રણપ્રદેશમાં તરસ્યાને કોઈ પરબ ચીંધે તેમ એક મિત્રએ મને અમેરીકામાં ઉપલબ્ધ ગુર્જરી ડાયજેસ્ટ વિષે માહિતી આપી. માતૃભૂમિને છોડી ત્યારે માતૃભાષા તો એની મેળે છૂટવા માંડશે એ ખબર ન હતી. અંગ્રેજીનો અને કોમપ્યુટરનો વ્યાપ એ સમયે(1988) મર્યાદિત હતો. અંગ્રેજી વાંચનની ટેવ નહી અને ગુજરાતી વાંચન તો અમેરિકામાં ક્યાં શોધવુ? ગુર્જરીનો પ્રથમ અંક હાથમાં આવતા સ્વદેશથી સ્નેહીનો પત્ર મળતા થાય તેવો આનંદ થયો. આ ત્રૈમાસિક નિયમિત રીતે એકવીસ વર્ષોથી મારા જેવા અનેક માટે પરબ બની બની રહ્યુ છે.