જય અને વીરુને સાથેજ ભણવા બેસાડેલા સામે સામે ડેલા એટલે સાથે રમેલા પણ ખરા. નિશાળનો પહેલો દિવસ!! બે ય એકબીજાને બથ ભરીને રોવે!! હિબકેને હિબકે રોવે!!બધા જ શિક્ષકો આવી ગયા જોઈ ગયા છાના રાખી ગયા!! માંડ માંડ શાંત થયા!! આમેય પેહેલા ધોરણમાં બાળક શાળામાં દાખલ થાય અને નિશાળના વાતાવરણમાં શરૂઆતમાં રોવે ને ત્યારે એ જોવાનો પણ એક લ્હાવો હોય છે. અને પછી એ બાળકને ચોકલેટ આપીને વ્હાલથી હસતું કરવાનો પણ એક ઓર જ લ્હાવો હોય છે. બધાજ સરકારી કર્મચારીને આવો લ્હાવો નથી મળતો બસ આને કારણે જ હું શિક્ષક ને ભાગ્યશાળી અને પુણ્યશાળી ગણું છું. જેમ કહેવાય છે કે ૮૪ લાખ યોનીમાં ફરીને એક જ વાર મનુષ્યનો અવતાર મળે છે એમ જગતના બધા વ્યવસાય કર્યા પછીપુણ્યશાળી આત્માને જ વારંવાર વિનતી કરવાથી શિક્ષક તરીકેનું સદભાગ્ય સાંપડતું હોય છે , પણ કાશ આ વાત બહુ ઓછા શિક્ષકો જાણતા હોય છે. આવા જ એક કેશુભાઈ શિક્ષકની પાસે જય અને વીરુ પહેલા ધોરણથી ભણ્યા. બંને બેસવાનું પણ પાસે પાસે જ!! નાનપણથી જ મિત્રતાના પાયા પાકા થઇ ગયેલા.