શિવાલિકની રમણીય પહાડીઓ, કંદરાઓ અને નીચે ખીણમાં વહી જતી અલકનંદાનું સૌંદર્ય માણતાં અમે રુદ્રપ્રયાગ, ચમોલી અને જોશીમઠ પસાર કરીને ગોવિંદઘાટ પહોંચ્યાં ત્યારે સૂર્યાસ્ત થઈ ચૂક્યો હતો. અહીં રૂપકડી લક્ષ્મણગંગા નદીના કિનારે આવેલી એક હૉટલમાં અમારો રાત્રિ મુકામ હતો. અહીંથી સુવિધાજનક સફરનો અંત અને દુર્ગમ તથા કઠિન ચઢાણ શરૂ થયું હતું. હવે પછીની તમામ સફર પગપાળા કે ઘોડા પર બેસીને કરવાની હતી. અહીંથી આગળ કોઈ વાહન જઈ શકતું નથી. ગોવિંદઘાટથી સવારે અમે પ્રયાણ કર્યું. સામાન ખચ્ચરો પર લાદયો. 14 કિ.મી.નું ચઢાણ પગપાળા કાપીને અમારે ધાંધરિયા પહોંચવાનું હતું. ધાંધરિયાથી વેલી ઑફ ફલાવર્સ ત્રણ કિ.મી. દૂર છે. ગોવિંદઘાટથી નીકળ્યા ત્યારે ઝરમર વરસાદ ચાલુ થઈ ગયો હતો. અમે ગોવિંદઘાટની બજારમાંથી રેઈનકોટ અને લાકડી ખરીદી લીધી. આવા દુર્ગમ ટ્રેકિંગમાં આ બંને વસ્તુ અમારા માટે આશીર્વાદરૂપ નીવડી. ટ્રેકિંગની શરૂઆતમાં તો અમે સૌ ખૂબ ઉત્સાહિત હતા. આજુબાજુ હિમાલયના ઉત્તુંગ શિખરો અને નીચે ખીણમાં ખળખળ વહી જતી લક્ષ્મણગંગા નદી ખૂબ જ મનોહર લાગતાં હતાં. પરંતુ ધીમે ધીમે વરસાદનું જોર વધવા લાગ્યું. રેઈનકોટ પહેર્યો હોવા છતાં અમારા સૌના વસ્ત્રો પલળી ગયાં હતાં અને બૂટમાં વરસાદનું પાણી ભરાઈ ગયું હતું. વરસાદ, કીચડ અને ખચ્ચરોની લાઈનના કારણે રસ્તો ખૂબ ચીકણો અને લપસણો બની ગયો હતો. રસ્તાની બાજુએ થોડા થોડા અંતરે ચાની દુકાનો આવે અને ગરમા-ગરમ ચા પીને ઠંડી ઉડાડવાની કોશિશ કરતાં પણ તે લગભગ નાકામ જ નીવડતી. છેલ્લાં ત્રણ કિ.મી.નો રસ્તો તો ખૂબ જ દુર્ગમ અને લપસણીભર્યો હતો. આડાઅવળા, ઊંચા-નીચા પથ્થરો પર ચઢાણ કરતાં કરતાં થાકેલાં, ઠંડીથી ધ્રૂજતાં છેવટે પાંચ કલાકની સફર પછી અમે બપોરે બે વાગ્યે ધાંધરિયા પહોંચ્યાં ત્યારે કોઈને હોશ રહ્યા નહોતા.