22 ઓગસ્ટ 1957ના દિવસે મચ્છરદાનીમાં સૂતો હતો. કાંઈક કરડ્યું તો મચ્છરદાનીમાંથી બહાર નીકળ્યો. જોયું તો પથારીમાં કાળોતરો વીંછી હતો. ખૂબ વેદના ઊઠી. વેદના એટલી તીવ્ર હતી કે એક જગ્યાએ બેસવું મુશ્કેલ થઈ ગયું. અહીંથી ત્યાં, ત્યાંથી અહીં બેચેન બનીને આંટા મારવા લાગ્યો. લગાતાર પાંચ કલાક ચાલ્યું. વેદના અસહ્ય થતી ગઈ. છેવટે જઈ પથારીમાં આડો પડ્યો. આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતાં. વલ્લભ પીઠ પર હાથ ફેરવવા લાગ્યો. મેં એને કહ્યું, તૂં સૂઈ જા, હું પણ સૂઈ જાઉં છું. મનમાં ગણગણતો હતો –