એક છોકરીની આ વાત છે. મેરેજ કરીને એ વિદેશ ચાલી ગઈ હતી. 15 વર્ષ પછી પિયર આવી. વિદેશ ગઈ ત્યારે બધી જ યાદો એક બેગમાં સંકેલીને મૂકી ગઈ હતી. એની ચાવી વિદેશમાં પણ જતનથી સાચવી હતી. પાસપોર્ટ રાખતી હતી એ જ પર્સમાં એ ચાવી મૂકી રાખી હતી. અમુક ચાવીઓ પણ પાસપોર્ટ અને પાસવર્ડ જેવી હોય છે, એ તમને તમારે જ્યાં જવું હોય ત્યાં પહોંચાડે છે અને તમારે જોવું હોય એ ઉઘાડે છે. ઘરે આવી માળિયેથી એ બેગ ઉતારી. જૂની યાદોનો એક ખજાનો નીકળ્યો. આને ખજાનો કહું કે દફનાવી દીધેલી યાદોની કબર? શું મળવાનું હતું આ બધું જોઈને? કેટલીક બહેનપણીઓની તસવીર અને તેણે આપેલી ગિફ્ટ્સ! એક સ્કાર્ફ હાથમાં આવ્યો. કોણે આપ્યો હતો આ? યસ, પેલી ફ્રેન્ડે આપ્યો હતો. એ દિવસે મારો બર્થડે હતો. હું એને વળગી ગઈ હતી. કેટલી બધી વાતો કરી હતી. થોડીક યાદ છે અને બીજી ભુલાઈ ગઈ છે. એને યાદ હશે? ક્યાં હશે એ? મારી પાસે તો એનું એડ્રેસ પણ નથી! કોલેજની ફેરવેલનો એક ગ્રૂપ ફોટો નીકળ્યો. એક પછી એક ચહેરા પર નજર કરી. એક ચહેરા પર નજર રોકાઈ ગઈ. અરે! આ તો એ જ. એણે મને પ્રપોઝ કર્યું હતું. મેં ના પાડી હતી. મને એવી કોઈ ફીલિંગ્સ નથી તારા માટે. સોરી પણ કહ્યું હતું. સારો હતો એ. સરસ મ્યુઝિક વગાડતો હતો. ગાતો પણ ઠીકઠાક હતો. કોલેજની છોકરીઓમાં પણ પ્રિય હતો. જોકે, મને એમાંથી કંઈ ટચ કરતું ન હતું. ક્યાં હશે એ? એને મળું? ના, નથી મળવું, કોઈને નથી મળવું, થોડીક યાદો મમળાવી લીધી એ બસ છે. મજા આવી બધું વાગોળીને.