શકટાસુરની કથા છે ને ? શકટ એટલે છકડો, ગાડું. ગાડું કાંઈ અસુર હોઈ શકે ? તો, ગાડું પડ્યું છે, એને કૃષ્ણનો પગ, નાના બાળકનો પગ લાગે છે અને ગાડું ઊથલી પડે છે. આ શું બતાવે છે ? આપણું શરીર એ શકટ છે. પાંચ ઈન્દ્રિયો અને છઠ્ઠું મન – એની નીચે આપણે દટાઈ ગયા છીએ. પણ એને ઉથલાવી મૂકીએ તો ? આપણું ભગવદ સ્વરૂપ, આપણું ચૈતન્ય સ્વરૂપ, આપણું કૃષ્ણ સ્વરૂપ એ દેહભાવને દૂર કરી દે તો ? તો શકટાસુર વધ થાય. જે આપણે એના ભાર નીચે જીવી રહ્યા છીએ તે આપણે પછી નિર્ભાર બની જઈએ, મુક્ત બની જઈએ. તૃણાવર્તનો વધ : વંટોળ આવે છે. વંટોળ કાંઈ રાક્ષસ હોય ? હા; આપણા મનમાં ચિંતાનો, ઉપાધિનો, ક્રોધનો, કામનાઓનો વંટોળ ઘૂમે જ છે ને ! ભગવાન કૃષ્ણ એનો વધ કરે છે. દાવાનળ-પાન : અગ્નિતત્વ બાળે છે, પ્રજાળે છે. આધિ, વ્યાધિ, ઉપાધિના અગ્નિઓ આપણને બાળી રહ્યા છે, સંસારનો દાવાનળ બાળી રહ્યો છે. ભગવાન એનું પાન કરી જાય છે. આમ ગોપબાળકો સાથે ભગવાને જે કાંઈ લીલા કરી એ બાળલીલાઓ દ્વારા, પ્રકૃતિથી પર કેમ થવું, પ્રકૃતિને વશ કેમ કરવી, પ્રકૃતિના સ્વામી કેમ થવું એ આપણને દર્શાવ્યું છે. દામોદર એટલે કહેવાયા કે એકવાર તોફાન કરતા કૃષ્ણને યશોદામાએ દામણે બાંધવા પડેલા. યશોદા કૃષ્ણને બાંધવા જાય છે. કૃષ્ણ બંધાતા નથી, બધાં દોરડાં ઓછાં પડે છે. એને કોણ બાંધી શકે ? જે સ્વયં મુક્ત છે એને બસ એક પ્રેમનું બંધન બાંધી શકે. કેવડી મોટી વાત ભગવાને કરી ! બાળ કૃષ્ણ જુએ છે કે મા થાકી ગઈ છે, હારી ગઈ છે, મા બાંધી શકે તેમ નથી તેની ખાતરી થઈ ગઈ છે; તો પોતે સામે ચાલીને સ્વેચ્છાથી બંધાય છે :