ભિષ્મ ગયો. પોતાની ખાલી ખોળાની ખોટ પહેલીવાર સુદેવીને સાલી. કદાચ પોતાના સંતાનને ભિષ્મ આ રીતે હડધૂત ન જ કરતે. હિમાલયની ગોદમાં પહોંચતાની સાથે જ ભિષ્મ એના ભગીરથ કામમાં ગળાડૂબ ડૂબી ગયો. થોડા જ દિવસોમાં એનું કામ થાળે પડવા લાગ્યું, એટલે એની નજરોમાં શુષ્ક કામની વાતો ઉપરાંત હિમાલયનું સૌંદર્ય છલકાવા લાગ્યું. પોતાની હંમેશની ટેવ પ્રમાણે એ નદીના વિશાળ તટ પર ચાલવા જતો. સાંજે પણ એ પોતાનો ક્રમ દોહરાવતો. નદીને એક ખૂણે થોડી મઢુલીઓ હતી. સાધુ-સંતોના અખાડા હશે, એમ ધારી ત્યાં જવાની પોતાની જીજ્ઞાસા એણે રોકી. પરંતુ અણધાર્યા એક અકસ્માતે એને એ મઢુલી તથા એમાં વસતા સાધુઓના સંપર્કમાં આવવું પડ્યું. એક વહેલી સવારે એનો ગઢવાલી મજૂર ગંગામાં ન્હાવા જતાં તણાઈ ગયો. પતિના મૃત્યુના આઘાતે મજૂરણ પત્ની બેભાન થઈ પડી ગઈ. એમનો આઠ-નવ વર્ષનો ગભરુ બાળક માની હાલત જોઈને ડઘાઈ ગયો. મઢુલીમાંથી સાધુઓએ આવી બાઈની સારવાર પોતાના શિરે લઈ લીધી. ભિષ્મને માથેથી એટલી ચિંતા ઓછી થઈ. આઘાત અને પછડાટથી બાઈના જ્ઞાનતંતુને ઈજા પહોંચી. એમનું જમણું અંગ રહી ગયું. વાચા હણાઈ ગઈ. બીજા મજૂરો તરફથી ખબર મળ્યા કે પતિ સિવાય આ બંનેનું કોઈ નજીકનું સ્વજન હતું નહીં, એક માનવી તરીકે મઢુલીમાં બાઈને જોવા જવાનું ભિષ્મનું કર્તવ્ય થઈ ગયું. સાધુબાબા પોતાની ઔષધિ પારખી દવા કરવાની આવડતથી બાઈની સારવાર કરતા હતા, છતાં ફેર પડતો ન હતો.