એ દિવસોમાં હું રાજકોટમાં બૅન્ક મેનેજર હતો ને ‘સંદેશ’ માં ચાલતી મારી નવલકથા કે કટારનું લેખનકાર્ય મારે સવારે કરવાનું રહેતું. એક દિવસ સવારના આઠેક વાગ્યે પારણામાં એ જરા સળવળી કે તરત જ લેખનમગ્ન એવા મેં ઊભા થઈને ચપટો ભરીને કેલફોસની ગોળીઓ એના મોમાં મૂકી દીધી. પછી ચાર હીંચકા નાખ્યા કે એ શાંત થઈને ફરી પોઢી ગઈ. હું મારા લખવામાં પરોવાઈ ગયો. દુનિયાથી જાણે કે સાવ કપાઈ ગયો. થોડી વારે તરુ (લેખિકા તરુલતા દવે, મારાં પત્ની) એ આવીને મને ઢંઢોળ્યો : ‘જુઓ તો, જુઓ તો, આ ઊઠતી કેમ નથી ? આખી રાત બરાબર ઊંઘી છે તોય નસકોરાં કેમ બોલાવે છે ?’