સવારે હરિહર ઊઠ્યો. લક્ષ્મીને જોઈ નહીં એટલે તેને માન્યું કે બહાર ખરચુ કરવા ગઈ હશે. ધાર્યા કરતાં મોડું થતું હોવાથી ગાળો ભાંડતો એ નીકળ્યો. પાડોશમાં રહેતાં ડોશીમા ખાટલામાં પડ્યાં પડ્યાં ઉધરસ ખાતાં હતાં. હરિહરે એના બારણાંની સાંકળ ખખડાવી. ડોશીમા હાથમાં ફાનસ લઈ “અટાણમાં ફરી કુણ આવ્યું હશે” તેમ બબડાટ કરતાં બહાર આવ્યાં. હરિહરે તેને કીધું કે “લક્ષ્મી ઝાડે ફરીને આવે ત્યારે એને કે’જો કે મને મોડું થતું હતું એટલે કામે જવા નીકળી ગયો છું.” ત્યાં તો ડોશીમા ફાનસ ઊંચું કરી તેના મોઢા સામે જોઈ બોલ્યાં. “‘જરા વહુને સાચવતા શીખ! એ તો પિયર જઉં છું અને પાછી નહી આવું એવું બોલતી’તી”.