1917માં આ બને છે, જેને આપણે કળિયુગ કહીએ છીએ તેમાં. તો દ્વાપરયુગમાં દ્રૌપદીનાં વસ્ત્રો ખેંચાતાં હોય ત્યારે નિર્ભય બનીને એક સ્ત્રી એમ કહે કે આ હું ઊભી છું. મારાં વસ્ત્ર ખેંચવાં છે ને ? દુઃશાસન તો શું કોઈની પણ શક્તિ નથી કે વસ્ત્રો ખેંચી શકે. આ જે આત્મબળ છે તે કેવડી મોટી વસ્તુ છે ! એ ભૂમિકાએ પહોંચતી વખતે કોઈનો ટેકો ન હોય, માણસ એકલો જ હોય. એ સાધકની મર્યાદા નથી, એની સાધનાની વિશેષતા છે. એ છેલ્લી કસોટી છે. એમાં કોઈ સાથે ન હોય. એટલે હેમાળો ગાળવા ગયો છે યુધિષ્ઠિર. તેની સાથે કોઈ નથી. દ્રૌપદીનાં વસ્ત્રો ખેંચાય છે. તેની સાથે કોઈ નથી. આ આખી ઘટનાને તમે રામાયણમાંથી લ્યો, મહાભારતમાંથી લ્યો કે ગાંધીમાંથી લ્યો. આ નમ્રતા સુધી પહોંચવાનું આપણાં પાત્રો આપણને શીખવે છે. હવે થોડું આગળ. કાલે મહાભારતના જે પ્રસંગો બાકી રહ્યા છે તેમાંથી શું શું પકડવાનું છે ત્યાં જ હું જાઉં છું. શિશુપાલવધ. સરસ મજાનો પ્રસંગ મહાભારતકારે લખ્યો છે. યુધિષ્ઠિરને રાજસૂયયજ્ઞમાં ભીષ્મપિતામહ કહે છે : ‘બેટા, હવે યોગ્યતા પ્રમાણે આ લોકોની પૂજા કરો.’ એટલે પહેલો અર્ઘ્ય કોને આપવાનો ? યુધિષ્ઠિર પૂછે છે. ભીષ્મપિતામહ કહે છે : ‘આ કૃષ્ણ બુદ્ધિશાળી માણસોમાં શ્રેષ્ઠ છે. તેની પ્રથમ પૂજા કરો. યુધિષ્ઠિર પૂજા કરવાની તૈયારી કરે છે. પેલો શિશુપાલ ગરમી ખાઈ જાય છે. આપણે મહાભારતની વાર્તા વાંચીએ એટલે આપણને એમ થાય કે શિશુપાલ કેમ ગરમી ખાઈ ગયો ? શિશુપાલની જગ્યાએ હું હોઉં તો હું પણ ઊભી થઈને પૂછું કે કેમ, ભાઈ, આની પૂજા ? આપણે શાંતિથી પૂછીએ એટલો જ ફેર.