એક રાત્રે રાહુલ રિઆનાને પૂછે છે કે એ હમેંશા ખુશ કેવી રીતે રહી શકે છે. રિઆના જવાબ આપતી વખતે કહે છે એને બૅલે ડાન્સર બનવું હતું, પણ એક દિવસે એક્સિડન્ટમાં એનાં પગની ઘૂંટી ફ્રેક્ચર થઈ ગઈ એટલે એ ક્યારેય બૅલે ડાન્સર નહીં બની શકે. જિંદગીમાં ઘણી વખત કેટલાક સપનાઓ પૂરા નથી થઈ શકતાં એમાં આપણો વાંક નથી હોતો. રાહુલને એમ છે કે રિઆનાની લાઈફ પરફેક્ટ છે, એને એમ થાય છે કે એ રિઆનાની જગ્યાએ હોત તો ખુશ રહી શકતો. પણ, એવું હોતું નથી. સામેવાળાની જિંદગીને આપણે જજ કરી શકતાં નથી, બની શકે કે આપણને જેની જિંદગી સારી લાગતી હોય એની લાઈફ પણ પરફેક્ટ ન હોય. કોઈની જિંદગી પરફેક્ટ નથી હોતી. રિઆના રાહુલને કહે છે કે એ પરફેક્ટલી એવરેજ છે. કોઈ માણસ સંપૂર્ણ નથી. રિઆના રાહુલને એની સ્કૂલ લઈ જાય છે ત્યારે એના એક્સિડન્ટ પહેલાં એણે જ્યાં પરફોર્મ કરેલું એ સ્ટેજ બતાવે છે. રાહુલ રિઆનાને કહે છે કે આ સ્ટેજને યાદ કરતી હશે એ રીતે એ સ્ટેજ પણ એને યાદ કરતું હશે... બંને એકબીજાને નાની વાતોમાં આત્મવિશ્વાસ જગાડે છે...