મમ્મી તો ઘરમાં દાખલ થતાં જ ઉંબરમાં ફસડાઈ પડી. મામા તૈયાર જ ઊભા હતા. દોડીને એમણે મમ્મીને બેઠી કરી. બન્ને ભાઇબહેન એકબીજાને ખભે મોં છુપાવીને ખૂબ ખૂબ રડ્યાં.પપ્પા મક્કમતાપૂર્વક પગલાં ભરતા અંદર ખુરસીમાં બેસી ગયા હતા. હું ખૂણામાં ઊભી હતી. મને એમણે પાસે બોલાવી પૂછ્યું : “તું મરણ વખતે હાજર નહોતી ?” હું જાણતી હતી કે પપ્પા “એમના મરણ” શબ્દ નહીં જ બોલે. કંઈ નહીં. મેં કહ્યું : “ના, બે કલાક મોડી પહોંચી.” એમની આંખોમાં કશોક ન સમજાય તેવો પણ અણગમો ઊપજે તેવો ચમકાર થયો. એ બોલ્યા : “ત્યારે તો તું જીવતા જોઈ જ ન શકી ખરું ?”