ઉત્સવોમાં પણ નૂતન વર્ષ શુભેચ્છાઓની જેમ સંકલ્પોથી પણ આલોકિત થયેલું હોય છે. તને પત્ર લખવાનું નક્કી કરેલું ત્યારે એમ હતું કે એક કડક નિયમિતતાથી પત્રો લખીશ પરંતુ એમ થયું નહીં, થઈ શક્યું નહીં એમાં અનેક કારણો હું ગણાવી શકું. માનવમન માટે તે સ્વાભાવિક પણ છે. પણ જે થઈ શક્યું તેના પણ કારણો છે અને એનું કારણ છે સંપાદક રમેશા તન્નાનું સંપાદકપણું.. બધાને સંપાદકની ભૂમિકાની પોતપોતાની ઓળખ હશે. હમણાં રમેશભાઈનો એક એસએમએસ આવ્યો, લખે છે, “જે રાહ જુએ છે તે સંપાદક હોયા છે“. તને ખબર હશે કે એક કાવ્યપંક્તિ છે કે “જે રાહ જુએ છે તે ‘મા‘ હોય છે.” તાજેતરમાં શ્રી અશોક દામાણીના બે પુસ્તકોનું વિમોચન હતું તેમાં હું અને શ્રી વિનોદ ભટ્ટ હતા. ત્યારે આ પંક્તિના સંદર્ભફેરથી ઉલ્લેખેલી કે “જે રાહ નથી જોતો તે ‘ઘા‘ હોય છે.” મૂળ વાત સંપાદક રમેશભાઇનું સહસંવેદન અને ધીરજથી ‘ફોલો–અપ‘ કર્યા કરવાની શક્તિ. મને માણસની આ ગુણગ્રાહિતા જોતાં એક વિચારશૃંખલા મનમાં ઉભી થાય છે જે સંપાદકના આ ગુણોને વ્યાખ્યાયિત કરવા પ્રયાસ કરે છે.