મારી પાસે બે ભાષાઓની નાગરિકતા છે. આનો લાભ એ થયો કે મારાં પુસ્તકો હું બંને ભાષામાં લખી શક્યો. જ્યારે મારી પદયાત્રા મધ્યપ્રદેશમાં ચાલે ત્યારે પહેલાં હિન્દીમાં લખું પછીથી ગુજરાતીમાં; અને જ્યારે ગુજરાતમાં ચાલે ત્યારે પ્રથમ ગુજરાતીમાં લખું ત્યાર બાદ એનું હિન્દી કરું ! લેખ જો ગુજરાતીમાં લખું તો એનું હિન્દી કરતાં નવા વિચાર, નવી ઉપમા કે નવી કલ્પના સૂઝે. ત્યારે ગુજરાતી લેખ પાછળ રહી જાય અને ગુજરાતી લેખનું સંશોધન કરવા જતાં હિન્દી લેખ પાછળ રહી જાય. આમ ચાલ્યા જ કરે. બંને ભાષાના લેખો જાણે એકબીજાને નિર્દેશ આપતા રહે કે તારી વાત આ રીતે નહીં પણ આ રીતે કર; પરંતુ આમાં મારો બરડો બેવડ થઈ જાય. હું મારા લેખોને ખૂબ કઢું છું, એક ભાષાના ગ્લાસમાંથી બીજી ભાષાના ગ્લાસમાં ઠાલવતો રહું છું, થોડી મલાઈ મિલાવું છું, થોડું ઠંડું થવા દઉં છું, ગ્લાસને ઠાંસી ઠાંસીને ભરું છું, પછી જ મારા વાચકોને આપું છું. છતાં મનમાં ડર તો રહે જ છે કે ક્યાંક કોક કહી ન દે કે આ દૂધ તો પાણીવાળું છે ! બે ભાષાઓમાં લખવું મારા માટે લાભદાયક સિદ્ધ થયું છે. બંને ભાષાના લેખોએ એકબીજાને પુષ્ટ કર્યા છે. મારાં ગુજરાતી અને હિન્દી પુસ્તકો જોડકાં એટલે કે ટ્વિન્સ છે.