થોડા વધુ લાડપ્યારે અમે એને બહુ મોંએ ચઢાવી છે એવી ફરિયાદ અમારાં ઘણાં સ્વજનો કરે છે. હશે. તથ્ય હશે – જિંદગીમાં એ એટલી બધી મોડી અને મોંઘી બનીને આવી છે કે વાજબીપણાની હદ અમે લાડપ્યારમાં તો ઓળંગી ગયાં હોઈશું. તટસ્થપણે વિચારતાં એમ લાગે છે ખરું. હવે એ જરા મોટી થઈ છે. શિશુવયમાંથી તરુણાવસ્થામાં એણે ડગ માંડ્યાં છે એટલે બેમાંથી એકે એને એ બાબતમાં ટોકવી પડે છે. અમે બન્ને એકસાથે એને ન ટોકીએ અને એને ઓશિયાળી ન બનાવી દઈએ તેવી સભાનતા અમે વિચારપૂર્વક કેળવી છે. ખાસ તો ઉડાઉપણાની બાબતમાં – અમારું બન્નેનું બાળપણ જે નાણાકીય સ્તરમાં અમુક વર્ષો દરમિયાન પસાર થયું તેના કરતાં ઊંચા સ્તરમાં એ જન્મથી જ છે. અમારા નાનપણમાં ટેપ, રેડિયો, ટી.વી., વી.સી.આર ક્યાં હતાં ? નાણાં વાપરવાની બાળકો માટેની આટલી છૂટછાટ પણ ક્યાં હતી ? બહાર જમવાનું તો શું, પણ ચા પીવાનું ચલણ પણ ક્યાં હતું ? આટલા બધા સામાજિક સમારંભો અને વ્યાવહારિક આદાનપ્રદાન ‘વાટકીવ્યવહાર’ પણ નહોતા. એટલે જ્યારે અમે દીકરીને એ બધામાં સંડોવાતી જોઈએ ત્યારે અટકાવવી પડે. ને સામાન્ય કહેવાથી ન અટકે તો મારે કે એની મમ્મીએ જરા કડકાઈથી કહેવું પણ પડે – એ વખતે ‘બહેન’ જરા રિસાઈ જાય, છણકાઈ પણ જાય એવું બને. ઘણી વાર અમને થાય કે જીવનમાં ફિયાટગાડી માંડ આવી છે તો એમાં બેઠાં બેઠાં દીકરી ‘પપ્પા, આપણે કોન્ટેસા ક્યારે લઈશું ?’ એમ પૂછતી થઈ ગઈ છે. તો ભવિષ્યમાં શું થશે એનું – અમે જ્યારે નહીં હોઈએ, આ આટલી અમથી છત પણ નહીં હોય ત્યારે !