૨૨ વરસની હું, વિનુને, આવા અનુભવોથી બંધાયેલા પૂર્વગ્રહ સાથે મળી હતી. અમારી વચ્ચે આઠ વર્ષનો ફરક હતો. વિનુના કુટુંબમાં બધા સ્વતંત્ર વિચારસરણી સાથે “Opinionated Personalities” ધરાવતા હતા, જેને કારણે, એમના ઘરમાં દલીલો ખૂબ થતી, ને એ દલીલો કે મતભેદોની ખબર જ્ઞાતિમાં પણ હતી. મારા સસરાને જોવાનું સૌભાગ્ય મને નહોતું મળ્યું. તેઓ સફળ બિઝનેસમેન હતા, અને રીયલ એસ્ટેટમાં એમનું પુષ્કળ રોકાણ હતું, પણ એ પોતે ખૂબ કરકસર અને સાદાઈમાં જીવ્યા હતા. કઈંક અંશે, શ્વસુરપક્ષની છાપ વધુ પડતા કરકસરિયા તરીકેની હતી. મારા મોટા બહેન તથા મોટાભાઈ-ભાભીને અચકાટ હતો કે છત અને છૂટમાં ઊછરેલી હું, વિનુના બાર ભાઈબહેનોના વિશાળ કુટુંબમાં કઈ રીતે નિભાવ કરીશ? અમે મુંબઈની WI ક્લબમાં મળ્યાં અને એ ચા-કોફીનો ઓર્ડર આપે, એ પહેલાં મેં એમને કહ્યું, “આપણે વાત શરૂ કરીએ એ પહેલાં મારે કઈં કહેવું છે. હું, અમેરિકામાં ડોર્મમાં રહેતી હતી કેમ્પસ પર, અમેરિકન રુમમેટ સાથે. મેં મીટ ચાખ્યું નથી પણ ઈંડા ખાતી હતી. મને “ક્રશ” હતો કિશોરવયમાં અને મુગ્ધાવસ્થામાં, પણ બોયફ્રેન્ડ કદી નથી રહ્યો. હા, ઘણા બધા બોયસ ફ્રેન્ડ તરીકે આજે પણ છે, જે વિષે, મા-ભાઈને મેં, એમને દુખ ન પહોંચે એ માટે કઈં કહ્યું નથી. હું સૌથી નાની છું અને ભાઈ(પિતાજી)ની લાડલી છું. મેં આલ્કોહોલ – હાર્ડ લીકર – કે ડ્રગ્સ કદી નથી લીધા પણ, ઓકેઝનલી, સોશ્યલ ઈવેન્ટમાં, બિયર ને વાઈન ટ્રાય કર્યું છે. મને હિંદી ફિલ્મો અને એના ગીતો બહુ ગમે છે. સંગીત, ઈન જનરલ, ગમે છે. રોજિંદી રસોઈ આવડે છે પણ રસોડાનો શોખ નથી. આજ સુધી જેટલા ભાટિયા છોકરાઓ જોયા એમાંના સહુએ આ કોમ્બીનેશનમાં વાતો પૂછી છે. આ બધું જ તમને પહેલાં કહી દઉં જેથી આવા સવાલોમાં તમારો, ને જવાબોમાં મારો સમય ન બગડે. તમને ન ગમ્યું હોય તો લાંબી વાત ન કરીએ.” મારા આ એકપાત્રી સંવાદને વિનુ, આછા સ્મિત સાથે સાંભળતા હતા. પછી એમણે કહ્યું, “હું રામ નથી અને મને સીતાજીની શોધ નથી. તમે અને હું જો આ સંબંધમાં બંધાઈએ છીએ તો તમને તમારી મનપસંદના મિત્રો સાથે મૈત્રી રાખવા માટે કોઈ દિવસ મારી રજા લેવાની જરૂર નથી. ભૂતકાળમાં, તમારો જો કોઈ બોયફ્રેન્ડ હોય તો શું થયું? હું માનું છું કે A man and woman belong to each other. They do not own each other.” એમનું વક્ત્વ્ય પૂરૂં