“જયુબેન, ફક્ત બે ત્રણ કલાક મને તમારા ઘરે રહેવા દેશો? પ્લીઝ?” ૧૯૭૩માં, કદાચ જાન્યુઆરી કે ફેબ્રુઆરીની કોઈ શુક્રવારે સાંજના ચાર વાગે અમારા મુંબઈના ઘરે શીલાબેન બહુ જ વિચલિત સ્થિતિમાં આવ્યા. મને બરાબર યાદ છે કારણ હું ઘરમાં એકલી જ હતી અને વિનુ તે જ દિવસે, એમના કામ માટે, પાંચ દિવસો માટે મદ્રાસ જવા નીકળ્યા હતા. વીકએન્ડ માટે હું મલાડ મારે પિયેર જવાની તૈયારી કરી રહી હતી. હું મારા પ્રથમ સંતાન સાથે પ્રેગનન્સીના પ્રથમ ટ્રાયમેસ્ટરમાં હતી. મનમાં હું ખુશ થતી હતી કે ઓચિંતી જઈને મા અને ભાઈ (પિતાજી)ને સરપ્રાઈઝ આપીશ! હું આવી રીતે, “સરપ્રાઈઝ” આપતી ત્યારે ભાઈ કહેતા, “દિકરા, અમેરિકા ભણવા ગઈ હતી ત્યાંથી આ શીખી આવી છે તું! પણ, “સરપ્રાઈઝ” અને “શોક”, બેઉમાં ફરક છે, એ સમજે છે કે નહીં!” પણ, ખુશ ખૂબ થતાં. મને એમની આ ખુશી જોવી બહુ ગમતી. હું મારા વિચારોમાં મગ્ન હતી ત્યાં જ ડોરબેલ વાગી અને ઓચિંતા જ, શીલાબેન આવી રીતે આવી ચડ્યાં. મેં કહ્યું, “આવો, આવો, શીલાબેન. જરા પણ ફિકર ન કરતાં. આ તમારું જ ઘર છે.” શીલાબેન એમના પતિ સાથે સંયુક્ત, ભાટિયા કુટુંબમાં, અમારી સોસાયટીની બાજુની સોસાયટીમાં રહેતા હતા. એમના પતિનું કુટુંબ બહોળું હતું. એમના પતિ સહિત, ચાર ભાઈઓ, એક બહેન અને સાસુ-સસરા બધા સાથે રહેતા. બહેનના લગ્ન થઈ ચૂક્યા હતાં. પેડર રોડ સ્થિત, સોસાયટીની નોર્થ-ઈસ્ટ વિંગના, આખા ત્રીજા ફ્લોરના ત્રણ બેડરુમના, ચાર ફ્લેટ્સ એમના કુટુંબના હતા પણ રસોડું એક હતું. એમના પતિ સૌથી નાના હતા અને ઘરમાં બધાના ખૂબ લાડકા હતા. બધાં જ ભાઈઓ અને બહેનો મુંબઈની તે સમયની સારામાં સારી સ્કૂલ અને કોલેજીસમાં ભણ્યા હતાં. એમના પતિ તો એ સમયે અમેરિકાથી એમ.બી.એ. ભણીને આવ્યા હતા. આખું કુટુંબ ઘણું જ મોર્ડન ગણાતું. કુટુંબનો એક્સપોર્ટ ઈમ્પોર્ટનો મુખ્ય બિઝનેસ હતો અને સાથે અનેક બીજા ક્ષેત્રોમાં પણ કુટુંબના સૌ સભ્યો સાથે બિઝનેસમાં હતા. શીલાભાભીનું ઘર મોર્ડન ફર્નિચરથી અને એ સમયની બેસ્ટ સાધન-સગવડથી સજ્જ હતું. સંયુક્ત કુટુંબની નવ ગાડીઓ હતી અને પાંચ તો ડ્રાઈવર હતા. દેખીતી રીતે, કોઇ પણ દુઃખની છાયા પણ આ ઘરના કોઇ પણ સભ્ય પર પડી હોય એવું કોઈ પણ સપનામાંયે વિચારી શકે નહીં. હું અમારા ઘરથી માત્ર પાંચ મિનિટ દૂર, મહાલક્ષમીના મંદિરમાં સાલસ સ્વભાવના શીલાભાભીને પહેલીવાર મળી હતી અને પછી તો અમારી વચ્ચે સખ્ય થઈ ગયું. ક્યારેક એકબીજાના ઘરે આવવા જવાનો સંબંધ પણ થઈ ગયો હતો. શીલાભાભી અમારી જ ન્યાતના, ભાટિયા હતાં અને ગોંડલમાં મોટા થયાં હતાં. એસ.એસ.સી સુધી ગોંડલમાં ભણ્યાં અને રાજકોટ જઈને હોમ સાયન્સમાં ડીગ્રી લીધી હતી. નાના ટાઉનમાંથી આવીને પણ, કોઈ જાતની તકલીફ કે કોમ્પલેક્સ વિના, શીલાભાભી એમના મુંબઈના મોર્ડન, ભાટિયા ફેમિલીમાં, દૂધમાં સાકર ભળે એમ ભળી ગયા હતાં. સદાય સ્મિત સાથે પ્રસન્ન મુખ, મોઢા પર કોઈ એક રેખા પણ અપસુખની નહીં અને કદી પણ કોઈ જ ફરિયાદ નહીં એવા શીલાભાભી, આ રીતે મારા ઘરે?