જીવન શબ્દમાં વર્ષો સમાયેલાં હોય છે અને એ વર્ષોમાં અગણિત શબ્દો. પોતાના જીવન વિષે સાચું કહેનાર ના કહી શકે એટલા શબ્દો. છતાં આપણે જીવન વિષે બોલીએ સાંભળીએ છીએ. શોધ સુખની છે. ખાંખાંખોળા સત્યના છે. પ્રશ્ન છે, એ કયું સત્ય છે જે પોતાનું મુખ ક્ષતિ વિનાની આરસીમાં જોઈને સ્મિત વેરે ત્યારે સુંદરતા તરીકે અવતરે છે? સુંદરતા એટલે જ્યારે સત્ય પોતાનો ચહેરો પૂર્ણ દર્પણમાં ગ્રહણ કરે ત્યારે તેનું સ્મિત. આ કહેનાર રવીન્દ્રનાથ ટાગોર આપણી વચ્ચે નથી. એમના ચાહકો અને ટીકાકારો છે. સત્ય અને અને તેની સામેનો સાચો અરીસો એકબીજાને મળે ત્યારની એકાંતિકતા જાહેરમાં લાવીએ ત્યારે શબ્દનું ટોળું બની જાય. વાત સત્યને થતાં આત્મ-સાક્ષાત્કારની છે. તેની પોતીકી છે. સત્ય જ્યારે સ્વયંને, જૈસે થે યાને પૂર્ણરૃપે નીરખે છે ત્યારે તેના મોઢા પર સંતોષ, આનંદ અને શાંતિની વિરામત્રયીરૃપ મુસ્કાન આવે છે. અહીં દર્દ અને મોજ વચ્ચેની સ્થિતિ છે. ટુ સમ અપ, એ પ્રેમરૃપ થાય છે.