વ્યાસે યુધિષ્ઠિર સામે ઊભી કરેલી સમસ્યામાંનું નાટ્ય છક કરનારું છે. યુધિષ્ઠિરે ‘યોગ’ને હકાર આપ્યો તે વખતે જ તેને ‘યોગ’ની આવશ્યકતા અને ‘યોગ’ની ગર્હણીયતા બંને બાબતો સ્પષ્ટ હતી. પરંતુ આવશ્યક હોય તેથી કોઈ ગર્હણીય કૃત્ય કરવા માટે ‘कृच्छ्रेण’ હકાર આપવો એ એક વાત અને તે કૃત્ય પોતે કરવું એ બીજી વાત ! યુધિષ્ઠિરે હકાર આપવો અને તે હકારને આધારે બીજા કોઈએ દ્રોણને છેતરવું એને બદલે દ્રોણને છેતરવાનું કામ હવે યુધિષ્ઠિરે પોતે કરવાનું છે. વળી સત્ય આ મૂલ્ય યુધિષ્ઠિરને વિશેષ મહત્ત્વનું છે અને પોતે સત્યવાક્ય છે એ વિશે તેને બહુ અભિમાન છે; અને હવે ‘न मे वागनृतं प्राह’ એમ ભારપૂર્વક કહેનારા યુધિષ્ઠિરે જાહેરમાં પોતાની વાણી અસત્યથી બોટવાની વેળા આવી !