેતાલે વિશ્વસંગીતનો લય પૂર્ણપણે સચવાય. આ સ્વેચ્છાપૂર્વકના મુક્ત આત્મસમર્પણનું સૂચન તો ઉપરના વચનમાં છે જ. તે ઉપરાંત પણ ગીતાના શિક્ષનનું સારસર્વસ્વ એ ત્રણ શબ્દોમાં રજૂ થયું છે.