સૂતરશા તંતુથી ગૂંથી સતના શ્વાસે શ્વાસે, ભોજનથી નહીં નભી જિંદગી ઝાઝેરા ઉપવાસે. પવનપાતળી કાયા કરતી બલવાનોને મ્હાત, વેણથકી અણિયાળી ભારે મૌનતણી તાકાત. હાથ જોડતાં વહે નમ્રતા નિશ્ચયમાં નક્કરપોલાદ, ફૂલસમાણી કોમળ વાણી દે ક્રાન્તિને સાદ. કરી મહેલની નહીં ઉપેક્ષા વધુ કુટિરની પાસ, આમ જુઓ તો દંડી સાધુ કર્યો નગરમાં વાસ. આંખોથી ‘રામાયણ’ વ્હેતી સ્કન્ધ વહે ‘ભારત’નો ભાર, ડગલે ડગલે મળી જાય ભગવદગીતાનો સાર ! અંધકારમાં દોરે એને અંતરનો અજવાસ, ઈશ્વર જેવો એને ... [વાંચો...]