વંદિતા ઊભી થઈ. ઊંચી ઊજળી, એકવડી ઘાટીલી, ચહેરાને અનુરૂપ સફેદ કાચનાં ચશ્માં. વંદિતાના વ્યક્તિત્વથી બધાં અંજાઈ ગયાં. મિષ્ટ ભાષામાં વંદિતાએ ધીમેથી સ્પષ્ટ વક્તવ્ય આપતાં પ્રથમ એણે સૌનો આભાર માન્યો. પંડ્યાસાહેબના પુરુષાર્થથી સ્કૂલને જે નામના મળી એનો ઉલ્લેખ કરી, એમને અભિનંદન આપ્યા અને હવે એમનું શેષ જીવન સુખમય નીવડે, આપણા માટે એમણે વ્યક્ત કરેલી ઈચ્છા વખતોવખત આપણને યોગ્ય માર્ગદર્શન આપી સફળ બનાવે એવી વિનંતી કરતાં સ્કૂલને હજુય ઊંચા સોપાને લઈ જવા સૌનો સહકાર માગ્યો. અને કહ્યું, ‘સ્કૂલના કોઈ પણ કામ માટે સમયની પાબંધી નથી. ગમે તે સમયે મારા ઘરનાં બારણાં ખખડાવજો. હું તૈયાર રહીશ.’ વંદિતાનાં સાદા સીધા સરળ વ્યક્તિત્વથી આખી સ્કૂલ અભિભૂત થઈ ગઈ. નવા પ્રિન્સિપાલ સામે અસહકારનો સંકલ્પ લઈ બેઠેલી ચાર માનુનીઓનો સંકપ્લ તૂટી પડ્યો અને વંદિતાની પ્રશંસક બની ગઈ. ધીમેધીમે વંદિતાએ આખી સ્કૂલનું દિલ જીતી લીધું.