આપણી સંસ્કૃતિ સંયુક્ત કુટુંબની હતી, જેમાં બાળકો પર અનેક લોકોનું ધ્યાન-નજર રહેતી, પરિણામે બાળક કુસંગતમાં ભાગ્યે જ સપડાતું, પરંતુ વર્તમાન સમયમાં આપણે આપણી એ પરંપરા અને સંસ્કૃતિથી વિમુખ થયા છીએ. સમાજમાં એકલ પરિવારોની સંખ્યા વધી રહી છે અને આવા પરિવારોમાં નોકરી કરતાં માતા-પિતા પોતાનાં બાળકોને પૂરતો સમય આપી શકતાં નથી. બાળકોની ગતિવિધિઓ-વર્તન તરફે ધ્યાન આપી શકતાં ન હોવાથી બાળક વધુ ને વધુ સ્વતંત્ર બનતું જાય છે. ફોન, ઇન્ટરનેટ જેવી સુખ-સવલતનાં સાધનો આપી પોતાની જવાબદારી પૂર્ણ થઈ હોવાનું મા-બાપ મન મનાવી લે છે, પરંતુ સુખસુવિધાનાં એ જ સાધનો ક્યારેક તેમના વ્હાલસોયાની બરબાદીનું કારણ બને છે. ટી. વી., ઇન્ટરનેટ પર ઉપલબ્ધ હિંસક સામગ્રી, વીડિયો અને હિંસાથી ભરેલ વીડિયો ગૅમ્સ બાળકોને હિંસાના દલદલમાં ધકેલી દે છે. એક સમય હતો જ્યારે કિશોરાવસ્થામાં બાળકોને મૃત્યુનો અર્થ પણ ખબર નહોતો, જ્યારે આજે તેઓ મોતને કોઈ સમસ્યાના કાયમી ઉપાય તરીકે જુએ છે, પોતાનું ધાર્યું ર્યું ન થતાં બાળકો મરવા મારવા પર ઊતરી આવે છે.