સો-સવાસો વિદ્યાર્થીઓ હતા, મોટા ભાગે આઇટી અને લો ફેકલ્ટીના નવાગંતુકો હતા. ચહેરાઓ પર છલકતી શાંતિ જિજ્ઞાસાની હતી કે ચિંતા હતી કે નવા-કેમ્પસનો રોમાંચ હતો તે તો હું નક્કી ના કરી શક્યો. ગામ ગુજરાતી અને વાતાવરણ અંગ્રેજી હતું એનો પણ પાતળો અજંપો હોઈ શકે, હું એનું પૃથક્કરણ ના કરી શક્યો. આ આખા સપ્તાહને સરસ નામ આપ્યું; ફેસ્ટિવલ ઓફ લર્નિંગ. ભણવાનો ઉત્સવ. બે પ્રશ્નો ઊભા થાય છે. આપણું લક્ષ્ય શું છે? આ યુવાનોની જિંદગી ક્યાં લઈ જવી છે, લઈ જનાર અને યુવાન પોતે આ બાબતે કશી ચિંતા કરે છે, કશું સહચિંતન થાય છે ખરું? બીજી બાબત છે તે પ્રક્રિયા અને એના ઊંડાણની છે. શબ્દો તો બધા છૂટથી વપરાય છે, શિક્ષણ, ઉચ્ચ શિક્ષણ, ભણતર અને કેળવણી. આપણે ‘ટીચિંગ’ની જગ્યાએ ‘લર્નિંગ’ની પ્રતિષ્ઠા કરી છે ખરી? મેં મારો અમેરિકાનો અનુભવ કહ્યો. શું ભણવાનું છે અને એનું ધ્યેય શું છે એની કેટલી બધી વિશદ ચર્ચા કરી હતી, અમે. અને ‘મિડ-ટર્મ’ રિવ્યુમાં અમે એક-બે વિષયોનાં અંગ-ઉપાંગો બદલાવ્યાં હતાં. ખાસ કરીને ‘ઓર્ગેનાઇઝેશનલ બિહેવિયર’ના વિષયમાં અમેરિકાનાં એક બે શિખરસ્થ નામોની અમે ભલામણ કરીને અમે માગણી કરી હતી કે એમાંથી એકાદ તજ્જ્ઞને બોલાવો, અને યુએસડીએ ગ્રેજ્યુએટ સ્કૂલ, વોશિંગ્ટનના વર્ગવાહકોએ સ્વીકારેલું.