અર્જુન સરળ (ઋજુ) હતો. એના ભારતીય વંશજો સાવ અસરળ જણાય છે. રાજા રામના આ દેશમાં વાયદો તોડનારા ભારે બહુમતીમાં છે. અહીં વાયદો તૂટે તેનો ગમ વાયદો તોડનારને નથી સતાવતો. પ્લમ્બર હોય કે પ્રોફેસર, વાયદો તોડવામાં એમને કોઈ જ શરમ ન નડે. આ બાબતે બધો વાંક વાયદાતોડું રાજકારણીઓનો જ નથી. તેઓ સતત વાયદાભંજક પ્રજા સાથે કામ પાડતા હોય છે. સમગ્ર પ્રજા પેટમાં પાપ રાખીને જીભ પરથી પુણ્યના પરપોટા છોડતી રહે છે. સીધેસીધી સ્પષ્ટ વાત કરનાર આદમી આપણા ‘અસભ્ય’ સમાજમાં લગભગ એકલો પડી જાય છે. આપેલું વચન તૂટે ત્યારે વચનભંગ કરનાર માણસના મોં પર કોઈ ખટકો પણ જોવા નથી મળતો. નક્કી કરેલા સમયે સભા શરૂ ન થાય તો આયોજકોને કોઈ પણ જાતનો ખટકો નથી હોતો. એમને એવું લાગતું જ નથી કે કશુંક ખોરવાયું છે. યુવાન કોઈને કહે છેઃ ‘આઇ લવ યુ.’ આ તો એક દિવ્ય વાયદો ગણાય. ગીતાની પરિભાષામાં કહીએ તો એ ‘ઊર્ધ્વમૂલ’ વાયદો ગણાય. આવો પવિત્ર વાયદો તૂટે ત્યારે પણ ખટકો ન અનુભવે તે માણસ ‘ચાલાક’ ગણાય. ખરેખર એ માણસ દયનીય છે.