એ વાતમાં કોઈ શંકા નથી કે હજી એવા સંખ્યાબંધ દેશો છે જેઓ આતંકવાદીઓ સાથે મંત્રણાઓ કરે છે, પરંતુ આપણી જેમ નહીં. મંત્રણાઓ પાછળ તેમનો ઇરાદો ફક્ત સમય પસાર કરવાનો હોય છે, જેથી આતંકવાદીઓની માગણીઓને વશ ન થવા બચાવ-કામગીરીની તૈયારી કરી શકાય; પરંતુ ફરી એક વાર આ પ્રકારની મંત્રણાઓ માટે સફળતાનું કોઈ વાજબી કારણ હોવું જોઈએ. આ માટે ઉચ્ચ કાર્યદક્ષતા ધરાવતી ગુપ્તચર ટીમના સમર્થન સાથે ચોક્કસ ક્ષેત્રમાં નિપુણતા ધરાવતા કુશળ લોકોની પણ જરૂર પડે છે. દુર્ભાગ્યે ભારત પાસે આ પ્રકારની કોઈ નિપુણતા નથી અને આવી સ્થિતિમાં મંત્રણાઓ આતંકવાદીઓની માગણીઓને શરણે જવાની ફરજ પાડે છે. પાકિસ્તાનની દગાબાજીના ઇતિહાસ પર નજર નાખીએ તો મંત્રણા નહીં કરવાની નીતિની જરૂરિયાત આજે તર્કપૂર્ણ બની રહી છે. ૧૯૯૯માં પાકિસ્તાને લાહોર કરાર પર હસ્તાક્ષર કર્યા હતા અને કાશ્મીરમુદ્દાના શાંતિપૂર્ણ દ્વિપક્ષીય ઉકેલ માટે સાથે મળીને કામ કરવાનું વચન આપ્યું હતું, પરંતુ એના ત્રણ જ મહિના પછી કારગિલ યુદ્ધ થયું હતું. એવી જ રીતે ૨૦૦૧ની આગ્રા સમિટના બે જ મહિના પછી ભારતની સંસદ પર હુમલો કરવામાં આવ્યો હતો. ગયા વર્ષે ફેબ્રુઆરી મહિનામાં બન્ને દેશો વચ્ચે મંત્રણાઓ ફરી શરૂ થઈ ત્યારે આ વર્ષે જાન્યુઆરી મહિનામાં હુમલાની એક નવી શ્રેણી શરૂ થઈ ગઈ હતી. આટલી બધી શાંતિમંત્રણાઓ છતાં ભારત અને પાકિસ્તાન વચ્ચેના સંબંધોમાં સુધારો આવ્યો નથી. એકલા ૨૦૧૨માં સરહદપારથી ગોળીબારની ૭૦ કરતાં વધુ ઘટનાઓ, પાકિસ્તાન પ્રાયોજિત આતંકવાદ અને હુમલામાં છેલ્લા બે દાયકામાં ૫૦,૦૦૦થી વધુ લોકોનાં મોત અને સમગ્ર દેશમાં ૧૫૦થી વધુ આતંકવાદી જૂથોની સક્રિયતાને કેવી રીતે ઉચિત ગણાવી શકાય?