હા તો ભક્ત ભગવાનની આરતીના દર્શન માટે તડપે, એમ જ શ્રઘ્ધાભાવથી નળિયા ગણવામાં આવે, તો સેટિંગ થાય. નાના ગામોમાં મલ્ટીનેશનલ હરીફાઈઓ ઓછી હોવાને લીધે લગભગ ગોઠવાઈ જાય. પણ એમાં ખુશી તો કેસરપિસ્તા આઈસ્ક્રીમમાં રહેલા કેસરના તાંતણા જેટલી ઓછી સંખ્યામાં હોય! બાકી તો બઘું તૈયારીમાં જ વીતી જાય. ક્યાં મળવું? ક્યારે મળવું? ખબર કેમ પડે? અગાઉ ક્યારેક ઘર પાસે કોઈ અંધારપછેડી ઓઢેલી બંધ શેરી ક્યાંક મળી આવે. નહિ તો મંદિરો પાસે પાછળની ટેકરીઓ જેવું કંઈક હોય. ક્યાંક વળી પરદુખભંજન હોટલ- કેન્ટીનવાળાઓ ચાર્જ લઈને ચાર્મનો એક્સચેન્જ કરવાની જગ્યા કરી આપે. વીર નરો હોય એ તો વેકેશનમાં બહારગામ જતી બાળાને ખાતર નાઈટ ડયુટીવાળી હોસ્પિટલોના પટાવાળાને પટાવી, ત્યાંથી મધરાતે અગાઉથી નક્કી કર્યા મુજબ એસટીડી ફોન જોડે! સૂરવીરનરો તો રહેવાય નહિ, એટલે બાપાના બેલ્ટનો માર ખાઈ લઈને, દોસ્તારો પાસેથી ‘સોલ્જરી’માં ઉધારી કરીને ઉછીના બાઈક પર નીકળી પડે. પ્રિયતમાનું મુખ જોવા તણુ સુખ ભોગવવા. એમાં સીન જમાવવા ઠોઠિયા જેવી પારકી ગાડી લીધી હોય, એ ઠોકાય જાય, અને અમેરિકાની પેઠે દેવાના ડુંગર ડબલ થઈ જાય! તોય ધક્કા ખાતા, ઢસડાતા, અથડાતા કૂટાતા, સવારનું પરફ્‌યુમ સાંજનો પસીનો બની જાય ત્યારે પહોંચે! અહીં તો પેલીને કોઈક જોવા આવવાનું છે, એટલે મળે એમ નથી- એવો બેવડો આઘાત પચાવી લથડાતા કદમે ભીંજાયેલા શ્વાનની જેમ બોકાસા નાખતા પાછા ફરે! પછી એકની એક વ્યથાકથા દિવસમાં દસ વાર સંભળાવીને ચડેલો તાવ ઉતારે!