શ્રી વાળીનાથ ધામની પણ દિવ્ય પરંપરા પરમ પૂજ્ય શ્રી ગુરૂદેવ અને ભક્તરાજ તરભોવ મોયડાવથી શરૂ થાય છે અને વર્તમાન સમય સુધી જ્ઞાન ભક્તિની અખંડ જ્યોત પ્રદિપમાન છે. શ્રી વાળીનાથ ધામ તરભ ગામ પાસે છે. આ તરભ ગામ શ્રી મોયડાવના નામથી તેનું નામકરણ થયેલ છે. આ તરભની બાજુમાં ગણેશપુરા ગામ છે. અને આ ગામના મા ઉમિયાના કડવા પાટીદારો શ્રી વાળીનાથ ધામ પ્રત્યે ખુબજ આદરભવ ધરાવે છે. કોઇપણ પ્રસંગમાં સેવામાં તત્પર એવા બિનસાંપ્રદાયિક રીતે સેવા કરનારા પટેલો ઉદાર અન્ર શૂરવીર તેમજ ભક્ત સેવકના ઉતમ ગુણોવાળા છે. શ્રી વાળીનાથમાં આ પટલો અર્ધીરાત્રીએપણ સેવામાટે તૈયાર હોય છે. એથી તો ભગવાન શ્રી વાળીનાથજી આવા ભક્તોના કુળની પરંપરાને ઉજજવળ રાખે છે. એ ભક્તો એમજ જાણે છે કે આપણે તો સેવા જ કરવાની છે અને પોતાના શ્રેયના અર્થે કરવાની છે. આવી ભાવના રાખીશું તો બીજા સેવા કરે કે નથી કરતો એ કસ્ધુંય જોવાશે નહિ. બાકી તો ઘણા માણસોનો સ્વભાવ છે કે બીજો શું ખાય છે? શું બોલે છે? શું કરે છે? કેમ કરે છે? એ તરફ ધાન રાખ્યા કરશે, પોતાનુ નહિ વિચારે અને પારકી પંચાતમાં વધારે સ્વાદ રાખે છે. પોતાના જ ભલા ખાતર સેવા કરવાની છે. એવુ સમજનારા મુક્તભાવે સેવામાં પ્રવૃત જ રહેશે. બીજા ત્ર્ફ અપેક્ષા રાખે એનો અર્થ એ કે આપણને આપણા કલ્યાણની ચિંતા નથી. જે કોઇ અન્યની ખબર રાખે છે અજ્ઞાન છે.મ કોઇક અતિરેક છે. અથવા આપણને આપણા સાધકપણાની ખબર નથી. જાણે કેમ લગભગ જીવોને પારકી પંચાત જ ગમે છે. જે બીજાના કાર્ય તરફ વધારે ધ્યાન રાખે છે. એનો ઇર્ષાભાવવાળૉ છૂપો અહંમ છે. એ વાસ્તવિક ભાવનો પ્રલય કરવો ખૂબજ અઘરો છે. જે સાચા રાજમાર્ગે આગળ વધે છે. તેજ લક્ષ્યને પ્રાપ્ત કરી શકે છે. માટે જો સાવધ રહીને ભક્તો સેવાકાર્યમાં રૂચી રાખશે તો પોતાનું રૂદી રીતે ભલુ કરસ્ધે. શ્રી મહર્ષિ અરવિન્દે કહ્યું એ કે જે વ્યક્તિએ પોતાના આત્માની સેવા નથી કરી, પોતાને નિર્દોષ અને પવિત્ર નથી બનાવ્યો તે બીજાની સેવા કદાપી કરી શકશે નહિ. અરે એને સેવા કરવાનો અધિકાર પણ નથી. એવો સાધક પોતાના દંભ કે ઢોંગનું પોષણ જ કરતો હશે, બીજા તરફ જો નજર રાખશો તો તમારો સાધના