આસપાસ વિખરાયેલી વીતી ગયેલી ક્ષણોની યાદ કાંટાની જેમ ભોંકાતી હતી. ફળિયાના છેડે ઊભેલાં આ મકાનો અને મકાનોની પાછળ ઊભેલી ખખડી ગયેલા વૃદ્ધ જેવી આંબલી, હર્યાભર્યા ઘરના વિનાશ પછી બચેલા ખંડેર જેવા લાગતા હતા. ચોમેર જીવંતતા હતી છતાં ક્યાંય કશું સ્પર્શતું ન હતું. આસપાસનો પરિસર આંખને સતત ખૂંચ્યા કરતો હતો. મામા-મામીની સ્નેહાર્દ્ર આંખો જોઈ મને તેમના તરફ લાગણી થતી હતી કે દયા આવતી હતી તે હું નક્કી કરી શકતો ન હતો. રાત કેમ નીકળશે તેના ભયથી મગજ સૂન થઇ ગયું હતું. ઉષા ક્વચિત્ મારી પાસે આવી જતી હતી. કાંઈ જરૂર છે? એવું પૂછી પણ જતી હતી. છતાં તેની આંખોમાં પહેલાં જેવી મસ્તી ન હતી, પણ કશીક ગંભીરતા જેવું દેખાતું હતું. તેનો ચહેરો, તેની વાતો કરવાની રીત વગેરે બદલાયેલાં જોઈ મારી પીડા બેવડાઈ જતી હતી.