આખરે નક્કી કર્યું કે થવું તો હવે લેખક જ થવું.તેમાંબહુ ઇન્વેસ્ટમેન્ટ ની જરૂર નહિ,ઘેર બેઠાં કામ થાય અને આપણા બોસ આપણે જ.એમ પણ સ્કુલમાં આપણને ગુજરાતીમાં સારા માર્ક આવતાં. હાથમાં પેન પકડી નર્મદ ની જેમ ઘોષણા કરી: ‘તારે ખોળે છઉ.’ તો શું લખવું? ગદ્ય,પદ્ય,કવિતા,વાર્તા,નિબંધ,નિર્બંધિકા,લઘુકથા,હાસ્યલેખ,અહા! કેટકેટલા રૂપ!કેટલી વિશાળ તકો! બસ બધા પર હાથ અજમાવવો.જે લાગ્યું તે તીર.સૌથી પહેલા હાસ્યલેખ લખવો એમ નક્કી થયું.કારણ આજકાલ કોમેડીની બોલબાલા છે.ટીવી સીરીએલ હોય ફિલ્મ હોય કે વર્તમાનપત્રની કોલમ લોકોની પહેલી પસંદ કોમેડી જ હોય છે.મોંઘવારી,બેકારી,માનસિક તનાવ,બોસની દાદાગીરી જેવી કેટલીય ટ્રેજેડી ઘટી ચૂકી છે અને તે ક્યારેય અટકવાનું નામ લેતી નથી. એટલે હવે બધુ બે ઘડી બધું ભૂલી હસવામાં જ માણસને રસ છે.તો મેં તો સરસ મજાનો હાસ્યલેખ ઢસરડી સોરી લખી નાંખ્યો. ‘ચેરીટી બિગીન્સ એટ હોમ’ એ રીતે પહેલાં ઘરનાઓને ભેગા કર્યા.જોકે પત્નીને રસોડું અને છોકરાઓને વીડીઓ ગેમ્સ બોલાવતી હતી.છંતા બધા બેઠાં.મેં ખુબ સ-રસ રીતે વાંચ્યુ.અને બધા સામે જોયું તો કોઈ હસવાના મુડમાં લાગ્યું નહિ.મેં વાંચન સમાપ્ત ની ઘોષણા કરતાં તેઓ બોલી ઉઠ્યા: ‘એમ!પૂરું થયું!સારું હતું,નહિ?’ મેં થોડા સુધારા વધારા કરી એક પ્રતિષ્ઠિત સામયિક નાં તંત્રીને મોકલ્યું અને ચાતકની જેમ જવાબની રાહ જોવા લાગ્યો.એકાદ મહિના પછી તેમનો ટૂંકાક્ષરી ઉત્તર મળ્યો. ‘તમારી શૈલી સારી છે.અને હાસ્યલેખ તરીકે વિકસાવો તો કેવું?’(તો આ શું ટુચકા હતા?)હવે સાહિત્યના બીજા સ્વરૂપો પર હાથ અજમાવવાની બહુ હિંમત નથી રહી.કેટલાંક સામયિકોમાં પ્રતિભાવ રૂપે પત્રો લખવાનું શરૂ કર્યું અને એ રીતે લેખક બની ગયો.પણ લોકોને જયારે કહું છું કે હું ચિત્રલેખામાં લખું છું તો કહે છે: ‘એમ?ના હોય!’કોઈ મારી વાત સાચી માનવા તૈયાર જ નથી.