નામ તો એમનું દેવશી પરશોતમ પ્રજાપતિ પણ બધા એમને ભગત જ કહેતા. એના બાપાને બધા દાસ કહેતા.. આમેય કાઠીયાવાડમાં જેટલા પરશોતમ હોય એને બધા દાસ કહે!! જેટલા લવજી હોય એને બાદશાહ કહે અને જેટલા પોપટ હોય એને બધા રાજા કહે!! નાનપણથી જ એના બાપા દાસજી સાથે ભગત ઇંટો પાડવા જતા. ચોમાસામાં ચાર મહિના એ ધોળા પાસેના એક ગામડામાં પોતાના ઘરે આવી જાય.. ઇંટો પાડવા એ બગોદરા , બાવળા, ધંધુકા , સરખેજ , વલસાડથી વાપીના પટા સુધી પહોંચી જતા.. દેવશી એમનો એક નો એક દીકરો . પરણીને ઘરે બારે થયો. કંકુ સાથે એમનો સંસાર સુખેથી ચાલતો હતો ,પહેલા ખોળાનો દીકરો મગન અને પછી ત્રણ વરસે દીકરી મંજુનો જન્મ થયો. બસ આ જ અરસામાં પરશોતમ ની ગેરહાજરી થઇ!! એના બે વરસ બાદ ભગતના બા પણ પાછા થયા. ભગતે બાપનો વારસો જાળવ્યો . ગામમાં તો ઠીક પણ જ્યાં ઇંટો પાડવા જાય ત્યાં અગિયારશની રાતે દેવશી ભગત ભજન ગાય!! ઠાકર થાળી કરે!! દીકરો અને દીકરી મોટા થયા.!! દીકરાને બાજુના ગામમાં જ પરણાવ્યો. હવે દેવશી ભગત દીકરી મંજુનું સગપણ ગોતવા લાગ્યા. મંજુ એટલે મંજુ!! એકદમ ટકોરાબંધ રૂપ અને કામઢી પણ એટલી જ..!! એય લાંબાને કાળા ભમ્મર વાળ ખોબે ને ધોબે વેરાયેલી સુંદરતા મંજુને આંટી લઇ ગયેલ!! મંજુ લગભગ વીસ વરસની હતી ને દેવશી ભગત ધોળકામાં ઇંટો પાડતા હતા!! એક અગિયારશે ભગત ભઠ્ઠા પાસેભજન લલકારતા હતા અને રાતના બે વાગવા આવ્યા હતા. અને ભજન કરીને ઠાકર થાળી કરી. આજુબાજુના ગામમાંથી આવેલ સહુ પોતાના ઘરે ગયા અને આ બાજુ ખબર પડી કે મંજુ એના ખાટલામાં નથી. ખાટલામાં એક ચિઠ્ઠી પડી હતી અને એમાં લખ્યું હતું કે