આ વાત મારા મિત્રે મને સજળ નયને કરી. હું પણ તે જે દેશમાં શિક્ષક હોવાથી મને પુત્ર મનહરને સમજાવવા માટે વિનંતી કરી. ખરેખર મનહરને તો મેં માત્રે એકવાર ભારત આવ્યો ત્યારે જોયો હતો તેથી મારું કેટલું માનશે કે સાંભળશે તે મારા માટે પણ એક પ્રશ્ન હતો. મારા મિત્રની વારંવાર વિનંતીઓ પછી મેં ફોન ઉપર મનહર સાથે લાંબી વાતો કરી, પરંતુ મનહર એકનો બે ન થયો. તેન અવાજમાં મમ્મી અને પપ્પા તરફ નફરતનો રણકાર એટલો જબરદસ્ત હતો કે મને લાગ્યું કે હવે આ બાબતે કાંઈ થઈ શકશે નહીં. મને હાલની પરિસ્થિતિ કરતાં વિશેષ તો ભવિષ્યની ચિંતા થવા લાગી. આ કુંટુંબનું ભવિષ્ય જમીનદોસ્ત થતું દેખાઈ રહ્યું હતું અને છતાં હું લાચાર હતો. સમય તો વહી ગયો હતો. ધો. ૪ ના નવવર્ષની વયે અભ્યાસ કરતો મનહર આજે ૧૭ વર્ષનો યુવાન થઈ ગયો હતો. હવે તેને સમજાવવાની ઉંમર વહી ચૂકી હતી.