હર્ષ પંડિતે આ મહાકાવ્ય માટેની માન્યતા મેળવવા સરસ્વતીદેવીના મંદિરમાં પુસ્તકને મૂકીને બહાર આસન જમાવ્યુ, પોતાના પુસ્તક વિષે પૂર્ણ વિશ્ર્વાસ હતો. પરંતુ બીજા દિવસે પુસ્તકને બહાર ફેંકાયેલુ જોયુ. આ દશ્ય જોઇ હર્શ પંડિત ઉભા થયા અને સ્વસ્થ મન રાખીને પુસ્તકને હાથમાં લઈ મા સરસ્વતીને ઠપકારૂપે પ્રાર્થના કરી કે મા સરસ્વતી તમે વિધાની દેવી તરીકે યોગ્ય લાગતા નથી, આપની બુધ્ધિ કુઠિ થઈ ગઈ છે. મહાપંડિત હર્ષને પોતાની બુધ્ધિ ઉપર કેટલો બધો વિશ્ર્વાસ જબરો આત્મવિશ્ર્વાસ, આટલો બુધ્ધિનો પ્રકર્ષ કે સાક્ષાત મા સરસ્વતીને પણ સંભાળાવી દીધુ કે તમારી બુધ્ધિ હવે ઘરડી થઈ ગઈ છે. આવો પંડિત હજુ સુધી થયો નથી આખા વિશ્ર્વમાં આ એક અદ્રિતિય ચરિત્ર છે. નિષ્કામ અને નિર્ભય માણસ જ સાક્ષાત દેવી શ્રી સરસ્વતી માતાને બે શબ્દો કહી શકે. તેજસ્વી બુધ્ધિપૂર્વકની ગૌરવપૂર્ણ વાણીથી ગ્રંથમાંથની ઉણપને સ્વીકારવાની ના પાડનાર મહાપંડિત ઉપર મા સરસ્વતી પ્રસન્ન થયાં. અને કહ્યું કે તારૂ આ કાવ્યસુંદર છે. બુધ્ધિપ્રતિભાનો વિલાસ છે. ત્યારે મહાપંડિત કહે તો પછી આપે આ ગ્રથને મંદિર બહાર કેમ ફેક્યો, ત્યારે મા સરસ્વતીએ કહ્યું કે અગિયારમાં સર્ગમાં ૬૬ મા શ્ર્લોકમાં વિષ્ણુપત્નિ શબ્દ વાપરીને મારા કૌમાર્યનું અપમાન કર્યું છે. હું સ્વતંત્ર છું અને એ વાત અનાદિકાળથી વેદોએ પણ માન્ય રાખી છે. બુધ્ધિ,વિચાર, જ્ઞાન, સ્વતંત્ર રહેવાંજ જોઇએ આ ઋષિઓના આ મૂળભૂત સિધાન્તને ફોક ઠરાવ્યો તેથી મેં આ કાવ્ય ગ્રંથને મંદિર બહાર ફેક્યુ છે.