વેદના અસંખ્ય છે તેથી એ જથ્થો છે અને કવિ એક એક કરી ઝીણું કાંતી એને નવ્ય સ્વરૂપે કાવ્યમાં ફેરવે છે,પણ એ જ્યારે શરતી થઈ જાય ત્યારે વિધાન થઈ જાય છે અને એમાં વૈયક્તિક અભિપ્રાય ડોકાય છે.આ જો-તો..થી લખાતું કાવ્ય આવી મર્યાદાથી પીડાય છે.