ચાર-પાંચ દિ’ સુધી પછી એણે સાઈકલનું નામ ન લીધું. આંક ગોખતો રહ્યો. રાતે ઊંઘમાં ક્યારેક બબડતો, સા…ઈ…ક…લ…, પરંતુ પાછા દવાદારૂ અને બીજા ખરચામાં પૈસા પૂરા થયા અને સાઈકલ કાંઈ આવી નહીં. તે દિ’ પપ્પાએ તો કહ્યું હતું કે સાઈકલ લાવીશું….. ‘તે ફાંસીએ ચઢાવી દે એમને. બે વહેંતનો ટીણિયો !’ બીજે દિ’ પપ્પા ત્રણ રૂપિયાની ચાવીવાળી મોટર લાવ્યા, પણ દીનુ એને અડક્યો જ નહીં. તે દિવસ પણ સારો મેથીપાક મળ્યો. ‘દીનુ, તું જીદ ન કર. હમણાં આ મોટરથી રમ….’ પણ એ એકનો બે ન થયો. થોડા દિવસ એ ભારે ખામોશ રહ્યો. ચૂપચાપ ખાતો-પીતો, લેસન કરતો. ન ભાવતું શાક પણ ગળે ઉતારી જતો.