જ્યારે કોઈ સંસ્થાના પદાધિકારીઓ સાધ્ય અને સાધન વચ્ચેનો વિવેક ચૂકી જાય તો તે સ્વનિર્મિત અહંકારની જાળમાં ફસાઈ જાય છે, પછી તેમના માટે ‘સ્વ’ જ સર્વસ્વ બની જાય છે. સંસ્થા અને મૂલ્યો ગૌણ બની જાય છે. મોટેભાગે ક્ષણિક લાભ અને અલ્પકાલીન ધ્યેયપ્રાપ્તિના સંદર્ભમાં વ્યક્તિનું સરળતાથી આ રીતે પતન થતું હોય છે. પરિણામે તેના માટે સાધ્ય નહીં, પરંતુ સાધન જ મહત્ત્વનાં બની જાય છે. ગોવાના સંદર્ભમાં ભાષાનો મુદ્દો મહત્ત્વનો હતો, પરંતુ તે લક્ષ્યની પ્રાપ્તિ માટે શ્રેષ્ઠ સાધન લોકજાગરણ છે. પરંતુ જ્યારે એ સાધ્ય સિદ્ધ કરવા માટે વ્યક્તિગત એષણા જ તીવ્ર બની જાય છે ત્યારે તે વ્યક્તિને ‘લોકજાગરણ’નું સાધન દેખાતું નથી. કેવળ વ્યક્તિગત લાભ અને એષણા જ તેના માટે મહત્ત્વનાં બની જાય છે. આમ વ્યક્તિગત એષણાને કારણે વ્યક્તિમાં અહંકાર પણ જન્મે છે, જે તેની સંસ્થા માટે અત્યંત હાનિકારક નીવડી શકે છે.