'વિશેષમાં આપ, કોઈ ન આવે કે કથાવાર્તાનો લાભ ન લે ને જગતના ડોળમાં નવી નવી શ્રદ્ધા રાખી પોતાને કૃતાર્થ માને (જેને સત્સંગ કરવાની રુચિ ન હોય માત્ર જગતની મોટાઈનો મદ હોય) તેથી કંટાળો છો છતાં તેવાને ફરીથી નવું જીવન આપી બળવાન કરો છો. તે મને તો એ વાતમાં જગતના મોહમાં મહત્તા સુધી રચ્યાપચ્યા રહેનાર(જગતની મોટાઈમાં આસક્તિ રાખનાર)ની ઉપેક્ષા રહે છે. તેવા સાથે બોલવાનું કે ભેગા થવાનું મન થાય નહિ. કારણ કે તેને લક્ષ્મી અને અધિકારનો મદ અને આપણને ભક્તિ ને નિષ્ઠાનો મદ. તે બેસતું આવે નહિ. આપને ધન્ય છે કે દરેક ઉપર દયા રાખો છો. તેથી આ વખતે મુંબઈ આવવાનું મન થયું નહિ. શરીરમાં ઠીક નો'તું પણ મન પણ મોળું હતું! આપ નંદાસાહેબને બંગલે અહીં વાડીમાં માતુંગામાં ફરવામાં તસ્દી લઈને ફરો છો. જેમ સૌ રાજી થાય તેમ ફરો છો ને શ્રમ વેઠો છો તેવો મારાથી વેઠાય તેમ નથી !' શાસ્ત્રીજી મહારાજ હકીકતે કેટલો અપાર શ્રમ વેઠીને સતત પુðરષાર્થ કરતા હતા ! પરંતુ એમની પારદર્શક નિખાલસતા એથીય વધુ ઊંચેરી નીખરતી હતી!