મૃત વ્‍યકિતના અવશેષો પર સમાધિસ્‍થાન રચતા પહેલાં કેટલાંક વૃક્ષ રોપાય છે, મૃત વ્‍યકિતના ભસ્‍માવશેષનું પાત્ર લવાય છે, નિશ્ર્ચિત સ્‍થાનની મધ્‍યમાં કાણું પડાય છે, જેમાં ક્ષાર અને માટી ભરવામાં આવે છે. છિદ્રની દક્ષિણે ખોદેલાં ખાડામાં નૌકા તરીકે વાંસનો ટુકડો ડુબાડવામાં આવે છે, અસ્થિ પધરાવવામાં આવે છે અને એના પર સ્‍મારક રચાય છે. સ્‍મારક-સમાધિ રચવાનો રિવાજ સમય જતાં વિશિષ્‍ટ વ્‍યકિતઓ પૂરતો સીમિત થઇ ગયો. નામાંકિત સાધુસંતો કે શ્રીમંતોની સમાધિઓ કે તુલસીકયારા થાય છે. રાજકુટુંબોમાં વિદેહ સ્‍વજનની યાદગીરીરૂપે શિવાલય બંધાવવાનો રિવાજ હતો. કેટલાંક રાજકુટુંબો વિદેહ સ્‍વજનની યાદગીરીરૂપે ‘છત્રી’ બંધાવતાં. વિદેહ વ્‍યકિતની યાદગીરીમાં ‘યષ્‍ટી’ (‘લાટ’) ઊભી કરાવવાની પ્રથા પણ પ્રચલિત હતી, એવું કેટલાંક પ્રાચીન યષ્ટિલેખો પરથી માલૂમ પડે છે.