ઠોંટ-ટાપલી તો ખમી લેતો, પણ બાંધે તંયે ખમાતું નૈં. ભણવા જાવાનું નામ લઉં ને લાકડીએ-લાકડીએ ઝૂડી નાખે. મારતાં નો ધરાય પછી થાંભલી હારે કાથીની દોરીએ કચકચાવીને હાથપગ બાંધે, મન થાય તંયે મારે. કાથીના કાંટા બૌ વાગે, ચામડી છોલાઈ જાય, લોઈ નીકળે, માખીયું ચોટે, કાળી બળતરા હાલે... નો ખમાય, બાપુ ! સાણશીથી સાથળમાં ચોંટિયા ભરે, પગના નળા ઉપર વૈણાં મારે. બોલતાં બોલતાં કાનજી હાંફી ગયો. એની આંખોમાં આતંક તાજો થયો. યાતનાનાં મોજાં ઊછળ્યાં, ઈ બધુંય ભૂખ્યા પેટે તૈણચાર દિ કેમ વેઠાય, સાહેબ ! - કાનજીની આંખો ચૂઈ પડવી જોઈતી હતી, પરંતુ સૂકી રહી.