તે દિવસે તો વાત ત્યાં અટકી પડી પણ કલાગૌરીનો સાંજ પડયે બેડરૃમમાં ભરાઈ જવાનો ક્રમ ચાલુ જ રહ્યો. નરોત્તમદાસ અનુભવી રહ્યા હતા કે દિવસે દિવસે કલાનું દર્દ અસહ્ય થતું જતું હતું. બારણું ખોલી એ જ્યારે બહાર નીકળતા હતા ત્યારે દર્દથી અત્યંત નીચોવાઈ ગયેલા લાગતા. તેમનો ચહેરો નિસ્તેજ થતો જતો હતો.