આ વાત દેખાય બહુ સામાન્ય છે, પણ સંસ્થાઓ માટે અકારણ થતી ભાગાભાગી વધારે વિષજન્ય નીવડી શકે છે, જેને પરિણામે સંસ્થાનાં અગ્રણીઓ તેમનાં લોકોથી વધારે વિમુખ થતાં જાય છે. તેમાં વળી આજના સમયમાં વૈશ્વિક સ્તરે ભૌતિક સંપર્કથી વિમુખ એવી વહેંચાયેલી ટીમોની સ્વાભાવિક માળખાકીય જટિલતાને કારણે પ્રશ્ન વધારે ગુંચવાય છે. લોકો વધારેને વધારે નંખાઈ ગયેલા, એકલાં પડી ગયેલાં કે છૂટાં પડી ગયેલાં અનુભવે છે. એમની પાસે બદલતી જતી પ્રાથમિકતાઓ અને કામ માટેના પ્રસ્તાવોને યાંત્રિકપણે પ્રતિભાવ આપતાં થઈ રહે છે, પરિણામે લોકોના અગ્રણી સાથેના (કે પછી સંસ્થા સાથેના પણ) સંબંધો કામકાજ પૂરતા મર્યાદીત બની રહે છે. ધીમે ધીમે કર્મચારીઓ સક્રિયપણે અલગ થવા લાગે છે અને સર્જનાત્મકતા ખોટકાવા લાગે છે. (આ વાત ગ્રાહકો સાથે આમનેસામને મુલાકાતો માટે પણ એટલી જ પ્રસ્તુત છે.) આમનેસામને મુલાકાતો ટેક્નોલોજીની મદદથી પણ કરી શકાય. જો કે તે કારણે પાયાના કોઈ નિયમોમાં કંઈ ફરક નથી પડતો.