હું રોડ છું, હું રસ્તો છું, હું મારગ છું, હું સડક છું. હું લોકો માટે અવરજવરનો શ્રેષ્ઠ, બેસ્ટ ‘જરિયો’ છું. લોકો મારા પર હરે છે, ફરે છે, ચરે છે, મન ફાવે એ કરે છે. હું ચાલતો હોઉં એવો લાગું છું, પણ હું સ્થિર છું, સ્થિતપ્રજ્ઞ છું. કોઈએ એક સંતને પૂછ્યું કે, ‘આ રસ્તો ક્યાં જાય છે?’ તો સંતે ખૂબ જ ‘ભેદી’ જવાબ આપ્યો હતો, ‘ક્યાંય નહીં. આ રસ્તો ક્યાંય જતો નથી, પણ એના પર ચાલનારા ક્યાંક જાય છે.’ એક ‘કર્મઠ કવિ’એ મારા માટે તો એવું કહ્યું છે કે, ‘એક રાસ્તા હૈ જિંદગી’ કવિએ રસ્તાને જિંદગી સાથે સરખાવી મારી મહત્તા લોકોના ભેજામાં ઉતારવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. મારા વિશે રચાયેલી આ અદ્્ભુત રસ્તા ‘મુકદ્દર કા સિકંદર’ નામની ફિલ્મમાં ‘સિલ્વર સ્ક્રીન’ પર રજૂ પણ થયેલી અને લોકોએ એને ‘સુપરહિટ’ સોંગ તરીકે સ્વીકારી પણ હતી. ટૂંકમાં, લોકો મારું એટલે કે રોડનું મહત્ત્વ સમજે જ છે, પણ મારી હાલત ‘મુકદ્દર કા સિકંદર’ના ગીતમાં વર્ણન કરવામાં આવી છે એવી રહેતી નથી. મારી હાલત ‘સિકંદરને ભગંદર’ થઈ જાય એવી એવી ખરાબ થઈ જતી હોય છે. મારા આવા બૂરા હાલહવાલ કેમ થઈ જાય છે એ મારા પોતાના, સ્વમુખેથી સાંભળો. તો આવી છે મારી યાને કી, ‘રોડની આપવીતી ઉર્ફે સડકની આત્મકથા’.