નંબર મેળવીને એ પોતાના ઘેર વાત શરૂ કરે છે. વાત કરતાં કરતાં એના ચહેરાની રેખાઓ બદલાતી જાય છે. ધીરે ધીરે, પ્રથમ ઉત્સાહ, પછી થોડી ચિંતા, થોડી વ્યગ્રતા, હતાશા, રોષ, અને આક્રોશ. આ બધું ક્રમે ક્રમે થાય છે. કશુંક સ્પષ્ટ કહી ન શકવાની વ્યથા એના ભોળા ચહેરા ઉપર પ્રકટવા માંડે છે. એના ધીમા ઝીણા અવાજે, એની કોન્વેન્ટી ગુજરાતીમાં બને તેટલા નરમ શબ્દો લાવવાની કોશિશ કરે છે. અને આમ છતાં અંતે એનાથી એને ન બોલવું હોય એવું એક વાક્ય બોલાઈ જ જવાય છે. "મમ્મી, મમ્મી, મારી સાથે જરા સરખી રીતે વાત કર ને, પ્લીઝ!" કોઈ પીઢ વ્યક્તિ જ વાક્યમાં આટલું વજન લાવી શકે. બોલતાં બોલતાં જ એની ઉંમર અગિયારમાંથી વધીને એકત્રીસની થઈ ગઈ. પોતે જ ઉચ્ચારેલા એ શબ્દોના ભાર તળે એ દબાઈ ગઈ. રિસીવર પર એની મુઠ્ઠી વળી ગઈ. વાક્ય કંઈ એણે એમને એમ જ ફેંકી નથી દીધું. શબ્દે શબ્દને નીચોવીને એ બોલી છે : ‘મમ્મી, મમ્મી મારી સાથે જરા સરખી રીતે વાત કર ને.” અને પછી અવાજમાં આજીજી – ‘પ્લીઝ,”