એકવાર હું અને હિરેન તેમના બૉસ પટેલ સાહેબના ઘર પાસેથી પસાર થતાં તેમને મળવા ગયા. પહેલી નજરે તો હું ઘર જોઈને થોડું અંજાઈ ગઈ. વિશાળ દીવાનખંડ, રેક્ઝીનના સોફાસેટ, મોંઘા ગાલીચાઓ, મખમલના તકીયાઓ. સામેની તરફ પ્લાઝમા ટીવી સેટ અને મ્યુઝીક સિસ્ટમ. આહા ! શી ભવ્યતા ! શો રાજાશાહી ઠાઠ ! પરંતુ થોડી જ વારમાં સમજાઈ ગયું કે આ ઠાઠ વચ્ચે માણસાઈ તો સાવ દબાઈ ગઈ હતી. તેઓને ન તો કોઈના આવ્યાનો ઉમળકો હતો કે ન કોઈ લાગણી. ટીવી એકલું બોલ બોલ કરતું હતું અને માણસો સૌ ચૂપ ! અમારા કરતાં મોબાઈલ એમની વધારે નજીક હતો. એક પછી એક ફોન પર તેમની વ્યસ્તતા જોઈને થયું કે માણસને ઘરમાં પણ નિરાંત નહીં ? એમનાં શ્રીમતીજી તો એથીયે બે ડગલા આગળ. થોડી વારે ઊભા થઈને કહે : ‘I am so sleepy….. I am sorry… I have some meetings tomorrow. You please enjoy… I am going for sleep’ કહીને બેધડક પોતાના બેડરૂમ તરફ જતા રહ્યા. એમની દોઢ વર્ષની બાળકી ‘કેસેટ-પ્લેયર’ સામું જોઈ તેમાં વાગતી અંગ્રેજી કવિતાઓ સાંભળ્યા કરે. આ દંપતિનું કહેવું એમ છે કે તે અત્યારથી બધું જાતે શીખી જાય તો એને એડમિશનમાં તકલીફ ના પડે. એ માસૂમ બાળકીની હાલત જોઈને મને થયું કે ‘બેટા, તારી મમ્મી તને ખોળામાં બેસાડીને તેલ નાખે એવા નસીબ લઈને તું નથી જન્મી !’ તેને ન કોઈ સ્નેહનો સ્પર્શ કે ન તો પરિવારનો પ્રેમ. બંનેનો માસિક પગાર એક લાખથી પણ વધારે એટલે પરિચિતજનોમાં એમનો ભારે આદર પરંતુ અંદરનું જીવન સાવ ખોખલું. મને મારી મમ્મીએ કહેલું વાક્ય યાદ આવ્યું કે ‘બેટા, માણસે ભવ્યતાની પણ એક કિંમત ચૂકવવી પડતી હોય છે.’