આપણે જાણ્યું કે પૂજન અને દિશા બંને પોતપોતાના આગવા રોગથી પીડાતા હતા.પૂજનને ઘણું કહેવું હતું અને દિશાને ઘણું લખવું હતું.યુનીવર્સીટીનો લીટરેચર ફેસ્ટીવલ દિવસે ને દિવસે નજીક આવી રહ્યો હતો. દિશાની આંખો આ ફેસ્ટીવલ પર કેન્દ્રિત થઇ. બીજું બધું તો ઠીક પણ “સ્ટોરી રાઈટીંગ” ની સ્પર્ધા ને તો એ લાયક હતી જ. ક્લાસરૂમમાં દિશાએ કાર્તિક સર પાસેથી ફોર્મ લીધું. ખબર નહિ કેમ પણ ફોર્મ ભરીને તરત જ એણે પૂજનને વ્હોટસએપ કર્યું, I have a special place for you in my heart. કદાચ એણે આવું એટલા માટે જ લખ્યું હશે કેમકે ફોર્મ ભરતી વખતે એમાં એક પ્રશ્ન હતો, What is your inspiration and source for writing? દિશાને આ ખાનામાં પૂજન ની છબી દેખાઈ. એણે જરાક પણ વિચાર કર્યા વગર મલકાઈને નામ લખ્યું,”પૂજન ઉપાધ્યાય”. સ્ટાફ રૂમના બારણે મેં આઈ કમ ઇન સર કહીને અંદર જતી હતી ત્યાં કાર્તિક સર બોલ્યા, દિશા, તું મારા રૂમમાં જ બેસ હું આવું છું. કદાચ કંઈક કામમાં હતા કાર્તિક સર. દિશા કાર્તિક સરના રૂમમાં બેઠી કઈ વાર્તા સબમિટ કરાવીશ એ વિચારી રહી હતી. રૂમમાં મજાના અત્તરની સુગંધ પ્રસરેલી હતી. ક્લાસરૂમ આખો ખાલી હોવાથી અત્તરની સુગંધથી મધમધી રહ્યો હતો. દિશા આ પહેલા ક્યારેય કાર્તિક સરના રૂમમાં આવી રીતે એકલી બેઠી નહોતી.સામે દેખાતા બ્લેક બોર્ડ અને બાજુમાં પડેલ ગુલાબી કલરનો ચોક જોઇને એનાથી રહેવાયું નહી. સરસ મજાનું ગુલાબ ડ્રો કરતી વખતે પણ એ મલકાઈ રહી હતી.અત્તરની સુગંધ વાતાવરણ ને વધુ ગાઢ બનાવી રહી હતી. દિશા એના ગુલાબમાં ડૂબતી જતી હતી. સરસ મજાની એક પાંખડી દોરીને નીચે ડાળખીની લાઈન દોરી રહી હતી ત્યાં,