‘‘પ્રભુ જ્યારે શ્રીયશોદાજીથી શીઘ્ર ઊઠી, કલેવો કરી, સ્નાન કરી શૃંગાર ધરી ગોપોથી ઘેરાયેલા વ્રજસ્થિત ભક્તોને વિચિત્ર વેશે દર્શનનું સુખ આપતા, અને ક્ષણાદિમાં વિરહનો તાપ કલેશ ઉત્પન્ન કરતા વૃંદાવન પધારે છે, ત્યારે તેઓએ ધારણ કરેલ કાળી ધાબળી અને લાકડી પર કવિવર કહે છે કે હું સ્વર્ગ, પૃથ્વી અને પાતાળને ઓવારી નાખું, આઠે સિદ્ધિઓ અને નવે નિધિઓનાં સુખ મારા મને શ્રીનંદની ગાયો ચરાવવાની અપેક્ષાહીન છે, અરે ! એક જ વાર જો આ નેત્રથી ફરીથી વ્રજના વન ઉપવનો, સરિતા, સરોવરને જોવાનું મળે તો, વ્રજની કુંજો ઉપર રજત પ્રાસાદો ન્યોછાવર છે.’’