ગમતિલા વિષય પર વાત કરવાવાળું કોઈ મળી જાય ત્યારે મહદાંશે બે અજાણી વ્યક્તિઓ વચ્ચેનું અપહેચાની અંતર ખૂબ ઓછા સમયમાં પહેચાનમાં પરિવર્તિત થઈ જતું હોય છે. કલ્યાણી અને પેલા પુરૂષ વચ્ચે પણ તેવું જ બન્યું. પોતાના બોસને ક્યારેક જ અને જરૂર જેટલું જ બોલતા જોવા ટેવાયેલો પેલો ક્લીનર પણ આજે તેમનું આ નવુ રૂપ જોઈ નવાઈ પામી ગયો હતો. એક પછી એક અનેક વિષયોની, અનેક લેખકો અને ગીતકારોની વાતો થતી રહી. વાપીથી શરૂ થયેલી મુંબઈ સુધીની સફરની શરૂઆતની વીસ મિનિટ ભલે અસંવાદિત ગુજરી હતી પરંતુ ત્યારપછીના અઢી કલાકમાં રખડપટ્ટીથી લઈને કઈ ફિલ્મ કેવી રીતે બની ત્યાંસુધીના અનેક વિષયો પર કલ્યાણી અને પેલા પુરૂષ વચ્ચે ખૂબ બધી ચર્ચાઓ થઈ. પરંતુ આ અઢી કલાક દરમિયાન પણ કલ્યાણીને સતત એક વાત ખટકતી રહી હતી કે, બસની ડ્રાઈવરી જેવું સાવ સામાન્ય કામ કરતા આ પુરૂષને સફરમાં આટલી રૂપાળી અને યુવાન છોકરીનો સાથ મળ્યો હોવા છતાં જાણે તેને કોઈ ફર્ક જ નહોતો પડી રહ્યો. કલ્યાણીના રૂપથી લઈને બુધ્ધિચાતુર્ય કે વાતોના વિષયથી લઈને તેનું જે-તે વિષય વિશેનું જ્ઞાન. આ પુરૂષને જાણે કોઈ વાતની નવાઈ જ નહોતી લાગી રહી, એટલું જ નહીં તેણે એક બારીક નજર સુધ્ધાં કલ્યાણી તરફ નહોતી નાખી. બસ તે તો જાણે પોતાની જ કોઈ મસ્તીમાં બોલ્યે જતો હતો. વાતો કર્યે જતો હતો. વાત-વાતમાં ક્યારે વિરાર આવી ગયું તેની પણ કલ્યાણીને ખબર નહોતી રહી. હવે મુંબઈ નજીક હતું. પેલો પુરૂષ ભલે સ્થિતપ્રજ્ઞ અવસ્થાનો માલિક હોય પરંતુ કલ્યાણી માટે હવે પરિસ્થિતિ બદલાઈ ચૂકી હતી. ન જાણે કેમ, કદાચ અભાનપણે જ હશે પરંતુ કલ્યાણીથી બોલાઈ ગયું, 'હું લખું છું, અને લોકો કહે છે કે ખૂબ સારું લખું છું, ફિલ્મો અને નાટકો લખવા માટે પ્રોડ્યુસર અને ડાયરેક્ટરોની અનેક ઓફર્સ આવતી રહે છે, આપણે સાથે કામ કરીએ તો? તમે આ બસ ચલાવવાનું છોડી દો અને મુંબઈ આવી જાવ.' આ વખતે પહેલીવાર પેલા પુરૂષે પોતાની નજર રસ્તા પરથી હટાવી અને કલ્યાણી તરફ કરી, તે એક પળનો સમય જાણે એક કાળ જેટલો લાંબો થઈ ગયો હોય તે રીતે ઊંડાઈપૂર્વક પેલા એ કલ્યાણી તરફ જોયું અને થોડું હસ્યો. 'કેમ તમે કંઈ બોલતા નથી? હું સાચે જ કહું છું. આપણે સાથે કામ કરીએ,' કલ્યાણીએ કહ્યું અને તેના જવાબની રાહ જોતી તે એકધારું તેના તરફ જોતી રહી.