શિકાગોથી આવેલી ગાડીમાંથી એક જાડો માણસ ન્યુયોર્કના ગ્રાન્ડ સેન્ટ્રલ રેલવે સ્ટેશન પર ઊતર્યો. તેના હાથમાં ભારે બેગ અને બીજો ઘણો સામાન હતો. કોઈ કૂલીની તપાસ કરવા માટે તેણે આંખ ઊઠાવી તો સામે જ એક હબસી કૂલીને જોયો જેણે માથે લાલ રંગની કેપ પહેરેલી હતી અને પહેરણ પર નંબર ૪૨ નંબરનો બેજ લગાવેલો હતો. પેલા સ્થૂળ શરીરવાળા ગોરા મુસાફરે તેનો બધો સામાન સામે આવી ઊભા રહેલા હબસી હમાલના હાથમાં ખડકી દીધો. લિફ્ટ ઉપર ગઈ હતી અને કતાર ખૂબ લાંબી હતી. પેલા માણસે હમાલને (કૂલીને) કહ્યું – “ત્રણ-ચાર મિનિટ જેટલો સમય છે. આટલામાં ક્યાંક પીવાનું મળશે ?” કૂલીએ કહ્યું – “સાહેબ, નજીકમાં જ ફ્રૂટ જ્યુસની દુકાન છે. તમારા માટે લઈ આવું ?” પેલા માણસે તેની સામે ધુત્કારભરી નજરે જોયું અને કહ્યું – “ફળોનો રસ તો બાળકો અને માંદા માણસો પીએ ! મારા માટે ઊંચી જાતનો શરાબ લઈ આવ !” પેલા હબસીએ કહ્યું – “શરાબ ? તમારું શરીર જોતાં લાગે છે કે તમે ખૂબ જ શરાબ પીઓ છો. એણે તમારી તંદુરસ્તીને ભારે નુકસાન કર્યું લાગે છે. મારે તમારી સાથે કોઈ પરિચય નથી એટલે આવી સલાહ આપવાનો કોઈ અધિકાર નથી છતાં…” પેલા સ્થૂળકાય માણસે ગુસ્સાથી બરાડી ઊઠતાં કહ્યું – “હું મારી જાતે શરાબ ખરીદી લઉં છું. તું તારું કામ કર. તારું મોઢું બંધ રાખજે. મને ફરીથી સલાહ આપવાનો પ્રયત્ન ન કરીશ. એ સંજોગોમાં હું તને લાત પણ મારી દઉં તો મારો વાંક ન કાઢતો !!”