અક્ષયનો પ્રસ્તાવ અધ્ધર રહ્યો. આભાએ ફોન કરી દીધો અને રજા પાડી દીધી. વરસાદી હવાનું ઘેન એની આંખોમાં સાવ બિલ્લીપગે દાખલ થયું, અને વરસતા વરસાદને કાચની આડશમાંથી જોતી જોતી એ ઊંઘી ગઈ, ઘસઘસાટ. અચાનક એક ક્ષણ અવાજે એને હલબલાવીને બેઠી કરી દીધી. બારીમાંથી નજર સીધી બહાર પહોંચી. બાલ્કનીની પાળી પર પલળતી બેઠી હતી પેલી છબીલી ! આ ઘડીએ જ આવી હશે, કારણ કે પાણીથી બચવા માટે એ કોરી જગ્યા ખોળતી લાગી. એ જ સફેદ રેશમ પર કાળાં, બદામી, કેસરી બુટ્ટા. તે દિવસે જોયેલી એ નક્કી આ જ. આભાએ એને ધ્યાનથી જોઈ, ઓ ! આ તો ગાભણી લાગે છે. પેલા બિલાડાનું આ કારસ્તાન. જોયું ? આ બાપડીને પલળતી છોડીને એ નપાવટ ભટકતો હશે ક્યાંક ! ભૂખી હશે આ તો. ગાભણીને તો ખાવા જોઈએ. આગળપાછળ ઝાઝો વિચાર કર્યા વિના આભાએ ફટાક દઈને બારી ખોલી. એની ઝડપી ક્રિયાથી ભયભીત બિલ્લી નાસવાની તૈયારી સાથે અદૂકડી બેઠી.