‘આમ ને આમ ક્‍યાં સુધી હાથ જોડીને નવરો ધૂપ જેવો બેઠો રહીશ? પ્રાથમિક શાળામાંય નોકરી કંઈ રેઢી નથી પડેલી આજકાલ. છાનોમાનો નોકરીએ ચડી જા, હું ક્‍યાં સુધી તને આમ મફતના રોટલા ખવડાવતો રહીશ…’ અને બાપના કકળાટથી ત્રાસેલો એ, એમએ-બીએડ, છેવટે ગામના છેવાડે આવેલી પ્રાથમિક શાળાનો શિક્ષક બની ગયો. ‘થોડો સમય નોકરી કરી લઉં છું. બાકી આ…’ શાળાના પ્રાંગણમાં દોડાદોડી કરી રહેલાં છોકરાંઓને એ ઝીણી આંખે જોઈ રહ્યો. પ્રાથમિક શાળાના શિક્ષક ન બનવા પાછળનું કારણ એનો અહમ્‌ નહીં, પણ આ નાનાંનાનાં ધમાલિયાં બાળકો હતાં. એ પીટીસી કરતો હતો ત્‍યારે પણ એને આ ધમાલ ઉપર ગુસ્‍સો આવી જતો હતો. અને આટલાં વરસો એને નોકરી જાણે આ બાળકોને કારણે જ ન મળી હોય, એમ એનો ગુસ્‍સો પહેલા દિવસથી જ બાળકો ઉપર વ્‍યક્‍ત થવા તત્‍પર હતો. મનોમન એણે નક્કી જ કરી લીધેલું, કે એની છાપ એક કડક શિક્ષકની જ પડી જવી જોઈએ, એટલે એના વર્ગમાં ધમાલ કરવાનું કોઈ નામ જ ન લે!