શોભા ગૅટનો આગળિયો ખોલી બહાર આવી. બપોર ઢળ્યા પછીની શેરી હાંફી રહી હતી. સામેના ઘરવાળા રસીલાબેન એમના પતિ સાથે બાઇક પર બહાર જઇ રહ્યા હતા. એ પોતાના પતિના ખભા પર હાથ રાખતાં શોભા સામે જોઇ મલક્યા. રસીલાબેનના ચહેરા પર આવેલું સ્મિત શોભાને હલબલાવી ગયું. છતાંય એમનું બાઇક શેરી વટાવી ગયું ત્યાં સુધી એકધારું જોઇ રહી અને પછી ખાલી રસ્તાને. નજર આગળ પોતાના ઘરની બાઉન્ડ્રી વૉલની બહાર નીકળીને ફેલાયેલો ચંપો આવી ગયો. જેની ડાળો જેટલી ઘરમાં હતી એનાથી ઘણી દીવાલની બહાર નીકળી હતી. એમ કહી શકાય કે ફક્ત થડ જ અંદર હતું, બાકી એની બધી ફોરમ બહાર ફેલાતી હતી. શોભાને ઘણીવાર થતું કે સાવ મુરઝાયેલો ચંપો મોટો થતાં જ બહાર ફેલાયો અને જોતજોતામાં તો ખીલી ઊઠ્યો. એના સફેદ ફૂલ ઘણીવાર શોભાને રણઝણાવી મૂકતાં. એના ફૂલને હાથમાં લેવાનું મન થતું પણ અણગમો આડો આવી જતો. એ બહાર ઓટલા પર પગ સંકોરીને બેસી ગઇ. શેરીની બન્ને બાજુ આવેલા મકાનોને જોઇ રહી. એની નજર સામેની લાઇનમાં આવેલા છેલ્લા મકાન પર જઇને અટકી. ત્યાં જ કોઇ પક્ષી આવીને ચંપાની ડાળ પર બેઠું. શોભાનું ધ્યાન ન હતું. પણ એનો અવાજ કાનને ગમતો હતો.