આ વાત છે ઋણમાં રહેવાની અને અહોભાવ અનુભવવાની. પોતાની ક્ષમતા હોવા છતાં એ કામ પ્રેમને ખાતર બીજા પાસે કરાવીને અન્યને મહાનતા આપવાની આ વાત છે. ઘણા બધા એવા કામ છે જે અમુક ઉંમર પછી આપણે જાતે કરી શકીએ છીએ પરંતુ એ કામ આપણા સ્વજનો આપણને કરી આપે તો એમાં આપણે પરતંત્ર નથી થઈ જતાં, ઉલ્ટાનો પ્રેમભાવ વધે છે. માથામાં તેલ આપણે જાતે પણ નાખી શકીએ છીએ પરંતુ એ મા પાસે બેસીને નખાવીએ તો એમાં આપણે લઘુતા નથી અનુભવતાં. એ પરતંત્રતા પ્રેમને પ્રગટાવે છે. આપણે બધું કરી શકીએ તેમ છીએ પરંતુ કોઈકે પતંગ ચગાવીને આપણને હાથમાં પકડવા આપ્યો હોય ત્યારે કંઈક જુદી જ ઘટના બને છે. આ પરસ્પર ઋણમાં રહેવાની વાત છે. બધાએ બધું જ જો પોતપોતાની મેળે કરી લેવાનું હોત તો પછી ધર્મશાળામાં જ રહેવું શું ખોટું ? આ ઘર છે, ધર્મશાળા નથી. અહીં બધા પરસ્પર જોડાયેલા છે. અહીં સૌ પોતાને માટે નહીં, બીજાને માટે કંઈક કરે છે. એકબીજાનું કદી ન ફેડી શકાય એવું ઋણ રાખવાનું છે. એટલે જ તો આપણે ‘ઋણાનુબંધ’ એવો શબ્દ આપણા સ્વજનો માટે વાપરીએ છીએ. અહીં હિસાબો ચુકતે નથી કરવાના. મારો પગાર-તારો પગાર…. આ વળી શું ?