પાંચમું, પ્રશ્ન એ રહે છે “તમે તમારા પાપ સાથે શું કરશો?” ખ્રિસ્તી ધર્મમાં આ પ્રશ્નનો ખુબજ મજબૂત જવાબ છે. હિન્દુત્વમાં, બૌદ્ધ ધર્મની જેમ પાપના બે વિચારો છે. પાપને ઘણીવાર અજ્ઞાન તરીકે સમજવામાં આવે છે. હિન્દુત્વ એવી રીતે સમજાવે છે કે જો કોઈ વ્યક્તિ હકીકતને જોવે નહિ કે સમજે નહિ તો તે પાપ છે. પણ ત્યાં નૈતિક ભૂલ “પાપ” નો વિચાર તેમ ને તેમ જ રહે છે. જાણી જોઈને કંઈક દુષ્ટ બાબત કરવી, આત્મિક અથવા દુનિયાના નિયમો તોડવા, અથવા ખોટા કામની ઈચ્છા રાખવી, આ પાપ હોવું જોઈએ. પરંતુ પાપની તે નૈતિક વ્યાખ્યા, એક પ્રકારની નૈતિક ભૂલ તરફ નિર્દેશ કરે છે તેમાં પ્રત્યક્ષ પ્રાયશ્ચિતની જરૂર છે. પ્રાયશ્ચિતનો ઉદભવ ક્યાંથી થયો? શું પ્રાયશ્ચિત કર્મોના સિદ્ધાંતને વળગી રહેવા દ્વારા આવ્યું? કર્મ સામાન્ય અને નીતિનીરપેક્ષ છે. કોઈ એક વ્યક્તિ સારા કાર્ય દ્વારા “સંતુલન” કરી શકે છે, પણ તે ક્યારેય પાપનો નિકાલ નથી કરી શકતો. કર્મ એવું કોઈ સંદર્ભ નથી આપતું જ્યાં નૈતિક ભૂલ વધારે નૈતિક હોય. ઉદાહરણ તરીકે, આપણે ગુપ્તમાં પાપ કરવા દ્વારા કોને નાખુશ કરીએ છીએ? કર્મ કોઈ એક કે બીજી રીતે કોઈની કાળજી રાખતો નથી કારણકે કર્મ કોઈ વ્યક્તિ નથી. ઉદાહરણ તરીકે, ધારોકે એક માણસ બીજાના પુત્રને મારી નાંખે છે. તે પોતાના પૈસા, મિલકત, અથવા પોતાના પુત્રને નારાજ પક્ષની સામે ધરી શકે છે. પણ તે યુવાન માણસને પાછો સજીવન ન કરી શકે. વળતરની કોઈ પણ રકમ તે પાપ માટે ઉભું રહી શકતું નથી. શું પ્રાયશ્ચિત શિવ અથવા વિષ્ણુની ભક્તિ કે પ્રાર્થના કરવા દ્વારા આવે છે? ભલે તે લોકો ક્ષમા આપતા હોય તો પણ, એવું લાગે છે કે પાપનું દેવું હજુ ચૂકવાયું નથી. તેઓ પાપને માફ કરશે જેમકે તે શમાયોગ્ય હોય, કોઈ મોટી વાત નથી, અને પછી લોકો આનંદના દરવાજા મારફતે હાથ ઉંચો કરશે.