તમે તો આ સુવાંગ વાડીના ધણિ! મારો ધણિ હોત તો વાત જુદી હતી. છતા પણ હું દાડીયુ કરી જઇશ ‘ અને રેશમ આવતી રહી. કયારેક છોકરાને કાંખમાં તેડીને કયારેક વડલાના છાંયે હીંચકે સુવડાવતી કયારેક પડોશીને ત્‍યાં મુકીને એવી જ એક ઉનાળાની કાળઝાળ બપોરે માથાઢંક જુવારના ઘેરામાં જયસિંહે ઝકડી લીધી. રેશમ કરગરી ઉઠી પણ જયસિંહની પકકડ મજબુત હતી. એણે કહ્યુઃ રેશમ, પ્રેમથી માની જા, પ્રેમથી કહુ છુ બળજબરી નથી. એવું જ કરવુ હોત તો ઘણાં ય મોકા હતા માની જઇશ તો રાજરાણીનું સુખ પામીશ. રેશમ તીખાશથી બોલીઃ હું પણ પ્રેમથી જ કહુ છુ અને એક બીજી વાત, પારકાની સવામણ રૂ ની તળાીના બિસ્‍તર ગરમ કરીને માલપૂવા ખાવાવાળી હું નથી, કોઇ ઔર હશે. મને તો ભલે એક ઓશિકુ અને કોથળો મળે, મારે માટે એ સ્‍વર્ગ જ છે. હતો એ ચાલ્‍યો ગયો. અને એણે એક આંચકો માર્યો. દાતરડુ જયસિંહના હાથે છરકો કરતુ ગયુ. એ અડવડીયુ ખાઇ ગયો.