@ ‘વાડી’ થકી ખેડૂતની આગવી ઓળખ ઊભી થઈ શકે છે: જોજો તમે ! એકબીજા ખેડૂતની ઓળખાણ કરાવવામાં પણ વાડી ભેરે ચડતી હોય છે. દા.ત. કોઇની સાથે વાત વાતમાં હવાલો આપીએ કે “મારી ભેળા મૂળજીભાઇ ભલાણી થયા હતા, ને તમને યાદ કરતા હતા.” ત્યાં તો તે ભાઇ તરત કહી ઊઠે કે “ હા હા ! ઓળખ્યા, પેલા ‘નિસર્ગફાર્મ’ વાળા જ ને ?” એવું કહીએ કે ‘સર્વદમનભાઇ, તો કહે હા, હા ! ‘ભાઇકાકાકૃષિ કેંદ્ર’ વાળાજ ને ? કપિલભાઇ શાહ- તો તરત ‘જતન ટ્રસ્ટ’ અને ગફારભાઇ પૂરું બોલી ન રહીએ ત્યાં જ સામાવાળા ‘કુરેશીબાગ’વાળા એમ બોલી ઉઠવાના.અરે ! અમારી જ વાત કોઇ કરે કે હીરજીભાઇ અને ગોદાવરીબેન-તો તરત જ સામાવાળા ઓળખાણ આપી દે કે હા,હા ! ઓળખ્યા, ‘પંચવટી બાગ’ વાળા ! આમ વાડીને જો તન,મન,ધન દઈ વિકસાવી હોય તો વાડી એ માત્ર છોડવા-ઝાડવાના વાવેતરવાળું સ્થળ નહીં રહેતાં ખેડૂતના બોલાતા નામની પડખે ચડી જઈ પડછાયાની જેમ સંગાથી બની રહી, ખેડૂતની જાણે કે નવી શાખ કહોને સરનેમ બની સમાજમાં એક અદકેરી ઓળખ ઊભી કરનાર ભેરુબંધ બની રહેવા શક્તિમાન છે,