‘અમારાં રે અવગુણ રે ગુરુજીનાં ગુણ તો ઘણાં હો જી…’, ‘સતગુરુએ મુંને ચોરી શીખવાડી, જ્ઞાન ગણેશિયો ઘડાયો રે…’, ‘મારા ગુરુજીની બલિહારી…’, ‘કહોને ગુરુજી મારું મનડું ન માને મમતાળું…’, ‘અજવાળું રે હવે અંજવાળું ગુરુજી તમ આવ્યે મારે અંજવાળું…’ જેવાં ગુરુ મહાત્મ્યનું ગાન કરતાં ભજનો, ; ‘દેખંદા કોઈ આ દિલ માંય ઝણણણ ઝણણણ ઝાલરી વાગે…’, ‘અબધૂ રણ રણ રણ રણ વાગે…’, ‘જા સોહાગણ જા રે ગગનમાં જ્યોત જલત હૈ જા…’, ‘આ જોને ગગનમાં ગોટકા ખેલે છે જ્ઞાની…’ જેવાં અનાહત નાદ અને સાધના અનુભવ વર્ણવતાં ભજનો, : ‘ભૂલ્યા ભટકો છો બારે મારા હંસલા કેમ ઊતરશો પારે…’, ‘શું કરવાં સુખ પારકાં…’, ‘શાને માટે ભજતો નથી સહેજે સીતારામ…’, ‘એવા દોરંગા ભેળાં રે નવ બેસીએ…’, રામભજન બિન નહીં નિસ્તારા, જાગ જાગ મન કર્યું સોતા ? જેવાં વૈરાગ્ય ઉપદેશનાં ચેતવણીપદો ; ‘મેં મસ્તાના મસ્તી ખેલું, મેં દીવાના દરશન કા…’, ‘પ્યાલો મેં પીધેલ છે ભરપૂર…’, ‘એ જી એ તો જીવણની નજરૂંમા આયો રે મોરલો ગગન મંડળ ઘર આયો…’ જેવાં અવધૂત દશાનાં મસ્તી પદો ; ‘સાયાંજીને કે જો રે આટલી મારી વિનતી રે જી…’, ‘પ્રેમ કટારી આરંપાર નિકસી મેરે નાથકી…’, ‘કલેજા કટારી રે, રૂદિયા કટારી રે, માડી ! મું ને માવે લૈ ને મારી…’, ‘માઠાજી મેં જાણ્યા તારો મરમ…’, ‘મેં પણ દાસી રામ તોરી દાસી…’, ‘એવા રે કામણિયાં ઓલ્યા કાનુડો જાણે…’, ‘માવાની મોરલીયે મારાં મનડાં હેયા રે…’, ‘જશોદા જીવનને રે માતાજી મોહનને રે કે જે તારા કાનને…’ અને ‘શામળિયે કરી છે ચકચૂર…’ જેવાં તીવ્ર વિરહ વ્યથાનાં – પ્રેમલક્ષણા ભક્તિનાં દાસી ભાવનાં ભજનો નારી હ્રદયની સુકોમેળ વેદનાનો અનુભવ કરાવે છે. પ્યાલો, કટારી, હાટડી, બંસરી, ઝાલરી, મોરલો, બંગલો વગેરે પરંપરિત રૂપકો લઈને દાસી જીવણ તળપદી લોકવાણીમાં અને કેટલાંક ભજનોમાં સધુક્કડી હિન્દી ગુજરાતીમાં અપાર ભાવ વૈવિધ્ય ધરાવતાં ભાવ ગીતો ભક્તિપદોનું સર્જન કરે છે.