અમારા સહજીવનનો છેલ્લો કાળ મારે માટે દુઃખદાયક બન્યો-કુમુદ માટે તે અસહ્ય બન્યો. મારા જીવનની પૂરી શક્તિ મેં સમાજસેવા પર એકાગ્ર કરી હતી, તેમ તેણે જૂના સંસ્કારને લીધે તેના અંતરનો ભાવ મારા જેવા નગુણા પતિ પર જ કેન્દ્રિત કર્યો હતો. મારી મુસાફરીનો તો પાર જ ન હતો. અમદાવાદમાં હોઉં ત્યારે હું ઘરમાં સવારમાં જ રહેતો અને આશારામ મને ભોજન પીરસતો તે ખાઈને હું બહાર નીકળી જતો. મોડી રાતે હું ઘેર આવીને ખુલ્લામાં ઘસઘસાટ ઊંઘી જતો. કુમુદ સવારથી સાંજ સુધી ઘરમાં જ પુરાઈ રહેતી. ઘણાંય સગાંસંબંધી હોવા છતાં અને ફાવે તેમ હરવાફરવાની પૂરી છૂટ હોવા છતાં તે શીંગડું વળીને ઘરમાં જ બેસી રહેતી. તે મારું ધ્યાન ધરતી અને હું તો હવે તેની સાથે અબોલા રાખતો, તેથી તેના દુઃખની પરાકાષ્ઠા આવી. 1921ના જુલાઈ માસમાં હું કોચરબમાં બંગલામાં રહેતો. ત્યાં કુમુદ રહેવા આવી તે વખતે તેનો દયામણો ચહેરો જોતાં જ હું ચિડાતો. તે જાણે મારી બેદરકારી સામે ત્રાગું કરીને મને સતાવતી હોય એમ મને લાગતું. હવે હું કુટુંબનાં, લગ્નનાં, વાત્સલ્યનાં – બધાં બંધનથી પર થઈ ગયો. તે વખતે કેટલાય પ્રદેશમાં દુકાળની હોળી સળગતી હતી. જથ્થાબંધ ઘાસ અને અનાજ ખરીદી દાહોદ-જંબુસર મોકલવાની જ ચિંતાથી મારું મગજ ઘેરાયેલું રહેતું. હું ઘણીય વાર બહારગામ જતો, અને શહેરમાં રહેતો ત્યારે પણ કુમુદને તો ભાગ્યે જ મળતો. મારા કામમાં કંઈ તે સમજતી નહિ, કંઈ રસ લઈ શકતી નહિ. આ ઘરમાં ત્રીજે માળ અગાશી હતી, ત્યાં જ મોડી રાતે આવીને હું સૂઈ જતો અને સવારે દશ વાગ્યામાં જમી-પરવારીને હું નાસી જતો. હવે મારા પર રચેલી બધી આશા કુમુદને વણસી જતી લાગી. તેના એકમાર્ગી દિલને આવું એકલવાયું ને તરછોડતું જીવન ઝેર જેવું લાગ્યું. તેના સ્વાત્મમાનના છેલ્લા અવશેષ ઘવાયા. તેનું કોમળ હૃદય બળીને ખાખ થયું. તેણે જીવનનો અંત આણવાનો નિશ્ચય કર્યો.