દુદખાના સામાજિક કાર્યકર રતિલાલભાઈ કહે છે, ‘ઘટનાના દિવસે સવારે અગિયાર વાગ્યે હું કલેક્ટર કચેરીએ પહોંચ્યો હતો. સમીની પોલીસ મારા પરિચયમાં હોઈ તેમણે અરજદારો વિશે મને પૂછપરછ કરી હતી. એનો અર્થ એવો થયો કે પોલીસ છેક સુધી સાવ અંધારામાં જ હતી. પોલીસની બેદરકારી કેટલી મોટી કે, કલેક્ટર કચેરીમાં પોલીસ બંદોબસ્ત ગોઠવવાની તેમની જવાબદારી હોવા છતાં તેમને ખ્યાલ નહોતો કે ખરેખર કેવા પ્રકારની સુરક્ષા વ્યવસ્થા ગોઠવવી જોઈએ. પરિણામે બે અરજદારોએ જેવું કેરોસીન છાંટ્યું કે તરત આખો પોલીસ કાફલો એ તરફ દોડી ગયો. જ્યારે બીજો ગેટ સાવ રેઢો પડ્યો રહ્યો જ્યાંથી ભાનુભાઈએ કેરોસીન છાંટેલી હાલમાં અંદર આવી જઈને પોતાની જાતને દીવાસળી ચાંપી દીધી. અહીં ફાયર ફાયટરોની અણઘડતા જુઓ, ભાનુભાઈનો વીડિયો સામે આવ્યો તેમાં એક વ્યક્તિ તેમના પર પાણીનો ફુવારો મારતો દેખાય છે. સામાન્ય બુદ્ધિ ધરાવતી વ્યક્તિ પણ જાણતી હોય છે કે આગ લાગેલ માણસ પર પાણી ન છંટાય. ત્યારે ફાયર ફાઇટરો કેવી રીતે આટલી સામાન્ય જાણકારીથી અજાણ હોઈ શકે? ભાનુભાઈના સળગતા શરીર પર પાણી પડવાથી આખા શરીર પરથી ચામડી ઊતરી ગઈ અને બીજા જ દિવસે તેઓ મોતને ભેટ્યા.’