દુખો તો આવે ને જાય. ઠાલી ફ્રિયાદો ર્ક્યા ક્રવાથી શું વળવાનું છે? સઘળું ઉપરવાળાની ગ્રાન્ડ ડિઝાઈનને અનુસાર થઈ રહૃાું છે એવી ખાતરી રાખવી જોઈએ. જો માંહૃાલો શુદ્ધ હશે અને ક્દી જાણીજોઈને કેઈનું અહિત ર્ક્યું નહીં હોય તો જે થઈ રહૃાું છે અને જે થવાનું છે તે સારા માટે થવાનું છે એવું સ્વીકરી લેવું જોઈએ. મીનપિયાસીનાં કવ્યોમાં ઉભરતા આધ્યાત્મિક શેડ્ઝ પણ ભારે રુપાળા છે. ક્ંઈ ક્ટેલીય સુંદર રચનાઓ છે મીનપિયાસીની, પણ જગ્યાના અભાવે અહીં જ અટક્વું પડશે. એક વાત નિશ્ચિત છે કે ગુજરાતની નવી પેઢી મીનપિયાસી અને એમની ક્વિતાઓને રી-ડિસ્ક્વર ક્રી શકે એવો માહોલ ઊભો થવો જોઈએ. પાઠયપુસ્તક ડિઝાઈન ક્રનાર સમિતિએ મીનપિયાસીની ‘ક્બૂતરોનું ઘૂ-ઘૂ-ઘૂ‘ સિવાયની ક્વિતાઓ પર પણ ધ્યાન આપવું જોઈએ. મીનપિયાસીનું સમગ્ર સર્જન નવા રંગરુપમાં ભાવકે સમક્ષ મૂકવું જોઈએ. એમની અંગત ડાયરી હજુ સુધી પુસ્તક સ્વરૂપમાં શા માટે પ્રકશિત થઈ નથી તે આૃર્યની વાત છે. સુરેન્દ્રનગર પાસે આવેલાં તેમના વતન ચુડાના કેઈ રસ્તા કે ચોક કે જાહેર ઈમારતને શા માટે હજુ સુધી મીનપિયાસીનું નામ અપાયું નથી? ઈટ્સ હાઈ ટાઈમ! આપણા સાક્ષરોની ક્દર આપણે નહીં ક્રીએ તો બીજું કેણ ક્રશે?