ખીજડાનાં જાડ જોયાં એટલે આપાએ ભૂતભુતાવળનું કેતાં કીધું કે ખીજડે “મામો, ખેરે “ધુર્ય,” વડલે “ડાકણ,” પીપળે “પ્રેત,” આંબલીએ “ચુડલ,” લીમડે “પલીત,” સરગવે “છ્પરપગી” ની ઉંબરે “મંછી”નાં બેહણાં. પણ આ હન્ધાય અમારાં ભેરુડાં ની અમારો વાળ્યે વાંક્યો ન કરી સક્યે કારણ અમી ગિગાઆપાની જગ્યામાં ભુવો ધુણાવી દાણા પડાવી દીયેં.” પછી આપાએ પછવાડે ફરી ને પપ્પાને કીધું “દાક્તર સાહેબ, તમને ભાળ સી કે આ હંધાય જાડવાંમાં ઔષધ્યું સે?” ને પછી એને કેટલાંક જાડવાંના ગુણ કીધા, જેમ કે કડવા લીંબડાની કાચી લીંબોડી આંખ દુખવા આવે ત્યારે આંખે બંધાય, પાકી લીંબોડી મયડો ને મેલેરિયા મટાડે, લીમડાનું દાતણ કરવાથી દાંતનો સડો મટે ને લીમડાના લીલા પાનની ધુમાડી કરો એટલે મચ્છર ને જીવજન્તુ ન આવે. આંકડાના ફૂલ વીંછીનું ઝેર ચૂસી લે, ખાખરો નાગનું ઝેર ઉતારે, કેવડાનો પોટો મધમાખી ભગાડે ને અયડૂસી તાવ-ઉધરસ મટાડે. ખેરના ભૂકાથી મોઢામાં ચાંદા મટે, આવળ બાંધવાથી સોજો મટે, વડલાનો છીર લગાડવાથી ઘા રૂઝાઈ ને દરબારુ આગળ કસુંબો ઘટે તો ધતૂરાનાં બી અફીણની ગરજ સારે. આજે આ બાલુઆપાની સાસણ ગર્યનાં ભૂતભુતાવળ ને જાડપાનની જાણકારી યાદ કરું છ ત્યારે ધ્રુવ ભટ્ટે “અકૂપાર”માં ચિતરેલ સાસણના ભાલછેલ વિસ્તારની માન્યતાઓ ને એનાં ઓસડ-ઉપચાર કેટલાં ર્દઢ હતાં અને આજે પણ હસે એનો અણસાર આવે છ..