બાળકોને કોઈના ઘરે કે સોશિયલ પ્રસંગે લઈ જવા હોય તો પહેલો પ્રશ્ન તેવો પૂછશે, ‘તેમના ઘરે મારી ઉંમરનું કોઈ છે? હું ત્યાં શું કરીશ?’ વગેરે બહાનાં હેઠળ સાથે આવવાનું પસંદ કરતા નથી અને સાથે આવે તો પણ એકબાજુ ચુપચાપ બેસી રહે અથવા ત્યાં બેઠા-બેઠા તેમનો સંપર્ક ફોન દ્વારા બીજાઓ સાથે જ રહેતો હોય છે. આમ તેમનો સમાજ અને સબંધો સીમિત બની રહે છે. બાળકોને પોતાના ફ્રેન્ડ્સની કંપની વધારે ગમે એ સ્વાભાવિક છે. પરદેશમાં બાળકોના મિત્રો પણ અમેરિકન કે મેક્સિકન હોવાના. સ્કૂલમાં આખો દિવસ તેમની સાથે જ રહેતાં હોવાથી મેક્સિકન, ઇટાલિયન, કોન્ટિનેન્ટલ ફૂડ વધારે પસંદ કરે છે. પરિણામે ઇન્ડિયન ફૂડ, તેમાંય ગુજરાતી ફૂડ ખાસ પસંદ નથી કરતાં, જેના પરિણામે મોટા થઈને બનાવતાં પણ શીખતાં નથી. આજના કલ્ચરની સમસ્યા છે કે તેઓને થોડું ઘણું ઇન્ડિયન ફૂડ ભાવે છે, પણ બનાવતા નથી આવડતું. તેમાંય જો દીકરો કે દીકરી નજીક રહેતાં હોય તો અમેરિકામાં ઇન્ડિયન મમ્મીઓના ભાગ્યમાં છેવટ સુધી રસોડાની નિરાંત નથી આવતી. આ દશામાંથી બહાર આવવા ફ્યૂઝનનો જમાનો અપનાવવો જોઈએ. નાનપણથી કાયમ આપણુ દેશી ફૂડ આપવાનો આગ્રહ ત્યજી દઈ સાથે તેમને અમેરિકન ઇન્ડિયન મિક્સ વાનગીઓ ખાતા શીખવાડવી જોઈએ, તો એ ખાતા સાથે બનાવતા પણ ઝડપથી શીખી જશે.