કુમારીલ ભટ્ટે વૈદિક સંસ્કૃતિને વચન આપ્યું કે કે વૈદિક સંસ્કૃતિને પાછી બેઠઈ કરવી અને તેમ ના કરૂતો આ દેહનો ત્યાગ કરીશ,સાંત્વન પામીને વૈદિક સંસ્કૃતિ શાન્ત થઈ. પંડિતો બધા બુધ્ધિવાદી વિચારના હતા. પૈસાનો ઉપયોગ પણ ખૉટા ધર્મોના પ્રચાર અર્થે જ થતો હતો. સામાન્ય પ્રજા દીન-દુબળી હતી. વૈદિક ધર્મને સમજવવાની તાકાત તેનામાં રહી નહતી. બુધ્ધ અવતાર પછી બુધ્ધ સંપ્રદાયે ઉભો કરેલો ક્ષ્ણીક માયાવાદ અને વિજ્ઞાનવાદી વાડમયનો કુમારિલ ભટ્ટે પૂરો અભ્યાસ કર્યો. એને લાગ્યું કે તે પંડિતો સાથે શાસ્ત્રાર્થ કરશે. તેમને પરાજિત કરશે. પરાજિત થયેલા પંડિતો વૈદિક વિચારધારા અપનાવશે,વિચારધારા બદલાતાંજ લખાણ પણ બદલાશે અને ધીમે ધીમે વૈદિક સંસ્કૃતિની સત્યતા સમજાતાં કઈ દ્રષ્ટિથી ભગવાન પાસે જઈ શકાય તેનું યોગ્ય દર્શન થતાં લોકો ખોટા ધર્મને છોડી, વૈદિક સત્ય સનાતનધર્મને અનુસરશે, પરંતુ તેને નિષ્ફળતાં સાંપડી, વૈદિક વિચારો યોગ્ય લાગવા છતાં પણ પંડિતો આવા ધર્મો છોડવા તૈયાર નથયા. ઠેકઠેકાણે તેમણે શાસ્ત્રાર્થ કર્યો પરંતુ શાસ્ત્રાર્થમાં જીતવા છતાં પણ કોઇએ વૈદિક ધર્મને આવકાર્યો નહિ. તે સમયના રાજા સુધન્વાએ કહ્યું કે તમે બુધ્ધિથી શાસ્ત્રાર્થ કરીને બીજા પંડિતને હરાવો તેથી કાંઇ તમારો મત સિધ્ધ થતો નથી. તમારો ધર્મ સાચો છે. તેની બીજી સાબિતી શું? પાસે આવેલા પર્વત ઉપરથી કુદકો માર્યો, આ ગંભીર કસોટીમાંથી અણીસુધ્ધ બહાર આવ્યા, ફક્ત ભાષીક સંદેહના કારણે તેમની આંખને થૉડી ઇજા થઈ. એમને વેદો ઉપર સંપૂર્ણા વિશ્ર્વાસ હતો તો પછી જો વેદો પ્રમાણ હોય તો આવો વાક્ય પ્રયોગ કરવો નહોતો જોઇતો. સંપૂર્ણ અને દ્રઢ વિશ્ર્વાસની તો ખામી હતી જ કુમારિલ ભટ્ટના આ ચમત્કારની પણ અસર લોકો ઉપરના થઈ. બૌધ ધર્મની પરંપરા છોડવા કોઇ તૈયાર ન હતા. ખુદ રાજાઓ પણ આ પરંપરા છોડી વૈદિક પરંપરા સ્વીકારવા તૈયાર ના થયા તો પ્રજાતો શાની તૈયાર હોય. મહદનો આશ્રય છોડી પ્રભુનો આશ્રય લેવાની તેમની તૈયારી ન હતી. કનકને વરેલા પંડિતો કાંચન નહિ થવા માગતા ન હતા. રાજાઓના તાલે કઠપૂતળીની જેમ નાચનારા પંડિતો બુધ્ધ ધર્મનો ચીલો છોડવા તૈયાર ન હતા.