ચાળીસીની શરૂઆતથી જ, ક્લેરા સ્ટર્નબર્ગને શિન્ડલરના મૂખ્ય જૂથમાંથી અલગ કરીને, કહેવાતી ‘મુસલમાન ઝૂંપડી’માં રાખવામાં આવી હતી. દરરોજ સવારમાં બારણાની સામે એક કતારમાં ઊભી રાખીને મૃત્યુના આરે આવેલી આ સ્ત્રીઓમાંથી પસંદગી કરવામાં આવતી હતી. ક્યારેક ડૉ. મેન્જિલ જાતે જ આવીને ચકાસણી કરવા ઊભો રહી જતો હતો. ક્લેરા સ્ટર્નબર્ગ જેવી પાંચસો સ્ત્રીઓના જુથમાંથી ચકાસણી દરમ્યાન ક્યારેક સો તો ક્યારે પચાસ જેટલી સ્ત્રીઓને અલગ પાડવામાં આવતી હતી! એવા સમયે કેતલીક સ્ત્રીઓ પોતાના શરીર પર ઓસ્ટવિટ્ઝની ધૂળ ચોળી લઈને પોતાના વાંસાને શક્ય હોય એટલો સીધો રાખવાનો પ્રયત્ન કરતી. ખાંસી આવે તો તેને પણ અટકાવીને તેઓ પોતાનો શ્વાસ રોકી રાખતી! આવી જ એક ચકાસણીના સમયે ક્લેરાને લાગેલું, કે આ રોજિંદા જોખમ સામે હવે એ વધારે નહીં ટકી શકે! તેનો પતિ અને કિશોરવયનો પુત્ર તો બ્રિનલિટ્ઝમાં પહોંચી ગયા હતા. એ બંને તો હવે તેને મંગળ ગ્રહ પરની ખીણો જેટલા દૂર ભાસતા હતા! બ્રિનલિટ્ઝ કે પછી પોતાના પતિ અને પુત્રની કલ્પના પણ એ કરી શકતી ન હતી! વીજળીનો કરંટ ધરાવતી વાડની શોધમાં એ સ્ત્રીઓની છાવણીમાં આમ-તેમ ભટકવા લાગી હતી! અહીં એ નવી-નવી આવી ત્યારે આ છાવણી ચારે બાજુ વીજળીનો કરંટ ધરાવતી વાડથી ઘેરાયેલી હતી. પરંતુ આજે જ્યારે તેને એ વાડની તાતી જરૂર હતી ત્યારે એક પણ વાયર તેની નજરે ચડતો ન હતો! દરેક વખતે એ કાદવભરી કોઈ નવી જ ગલીમાં પહોંચી જતી હતી, અને એક સરખા ઝૂંપડાંનું દૃશ્ય જોઈને નિરાશ થઈ જતી હતી! તેની જેમ જ ક્રેકોવથી અહીં આવેલી તેને ઓળખતી એક સ્ત્રી સામે મળી જતાં એ તેની પાસે ઊભી રહી ગઈ. “વીજળીના કરંટવાળી વાડ ક્યાં છે?” ક્લેરાએ એ સ્ત્રીને પૂછ્યું. તેના વિહ્વળ થઈ ગયેલા મન માટે આવો પ્રશ્ન પૂછવો એકદમ સહજ બાબત હતી! ક્લેરાને હતું કે તેની સખીના મનમાં તેના માટે જરા પણ ભગીનીભાવ બચ્યો હશે તો ચોક્કસ એ વાયરોનું ઠેકાણું તેને ચીંધી બતાવશે! પેલી સ્ત્રીએ આપેલો જવાબ ભલે ગાંડોઘેલો હોય, પરંતુ એ જવાબમાં એક ચોક્કસ દૃષ્ટિકોણ હતો, એક સમતોલન હતું! ભલે અનુચિત લાગતું, પરંતુ સચ્ચાઈથી ભરેલું કોઈક તત્વ તેની વાતમાં જરૂર હતું.