બીજે દિવસે નક્કી કરેલા સમયે હું તેમના ઘરે પહોંચી ગયો. દરવાજાનો બેલ વગાડ્યો. જેવો દરવાજો ખુલ્યો કે તેમણે ઘરે બનાવેલી ઓફિસમાં બેઠાં-બેઠાં જ મને એવી રીતે આવકાર્યો કે જાણે તેઓ મને ઘણા સમયથી ઓળખતા હોય. “આવો ચિરાગભાઈ…આવો…” એટલે હું સીધો તેમની સ્ટડી-કમ-ઓફિસમાં ગયો. તેઓ એક ટેબલ પાછળ ભવ્ય અને આરામદાયક ખુરશીમાં બેઠાં હતાં. દિવાલો પર તેમણે લખેલા પુસ્તકો વિવિધ કબાટોમાં ગોઠવાયેલા હતાં. રાષ્ટ્રપતિના હસ્તે તેઓ પદ્મશ્રીનું સન્માન સ્વીકારી રહ્યાં હતા, તે ક્ષણ તસવીરમાં મઢાયેલી હતી. બીજી દિવાલ પર ઇન્દિરા ગાંધી અને અટલ બિહારી બાજપેયી સાથેની બ્લેક-એન્ડ-વ્હાઇટ તસવીરો પણ લાગેલી હતી. એજ દિવાલને અડીને મુલાકાતીઓ માટે બેઠકો બનાવેલી હતી. હું ત્યાં બેસવા જતો હતો, પરંતુ તેમણે મને તેમની ભવ્ય ખુરશીની બાજુમાં રહેલી એક પીવીસીની ખુરશીમાં બેસવાનું સૂચવ્યું કે જેથી અમે સાથે બેસીને કામ કરી શકીએ.