આ વાર્તામાં સમય રેખા થોડી અસંગત લાગે છે તે વાત જવા દઈએ તો પણ એક બીજી વાત પન છેી જે વધ વિસંગત છે. રક્ષાના પતિનું ભણતર ઓછુ હતુ અને આવક મર્યાદિત હતી એ બાબત પહેલેથી જ સ્પષ્ટ હતી. રક્ષાના સસરનો જે ક્ષણિક ઊલ્લેખ છે તે રક્ષા માટે આઘાત જનક ગણાય . પણ રક્ષાના મનમાં ડૉ. શેટ્ટીની મૂર્તિ જાણે અજાણે આદર્શ તરીકે જડાઈ ગઈ પછી એ સતત સરખામણી એને અસંતોષની પરકાષ્ઠાએ લઈ ગઈ. આ સમગ્ર બાબતમાં ભૂલ રક્ષાના મા બાપ્ની ગણાય જેમણે એને પરાણે પરણાવી દીધી પણ રક્ષાને વધુ ગુસ્સો અને ફરિયાદ એના પતિ પર હતો. એ વિચિત્ર લાગે છે. કારણ કે –મારા જીવનનું મૂલ્ય કાંઈ નહીં ? છેક અજાણી સ્ત્રી અને પુરુષે મારા તનમનની સંપત્તિ લૂંટી એ લોકો મોકળાં ફરે ? જે ગયું તે મારું જ ગયું ? એમનું કશું નહીં ?—- આમ વિચારનાર રક્ષા એના પતિને જૂતાની મજૂરી કરતો જોયા પછી — એ ક્ષણ મારા મનમાં ઊંડે ઊતરી ગયેલી ઝીણી ફાંસ નીકળી ગઈ અને હું ગૌરવભેર બહાર નીકળી ગઈ અને મેં ડ્રાઈવરને ફોન કર્યો.—શરુઆતમાં જ મા બાપે એને ભણવા ના દીધી એ વાતે મા બાપ પ્રત્યે એનો અભિગમ કેવો રહ્યો ? સામાન્ય . પહેલેથી ભણાવી હોત તો ? વાર્તા દ્વરા સંદેશો માતા પિતાને આપવાનો ઉદ્દેશ હોય તો પન રક્ષાનુ પાત્ર પણ પોતાના વિચારોમાં સ્પષ્ટ નથી.