ધાતુઓની લેખન સામગ્રીના રૂપમાં તાંબાનો ઉપયોગ સર્વાધિક થયો છે. ચીની યાત્રી ફાહ્યાને લખ્યું છે કે ભારતના બૌધ્ધ સંઘોમાં બુધ્ધના સમયના તામ્રપત્રનો સૌથી વધુ ઉપયોગ થતો હતો. હ્યુ એન સાંગે પોતાના પુસ્તકમાં જણાવ્યું છે કે મહારાજ કનિષ્કે ભગવાન બુધ્ધના સૂત્રોને તામ્રપત્રમાં અંકિત કરીને ભગવાન બુધ્ધના સૂત્રોને અમર કરી દીધા. ઇતિહાસકાર રાજેશ પુરોહિતના કહે છે કે મૌર્ય કાળમાં રાજઆજ્ઞાઓ તામ્રપત્ર પર કોતરવામાં આવતી હતી. સાઉથ ઈન્ડિયામાંથી મળેલા અમુક તામ્રપત્ર પર નાગરી અને ગુરુમુખીમાં લખાયેલી સાહિત્યિક કૃતિઑ મળી આવેલી છે. ઝવેરચંદ મેઘાણી લિખિત સૌરાષ્ટ્રની રસધારમાં પણ તામ્રપત્ર (તાંબાના પતરાઑ) ઉપર સંદેશાઓનો ઉલ્લેખ કરાયો છે. તે જ રીતે મધ્યકાલીન યુગના વિજયનગરના ઈતિહાસમાં તામ્રપટ્ટાઓનો ઉપયોગ થયેલો જોવા મળે છે, અને આજ સમય દરમ્યાન બાદશાહ અકબરે મિત્ર એવા રજપૂતાનાઑ ઉપર સોનાપત્ર ઉપર સંદેશાઓ મોકલ્યા હતાં તેવો ઉલ્લેખ પણ ઈતિહાસમાં કરવામાં આવ્યો છે. આજે ભારતની બહાર પણ એક સમયના અખંડભારતની ભૂમિ ગણાતા તક્ષશિલાના ઇતિહાસમાં સોનાપત્ર અને ચાંદીપત્ર ઉપર લિપીઓ મળી હોવાના પુરાવાઓ મળ્યાં છે. જેના ઉપર ખરોષ્ઠી લિપિ અંકિત થયેલી છે. જ્યારે હડપ્પામાંથી (પાકિસ્તાન) ઉત્ખનન દરમ્યાન સોનાપત્ર ઉપર લખાયેલ ભગવાન બુધ્ધના જીવનકાળનો ઉલ્લેખ મળી આવ્યો છે. આ સોનાપત્ર હાલમાં લાહોર મ્યુઝિયમમાં સચવાયેલ છે, એજ રીતે ઇસ્લામાબાદ પાસે આવેલ સઇદપૂરમાંથી જૈન સંસ્કૃતિને ઉજાગર કરતાં કેટલાક તામ્રપત્ત મળી આવ્યા છે જેના ઉપર (તાંબાના બનેલા પાંદડાઑ જેવા આકારના) જૈન ઇતિહાસ કોતરાયેલ છે. આ પ્રમાણે પેશાવરમાંથી પણ કાંસા અને લોઢાની બનાવેલી લિપીઓ, સંજ્ઞાઓ, અક્ષરો અંકિત કરાયેલ પત્રો, મૂર્તિઓ, મુદ્રાઓ, અલંકારો વગેરે મળી આવ્યા છે.