એવા જ એક દિવસે સાંજે દવાની કંપનીના માણસોનો ઝમેલો થઈ ગયેલો. એ દિવસે મારા ટેબલ પર લગભગ પાંચસો રૂપિયાનાં સેમ્પલ્સ મુકાયાં હશે. (એ વખતે ઈન્ટર્ની ડૉક્ટર તરીકે મારો મહિનાનો પગાર ફક્ત પાંચસોને પચીસ રૂપિયા હતો !) પરંતુ બીજે દિવસે સવારના દસ વાગતા પહેલાં મેં એ બધાં સેમ્પલ્સ ગરીબ દર્દીઓને આપી દીધાં. એ દિવસે મન ખુશ થઈ ગયું હતું. એ વખતે સૌરાષ્ટ્રમાં ઉપરાછાપરી દુષ્કાળ પડતા. લોકોને ખાવાનાં પણ સાંસાં પડતાં. એવે વખતે આવી નાનકડી મદદ પણ લોકોને ખૂબ મીઠી લાગતી. દવાનું સેમ્પલ મારા હાથમાંથી એ લોકો સ્વીકારતા ત્યારે એ જ મીઠાશ એમની નજરમાંથી મારા સમગ્ર અસ્તિત્વમાં જાણે કે ઊતરી જતી હોય એવું હું અનુભવતો. એ આનંદ મને ભાવવિભોર કરી દેતો. મારા સિનિયર ડૉક્ટર પણ એમના ટેબલ પરથી આ આખો ઘટનાક્રમ જોઈ રહ્યા હતા.