એક દરિયાઈ યાત્રામાં ઘણા લોકો યાત્રા કરી રહ્યા હતા. તેમાં બે સંત હતા. આગળ ગયા પછી દરિયામાં તોફાન આવ્યું. નાવને કિનારે પહોંચાડવાનું મુશ્કેલ હતું. મોજાં છલકાઈ છલકાઈને નાવમાં આવે છે. બધા લોકો ગભરાયા અને બચવા માટે પોતપોતાની રીતે પ્રાર્થના કરવા લાગ્યા. સંતોએ પણ જોયું. એમણે વિચાર કર્યો કે ભગવાનની આ ઇચ્છા છે એટલે તેમણે અંજલિમાં પાણી ભરી ભરીને નાવમાં નાંખવા માંડ્યું. થોડીવાર સુધી આમ ચાલ્યું. પછી બધું શાંત થઈ ગયું. પાણી નાવમાં આવવાનું બંધ થઈ ગયું. હવે સંતો નાવમાં આવેલું પાણી ઉલેચીને બહાર ફેંકવા લાગ્યા. લોકો કહેવા લાગ્યા, ‘થોડીવાર પહેલા તો તમે પાણી અંદર નાંખતા હતા. હવે કેમ ઉલેચો છો?’ સંતોએ કહ્યું, ‘એ પ્રભુની ઇચ્છા છે. પ્રભુને ડુબાડવા હોય તો ખરખરો શું કરવાનો ! જગદીશને ગમે તેમાં ખરખરો નહીં કરવાનો. નાવ જલદી ડૂબી જાય, એમને કષ્ટ ઓછું પડે માટે પાણી અંદર નાંખી એમને મદદ કરતા હતા, પણ બધું શાંત થઈ ગયું. એ તો પ્રભુ આપણી કસોટી કરતા હતા. અમને ખ્યાલ આવી ગયો કે એ ડુબાડવાના નથી. માટે એમની ઇચ્છાને માન આપી પાણી બહાર કાઢી રહ્યા છીએ.’