જેથી મનમા નિરંતર  સતત  તનાવ  રહેજ  જ છે, એટલે જ કોઇપણ સાધના, પુરુષાર્થ  અને કર્મ એટલે તનાવગ્રસ્ત જીવન ,માણસ જ્યારે  પુર્ણ રુપે નિષ્કામતામા, શુન્યતામા , પ્રજ્ઞામા , સ્વભાવમા, નિર્વિચારમા, આત્મામા સ્થિર થવુ,અમનની અવસ્થા  એનુ નામ જ જ્ઞાન,જ્યારે જ્ઞાન તો માણસને  મળેલુ જ છે,એટલે જ્ઞાન માટે પુરુષાર્થ  કે સાધના  કરવાની કોઇ જ  જરુર જ નથી,  માત્ર જે  જ્ઞાનની વિસ્મૃતિ થઇ ગયેલ છે, તેની સ્મૃતિ  જ કરવાની છે,તે માટે સ્વભાવમા  સ્થિર જ થવાનુ છે, એટલે કે વર્તમાનમા જ  સ્થિર થવાનુ છે, એટ્‌લે જ જ્ઞાન,માણસ જ્ઞાન વાન જ છે,માટે જ્ઞાન મેળવવા માટેની કોઇ  સાધના હોય શકે જ નહી, તે સાંખ્યનો પાયાનો સિધ્ધાંત છે, વર્તમાનમા જાગૃતતા પુર્વક પરમ ચેતનામા અને સ્વભાવમા  સ્થિર થાવ એટ્‌લે જ્ઞાન ઉજાગર જ  છે,આજે જે જ્ઞાન માટે  સાધનાઓ કરવાની  જે દોડ છે, તે સાવજ  નકામી છે,બેહુદી છે,  જ્ઞાન માટે માત્ર ને માત્ર વર્તમાનમા સ્થિર જ થવાનુ છે, ને વર્તમાનમા પરમ ચેતના સાથે સ્થિર થાવ, એટલે જ્ઞાનમા સ્થિરતા છે,વર્તમાનમાં સ્થિર એટલે જ વિચારહિનતા, અમનની સ્થિતી ,નિર્વિચારતાની, શુન્યની સ્થિતી, ત્રિગુણાતીત અને પ્રજ્ઞા  આ સ્થિતીમા જ  પરમ આનંદ અને પરમ શાંતિ ઘટિત થાય છે, ઉપલબ્ધ થાય છે.