કચેરીથી થોડે દૂર વડના એક જૂના ને વિશાળ વૃક્ષની આસપાસ પથ્થરનો ચોતરો ચણેલો હતો. એ વડને બધા ગ્રાન્ટ સાહેબનો વડ કહેતા. એ નામ શાથી પડ્યું તેની ઘણી તપાસ કરવા છતાં કાંઈ માહિતી મળી નહિ. એક દિવસ સાંજે ફરતાં ફરતાં પશ્ચિમ દિશા તરફ સૂર્યાસ્તની શોભા જોતો જોતો એ ચોતરા પર બેઠો. હું ક્યાં અહીં દૂર દૂર આવી ચડ્યો ! મને ગૂંગળામણ થવા લાગી. કોઈ નિર્જન અરણ્યમાં, ઘાસની ને વાંસની ઝૂંપડીમાં હું રહેતો હતો…. ફક્ત પેટને ખાતર ! શું માણસ અહીં રહી શકે ? ન મળે કોઈ માણસ, ન મળે કોઈ સંગી-સાથી, એકલોઅટૂલો. કોઈ વાત કરવાવાળું પણ નહિ. અહીંના તો બધા મૂરખ જંગલી માણસો, જરા સરખી વાત તો તેઓ સમજે જ નહિ. એવા લોકોના સાથમાં દિવસો વિતાવવાના ! રે ભગવાન ! મનમાં નક્કી કર્યું કે હવે આ મહિનાના તો થોડાક જ દિવસો બાકી રહ્યા છે. આવતો મહિનો ગમે તેમ કરીને આંખ મીંચીને કાઢી નાખીશ. ત્યાર પછી અવિનાશને એક લાંબો કાગળ લખીને, નોકરીમાંથી રાજીનામું આપીને પાછો કલકત્તે ચાલી જઈશ.