એ દિવસે શ્રી ગુરુજીને બપોરે નાગપુરથી પ્રવાસ માટે નીકળવાનું હતું. સવારે આઠ વાગ્યે એક સ્વયંસેવક દોડતો દોડતો આવ્યો અને સમાચાર આપ્યા કે પૂજ્ય તાઈને (શ્રી ગુરુનાં બા) પક્ષાઘાતનો હુમલો આવ્યો છે. અમે બધા નાગોબા ગલીમાં આવેલા તાઈના ઘેર દોડી ગયા. પૂજ્ય તાઈ સ્નાન કર્યા બાદ નિત્યક્રમ મુજબ પાર્થિવ પૂજા કરવા જઈ રહ્યાં હતાં ત્યારે આ હુમલો આવ્યો. પ્રાથમિક ઉપચાર બાદ ડૉ. પાંડેએ કહ્યું, ‘હવે કોઈ ગરમ પદાર્થ પેટમાં જવો જરી છે, એટલે થોડી ગરમ કોફી લઈને તાઈને સૂઈ જવું જોઈએ.’ પણ તાઈએ ઇશારાથી ના પાડી સમજાવ્યું, કે આ અવ્યસ્થામાં પણ તેઓ પાર્થિવપૂજા કર્યાં પહેલાં કશું નહીં લઈ શકે. એક તો પહેલાંની દુર્બળતા, ઉપરથી આ હુમલો, એવી અવસ્થામાં પાર્થિવપૂજા કરવી શક્ય ન હતી, પણ તાઈના આગ્રહથી મધુ ટીકેકર આવ્યા. એમણે તાઈના માર્ગદર્શન હેઠળ સ્નાન કરી પૂજા સંપન્ન કરી. પછી તાઈએ કોફી લીધી. પણ તેમની ગંભીર સ્થિતિ જોઈને કાર્યાલયમાં ચર્ચા ચાલી કે આ સ્થિતિમાં શ્રી ગુરુજીએ નાગપુર છોડવું યોગ્ય નથી. કોને ખબર શું બની જાય ? ટ્રેનનો સમય થવાને થોડી વાર હતી અને શ્રી ગુરુજી તાઈ પાસે આવ્યા અને પૂછ્યું, ‘તાઈ, હું જાઉં ?’ એ અવસ્થામાં પણ તાઈએ અતિ સ્પષ્ટ શબ્દોમાં રજા આપી : ‘જા બાબા, જા.’ ‘તાઈ હું જાઉં ?’ એમ સદૈવ પૂછતા રહેવા જ તો આ મહાપુરુષે તાઈના ઉદરે જન્મ લીધો હતો અને ‘જા બાબા, જા’નો પ્રસાદ હંમેશા આપતા રહેવા માટે જ તો તાઈએ નવ મહિના સુધી ગર્ભધારણ કરવાનું કષ્ટ સહન કર્યું હતું.