અહીં પણ કવિતાનું કવિતા- તત્ત્વ જાણે એના શીર્ષકથી જ શરુ થાય છે. કવિ આ કવિતાને ‘ બાળકો માટેની એક વાર્તા ‘ કહે છે ! વાર્તા એટલે તો કોઈક કપોળ- કલ્પિત વાત, જે વાસ્તવિક જીવન સાથે ઝાઝું સ્નાનસૂતક ન ધરાવતી હોય, પણ અહીં તો મૈત્રીની વાત છે અર્થાત્ મિત્ર હોવું, મૈત્રી હોવી એને વાર્તા કહેવી પડે એવા દિવસો છે હવે ? શરૂઆતમાં જ કવિ વાતની માંડણી એ અફસોસ સાથે કરે છે એક જમાનામાં એક સંબંધ હતો જેને ‘ દોસ્તી ‘ કહેતા ! શીર્ષક સાથે નીપટ્યા પછી તુરંત એ બીજો ચાબખો મારે છે કે થોડોક સમય કાઢીને આ વાત તમારા બાળકોને કહેજો. એમને ખબર છે કે બાળકો માટે, એમને વાર્તાઓ કહેવા માટે તમારી પાસે હવે સમય જ ક્યાં છે ! જ્યાં નિરાંતે શ્વાસ લેવાનો પણ સમય દુષ્કર ત્યાં વાર્તાઓ કહેવાની ? છોકરાંઓને આગળ નથી વધારવાના ?