હૃદયને લાગણીથી લથપથ કરી દઈએ, બીજાઓને માપવાની ફૂટપટ્ટી ક્યાંક ખીણમાં ફેંકી દઈએ, ‘ભૂલ તો સૌની થાય’ એમ વિચારી પોતાની જાતને માફ કરી દઈએ (એ જ ભૂલ નવેસરથી નહીં કરવાના નિર્ધાર સાથે) અને સૌનો, એ જેમ છે, જેવા છે એમ જ સ્વીકાર કરી લઈએ તો પછી મુશ્કેલી જ ક્યાં છે?