વિપુલભાઈની સાથે આ અંગે મસલત થઈ અને અમે આ નવા અણધાર્યા કાર્યક્રમમાં ચાલી નીકળ્યા. ચાલવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે કેડી હતી, પણ પછી બાવળના ને બોરડીના ઝુંડ શરૂ થયાં, માથા પર મચ્છરોનો રાફડો થઈ ગયો, ને પગમાં એક તીક્ષ્ણ ઘાસ સતત વાગવા માંડ્યું. મેં પાસેના થડમાંથી તોડીને એક નાનકડો દંડૂકો બનાવી લીધો, આગળ ચાલતા હોવાને લીધે બોરડી અને બાવળની આડશો બને તેટલી દૂર કરી શકાય એ હેતુથી. અલક મલકની વાતો કરતા અમે ચાલતા જ રહ્યાં, ખૂબ ચાલ્યા, રસ્તામાં આવેલા એક ધૂનામાં વિશાળકાય મગર કિનારે બેઠેલો હતો, પણ અમારા “ક્યાં, ક્યાં” ના ખખડાટે એ પાણીમાં ઉતરી ગયો. અમારી સફર ચાલતી રહી, બે કલાકની સતત દાંડીયાત્રા પછી અમે એ શિકારના સ્થળે પહોંચ્યા તો વનરાજો ભોજન કરીને જતા રહેલા. ભેંસનું બચેલુ હાડપિંજર જોવા મળ્યું, અને આગળ વધતાં એવા અનેક મારણોના નિશાનો જ દેખાયા કર્યાં. અમે ખૂબ ગાઢ વનમાં આવી પહોંચેલા. વચમાં ચઢાણો અને ઉંચા ઘાસમાંથી ચાલતા થાકી ગયેલા એટલે બધાં એક સપાટ જગ્યા શોધીને બેઠાં. ત્યાં એક અવાજ આવ્યો, પાસે રહેલા કોઈક ગોવાળીયાએ કર્યો હતો, એટલે એક જણ ત્યાં કોણ છે એ જોવા ગયું, નજીકમાંજ બે ગોવાળો ધણ ચરાવતા બેઠાં હતાં. અમેય તેમની પાસે જઈને બેઠા. પાણીમાં આરામ ફરમાવી રહેલી ભેંસોને અમને જોઈને કદાચ અણગમો થયો હોય કે ગમે તેમ, ઘડીક એ બધી સાવધાનની મુદ્રામાં આવી ગઈ, પણ ગોવાળે કાંઈક કહ્યું, એટલે બધી પાછી વિશ્રામમાં રત થઈ ગઈ. તેમની પીઠ પરથી જીવાતો શોધતા બગલા ને ભેંસ, વાહ, શું દ્રશ્ય હતું! અમારા માટે તેમણે ત્યાં ચા બનાવી, મૂળૂભાઈ પાસે બે સિંહણોને જોઈ આવેલા, પણ એ આટલા બધા લોકોને ભેગા જોઈને ભાગી જશે એમ લાગતા અમે એ તરફ વધુ ચાલવાનું માંડી વાળ્યું, કારણકે બધાને શ્વાસ ચઢી ગયેલા, બપોરના સૂરજે પણ અમને ખાસ્સા થકવેલાં, પરસેવે રેબઝેબ એવા અમે ગાડી તરફ ચાલવાનું શરૂ કર્યું, પણ સાવ ચેતનવિહિન. દસ કિલોમીટર ચાલવાના વિચારે હાંજા ગગડી ગયેલા, તો પણ ધીમે ધીમે ચાલતા, આરામ કરતા અમે દોઢેક કલાકે નેસમાં ફરી આવ્યાં. રસ્તામાં અમને આતાભાઈ પણ મળ્યા, તેઓ શાક બનાવી રહ્યાં હતાં. તેમને સીતારામ કહીને અમે આગળ વધ્યા.