મંદિરનો ત્રીજા સ્તરનો સાંસ્કૃતિક પ્રભાવ ત્યારે પડે છે જ્યારે ઘરમાં ખાસ કરીને પિતા નિયમિત પૂજા કરે ત્યારે. એક રીતે એ કુટુંબના પૂજારી બને છે, મંદિરના પૂજારીનું અનુકરણ કરી, સાદી, સાર્વજનિક ન હોય તેવી , ઘરમાં થતી આત્મર્થ પૂજા કરે છે. આવી આખી પૂજા રોજ થવાથી ઘરના ધાર્મિક વાતાવરણને મજબુત બનાવે છે. પૂજાવિધીનું માળખું એ ઉદાર ભાવના, આતિથ્યસત્કાર જેને માટે હિન્દુ સંસ્કૃતિ ખૂબ પ્રખ્યાત છે તેમાંથી ઉદભવે છે. અતિથી ને ભગવાન સમાન સમજી તેમને આવકારીને રાખવામાં આવે છે. અને આમાં ઈશ્વર નો અપવાદ નથી હોતો. આ રોજિંદી સવારની પૂજા દરમીયાન કુટુંબીજનો આ ભગવાનના ઓરડામાં તેમના રાજવંશી મહેમાન, ઈશ્વરનું સન્માન કરવા ભેગા થાય છે. તેમને પ્રેમથી આવકારે છે, બેસવાનું આસાન આપે, તરસ છિપાવવા પાણી આપે, સ્નાન કરાવી સુંદર કપડા પહેરાવે, સુંદર ધુપ કરી, તેમને અગ્ની, ફુલો, મંત્રજાપ અને પ્રસાદ ધરાવે છે. આ એક અંગત વ્યક્તિગત આપ-લે છે. પૂજા દરમીયાન ઈશ્વરને પ્રેમથી સંસ્કૃત મન્ત્રો ગાય, જે આ બધી ક્રિયાને વર્ણવે છે અને ઈશ્વરના આશિર્વાદ માટે આજીજી કરે છે. છેવટે, પૂજારી ઈશ્વરની હાજરી માટે તેમનો આભાર માને છે, તેમને વિદાય આપે છે અને નમ્રતાથી પોતાનાથી અજાણ્યાપણે કોઈ ભુલ થઈ હોય તેના માટે માફી માગે છે.