(૫) વળી, લોભ, ક્રોધ, કામના, પવિત્રતા, વીરતા, અરે, આધ્યાત્મિક ઉન્નતિ કે અધોગતિ, એ સર્વ મન અર્થાત્ અંતઃકરણની સ્થિતિઓ તથા તેના ધર્મો છે. આત્મામાં નહિ. અને એ પોતે તો, મનથી અલગ, એનામાં ફક્ત પ્રતિબિંબિત થયેલો, સ્વયં-જ્યોતિ, પ્રકાશોનો પ્રકાશ છે, કે જેના ઉજાસમાં મન આ બધી સ્થિતિઓ સાથે કામ લે છે. સ્વયં મન પણ આત્માથી નિરાળું છે, તો પછી એનાં ધર્મો પણ આત્માથી જુદા જ હોય. અને લોભ-લાલચ પણ મનનો જ ધર્મ છે, તો પછી (એમ જ થયું કે,) બીજાને લોભે એ લાલચુ ઠરે છે, છતાં લાલચુ નથી. એવી રીતે, વિવેક (એટલે કે આત્મજ્ઞાન) વડે કરીને લોભ નિર્મૂળ થાય છે. અને જેઓ જપતપ વડે લોભનો ભંગ કરે છે, તેનાથી એમનો લોભ અવશ્ય ઢીલો પડે છે, ને એવો દબાઈ જાય છે કે બીજાઓના તો એ જોવામાં પણ નથી આવતો. તો યે, મનમાં પડેલી એની જડ તો નથી જ ઉખડતી. લાગ મળતાં જ, એ જડ, લોભની વૃત્તિરૂપે ફૂટી નીકળે છે.