1984 ની એક ઢળતી સાંજે એક વરસની વયની મારી દીકરી તર્જનીએ મને આ રીતે મોટા મને માફી આપી દીધી. મેં અપરાધભાવમાંથી મુક્તિ મળ્યાનો આનંદ તો એ વખતે અનુભવ્યો, પણ સાથે જ એક નાનકડા કોઈ પરાક્રમ કર્યાના ભાવમાંથી પણ છુટકારો મળ્યો. મારી ખુદની એક વર્ષની ઉંમરે બનેલી એ ઘટનામાં મારું પરાક્રમ તો શું હોય ? પણ વાત કરતાં રોમાંચનો અનુભવ જરૂર થાય. સાઠ વર્ષ પહેલાં નિરુપદ્રવી શાંત બાળકને પણ અફીણના પાસવાળી બાળાગોળી આપવાની પ્રથા હતી. હું પણ શાંત અને બિનકજિયાળો છતાં મને મારી બા બાળાગોળી આપતી – રોજની એક. એકવાર મારી મોટી બહેનના લગ્નપ્રસંગે બાએ નહીં આપી હોય એમ સમજીને બહેને પણ એક આપી દીધી. હું અભાનાવસ્થામાં ચાલ્યો ગયેલો. એ તો સારું હતું કે મારા પિતા બ્રિટિશ સરકારના એ જમાનમાં મોટા અમલદાર હતા અને દેશી રજવાડામાં તો એમની હાક વાગતી. જેતપુરના ડૉ. અડાલજાએ આખી રાત જાગીને આ કેસ મેડિકો-લિગલ હોવા છતાં મારો જીવ બચાવ્યો.