ઓસરીમાં આઠ વ્યક્તિઓ બેઠી હોવા છતાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો હતો. કોઈ સુમસામ જગ્યા જેવી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. નિ:શબ્દ વાતાવરણ તો એવું હતું કે જાણે કોઈ છે જ નહિ, બસ – છે તો ફક્ત પેલી દીકરીની નિર્દોષતાથી છલકાતી આંખો, રમણદાદા અને વજુબાની વેદના, રમીલા અને સુરેશનો પશ્ચાતાપ, મમ્મી-પપ્પાના શબ્દોની જીત અને મારા મનમાં કંઈક યોગ્ય થયાનો આનંદ…..