‘ઑસ્વાલ…’ તેણે ચીસ પાડી પણ ઑસ્વાલ કશું સાંભળી શકે એમ ન હતો. તે જાગતો હોત તો પણ કશું ન કરી શકત. પોએટિકાનો અવાજ રૃંધાઈ ગયો. હવામાં એક સફેદ રંગનું ફૂલ વિદ્યમાન થયું. પોએટિકાનું શરીર સૂકી પાંદડીઓ જેમ ક્ષય પામીને જમીન પર વિખરાવા લાગ્યું. તેનો આત્મા સફેદ ફૂલમાં કેદ થઈ ગયો. બીજી જ ક્ષણે બંને પરીઓ અને સફેદ ફૂલ તેજ લિસોટા બની બારીમાંથી રાત્રીના આકાશમાં અદૃશ્ય થઈ ગયાં. જમીન પર તૂટેલા કાચની કરચ અને સૂકાયેલી પાંદડીઓનો ભૂકો સવારે ઑસ્વાલ ઊઠે ત્યારે તેના આક્રંદની રાહ જોતા પડ્યાં રહ્યાં.