અહીં દુન્યવી ખરીદીની વાત નથી, વાત છે શ્રદ્ધાની, આસ્થાની. ઈશ્વર કાંઈ હાટડીએ તેમની કૃપાનું વેચાણ નથી કરતા, એમને તો જોઈએ છે શ્રદ્ધાનું ચલણ અને આસ્થાવાન ગ્રાહક. ભાણદેવજીના એક પુસ્તકમાં સરસ ઉદાહરણ આવે છે – શ્રીરામ જ્યારે જનમ્યા ત્યારથી લઈને તેઓ મોટા થયા ત્યાં સુધી તે સતત કૈકયી પાસે રહેતા, કૌશલ્યા કરતા વધુ સમય તેઓ કૈકયીને આપતા, સાથે કૈકયીની માનીતી મંથરા પણ સતત રામના સહવાસમાં રહેવાનું ભાગ્ય પ્રાપ્ત કરી શકી હતી, છતાંય શ્રીરામની હાટડીએથી તેણે ભક્તિ કે શ્રદ્ધા ખર્ચીને કૃપાનું જરા જેટલું પણ હટાણું કરવાની પાત્રતા દેખાડી નહીં, જ્યારે વર્ષો તેમની રાહ જોઈ રહેલી શબરીએ ફક્ત થોડીક ક્ષણોમાં જીવનભરનું ભાથું બાંધી લીધું. પ્રતાપ રામ સાથેના સંસર્ગનો જ હોય તો એ અવસર મંથરાને શબરી કરતા ક્યાંય વધુ સમય સુધી મળ્યો હતો, પરંતુ મુખ્ય વાત હતી શ્રદ્ધાની. રામભક્તિ પામવા માટે હાટડીમાં જે ચલણ જોઈએ તે મંથરા પાસે નહીં, શબરી પાસે હતું, હનુમાન પાસે હતું, જટાયુ પાસે હતું, વિભીષણ પાસે હતું. આ બધા હરીની હાટડીના મુખ્ય હટાણું કરનારાઓ. જ્યારે કૈકયી, મંથરા, વાલી, રાવણ અને મારીચ જેવાઓને એ અવસર મળવા છતાં તેઓ ખરીદી ન કરી શક્યા.