ગાંધીજીની ચાલ એટલે સત્યલક્ષી મનુષ્યની કરુણાપ્રેરિત ચાલ. એ ચાલનું વ્યાકરણ સમજવું અને શક્ય હોય તો ટીપે ટીપે જેટલું આપણી માટીમાં પચે એટલું ઉતારવું એ મને અંદરથી ગમતી બાબત છે. જે મને અંદરથી ગમે છે એ બધું વ્યવહારમાં ખરેખર મારાથી આચરી શકાય છે ખરું ? એ જ મોટો સવાલ છે ને તેથી જ મારે મારી અંદરનું કમઠાણ સરખું થાય અને જરૂરી જવાબ આપે તેની રાહ જોવાની રહે છે. શાખ સાચની છે; જૂઠની નહીં. શેતાન પણ સંતને મળે તો સલામ જ કરે ! આપણા સૌનો આ તો અનુભવ હશે કે સાચું બોલતાં કરતાં મન પર કશો ભાર રહેતો નથી; જૂઠું બોલતાં કરતાં ભાર રહે છે. તેથી જૂઠું બોલવામાં જોખમ લાગે છે, ભય રહે છે અને ત્રાસની પીડા ઊપડે છે. જે સારું ને શુભ છે તે કરતાં સુખ ને આનંદ સાંપડે છે. સારામાં હળવાશ, ભૂંડામાં ભાર. જીવતરમાં શ્રેય ને પ્રેય બંને છે; પરંતુ શ્રેય જ પ્રેય થાય એવો કારસો કરવો જોઈએ. શ્રેયની વિરુદ્ધ જતું પ્રેય આપણને તારે કે ડુબાડે એનો પાકો વિચાર કરી લેવો જોઈએ. આપણું રુચિતંત્ર એવું તો તૈયાર થવું જોઈએ કે જે હીણું કે હલકું હોય, ગંદુગોબરું હોય, બોદું કે બરડ હોય તે તેને પસંદ જ ન પડે, – પ્રેય જ ન લાગે. મારી મથામણ તેની શ્રેયની દિશામાં એકાદ ડગલુંયે જો સરખી રીતે ભરી શકાય તો ભરવાની રહે છે; જો કે એમાં બહારનાં કરતાં મારી અંદરના દુશ્મનો જ મને વધારે તળે-ઉપર કરતા હોય છે – તાવતા હોય છે.