જ્યારે આ વૃદ્ધ ડોસાએ મારા પિતાની છેલ્લી મુલાકાત લીધી ત્યારે પિતા પથારીવશ હોવાથી ચિન્સુરામાં નદીની પાર બંગલામાં હતાં. શ્રી કંઠબાબુ પણ પોતાની છેલ્લી માંદગીને લીધે ટેકા વગર ઊઠી શકતો નહિ અને આંખોનાં પોપચાં ઊંચા કરીને જ તે જોઈ શકતો હતો. આવી સ્થિતિમાં પોતાની છોકરીને સાથે લઈને તે બરભૂમિથી ચિન્સુરા સુધી આવ્યો. મહા મહેનતે તેણે મારા પિતાના ચરણની રજ લીધી અને ચિન્સુરામાં પોતાને ઘેર ગયો. ત્યાં થોડા જ દિવસ પછી તે મરણ પામ્યો. મેં ત્યારપછી તેની છોકરીને મોઢેથી સાંભળ્યું કે તે પોતે મુખેથી ‘કિ મધુર તવ કરુણા, પ્રભો !’ – ‘શી મધુર તુજ કરુણા પ્રભો !’ એ ભજન ઉચ્ચારતાં ઉચ્ચારતાં દેવલોક પામ્યો હતો.