હોટલ આવી ત્યાં સુધી નિખિલે ગુલાલને અવનવી વાતોમાં ઉલજાવી રાખી. ફાઈવ સ્ટાર હોટલ ‘ગ્રાન્ડ ફૂડ’ના પાર્કિંગમાં કાર પાર્ક કરી નિખિલ ગુલાલને લઈને સીધો લિફ્ટમાં બેસીને ચોથા માળે પહોંચી ગયો. મંદ મંદ રોશની હતી. છીપલાંના તોરણોની આડશમાંથી કેન્ડલ લાઈટ ડિનર લઈ રહેલા કપલ્સ દેખાઈ રહ્યા હતા. નિખિલે છેક છેલ્લાં ખૂણા પર પસંદગી ઉતારી. બંને ત્યાં બેઠા. ગુલાલને થોડું થોડું સમજાઈ રહ્યું હતું. પણ એ કંઈ જ ના બોલી. માત્ર સંકોચ અનુભવી રહી હતી. નિખિલે એની પસંદગીની વાનગીઓનો ઓર્ડર આપી દીધો. થોડીવાર બંનેમાં મૌનનું સામ્રાજ્ય વ્યાપી રહ્યું. ટેબલની વચ્ચોવચ્ચ સળગી રહેલી મીણબત્તીનો પ્રકાશ ગુલાલના ચહેરા પર પડી રહ્યો હતો. નિખિલ મટકુંય માર્યા વગર સહારાના રણની તરસથી એને પી રહ્યો હતો. ગુલાલને સમજાઈ નહોતુ રહ્યું કે આ વાતાવરણમાં વાત શું કરવી અને નિખિલ કાંઈ બોલી નહોતો રહ્યો. આખરે રાહ જોઈને ગુલાલે જ પોતાના ગુલાબી હોઠ ખોલ્યા. ‘નિખિલ હવે તો કહે શું કામ હતું ?’ નિખિલના ગળે શોષ પડ્યો. એણે ત્રણ વાર ખોંખારો ખાધો. બે વાર પાણી પીધુ પછી ખિસ્સામાં મૂકી રાખેલું એક નાનકડું ગુલાબ ગુલાલ સામે ધરતાં બોલ્યો. ‘ગુલાલ તું આ ગુલાબ કરતાંયે વધારે કોમળછે. આ ગુલાબને ખિસ્સામાં રાખી રાખીને હવે હું થાકી ગયો છું. મારી છાતીમાં ગુલાલ બેઠી છે એટલે આ ગુલાબ ફિક્કું લાગે છે. ગુલાલ, માત્ર ત્રણ શબ્દો કહેવા જ હું તને અહીં લાવ્યો છું. આઈ લવ યુ ગુલાલ. હું તને ખૂબ ચાહું છું. સમજણની સરહદમાં પગ મૂક્યો ત્યારથી તને પૂજું છું. મારે તારી સાથે લગ્ન કરવા છે... વિલ યુ મેરી મી?’