બુફે લંચ લાગતું હતું. જમવાની લોબીમાં ખૂબ ભીડ જોઈ એટલે અવંતીલાલ સાથે વાત ટૂંકાવી. વાતોથી પેટ ભરવાની કોઈ શકયતા નહોતી એટલે અમે અમારા ધ્યેય તરફ આગળ વધ્યા, ડિશ (થાળી) વાડકાના ખખડાટ વચ્ચે એક ટોળું જમા થયું હતું ત્યાં પહોંચ્યા. ખબર પડી અહીંથી જ થાળી, વાડકા વગેરેનું વિતરણ થાય છે. એક કાર્યકર જેવા ભાઈ સહુને કતારમાં આવી જવાનું કહેતા હતા પરંતુ જયારે ‘ભૂખ્યા જનોનો જઠરાગ્નિ જાગ્યો હોય’ ત્યાં એ બિચારા શું કરી શકે ! આ પડાપડીમાં અમે પણ ઝંપલાવ્યું કારણ જમવા માટે સૌ પ્રથમ વાનગીની નહીં થાળી-વાડકાની જરૂર હોય છે. થોડી સામાન્ય કસરત પછી અમારા હાથમાં (ભલે ખાલી પરંતુ) થાળી હતી.