રજનીભાઈના ચાલ્યા જવાથી સુનંદાબેન એકલાં પડ્યાં તેમાં વળી મૃણાલ પણ હવે તેના અભ્યાસમાં લાગી ગઈ, અને તેથી મમ્મી સાથે બહુ સમય વીતાવી શકતી ન હતી. આથી સુનંદાબેનના જીવનમાં એકદમ ખાલીપો આવી ગયો. મધ્ય ઉંમરે એકલતા આવી પડવાથી તેઓ દુ:ખી થવા લાગ્યાં. તેમને જોઈએ એટલો મૃણાલનો સથવારો મળતો ન હતો. બધાં ભલે કહેતાં કે રજનીભાઈ ગયા એ વાત ખરી, પણ દીકરીનો તેમને મોટો સાથ-સથવારો છે. પણ મૃણાલને તેઓ થોડું જ કહી શકે કે તું અભ્યાસના ભોગે પણ મને તારો વધુ સંગાથ આપ ? હું એકલવાયું જીવન ગુજારવા મથું છું અને તારા સહારાના આધારે તેનો બોજ મને નહીં લાગે. પણ આ તો તેમના મનમાં આવતા વિચારો હતાં. તેનો અમલ તેઓ કહી શકે તેમ થોડાં જ હતાં ? મૃણાલ પાછી ભણવામાં ઘણી હોશિયાર હતી. તેને તેનું જીવન બનાવવાનું હતું. આથી તે બીજી કોઈ જ બાબતમાં રસ લેતી ન હતી. સુનંદાબેન માટે બીજી પણ એક વાત હતી. સમાજસેવામાં પડવાની તેમને જરાયે ઈચ્છા કે લાલસા ન હતી. અધ્યાત્મમાં પણ વિશેષ રસ ન હતો. આથી તેઓ એકલતા જીરવી શકતાં ન હતાં, અને હંમેશાં તેમને પતિની યાદ આવતી અને ઘણીવાર રડી પડતાં.