નાનો બોલતો હતો, ‘બાપાને સમજાવી પટાવીને ઘરને મારે નામે કરી લીધું છે. વીમાની પોલીસી તો બાપાની બનાવટી સહીઓ ઠોકીને ક્યારનીય વટાવી નાંખી છે. અમને ત્રણેય સંતાનને વારસ રાખીને સરખે ભાગે મૂકેલી રકમની મ ઉદ્દત વધારવા માટે બાપાએ મને ત્રણેય કોરા ફોર્મમાં સહી કરી આપેલી તે ત્રણેય ફિક્સના વારસ તરીકે ધબેડી દીધું છે મારું નામ ! મૂરખ હોય તે ભૂલે. ડૉક્ટરે બાપાની સેવા કરવાનું કહી દીધું તેના બે જ દિવસમાં બા ના ઘરેણા વેહીને મળેલા રૂપિયા મારી ઘરવાળીના ખાતામાં મૂકી દીધા છે. બાપા તો છેક સુધી કહેતા રહ્યાં કે ‘મોટાને આટલું દેજે ને નાનકીને આટલું દેજે.’ હવે કોઈને પણ કાંઈ દેવું નથી. સંબંધ રાખવો હોય તો રાખે, બાકી જાય બાપા પાસે ! આપણે શીખી ગયાં. બાપાને નામે કાંઈ રહેવા દઈએ તો કોઈ કાંઈ માગેને ! આ તો તમારા પર વિશ્વાસ એટલે તમને કહેવાય. છેલ્લા બાપાના ચાલુ ખાતામાં કાંઈક પચીસ – ત્રીસ હજાર રૂપિયા પડ્યા છે, જેમાંય મારી સહી ચાલે છે. આજે બપોરે જરાક માણસ હળવું થાય, ને થોડો સમય કોઈ ખરખરે આવનારને તમે સાચવી લો તો રકમ બેંકમાંથી ઉપાડીને તમને આપી દઉં. બાપાના કારજનું કામ તમારે સંભાળવાનું છે. આપણે બહુ લાંબુ નથી કરવુ. કોઈને કહેવાપણું ન રહેવું જોઈએ. જે કાંઈ રૂપિયા વધે એ તમારા પણ જટાકાકા ! રહેવાનું આમ જ અમારી પડખે ! કારજ પતે કે બાપાની છબીને સુખડનો હાર પહેરાવીને ટાંગી દઈએ ભીંતે કે વાત થાય પૂરી.’ આગ બરાબર મારી છાતીએ લાગી હતી અને બાકીનું કામ પૂરું કરી રહી હતી. ‘નાના … નાના, હું મર્યો એ પહેલા તું આ બોલ્યો હોત તો થોડાકેય અફસોસ વગર મરી તો શકાત. સારું છે કે આ આગ મારી સાથે છે નહીંતર તને સદાય ટગર ટગર જોવા ટેવાયેલી મારી બે આંખો તને આવો જોઈને કેવી ફાટી જાત ?