સ્ત્રી અને સંવેદના — આ બંને શબ્દો એકબીજાના પર્યાય સમા છે. દરેક સ્ત્રી પોતાના જીવનમાં બનતી કોઈપણ ઘટના સાથે પોતાની લાગણીઓ દ્વારા સંકલિત થઇ જાય છે. અને એટલા માટે જ કહેવાય છે કે સ્ત્રી પોતાના સ્ત્રીત્વ સાથે સમાધાન કરીને ક્યારેય શાંતિ અનુભવતી નથી. પોતાના સ્ત્રીત્વ સાથે સમાધાન કરવું એ સ્ત્રીનો સ્વભાવ નથી. એટલા માટે જ કદાચ સ્ત્રીઓના જીવનમાં અનેકવિધ સમસ્યાઓ સર્જાયા કરતી રહે છે. હવે ખરો સવાલ એ છે કે શું સ્ત્રીઓ પોતાની સંવેદનાઓને ખરેખર ઓળખી શકે છે? સંવેદનાઓ તો કદાચ બાદની વાત છે પણ શું સ્ત્રીઓ પોતાની અંદર રહેલી સાચી સ્ત્રીને ઓળખી શકે છે ખરી? મોટા ભાગની સ્ત્રીઓ સમક્ષ જયારે આ સવાલ આવે છે ત્યારે લગભગ દરેક સ્ત્રીઓનો જવાબ અમુક અંશે એવો જ હોય છે કે “સ્ત્રીને કોઈ સમજી શકતું નથી” અથવા વધારે પર્સનલ રિસ્પોન્સ એવો હોય છે કે “મને કોઈ સમજી શકતું જ નથી” અથવા “સ્ત્રીને સમજવા માટે સ્ત્રીનો અવતાર લેવો પડે”… અનાદિકાળથી સ્ત્રીઓ માટે કહેવાતું આવ્યું છે કે “ભોજયેષુ માતા – શયનેષુ રંભા – કાર્યેષુ મંત્રી અને કરણેષુ દાસી”… જીવનમાં એકજ સમયે સ્ત્રી અનેક કિરદારો ભજવતી રહે છે પરંતુ પોતાની જાત પ્રત્યે કે સ્વ પ્રત્યે જે સહિષ્ણુતા દાખવવાની હોય છે તે કદાચ દાખવી શકતી નથી અને પોતાના પ્રત્યે બેદરકાર જ રહે છે. લગભગ સ્ત્રીઓ એવી પણ ફરિયાદ કરે છે કે “મેં તો મારી જાત ઘસી નાખી પણ મારી કોઈએ ક્યારેય કદર જ ના કરી” ખરેખર તો સ્ત્રી પોતે જ સ્ત્રી તરીકે પોતાની જાતની કદર કરતી નથી, ઘણી સ્ત્રીઓમાં તો એવી ગ્રંથીઓ ઘર કરી ગઈ હોય છે કે “આ સ્ત્રીની જાત જ ના હોત તો સારું હોત”, “ભગવાને મને ક્યાં આ સ્ત્રીનો અવતાર આપ્યો”, “બસ, મારા નસીબમાં તો આખી જિંદગી ઢસરડા જ કરવાના લખ્યા છે”, “સ્ત્રીઓએ જ બધું સહન કરવાનું હોય છે” વગેરે… આવા તો અસંખ્ય સ્ટેટમેન્ટ્સ સ્ત્રીઓ પોતાના જીવનકાળ દરમ્યાન બોલ્યા કરતી હોય છે, અને જીવન પ્રત્યેની પોતાની નકારાત્મકતાઓનો બોજ પોતાના મનમાં ઉચકી ઉચકીને જીવ્યા કરતી રહે છે.