દર્દી સાથે સગાને રહેવા ના દે એટલે એમને રહેવાની ચિંતા. સગા ઘેર આવે એટલે દર્દી પણ ભાગી આવે અને છેલ્લું કારણ હતું, દવાખાનામાં ભગવાન જ નથી. આવી મુશ્કેલીઓ સમજી અમે રસ્તો વિચારતાં હતાં. ર્ડા. રાણીબેન અહીં અટક્યા. મેં વાતવાતમાં જાણી લીધું કે આ દંપત્તિએ ગજબનો ઉપાય શોધી લીધો હતો. અમણે આદિવાસી ગામ જેવી જ હોસ્પિટલ બાંધવાની શરૂઆત કરી. બહારના દર્દી માટે વેઈટીંગ રૂમ અને સગાને રહેવા ખાસ ઝુંપડીઓ બનાવી. પછી તો ગામો વચ્ચે હરિફાઈ શરૂ થઈ અને જુદા જુદા ગામના લોકો પોતાના ગામની પધ્ધતિ મુજબ હોસ્પિટલના રૂમ જેવું ઝુંપડું બાંધતા. એક વર્ષમાં તો ઝુંપડાંની હોસ્પિટલ થઈ ગઈ. આદિવાસીઓએ જ હોસ્પિટલનું નામ રાખ્યું ‘મા દંતેશ્વરી દવાખાનું’ આદિવાસીઓની આ દેવી. તેમની આ જ શ્રધ્ધાનો ર્ડા. બંગ દંપત્તિએ ખૂબ હકારાત્મક રીતે ઉપયોગ કર્યો. માતાના નામે સ્વચ્છતા, રસીકરણ, તબીબી સારવાર જેવા પ્રશ્નોનું સમાધાન લાવી શક્યા. આદિવાસીની સંસદ માતાના મેળા સમયે મળે અને આરોગ્યના પ્રશ્નોની ચર્ચા થાય. તેમનો નિર્ણય થાય એ સહુ માથે ચઢાવે. મેં ર્ડા. રાણી પાસે તેમની સેવા અને શોધ માટે જાણવા આતુરતા વ્યક્ત કરી ત્યારે એમનો સસ્મિત ઉત્તર હતો : અમારી આદિવાસી સંસંદે સૂચવ્યું કે બધા જ ગામોમાં મેલેરીયાની માંદગીનું ખૂબ મોટું પ્રમાણ છે. બધે તો તબીબ મળે જ નહીં એટલે દરેક ગામમાંથી સ્વયંસેવક, પૂજારી, મંત્રતંત્ર કરનાર બધાને તાલીમ આપી. જે ગામમાં મેલેરીયાના વાવડ મળે ત્યાં અમારી સર્ચ ટીમ દવાઓ સાથે પહોંચી જાય અને આ તાલીમબધ્ધ લોકો સાથે કામ કરે. અહીંથી જ અમારી સેવા સાથેની શોધ શરૂ થઈ. અમે મેલેરિયાની સામે ખુબ મોટા પાયે લડત આપી ને જીતી શક્યા.