સંત બાબુરામનો જ્ન્મ વડોદરા જીલ્લાના કરજણ તાલુકાના દેથાણ ગામમાં (તા. ૧-૧૦-૧૯૩૩ વિક્રમ સંવત ૧૯૮૯ ભાદરવા સુદ-૫ ૠષિ પંચમી) સંત હરજીવનદાસને ત્યાં ગુલાબબાની કુખે રાજપૂત ગોહિલ જ્ઞાતિમાં થયો હતો. તેમના પિતા સંત હરજીવનદાસ નિરાંત પંથની મૂળ ગાદી ઉર્ફે નિરાંત વચન હરજી ગુરુ જ્ઞાન ગાદી દેથાણના આચાર્ય હતા. તેથી બાળપણથી જ સંત બાબુરામને ભક્તિના સૂરથી ગૂંજતું વાતાવરણ મળ્યું હતું. એટલે નાનપણથી જ તેમના કાનમાં ભક્તિના સ્વરો ગૂંજતા હતા. તેમના પિતાશ્રીનું તેઓશ્રી આઠમું સંતાન હતા. તેમના પિતાશ્રી સંત હરજીવનદાસને તેમના માતૃશ્રી દેવબા તરફથી અપુત્રવાન રહેવાનો શ્રાપ મળ્યો હતો. સંત હરજીવનદાસને પોતાના ગુરુ નથુદાસ પ્રત્યે ઘણો જ પ્રેમ હતો તેથી મોટા ભાગનો સમય પોતાના ગુરુને ત્યાં ભજન-સત્સંગમાં વિતાવતા. તેમની બાને આ ગમતું નહિ. તેથી એક દિવસ ગુસ્સે થઈને શ્રાપ આપ્યો કે તું અપુત્રવાન રહીશ તેથી સંત હરજીવનદાસને એક પછી એક એમ સાત સંતાન થયા, પરંતુ એક પુત્રીને બાદ કરતા બધાં જ સંતાનો મૃત્યું પામ્યાં. સંત હરજીવનદાસ તથા તેમના ધર્મપત્ની ગુલાબબાએ ગુરુભક્તિ તથા ભક્તોની સેવા કરીને પોતાની માતાના શ્રાપ પર વિજય મેળવ્યો. આઠમાં સંતાન રૂપે બાળક બાબુરામનો જ્ન્મ થયો. ચાર વર્ષની ઉંમર થઈ ત્યાં સુધી બાળક બાબુરામનું શરીર તંદુરસ્ત રહ્યું. એટલે માતા પિતાને શ્રધ્ધા બેઠી કે હવે બાળક જીવી જશે. પરંતુ પાચમાં વર્ષે ભયંકર બીમારીમાં સપડાઈ ગયાં. ડૉક્ટરોના પ્રયત્નો નિષ્ફ્ળ ગયા. ગુલાબબા પણ વિશ્વાસ ગુમાવી બેઠાં. તેમને લાગ્યું કે પોતાની સાસુ દેવબાનો શ્રાપ ભાગ ભજવશે. પરંતુ સંત હરજીવનદાસ હિંમત હારે તેવા ન હતા. પોતાને પોતાની ભક્તિ તથા ગુરુ પ્રત્યે પૂર્ણ શ્રધ્ધા અને અડગ વિશ્વાસ હતો. ડૉક્ટરોના પ્રયત્નો વ્યર્થ જવાથી દવા છોડી દુવા પર છોડી મુકવામાં આવ્યા. બાળક બાબુરામને ગુરુ - ગાદીએ લઈ જઈને ગુરુને શરણે અર્પણ કરી દેવામાં આવ્યા. રાત દિવસ બાળક બાબુરામની પાસે એકાદ વ્યક્તિ બેસી રહેતી. એક દિવસ એવું બન્યું કે ઘણા દિવસનો ઉજાગરો હોવાથી સંત હરજીવનદાસ પોતાના જમાઈને પોતાના બાળક પાસે બેસાડીને પોતે મેડા ઉપર આરામ કરવા ગયા. તે સમય દરમ્યાન કોઇ એક અજાણ્યો સાધુ ત્યાં આવ્યો. અને તેમના જમાઇને પૂછયું, “હરજી કહાં હૈ?” તેમના જમાઈએ કહ્યું, તે તો મેડા પર આરામ કરવા ગયા છે, તમારે તેમનું શું કામ છે? કામ હોય તો બોલાવી લાવું, ત્યારે તે સાધુએ કહ્યું, “કામ તો કુછ નહી હૈ, મગર આજકલ હરજી ઉદાસ ક્યોં હૈ?” તેમના જમાઈએ કહ્યું, “તેમનો એકનો એક પુત્ર ઘણો બીમાર છે, ડૉક્ટરોએ પણ ના પાડી દીધી છે. પછી હરજી ઉદાસ હોય જ ને!” આ સાંભળીને સાધુએ પોતાના ખિસ્સામાંથી થોડી ભસ્મ કાઢીને બાળક બાબુરામના કપાળ પર લગાડી અને કહ્યું, “અબ ઠીક હો જાયેગા, ગભરાનેકી કોઈ જરૂર નહીં હૈ?" સાધુને ત્યાં બેસવાનું કહીને જમાઈ સંત હરજીવનદાસને મેડા ઉપર બોલાવવા જાય છે, મેડા ઉપરથી નીચે આવીને જુવે છે તો સાધુ ત્યાં હતા નહિ. આસપાસ તપાસ કરવામાં આવી છતાં તે સાધુનો પત્તો ન લાગ્યો. ત્યાર પછી બાળક બાબુરામની તબીયતમાં ઉત્તરોત્તર સુધારો થતો ગયો, અને સાજા-માજા થવા લાગ્યા. આમ સંત બાબુરામનો અલૌકિક બાળક રૂપે જ્ન્મ થયો.