નાથા બાપાના ઘરમાં અચાનક ભયાનક દેકારોથયો, શેરીમાં પડતા ખીડકી બહારના ઓટલે બેસીને દાતણ કરી રહેલા નાથાબાપાના હાથમાંથી લોટો છટકીને પડ્યો ધુળમાં . . . નાથા બાપાના ચહેરા પર સ્પષ્ટ અણગમો ઉપસી આવ્યો અને ધોતીયું સંકોરતાસંકોરતા અંદર દોડ્યા. ઓટલા પર બેસી દાતણ કરી રહેલા તમામ માટે આ બનાવ કંઇ નવો નહોતો છતાં સૌ નાથાબાપાની ખડકી સામે એકત્રિત થઇને જોણું જોવા ટોળે વળ્યા. ફળીયામાં નરબદામાં, પ્રસુતીમાં મૃત્યુ પામેલી તેમની દિકરીના ભાણેજને વાળ પકડીને ધીબેડતા ધીબેડતાકહેતા હતા, “હાળા અક્કરમી, અભાગીયા, મરતો ય નથી ને અમને હખે જીવવાય દેતો નથ ? આ તારા દાદાએ રૂપીયે રૂપીયો બસાવીને આ બધુ ઉભુ કઇરૂ સે ને તેં તૈણ લીટર દુધ ઢોળી નાઇખું ? તારૂ આઇખુ ક્યાં ફાઇટીતી નાલાયક , . . ? અભાગીયો . . . સગીમાંનેય ખાઇ ગ્યો ! ગધેડીના, તું કાં નો મરી ગ્યો એની હાઇરે ?” બધાએ ભેગા થઇનેબાડીયાને છોડાવ્યોને માડીને કીધું “માડી, માં વીનાનાસોકરાને આમ નો મરાય હાવ .. . કોક દી આડુ અવળું વાગી જાહે ને તો પસે રોતાય નૈ આવડે . . . ” નરબદા ડોસી બોલ્યા “માઇ ગ્યો મરી ગ્યો તો . . . તમારે હું સે એમાં . . . ?”