” સમાજમાં સંયમના વાતાવરણની સર્વોપરિતા ન હોય તો આ પ્રશ્ન ઉકેલી ન શકાય.”-ખુબ જ સાચી વાત છે બેન, અને આપે “સહચિંતન કરી શકે તેવા ભાઈઓનું એક મિલન ગોઠવ્યું.” તે પ્રયત્ન પણ સાચે રસ્તે દોરતી કેડી જેવો લાગે છે. “સ્ત્રી-પુરુષનાં સામાજિક સહજીવનમાં કોઈ ને કોઈ વાતે ડખલ ઊભી થતી હોય તો સહાનુભૂતિપૂર્વક સદભાવથી સમાધાન કરવામાં શાણપણ નથી ?” આપનો લેખ વાંચીને મારા મનમાં ચાલેલા મંથનમાંથી એક નાનકડો ઉપાય ઉમેરાય છે અને એ છે,”નૈતિક જાગૃતિ”- આ નૈતિક જાગૃતિ માટે આધ્યાત્મિક શિક્ષણ અને સાચા-ખોટા કર્મોની છણાવટ માણસને કરતા આવડે તે જરૂરી છે. અને એટલી હદ સુધી તેને આ બાબતે શિક્ષિત કરવો જોઈએ કે નિરંકુશ કરી મુકે તેવી વાસનાના ઘોડાપૂરમાં પણ તેનો માંહ્યલો તેને તેમ કરતા રોકી શકે. આધ્યાત્મિક શિક્ષણ થકી જેમ દરેક હિન્દુને ખબર છે કે ગાયનું માંસ મારે માટે વર્જ્ય છે,અને “કોઈ પણ સંજોગોમાં” મારે તેને હાથ નથી અડાડવાનો…તે જ રીતે પુરુષોમાં સમાજમાં વિચરી રહેલી માતૃ શક્તિ પ્રત્યે આદર-સન્માન સભર રક્ષાત્મક અભિગમ ઘડવાની જરૂર છે.