ત્યાં જઈને પણ એમની છણક-ભણક તો ચાલુ જ રહી. એક તો સ્કૂલમાં વૅકેશન હતું અને રમવા માટે કોઈ ન હતું. શારજાહમાં તો ઘર નીચેના મોટા કંપાઉન્ડમાં ક્રિકેટથી માંડીને થપ્પા સુધી બધું જ એ લોકો રમી શકતાં અને જમવાના સમયે બહાર શોધવા જવું પડતું. પેસેજ તો અહીં પણ બહુ જ મોટો હતો, પણ રમવા માટે મિત્રો ક્યાંથી લાવવા ? એટલે જ મેં એ બંનેને ઘરમાં બેસીને રમવાની જાતજાતની રમતો લાવી આપી હતી. પણ એક વાર ઊડવાની મઝા લીધા પછી પાંજરામાં પુરાવું કોને ગમે ? એટલે જ નિસર્ગ અને એની પાછળ એની શિષ્યા રુચિ- બંને જણ સતત મોં ચડાવીને કંટાળાની ફરિયાદ કર્યાં કરતાં.