હવે એક બીજો શબ્દ જો - લાવણ્ય. 'લાવણ્ય' એટલે સુંદરતા, સૌંદર્ય એ તો તું શીખી ગયો છે. પણ 'લાવણ્ય' શબ્દ 'લવણ' ઉપરથી થયો છે એ તું જાણે છે? 'લવણ' એટલે મીઠું. ગાંધીજીએ જ્યારે મીઠાની લડત ઉપાડી ત્યારે ઘણા એને 'લવણસંગ્રામ' કહેતા. કોઈ કોઈ વળી 'સબરસ-સંગ્રામ' પણ કહેતા. મીઠું તો ખારું હોય, મીઠાને ને સૌંદર્યને શો સંબંધ, એવો પ્રશ્ન કદાચ તને થશે. પણ મીઠું ભલેને ખારું રહ્યું, એના વિના ભોજન તો નિરસ જ લાગે. અને એટલે જ એને આપણે સબરસ કહીએ છીએ. ખારું હોવા છતાં એને મીઠું કહેવાય છે. વળી નયનાબહેનના સંગીતશિક્ષકે કહેલી પેલી કહેવત તને યાદ હશે - 'લવણ બિન ખાના, ઔર કનૈયા બિન ગાના.' આમ ભોજનને રસમય બનાવે તે લવણ. આ ઉપરથી વસ્તુઓને રસમય બનાવે તે લવણ. આ રીતે ખારા મીઠા ઉપરથી બનેલો એ શબ્દ ધીમે ધીમે મધુર સૌન્દર્યના અર્થમાં વપરાવા લાગ્યો. હવે તને સમજાશે કે લાવણ્ય શબ્દમાં કેટલું બધું કવિત્વ ભરેલું છે, અને એ શબ્દ કેટલો ખૂબીદાર છે, લાવણ્યમય છે!