વેંકટરામન ઉંમરમાં નાના હોવા છતાં સાચા અર્થમાં શૂરા હતા. એમણે હરિના માર્ગને ગ્રહણ કરેલો ને સર્વપ્રકારની કાયરતાનો પરિત્યાગ કરીને એ માર્ગે આગળ ને આગળ પ્રસ્થાન કરવા કૃતનિશ્ચય બનેલા. એ નિશ્ચયને પરિપૂર્ણ કરવાના ઉદ્દેશથી એમણે બાહ્ય ત્યાગ કરવામાં કસર નહોતી રાખી. અંતરાત્માના અનંત અર્ણવની અંદર અધિક ને અધિક અવગાહન કરીને આત્માના અક્ષય મહામૂલ્યવાન મોતીને પ્રાપ્ત કરવાની એમની અભીપ્સા હતી. એ જાણતા’તા કે જે અલૌકિક વસ્તુને મેળવવાની ઈચ્છાથી અનુપ્રાણિત થઈને પોતે બહાર નીકળેલા તેને મેળવવાનું કામ સહેલું નથી, એને માટે પ્રખરમાં પ્રખર પુરુષાર્થ કરવો પડશે. એ પુરુષાર્થ કરવાની એમની સંપૂર્ણ તૈયારી હતી. પ્રેમપંથની પાવન પાવકજ્વાળાને પેખીને એ હતાશ થઈને નાસી જાય તેવી કાચી માટીના નહોતા બનેલા. એ જ્વાળાને સસ્મિત સહન કરીને, એની અંદર આસન વાળીને, એ મહાસુખનો સ્વાદ લેતાં શાંતિપૂર્વક બેસવા માગતા’તા. એ મહાન કલ્યાણકારક કાર્યનો એમના જીવનમાં હજુ તો કેવળ આરંભ જ થયેલો. એ કાર્યસિદ્ધિની દિશામાં હજુ તો એમને એકનિષ્ઠ પ્રેમ ને લગનથી ખૂબ ખૂબ આગળ વધવાનું છે એની એમને માહિતી હતી. હજુ તો એમની આત્મવિકાસની સાધનામાં પાશેરામાં પહેલી પૂણી બરાબર પ્રાથમિક કાર્ય જ થયેલું. તોપણ એમનું મનોબળ મજબૂત હતું અને એમનો નિશ્ચય પણ છેક મક્કમ હોવાથી એ સાધનાને પાર કરવાની એમને ખાતરી હતી. બાહ્ય તાપથી એ ડરી કે ગભરાઈ જાય તેમ ન હતાં.