વૃદ્ધા રૂપાએ વિગતે વાત સમજાવવા માંડી, ‘બેટા, એક વાર હું રાત્રે રેંટિયો કાંતવા બેઠી. દીવો સળગાવવાનો વિચાર કરતી હતી. તે વેળાએ ત્યાંથી એક મોટું મશાલ સરઘસ નીકળ્યું. સરઘસ ખૂબ જ ધીમી ગતિએ ત્યાંથી પસાર થઈ રહ્યું હતું. એવામાં એના આગેવાને થોડી વાર ત્યાં થોભવાની આજ્ઞા કરી. એણે આવી આજ્ઞા કેમ કરી તે મને સમજાયું નહિ, પરંતુ અજવાળું ધરી મને મદદ કરવાનો તેમનો ઈરાદો સમજાયો. એ અજવાળું મારી ઝૂંપડીમાં પણ પડતું હતું. મને એ અજવાળાનો લાભ મળ્યો. મેં રેંટિયો ચાલુ કરી દીધો. સરઘસ થોભ્યું. એટલી વારમાં મેં જે કાંત્યું હતું તે બજારમાં વેચી દીધું. એના જે પૈસા આવ્યા તેમાંથી મેં બાજરીનો લોટ ખરીદ્યો. એનો આ રોટલો બનાવ્યો, એટલે રોટલામાં અર્ધા રોટલા ઉપરનો હક મશાલવાળાના હિસ્સે જાય છે. બાકીના અડધા રોટલા પર મારો હક છે. મારી વાત હવે તારા મનમાં દીવા જેવી સ્પષ્ટ થઈ ગઈ હશે. બોલ, હવે તું હા કહે તો તને અડધો રોટલો ખાવા આપું. એ ખાતાં તને તારા નિયમનો બાધ આવશે નહિ.’ રાજા તો રૂપા વૃદ્ધાનો જવાબ સાંભળી સડક થઈ ગયો. રાજાને સંતો, મહાત્માઓ અને વિદ્વાનોના જવાબથી સંતોષ થયો ન હતો. એને એક નિરક્ષર વૃદ્ધાના જવાબથી સંતોષ થયો હતો. સાથેસાથે સ્વનિર્ભરનો એનો ગર્વ પણ ચકનાચૂર થઈ ગયો હતો.