નંદાબા અને ભાણીબા બેય મામા-ફૈની બહેનો. બંને વાતે વળી. ભાણીબાએ કહ્યું, ‘નંદાબા ! આ માગશરે તો તમે ચાલ્યાં... પછી હું અહીં એકલી પડી જઈશ !’ નંદાબા જરા કોઠાડાહ્યાં એટલે કહે કે, ‘આવતા માગશરે તો ભાણીબા તમેય અહીં નહીં હો... એયને મજાના જલસા કરતાં હશો તમારે સાસરે !’ ભાણીબાની આંખો ભીની થઇ ગઈ... એ મનોમન બોલ્યા કે ‘તમારું ઠેકાણું તો બહુ પહેલેથી નક્કી થઇ ગયેલું... મારું તો આ દુનિયામાં મામાસાહેબ અને મામીસાહેબ સિવાય છે કોણ ? જનમ દેનારાં તો ગયાં મને અહીં મૂકીને મોટે ગામતરે ! ને મામાસાહેબ તો તમારું આણું કરશે પછી વાંહે રહેશેય શું તે મારું કરે ?’ નંદાબા એ વણકહેલા શબ્દો જાણે સાંભળી ગયાં હોય એમ હળવે રહીને કહે, ‘આપડી ઉપાધિનું ઈમાં કાંઈ નો હાલે.... સઉસઉનાં ભાગ્ય હોય છે ને ?’