બીજા દિવસે સવારના સુધાબહેનની આંખ ખૂલી તો ૯-૩૦ થઈ ગયા હતા. આટલું મોડું થયેલ જોઈ હાંફળાંફાંફળાં થઈ સવારના નાસ્તા માટે ડાઈનિંગ ટેબલ પાસે પહોંચ્યાં. પણ ડાઈનિંગ ટેબલ પર તો હજી ગઈકાલ રાતના જમીને થાળીમાં છાંડેલા શાકના ફોડવાં-જામી ગયેલી દાળ – બધું જ જેમનું તેમ પડ્યું હતું. રસોડાનો દરવાજો તો હજી ખૂલ્યો જ નહોતો. રોજ ચા-કોફી, જ્યુસ, દૂધ અને ગરમ નાસ્તો તૈયાર કરીને સૌને જગાડતી સુમી આજે નહોતી. અચાનક જય જાગીને બહાર આવ્યો. એનો તો ઑફિસ જવાનો સમય થઈ ગયો હતો. દરરોજ બાથરૂમમાં જયના ટૉવેલ, ગરમ પાણી અને બાથરૂમ બહારના ડ્રેસિંગ ટેબલ પર મોજાં-ટાઈ-રૂમાલ તૈયાર જ હોય. આજે કંઈ જ મળતું ન હતું. જયની બૂમાબૂમથી આંખો ચોળતી પ્રાચી બહાર આવી. જેમ-તેમ તૈયાર થઈ, ટાઈ-રૂમાલ વિના-ચા પણ પીધા વિના – જય ઑફિસ માટે નીકળ્યો – જતાં જતાં બબડતો હતો – ‘તમારાં તો કશાનાં ઠેકાણાં જ નથી.’