આ બનાવ પછી બાકીની બેયને ચિંતા વળગે, ભેગી થાય એ સહજ હતું, કારણ કે એમના જીવનમરણનો સવાલ હતો. આમ તો એ ત્રણેયની સહિયારી ભજન મંડળી પણ એમાં કર્તા, સમાહર્તા તો એકલી સ્વાતિ જને ? આવનાર સાથે વાત કોણ કરતું હતું, કોણ હાર્મોનિયમની ચાંપો પર અંગુલિસ્પર્શો કરતું હતું ને કોણ ભજનો ગાતું હતું ? બસ, એ જ સ્તો ! એ બેય- મિતાલી અને સુષમા તો મંજીરા વગાડતાં હતાં, કોરસમાં સૂર-પુરાવતાં હતાં, ભજનોની નોટોને સાચવીને પૂંઠાં ચડાવતાં હતાં. સુષમાના અક્ષરો સારા એટલે નવાં ભજનોની નોટ તૈયાર કરતી હતી. તો વિસામો દેવા કાજે જ મિતાલી એકાદ ચીજ ગાતી હતી. ટૂંકમાં બધો ભાર સ્વાતિ પર ને પેલી બેય ખાલી પંખાથી પવન નાખતી હતી. પણ સ્વાતિ કેવી ભલી ! ભાગ તો ત્રણેયનાં એકસરખાં જ ! એમાં ભેદભાવ નહીં. અને એથી જ ચિત્તમાં ચિંતા જાગી હતી. ભજનમાં ભલે લખ્યું હોય, ગવાતુંય હોય કે ચિત્ત તું શીદને ચિંતા કરે, હરિએ…! મિતાલીએ જે લક્ષણો જોયાં, એનો એ જ સાર નીકળતો હતો કે હવે ભજન મંડળી કડડભૂસ ! એનું જ બેસણું હાથવેંતમાં !