છાતી પર પુસ્તક રાખીને સૂઈ ગયા હોઈએ ત્યારે છાતી પર પારેવું બેઠું હોય એવી ફીલિંગ આવે. હા, આ પારેવાનું વજન ડાયટિંગ કરતી હિરોઇન જેવું હોય તો વધુ વહાલું લાગે. ટીવી-ચૅનલોમાં અને ન્યુઝમાં આપણો ખાસ્સો સમય જાય એટલે પુસ્તક ઓરમાયા બાળકની જેમ રાહ જોતું બેઠું રહે. વાચક હમણાં આવશે, હમણાં આવશે એવી આશા હોય ત્યાં એ સંભવિત વાચકની આંખો ઊંઘમાં ઢળી પડી હોય. વિચારોનું વૃન્દાવન રચતાં પુસ્તકોમાંથી પ્રગટતા વાંસળીના સૂર આપણા બહેરા કાને અથડાવાની નિયતિ ભોગવે છે. સૉરી ટુ સે, બટ મંદિરની બહાર ભિખારી ભીખની રાહ જોતો હોય એમ ગ્રંથાલયોની અંદર પુસ્તકો વાચકોની રાહ જોતાં હોય છે. કોઈ મને ઉપાડે, કોઈ મારાં પાનાં ફેરવે, કોઈ મને ઘરે લઈ જાય એવી ઠગારી આશા સાથે જીવવા સિવાય પુસ્તકો પાસે કોઈ વિકલ્પ નથી. રડ્યોખડ્યો વાચક આવે ને ઉપરથી હરકિસન જોષીની આ પંક્તિઓ જેવો અણગમો પ્રગટ કરે તો બિચારી કૅબિનેટ પણ ખિન્ન થઈ જાય...