મને ઘર પાસેની લંગડીની સ્કૂલમાં એકડા-બગડા શીખવા માટે મૂકવામાં આવ્યો. જ્યાં જવું મને જરા પણ ગમતું નહીં. હું રડતો અને ત્યાંથી પરાણે ભાગી આવતો. બાલમંદિરમાં ન જવા મારાં રોજેરોજ અવનવા નાટકો ઊભા હોય. ક્યારેક પેટમાં દુ:ખે, ક્યારેક માથું દુ:ખે, ક્યારેક દાંત હલતો હોય અને ક્યારેક હું કજિયા કરી લંગડીની સ્કૂલે જવાથી બચી જતો. એ બાલમંદિરનું નામ યાદ નથી પણ બધાં એને લંગડીની સ્કૂલ કહેતાં. કેમ કે, તેની પ્રિન્સિપાલ લંગડી હતી, જે એક મોટા ઓરડામાં સાઈઠ-સીત્તેર જેટલાં બાળકો ભરી બે શિક્ષિકા રાખી ભણાવતા. હું લગભગ અડધા વર્ષમાં ત્રીસ-ચાલીસ વખત લંગડીની સ્કૂલે હાજરી આપી શક્યો હોઈશ. હું રડતો-રડતો