તે જમાના માં ગુરૂ ની વ્યાખ્યા જુદી હતી.ગુરૂ શિષ્ય ની પાસેથી કશાની અપેક્ષા રાખતો નહોતો.પણ પોતાનું સર્વસ્વ,પોતાની સર્વ વિદ્યા તે શિષ્ય ને અર્પણ કરતો.તેના કલ્યાણ નો બોજો પોતાની માથે લઇ લેતો.ગુરૂ એક પથદર્શક હતો.આજે તો ઠેર ઠેર ગુરૂ ઓનો સુમાર નથી,આશ્રમોનો સુમાર નથી.લોકો ગુરૂ ને એક છટકબારી તરીકે મેળવે છે.પોતાને કંઈક જરૂર છે,સંતાન નથી,જિંદગીમાં દુઃખ છે,તો વળી કોઈ ની ભેંસ ને દુધ નથી આવતું –તો તેવા માટે ગુરૂ ની પાસે પહોંચી જાય છે.જો કોઈ ગુરૂ તે દુઃખ માંથી મુક્તિ અપાવે,તો ઠીક છે નહિતર બીજા ગુરૂ ની શોધ ચાલુ થઇ જાય છે.