થોડા મહિના પછી મયાશંકરભાઈ બીમાર પડ્યા. માંદગી લાંબી ચાલી એ દરમિયાન મુંબઈ અને કરાંચીની દુકાનો ઉપર બરાબર ધ્યાન અપાયું નહીં. ભાઈ એ દુકાનોમાંથી સારું કમાયા હતા. ગામમાં મુંબઈ જેવું ત્રણ માળનું મોટું મકાન પણ બંધાવ્યું હતું અને બધાં સુખથી જીવતાં હતાં. મને ભાઈએ કહેલું કે તારે જ્યાં સુધી ભણવું હશે ત્યાં સુધી હું તને ભણાવીશ, પણ એમની ગેરહાજરી દરમિયાન દુકાનોમાં ખોટ ગઈ અને અમે દેવાદાર બની ગયાં. મૅટ્રિક પછી હું ડૉક્ટર થવા માગતો હતો, પણ ભાઈના મૃત્યુ પછી દલપતભાઈએ કહ્યું, ‘તું હવે ભણવાનું છોડી દે અને કાંઈક નોકરી શોધી લે.’ મેં કહ્યું, ‘મોટાભાઈ, ભણવા માટેની તો આ જ તક છે, પણ આપણી આર્થિક ભીંસમાં હું મારા ખર્ચનો બોજો આપના ઉપર નહીં પડવા દઉં.’ એટલે એમણે મને આગળ ભણવાની રજા આપી. હું કરાંચીની ડી.જે. સિંઘ કૉલેજમાં દાખલ થયો. મિત્રો પાસેથી જૂની ચોપડીઓ ઉછીની લઈ આવ્યો. કરાંચીના મેયર શ્રી જમશેદ મહેતાને મળીને મારી કૉલેજ-ફી માફ કરાવી. હાઈસ્કૂલના બે વિદ્યાર્થીઓનાં ટ્યૂશન રાખ્યાં, એમાંથી મને માસિક 35 રૂપિયા મળતા થયા, આથી ઘર ઉપર મારો બોજો રહ્યો નહીં અને મારું ભણવાનું સુગમ બન્યું.