માર્ગ લૂલો પાંગળો બની જશે. આ રહસ્યને સમજી પોતાના તરફ નજર રાખશે અને સેવા કર્યા કરશે તો કરોડો જન્મનાં પાપો પળવારમાં જ ધોવાઇ જશે. પ્રભુને સાચા અર્થમાં સમર્પિત થવું એજ સાચા સેવકની ફરજ છે. શાસ્ત્રો અને દરેક અવતારી મહાપુરૂષોએ ભગવાનને પ્રેમપૂર્વક સમર્પિત થવું એને ઉતમ ભક્તિ તરીકે ઓળખાવી છે. ભજનના આરાધનાના પ્રેમપૂર્વકના જોડાણના મુખ્ય પાંચ પ્રકારનું વર્ણન છે. ફેલો પ્રકાર માછળીના બચ્ચા સમાન ભજનનો છે. પણ ભરતી કે ઓટકે પાણીના પ્રચંડ મોજાઓથી માછલીથી બ્ચ્ચાં જુદાં પડતાં જ મરણ પામે છે. એજ પ્રકારે દેકાળ કે પ્રસંગ એવા ભક્તને અનુસંધાન તુટતાંજ ભગવાનના સ્વરૂપનો સંબધ તુટી જાય છે. સંબંધ રહે નહિ. બીજો પ્રકાર વાંદરીના બચ્ચા જેવો છે. અહીં બચ્ચાને માને પકડી રાખ્વી પડે છે. નહિતો છૂટા પડતાં જ પડી જાય મરી જાય. એજ પ્રકારે અહીં સેવક પોતાના પ્રય્તને કરીને કે પોતાના બળનો ઉપયોગ કરીને ભગવાનના પ્રત્યક્ષ સ્વરૂપની નિષ્ઠા ટકાવી રાખવા પ્રયત્ન કરે છે. પણ પ્રસંગોની એકધારી વિષમતા કે અતિવિપરિત દેશકાળમાં નિષ્ઠાનું બળ તુટી પડવાનો ને સંબધમાંથી છૂટા પડી જવાનો સંભવ છે. અને એથીય ત્રીજા પ્રકારનો બિલાડીના બચ્ચાના પ્રકારનો છે. ભજનના આ માર્ગમાં અહીં માજ બચ્ચાને પકડે અને સાત ઘેર ફેરવી બચ્ચાની આંખો ઉઘાડીને એને રમતુ કરી દે છે. માત્ર બચ્ચુ મીયાઉં મીયાઉં કરે પણ પકડ વખત સળવળાટ કરે નહિ. એટલે આવા પ્રકારની સેવામાં સાધકે સાવધાની અને સરળતા અને શરણાગતિથી વર્ત્વાનું હોય છે. સંતના સંગમાં આવતાં બુધ્ધિથી નહિ પણ કેવળ દિલની સચ્ચાઇથી અને પ્રમાણિકતાથી પ્રભુ મિલન માટેની ત્રીવ ઝંખના તાલાવેલી કે તન્મયતાવાળી આરાધના રાખે તો આ ચોથા પ્રકારનું મરઘીના જેવુ સમર્પણ તદન સરળ અનેન શક્ય બને, અહીં સાચા સદ્દગુરૂ શિષ્યને સેવકને સોડમાં રાખી સેવીને એનાણ પરિવર્તન કરી નાખે અને બનાવી મરઘીની માફક બીજા બધા સેવકોને સાથે રાખી એકતાની શ્રેષ્ઠ ભાવનાથી વર્તતા શીખવીબ દે છતાં સુખી કરી નાખે, પાંચમા પ્રકારની ભક્તિ ગાયના વાછરડા સમાન છે. ખુબ મહાન અને ત્યાગ ભાવનાવાળી, વાછરડુ મનને એકાગ્ર કરે છે. ગાય પારહે છે અને દૂધ આપે