‘આમ તો મામા, ખાસ કાંઈ નો થ્યું હોય એવું જ લાગે.’ અમારા ભાણિયાએ વાત માંડી, ‘તે દિ સવારના અમે બધા ક્રિકેટ રમતા તા. ઓલો શામજીકાકાનો ચંદુ મેચિસ બોલ લયાયવો તો. મને ક્યે તને બોલિંગ કરતાં આવડ છ ? મેં કીધું મારી બોલિંગ તું ખમી નંઈ હકે, આ તો મેચિસ બોલ છે, ક્યાંક ડાચું-બાચું નો ભાંગી જાય ! તો ક્યે જાજા હવે, તારી બોલિંગમાં આપણે સિક્સર મારવી ! મેં કીધું લે, પકડ બેટ અને ઊભો રયે હાંમે. પછી મેં કચકચાવીને રનિંગ કરીને એક ઈન સ્વીંગર નાંખ્યો. ચંદુડાએ તો અટ્ટગટ્ટે બેટ ઘુમાયવું. પણ બેટનો ને બોલનો સંગમ થઈ ગ્યો, એટલે સીધી બાઉન્ડ્રી વાગી ગઈ ! ચંદુડો તો મંડ્યો દાંત કાઢવા ! મને ચડી રીસ ! મેં કીધું હવે ઊભો રયે નેકસ્ટ બોલમાં કલીન બોલ્ડ નો કરું તો મારું નામ નંઈ. પણ રનપ લેવા જાતો તો ને ત્યાં મને વિચાર આયવો કે આને કલીન બોલ્ડ કરવા હારું યોરકર નાંખીશ ને ક્યાંક આ વખતે ય બેટનો ને બોલનો સંગમ થઈ ગ્યો તો ? એટલે મેં કીધું હાળાને બાઉન્સર જ ઠપકારું ! રનપ લઈને મેં તો એવો કચકચાવીને બાઉન્સર માયરો કે બોલ જમીન પર પટકાતાની હાર્યે જ ધરતી ધ્રૂજવા મંડી ! સોસાયટીમાંથી બધા ઘરની બાર આવી ગ્યા. ને ઓલ્યો ચંદુડો તો જાય નાઠો ! બધા પૂછે કે લ્યા હું થ્યું ? મેં કીધું કાંઈ નંઈ, આ તો મેં બંપર નાંયખો એમાં આખું રાજકોટ હલી ગ્યું સે ! પણ મારી વાત કોઈ માને જ નંઈ ? પછી ટીવી પર ન્યૂઝ આયવા ત્યાં કનફમ થ્યું ! તો ય હજી ઈ લોકો તો એમ જ હમજે છે કે રાજકોટમાં ભૂકંપ થ્યો છે ! મામા, આપણે કાંઈ ડંફાસ નથી મારતા પણ એટલું જ કઈ છીં કે ભલે રાજકોટમાં ભૂકંપ થ્યો, પણ જો મેં ઓલ્યો બાઉન્સર નો માયરો હોત તો આજે જેટલું નુકશાન થ્યું છે એટલું નો થાત !’