પણ આરતીને તો બચપણ યાદ આવી ગયું. વરસાદનું એને બહુ ઘેલું, ને એમાંય પહેલાં વરસાદે તો એ બહેનપણીઓની હારે ઘેલા કાઢતી. વરસાદ પડે ને એ ઉપડે ઘરની બહાર. જલદી ઘરમાં પાછી આવે તો એ આરતી નહીં. બધા એની માને સમજાવવા મથતા કે આ છોરીને જરા રોકો… ડારો દયો, બહુ ભીંજાઈ જશે તો ક્યાંક….. પણ એની મા એને જવા દેતી ને કહેતી, ‘વરસાદ તો પ્રસાદ કહેવાય. ને પ્રસાદ ક્યારેય કોઈને માંદા ન પાડે… તું તારે જા દીકરી…..’ આરતી બારીમાંથી વરસાદ અને પલળતા એના દીકરાને સાનંદ નીરખી રહી.