ક્યારેક શહેરની વચ્ચેના ‘કાસ્ટ અવે’, ક્યારેક ‘127 અવર્સ’ તો ક્યારેક જીતેન્દ્ર-જયાપ્રદાની ‘સપનોં કા મંદિર’ ફિલ્મની (ક્યારેક ‘લાયન’, ‘એસ્કેપ ફ્રોમ અલ્કતરાઝ’, ‘અ મેન એસ્કેપ્ડ’ની પણ) યાદ અપાવી દેતી ‘ટ્રૅપ્ડ’માં સિનેમેટિક મૅટાફર અને બ્લૅક હ્યુમર પણ ઠાંસીને ભર્યાં છે. ખુદ વિક્રમાદિત્ય મોટવાણેના જણાવ્યા પ્રમાણે ‘ટ્રૅપ્ડ’માં મુંબઈમાં એક માણસનું હાઇરાઇઝ બિલ્ડિંગમાં એક ફ્લૅટમાં સપડાઈ જવું એ આપણી અર્બન લાઇફની ક્રૂર વાસ્તવિકતાનો મૅટાફર છે. રાવ ‘સ્વર્ગ’ નામની બિલ્ડિંગમાં ફસાય છે. મારે પણ એક સ્વર્ગ જેવું ઘર હોય એવી લાલસામાં આપણે આપણી જાતને જ એક ઘરના કોશેટામાં-કેદખાનામાં પૂરી દઇએ છીએ. એક્સ્ટ્રીમ સલામતીની એ ભાવના-ઘર એ જાતે સ્વીકારેલું પાંજરું છે. ચારેકોર લોખંડી જાળીઓ તો દેખીતાં પાંજરાં જ છે. એમાંથી આવતાં કબૂતરાં આપણાં કરતાં વધુ મુક્ત છે. (પોતાના જ પરપોટામાં કેદ થવાની વાત ‘રૉક ઑન-2’માં અને કોરિયન ફિલ્મ ‘અ ટ્રેઇન ટુ બુસાન’માં પણ હતી.)