આજે સવારે આશાબા ગુજરી ગયા. મૃત્યુ એ જીવનનુ કડવામાં કડવું સત્ય છે. કોઇ પણ વ્યક્તિ સાથેનો સંબંધ ઋણાનુબંધનથી વિશેષ કંઇ નથી. ક્યારેક કોઇ સગુ વ્હાલું સાથે હોય છતાં તેની સાથે ઝાઝુ ઋણાનુબંધન ન હોય. તો ક્યારેક જેની સાથે સીધો લોહીનો કોઇ સંબધ નથી એની સાથે પણ જબરજ્સ્ત ઋણાનુબંધન હોય. આપણે કોઇના નામનું “નાહી” નાખી શકીએ પણ એની યાદો હંમેશાં હ્રદયમાં રહે. લકવાગ્રસ્ત થયા પછી આશાબા બહુ ઢીલા થઇ ગયેલા. પરવશતા જાણે એમને ગૂંગળાવી રહી હતી. જઇએ તો આંખમાં ઝળઝળિયા આવી જાય. જાણે આ બધી માયા કેમ છૂટશે એમ સતત એમની આંખો કહેતી. પતિ-પત્નીને એકબીજાની જરુર ખાસ તો વૃધ્ધાવસ્થામાં જ પડે છે એવુ કહેવાય છે પણ એ ચરિતાર્થ થતાં મેં બા-દાદાના ઉદાહરણમાં જોયું. એક નાના બાળકની જેમ દાદાએ બા ને સાચવ્યા. જમાડવું, નવડાવવું, ધોવડાવવું બધુ જ એમણે કર્યું છે. એ બન્ને લગભગ ૭૫ વર્ષની આસપાસના છે એટલે લગ્ન સમયે કેવો જમાનો હશે. પતિ-પત્ની જ્યાં છૂટથી મળી શકતા ન હોય ત્યાં “I love you” જેવા શબ્દો તો ક્યાંથી હોય. પણ કોઇ પણ શબ્દો વગરનો લાગણીનો તાંતણો બન્ને વચ્ચે રહેલો. એ મેં જોયું છે અને અનુભવ્યું છે.