‘શાતાદેવી ! આજ સુધી હું આ જ કરતો રહ્યો છું. જિંદગીના દોરડા પર બેલેન્સ જાળવીને એકલા ચાલવાની રમત અને એમ કરતાં પડું તો સીટીઓ મારીને હુરિયો બોલાવવાવાળી સગાં-સંબંધીઓની, તાળીમિત્રોની, સ્નેહીઓ(!)ની એક આખી જમાત મારી આસપાસ ટોળે વળીને ઊભેલી છે – વર્ષોથી. એમ આ ખેલૈયો પણ જો આ દોરડા પરથી પડ્યો તો સીટીઓ મારીને એનો હુરિયો બોલાવનારાઓની સંખ્યા આ ટોળામાં જેટલી હશેને, તેટલી જો એ સામા છેડે પહોંચી જાય તો એને તાળીઓથી બિરદાવનારાઓની નહીં હોય !’