પણ છેલ્લા પંદર દિવસથી ભાભીના વર્તનમાં જે પલટો થતો જોયો હતો તેથી પ્રણોતીના મનમાં ભાભી પ્રત્યેની માનની સપાટી ઝડપભેર નીચે ઊતરવા માંડી હતી. ભાભીના મનના ભાવો કળાતા ન હતા. બંને વચ્ચે બંધાયેલા પ્રેમ અને વિશ્વાસના સેતુમાં ભંગાણ પડતાં એ મૂંઝાવા લાગી હતી. પણ એક વાત ચોક્કસ હતી કે પંદર દિવસ પહેલાં એણે જ્યારે મયંકની વાત ભાભીને કરી ત્યારથી જ એમનું વર્તન બદલાવા લાગ્યું હતું. છતાંય પોતે મયંકની પસંદગી કરી એ કારણે, ભાભી નારાજ છે એમ એનું મન માનવા તૈયાર નહોતું, કારણ કે ભાભી જ એની મશ્કરી કરતાં કહેતા કે, ‘બહેનજી, હવે કોઈ સાથી શોધી લ્યો.’ અને પ્રણોતી શરમાઈને દોડી જતી. તો ભાભી એની પાછળ આવતાં કહેતી, ‘કેમ, શું ખોટું કહ્યું મેં ? તમારા જોબનનો ભાર ઝીલનાર તો કોઈ જોઈશેને ? મેરેજ માટે ભાઈની મંજૂરી હું તમને અપાવીશ.’ અને પ્રણોતી ભાભીના ખભે માથું ઢાળી દેતી. હવે જ્યારે પોતે પોતાને મનગમતા જીવનસાથીની પસંદગી કરી ત્યારે ભાભીની આ નારાજગી ? મન પરનો ભાર વધતો જતો હતો. ભાભીનું ચુપકીદીભર્યું વર્તન એને બેબાકળી બનાવી રહ્યું હતું. આવું વાતાવરણ જન્મવાનું કારણ ? એક હલચલ મચી ગઈ હતી એના દિલો-દિમાગમાં. મનમાં અને મનમાં એ મૂંઝાયા કરતી. શું કરવું ? ક્યાંથી ઈલાજ શોધવો ? ન તો પોતે સહી શકતી હતી, ન તો કોઈને કહી શકતી હતી. એમાંય ભાઈની ચુપકીદી. પ્રણોતીને કંઈ જ સમજાતું નહોતું.