નેરળથી મિની ટ્રેનમાં માથેરાન સુધીનો પ્રવાસ મધુર કાવ્ય જેવો લાગે. કાવ્યની એક-એક પંકિત વાંચીએ ને એની સૃષ્ટિ ખૂલતી જાય એમ આગળ વધતી મિની ટ્રેન આપણી નજર સામે માથેરાનની નવી-નવી ક્ષિતિજ ઉઘાડતી જાય. એની ગતિ ગોકળગાયનાં બે સ્વરૂપની યાદ અપાવે. એક તો એ માથેરાનના પર્વતને ચોંટીને ઉપર ચડતી હોય અને બીજું એ કે એને માથેરાન સુધી પહોંચવાની કોઈ ઉતાવળ ન હોય. બસ, એ આખી દુનિયાથી, પોતાના પ્રવાસીઓથી, આસપાસની વનસૃષ્ટિથી અલિપ્ત રહીને આગળ વધતી રહે. એ હંમેશાં પોતાનામાં મશગૂલ હોય, એટલે એ નાની બાળકી જેમ રમતી-રમતી જતી હોય એવું લાગે. કોઈકે એને સંબોધીને કહ્યું હતું : દુનિયાનું સૌથી મોટું રોલર કોસ્ટર. પણ રોલર કોસ્ટર તો ઝડપી અને ધમાલિયું. એમાં બેઠેલા લોકોના શ્વાસ અધ્ધર કરી દે. જ્યારે આ મિની ટ્રેન તમને આકાશમાં તરતા હોવાનો અનુભવ કરાવે. એનો મંદ મંદ ધ્વનિ બાજુમાંથી વહેતા ધોધ સાથે છબછબિયાં કરતો રહે ને પ્રવાસીઓને ભીંજવ્યા કરે. પરીકથામાં હોય એવાં સ્ટેશનોએ ઊભી રહે. વૃક્ષોને તાળી આપે ને રૂમઝૂમ કરતી આગળ વધે. ખોબા જેવડા હિલ સ્ટેશન માટે આવી ટચૂકડી ટ્રેનને રમતી મૂકવાની જેણે કલ્પના કરી હશે એના પ્રત્યે અહોભાવ જાગે.