સવારે અમારે રાવી નદીને કાંઠે આવેલી ચંબાનગરીમાં જવાનું હતું. તેથી વહેલાં ઊઠી નિત્યકર્મથી પરવારી ગયાં. પરોઢની તાજગીભરી હવામાં તે એકાન્તિકા, સૌંદર્યભરી જગ્યા છોડીને જવાનું કોઈનું દિલ થતું ન હતું, છતાં કમને સૌએ ચંબાને રસ્તે પગ ઉપાડ્યા. જતાં-જતાં ખજિયારને મનમાં અને હૃદયમાં, સદાને માટે મઢીને રહેવા દેવાની, તે સૌંદર્યના સર્જકને મેં તો ખરા અંત:કરણથી વિનંતી કરી.