દરબારને એમ તો પૂછાય નહી કે કેટલો પગાર આપશો. એ ખુશ થઈને જે બક્ષિસ આપે તે જ પગાર એટલે દરવાન તો હવે મહિનો થવાની રાહ જોવા લાગ્યો. આખો મહિનો તેણે ઘરેથી લાવેલા દાળ-ચોખાની ખીચડી ખાધી હતી અને પૈસા હાથમાં આવતાં પકવાન ખાવાનો તેનો મનસૂબો હતો. પણ મહિનો વીત્યાં છતાંય તેને કોઈ બક્ષિસ મળી નહી. દરવાનને થયું કે પછીના મહિને બે મહિનાની બક્ષિસ સાથે મળશે માટે ત્યાં સુધી તે ધીરજ રાખવા તૈયાર થયો. બીજો મહિનો વીત્યો પણ કશું જ નહી. ત્રીજા મહિનાના પહેલા અઠવાડિયામાં તો ઘરેથી લાવેલા દાળ-ચોખા પણ ખૂટી ગયા. હવે શું? તેને થયું કે બે પૂનમ પછી દિવાળી આવે છે, કદાચ દરબાર આખા વર્ષની બક્ષિસ સામટી જ આપશે. આથી તે પોતાની એક વર્દી વેચી આવ્યો અને તેનાથી દિવાળી સુધી ચાલે એટલા દાળ-ચોખા લઈ લીધા. દિવાળી આવી અને ગઈ, પણ નશામાં ચકચૂર દરબારને તેનો નવો દરવાન યાદ આવ્યો નહી અને દરવાનને તો ખાવાના પણ ફાંફા. છેવટે તેણે બિચારાએ તેની બીજી વર્દી પણ વેચી નાખી અને માત્ર લંગોટભેર તે દરવાજે સલામો મારવા લાગ્યો. તેના મનમાં એમ થયું કે દરબાર નહી જુવે, તો બીજું કોઈ તો જોશે ને કે દરબારનો દરવાન લંગોટીભેર સલામો ભરે છે. કોઈક તો દરબારના કાનમાં વાત નાખશે કે નહી? પણ સત્તા આગળ શાણપણ શું કામનું? અને એ પણ નશામાં ચકચૂર સત્તાધીશની સત્તા સામે?