'યસ મિ. સ્ટુઅર્ટ...' તેણે શરીરને તંગ કરીને ઈયાનની આંખમાં જોયું, 'જેમ્સ કહે છે એ મુજબ, મારી તકલીફ બહુ મોટી છે, નાની છે, ક્ષણિક છે કે જીવલેણ છે એ કશી જ મને ખબર નથી...' તેનાં ચહેરા પર સ્મિત હતું એથી બંનેને આશ્ચર્ય થતું હતું પણ અવાજમાં ચોખ્ખી નરવાઈ હતી, 'પણ હા, એ હકિકત છે કે મને ય મારા બાપ ડગ્લાસ અને દાદા હેન્રીની માફક છેલ્લાં કેટલાંક સમયથી ભયાનક, બિહામણા સપના આવે છે... લોહી વહેતું હોય એવી લાલઘૂમ નદીના ધસમસતા વહેણમાં ચાલી જતી એક ઓરત મને દેખાય છે... એ ઓરતનો ચહેરો મને ઊઘાડી આંખે પણ છળાવી દે છે... એ કશુંક કહેવા મથે છે પણ હું એ જોઈ શકતો નથી એટલે આંખો મિંચી જાઉં છું. ત્રાસીને ચીસ પાડી ઊઠું છું. પથારીમાં છટપટી જાઉં છું અને રાતભર થથરતો રહું છું....'