પહેલાં તો મારે એક સ્પષ્ટતા કરવી છે કે મારું કમ્ફર્ટ-ઝોન નાટક છે અને નાટકમાં જ મને મજા આવે છે. બીજું કે મારો એક જ અને સીધો-સરળ સિદ્ધાંત છે, મજા આવે એ કરવું. છેલ્લાં દસેક વર્ષથી તો હું બીજા માટે નાટક પણ નથી લખતો અને માંડ એકાદ બહારના નાટકનું ડિરેક્શન મેં કર્યું હશે. મારો બહુ સીધો હિસાબ છે કે હું મારા નિયમ, મારી નીતિ અને મારી રીતિ મુજબ આગળ વધું છું. મને જોઈએ અને હું જેવું ઇચ્છું એ મારા નાટક સાથે કરી શકું છું અને એ દર્શકોને ગમે પણ છે. આ એક વાત થઈ. હવે નાટક અને ફિલ્મની વાત કરીએ તો બન્ને સાવ જુદાં જ માધ્યમ છે. નાટકમાં રાઇટર, ડિરેક્ટર અને ઍક્ટરનો પૂરો ઉપયોગ થાય પણ ફિલ્મમાં એવું નથી. ફિલ્મમાં દરેક પાસાને જોવામાં આવતું હોય છે. મને એવું કામ ક્યારેય નહોતું કરવું કે નથી કરવું જેમાં હું એક પ્યાદો હોઉં કે એક શોભાનો ગાંઠિયો હોઉં અને જો એવું ન હોય તો એ એટલું જ મહત્વનું છે કે મારે એ કામ કરવાનું હોય જે મારી ઉંમરને યોગ્ય હોય. ‘ગુજ્જુભાઈ ધ ગ્રેટ’ની વાત આવી ત્યારે મને લાગ્યું કે રોલ સાચો છે, મેકર્સ સાચા છે, ટેક્નિકલ ટીમનો નો-હાઉ પર્ફે‍ક્ટ છે અને સૌથી અગત્યની વાત કે ગુજરાતી ફિલ્મની ઇમેજ બદલવાનો જે પ્રયાસ થઈ રહ્યો છે એમાં પ્રદાન આપવાનો આ સમય છે. બસ, હા પાડી અને કામ શરૂ કર્યું.