ભીતરમાં છેડાતા સંગીતના સુરોમાં મને દેવી પારવતી અને ભગવાન શંકરનો સંવાદ સંભળાતો રહે છે. ભગવાન શંકર અને દેવી પારવતીના સંવાદમાંથી સંભળાતુ સંગીત કોઈવાર મને ઓળઘોળ કરી દે છે. રાગ–રાગીણીના નિયમો મુજબ સંગીતના જલસામાં તાન લગાવતો ગવૈયો અને સૄષ્ટીના કલ્યાણ કરતા માણસે સાવધ રહેવુ જોઈએ. તાલ કે સુર ચુકાય નહિ તે માટે ગવૈયો પોતાની સાવધાની રાખે છે. તેમ માણસે પણ ફરજ અને જવાબદારી પ્રત્યે સાવધાની રાખવી જોઈએ. મને “ડગલુ ભરૂ ને  ના હટવું,ના હટવું” કાવ્ય: પંક્તિ સ્પર્શી ગઈ છે. તેથી જીવનમાં મળતી નીષ્ફળતાઓ સામે સંઘર્શ કરતા રહેવુ મને ડહાપણ ભર્યું લાગે છે. ઇશ્વર જે ફળ આપે તેને સ્વાદિષ્ટ સમજી ઇશ્વરના ભરોસે પ્રસાદ તરીકે આરોગવાનું ઉંચીત માનુ છું. બાહ્ય આંખોની દ્રષ્ટી ગુમાવાનો અફસોસ કદી અનુભવતો નથી. તેનાથી ઉલ્ટુ કોઈ નારાજગી વ્યક્ત કરી આંખોની દ્રષ્ટી મને પુન પ્રાપ્ત થાય તેવી લાગણી સાથે કાકલુદી કરે છે. ત્યારે તેમના પર રોશનો અગ્ની ભભૂકી ઉઠે છે. કારણકે ઇશ્વરની ઇચ્છાથી આવતિ આપત્તિ જીવનની સંજીવની બનતી હોય છે. જે પોષણ આપે છે. તે આપણને મારે પણ છે. જેને આપણે વિશ તરીકે ઓળખીએ છીએ. તે આપણને નવી જિંદગી પણ આપી શકે છે. “કડવા કારેલાંના ગુણ ના હોય કડવા” કાવ્ય પંક્તિ ઘણી મોટી ટકોર કરી જાય છે. પોષણ આપનાર પદાર્થ ફુડ પોઈજન બની આપણને મારી પણ શકે છે. આનો અર્થ તો એ થયો કે ઇશ્વરની ઇચ્છા મુજબ બધું જ ચાલે છે. તેથી મિથ્યા ઇચ્છા પોષવા દુખી થવાનો કોઈ અર્થ નથી. ૧૫ મી નવેંબરના રોજ સાંજના ૬ કલાકે સંસ્થાના કાર્યાલયમાં ટ્રસ્ટી મંડળની એક બેઠક મળવાની તૈયારીઓ ચાલતી હતી. સમયસર અથવા સમય પુર્વે બેઠકમાં ભાગ લેવા આવી પહોંચેલા ટ્રસ્ટીઓ અરસપરસ ચર્ચા કરી રહ્યા હતા. મારા એક સ્નેહી મિત્ર બોલ્યા: “હું તો ભગવાનને પ્રાર્થના કરુ છું.