હવે મને ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે મને ક્યાંય ગુજરાતી વિષયના અધ્યાપકની નોકરી મળશે નહીં. એટલે એક રાતે મેં વિચાર્યું. એમ. એસ. યુનિવર્સિટીના ભાષાવિજ્ઞાન વિભાગમાં અધ્યાપકની બે જગ્યાઓ ખાલી છે. જો હું ભાષાવિજ્ઞાન સાથે એમ.એ. કરું અને જો એ બે જગ્યાઓ ભરાય નહીં તો મને ત્યાં નોકરી મળી શકે. એ દરમિયાન મને ભાષાવિજ્ઞાનમાં પણ વિશેષ રસ પડવા માંડ્યો હતો. હું સાહિત્ય ઓછું અને ભાષાવિજ્ઞાન વધારે વાંચતો હતો. એટલે એક દિવસે હું ભાષાવિજ્ઞાન સાથે એમ.એ. કરવા માટે ફૉર્મ ભરીને એના પર હસ્તાક્ષર કરાવવા માટે ભાષાવિજ્ઞાનના વડા ભારતી મોદી પાસે ગયો. એ મને જાણતાં તો હતાં જ. પણ એમની છાપ એવી હતી કે હું સાહિત્યનો જીવ છું. ભાષાવિજ્ઞાન મારા માટે એટલું મહત્ત્વનું નથી. આ બાજુ સાહિત્યકારો અને મારા સાહિત્યના ગુરુઓ એવું માનતા હતા કે હું ભાષાવિજ્ઞાનનો જીવ છું. સાહિત્ય મારા માટે ગૌણ છે. હું બરાબરનો ફસાઈ ગયો હતો. કોણ જાણે કેમ ભારતીબેને મને પ્રવેશપત્ર પર હસ્તાક્ષર તો કરી આપ્યા પણ એ પહેલાં એમણે મને ભાત ભાતની બાબતમાં ખખડાવેલો. એમને ગુજરાતી પ્રજાના stereotypes ની ખબર હતી. સૌ પહેલાં તો મને મારા અંગ્રેજી ભાષાના જ્ઞાન માટે ખખડાવેલો. ત્યાર પછી મને દરેક બાબતમાં અનૌપચારિક રહેવા બદલ ખખડાવેલો. પણ, હું સુરેશ જોષીનો વિદ્યાર્થી હતો એને કારણે એમને મારા માટે જરાક માન હતું ખરું. ભાષાવિજ્ઞાન વિભાગમાં પ્રવેશ લીધા પછી હું સુરેશ જોષીને મળવા ગયેલો. મેં કહેલું: હું ભાષાવિજ્ઞાનમાં એમ.એ. કરવા માગું છું. મેં પ્રવેશ લઈ લીધો છે. કોઈ માણસ પોતાના સંતાનને દરિયામાં ડૂબતો જુએ ત્યારે એના ચહેરા પર હોય એવી લાચારી સાથે એ મારી સામે જોઈ રહેલા. મેં કહેલું: હું તમને વચન આપું છું હું સાહિત્યનું કામ પણ કરીશ. એ વચનનું હું હજી પણ પાલન કરી રહ્યો છું.