એ છોકરી એટલે વનપ્રવેશ ઉજવી ચૂકેલા અને 6 ડિસેમ્બરના દિને લગ્નનું પચીસમું વર્ષ ઉજવતાં નીતા નવીનચંદ્ર શાહ. પારસી ચાલના ઘરથી લગ્નસ્થળ આબુ વિહાર હોલ કંઈ બહુ દૂર નહોતો. સ્કૂટરની કીક મારીને તેમને બેસાડતાં પહેલાં મેં એક નજર ફેરવી લીધી અને મનમાં બબડ્યો ‘હં...સાદા કપડાં જ પહેર્યા છે...સાથે કશું લીધું નથી...ઘરેણા-બરેણા કંઈ પહેર્યા નથી...એટલે ભાગી જવાની કોઈ યોજના તો લાગતી નથી.’ એક આડવાત છે, અગાઉ લખી ગયો છું છતાં આ પ્રસંગ સાથે તદ્દન સુસંગત છે એટલે લખી જ દઉં. બચત કરેલી રકમ પ્રોવિડન્ટ ખાતામાં જમા કરાવવા માટે પપ્પાએ બૅન્કમાં મોક્લ્યો ત્યારે ગવર્નર પર ભેરવેલી રોકડા વીસ હજાર રૂપિયાની થેલીને સાચવવા માટે થઈને ચૌદ-પંદર વર્ષની ઉંમરે પહેલીવાર એક હાથે સાઇકલ ચલાવી હતી. આજે સાઇકલની જગ્યાએ સ્કૂટર હતું. તેને એક હાથે ચલાવવાનું જોખમ વહોરીને એકાદવાર નીતાબહેનના દુપટ્ટાને અડકીને ખાતરી કરી લીધી કે તે પાછળની સીટ પર જ બેઠાં છે. સ્કૂટર ચલાવતી વખતે સતત સાઇડમીરરમાં જોતો રહ્યો હોઉં કે ડોક ફેરવીને સીટ તપાસતો રહ્યો હોઉં એવો આ મારા માટે પહેલો અને છેલ્લો પ્રસંગ હતો.