જીવનની રંગભૂમિ પર હેલનનો રોલ હજુ તો ભજવવાનો શરૂ જ થયો છે ને વિધિની નજર આ ઓગણીસ માસની બાળકી પર મંડાય છે. જીવનની વિષમતા હેલનને ભરખે છે ને તેની મધુર ક્ષણો છિન્નભિન્ન થઈ જાય છે. આ પરિસ્થિતિને પોતાની આત્મકથાના પ્રથમ ખંડ ‘Story of My Life’ માં, વીસ વર્ષીય હેલન કંઈક કાવાત્મક ઢંગથી આ રીતે મૂકી આપે છે : ‘આ મારા સુખી દહાડા બહુ લાંબા ન પહોંચ્યા. રૉબિન તથા બીજાં પક્ષીઓથી સંગીતમય એક ટૂંકડી વસંત; ગુલાબ અને ફૂલોથી ભરચક એક ઉનાળો’ નારંગી ને સુવર્ણરંગી એક પાનખર ઋતુ : આ ત્રણે આવતાંક ને ઝડપથી પસાર થઈ ગયાં. આતુર, આનંદી બાળક આગળ એમની વિભૂતિઓ મૂકતાં ગયાં. પછી અણગમતો ફેબ્રુઆરી માસ આવ્યો ને સાથે મને અંધાપો ને બહેરાશ આપનારી માંદગી આવી, જેણે પાછી મની નવા જન્મેલા બાળકના જેવી અજ્ઞાન અંધારામાં પટકી દીધી…’ હેલનને આવેલો તાવ તો ઊતરી ગયો પન સાથોસાથ એની ત્રણ ત્રણ ઇન્દ્રિયો આંખ-કાન ને જીભ લેતો ગયો !