‘ઓહ આવો આવો દીદી, પ્રણામ સ્વીકારો… આમ અચાનક? ન પત્ર ન ફોન?’ કુસુમ દોડતી આવી અને માસીને પ્રણામ કરતી હોય તેમ ચરણસ્પર્શ કર્યા. ખરેખર તો એના ચહેરા પરની રોનક અચાનક ઉડી ગઈ હોય તેમ છોભીલી પડી ગઈ હતી. આરતીનું ધ્યાન કુસુમ પર નહીં પણ હવે મેડીટેશન હોલ બની ચુકેલી લાલ કોઠીમાંથી નીકળી રહેલા કોઈ સાધક જેવા યુવાન પર હતું.