“હૂઝ્યો’તો નં! પણ માર એ કૂવો પેલો તમનં બતાવવો’તો; તમારી હગ્ગી બોને ગળાફાંહો ખાધો તારેય તમારી આંછ્યો નોતી ઉઘડી..” વિફરેલી નાગણની જેમ ફૂંફાળો મારી માલીએ બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું “બોને માયગું’તું જ શું? ઓગળ ભણવા થોડા રૂપ્યા જ ની..? પન તમન ચ્યોં કઈ કામ આવડે જ સી, આખો દી થેલીઓ જ ઢીંચે રાખે, બાયડી વેંતરા કરી રૂપ્યા આલે એની થેલીઓ પોસાયસે પણ ઓસી મે’નતે રૂપ્યા કો’ક આલે એટલી વાતમાં કૂવો વસ્સે લાવે, ફટ્ટ’સે તારી મર્દાનગી પર.. આ કરતા તારથી છુટ્ટા’થી જવું હારું…” છેલ્લું વાક્ય બોલતાં માલીએ આંખમાંથી વહી જતા આંસુ માંડ રોકી ચાદર ખેંચી સુવાનું નાટક કર્યું..