પટેલકાકા સ્વસ્થ થયા અને ચંદ્રેશને મલય પાસે રોકાવાનું કહી ડોક્ટરની કેબિન તરફ જઈ રહેલી નર્સ પાછળ દોરવાયા. કેબિનમાં દાખલ થયા એટલે ડોક્ટરે તેમને બેસવા કહ્યું. પટેલકાકા ખુરશી પર બેઠા પછી ડોક્ટરે બોલવાનું શરૂ કર્યું, ‘કલાક પહેલાં જ કેસ આવ્યો હતો. મ્યુનિસિપલ માર્કેટ પાસે રોડ ક્રોસ કરવા જતાં એક્સિડન્ટ થયો હતો. કોઈએ તાત્કાલીક ‘108’ને કોલ કર્યો હતો. અકસ્માત એટલો ગંભીર હતો કે એમ્બુલન્સ આવી ત્યાં સુધીમાં બાળક ત્યાં જ ખલાસ થઈ ગયો હતો અને લેડીના શ્વાસ પણ તૂટી રહ્યા હતા. ‘108’ના ડોક્ટરે એમની રીતે ટ્રીટમેન્ટ શરૂ કરી અહીં લઈ આવ્યા, પરંતુ ઘણું મોડું થઈ ચૂક્યું હતું. કોઈ ચાન્સ જ ન મળ્યો. ઇન શોર્ટ, બંને અહીં આવતાં પહેલાં જ…’ અવાક્ થઈને પટેલકાકા બધું સાંભળી રહ્યા હતા. પટેલકાકાની મનોદશા સમજી ડોક્ટરે ટેબલ પર પડેલો પાણીનો ગ્લાસ તેમને ધર્યો અને હોસ્પિટલ ફોર્માલિટીઝ માટે પૂછ્યું, ‘તમે એ લેડીના ફાધર છો…?’ પાણી પીને ગ્લાસ ટેબલ પર મૂકતાં પટેલકાકાએ ચોખવટ કરી, ‘…ના, હું અને તેમના પતિ એક જ કંપનીમાં નોકરી કરીએ છીએ, કલીગ છીએ. ફોન પર વાત સાંભળી મલય એકદમ બેહોશ થઈ ગયો. પછી મેં વાત કરી અને અમે સીધા અહીં દોડી આવ્યા.’ યાદ આવ્યું હોય તેમ તેમણે પૂછ્યું, ‘ફોન કોણે કર્યો હતો?’ ‘લેડીનું પર્સ તપાસી ‘108’ના ડોક્ટરે ફોન કર્યો હતો. તેમના પતિનો નંબર તેમણે ‘માય ડિયર હબ્બી’થી સેવ કર્યો હશે, એટલે સીધો એ જ નંબર ટ્રાય કર્યો હતો. કેટલાક પેપર્સ પર એમના હસબન્ડના સિગ્નેચર કરાવવા પડશે. પોલીસ પણ હમણાં આવતી હશે. પછી પોસ્ટ મોર્ટમ માટે બંને બોડી લઈ જવાશે. લગભગ સાંજ સુધીમાં તમને ડેડબોડીને કબજો મળી જશે.’ ડોક્ટર એમના રૂટીન પ્રમાણે બોલી ગયા. પટેલકાકા કેબિનમાંથી બહાર આવ્યા. મલય પાસે જઈ તેમણે મલયને ઢંઢોળ્યો. રડી રહેલા મલયને તેમણે શાંત કરવા વ્યર્થ કોશિશ કરી. પટેલકાકા પણ મલયને કઈ રીતે શાંત કરવો તે સમજી નહોતા શકતા. થોડી વારે મલય શાંત થયો અને જરૂરી ફોર્માલિટીઝ પૂરી કરી.