જાતને ભુલવી એટલે ભીડમાં જવુ, એકાંત એ તો જાતને શોધવાનો મેળો હોય છે, એકાંત ત્યારે જ તમને અકળાવે જ્યારે તમે પોતાને ભુલ્યા હોવ, બાકી એકાંત ઇશ્વરને પામવાનું અને પોતાના માટે ઇશ્વર બનવાનું પરફેક્ટ સ્થળ છે. એકાંત તો આંખો ભરી ભરીને પીવું જોઈએ કારણ કે એકાંત ક્યારેય એકલુ મહેસુસ થવા દેતુ નથી. પણ એકાંતને આપણે ત્યાં અંધારાની ઉપમા આપવામાં આવી છે, એકાંત શબ્દ આવે એટલે બધાની સામે એક અંધારી ઓરડી જ આવે, ખરેખર તો એકાંત એટલે અંજવાળુ જ્યા બધા જવાબ મળતા હોય છે, પણ એકાંતમાં એકલા પડી રહેવું પણ મુશ્કેલ હોય છે. એકાંતમાં જો જાત ભુલી ગયેલા હોઇએ તો ઘણા બધા હુમલા થતા હોય છે, પહેલો હુમલો તો કામદેવ નો હોય, તો ક્યારેક કોઈની યાદોનાં માથાના દુખાવો, ક્યારેક ગાંડપણ પણ લાવી શકે એવા અણધાર્યા અટેક્સ આવતા હોય છે. પણ એ ત્યારેજ બની શકે કે જ્યારે તમે કંઇક ભુલ્યા હોવ, કે આપણે કોણ છીએ?