વિરાજ ઝડપભેર વોશબેસિન પાસે પહોંચી ગઈ. બ્રશ અને પેસ્ટ હાથમાં લઈને એણે સહેજ વાર આંખો મીંચી દીધી. શિયાળામાં સાલું ન સાંભળવું હોય તોય બધું કાન સુધી ક્લિયરલી પહોંચી જાય છે. એણે પોતાના રૂમમાં જઈને કબાટ ખોલ્યો. ઉપરના ખાનામાં ચોપડીઓની વચ્ચે અંદરની દીવાલ પર વર્ષોથી ચોંટાડેલું બારમા ધોરણનું સમયપત્રક. કોણ જાણે કેમ ત્યાં રહી ગયું હશે ? કબાટ બંધ કરતાં હેન્ડલ પર મૂકેલ જમણા હાથની પહેલી આંગળી પર પહેરેલી મમ્મીની વીંટી. આખા ઘર, શરીર, આત્મા પર પાંત્રીસ વર્ષની યાદોની જાણે ઝીણી કતરણ. નાહવા જતાં પહેલાં ખૂણામાંથી ઘર ઝાપટવાનું કપડું લીધું. આદતવશ. પછી પાછું મૂકી દીધું. આ વર્ષો જૂની ટેવોને વળી ક્યા ઉકરડે નાખવી ? સાત વાગ્યા સુધીમાં તો ઘર અવાજોથી ઊભરાઈ ગયું. ઉમંગનો નાનકો અચાનક દોડતો આવી આંખો પહોળી કરીને કહે,