એ સટાક, પટાક ચાલતા હતા. મિયાંંભાઈએ ફરી પાછી રસ્તા પર નજર રાખવા માંડી. માણસનાં પગલાં અને ગધેડાનાં પગલાં રસ્તા પર દેખાતાં હતાં. ઝીણવટથી જોતાં લાગ્યું કે પગલાં તાજાં જ છે. વાણિયો નજીકમાં જ હોવો જોઈએ. મિયાંંએ ઝડપ વધારી. પણ આ શું? ચાલવાની ઝડપ ઓછી થઈ ગઈ. રસ્તા પર મોજડી પડી હતી. પણ એક જ હતી. એક મોજડી વેચાતી લે પણ કોણ? મોજડી લેવી કે ન લેવી? થોડો વખત વિચાર કરવા તે ઊભા રહ્યા. છેવટે મોજડી ફેંકીને આગળ ચાલવા માંડ્યું. દૂરથી ગામ દેખાવા લાગ્યું. લબ્બેજીનો ઉત્સાહ વધી ગયો. તેમણે ઝડપ વધારી. પણ વળી પાછી મુશ્કેલી આવી. રસ્તા પર બીજી મોજડી પડી હતી. મિયાએ બીજી મોજડી ઉંચકીને જોવા માંડી. પહેલી મોજડી જેવી જ આ મોજડી હતી. હવે શું કરવું? બે મોજડી હોય તો સારા પૈસા મળે. બીજી મોજડી લેવા પાછા જવું?