આ ગામની શાળામાં શિક્ષક તરીકે મારી નિમણૂક થઇ હતી. ગામ નાનકડું પણ સરસ હતું. વળી મારા રહેણાકની પશ્ચિમાદિ બારી સમે જ નદી હતી. સાંજેબારી ખોલતાં નદી-કાંઠેનાં લીલાંછમ્મ વૃક્ષોનાં નદીના નિર્મળ જળમાં પડતાં પ્રતિબિંબ અને તેની પાછળ અસ્ત તહતો સૂર્ય જોતાં જીવનની ગહટમાળ વિશે વિચારતાં-વિચારતાં સાંજ પસાર થઇ જતી. ગામલોકો ભલાં અને સરળ હતાં, ખલેલ પાડતાં નહોતાં તેથી મને ગામમાં સારું ફાવી ગયું. દિવસ આખો શાળામાં પસાર થઇજતો. સાંજે ઘેર આવી, બારી પાસે ખુરસી રાખી, કોફીના ઘૂંટ ભરતાં નદી પરથી આવતાઠંડા પવનની મઝા માણતા રહેવાનો નિયમ બની ગયો હતો. અથવા અડોસપડોશનું કોઈ આવી ચડે તો વઆતો ચાલતી રહેતી. બારી, નદી, ગામના માનસો અને આ ઘર સાથે આત્મિયતા બંધાઇ ગઇ.