આ હઠીસિંઘ સાથે અમારી, યાને મારી તથા મારા વ્યાયામવીર મિત્ર રતનજી ઢીમર સાથે ઘણી સારાસારી હતી. અમે દર અઠવાડિયે ત્રણચાર વાર, સાંજના સમયે, બારડોલીથી બમરોલી સુધી દોડ લગાવતા. અને બમરોલી જઈએ એટલે હઠીસિંઘની હવેલીને તો સલામ ભરવી જ પડે. અગર હઠીસિંઘ હાજર હોય તો - તો ખાનપાન વિના પાછા જવા ન દે. અને તે ન હોય તો પણ ઉકાળેલા, બદામ-પિસ્તાવાળા, દૂધના ગ્લાસ પીધે જ છૂટકો. એ વગર જવાય જ નહીં. જઈએ તો બીજે દિવસે હઠીસિંઘની ધારદાર નારાજગીનો સામનો કરવો પડે !