પંગતના કિનારા સુધી જઈ પથિક મંદિરની દીવાલને ટેકો દઈ બેસી પડ્યો. પણ ‘મંદિર પર પીઠ ન ટેકવાય’ એમ ધ્યાનમાં આવતા પાછો કડક થઈને બેઠો. પણ દિવસભર અકડાઇને બેઠા બાદ અને હમણાં ખાલી પેટના કારણે એની પીઠ પાછી ઢીલી પડી ગઈ. એ જોઈ બાજુમાંથી અવાજ આવ્યો, “ટીકા દે ઉસે દીવાલ પર… પથ્થર કો યા ફિર ઉસે, કિસી કો કોઈ ફર્ક નહીં પડતા !”, મંદિર તરફ ઈશારો કરતાં એક ભિખારીએ કહ્યું. અને પછી પોતાના સડી ગયેલા દાંત દેખાઈ આવે એમ હસ્યો. ભૂખની કારણે પથિક પોતાનું ધ્યાન ક્યાંક બીજે પરોવવાની પેરવીમાં પડ્યો. એણે મનોમન એ અધ્યાય ગણગણવા માંડ્યો જેની કારણે તેને આ સજા થઈ રહી હતી. થોડીવારે એણે જાતે જ એની ભૂલ પકડી પાડી. અને સ્વગત બબડ્યો, “બસ, આટલી જ ભૂલ ! અને આટલી નાની અમથી ભૂલની આટલી મોટી સજા ! પણ આ સિવાયનો તો આખો અધ્યાય મોઢે જ છે ને ! અને એટલું જ નહીં, આ અધ્યાય તો હું પંડિત રામજી મહારાજના શિષ્યો કરતાંય સારો બોલી શકું છું…!”