‘રો’મા બહેન… ઈન્સ્પેક્ટર રાઘવ આપણી વચ્ચે નથી એ સાચું પણ તેના જેવા માણસ ક્યારેય મરે નહીં… હું તને બહેન કહું છું અને બહેન માનું છું. જો તું મને ભાઈ માની શકે તો આ રૂપિયા સ્વીકાર….’ કહીને તેણે દસ હજાર રૂપિયા મારા પગ પાસે મૂકી દીધા. ‘અને હા… મારો મોબાઈલ નંબર આપું છું. ક્યારેય કાંઈ પણ કામ પડે તો ફોન કરજે… હું દિવસ-રાત નહીં જોઉં… આ રાજપૂતનું તને વચન છે, બહેન….’ મારા જવાબની રાહ જોયા વિના તે જવા લાગ્યો. ઉંબર સુધી જઈને તે પાછો આવ્યો, ‘બહેન… રાઘવ સાહેબની ઈચ્છા હતી કે હું દારૂની ભઠ્ઠી બંધ કરું. અત્યારે તો નહીં, પણ તને રાઘવ સાહેબ ગણી વચન આપું છું કે આવતા ત્રણ ચાર મહિનામાં હું બંધ કરી દઈશ.’ તે ઝડપથી મોઢું ફેરવી ચાલ્યો ગયો. કદાચ તે તેની આંખનાં આંસુ મારાથી છુપાવી રાખવા માંગતો હતો. તે તો ગયો પણ મને ચોધાર આંસુએ રડાવતો ગયો.