અચાનકથી ઘટી જતી ખેદજનક ઘટના દિલમાં દર્દ ઉભું કરે છે. એવું દર્દ જે કોઈને કહી પણ ના શકાય. મનમાં ને મનમાં મુંઝાયા વિના કાંઈ રસ્તો સુજતો નથી કારણ કહેવા માટે તો કઈ હોતું જ નથી. શું હોય? જે છે એ તો ક્યાં અજાણ છે અને રહી વાત લાગણીઓની તો એને માટે તો શબ્દો ખૂટી પડે છે દુખ વ્યક્ત કરવા. ઉદાસ રેહવાની કોઈ ઈચ્છા નથી હોતી પણ ખુશ રહી શકવાની અસમર્થતા ઉડીને આંખે વળગે છે લોકોને અને એટલે જ સમૂહમાં રહેવાનું ટાળવાનું મન થાય છે પણ એકલા રહેવું પણ તો સહેવાતું નથી. પોતાને જ સાંતવનાં આપવા સતત એમ વિચારતા રહેવાનું હોય છે કે “જે થાય તે સારા માટે થાય” અને “કસોટી હમેશા સોનાની જ થાય, તાંબા કે પિત્તળની નહિ.”