મને યાદ છે, અમારા સાહેબો એ નક્કી કરેલું, સીદી બાદશાહોએ પણ માથામાં પાથી પાડી આવવી. હવે તાલાલા ગિરમાં રહેતા પેલા વેસ્ટઈન્ડિઝયન માટે તે મુશ્કેલ હોય. એક તો વાંકળીયા વાળ તેમાં પાથી કેમ પાડવી ? એક વિદ્યાર્થીએ ઘરે જઈ પોતાના પિતાને આ વાત કહી, આ વાતનો નિવેડો લાવો. કંઈ નહીં તેના અબ્બા તેને વાળંદની દુકાને લઈ ગયા. અને ત્યાં ગજની સ્ટાઈલમાં માથા પર નાનો એવો અસ્ત્રો ફેરવી દીધો. બીજા દિવસે શાળાના તમામ વિદ્યાર્થીઓએ આ સ્ટાઈલ કોપી મારેલી. એક સમજણા પપ્પાના કારણે બધાના માથા પર અસ્ત્રા ફરી ગયા. પ્રાર્થનાસભામાં જ્યાં જુઓ ત્યાં દૂર દૂર ખાલી લીટીઓ દેખાય. પછી તો ખૂદ સાહેબો શરમાયા. અને પેલા બાળકના પિતાને દાદ આપી, હવે આવુ પગલું ન ભરવાનું કહ્યું. ત્યાં શાળામાં મારી સાથે એક વિદ્યાર્થી ભણતો. તેનું નામ ‘જીંદા સામદા સાકિર હુસૈન એફ મહોમ્મદ ચોટીયારા અલી હુસૈન ભાઈ.’ આવડુ મોટું નામ રજિસ્ટરમાં સમાઈ નહીં. એકવાર અમારા ક્લાસ ટિચરને ગુસ્સો આવ્યો. તેમણે લાંબુ નામ રાખવા બદલ સાકિરને માર્યો. સાકિર માર ખાઈ મારી બાજુમાં બેસી ધીમેથી બબડ્યો, ‘હું મારા છોકરાની પાછળ મારૂ નામ નહીં લગાવું, કાં તો મારા આ વડવાઓનું નામ કમી કરી નાખીશ.’