આ સાહિત્યકારનું ઉત્તમ ઉદાહરણ તુલસીદાસ છે. સીતા અને હશે રામના પ્રથમ મિલનનું એમણે વર્ણન કર્યું. એ ફુલવારી પ્રકરણ કહેવાય છે. એ બંનેનું પ્રથમ મિલન છે. પ્રથમ દર્શન છે છતાં તે વાંચીને જરીકે વિકાર પેદા નથી થતો. નિર્વિકારતા આવે છે. તે આખું યે ચિત્રણ નિર્વિકારી અને પાવનકારી છે. આ તુલસીદાસની ખૂબી છે. આદર્શ સાહિત્યકાર નિર્વિકાર સાહિત્ય રચી શકે છે. સાહિત્યકારે થર્મોમીટર પણ થવાનું છે અને વૈદ્ય પણ થવાનું છે. થર્મોમીટર બંધાનો તાવ માપે છે. તે બીજાનો તાવ યથાર્થ રીતે માપી શકે છે. પોતે તાવ ગ્રસ્ત નથી થતો. તેને પોતાને તાવ નથી આવતો એટલે જ તો તે બીજાનો તાવ માપી શકે છે. તેવી જ રીતે વૈદ્ય દર્દી પ્રત્યે હમદર્દી દાખવે છે. તાવ કયો છે તે ઓળખે છે. તેના નિવારણ માટે દવા આપે છે. તેવી રીતે સાહિત્યકારે નિવારણ બતાવીને તટસ્થ રહેવાનું છે. ટોલ્સટોય તો એક મહાન સાહિત્યકાર હતો પરંતુ તેણે પોતાની જ ટીકા કરતાં કહેલું કે હું જે મોટી મોટી નવલકથાઓ લખું છું તે સાહિત્ય નથી પરંતુ મેં જે નાની નાની વાર્તાઓ લખી છે તેમાં ખરી કળા પ્રગટ થઈ છે. આનું કારણ એ છે કે તે વાર્તાઓ સહજ ભાવે લખાઈ છે. તેને નાના બાળકો પણ સમજી શકે છે અને મોટાં પણ સમજી શકે છે. શિક્ષિત પણ સમજી શકે છે અને અશિક્ષિત પણ. તે સર્વજન સુલભ છે. જે સર્વજન માટે સુલભ હશે અને સર્વેને સ્પર્શ કરી શકશે એ જ ખરું સાહિત્ય છે.