મેં ત્રણેક પ્રકરણ મોકલ્યાં અને એમનો પત્ર આવ્યો : ‘વાર્તા અહીં ખાતામાં સૌને ગમી છે. જોર રાખજો.’ (આ ‘જોર શબ્દ’ પણ ‘જણનારીનું જોર’ કહેવતની યાદ આપે) તે ઘડીથી શરૂ કરીને વાર્તા પૂરી થઈ ત્યાં લગી હરકિસનભાઈ મારી સાથે એવી સાસુની ભૂમિકામાં રહ્યા. મિત્રોએ મને બીક પેસાડી હતી કે આ તંત્રી પોતાની ધારી રીતે પ્રકરણો લખાવે છે. આ બીકને કારણે હું વધારે સજાગ-સભાન થઈ ગયો હતો. શરૂઆતમાં મને ખાસ કશો એવો અનુભવ ના થયો. બલકે એમનું વાજબી સૂચન મને ઘણું કામમાં આવ્યું. તેમણે લખ્યું હતું : ’ખબરદાર, આ સત્યકથા છે એ ભૂલી જજો. તમારે ડોક્યુમેન્ટરી નહીં, નવલકથા લખવાની છે. તથ્યોનો ભાર વાર્તા પર લાદશો નહીં.’