અને બીજું, હું કંઈ મોરારીબાપુનો પંખો (Fan !!) પણ નથી છતાં મને એ કહેવામાં કશી શરમ પણ નથી આવતી (જો કે હાલ સુધરેલા ગણાવા માટે આવી શરમો આવવી જોઈએ !) કે હું જ્યારે સમય અને તક હોય ત્યારે મોરારીબાપુની કથા ’પણ’ સાંભળું જ છું. (TVમાં જ સ્તો) અને બહુ ધ્યાનપૂર્વક સાંભળું છું. (જો કે આ જાહેર કરવાની કંઈ વાત નથી, હું મિત્રોના બ્લોગ્સ આટલા ધ્યાનપૂર્વક વાચતો હોઉં તો કથાએ ધ્યાનપૂર્વક જ સાંભળતો હોઉં ને !! આમે કોઈને વાચ્યા-સાંભળ્યા-જાણ્યા વગર તેના પ્રત્યે આપણે કોઈ ધારણા કઈ રીતે બાંધી શકીએ ?) માટે કહી શકું કે કથાકાર તરીકે તેઓ લાજવાબ છે, પોતાની કલા પ્રત્યે પૂર્ણતયા સમર્પિત છે. અને લોકો પર તેનો પ્રભાવ પડે છે તેટલું તો અહીં પણ સૌએ સ્વિકાર્યું છે. તો પછી એ પડતા પ્રભાવનો ક્યાંક સદ્‌ઉપયોગ થતો હોય તેનો વિરોધ પણ ’વિરોધી છીએ’ એટલા માત્રથી જ કરવો એ મને વ્યાજબી નથી લાગ્યું. અને એ વિરોધના તર્કમાં પાછાં મોટામોટા છીંડાઓ રહેલા છે તે બતાવવાનો આ નાનકડો (અને હવે તો સહિયારો પણ ખરો !) પ્રયાસ હતો. માન્ય ગણવું, ન ગણવું એ મુળ લેખકશ્રીની મરજીની વાત હોય છે, તેમાં કોઈ આગ્રહ નથી જ.બાકી કથા દ્વારા કથાકરો કમાણી કરે તે તેમનો વ્યવસાય છે, એક સિદ્ધહસ્ત લેખક પોતાની લેખનકલાને આધારે આજીવિકા રળે, કલમને ખોળે માથું ધરે, તે કંઈ ખરાબ વાત નથી તો એક કથાકાર પોતાનો વ્યવસાય કરી અને બે પાંદડે (કે લાખ પાંદડે, એ તો આવડતની વાત છે !) થાય તેમાં શું ખોટું છે ? હા, વ્યવસાયને જે કંઈ ધોરણો લાગુ પડે છે તે તેને પણ લાગુ પડવા જોઈએ (અને સંવિધાન અનૂસાર પડે પણ છે). પરંતુ મિતાબહેને કહ્યું તે સાથે સહમત થતાં મારે પણ એ જ શબ્દ વાપરવો પડે કે પૂર્વગ્રહયુક્ત આંખથી ક્યારેય સાચું ચિત્ર ન દેખાય !