બાપુજીનું સંપૂર્ણ જીવન સંઘર્ષમય રહ્યું છે નાનપણમાં બાળ મજુરી યુવાનીમાં બીમારી અને બીમારીમાંથી સ્વસ્થ થઇ કુટુંબનું ભરણ પોષણ સાથે બાની સેવા… બાના અવશાન પછી બાપુજી સાવ ભાંગી પડેલા આખો દિવસ ગુમસુમ રહ્યાં કરે અને એકાંતપ્રિય પણ બની ગયેલા… છેલ્લે અંત સમયે ૧૫ થી ૨૦ દિવસ પથારીવસ રહેલા એ માંદગી દરમ્યાન મોટા ભાઇ ખુમાનસિંહ વાળા અને ભત્રીજા કુલદિપસિંહ વાળાએ બાપુજીની જે ખંતથી સેવા કરી છે એ તો અદ્વિતીય છે મારો મૂળ સ્વભાવ ખૂબ સુગાળવો એ બાપુજી સારી રીતે જાણતા હતાં એટલે એમનાં અંતીમ સમયમાં અર્ધજાગૃત અવસ્થામાં પણ એમને એ યાદ હતું હું બાપુજીને ટોઇલેટ કરાવવા આગળ આવું તો અર્ધજાગૃત અવસ્થા/અર્ધખુલ્લી આંખોથી મને જોઇને હાથના ઈશારાથી ઇન્કાર કરી દેતા ત્યારે ખરેખર હું મારા સુગાળવા હોવા પર તીરસ્કારની લાગણી અનુભવતો… બાપુજીના અંત સમય સુધી એ કામ મોટાભાઇ અને ભત્રીજાનું રહેલું