પ્રશંસાના બે ચાર શબ્દો એમના અંતઃકરણને ઉચ્ચ પ્રકારનો સંતોષ આપે છે. એનાથી તેમનો થાક દૂર થઈ જાય છે અને નવો ઉમંગ તથા સ્ફૂર્તિ પેદા થાય છે. ઉન્નતિના બંધ દ્વારા ખૂલી જાય છે, તેમની સુષુપ્ત શકિતઓ ખીલી ઊઠે છે અને નિરાશાના અંધકારમાં તેમને આશાનો દી૫ક ફરીથી ઝગમગતો દેખાય છે. તેની પ્રશંસા કર્યા ૫છી તેનામાં જો કોઈ નાનો મોટો દોષ દુર્ગુણ હોય તો તે છોડવાની સલાહ ૫ણ આપી શકાય. તે કઈ રીતે છૂટે તથા પ્રતિભાવન કઈ રીતે બની શકાય તેની સમજ આપી શકાય. જો તમે કોઈના કરમાયેલા હૃદયને સીંચવાનું, તેના આત્માને અમૃત પિવડાવવાનું ધર્મ કાર્ય કરતા હો તો તમે વરસતા વાદળની જેમ શ્રેયના ભાગીદાર છો. (માનવ જીવન એક અમૂલ્ય ભેટ, પેજ-ર૩,ર૬)