દાદાશ્રીઃ આખી જિંદગી સળગે ત્યાં સુધી બધાને સુગંધી જ આપે છે ને! તે એના જેવું છે આપણું જીવન? બધાને સુગંધી આપવી જોઈએ. લોકો વગોવે એનો શું અર્થ? લોકો કંઈ પૈસા લેવા ફરતા નથી અને તેય એવા મહીં કો‘ક હોય તો એનેય હેલ્પ કરવી પડે. આ એક ગુલાબનું ફૂલ દેખીએ છીએ તોય કહે, સરસ ગુલાબ છે! અને આ મનુષ્ય દેખાય તો એને ગમે નહીં! એક અગરબત્તી અહીં સળગતી હોય તો આખા રૂમને સુગંધી આપે અને આ મનુષ્યો ગંધાય! કઈ જાતના લોક છો તમે? બહાર કોઈની સુગંધ જ નથી આવતી, નહીં તો પચ્ચીસ-પચ્ચીસ માઈલના એરિયા (વિસ્તાર) સુધી સુગંધ ફેલાય. ના ફેલાય સુગંધ? આ અગરબત્તીની સુગંધ ફેલાય છે, તો માણસની ફેલાય કે ના ફેલાય? તે વડોદરા શહેરમાં તું રહું છું તે કોની સુગંધ ફેલાયેલી દેખાઈ? માણસો આવ્યા ને મરી ગયાં, આવ્યા ને મરી ગયાં. વખતે કૂતરાંય ખાય-પીને મરી જાય છે, એમાં તેં શું કર્યું તે? મનુષ્યપણું ખોયું! મનખો નકામો ગયો. મનખો એટલે બહુ કિંમતી. અચિંત્ય ચિંતામણી દેહ, મનુષ્ય કહેવાય. તે આ આમાં જ કાઢયો, ખાણી-પીણીમાં જ? અને ઔરત. એ ઔરતેય સાચવતા ના આવડી હોય! એની જોડે રાત-દહાડો ડખા-ડખા, વઢવાડ-વઢવાડ!