ત્યાં પણ પોલીસ આવી પહોંચી. પોલીસ વચ્ચે ઉભી રહી એતલે અમને લાગ્યું કે એ સુલેહ કરાવશે. અમે માન્યું કે પોલીસ સૌને સહાયરૂપ બને છે એટલે અમને બચાવશે અને દંગલ નહીં થવા દે, પણ પોલીસોએ અમને ઘરની અંદર ચાલ્યા જવાનું કહ્યું. એમણે ટોળાને અને અમને નિયંત્રણમાં રાખ્યાં તો ખરાં પણ અમારા સરદારો ઘરમાં ભરાઈ જવા તૈયાર નહોતા કારણકે એમને દહેશત હતી કે હત્યારાઓ ઘરમાં જ અમને મારી નાખશે ને પછી ભાગી જશે. આમ અમારા સરદારો બહાર જ ઉભા રહ્યાં. પોલીસો અમને કહેતા રહ્યાં, “તમે અમારુ માનતા કેમ નથી? બધાં ઘરમાં ચાલ્યાં જાઓ નહીંતો અમે તમને બંદૂકે દેશું.” એટલે પછી મારા પતિને થયું કે આખરે આપણા ભાઈઓ જ છે, હિંદુ અને શિખ; આપણે પણ હિંદુ છીએ, તફાવત એટલો જ છે કે એ લાંબા વાળ ન રાખતા શિખો છે અને આપણે સરદાર છીએ. એમણે ભલે એવા ભેદભાવ રાખ્યા. આમ વિચારીને મારા પતિએ કહ્યું- “ચાલો ઘરમાં જતાં રહીએ. પોલીસ કહે છે તેમ કરીએ, એમનું નહીં માનીએ તો કદાચ પોલીસ જ આપણી ઉપર હુમલો કરશે.” અમે ઘરમાં ગયાં કે તરત પોલીસે એમને બોલાવ્યાં, પેટ્રોલ અને સળગતાં ટાયર અમારા ઘરોમાં ફેંકાયા. અમારી કેટકેટલી બહેનોની ઈજ્જત લુંટાઈ, લોકોને માર મારવામાં આવ્યો અને ઘણાંને જીવતાં જલાવી દેવામાં આવ્યાં.