વસંતઋતુ મેદાનોના લીલા રંગમાં લહેરાતી હતી. શિયાળાની કડકડતી ઠંડીમાં કડક થઈ ગયેલાં ઘાસમાં સુવાળાશ આવી હતી અને ભીનાશને લીધે ઘાસનો લીલો રંગ આંખને ઠંડક આપતો હતો. જૂનાં પાંદડાં પરની ધૂળ ધોવાઈ ગઈ હતી, પણ પાંદડાઓનો લીલો રંગ પાકી ગયો હતો અને પીળાશ પકડતો હતો. કોઈ કોઈ ઝાડ પાંદડાં વિનાનાં, લીલાશ વિનાનાં, બુઢ્ઢી વિધવાઓ જેવાં ઊભાં હતાં. સમાંતર ઊભેલાં ઝાડોનાં જુદા જુદા પ્રકારનાં પાંદડા પર જુદી જુદી લીલાશ હતી. સૂકી, ગંભીર, કિલ્લોલ કરતીમ હસતી, ક્યાંક ક્યાંક જાડાં થડોમાંથી એક કૂંપળો ફૂટી હતી અને લીલાશ શરમાતી હતી. એક મોટા ઝાડની બધી ડાળીઓ પર નવાં પાંદડા આવી ગયાં હતાં. અને આખું ઝાડ ખડખડાટ હસી રહ્યું હતું – એ ફાટતી જવાનીનો લીલો રંગ હતો. રવિવારની સવારના ધુમ્મસના બ્લૂ ભેજમાં એ બધા લીલા રંગો તરબોળ થઈ ગયા હતા અને લીલાશ હવામાં પ્રસરી ગઈ હતી.