“સાહેબ હું તો તમારો આભાર માનું એટલો ઓછો. મારા બાપા પણ ટપાલખાતામાં નોકરી કરતા, કહેતાં કે ગામમાં ટપાલીની રાહ એમ જોવાય જાણે કોઈ મહાનુભવ ન આવતા હોય ! પણ હવે એ સમય જ ક્યાં ? પણ ઘણા લાંબા સમય બાદ એવું થોડું ઘણું મેં જાતે પણ અનુભવ્યું, જયારે ગામના છોકરાઓ પોતાના ઘરના ઉંબરે ઉભા રહી પોતાના ભેરુંના લખેલા કાગળની રાહ જોતા ઉભા હતા. અને મને વિશ્વાસ છે, એમના છોકરાઓને પરસ્પર કાગળ લખતા જોઈ ક્યારેક ને ક્યારેક એમના ઘરના અન્યોને પણ એમ કરવાની પ્રેરણા મળશે જ ! અને બીજું કંઈ થાય ન થાય, પણ હવે હું ક્યારેય વાંકમાં ન આવું એવું ચોક્કસ કરીશ. કાગળ હોય કે ન હોય, ડર બીજા દિવસે એ ટપાલપેટી ખોલીને તપાસવાની મારી ફરજમાંથી ક્યારેય પીછેહઠ નહીં કરું.”