ઋષિના ભવિષ્ય માટે કોઈ જો મોટામાં મોટી કલ્પના હોય તો એ કે પોતાના જીવનની પ્રત્યેક ક્ષણનો એ ભરપૂર આનંદ લૂંટી શકે અને ક્ષણસ્વ બનીને આ પળમાં જીવી શકે. મારે એને ખાસ જણાવવું છે કે આપણે બીજાને નાના અને નીચા દેખાડીને ઊંચે નથી ઊઠવું, પણ પોતાનો સંપૂર્ણ વિકાસ સાધીને જીવનમાં પ્રગતિ કરવી છે. અમેરિકામાં બાળકોને નાનપણથી જ વિજેતા બનવાની તાલીમ અપાય છે. યેનકેનપ્રકારેણ જીતવાનું જ છે, આગળ વધવાનું છે, અને આખી દુનિયાને જીતવાની છે. પણ તેમના અશાંત મનને કોણ જીતશે ? એથી એમને ચિંતા નથી. એ બધી જવાબદારી એમણે દીપક ચોપરા જેવાઓને સોંપી દીધી છે. જ્યારે જાપાન જેવા ટચૂકડા દેશમાં તેર કરોડની વસતિ, અમેરિકાના કેલિફોર્નિયા રાજ્ય જેટલા નાના પ્રદેશમાં સુલેહ, સંપ, શાંતિ અને સંવાદિતાથી રહે છે. મ્યુઝિકલ ચેરની ગેમમાં પાંચ વર્ષની બાળકી પોતાની ખુરશી પર બેસવાને બદલે પોતાના મિત્રને બેસવા કહે છે. એને જ્યારે કહેવામાં આવ્યું કે તું હારી ગઈ ત્યારે એ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ અને કહે શું જીવનમાં જીતવા માટે તોછડું થવું જરૂરી છે ? મારે ઋષિને કહેવું છે આપણે જીવનમાં હરીફાઈની ભાવના જરૂર રાખીએ, પણ એ હરીફાઈનું પરિણામ જ આપણું સર્વસ્વ નથી. જેટલું લક્ષ્ય જરૂરી છે એના કરતાં અનેકગણો મહત્વનો છે ત્યાં સુધી પહોંચવાનો માર્ગ. કદાચ આજના ભૌતિકયુગમાં લક્ષ્ય સુધી પહોંચવાનું ખૂબ જ જરૂરી થઈ ગયું છે. મારે એને હરીફાઈમાં પ્રથમ કેમ આવવું તેની શિક્ષા નથી આપવી, પણ અંત સુધી પ્રત્યેક અનુભવનો આનંદ ઉત્તમ રીતે કેમ લૂંટવો તેની તાલીમ આપવાની ઈચ્છા છે. મારા વિચારો કદાચ આજના જમાનાને અનુરૂપ ન હોય, પણ એને જીવનમાં ઉતારવા કે ન ઉતારવા એ ઋષિના નિર્ણય ઉપર છે.