પઢારોમાં જેમ જેમ કામ થતું ગયું, તેમ તેમ ધીમો ગણગણાટ શરૂ થયો : આ લોકોને જમીન મળશે તો આપણું કામ કોણ કરશે? પઢાર અત્યંત ગરીબ કોમ. મોસમના દિવસમાં મજૂરી કરે અને દરિયાકાંઠે થેગ-મોથ, મચ્છી વગેરે પર જીવનનિર્વાહ કરે. તેમને પડતર જમીન અપાવી. જાતમહેનતથી પાણી લાવી ખારી જમીન મીઠી કરાવી. પાંચસો રૂપિયા ઉછીના લાવી શેર-ભંડોળની સગવડ અપાવી અને મંડળી શરૂ થઈ. ધીરધાર કરનારાઓ ધમકાવે કે, હવે કોઈને પાશેર ઘઉં પણ ઉધાર નહીં દઈએ. એટલે અમે રેશનિંગની દુકાન કરી. મંડળી પાંચ વર્ષમાં તો ચાલીસ હજારનું ધિરાણ કરી શકે એવી સદ્ધર બની ગઈ.સાત વરસમાં મંડળીએ બિયારણ-બૅંક કરી, તૂટેલા બંધો જાતમહેનતે બાંધ્યા, માટીકામના કૉન્ટ્રાક્ટ લેતી થઈ, ભંગી, હરિજન, વાઘરી ને પઢારો સાથે મળીને કામ કરવા લાગ્યા.