રાહ જોતી વેળાએ ડૉ. બી અને ડૉ. એચ ખાસ કંઈ બોલતા ન હતા. બધાની પાસે સાઇનાઈડ હતું! અને બહુ જલદી ડૉ. એચને પણ ખબર પડી જવાની હતી, કે ડૉ. બીના મનમાં પણ અત્યંત દુઃખ સાથે એ જ વિચારો ચાલી રહ્યા હતા! આ આત્મહત્યા જ કહેવાય, હા! એક અસાધ્ય પરિસ્થિતિમાં શાંતિપૂર્વકનું સહજ મૃત્યુ જરૂર મળી રહેશે! દરદીઓના મૃત્યુના વિચારે ડૉ. એચ ભયભીત થઈ ગયા હતા. એમનો ચહેરો અત્યંત લાગણીભર્યો હતો, આંખોમાં એક ખાસ પ્રકારની કુમાશ હતી. પોતાના સિદ્ધાંતોને તેઓ પોતાના શરીરનું અંગ હોય એમ ચાહતા હતા, અને એટલે જ તેઓ પીડા પણ અનુભવી રહ્યા હતા! તેઓ એટલું સમજી ચૂક્યા હતા, કે થોડીક કોઠાસુઝ, એક સિરિન્જ અને કોઈની જરા જેટલી મદદ ધરાવતા એક ડૉક્ટર પાસે માત્ર બે જ રસ્તાઓ બચતા હતા! એક રસ્તો દરદીના શરીરમાં ઇન્જેક્શન મારી દેવાનો હતો, અને બીજો તેને જર્મન કમાન્ડોના હાથમાં સોંપી દેવાનો! ડૉ. એચ જાણતા હતા, કે આ નિર્ણય કરવો એ કંઈ સરવાળા કરવા જેટલો સરળ ન હતો! નૈતિકતા એ સામાન્ય ગણિત કરતાં ઘણી અઘરી અને જટિલ બાબત હતી!