દૂર દેશ ગયેલાં પણ દિવાળી ટાણે પાછાં ઘરે-વતન આવવાને આતુર હોય છે. દિવાળી એટલે મિષ્ટાન્નનો દિવસ. તે દિવસે બધાં ઈષ્ટજન ભેગાં થયાં ન હોય તો મિષ્ટાન્ન મિષ્ટ કેમ લાગે? સ્વજન રિસાયો હોય, માઠું લગાડ્યું હોય. તો તે દિવસે તેને મનાવીને ઘેર પાછો આણીએ છીએ. દિવાળીને દિવસે એક પણ કુટુંબીજન દૂર ન રહે એ આપણી મોટામાં મોટી ઈચ્છા હોય છે. આપણે કોઈ સ્વજનને કોઈ કારણસર દૂર રાખ્યો હોય. છતાં તે રિસાયો નથી. બિચારો કંઈક નિરાશ થયો છે, કંઈક આશાભીની નજરે ઘર – વતન તરફ જુએ છે. બસ, આપણે તેને “પોતાનો” કરીને બોલાવીએ તેની જ રાહ હોય છે. સ્વજન વગર આપણી દિવાળી કેમ ઉજવાય? આ દિવસે આપણે અન્નકૂટ ભલે કરીએ, પણ ઈશ્વર તેના ઊંચા શિખર તરફ જોતો નથી, પણ નાના સ્વજનોને જ્યાં સુધી આપણે પ્રેમથી અંદર ન બોલાવીએ ત્યાં સુધી ઈશ્વરને “ત્વમેવ માતા ચ પિતા ત્વમેવ” કહેવાનો અધિકાર નથી. આ તહેવાર એટલો બધો જાગતો છે કે છોકરાઓ ઘેર મા-બાપને મળે, ઈષ્ટજન-મિત્રો એકબીજાને મળી દિલસફાઈ કરે. પ્રિય વસ્તુ એકબીજાને ભેટ આપે-મોકલે. દરેક જણ આખા વર્ષના સંકલ્પોમાંથી કેટલું પાર પડાયું એ તપાસીએ. નવા વર્ષે જીવનમાં શું નવું દાખલ કરવા જેવું છે, જૂનામાંથી શું છોડી દેવા જેવું છે તે વિચારીએ.