શોભા ઊભી થઇ બારી પાસે આવી. હવાની અજાણી લહેરખીએ એના વાળનો સ્પર્શ કર્યો. પેલુ ખાલી મકાન આંખ સામે હતું. જાણે પોતાને બોલાવી રહ્યું હોય એવું લાગ્યું. શોભાને રોમાંચ જાગ્યો. પહેલીવાર જૂદો જ વિચાર આવ્યો. એ મકાન ભલે પોતાની નજીક ન આવી શકે. પોતે તો એ બાજૂ જઇ શકે ને ? શા માટે એને ફક્ત દૂરથી જ જોઇને વ્હેરાયા કરવું. એની નજીક જઇને એને પ્રેમ ન કરી શકાય ? કદાચ એ આપણા ઇશારાની રાહ જોતું હોય. શોભાના ચહેરા પર તાજી ફૂટેલી કૂંપણ જેવી રતાશ ફૂટી આવી. એ ક્યાંય સુધી ખાલી મકાનને નજરથી પસવારતી રહી. બહાર આવીને એ બાજૂ જતી હતી ત્યાં જ પરિચિત હોર્નનો અવાજ આવતાં એની નજર શેરીના વળાંક બાજુ લંબાઇ.