દરેકને માટે પોતાનો સમય એ જમીનની જેમ સીમિત છે, ધીરે ધીરે એ ઓછો થતો જશે અને એ વધારે મળવાનો નથી. સૂર્ય કાલે ઊગશે પણ 34મું વર્ષ પૂરું થયા પછી ફરીથી પાછું આવવાનું નથી, સામેના પીપળાના વૃક્ષ પર વસંતઋતુ આવશે અને નવાં લાલ પાંદડાં ફૂટશે પણ 46મા વર્ષે જે ઊર્જા અને કાર્યશક્તિ છે એ 47મે વર્ષે થોડી ઓછી જ થવાની છે, વધવાની નથી. મૉન્સૂનના વરસાદો આવતે વર્ષે પણ આવશે, એ જ તેજ ગતિથી, પણ 58મે વર્ષે જે દ્રષ્ટિ કે શ્રવણશક્તિ કે દંતશક્તિ કે સેક્સશક્તિ છે એ 59મે વર્ષ જરૂર થોડી ઓછી જ થવાની છે. સમય એ જ 24 કલાકના દિવસનો છે પણ એક એક મિનિટમાંથી કામ નિચોવી શકવાની તાકાત ક્રમશ: કમજોર થતી જાય છે. સામાન્ય જિદ્દી માણસ આ સ્વીકારવા માગતો નથી, અને એ એની દૈહિક નપુંસકતાનો આરંભ છે. જે વર્ષો જાય છે એ વાપસ આવવાનાં નથી માટે જ ટાઈમ-મેનેજમેન્ટ વિષેનું બ્રહ્મવાક્ય આપણી જનતાએ સેંકડો વર્ષો પહેલાં કહી દીધું હતું : કાલ કરે સો આજ કર, આજ કરે સો અબ...! આધુનિક ટાઈમ-મેનેજમેન્ટ કે ટાઈમ-બજેટિંગનો આ પ્રથમ સ્વર્ણનિયમ છે.