આશકા નીચે ઉતરે ત્યારે તેને અચૂક તેના કલ્ચર વિશે…તેના ઘર વિશે પૂછયા કરે આજે શું બનાવ્યું…શું કર્યું ? કોણ આવ્યું ? કોણ ગયું ? તેના ફેમીલી વિશે કે પછી કોઇ પણ વાત જાણવા માટે..તે હમેશા આતુર રહેતી. આશકાને સવારે ઓફિસે જવાની ઉતાવળ હોય તેમાં સિસિલના પ્રશ્નો તેને બહું અકળાવતા. સિસિલની પૂછપરછમાંથી કેમ છટકવું તે તેને સમજાતું નહોતું. તે કંટાળતી..કે ખૂબ જબરી છે આ ડોસી… આખો દિવસ બધાની પંચાત જ કર્યા કરે છે. મોટેભાગે તો તે આઇ એમ ગેટીંગ લેઇટ..સોરી..એમ કહી..એકાદ બે શબ્દમાં જવાબ આપી ત્યાંથી છટકી જતી. તે અહીં નવી રહેવા આવી હતી. ખાસ કોઇનો પરિચય તેને હતો નહીં.. એવો ફાલતુ સમય પણ તેની પાસે કયાં હતો ? તેને આશ્ર્વર્ય થતું..બીજા ઘણાં સાથે સિસિલ કેટલીયે વાતો કર્યા કરતી. અને બધા જાણે નવરા…કંટાળ્યા સિવાય તેના જવાબ આપ્યા કરે.. જોકે આશકાની નારાજગી સિસિલ કદાચ પામી ગઇ હતી. કેમકે હવે તેણે આશકાને પ્રશ્નો પૂછવાનું બંધ કરી દીધું હતું. ફકત હસીને વીશ કરી લેતી. આશકાને થોડી શાંતિ થઇ. હાશ બાઇ સમજી તો ખરી…રોજ પાંચ મિનિટ બગાડવી કેમ પોસાય ? અને તે પણ આવી નકામી વાતોમાં ? તે કંઇ કોઇને જવાબ આપવા થોડી બંધાયેલી છે / આ કચકચથી છૂટી..એમ માની તે હરખાતી રહી. એક દિવસ સવારે તે હમેશની માફક જ ઉતાવળમાં હતી. દાદર ઉતરતા અચાનક તેનો પગ લપસ્યો. અને છેક નીચે તે ગબડી.. પગમાં ફ્રેકચર થયું હોય તેવું લાગ્યું. કોઇ રીતે ઉભુ થવાતું નહોતું. આસપાસમાં કોઇ નહોતું. કોની મદદ માગે ?