શિક્ષકો માટે અન્ય પ્રકારની વ્યાવસાયિક પ્રવૃત્તિઓનો પણ વિકાસ થયો છે. તમામ શિક્ષકો એવા મંડળના સભ્યો હોય છે જે સમયાંતરે શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિઓનું આયોજન કરતા હોય અને વ્યાવસાયિક વિકાસ માટેના મુદ્દાઓની ચર્ચા કરવા મીલન-મુલાકાતો ગોઠવતા હોય. પાઠયપુસ્તકોના નિર્માણમાં અને તાલીમ માર્ગદર્શિકાઓની રચનામાં કેટલાંક વર્ષોથી શિક્ષકોની ભાગીદારી વધી છે. શિક્ષકને ખુદ બ્લોક એન્ડ રિસોર્સ સેન્ટરમાં કામ કરવાની તક છે તેમ જ તે તાલીમ કોર્ષમાં રિસોર્સ પર્સન તરીકે પણ કામ કરી શકે છે. તેઓ શિક્ષણની નીતિ નિર્ધારણ કરતી સમિતિઓના સભ્યો પણ છે. કેટલીક બિનસરકારી સંસ્થાઓએ પણ દેશમાં શિક્ષકના વ્યાવસાયિક વિકાસ માટેની તાલીમની રચના અને તેનો અમલ કરવા કાર્ય કર્યું છે અને વર્ગખંડની પ્રેક્ટિસને અસર કરતી બાબતોમાં સહકાર આપ્યો છે. આ રીતે શિક્ષકના વ્યાવસાયિક વિકાસ માટે અનેક રસ્તાઓ અને તકો રહેલી છે. આ કાર્યક્રમો વિદ્યાર્થીઓની શીખવાની પ્રક્રિયાના અને તેઓને ઉપયોગી શૈક્ષણિક અનુભવો પૂરા પાડવાનાદ્રિષ્ટિબિંદુથી શિક્ષકને પોતાની વર્ગખંડની પ્રેક્ટિસ બદલાવવામાં અને નવી શૈલી વિકસાવવા વતા-ઓછા અંશે સફળ રહ્યા જેદ્યારે મોટી અપેક્ષાઓના માપદંડથી સફળતાની નાની નાની બાબતો માપવામાં આવે ત્યારે તેઓ ‘નિષ્ફળ’ હોય તેવું લાગે છે. તાલીમની અસરકારકતા, શાળાને અધ્યાપન-અધ્યયનની બાબતમાં સહાય કે સફળતા અને નિષ્ફળતા કયાં આધારે માપવી તે બાબતમાં બહુ ઓછું સંશોધન થયું છે. તાલીમ કાર્યક્રમ અને સહાયક પ્રવૃત્તિઓની અસરકારકતાના પુરાવખાસ કરીને સરકારી પ્રણાલીમાંહજુ પણ બિનભરોસાપાત્ર અને વ્યક્તિઆધારિત છે અને ઊલટાનું એના પર આધારિત રહે છે કે કોણ પ્રશ્નો પૂછે છે અને કોણ અવલોકન કરનારૂ છે. શિક્ષકની વ્યાવસાયિક જરૂરિયાતો પ્રત્યેનો સમગ્ર અભિગમ હજુ નિર્ધારિત કરવાનો છે. આયોજિત કરવાનો છે અને તેનો અમલ પણ કરવાનો બાકી છે અને તેના પર દેખરેખની કાયમી વ્યવસ્થા પણ કાયમ કરવાની બાકી એહીં એ વાતનો ખ્યાલ રાખવાનો છે કે શિક્ષક એક વ્યવસાયી છે અને તેના કાર્યમાં બિનજરૂરી દરમ્યાનગીરી ન કરવી જોઈએ.