સાચું જાણતા હોઈએ છતાં ખોટું બોલવું એ સત્યાચરણ છે એવા કેટલાક સંજોગોને મહાભારતમાં શ્રીકૃષ્ણે ફોડ પાડીને દર્શાવ્યા છે. જ્યારે સર્વનાશ થતો હોય ત્યારે ખોટું બોલીને જે કંઈ થોડુંક બચાવી શકાય એ બચાવી લેવાની અનુજ્ઞા આપવામાં આવી છે. એ ઉપરાંત પ્રાણરક્ષણ માટે પણ ખોટું બોલવું એ ધર્માચરણ ગણાયું છે. પોતાના નહિ પણ અન્યના કોએ હિતના રક્ષણ માટે ખોટું બોલવું પડે તો એનેય ક્ષમ્ય ગણાવ્યું છે. આ યાદીમાં આમ તો માનસશાસ્ત્રીય કહેવાય પણ એ સાથે જ હળવી મજાક કહેવાય એવી પણ એક વાત કહી છે – પ્રેમિકા પાસે ખોટી વાત પ્રેમાલાપ દરમિયાન કરવાની છૂટ આપવામાં આવી છે ઈત્યાદિ. હળાહળ જુઠ્ઠું બોલનારો માણસ પણ એ તો જાણતો જ હોય છે કે પોતાના કોઈક હીન સ્વાર્થને કારણે એ આવું જુઠ્ઠું બોલી રહ્યો છે. આમ છતાં પોતે જુઠ્ઠું બોલી રહ્યો છે એ બીજાઓને જાણ ન થાય એની એ ભારે તકેદારી રાખતો હોય છે. પોતે જુઠ્ઠો હોવા છતાં પોતે સાચો જ છે એવું દેખાડવાનો જ એ પ્રયત્ન કરતો હોય છે. આનો અર્થ એ થયો કે સાચા હોવું એ સારી વાત છે, ગૌરવશાળી અને પ્રતિષ્ઠિત વાત છે, આ જાણવા છતાં આ માણસ સાચી બાજુએ નથી અને ખોટી બાજુએ છે. પોતે સાચી બાજુએ નથી એની જાણ જો બીજાને થઈ જાય તો પોતાની છબી કલંકિત થઈ જાય આ ભય તો એને છે જ. આવા ભયનો માર્યો જ એ પોતે કેટલો સાચો છે એની અકારણ જ વાત કર્યા કરતો હોય છે.