ધીરે ધીરે એક કુશળ અને સેવાભાવી ડૉક્ટર તરીકે તેમની ખ્યાતિ પ્રસરવા માંડી. જશરેખાવાળા દાક્તર તરીકે સૌ તેમને ઓળખતા થઈ ગયા. આસપાસના કેટલાય જરૂરતમંદ લોકોનો પ્રવાહ ડૉ. ગાંધી તરફ વળ્યો. સૌને તેમનામાં એટલી શ્રદ્ધા જન્મી ચૂકી હતી કે અહીં સારવાર માટે જવામાં રૂપિયા-પૈસાનો પ્રશ્ન નહીં નડે, આર્થિક લાચારી નહીં અનુભવવી પડે અને એ શ્રદ્ધા અહીં આવ્યા પછી પાક્કી બાંયધરીમાં પલટાવા માંડી, કેમ કે દવાખાનામાં પેસતાં જ ડૉક્ટરની સિદ્ધિઓ દર્શાવતા ફોટા કે લખાણને બદલે એવું લખાણ નજરે પડે જેમાં લખ્યું હોય ‘અહીં દવાનો ચાર્જ આપવો ફરજિયાત નથી.’ જરા વિચારી તો જુઓ કે આવું વાંચીને જ દરદીને અને તેના સ્વજનને કેટલી રાહત થઈ જાય ! દરદીઓ જે સંખ્યામાં ઊમટી પડતા અને સંતોષનું સ્મિત લઈને જતાં એ જ ડૉ. ગાંધીને મન સૌથી ફી હતી. આથી તેમનું લક્ષ એક જ રહેવા માંડ્યું કે બને એટલી વધુ સંખ્યામાં દરદીઓને તપાસવા. તેમણે જોયું કે પોતે બેઠા બેઠા દરદીને તપાસે છે, એમાં ઊઠબેસમાં ઘણો સમય વેડફાઈ જાય છે. એને બદલે પોતે જો સતત ઊભા રહીને તપાસે તો બેસવા જેટલી મિનિટો બચી જાય અને એનો ઉપયોગ વધુ દરદીઓને તપાસવામાં થઈ શકે. બસ, આ વિચાર મનમાં આવ્યો એટલે પછી પોતાને કેટલું થાકી જવું પડશે એનો વિચાર ન આવ્યો. તપાસાતા દરદીઓની સંખ્યામાં બમણો વધારો થઈ ગયો. રોજના સાડા ત્રણસોથી ચારસો દરદીઓ તપાસાવા લાગ્યા.