“કોઈ વાંધો નહિ તેજલ દીકરી ને ફાવે તો અહી રહી શકે છે .એમનો વિષય ફીજીયોનો છે એટલે સવાર સાંજ જે પેશન્ટ આવે એને હું માલીશ નું કામ સોંપીશ, મહિનાના અંતે હું એને કેટલો પગાર આપવાનો એ મારી જાતે નક્કી કરીશ” અને તેજલ ત્યાં બીજી સાતેક છોકરીઓ સાથે રોકાઈ ગઈ. કોલેજ થી ડો. માવાણીની હોસ્પિટલ અને ડો. માવાણીની હોસ્પિટલ થી કોલેજ … બસ આ બે રસ્તા સિવાય તેજલે આ શહેરમાં કશું જ જોયું નહોતું. બે જ માસમાં ડો.માવાણી પારખી ગયા કે આ અસલ રત્ન છે રત્ન અને બધા કરતા એનો પગાર પણ ડબલ કરી દીધેલો. અને સવાર સાંજ માલીશ કરવાનું આ સિવાય એને બીજું કશું પણ નહીં કરવાનું. તેજલ પાસે સ્ત્રી દર્દીઓ જ આવતા.અને બહુ થોડા દિવસોમાં દર્દીઓ એના ખુબજ વખાણ કરતા કે તેજલ નો હાથ ફરે એટલે દુખાવો ગાયબ થઇ જાય છે .આ દીકરીના હાથમાં જાદુ છે જાદુ!! દર્દી ખુશ તો ડોકટર પણ ખુશ!! સમય વીતતો ચાલ્યો!!