ફૂટપાથના સુનારા સુતાં  છે  સોડમાં લેઈ  પૂંજીઓ  પોટલી તણી ફાટેલાં  ચીંથરાંની   કે  સુકેલી  રોટલી   તણી વિશાળા  રાજ  રસ્તાના  વિશાળા  ફૂટપાથની પથારીઓ પથ્થરપોચી કરી પોઢ્યાં પ્રશાન્ત સૌ  પોઢાડવા  પથ્થર-પંથશાયીને   હોટેલમાં  ગાયન  થૈ  રહ્યાં પિશાબખાનાં તણી વાસવંતો વાયુ થઈ વીઝણલો વહી રહ્યો ને મોટરોના  થડકાટ બાજે  લક્ષ્મી પરીના  ઘૂઘરા સમાણા તાઢી સપાટી ફૂટપાથ કેરી આમંત્રતી સો મણની તળાઈ શી  સૂતાં છે બાળ ને બુઢ્ઢાં, જુવાનો જિંદગીભૂખ્યાં અધૂરે   વસ્ત્ર  ને   પેટે  ગંદકીની   ગમાણમાં પડ્યાં છે ડબલાં  ઊંધાં પાણીનાં  હાથ વાગતાં ઊંઘમાં  અંગ  આકારો  ધરે  બેડોળ  એમનાં  પ્રશાન્ત છે, જીવનની અશાંતિને જન્માવનારી  સરી છે જ જાગૃતિ પ્રશાન્ત કાયા; મન આત્મ એમનાં અનાદિથી જાગૃતિહીન શાંત છે પરિસ્થિતિચક્ર  ચલંત  કારમું  ખેંચી  અહીં  આ સમુદાય  લાવ્યું જતું રહ્યું જ્યાં શિરથી જ છાપરું ગયું હશે  શું નહિ શું જ એમનું  ગયું શાને, કશી રીતે, સમજ્યાં સમજ્યાં ન એ કપાળે હાથ  કૂટીને  અહીં  સુતાં  થયાં જ એ આત્મઅજ્ઞાનનો  દોષ,  સકંજો  કે  સમાજનો શાહુકાર  તણી  સૂડી,  રાજ્યની કે ખફાદિલી  એ  કૂટ   કૈં  કારણમાળ   ઊઠતી,   સંપત્તિના  સંગ્રહચક્ર  કેરી ભીંસીપીસી માનવમાળખાં એ, લૈ લોટ, આ ફેંકી દીધાં જ ફોતરાં વિમુઢ  એ  અંતરચિત્ત  બાપડાં  સંજોગ  વંટોળ  વિષે  ફસાયલાં ઊડે પડે ચક્કરતાં.