ધ્રુવભાઈ આ પુસ્તકની પ્રસ્તાવનામાં કહે છે તેમ, ‘શ્રી મનોજ બસુનું પુસ્તક નિશિકુટુંબ મેં અનેકવાર વાંચ્યું છે અને દરેક વખતે મને મારા પ્રદેશમાં, મારી આસપાસ તેના પાત્રોને શોધવાની, તેમને મળવા અને જાણવાની ઈચ્છા થઈ આવી છે. છેલ્લા બે વરસમાં મારી તે ઈચ્છા પૂરી કર્યા પછી મને લાગે છે કે મેં જોયેલા, જાણેલા મનુજોની, મારી સમજમાં આવેલી વાતો મારે ગુજરાતી વાચકો સામે મૂકવી જોઈએ. વિવિધ જાતીના લોકોને મળ્યા પછી મેં છારા અથવા તો આડોડિયા તરીકે ઓળખાતા મનુવંશીઓને મળીને તેમની વાતો, તેમના રીવાજો, તેમનું જીવન અને તેમની લાગણીઓને સમજવા પ્રયત્ન કર્યો છે. બસુદાને પહોંચવાનું તો ઠીક, તેમને અનુસરવાનું પણ મારું ગજું નથી. બંગાળની ગરીબી, ત્યાંનું શોષણ, બંગાળની પીડા હું ગુજરાતમાં ફરતાં જોઈ શક્યો નથી. બંગાળી લખનારાને મળેલી ભૂમીગત સર્જનાત્મકતાનો મારામાં સ્વભાવિક રીતે અભાવ હોય તે પણ હું સમજું છું અને અને સ્વીકારું છું.’