‘હા, એમ જ. એ સમાચારથી પ્રગટેલો રોમાંચ હજુ ભૂલતો નથી. હું મુંબઈ ગયો. કોરા કાગળમાં પંદર દિવસનો કોન્ટ્રાક્ટ કર્યો. પણ પિતાજીને સમજાવે કોણ ? આખરે મારા બનેવી અને ભાઈઓએ અજમાયશી તરીકા ઉપર બાપુજીની મંજૂરી મેળવી આપી, ને મેં ખેલ શરૂ કર્યા. પ્રવીણ જોષીએ એની જાહેરાતો કરી. એવી જોરદાર કરી કે બુકિંગ પર દરોડો જ પડ્યો. અરે, મોરારજી દેસાઈના પુત્ર કાંતિલાલ દેસાઈ ટિકિટ મેળવવા માટે પાંચ છ વાર ધક્કા ખાઈ ગયા. શો એવા તો સફળ થયા કે ચાર-પાંચ વાર આવી આવીને ખેલ જોઈ ગયા. મને કહે કે અલ્યા, ભાંગ-બાંગ પીને ખેલ કરે છે કે શું ? ત્રણ ત્રણ કલાક સુધી કેમ ચલાવી શકે છે ? આ વાત એમણે આઈ.એન.ટી.ના દામુ ઝવેરીની હાજરીમાં કરી. દામુ ઝવેરી મારા પિતાના મનની ગાંઠ જાણે. એમણે શોના અગિયારમા દહાડે મારા બાપુજીને કોલકતાથી પ્લેનમાં ખાસ બોલાવ્યા ને મારા સસરાને વર્ધાથી બોલાવ્યા. મારા શોમાં મારા પિતાનું સ્વાગત મારી પત્ની પુષ્પાએ લાજ કાઢીને કર્યું. બાપુજી થોડા ઢીલા થઈ ગયેલા. પણ શો જોયો. મારી વાહવાહ, પ્રશંસા અને કામ જોયું ત્યાં તો એ સાવ ભાંગી જ પડ્યા. આંખમાંથી આંસુ ચાલ્યાં જાય. દામુ ઝવેરીએ મારા બાપુજીને કહ્યું કે આ તમારો એકલાનો લાલ નથી, ગિધુબાપા, આ અમારો સૌનો લાલ છે. એના નામનો જુવાળ શરૂ થાય છે. એ જુવાળનો સાચો લાભ લઈ લો… એના હાથે કાલના એક વણજાણેલા પ્રદેશનું નામ રોશન થવાનું છે તે થવા દો.’