‘વતન તો નથી કંઈ આપણું. મારા ને તારા પપ્પાની બદલી થઈ ગયા પછી ત્યાં જવાનું તો ખરેખર આપણે કોઈ નિમિત્ત જ ન રહ્યું. એમ છતાં સૌ યાદ આવી જાય છે. ઘણીવાર, ખૂબ જ ! દીપકની યાદ તો હૈયાથી છૂટતી જ નથી, કાલિંદી ! શું તને એ આપણો માહોલ યાદ નથી આવતો ? કેવો સોનેરી સમય હતો. કેવા સુંદર રઢિયાળા અને રળિયામણાં દિવસો હતા !’ રાજેશ ઊંડો નિઃશ્વાસ નાખીને બોલ્યો, ‘પૈસા તો પેદા થયા. પરંતુ હૈયાના ગજવામાં સચવાયેલો એ સોનેરી સમય તો યાયાવર પંખી બનીને દૂર દૂર ઊડી ગયો. માળા વિંખાઈને છિન્નભિન્ન થઈ ગયા હોય એમ લાગે છે. બહુ યાદ આવે છે, કોઈ સમી સાંજે. કાલિંદી, બાદલપરની એ રેલ્વે કૉલોનીના કવાર્ટર્સ, એ ડુંગરોની હારમાળા, સોનપરી ઉપરનો ઝૂલતો પૂલ, જૈન મંદિરો, દહેરાં, જંગલનો વનવિહાર, ફૉરેસ્ટનો બંગલો, પૂરાણી હવેલી, ગાઢ જંગલમાં આવેલું પેલું પ્રાચીન થાપનાથ મહાદેવનું મંદિર અને આપણી રેલવે કૉલોનીનું કમ્પાઉન્ડ. એ બાળપણના દિવસો. યુવાનીનો કાળ. શું યાદ કરું, ને શું ભૂલી જાઉં ?’