બેન્કના નિયમ પ્રમાણે એક શહેરમાં વધુમાં વધુ પાંચ વર્ષ કામ કરી શકતા પપ્પા (પ્રફુલ મોદી)એ અમદાવાદમાં છ વર્ષ પૂરા કર્યા હતા. બદલી થયા પછી બેન્કના ક્વાર્ટરમાં બજારભાવ પ્રમાણે ભાડું ભરીને વધુમાં વધુ છ મહિના રહી શકાય. એ સમયગાળો પૂરો થયો તે અરસામાં જ ખરીદેલા મકાનનું પઝેશન મળતાં નેહરૂપાર્ક – વસ્ત્રાપુર કાયમી ધોરણે રહેવા જવાનું નક્કી થયું. ઘરવખરી ફેરવતા પહેલા સામાન પેકીંગ કરવા માટે મેં નોકરી (આર.આર. શેઠની કંપની / www.rrsheth.com) પરથી અઠવાડિયાની રજા લીધી હતી. સાથે વસુફોઈના દીકરા દિવ્યાંગ અને જમાઈ અનિલભાઈ પરીખની આ કામમાં મદદ મળી તો મોડી રાત્રે ભણવાનું વાંચીને કંટાળેલો કલ્પેશ પણ અમારી સાથે જોડાયો. રવિવાર, 30મી ઓગસ્ટ 1992ની સવારે મીનીટ્રકમાં સામાન ગોઠવાયો એ પછી છેલ્લે ‘જૂના ઘરે’ તાળું મારી બારણે ‘નવા ઘર’નું સરનામું લખેલો કાગળ મેં ચોંટાડ્યો. ફોન હતો નહીં એટલે નોકરીના સ્થળનો ફોન નંબર લખ્યો. આશય એટલો જ હતો કે અહીં અમારા નામે આવનારી ટપાલ રીડિરેક્ટ થઈ નવા સરનામે અમને મળે અને કોઈ પરિચિત આવી ચઢે તો તેમને નવા ઘરનું સરનામું મળે.