૧૯૭૦ પછી વિશ્વકક્ષાની હરીફાઇઓમાં એસ્ટ્રો ટર્ફનો વપરાશ ફરજીયાત થયો, ભારત અને પાકિસ્તાનના ખેલાડીઓ પરંપરાગત કુદરતી ઘાંસના મેદાનમાં રમવા ટેવાયેલા હતા. હજુ આજે પણ, અતિશય મોંઘા હોવાને કારણે એસ્ટ્રો ટર્ફ (કુત્રિમ ઘાસની બીછાત) વાળા મેદાનો આ ઉપખંડમાં દરેક જગ્યાએ પરવડતા નથી તેથી ઉપલબ્ધ નથી. એક બાબત એ પણ છે કે તકનિકી રીતે આ બંન્ને મેદાન પર રમવાના કૌશલ્યમાં પણ ઘણો ફરક પડે છે, આમ આપણા ખેલાડીઓ, પુરતી સગવડને અભાવે વૈશ્વિક સ્પર્ધાઓમાં જરૂરી કૌશલ્ય બતાવી શકતા નથી. અને ૧૯૭૦ પછીનાં સમયમાં આપણું હોકી પર આંતરરાષ્ટ્રિય પ્રભુત્વ સમાપ્ત થવાનું આ પણ એક મોટું અને મુખ્ય કારણ છે. (વિકિ પર પણ આ વાત સ્પષ્ટ કરાઇ છે: “The switch to synthetic surfaces ended Indian and Pakistani domination because artificial turf was too expensive..”- wiki)