કવિ શંખ ફૂંકવાની વાત કરે છે અહીં. ગંગોત્રીના નભ સુધી જેનો નાદ સંભળાય એ રીતે. ગંગાનું મૂળ એ ગંગોત્રી. ત્યાં સુધી પહોંચવા કેટલા ઊંચે ઊઠવું પડે! બસ આટલું હોત તો પણ આ રમણિય કલ્પન ઘણું કામ કરવાનું જ હતું. પણ કવિ ગંગાના મૂળ જેટલે ઊંચે, દૂર સુધી સંભળાય એવો શંખનાદ કરવાની વાત કરે છે, ત્યારે અહીં વાત તો થાય છે શ્વાસનગંગોત્રીની. શ્વાસની ગંગોત્રી, શ્વાસનું મૂળ નાભિ ગણીશું? કે અંતરાત્મા? કવિ નભ અને નાભિના પ્રતીક દ્વારા દેહના સુક્ષ્મ કેંદ્ર નાભિથી લઈને બ્રહ્માંડના વિશાળતમ કેંદ્ર નભ સુધીના વિશાળ ક્ષેત્રની વાત કહેવા ધારે છે. શંખનો નાદ બહાર અવકાશમાં કે બ્રહ્માંડમાં નહીં, પણ છેક અંદર અંતરાત્મા સુધી સંભળાય એવું આહ્વાન શંખ દ્વારા આપવાની વાત કરે છે. અને બીજી પંક્તિમાં કવિ કલ્પનાના અંતિમ ભાસતા છેડાથી પણ આગળ જઈને, એ નાદ સાંભળીને નાભિમાંથી, અંતરાત્મામાંથી શ્વાસની અંતીમ ગિતી પ્રગટે એવી તીવ્ર ઈચ્છા જાહેર કરે છે. વેઢે ગણી શકાય એટલા શબ્દોમાં લાઘવની પરાકાષ્ઠાના નવા જ શિખરો અહીં પ્રસ્થાપિત થાય છે!