કદાચ દરેક બાળક સાથે આવું થતું હોવું જોઈએ. મને સ્મરણ છે નાનપણમાં મારી મા મને સાંઈબાબાના ગુરુવાર કરવાનું કહેતી. ગુરુવારે હું અભ્યાસક્રમનાં પુસ્તકો ના વાંચું તો ચાલે, પણ મારે સાંઈબાબાનું જીવનચરિત્ર અચૂક વાંચવું એવો તેનો આગ્રહ રહેતો. હું સાંઈબાબાની ચોપડી વાંચતો, પરંતુ શાળાએ જતો ત્યાં ઉપવાસ કર્યાનું ભુલાઈ જતું અને મિત્ર જોડે દાણા, ચણા કે ફરસાણ જેવું કશુંક ખવાઈ જતું. મારા લગભગ બધા જ ગુરુવારો તૂટી જતા. સાંજે મા પૂછતી, ‘બેટા, કંઈ ખાધું તો નથીને ?’ ફરાળ અને ફળફળાદિ વગેરેનો જલસો છીનવાઈ ન જાય એ હેતુથી હું બિન્ધાસ્ત જૂઠું બોલી દેતો : ‘ના, કશું ખાધું નથી !’