છેલ્લા કેટલાક દિવસથી તો પરતાપનું મનેય ઊંચું થઈ ગયું હતું. હવે એનેય ચાનક ચડી હતી. લશ્કરમાં ભરતી થવાનું મન કર્યા કરતો હતો. પણ હવે રવુભાને જરા પણ ઈચ્છા નહોતી. કારણકે પરતાપ એ વાત કાઢતો કે તરત જ રવુભાને ‘શહીદ’ શબ્દ યાદ આવી જતો હતો. એક જબરજસ્ત ભય મનને ઘેરી વળતો. તાર યાદ આવી જતો. તારવાળો યાદ આવી જતો. તાર વાંચતો માસ્તર નજરે તરવરતો. શોકસભાઓ સાંભરી જતી. એટલે રવુભાની પૈસાભાર પણ ઈચ્છા પરતાપને છૂટ આપવાની નહોતી. ખેતી કે ધંધામાં પલોટવાની ઈચ્છા હતી, એટલે જ્યારે પરતાપ કૉલેજમાંથી “લશ્કરમાં ભરતી થવાનું મન છે તે તમે હા પાડો તો થઈ જાઉં” એમ પૂછાવ્યા કરતો ત્યારે તરત જ રવુભા લાંબો કાગળ લખીને ચોખ્ખી “ના” લખતા, ભાર દઈને ના લખતા. વળી હમણાં હમણાં રવુભાનું મન ખેતી પર વધારે મક્કમ થઈ ગયું હતું. કારણ કે સરકારે ભારે કામની જાહેરાત કરી હતી. શહીદોનાં કુટુંબીઓને એમના કુટુંબમાંથી શહીદ થયેલા માણસ દીઠ દસ દસ વીઘાં જમીન મફત આપવી. મામલતદાર પણ એકાદ વાર આંટો દઈ ગયા હતા. તલાટી તો કહેતો હતો કે ઉગમણી દિશામાં દસ વીઘાં સોનાના કટકા જેવી જમીન તમે શહીદનાં પિતાશ્રી હોવાને નાતે મળશે. આમ હોવાથી રઘુભાની ઈચ્છા પરતાપને ખેતીમાં જ પલોટવાની પાકી થઈ ગઈ હતી. તલાટી તો એમ પણ કહેતો હતો કે પંજાબમાં તો સરકાર શહીદનાં કુટુંબીઓને પંદર પંદર વીઘાં, વીસ વીસ વીઘાં જમીન આપે છે. પણ આપણા ગુજરાતમાં દસનું ધોરણ છે. પણ છતાંય સરકારમાં એક વાર વીસ વીઘાં માટે અરજી તો કરી જ દેવી જોઈએ. રઘુભાએ તરત જ અરજી કરી હતી. પણ સરકારમાંથી તરત ના આવી ગઈ હતી. એટલે રવુભાએ નક્કી કર્યું કે એક ફેરઅરજી તો આપી જ દેવી. સરકારમાં તો એવું કે વીસને બાઝીએ તો પંદર આપે. બાકી દસ વીઘાં જમીનમાં દિ ના વળે. ઓછામાં ઓછી પંદરથી-વીસ વીઘાં હોય તો ‘મજો’ આવે એમ અનુભવ કહેતો હતો. પછી તો એકાદ કૂવો ગળાવીને વાડી જેવુંય બનાવી લેવાય. મશીનેય મૂકી દેવાય. પછી તો બધુંય થાય, પણ કમસે કમ વીસેક વીઘાં જેટલું હોય તો. દસમાં કંઈ થાય નહીં. ગાંઠના ખરચીને બીજા પાંચ-દસ વીઘાં લઈ શકાય એવો તો વેંત જ નહોતો.