સોળ સજી શણગાર           ગયાં જ્યાં જરીક ઘરની બ્હાર                                અમોને નજરું લાગી  બે પાંપણની વચ્ચેથી           એક સરકી આવી સાપણ                                ડંખી ગઈ વરણાગી  કાંસા   કેરે    વાટકડે  નજરુંનો   ટુચકો   કીધો હવે ન ઊખડ્યો જાય થાળીને વળગી બેઠો સીધો  આવા ન્હોય ઉતાર           નજરના આમ ન તૂટે તાર                                અમોને નજરું લાગી  તેલ તણી લઈ વાટ અમે દીવાલ ઉપર જઈ ફેંકી ખીલી સમ ખોડાઈ ગઈ ત્યાં નવ વાંકી નવ ચૂકી  જડનેયે આ સૂઝ           તો ર્‌હેવું કેમ કરી અણબૂઝ                                અમોને નજરું લાગી  સાત વખત  સૂકાં મરચાંનો  શિરથી  કર્યો ઉતાર આગ મહીં હોમ્યાં ત્યાં તો કૈં વધતો ચાલ્યો ભાર  જલતાં તોય ન વાસ           અમોને કેમ ન લાગે પાસ                                અમોને નજરું લાગી  ભૂવો કહે  ના  કામ  અમારું  નજર આકરી કોક ટુચકા તરહ તરહ અજમાવી થાક્યાં સઘળાં લોક  ચિત્ત ન ચોંટે ક્યાંય           હવે તો રહ્યુંસહ્યું ના જાય                                અમોને નજરું લાગી  લ્યો નજરું વાળી લઉં પાછી એમ કહી કો આવ્યું નજરું પાછી નહિ મળે  આ દરદ હવે મનભાવ્યું  હવે નજરનો ભાર           જીવનનો થઈ બેઠો આધાર                                અમોને નજરું લાગી