મામાને ત્યાંથી પાછા ફર્યા પછી રિષભનું રિઝલ્ટ આવી ગયું હતું. એને એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં પ્રવેશ મેળવવા જેટલા માર્ક્સ મળી ગયા હતા. બસ, હવે એ પછીના ચાર વર્ષ માટે આ ઘરમાં મહેમાન તરીકે જ રહેવાનો. એ નાના મોટા વેકેશનમાં આ ઘરમાં આવશે, દર વખતે કોઈ નવા નવા સંભારણાઓ રેલાવતો જશે અને પછી એની મીઠી સ્મૃતિઓની મહેક આ ઘરમાં ફરી વળશે. જે દિવસે કારમાં સામાન ભરી હું, મારા પતિદેવ અને ગોલુ-રિષભ બાજુના શહેરની રિષભની કોલેજ-હોસ્ટેલ તરફ રવાના થયા ત્યારે એને શિખામણ આપવા માટે મારી પાસે સો-દોઢસો વાતો હતી. મારે એને કહેવું હતું કે પંખા નીચે તારો કોટ ન રાખતો. તને શરદીનો કોઠો છે. શિયાળામાં ગોદડા પર ધાબળો નાખીને સૂજે, પરીક્ષા આપવા જાય ત્યારે આગલે દિવસે જ પેન, પેન્સિલ, ઈન્સ્ટ્રુમેન્ટસની અલગ થેલી તૈયાર રાખજે જેથી છેલ્લી ઘડીએ દોડધામ ન થાય, દરરોજ સવારે દૂધના પાઉચ આપી જવા દૂધવાળો બંધાવી લેજે, જાતે કપડાં ધોતાં નહિ આવડે એટલે કામવાળો બંધાવી લેજે, દર અઠવાડિયે ટુવાલ ધોવરાવવાનું ભૂલતો નહિ વિગેરે વિગેરે. પણ હું કશું બોલી શકી નહિ.