અહીં મોરારિબાપુના સ્વભાવમાં રહેલા એક બીજા સુંદર પાસા તરફ પણ ધ્યાન જાય છે, અને તે છે સંવેદનને જીવી લેવાની સ્વાભાવિક સમજણ. સંવેદનશીલ વ્યક્તિ ક્યારેક આગ્રહી અથવા દુરાગ્રહી બની જતી હોય છે. ‘મમ સત્યમ’ વાળી વાત આવીને ઊભી રહેતી હોય છે. આ સ્વભાવદોષને પાછા મમળાવવા પણ આપણને ગમે છે ! ખાદીના વસ્ત્રો બાપુને ગમે છે એટલે પહેરે છે પરંતુ બીજા પહેરે જ તેવો આગ્રહ કે દૂરાગ્રહ ક્યારેય જોવા નથી મળ્યો. અરે ! કોઈ સામેથી આવીને ભારપૂર્વક અને સ્વેચ્છાએ માંગ કરે અને જો પોતાની પાસે હોય તો રુદ્રાક્ષની માળા આપે. એટલે જ તો એમને કોઈ શિષ્ય નથી અને નથી કોઈ પરંપરા…. પોતાને સમજાયેલા સત્યનું નમ્રતાપૂર્વક જતન કરવાનો પ્રયત્ન બાપુની સમજણને સ્પષ્ટ કરે છે. પ્રભાતે પાંગરતું પુષ્પ હોય, પક્ષીઓનો મધુર કલકલાટ હોય અને જેને સંબંધોની સમજ નથી તેવા શિશુનું પ્રસન્ન કરી દેતું હાસ્ય હોય…. આ ત્યારે મધુરા બને છે જ્યારે તેને સ્વભાવથી જીવાય. શિશુને અને પુષ્પને કોઈ પ્રચારની જરૂર નથી. સંવેદનની સાથે સમજણ પણ જરૂરી છે. રામકથામાં પરસ્પરના સંવાદરૂપે વ્યક્ત થતા વિચારો અને જીવનનાં અનુભવોની ચર્ચામાં આ જાગૃતિ છે. કોઈ નેટવર્ક નથી, કોઈ પ્રચાર નથી, કશુંય મેળવી લેવાની ઈચ્છા નથી કે નથી કોઈ ઉપદેશ….. એટલે ઘટના ઘટે છે.