આજે સાંજે ડિનર વખતે તું ઉભી થઇને ચાલી ગઇ. તારી ગતિવિધિ શંકાસ્પદ લાગી, એટલે હું પાછળ-પાછળ આવ્યો. તારી અને રોકી વરચેની વાતચીત મેં સાંભળી લીધી. પહેલાં તો કાન ઉપર વિશ્વાસ ન આવ્યો, પછી દીકરી ઉપર. ધાર્યું હોત તો હું તને ત્યારે પણ રોકી શકયો હોત અને ધારું તો અત્યારે પણ તને રોકી શકું છું. પણ હું તને એવું નહીં કરું. બેટા, મેં આખી જિંદગી તારામાં સમજણ નાં બીજ વાવ્યાં છે. એ સંસ્કાર ઉપર મને શ્રદ્ધા છે. છતાં તું જૉ ‘પ્રેમ’ નામના છેતરામણા શબ્દ ઉપર આંધળો વિશ્વાસ મૂકીને જવા ઇરછતી હોય તો એક વાત યાદ રાખજે અમે પણ તને પ્રેમ કર્યોછે. તારી જિંદગી પર તારી એકલી ની માલિકી નથી, અમારા ત્રણેયની પણ થોડી ઘણી માલિકી છે. ભગવાન તને “સદ્બુદ્ધિ” આપે… અને સાચો નિર્ણય લેવાની શકિત પણ.’