એ પછીની દોડાદોડની કથની, સમય અને અમારી વચ્ચે આરંભાયેલી હોડની કથની છે. એક જ વરસનું કુમળું ફૂલ, મારા જ હાથે આહત થઈને ડાળી પરથી ખરી પડવાની તૈયારીમાં હતું. એનો શો વાંક ? એની મમ્મીનો પણ શો ? હત્યારા હોય તો એ મારા હાથ… મારા મનમાં આત્મપ્રતાડનાનું પ્રચંડ પૂર ફરી વળ્યું. રાજકોટના સરકારી દવાખાનામાં બીજે દિવસે સાંજે એ જરીતરી ભાનમાં આવી ત્યારે અમારો જીવ જરી હેઠે બેઠો. એ પછી થોડી વારે એણે અમારા સામે જોયું. ક્ષીણ સ્મિત કર્યું અને મારી આંખમાં આંસુ ઊમટી આવ્યાં. મેં એને મારા પોલા આશ્લેષમાં લીધી – એણે એની પહોંચ આપતી હોય તેમ એના ગાલ મારા ખરબચડા ગાલ સાથે ચાંપી દીધા. થોડી વારે એ વધુ ચેતનવંતી થઈ. એની મમ્મીએ એને દૂધ પાયું. પગમાં ગરમી આવી હશે એટલે એ બોલી : ‘બા… બા… મારે બહાર જવું છે..’ હું એને લઈને દવાખાનની પરસાળમાં આવ્યો. એને ફર્શ પર મૂકીને ચલાવવાની કોશિશ કરી જોઈ, પણ એ બેસી પડી. એના પગ ખરેખર અફીણિયાના પગની જેમ લથડતા હતા. દોઢેક ફૂટનો એનો દેહ પણ એ એના પગ પર ઉપાડી શકતી નહોતી. આંખોમાં હજુ ઘેન હતું. છતાં એ પ્રયત્નપૂર્વક આંખો ખોલીને સ્મિત આપવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી. એને હું બહાર લઈ આવ્યો. પગથિયાં ઉપર ઊભા રહીને, એને તેડીને મેં એને વૃક્ષો, પુષ્પો, પશુ, પંખી, આકાશ, કાર, સ્કૂટર બતાવવા માંડ્યા. આ શું છે ? આ શું છે ? એ મને સમજાવી લેવા માટે હોય એમ કાલીઘેલી ભાષામાં એના સાચા જવાબો આપતી રહી. એના ગલગોટા જેવા ચહેરા પર હવાથી કપાળ ઉપર આછા આછા ગૂંચળિયા સુંવાળા વાળ ફરકતા હતા, તે મેં જરી હટાવ્યા કે કોઈ નશાબાજના હાસ્ય જેવું અડધી મીંચેલી આંખનું હાસ્ય એણે કર્યું. મને ફરી જબરજસ્ત આત્મગ્લાનિ ઊપજી આવી. કોઈ મોટાને મેં ભૂલથી પણ રીતે ઝેર આપી દીધું હોત તો ? મારી શી દશા થાત ? ને આ મારી સાવ નાનકડી પરવશ બાળકી. એને ખબર નથી આ જ બેવકૂફ બાપે એને…. મેં ગળા નીચે ઘૂંટડો ઉતારી લીધો. ખરેખર પસ્તાવાનો ભાવ મારા ચિત્તમાં છલોછલ થઈ ગયો હશે. મેં એને ન સમજાય એવી પૂરી સમજ હોવા છતાં, સંતોષ લેવા ખાતર છતાં પૂરી સચ્ચાઈથી એની ગોળ, નિર્મળ, વારંવાર ઘેનના ભારથી લદાઈ જતી આંખોમાં નજર પરોવીને પૂછ્યું : ‘બેટા, બેટા, મને માફ કરીશને ?’