રાત્રે મનીષ મહેતા તો ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયા પણ સવારે એ જાગ્યા ત્યારે મી. વ્હોરા પાસેથી જાણ્યું કે એમને ટ્રેનની સફરમાં બરાબર ઊંઘ નથી આવતી. દાદર પસાર થયું ત્યારે મનીષ મહેતાએ છેવટે જે કહેવાનું હતું તે કહી જ દીધું : ‘થેંક્યુ સર, થોડીઘણી કંપની આપવા બદલ. પણ મને કહેવા દો કે મેં આજ સુધી જે લાંબી ટૂંકી મુસાફરી કરી છે એમાં સૌથી બોરિંગ મુસાફરી આજે થઈ છે. દિલ્હી છોડતી વખતે મેં વાતવાતમાં કહ્યું હતું કે તમે તમારી નોકરીના સમય દરમિયાન સત્તા મેળવવા જે પાવર ગેમ ખેલતા આવો છો એમાં જિંદગીનો ખરો મકસદ ભુલાવી દો છો. પરિણામ એ આવે છે કે તમારી વૃદ્ધાવસ્થામાં તમારું જીવન તમને જ બોજારૂપ બની જાય છે. ઉચ્ચ સત્તા પર વિરાજ્યા હોવાથી નાના માણસો જોડે વાત કરવામાં તમને નાનમ લાગે છે. તોર અને તુમાખીથી તમે એમને જુવો છો. સોરી સાહેબ, મારા કહેવાનો ઊંધો અર્થ ન લેતા. મારી ઓફિસમાં મારા હાથ નીચેના માણસો જો મારાથી સતત ડરતા રહેતા હોય તો એમની નોકરીનો એકએક કલાક એમને બોજારૂપ બની જાય. પણ મારી વર્તણૂક સલૂકાઈભરી હોય તો એમને નોકરીએ આવવાનો આનંદ મળે અને એનો આઉટપુટ વધી જાય. મને લાગે છે સાહેબ, જિંદગીનો જે શેષ સમય તમારી પાસે રહ્યો છે એને હવે આનંદથી ભોગવવા તમારું દષ્ટિબિંદુ બદલાવવું પડશે. ઓકે. સર, સ્ટેશન આવી ગયું છે. મને પુત્ર લેખી મારી વાત પર વિચાર કરજો…’ મનીષ મહેતા પોતાની બેગ લઈ કમ્પાર્ટમેન્ટ છોડી ગયા અને પેસેન્જરોની વચ્ચે ખોવાઈ ગયા.