‘એકલી ફી ભર્યે ક્યાં પતે એમ છે ? આજકાલનાં ભણતર તો એક તોલડી તેર વાનાં માગે એવાં છે,’ ભગતે કહ્યું : ‘ આ અમારી સાંભરણમાં તો ધૂળી નિશાળમાં પાટી ઉપર ધૂળ નાખીને આંગળીએથી એકડો પાડતા. પણ હવે તો ભણતરમાં હજાર ચીજનો ખપ પડે છે… કોરી નોટું ને મોંઘી સીસાપેનું…ને ભાત ભાતનાં ચીતરવાળી ચોપડિયું… ગરીબ માણસને તો બોકાસું બોલાવી દિયે… અમે તો છોકરાને નિશાળમાંથી પાછો ઉઠાડી લીધો. આપણને આવા ભારે ખર્ચા પોષાય નહિ… પણ સા’બ, ગમે એમ કરીને છોકરાને તમ જેવો હુશિયાર દાગતર કરવો છે મારે.’