બચપણમાં બાપુની શું જાહોજલાલી હતી ! ચારેબાજુથી ખમ્મા ખમ્મા થતી. નાનપણમાં 'બાપુ' 'બાપુ' કહેતા આગળ-પાછળ હતાં. તેમની પડખે આજે ખાડા મપાવવા પડે છે. ગામના ચોકમાં, નિશાળમાં, ચબૂતરે સાથે રમનારા અને જાણી જોઈને હારી જનારા આજે કોણ વહેલું પતાવી લે છે તેવી હરીફાઈ માંડી બેઠા છે. આ પરબત, આજે ગામમાં પહોળો પહોળો થઇ ફરે છે. ત્યારે તો દસ ગજ દૂર ચાલતો. એક વખત નદીના ધરામાંથી બે કલાક સુધી પાણી બારે નીકળવા દીધો નો'તો. ફક્ત ધાકના જોરે અને એ આજે ગામમાં ભરબજારે મારી વાતું માંડી લોકોને હસાવે છે. બાપુ ગયા તે સાથે બધુંય ગયું. એમની હાજરી હતી ત્યાં સુધી તો બધું બરોબર ચાલ્યું પણ પછી તો આખું ગામ ચીલો ચાતરવા માંડ્યું. ગામલોકો બાપુની શાખે બધું સાચવતા પણ સાલ્લુ મને એવું કંઇ આવડ્યું નંઈ. બાપુ મોટુંમસ ઘર અને ખાલીખમ્મ ખેતર મૂકીને ચાલ્યા ગયા. સારાં વારસોમાં તો બધું જેમતેમ ચાલ્યું પણ આ ઉપરાઉપરી બે દુકાળે તો સાવ નાગા કરી મેલ્યા. બાપુશાઈ રોફમાં ભણવાનું સૂઝ્યું નંઈ ને બળદના પૂછડા મરડવાનો ધંધો લઇ લીધો તેનું આ પરિણામ. પોલીસ-બોલીસમાં ચાલ્યા જવા જેટલુંય ભણતર હોત તો આ લોઈ ઉકાળો ન હોત. અહીં તો જે કોઈ ખાડે આવે તે બળતરા દઈને હાલ્યો જાય, મેં તો કેટલુંય દયાને કીધું કે તારાથી બારે ન નીકળાય. આખુંય ગામ હાંસી કરશે. પણ ઈય નોખી માટીની બનેલી છે. વિફરી બેઠી અને હવે અમે નવતર મનેખ હોઈએ તેમ માણસુ જોયા કરે છે. કેટલાક તો મારા વા'લા દયા ખાય. કાલે ઓલ્યો ખીમો મેઘવાળ કહે :