આ યુવતીના લગ્ન પહેલાંની વિવાહકથા આડે આવેલા આરોહ-અવરોહ-અવરોધથી હું તેનાથી નાનો હોવા છતાં પૂરેપુરો વાકેફ હતો. આજ સુધી ઉતરી નથી શક્યો એવી કૉલેજનું પગથિયું ચઢ્યે માંડ પાંચ-છ મહિના થયા હોય એવી અઢારની મારી ઉંમર. ખરું કહું તો લગ્નના આગલા દિવસે પ્રસંગને થોડા કલાકો જ બાકી રહ્યા હોય ત્યારે ઘર બહાર નીકળવાની વાત મને થોડી શંકાસ્પદ લાગી હતી. ‘ભાગી જવાનો પ્લાન તો નહીં બનાવ્યો હોય ને?’ એવો વિચાર પણ આવી ગયો. મારી હા-ના નું કોઈ વજન પડે તેમ નહોતું. કારણ કે એ મારાથી મોટી હતી. સ્કૂટર ચલાવતા હું નવું-નવું શીખ્યો હતો એટલે ડબલ સવારી ચલાવવાના કૉન્ફિડન્સનો પણ પૂરેપૂરો અભાવ. પછી? પછી શું...કંઈક આડું-અવળું થશે તો ઘરમાંથી કોઈનો ઠપકો પડશે એવી ભીતિ છતાં ‘પડશે એવા દેવાશે’ એવી ભાવના સાથે અમે બન્ને નીકળી પડ્યા. સમય રાતના નવ-દસની વચ્ચેનો.