જૈન ધર્મના પ્રથમ એટલે કે આદિ તીર્થંકર ભગવાન ઋષભદેવ દીક્ષા પછી અરણ્યમાં જઈને કઠોર તપસ્યા કરે છે. એ તપસ્યાનાં પારણાં કરવા માટે તેઓ નગરમાં આવે છે અને ઘેરઘેર ગોચરી માટે (ભિક્ષા માટે) ફરે છે. લોકોને જીવનની સાચી શૈલી શીખવાડનાર ભગવાન ઋષભદેવ પ્રત્યે સ્વાભાવિક રીતે જ સૌને આદરની લાગણી હોય છે અને તેઓ પોતાના ભગવાનને ભિક્ષામાં પોતાનું સર્વસ્વ આપી દેવા તૈયાર હોય છે; પરંતુ ભગવાન કશું જ સ્વીકારતા નથી અને આગળ ચાલ્યા જાય છે. લોકો ભગવાન ઋષભદેવ સમક્ષ કીમતી ભેટસોગાદો મૂકે છે, પરંતુ પ્રભુને એવી કોઈ ચીજનો ક્યાં કશો ખપ હતો? નગરના ભોળા જનો મૂંઝાઈ પણ જતા કે પ્રભુને એવી તે કઈ ચીજની જરૂર હશે કે જે અમે એમને આપી નથી શકતા ?