“પછી તો શેત્રુંજાના દેવળોમાં ફરતા ફરતા રાત પડી ગઈ. આ ચાર જણાનું ધ્યાન ક્યાંથી રહે ? શ્રાવકોનાં તોગંજાવર દેવસ્થાનો ! ગોઠી લોકો તાળા દઈને નીચે ઊતરી ગયાં. સવારે આવીને જુએ તો અંદર ચાર અજાણ્યા જણદીઠા ને ‘ચોર ! ચોર !’ એવી બૂમો પડી. ચારેયને પકડ્યા. પકડીને મારતાં મારતાં લઇ આવ્યા. ચારેય જણ કહે કે ભાઈ, માર અમને બહુ વસમો લાગે છે. અમે કાંઈ ચોર નથી. તમારા હીરા-કંકર-પથર અમરે તો માટી બરાબર છે. તમારા દેવનું અમે કશું લીધું નથી. દેરાવાળા કહે કે સાક્ષી કોણ ? આ ચારેય જણાએ કહ્યું કે સાક્ષી ખુદ તીર્થંકરો. પછી રાણાએ આ આરાધ કહીને તીર્થંકરોને પોતાની સાક્ષીએ તેડાવ્યા હતા. તેં પછી ત્રણ જણા તો ઊતરી ગયાં; પણ ઇંગારશા તો સાંઈ ખરો ને ! એટલે કે હવે હું ન જાઉં. આંહીં બેસીશ ને પહેલી સલામ જાત્રાળુઓ પાસેથી હું માંગીશ.”