તા. ૦૪ – ૦૬ – ૨૦૧૦ના રોજ બપોરના દોઢ વાગ્યાની આસપાસ હું કામ પરથી આવી જમવા બેઠો હતો ત્યાં ઉપરના રૂમમાંથી ભત્રીજાનો અવાઝ આવ્યો કાકા ઉપર આવો તો બાપુજીને ખૂબ હેડકી આવે છે હું જમવાંનું અધુરું મૂંકી ઉપરના રૂમમાં ગયો મને બધું સામાન્ય લાગ્યું હેડકી આવે છે હમણા બંધ રહીં જશે… મે પાણી પાયુ… અમારી આંખો ચાર થઇ મને આભાસ થયો બાપુજી અંતીમ વાર મને મન ભરીને માણી લઇ મારા સંપૂર્ણ અસ્તિત્વને આંખો રુપી કુદરતી કેમેરામાં કેદ કરી લેવાં માંગે છે અને ક્ષણવારમાં તો બાપુજીની આંખો ઓચિંતી મીંચાઇ ગઇ હું અવાચક થઇ જોતો રહ્યો બાપુજી ચીર નિંદ્રામાં પોઢી ગયા… બાપુજીની સંઘર્ષમય જીવન યાત્રાનો અંત આવ્યો… જાણે પૂરી જિંદગીના થાકને એક લાંબી ઉંઘ દ્વારા ઉતારવા માંગતા હોય એવી પરમ શાંતિ ચહેરા પર દ્રષ્ટીગોચર થતી હતી… આંખમાં તારા પ્યારના આંસુ સાથે અલવિદા મારા પ્યારા બાપુજી