“હા રિપોર્ટ તો આઈ જ્યાંસ. એલર્જી જ મૂઈ… લ્યા મને તો પેલ્લેથી ખબર હતી. હું તો બોલી બી હતી… પણ આપણું થોડું કોઈ કસું માને. આ ભઈ રોજે પાઉડર ન ઓલી નયી નયી ટ્યુબો આઈસ… લગાયા કરે ને કોમ તો કઈ ના આવે સરીર…” હું ત્યાંથી ભાગીને રૂમમાં આવી. બેડ પર સૂઈ ગઈ. મને સતત એવું લાગ્યા કરતું હતું કે મમ્મી કશુંક ઢાંક્યા કરે છે. પડખું બદલી મેં ફરી મેસેજ ચેક કર્યો. પૂનિતનો કોઈ રિપ્લાય નહોતો. એનું વોટ્સઅપ પણ બંધ હતું. લાસ્ટસીન એણે હાઈડ કર્યું હતું એટલે ખબર ન પડી કે એણે છેલ્લે ક્યારે વોટ્સઅપ યુઝ કર્યું હશે. વોટ્સઅપ અને ફેસબુક બંને પર મેસેજ કરી દીધાં અને પછી મોબાઈલમાં મેં સેવ કરી રાખેલાં એનાં અને મારા ફોટોસ ઓપન કરી સ્ક્રીન પર આંગળી ફેરવતી રહી. આ પર્પલ ટીશર્ટ ને લૉ બ્લેક જીન્સવાળો એનો આ મારો ફેવરીટ ફોટો છે. ‘પીવીઆર’માં મેં ક્લિક કરેલો. હું એ ફોટાને જોતી રહી અને આંખ બંધ કરી…