બીજે દિવસે સાંજે પાછા ભાલચન્દ્ર બહાર (આમ તો ડૉક્ટર પાસે જ) જવા તૈયાર થવા લાગ્યા. કપડાં પહેર્યાં. પાકીટ લીધું. પૈસા વધારે લીધા. દવા લેવાની હતી. લાકડી લીધી. ચંપલ પહેર્યાં. ભાનુમતીને થયું કે દબડાવું. રોજની જેમ જ રાખવાનું હતું. એટલે એ જોરથી ‘વહેલા આવજો પાછા’ કરીને કંઈક બોલવા ગઈ પણ બનાવટી રુઆબ ટક્યો નહીં. અંદરની ઢીલાશ આગળ આવી ગઈ. તરત થયું : ‘હવે એવા એ કેટલા દહાડા ? જેટલા કાઢ્યા એટલા તો નહીં જ ને ? …શા માટે ડામ દેવા ?’ એનો સ્વર ધીમો પડી ગયો : ‘મકુ, મોડું નહીં કરતા. મને ફિકર થાય.’ આ સાંભળી ભાલચન્દ્ર એક વાર તો આદતના જોરે રોજની જેમ ઉશ્કેરાઈ ગયા પણ લાગલું જ યાદ આવ્યું ‘બચારી મારે ખાતર કેટલો જીવ બાળે છે ! હવે એની સાથે જીભાજોડી કરીને શો ફાયદો ?’ ‘હવે’ શબ્દ પર પણ ભાર આવી ગયો. ‘હવે’ આખી બાજી પલટાઈ ગઈ હતી. ‘હા-હૂં’ કરીને દાદર ઊતરી ગયા. બંને પાત્રોમાં ગાંઠે (ગાંઠે નહિ, ગાંઠની ફક્ત શક્યતાએ જ !) ધરમૂળથી ફેરફારો આણી દીધા હતા. બંને અંદરથી બદલાઈ ચૂક્યાં હતાં. ફક્ત બહારનો નાટારંગ યથાવત્‍ રાખવાનો હતો. પણ એ જ તો કપરું કામ હતું !