સ્વર્ગલોકની અપ્સરા મેનકા જેવું રૂપ એટલે રમલી ! શેરી વચ્ચે થઈને ગામનાં કુવે પાણી ભરવા નીકળે ત્યારે ઓટલે બેઠેલાં જુવાનિયા ને વયસ્ક સુધ્ધાંના મોઢામાંથી સિસકારા નીકળી જતાં. દેવનું દીધેલું રૂપ ને કમનીય ઘાટીલી કાયા, લચકતી ચાલ જોઈને ભલભલાનાં ચારિત્ર્યનું સ્ખલન ન થાય તો જ નવાઈ ! પાણી ભરી પાછી વળતી હોય ત્યારે તો નરબંકાઓ મોઢું વકાસી, આંખો વિસ્ફારિત કરી નિસાસા નાખી તેને જોઈ રહેતાં. માથા પરના છલકાતાં બેડાં રમલીને ભીંજવી દેતાં. ભીંજાયેલી કાયા, ચહેરા પરથી ટપકતી પાણીની બુંદો, રેલાઈ ગયેલો ચાંદલો, ગાલ પર ચોંટી ગયેલી તોફાની અલક લટ જોઈ કોઈપણ કલાકાર જીવ તેની તસવીર બનાવવા લલચાઈ જાય તેવું તો મદમસ્ત રૂપ હતું. તેની સુંવાળી ચમકતી પીઠ, કસવાળા કમાખામાંથી ડોકાઈ ડોકાઈને તેની ભરી જુવાનીની ચાડી કરતી હતી.