શાળાનો સમય પૂરો થાય છે. પાઠકસાહેબ કહે, રુચિ, તમારા માટે નવા મકાનનો પ્રબંધ કરું. રુચિ કહે, નહિ સાહેબ. આપને વાંધો ન હોય તો, હું તમારી સાથે રહીશ. દિકરી, મને શું વાંધો હોય, રુચિ સવારના વહેલી ઊઠે, ત્રણે જણનાં કપડાં ધુએ, ઘર સાફ કરે, રસોઈ કરે અને પછી સ્કૂલે જાય અને કહેતી જાય સર, તમે કંઈ કામ ન કરતા. તમે પતિ-પત્ની રિટાયર્ડ લાઇફને મોજથી માણો, રુચિ મનોમન વિચારે કે, આ પતિ-પત્ની ઉપર મને અંદરથી કેમ લાગણી થાય છે? મારે તેમની સાથે જ રહેવું છે. પાઠકસાહેબનાં પત્ની સવિતાબહેન સ્કૂલનો સમય પૂરો થાય ત્યાં રુચિ માટે ચા બનાવી રાખે. રુચિ નિયત સમયે ઘરે આવી જાય અને ગરમા-ગરમ ચા પીવે. આજે રુચિના મુખે શબ્દ સરી પડ્યા, બા, તમારે મારી કંઈ ચિંતા ના કરવી. હું સાંજની રસોઈ બનાવી નાખીશ. સવિતાબહેન, રુચિના મુખે બા શબ્દ સાંભળતાં પોતાની વહાલી પુત્રી રુચિ યાદ આવી ગઈ, જે વર્ષો પહેલાં દિલ્હીના પ્લેટફોર્મ પરથી છૂટી પડી ગઈ હતી.