અહીં થોડા નજીકના ભૂતકાળમાં જવાનું અનિવાર્ય છે એટલે આપણે જવું રહ્યું. વર્ષ બે હજાર બેમાં અકાદમીની ચૂંટણી યોજાયેલી પણ આપણા સાહિત્યકારમિત્રોમાં અકાદમીને અસંતોષ હતો. એમની એવી પ્રતીતિ હતી કે અકાદમીનાં સત્તામંડળને લોકતાંત્રિક રાજનીતિના આટાપાટા જાણનારા કેટલાક સ્થાપિત સાહિત્યકારોએ પોતાના વશમાં કરી લીધું છે. અહીં આપણી વચ્ચે જે તિરાડ પડી એનો રાજસત્તાએ લાભ લીધો અને ચૂંટાયેલા સભ્ય દ્વારા અકાદમીનું સત્તામંડળ રચવાની પ્રક્રિયાને સ્થગિત કરી. આપણે માન્યું કે આ સ્થગિતતાનો ક્યારેક તો અંત આવશે. જો કે નારાયણ દેસાઈ જેવા મૂલ્યનિષ્ઠ દૂરંદેશી ધરાવતા આપણા સાહિત્યકારે સત્તાની મંશા પારખી લીધી અને વર્ષ બે હજાર સાતના ખુલ્લા અધિવેશનમાં, પુનઃ કહું છું, ખુલ્લા અધિવેશનમાં અકાદમીની સ્વાયત્તતા માટે પરિષદે લડત આપવી એવો ઠરાવ મૂક્યો અને એ ઠરાવ સર્વાનુમતે પસાર પણ થયો. એ વખતના મહામંત્રી અને નારાયણ દેસાઈ જેમને પોતાના અંગતસચિવ ગણતા હતા, એવા રાજેન્દ્ર પટેલે એ ઠરાવ રજૂ કરેલો. હું જણાવવા એ માગું છું કે આ સ્વાયત્તતાની લડત કોઈ બિનજરૂરી વિવાદાસ્પદ મુદ્દો છે એવો જે અપપ્રચાર અકાદમીના નવા નિમાયેલા પ્રમુખ વિષ્ણુ પંડ્યા કરે છે, એ વાત આપણને સહુને ગેરમાર્ગે દોરનારી અને તથ્યહીન છે.