નવેમ્બર, 1950માં મારા બનારસ જવાના માર્ગે હું અંતિમ વાર લખનઉ ગયેલો. મારી પુત્રીવત્ શિષ્યા ચિ. ઇન્દિરા પણ સાથે હતી. મિરતોલાથી યોગી કૃષ્ણપ્રેમ પણ લખનઉ આવેલા હતા. અમે ત્રણેય લખનઉના અમારા મિત્ર રણજીતસિંહના અતિથિ હતા. અમારા એ રોકાણના અંતિમ દિવસે રાત્રે છૂટા પડતા મેં મારા પરમ મિત્ર યોગી કૃષ્ણપ્રેમને ‘આવજો’ કહી દીધું. બીજે દિવસે વહેલી સવારે મારે અને ઇન્દિરાએ નીકળવાનું હતું. મને જોઈને ઇન્દિરાએ પણ પોતાની રીતે આવજો કહ્યું. તેણે યોગી કૃષ્ણપ્રેમને દંડવત પ્રણામ કર્યા. મેં કૃષ્ણપ્રેમને કહ્યું કે ઇન્દિરાને તેમના વિશેષ આશીર્વાદની જરૂર હતી કારણ કે તેનું સ્વાસ્થ્ય નબળું હતું. કૃષ્ણપ્રેમે તેને આશીર્વાદ આપ્યા, ‘હું હૃદયપૂર્વક તને આશીર્વાદ આપું છું ઇન્દિરા... પણ તને તારા ગુરુના આશીર્વાદની જરૂર છે બેટા. હું તો એટલું જ કહીશ કે મારા જીવનના નિચોડસમો એકમાત્ર જીવનમંત્ર છે- કશુંય પ્રાપ્ત કરવાની ઇચ્છા વગર સઘળું સમર્પિત કરવા તત્પર રહેવું તે જ ઈશ્વરના હૃદયમાં પ્રવેશવાની એકમાત્ર ચાવી છે- એ ચાવી તને મળે એવા મારા આશીર્વાદ.’