થયું. વિનુ પોતે મિતભાષી હતા. આ કદાચ એમનો સૌથી લાંબો એકતરફી સંવાદ હતો! એ વખતે મેં પહેલીવાર, એમને ધારીને જોયા હતા, કે, કઈ માટીનો બનેલો છે, આ, પરંપરાવાદી ભાટિયા કુટુંબનો દિકરો, આટલી બધી લીબરલ- સુધારાવાદી વાતો આટલા આત્મવિશ્વાસથી કરે છે! પછી, એમણે મારા અમેરિકાના અભ્યાસ અને યુનિવર્સીટીના અનુભવો વિષે, તેમ જ મારા અહીંના તથા અમેરિકાના મિત્રો વિશે ખૂબ જ રસપૂર્વક પ્રશ્નો પૂછ્યા. પોતે સી.એ. એલ.એલ.બી. હોવાથી મેડીસીન અને એને લગતી બીજી બધી વિજ્ઞાનની શાખાઓ વિષે એમનું જ્ઞાન સીમિત હતું એવી નિખાલસતાથી કબૂલાત કરી, મારી વાતો રસપૂર્વક એમણે સાંભળી. (જોકે લગ્ન પછી એમણે કહ્યું હતું કે એમને બહુ બોલવાની ટેવ નહોતી, આથી આ એમની તરકીબ હતી જેથી એમને વધુ બોલવું ન પડે!) મેં એમને કહ્યું કે, “હું ભણી છું વિજ્ઞાન પણ સાહિત્યમાં મને ખૂબ રસ છે.” તે પછી, ક.મા. મુનશીથી માંડી ચંદ્રકાંત બક્ષી, ર.વ. દેસાઈ, સુરેશ જોષી, ઉમાશંકર, કાન્ત અને બ.ક.ઠાકોરથી માંડી કલાપી ને સુરેશ દલાલ ને હરીન્દ્રભાઈ દવેના સાહિત્ય સર્જનની વાતો કરી. વિનુનું ગુજરાતી અને હિન્દી સાહિત્યનું વાંચન વિશાળ હતું. ત્રણ થી ચાર કલાકની અમારી એ પહેલી મુલાકાતની વાતચીત હજુ મારા મનમાં એટલી જ તાજી છે જાણે કે ગઈ કાલની વાત હોય! પછી તો, એમણે એમના બહોળા કુટુંબની વાતો કરી, એટલું જ નહીં પણ કુટુંબમાં ચાલતા “અંડર કરન્ટ”ની વાતો ખૂબ જ નિખાલસતાથી કરી. એમણે જ્યારે મને કહ્યું કે,” હું જ્યારે ભાટિયા કુટુંબોમાં પુરુષોને પત્નીઓ પર “આર્ય-પતિ” બનીને હુકમ ચલાવતાં જોઉં છું તો ખૂબ ખરાબ લાગે છે. આપાણા સમાજમાં સ્ત્રી-પુરુષો અને દિકરા-દિકરીઓ વચ્ચેના વ્યવહારમાં સમાનતા ક્યારે આવશે?” હું એમના આ વિચારોની જ્વાળાથી સદંતર અંજાઈ ગઈ હતી. અમને કશું જ યાદ ન આવ્યું કે અમારા વચ્ચે ઉમરનો તફાવત છે, રહેણી-કરણી, ઉછેર, કુટુંબોની પરંપરાવાદી વિચારસરણી અને આર્થિક ફિલોસોફીમાં પણ આસમાન જમીનનો ફરક છે! મારા મનમાં એ વસી ગયા હતા. અમારી સગાઈ એકાદ મહિનો રહી હતી. એક મહિનાના ટૂંકા સમયમાં અમે રોજ મળતાં ને અમને સમય ઓછો પડતો. ધીરે ધીરે એમના ભાવવિશ્વનો અને મનોવિશ્વનો ઉઘાડ થતો ગયો. પછી, ટૂંકા સગાઈના ગાળા બાદ, સાદાઈથી, મુંબઈના આર્યસમાજ મંદિરમાં, આર્યસમાજ વિધીથી, અંગત કુટુંબીઓની અને મિત્રોની હાજરીમાં અમે લગ્ન કરી લીધાં.