“જો વહુદીકરા, મારે આગમ્ય એકનો એક દીકરો છે. તે જયારે દસ વર્ષનો હતો, ત્યારે એની તેર વર્ષની બહેન હતી આનિકા. તેને વાલ્વની બીમારી હતી તેથી તેનું મૃત્યુ થયેલું. મેં ત્યારથી જ વિચાર્યું હતું કે મારા દીકરાની વહુને હું હંમેશ દીકરીની જેમ જ રાખીશ. તમને થશે કે તમે સાસરે આવ્યાં છો તો સવારે છ વાગ્યે જાગી જવાનું અને ઘરનાં બધાં કામ કરતા રહેવાનું. રસોઈ આવડવી જોઈએ અને વ્યવહાર પણ સાચવવાનો. વળી સાસુ-સસરાની સેવા તો ખરી જ.. સમાજમાં બસ આ જ તો માન્યતા રહી છે લોકોની…કે સાસરું એટલે વહુનું ઘર નહિ..! પણ હું તમને કહી દઉં છું તમારે આવું કંઈ વિચારવાની જરૂર નથી.. તમે મારી દીકરી જ છો.. હું ને તમારા સસરા તો આજ છીએ ને કાલ નથી.. જે છે એ તમારું ને આગમ્યનું જ છે.. પહેલેથી જ વહુ સાથે ભેદભાવ રાખવાનો કોઈ મતલબ નથી, એટલા માટે જ અત્યારથી જ હું તમને ઘરની ચાવી અને બધું સોંપું છું.. ઠાકોરજીની સેવાથી લઈને દરેક વસ્તુ લેવા સુધીની જવાબદારી તમારી. તમને ગમે એમ જ ચલાવો આ ઘરને…! મારે બસ તમારો સુખી સંસાર જોવો છે..!”