પણ એક પ્રાગટ એવું ફૂટી નીકળ્યું હતું કે પેલા કાળા મરઘાની બાંગ સ્ત્રોતો જ એ સફાળો બેઠો થઈ ગયો હતો. દિવાલ પરના ઘડિયાળમાં એ ઝાંખા અજવાસમાંય સાડાચાર વાગ્યાનો સુમાર એને વંચાયો હતો. લોલક પર મરઘાકાર ટક-ટક ઝૂલી રહ્યો હતો. વિદ્યુતગતિએ એ બહાર નીકળીને ખડા પાસે જઈ પહોંચ્યો હતો. ખડાના બારણા પાસેના ઊંચા પાટિયા પર ઊભેલો ઘોઘર મરઘો હજી તો ગળામાં જ ઘરઘરવા જતો હતો ને એને ઝાલીને બેં ઢિંચણ વડે દબાવી બેય હાથે બળ ભીંસીને એની ડોક મરડી નાંખી હતી. મરડાતા ગળામાંના મરણાંતક ચિત્કાર સમાણી કેટલીયે મરઘડીઓએ કકરાણ કરી મેલ્યું હતું. પણ જરાય થડકાયા વિના કશાક ભીષણ બોજમાંથી છૂટકારો મેળવી લીધો હોય એમ એ પાછો આવીને પથારીમાં લાંબો થઈ ગયો હતો. પોપચાં નમતાં હાશકારો લાવી ગયો હતો. લાગતું હતું કે જાણે માની પથારી પર ભમતું ભૂત પોબારા ગણી ગયું હતું.