‘દીકરા, ઋષિમુનિઓની સાથે તું તારી સરખામણી ના કર. તેઓ બ્રહ્મચર્ય પાળે છે કોઈ ઊંચા ઉદ્દેશથી. તેઓ સંસાર નથી માંડતા પણ તેઓ સંસારથી ડરતા નથી. તેઓ મોહ, આસક્તિને ત્યાગીને, કામ, ક્રોધ, લોભ, મોહ, અહંકાર પર વિજય મેળવીને આત્મા અને ઈન્દ્રિયો પર પણ વિજય મેળવે છે. અને તેઓ સંસારમાંથી દુઃખ ઓછું કરવા માગે છે. તેઓ કલ્યાણનો માર્ગ શોધે છે. જ્યારે તારામાં એવા કોઈ ઊંચા આદર્શ નથી. તું કોઈ બીજા પાત્ર સાથે જીવન જોડતાં ડરે છે. શું કામ બેટા, આવો ડર ? ઈશ્વર જન્મ આપે છે ત્યારે બાળક જાણતું નથી કે કોણ એનાં માબાપ હશે, કેવાં માબાપ હશે, પણ એ બાળક કેવી સરળતા અને સ્વાભાવિકતાથી એને મળેલા જીવનમાં ગોઠવાઈ જાય છે. બેટા, તું ઈશ્વરે આપેલી એ સરળતાને તર્કવિતર્કની ભુલભુલામણીમાં ખોઈ ના બેસીશ. તું શ્રદ્ધા રાખ, તારી જાતમાં શ્રદ્ધા રાખ અને લગ્ન કર. મનમાં એક નિર્ધાર કર કે જીવનમાં આવનાર પાત્રને સુખી કરીશ… એમ કરીશ તો તું જરૂર સુખી થઈશ, બેટા. તું સુખી અને તારો સંસાર સુખી તો અમે તારાં માબાપ પણ સુખી.’