એ દિવસે બધું જ એક સામટું ઊમટ્યું ! એ દિવસે સાંજના છ વાગ્યા હતા. અમારા ચાર વર્ષના ખેલન સિવાય ડે કેરમાં કોઈજ બાળક નહોતું અને ટીચર પણ ઘેર જવાની ઊતાવળમાં હાથમાં પર્સ લઈને ઉભી હતી. સ્વાભાવિક રીતે જ તે ગુસ્સામાં હતી કારણ કે, આજે ફરીથી અમે મોડાં પડ્યાં હતાં. હાંફળી ફાંફળી હું બારણામાં પ્રવેશી ત્યાં જ રડતાં રડતાં અમારા દીકરા ખેલને મને કહ્યું.“મારે પાણી પીવું છે. મમ્મી! મને તરસ લાગી છે!"