જે વખતે વર્ષકાર કાંઈ ન હતો, તે વખતે એ આખો દિવસ આ જળ-સરવરને કિનારે બેસી રહેતો. એને આ સરવરનાં જલમાં અજબ ભાષા જણાતી હતી. ક્યારેક એનાં જળ હસતાં હતાં તો ક્યારેક એ રડતાં હતાં! એ સરવરમાંથી અનેક ગહન ભાવો ઊભા થતાં એણે ઘણી વખત અનુભવ્યા હતાં. વૈશાલીનો અચેલ કોરમટ્ટક એક વખતે એને આંહી મળ્યો હતો. એણે વર્ષકારને ખભે હાથ મૂકીને કહ્યું હતું – ‘દેખતે રહના જુવાન રાજગૃહવાસી યે સરોવર કુ, નિત નિત દેખતે રહેના. એક દિન વો અપની કવિતા સુનાયેગા. એક દિન વો અપના જ્ઞાન ભેજેગા. નિત નિત ઉસકુ દેખના. કોઈ દિન રાત્રિમેં ઈધર આયે હો? નહીં? આયા કરો. રાતમેં તો યે સરોવર અજબ બાત સુનાતા હૈ!’