એ સાંજે , કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી અમે મોડી રાત સુધી હોટેલ હવેલીમાં વિનોદભાઇનું આતિથ્ય માણ્યું. મને નવાઇ લાગી કે આજુબાજુ ઘેરો વળીને બેઠેલા મહાનુભાવો એમની સાથે વાતો કરવા આતુર હતા ત્યારે પંકજભાઇએ મારી સાથે મારી નવલકથા “કુંતી” વિષે જ વાતો કર્યા કરી કે જે એ છેલ્લા અઠવાડીયાથી વાંચી રહ્યા હતા અને આવતી વખતે પ્લેનમાં જ પૂરી કરી હતી. જો કે હું એ દરમ્યાન સતત નિર્મળ વિષે જાણવા મથતો હતો.પણ ખૂલીને પૂછી ના શક્યો. “ બસ ,મઝામાં છે અને હોટેલોમાં સરસ શો કરે છે,આલ્બમો પણ બહાર પડે છે” તેટલી વાત જાણી સંતોષ થયો પણ મનને માણ ના વળ્યું. વધુ શું જાણવું હતું તે તો હું પણ જાણતો નહોતો.કોઇ ચોક્કસ રમકડાના વેન વગર વેને ચડેલા બાળક જેવું મારું મન થઇ ગયું હતું, જેને ઉંઘાડી દેવા સિવાય શાંત કરવાનો કોઇ ઇલાજ નહોતો અને ઉંઘાડવું મારા વશમાં નહોતું.