છે. અને તૃપ્ત કરે છે. તેવી જ રીતે શિષ્ય સેવક જો ગુરુને મન સૌંપે તો ગુરુ આત્મબોધરૂપી અમૃત આપીને અંતઃકરણના અજ્ઞાનને દુર કરે છે. સદ્દગુરૂની અનાવૃતિ પાળવીને એ કહે તેમ કરવું તેને મન સૌંપ્યું કહેવાય. અંતરનું અજ્ઞાન એટલે જ્યાં સુધી પોતાના આત્માને બ્રહ્મરૂપના માને ત્યાં સુધી અજ્ઞાન છે. જ્યારે સદ્દગુરૂને મન સઓંપી દઈએ ત્યારે તે અજ્ઞાન કાઢી નાખે. મુક્તનંદ સ્વામીએ ભજનમાં કહ્યું છે કે શઈશ અપ્ર્યા વિના શ્યામ રિઝે નહિ. કરીએ કોટિક ઉપાય જો... કોઇક સર્વસ્વ અર્પણ કરી દે તેવો હોય, કોઇ દેહને ના ગણે તેવો હોય, કોઇ ઇન્દ્રીઓ અંતઃકરણને ના ઘણે તેવો હોય, પણ ત્રણ દેહના ભાવે ટાળી નાખે તેવો ના જડે, આવી વાતો હૈયમાં સ્થિર થાય. પોતે બ્રહમરૂપ છે. એવું દ્રઢ થાય ત્યારે નિવિદને સદ્દગુરૂના ઉતમ ભાવને પામે જીવતાં જ મરવાનું શીખે અને મરવા ચાલે એને જ આ વાત કરી શકાય. કબીર સાહેબે કહ્યું છે કે જેને ભક્તિ કરવી હોય તે સૌ ઘર ાવો, આમ સદ્દગુરૂ સાથે બ્રહ્મ રૂપે જોડાવું એ અંતિમ કક્ની ભક્તિ છે. શુરવીરતાની ભક્તિ કહેવાય રણશિંગુ વાગે ત્યારે સદ્દગુરૂ અર્થ તન,મન ,ધન મુકી હોમાઇ જવું,વએચાઇ જવું, જે શીશ આપવા તૈયાર થઈ જાય તેને જ ભગવાનના ધામની પ્રાપ્તી થાય અને આ કંઇ નાની વાત નથી. સદ્દગુરૂનો મહિમા સમજી કેવળ વિશ્ર્વાસ રાખી સદ્દગુરૂને મન સોંપવું એ શ્રેષ્ઠ સેવા અને સમર્પણ છે. એવા સેવકના હૈયામાં આનંદ અખંડિત રહે છે. સદ્દગુરૂને મન સોંપ્યું એટલે અખંડ દિવ્યભાવ, આવો સેવક જે વસ્તુ આપણને આપવા ઇરછે. તેની સરખામણીમાં આપણી સેવાની કોઇ વિસાત નથી. કથીરની કિંમતે આપણને સોનું આપે છે. આપણે સૌ સદ્દગુરૂના છીએ તો સદ્દગુરૂના ગમતામાં જ વર્તવાની આપણી ફરજ છે. એમના પરિશ્રમને સાકાર સ્વરૂપ આપવા માટે કૃતનિશ્ર્વયી થઈએ એ આપણા માટે સમર્પણનું પ્રથમ સોપાન છે. સમર્પણ ભાવના માટે આપણે સૌ સભાન અને સજાગ રહીએ તે આપણી સર્વોતમ સેવા છે. એવી સેવાનું ફળ સદ્દગુરૂદેવ કેવુ આપે છે. ભક્તની કેવી ઉતમ સેવાથી તેની સંભાળ રાખે છે. તે પ્રત્યક્ષ પુરાવારૂપે પરમ પૂજ્ય પ્રાતઃસ્મર્ણીય મહંતશ્રી હરિગિરિજી બાપુશ્રીના આયોજીત મહાયજ્ઞની એક ઘટના છે.