પછીના દિવસો ખૂબ ધૂંધળા વીત્યા. જાણે કંઈ પર્વતીય પ્રદેશ પર વહેલી સવારે ઊતરતું ગાઢ ધુમ્મસ. સમયનાં હણહણતા અશ્વની લગામ ખેંચી રાખી હતી કે પછી મોઢે ફીણ આવી જાય ત્યાં સુધી એ ભયાનક ગતિથી દોડતો હતો ! કશું સમજાતું નહોતું. ક્યારે ઊગતો હતો ? ક્યારે રક્તબિંબ બની ડૂબી જતો હતો ! પોસ્ટમોર્ટમ પછી લોહી ભરેલું પોટલું ને અગ્નિદાહ દેવાયો. પુત્ર, પૌત્રી જે ગણો તે દાદુની અરૂ. બધું કેમ બન્યું, કઈ રીતે પછી બરાબર સમજાયું. 17 વર્ષનો નિનાદ, પુખ્ત વય નહીં એટલે ડ્રાઈવિંગ લાઈસન્સ પણ નહીં, પણ કાર ચલાવવાનો ચસકો. મા-બાપ દુબઈ ગયા હતા. મિત્રને જોડે લઈ નીકળી પડ્યા હતા. બન્ને ફાસ્ટ ડ્રાઈવિંગનો લ્હાવો લેવા તેજ ગતિથી ગલીમાં ધસી આવતી કાર જોઈ વિશ્વંભર ફૂટપાથ પર જ ઊભા રહ્યા હતા, પણ એણે સ્ટિયરિંગ પર કાબૂ ગુમાવ્યો…..