પછી છબીલ અને ધીરજકાકા બાપભાઈઓની પાસે બેઠા ને રડવા લાગ્યા. શિષ્ટાચાર પ્રમાણે નવા આવનાર પહેલા પોતે છાના રહે અને બાપભાઈઓને છાના રાખે; પછી અંદરના બૈરાં રડતાં રહે. પણ ધીરજકાકાને બે રૂપિયાની કિંમતનો મગન વિરહનો આઘાત લાગેલો એટલે હ્રદયભેદક અવાજે આંસુ ને ધ્રુસકા સાથે, “ઓ મારા મગનિયા રે” ની પરંપરા તેમણે પોકાર્યે જ રાખી. પાંચ મિનિટની દસ મિનિટ થઈ; પંદર થઈ; ન ધીરજકાકા છાના રહે, ન બાપભાઈઓથી રહેવાય, ન બૈરાંઓથી રહેવાય. ધીરજકાકા તો માથું પકડી છાતીફાટ રડ્યે જ જાય, “ઓ મારા આ આ મગનિયા આ- આ રે એ એ …”