‘એય હરામી લડકિયોં! ચલો જલદી સે બરતન ધો લો. એક દુસરે કા મુંહ ક્યા દેખ રહી હો? અંદર કપડે ભી પડે હે. કોન તુમારા બાપ ધોએગા? મેં સમજ હી નહી પાતી કે તેરે અબ્બુને ક્યા ઈસી બોજ કો ઝેલને કે લિયે મુજ સે નિકાહ પઢા થા ? તૌબા! તૌબા. તુમ હરામીઓ સે તો..’ કહેતી કદરૂપીને પણ સુંદર કહેવડાવે તેવી લઘર વઘર વેશમાં કોઈ સ્ત્રી કર્કશ અવાજમાં બરાડા પાડી રહી હતી. કદાચ હામિદની નવી પત્ની હશે. એમ વહિદાને લાગ્યું. જેવી તે ઘરમાં ગઈ કે વહિદા દોડીને બન્ને બાળકો સામે ઉભી થઈ ગઈ. માતાને જોતાં જ બન્ને એકી અવાજે- ‘અમ્મી….અમ્મી તું આ ગઈ?’ દોડીને બન્ને માને ગળે વળગી ગઈ. મા દીકરીઓ એકબીજાને ભેટી ખૂબ રડ્યાં. નાની રડતાં રડતાં બોલી- ‘કહાં ચલી ગઈ થી અમ્મી? તુજે યાદ ના અઈ હમારી? હમ દોનું તો રોજ તુમે યાદ કરતી થી. એક પલ બી નહીં જાતા એસા કે તુમે યાદ ના કિયા હો.’ તરન્નુમે પણ પોતાનો સુર પૂરાવ્યો- ‘..ઓર હા અમ્મી? નઈ મા રોજ હમકો પીટતી હે, ગાલિયાં બી દેતી હે, ઢેર સારા કામ કરાતી હે ઓર ગલતિયા હોને પર બાલ પકડકર ઘસીટતી હે’ ઘણી ફરિયાદો હતી. ઘણા રૂદન હતાં. બન્નેએ મા આગળ ઉભરો ઠાલવી દીધો. વહિદાનો આત્મા આ બધું જોઈ સાંભળી થથરી ગયો. આંખોમાંથી આંસુનો દરિયો ઉછળી ગયો. બન્નેને માથે હાથ ફેરવતી, બન્નેને માથે ચૂમીઓથી વ્હાલ વરસાવતાં, આંખો લૂછતાં વહિદા ઉભી થઈ. બન્ને વ્હાલસોઈ દીકરીઓના હાથ સજ્જડ રીતે પકડી બોલી.- ‘ચલો મેરી બચ્ચીયાં! અબ ચાહે જો હો, મૈ તુમ્હારા સાથ કભી નહીં છોડુંગી. ચલો મેરે સાથ. ચાર ઘરોં કે બરતન ધો લુંગી, પર તુમ્હે નહીં છોડુંગી. મુજ સે જો બન પડેગા મૈ કરુંગી, જરૂરત હુઈ તો પુલિસ કે પાસ બી ચલી જાઉંગી. અબ હમારા રાસ્તા હમ ચુનેંગે બચ્ચોં. જિસે પસંદ ના હો વો ભાડમે જાયે.’