ટ્રેનની જાળીવાળી બારી સાથે હું મારો ચહેરો દબાવી દઉં છું. સાંજના ભૂખરા રંગના વાતાવરણની સામે પાર, હું મારા સપનાંને સાકાર થતાં જોઈ રહ્યો છું. મને ચહેરાઓ દેખાય છે, એ ચહેરાઓ જે મારા જ કારણે આટઆટલાં વર્ષોથી મને મૃત સમજી બેઠા હતા. મારી મા… એને તો આવજો પણ કહ્યા વિના એને તરછોડીને એક સવારે હું ચાલી નીકળ્યો હતો! એને તો એમ જ હતું કે હું એકાદ દિવસ માટે જ જઈ રહ્યો છું! એના રેખાંકિત ચહેરાને ક્રમશ: વૃદ્ધ થતો હું જોઈ શકું છું. એની આંખો મારી આંખોમાં તાકી રહી છે. મને લાગે છે કે એ મને ઓળખી ગઈ છે! પણ એનો ચહેરો જોવા મારે કેટલા બધા નજીક આવવું પડે છે…!