ભારતનું અર્થતંત્ર 1991માં ખાડે ગયેલું હતું. સોનું ત્યારે જ ગિરવે મૂકવું પડે જ્યારે બાકીની શક્યતાઓ ખતમ થઈ ચૂકી હોય. ભારત દેવાદાર હતું. ઇન્દિરા વિકાસ પત્રોના નાણા પ્રજાને પરત કરવા પૈસા નહોતા. સરકારી તિજોરી તળીયા જાટક હતી. માત્ર બે સપ્તાહ સુધી જ ચાલે તેટલું વિદેશી હુંડિયામણ દેશની ઝોળીમાં પડ્યું હતું. અર્થશાસ્ત્રના નિષ્ણાતો મૂંઝવણમાં હતા. વ્યાપાર, ઉદ્યોગ કંગાળ બની ગયેલા હતા. આર્થિક ગુલામીનો દોર, પ્રારંભ પામી ચૂક્યો હતો. જવાહરલાલ નહેરૂએ શરૂ કરેલી આર્થિક નીતિ ડચકા ખાતી હતી. 90 કરોડની વસતિ ધરાવતા વિરાટ દેશની ગણના વિશ્વના ગરીબ દેશોમાં થતી હતી. વિદેશોમાંથી તથા વર્લ્ડ બેન્કમાંથી મળતી સહાયો વ્યાજ પણ નિયમિત રીતે ન ચૂકવી શકાતા બંધ થવા લાગી હતી. નાણાની બાબતમાં આખા દેશની વિશ્વસનીયતા તળીયે જવા બેઠી હતી. ત્યારની આર્થિક બેહાલી અને દેશની દુર્દશાનું વર્ણન કાગળ ઉપર કરવું શક્ય નથી… અને ત્યારે ભારત દેશનાં સદનસીબે વડાપ્રધાન તરીકે પી. વી. નરસિંહરાવે દેશના શાસનની બાગડોર સંભાળી અને દેશના અનેક જટિલ પ્રશ્નો વચ્ચે સૌથી મહત્વ આર્થિક સુધારાઓને આપી સરકારની મુખ્ય પ્રાથમિકતા બનાવી. રાવે તેમનાં અનુભવનાં ભાથામાંથી પહેલવહેલું બાણ કાઢ્યું અને