બીજી એક ઉંચી ઈમારત બતાવી કહે અહીં મીરાબાઈએ ઝેર પીધું હતું (?) વચ્ચે વચ્ચે તાલી બજાઈએ, રાધે રાધે ગાઈએ ચાલું જ હતું. એક મંદિરે અમે લગભગ વીસેક મિનિટ ચાલીને પહોંચ્યા. રાત્રીના નવ વાગ્યા હતાં (મારા મતે રાત્રે આ સમય કાનજીના શયન થઈ ગયા પછીનો હોય છે એટલે દર્શન ન થાય) મંદિર જાણે ઘરનો બેઠકરૂમ, નાનકડા મકાનનાં પાછળના ભાગ જેવી જગ્યા, એક નાનો છોકરો હાર વેચે, અમને કહે આ તરફ બૂટ ચપ્પલ ઉતારો, બધાંએ કહ્યાગરા બાળકોની જેમ કર્યું, પછી કહે હવે મંદિરમાં જઈશું એટલે બધાંએ બેસી જવું, ઉભા ઉભા દર્શન કરો તો પડછાયો કાના પર પડે અને પાપના ભાગીદાર થાઓ. બધાં અંદર જઈને બેસી ગયાં. પડદો પડેલો હતો, થોડીવાર રાધે રાધે બોલાવીને પછી પડદો ખૂલ્યો, દરમ્યાનમાં પૂજારીનું ગૌદાન અને વિધવા આશ્રમ મદદ માટેનું દાન આપવાની જાહેરાત સતત થયા કરતી. દર્શન થયાં એટલે જે ભાઈ આગળ બેઠાં હતાં તેમને પુજારી કહે તમારૂ નામ બોલો, તેમણે નામ બોલ્યું એટલે કહે કેટલા લખાવવાં છે? ૫૧૧ તો ઓછામાં ઓછા લખાવજો, પેલા ભાઈ કાંઈક બોલવા જતાં હતાં પણ ચાલો જલ્દી કરો એમ કહેતા તેમનું નામ બોલી કહે, “કહીયે કાન્હા કે પ્રતિ આપકી ભક્તિ કૈસી હૈ? આજ કાન્હા આપસે પૂછતા હૈ …. પેલા ભાઈ કહે ૫૧૧ લખો, તો કહે ઈસમેં ગૌદાન નહીં હોગા, યહ તો સિર્ફ કાન્હા કી સેવા હુઈ પર જબતક ગૈયાકી સેવા નહીં કરેંગે કાન્હાકી સેવા અધૂરી હૈ …… ઈસલીયે ૧૧૨૧ લીખતા હું, રોજ રોજ થોડી યહાં આઓગે? પેલા ભાઈ ૧૧૨૧ રૂપીયા આપવા માંડ્યા તો કહે ૧૦૦ રૂપયે ઓર દીજીયે, આપકા નામ પથ્થર પર લીખકે કાન્હાકે ચરણો મેં સદા રહેગા. આમ તેમને કુલ ૧૨૨૧ અપાવ્યા. તે પછી બીજા એક ભાઈનો નંબર આવ્યો, તેમણે ૧૦૧ રૂપીયા લખાવવા કહ્યું તો પુજારી કહે “ઈતના સા લીખ્ખા નહીં જાતા, આપ દાન પેટીમેં ડાલ દો”