“આ આખા ગર્યને સાસણનું ગર્ય કી ની સાસણ ગામ હોત સે. જાજું ગર્ય જુનાળા તાલુકે સે ની જીરીક બીજે તાલુકે હોત ખરું. આ ગર્યમાં ઉગમણે દલખાણીયા, બાણેજ, દુધાળા ની તુલસીશ્યામથી ઓવાય. આથમણે તાલાળા, જેપર, અમરાપર, દેવળીયા, માલણકા ની હિરણવેલથી ઓવાય. ઓત્રાદું સરસાઈ, વિસાવદર ની અમરગઢથી ઓવાય ની દખણે જમ્બૂર, બામણસા, ઘોંટવાડ ની આઇમાંના ગઢડાથી ઓવાય. ગગા, આ ગર્ય અમ માલધારીયું હાટુ માના પેટ જીવું ઊંડું, મીઠું ની અમારી ઓથ.” થોડુંક આગળ હાલ્યા એટેલ એક વોંકળે અમારી મોટર આવી એટલે આપાએ કીધું “નાનડિયા, આ ગર્ય માથે આઈ વરૂડીનાં સત્ત સ્યે તી અમારે બારેમાસ અમોઘ મીઠાં પાણી ની નાનીમોટી લીલોતરી. આંઈ કણે હિરણ, શેત્રુંજી, દાતયડી, સીંગોડા, મછુન્દ્રી, ગોદાવરી ને રાવલ જેવી નદીયું ધમાકા દેતી જાય સ ની કેટલાયતો વોંકળા ની નાળાંનેર્ય હોત સે. હિરણ મોટી નદી ની ઇના કાંઠે ઈશરીયા ગામ. યાં પરતાપબાપુનાં જોરૂજમીન ની ખોયડાં, ની એનો ગગો દાદુ અમારી ગર્યનો ગઢવો. હાંવ ઈવડો ઈ લીંબડી ઢુકડો સે.” હકીકતે બાલુઆપાએ ઝવેરચંદ મેઘાણી ને દુલા ભાયા કાગના ગજાના લોકસાહિત્ય લખતા ને લૂંટાવતા દાદુદાન પ્રતાપદાન ગઢવીની – કવિ દાદની – ઈ ઓળખ દીધીતી.