રાજાએ હર્ષના આ ગ્રંથને અલૌકિક કહી, સન્માન આપ્યું. અને કહ્યું કે હે કવિ આપણો આ ગ્રંથ વિદ્રાનો માટે છે. પરંતુ સામાન્ય માણસને ઉપયોગી એવા એકાદ કાવ્યની રચના કરો તે વાર્તારૂપે હોય છતાં પણ તેમાં દિવ્ય અને વિશિષ્ટ દષ્ટિ હોય. મહાપંડિતે નળ દયમંતિના સ્વયંવરની કથા કાવ્યમાં વણી ળીધી આ મહાકાવ્ય એટલે નૈષદા તે અતિ સુંદર વાર્તા, કલા, તત્વજ્ઞાન, સિધ્ધાન્તો સભર પ્રતિભા સંપન્ન છે. તેમાં આગવી બુધ્ધિનો ચમકારો છે. પંડિતે કહ્યું કે આપનું આ કાવ્ય અતિ સુંદર છે. પણ દુર્બોધ છે. પંડિત હર્ષ કહે કે આ કાવ્ય સમજવામાં કઠણ હશે પરંતુ દુર્બોધ નથી. આ બાબત વિવાદાસ્પદ બની. મા સરસ્વતી આ મહાકાવ્યને માન્યતા આપે તો જ આ કાવ્ય પંડિતો સ્વીકારે એવુ નક્કી થયું.