પુરુષ માટે વૃદ્ધાવસ્થામાં એકલા જીવવું અઘરું છે. એ સતત કોઈકનો સહવાસ ઝંખે છે. ‘અમારો જમાનો’ એવું કહીને વર્તમાનની ભૂલો કાઢે છે. જિંદગી જીવવા સિવાય કશા માટે નથી. એની ખબર એને આખી જિંદગી પડતી નથી. પુરુષને ભૂતકાળની વાતો કરતાં કરતાં સતત નવું કરવું છે અને દુનિયાને રંજાડવી છે. એ સમજે છે કે જે જિવાયું છે એને ફરીથી જીવવું એટલે તડકાને ધરતીમાં વાવીને પૂનમનાં ફૂલ ઉછેરવા જેવું અઘરું છે. સંતાનો પોતાના માળામાં આપોઆપ ગોઠવાઈ ગયાં હોય છે છતાંય સંતાનોની ચિંતા મા-બાપને ડંખે છે. રવીન્દ્રનાથ ટાગોરે લખ્યું છે: એવું શા માટે છે કે દરેક મમ્મી હંમેશાં સરસ વાર્તા કહી શકે છે અને પપ્પાને વાર્તા આવડતી નથી? વાત સાચી પણ છે. દીકરી લાગતી છોકરી મમ્મી બની જાય ત્યારે અચાનક જ કર્કવૃત્ત અને વિષુવવૃત્ત વચ્ચેની સરહદ પર જીવતી વ્યક્તિ બની જાય છે. જેના પ્રત્યે એને ચીડ હતી અચાનક જ એ બધા જ માટે એને લાગણી જન્મે છે. સંતાનો માટે એના મોઢેથી વાર્તાઓ ખૂટતી જ નથી અને પપ્પા એમને વાર્તા આવડતી જ નથી. વળી, દરેક સંતાનને એવું હોય છે કે પપ્પા પણ મમ્મીની જેમ જ વાર્તા સંભળાવતા હોવા જોઈએ અને થાય છે એવું કે પપ્પાની વાર્તા જલદી પતી જતી હોય છે! પપ્પા સ્વયં વાર્તાનું પાત્ર હોય છે સમજણ આવ્યા પછીનાં સંતાનો માટે.