આપણે માના હાથનું ખાતા નથી એટલે ઓડકાર આવતો નથી. ભગવાન એ આપણા સૌની મા છે, તે આપણને સૌને આપે છે એ ભાવ આપણામાં નથી. પણ અમે અમારી કમાઈનું ખાઈએ છીએ- અમારા પ્રારબ્ધનું ખાઈએ છીએ એવું આપણને લાગે છે. તેથી અમારું પેટ ભરાતું નથી. વિત્ત-શાંતિ હોવી જોઈએ. વિત્તને માન્યતા છે. તેથી તો વૈદિક ઋષિએ શ્રીસૂક્ત ગાયું છે, પણ વિત્ત-પ્રાધાન્યતા ન હોવી જોઈએ. વિત્તપ્રધાનતાને લીધે ભાવ-શૂન્યતા આવી જાય છે. તેથી વિત્તનો પ્રસાદ ગણીને સ્વીકાર કરવો જોઈએ. કોપરું જો બટાકાપૌંઆ પર ભભરાવીએ તો એ કોપરું છે, પણ તે જ કોપરું ભગવાનના મંદિરમાં ધર્યા પછી ઘરે લાવ્યા તો એ પ્રસાદ બની જાય છે. તે જ રીતે જીવનમાં વૈભવ મળે તો એ ભગવાને મોકલ્યું છે, પ્રસાદ છે આ ભાવ અને સમજણ હશે તો વિત્તશાંતિ થશે અને ઘડપણ ખીલશે.