એવું જ ઍક્ટિંગની બાબતમાં પણ છે. નાની-નાની વાતોમાં ફિલ્મનાં મોટાં પાત્રો એવી તો રાડારાડી કરી મૂકે છે કે આપણા દિમાગની નસો ખેંચાઈ જાય. સતત સિરિયસ થઈને ગાંડા કાઢતાં મમ્મી-પપ્પાઓ બાલિશ અને બાળકો મૅચ્યોર લાગે છે. દિપાન્નિતા શર્મા-જૉય સેનગુપ્તા તથા જ્યોતિ ગૌબા-રાજ ઝુત્શીએ બાળક માટે પઝેસિવ મમ્મી-પપ્પાની ટિપિકલ કૅરિકેચરિશ ઍક્ટિંગથી વિશેષ કશું જ કર્યું નથી. એમાંય સતત મગજનો પારો ઊંચો રાખીને ફરતી વ્યક્તિના રોલ રાજ ઝુત્શીએ એટલાબધા કર્યા છે કે એ તેનો સ્થાયી ભાવ હોય એવું લાગવા માંડ્યું છે. જોવાની મજા સૂધિંગ પર્સનાલિટીવાળા અનંગ દેસાઈ, વીરેન્દ્ર સક્સેના અને કેમિયો-સ્પેશ્યલિસ્ટ એવા બ્રિજેન્દ્ર કાલા ‘pk’માં આમિર ખાનને ભગવાનની મૂર્તિ વેચનારા મહાશય)ને જોઈને આવે છે. બચ્ચાંપાર્ટી એકદમ ક્યુટ છે, પણ ડ્રામાના ડોઝમાં તેમની હળવી ક્ષણો દબાઈ ગઈ છે. ‘ચિલ્લર પાર્ટી’ ફિલ્મમાં જેમ બાળકોનાં યાદ રહી જાય એવાં પાત્રો તૈયાર થયાં હતાં એવું અહીં થયું નથી. મ્યુઝિક તો સાવ કંગાળ છે.