“ના, દીકરી, ના !” મહેતાજીએ કુંવરબાઈને આશ્વાસન આપતાં કહ્યું. “તું એમાં ગભરાય છે શા માટે ? સારું થયું ડોસીએ આટલું બધું લખાવ્યું તે ! રડ નહિ, બેટા ! મારો શામળિયો બધું પૂરું પાડશે.એને ત્યાં શી ખોટ છે ?” પછી એ ખૂબ શ્રદ્ધાથી બોલ્યા, “ઘેર જા, બેટા ! ભગવાન પર વિશ્વાસ રાખજે. અને જો શ્રીહરિ આપણને સહાય નહિ કરે, તો એનો ઉપહાસ થશે—એમાં આપણું શું જશે ? દ્રૌપદીનાં નવસો ને નવ્વાણું પટકૂળ એણે જ અણીને વખતે પૂરાં પાડ્યાં હતાં ને ? એવો મારો નાથ આપણી વહારે નહિ આવે ?…. અને બેટા, તું તો વૈષ્ણવ ભક્તની દીકરી છે. હૈયામાં ધરપત રાખો. ત્રિભુવનને પાળનારો આપણનેયે તારશે.”