જો કે મે જેમ આ ઘટનાથી એક બોધપાઠ લીધો, તેમ અમારા વર્ગ શિક્ષિકાએ પણ લીધો અને નક્કી કર્યું કે હવેથી છેલ્લા તાસમાં ગીતો ગવડાવવા નહિ, નહિતર આપણા ભારતદેશને હિમેશ રેશમિયા આટલો મોડો મળ્યો ન હોત! પછી અમને છેલ્લા તાસમાં અમારુ ગૃહકાર્ય કરવાનું કહેવામાં આવતું. ગૃહકાર્યમાં ઘડિયા અને અંગ્રેજીમાં શીખેલા નવા શબ્દો તો પાંચ વાર કે દસ વાર લખવાના હોય જ. આ ઉપરાંત નિયમિત વિષયોનું કામ પણ ખરૂ. પાછી અમને એવી લાલચ આપવામાં આવતી કે જે વહેલું ગૃહકાર્ય પૂરૂ કરશે તેને ઘરે તે કરવું નહિ પડે અને માટે તેમને રમવાનો સમય વધારે મળશે. અમારા માટે આટલી લાલચ બહુ થઈ પડતી. અમે જાણે એક-બીજાની સ્પર્ધા કરતા હોઈએ તેમ ખૂબ ઝડપથી લખવા માંડતા અને વાતો કે ધમાલ કરતા નહિ. આનાથી મને એક ફાયદો એ થયો કે મારી લેખનની ઝડપ અને અક્ષર બંને સુધર્યા અને ગૃહકાર્ય પૂરૂ કરવાનું વ્યસન થઈ પડ્યું. ઘણીવાર એવું બનતું કે ગૃહકાર્ય થોડુંક જ બાકી હોય અને અમે છૂટી જતા. અમારી શાળા છૂટે ત્યારે જાણે કે નિર્ણય નગરના મુખ્ય રસ્તા પર ચાલવાની જગ્યા રહેતી નહિ. મસ્તી કરતા-કરતા અમે ઘરે જવા નીકળતા ત્યારે મારા મનમાં એજ ચટપટી રહેતી કે ક્યારે ઘરે જઉં, ક્યારે મારૂ ગૃહકાર્ય પૂરૂ કરુ અને ક્યારે રમવા જઉં. ઘરે પહોચતા જ ઘરનો ઝાંપો ખોલીને હું મારા બૂટ કે ગણવેશ ઉતાર્યા વિના ઘરના ઉંબરામાં દફતર ખોલીને બેસી જતો અને ત્યાં જ બાકી રહેલું ગૃહકાર્ય પૂરૂ કરી નાખતો. પછી બધું ફટાફટ દફતરમાં ભરી, તેને પલંગમાં નાખી અને રમવા દોડી જતો.