‘ભગવાનની મરજી હોય ઇમ થાય કટલા-‘ માનસિંહે એની સામે ગ્લાસ ધરીને કહ્યુંઃ ‘લે ગળું લીલું કરી લે. વધારે પીવાની તાણ્ય નથી કરતો બસ.’ -ને કટલો આંખો મીંચીને કડવી દવાની જેમ ચૂપચાપ ગ્લાસ ગટગટાવી ગયો. અરધી કલાક બેઠો, પણ સાવ મૂંગો મંતર બનીને, પછી ચૂપચાપ ડેલીએથી ઊઠીને નીકળી ગયો. માનસિંહ ચારેક પેગ પી ચૂક્યો હતો. આંખો ઘેરાવા માંડી હતી. આખી ય હવેલી ગોળાકાર ફરતી હતી. આસપાસ સઘળું ડોલતું હતું. ખાલી પેટે નશો વધતો જતો હતો. એ ઓરડામાં આવીને ઊંઘી ગયો. છેક સાંજ સુધી એનો નશો ઓસર્યો ન હતો, જ્યારે સાંજે કરશન આવ્યો ત્યારે માનસિંહ હજી જાગીને જ બેઠો હતો.