હજી આજે પણ અનેક ઘરોમાં સ્ત્રીઓની એક જ ભાષા હોય છે... મૌનની. પોતાના વિચારો વ્યક્ત ન કરતી, પોતાના ગમાઅણગમા વ્યક્ત ન કરતી. પોતાની કોઈ ઈચ્છા જ ન રાખતી સ્ત્રીઓને કોઈ તકલીફ નથી થતી. જીન્સ પહેરી શકાય પણ પોતાની મરજીથી ઘરની બહાર ન જઈ શકે. પોતાની મરજીથી આખો દિવસ કશું જ કર્યા સિવાય ટેલિવિઝન ન જોઈ શકે કે સૂઈ ન શકે. બહાર જઈને કામ કરતી હોય, પોતાના પતિથી વધુ કમાતી હોય તો પણ ઘરમાં આવીને સીધા રસોડામાં જવાનું. ઘરની બહાર નેમ પ્લેટ પર મિ એન્ડ મિસિસ લખાય પણ તેનું નામ ન લખાય... પહેલાં સ્ટીલનાં વાસણો પર નામ કોતરાવાતા, લગ્ન વખતે અપાતા વાસણ પર તેનું નામ હોય ...ચિ....ને લગ્નપ્રસંગે, પણ પછી તો સસરાનું કે પતિનું જ નામ લખાતું. હવે તો એ સ્ટીલનાં વાસણો પણ ગયા એટલે નામ લખાવવાનો પ્રશ્ર્ન જ નથી આવતો. ઘણી એવી સ્ત્રીઓ છે જે પોતે પણ માને છે કે સ્ત્રીઓને અમુક બાબતમાં ખબર જ ન પડે. જેમ કે બૅંકના કામ, ઈન્વેસ્ટમેન્ટના કામ, ઘરના કે જમીનના દસ્તાવેજ બનાવવાના કામ વગેરે વગેરે... હવે એ લતા કહે છે કે મને પારમિતા નામ મળ્યે દસ વરસ થઈ ગયા છે એટલે આદત પડી ગઈ છે એટલે બદલતી નથી. તે છતાં એકવાર તેણે પતિને પૂછ્યું હતું કે ધારો કે લગ્ન સમયે તેણે નામ બદલવાની ના પાડી હોત તો ?તેના પતિએ હસતાં હસતાં કહ્યું કે પણ તે ના નથી પાડી તે હકીકત છે અને મને ખાતરી હતી કે તું ના નહીં જ પાડે, શું કામ ના પાડે? તને નવું સારું નામ મળી રહ્યું હતું. ચલ છોડ વાહિયાત વાતો ન કર... જા ચા-નાસ્તો બનાવી લાવ. આ વાત કરતાં લતા (પારમિતા) કહે છે કે હમણાં ય હું કશો જ વિરોધ ન કરી શકી અને રસોડામાં ચા બનાવવા ચાલી ગઈ. મને મૌનની ભાષા એટલે કે ચુપ રહેતા સારું આવડે છે નહીં?! ને હું ચુપચાપ એની મૌનની ભાષા સાંભળતી રહી.