કૂવામાં વરેડાથી બાંધીને ઘડો કે ઘૂણિયો પાહવામાં આવે ત્યારે અમે ટેણિયાં એક બાજુ વાંકા વળીને કૂવામાં તાકી રહીએ અને એમાં પાણી ભરાતાં જે અવાજ થાય એને સાંભળી રહીએ ત્યારે અમારા ઇતિહાસમાં આવતો શ્રવણ અમને યાદ આવે. હમણાં કૂવાના કોઈક ખૂણેથી તીર આવશે અને વરેડાનો તથા ઘડાનો સબંધ જુદો કરી દેશે એવુ જોવા જઈએ ત્યારે અમારે વડીલોનો ઠપકો ખાવો પડે: ‘અલ્યા માંય પડશો તો મરી જાહો, લુંડ્યાંના ચ્યમ ખહતાં નથ ?” કોઈ અમારી પાછળ પડે તો અમે નાસી જઈએ.