આમ તો કંપનીમાંથી આવતા સાંજના સાત થઇ જતા, પણ આજે અડધી રજા મુકીને જલ્દી ઘરે આવી પંહોચ્યો હતો… ‘પુલ’ પર જે જવાનું હતું ! રાકેશને લેવા ! રાકેશ – મારો કોલેજકાળનો મિત્ર, જે આજે પુરા બે વર્ષ બાદ મને મળવા આવી રહ્યો હતો. મળવા તો શાનો કહું, પોતાના જ સ્વાર્થ કાજે આવતો હતો ! આ નાનકડા કાકચિયા ગામમાં આવ્યા બાદ તો જાણે હું સાવ એકલો જ પડી ગયો હતો, અને તેમાં સુખના નામે મિત્રો સાથેનો પત્રવ્યવહાર ચાલુ હતો બસ તેટલું જ ! અને હું અહીં હું એકલો શાથી કુટાઉં, એમ કરીને મેં રાકેશ વતી મારી કંપનીમાં એની નોકરી માટેની અરજી મૂકી હતી – અલબત્ત એને પત્ર દ્વારા જણાવી, મંજુરી મેળવ્યા બાદ જ તો ! – અને એ જ અરજીને ચાલતા એ આજે કાલની તારીખનો ઈન્ટરવ્યું આપવા આવી રહ્યો હતો. ‘આજે પુરા બે વર્ષ બાદ અમે રૂબરૂ મળીશું’, એ વિચાર સાથે જ હું ઉત્સાહભેર તૈયાર થઇ મહી પરથી પસાર થતા પુલ તરફ ચાલવા લાગ્યો.