લગ્નના પાંચેક વરસ બાદ મણિબહેનનો જન્મ થયો હતો. લક્ષ્મીબહેને નવ બાળકોને જન્મ આપ્યો હતો. પણ તેમાંથી બે પુત્રી અને એક પુત્રનું થોડા જ મહિનામાં મૃત્યુ થયું હતું. દરેક સુવાવડ ઘરે જ કરવામાં આવતી. લક્ષ્મીબહેન એ દિવસોને યાદ કરતાં કહે છે કે રોજ સવારે ચાર વાગ્યે ઊઠી જઈને પહેલાં બાજરી કે જુવાર દળવાની. તેની રાબ અને દૂધ-છાશનો નાસ્તો કરવાનો. તેમાંથી જ રોટલા, ડુંગળી-છાશ સાથે ખાવાના અને રાતના ખીચડી ખાવાની. એ સિવાય બીજું કોઈ ધાન ન હોય. ઘઉંનો લોટ બાંધતા ને રોટલી કરતાં મુંબઈ આવીને શીખ્યા. ફળો પણ મોટાભાગના મુંબઈ આવીને જોયા. બાકી ખેતરમાં જે ઊગે એ શાક તુરીયા, ગલકાં, ભીંડા, ડુંગળી વગેરે ખાતા. એ જમાનામાં લાઈટ કે પાણીના નળ પણ ઘરમાં નહોતા. ચારેક માઈલ ચાલીને પાણી ભરી લાવવાનું, ઘરના કામ કરવાના, બાળકોને જમાડવાના અને ખેતરમાં પણ કામ કરવા જવાનું. તેમના પતિ જેઠાભાઈ સાથે મુંબઈ આવ્યા ત્યારે મોટા વહાણમાં બેસીને આવવું પડતું. ઘરેથી નીકળીને મુંબઈ પહોંચતા ૩ દિવસ લાગતાં. તે વખતે ગામમાં વીજળી નહોતી કે ન તો બસ કે ટ્રેન કશું જ. જ્યાં જવું હોય ત્યાં ગાડામાં જવાનું. ભોજાયથી માંડવી પહોંચવા માટે ગાડામાં જવું પડતું અને તેમાં ય બારેક કલાક થાય. ત્યારબાદ માંડવી પહોંચીને નાની હોડીમાં બેસી દરિયામાં આઘે બાંધેલા મોટા વહાણમાં જવું પડતું. દોરડાની સીડી પર ચઢીને મોટા એક રૂમ જેવામાં એકબાજુ પોતાનો બિસ્તરો બિછાવીને બેસવું પડતું. શ્રીમંતો હોય તેઓ કેબિનમાં રહેતા. વહાણ એટલું હાલક ડોલક થાય કે તે અનુભવ યાદ કરતાં આજે પણ લક્ષ્મીબહેનને તમ્મર આવી જાય છે. વહાણ પર તેઓ પાણી પણ પીતાં નહીં. સતત ઉલ્ટીઓ થાય. સાથે જમવાનું હોય પણ કશું જ ખવાય નહીં. બારેક કલાકે મઝગાંવ ડૉક પર પહોંચતા. તેમનું રહેવાનું પણ મઝગાંવમાં એક મકાનની ચાલમાં હતું. જેઠાભાઈ અનાજનું કામકાજ કરતા હતા ભાગીદારીમાં. એટલે લક્ષ્મીબહેન અવારનવાર અહીં આવતા. બાળકો તો બધા કચ્છમાં જ જન્મ્યા. પ્રેમજીભાઈ સૌથી નાના આજે ૬૨ વરસના છે. જેઠાભાઈને નાની ઉંમરે બીમારી લાગુ પડતા મુંબઈ છોડીને ભોજાય પાછા ગયા પણ વધુ ન જીવ્યા. નાની ઉંમરે લક્ષ્મીબહેન પર બાળકોની જવાબદારી આવી પડી. ગામડામાં બાળકોનું ભણતર વધુ ન થઈ શક્યું. બસ પ્રેમજીભાઈ પ્રાથમિક શાળામાં સાત ચોપડી સુધી ભણી શક્યા. મોટો દીકરો ખીયશીભાઈ જે હાલ હયાત નથી તે પહેલાં મુંબઈ આવ્યો અને સ્ટીલની દુકાને કામે લાગ્યો. પછી તેણે પોતે ફેકટરી કરીને નાના ભાઈબહેનોને બોલાવ્યા. લક્ષ્મીબહેનની એક દીકરી ભાવનાબેને પપ વરસ પહેલાં દીક્ષા લીધી હતી. બાકીની ત્રણ બહેનોને પરણાવી.