ટૅક્નૉલૉજીનો વિરોધ નથી, પણ માત્ર અને માત્ર આભાસી રીતે કનેક્ટ થવું એને જ કનેક્ટ થવું ગણવું એ એક પ્રકારની મૉર્ડન દંતકથા છે. અલ્ટીમેટલી કનેક્ટિવિટીનાં આ બધાં જ માધ્યમો કનેક્ટેડ રાખવા માટે છે, પણ થાય છે એવું કે વર્ચ્યુઅલ કનેક્ટિવિટી રિયલ કનેકશન્સને કાપી લે છે. સામાજિક પ્રસંગે કે સાથે મુસાફરી કરતી વેળાએ કેટલાક લોકો નજીક બેઠેલાઓ સાથે રિયલમાં કનેક્ટ થવાને બદલે દૂર બેઠેલા (અને કદાચ ન જોયેલા) વ્યક્તિ સાથે કનેક્ટેડ રહેતા હોય છે. પાંચ-દસ વર્ષ અગાઉ ટીવીએ આપણા સામાજિક જીવનમાં જે ધરમૂળથી ક્રાંતિ (કે અધોગતિ ?) આણી હતી એવું જ આજે નેટ દ્વારા જાણેઅજાણે થઈ રહ્યું છે. ટીવીનો વ્યાપ નવો નવો વધ્યો હતો ત્યારે (ઍન્ડ ફોર ધેટ મેટર, કેટલાંક ઘરોમાં તો આજે પણ !) સમગ્ર ઘરના કેન્દ્રસ્થાને ટીવી બિરાજમાન થતું. સાંજ પડે અને ઘરના માળામાં સૌ એકઠાં થઈ વાતચીત કરે કે ગમ્મત ગુલાલ કરે એને બદલે સૌ ટીવીની સામે ગોઠવાઈ જતા. મહેમાન આવે તો એણે પણ પરાણે જોડાઈ જવું પડે અથવા જોડી દેવામાં આવે ! અમુક વાર તો કોઈકના ઘરે જઈએ તો આપણને પહેલા પાણી આપે અને પછી ટીવીનું રિમોટ પકડાવી દે ! હવે એ સ્થાન મોબાઈલ-ઈન્ટરનેટે પડાવી લીધું છે, અને સારું છે કે માત્ર અને માત્ર નવી પેઢી જ આ વળગણના ઝપાટમાં છે, નહીંતર આ વિશ્વમાં કોઈ કોઈની સાથે પ્રત્યક્ષ વાત જ ન કરતું હોત. જેમ માત્ર ‘વર્ચ્યુઅલ કનેક્ટિવિટી એ જ કનેક્ટિવિટી’ એ દંતકથા બની ગઈ છે એમ, બીજી એક તદ્દન વિરોધાભાસી દંતકથા પણ હવામાં છે : વર્ચ્યુઅલ કનેક્ટિવિટીને ગાળો દેવી !