બબલભાઈને સાહિત્યનો બહુ શોખ. પુસ્તકો બહુ વાંચતા રહેતા. એ બધા વાચનના સંસ્કારો મનમાં ઊંડા રોપાતા ગયા. એ સંસ્કારોએ એમના જીવનના ઘડતરમાં બહુ જ મહત્વનો ભાગ ભજવ્યો. ‘મારી જીવનયાત્રા’માં લખે છે : ‘સ્વામી રામતીર્થે મને આત્માની શક્તિનું ભાન કરાવ્યું. સ્વામી વિવેકાનંદે માનવ-જીવનનું ધ્યેય પ્રભુપ્રાપ્તિ અને દરિદ્રનારાયણની સેવા હોવું જોઈએ, એ બતાવ્યું. મહાત્મા તૉલ્સતૉયે ‘રોટલો ખાનારે શ્રમ કરવો જ જોઈએ.’ – એ સંસ્કાર આપ્યો. એડિસને પ્રયોગ કરતી વખતે કેટલા તન્મય બનવું જોઈએ એ બતાવ્યું. નેપોલિયનની યુદ્ધમોરચે સૈનિકોની સાથે ગોળીઓ વચ્ચે ઊભા રહેવાની હિંમત તથા ‘મારા શબ્દકોશમાં અશક્ય જેવો કોઈ શબ્દ નથી’ – એ બે વાતો હૃદય સોંસરી ઊતરી ગઈ. રાજા રામમોહન રાયે સમાજસુધારો કરવો હોય તો એની શરૂઆત પોતાની જાતથી કરવી જોઈએ, એ સમજાવ્યું. એમના ચરિત્રે સમાજની કેટલીયે કુરૂઢિઓ પ્રત્યે મારા મનમાં અણગમો પેદા કર્યો એટલું જ નહિ, બાર વર્ષની ઉંમરે બાળલગ્ન, વૃદ્ધલગ્ન, મરણ પાછળના જમણવાર જેવા કુરિવાજોમાં બિલકુલ ભાગ ન લેવાનો મેં મન સાથે નિર્ણય કરી લીધો. આમ, મને ખબર ન પડે એ રીતે આ પુસ્તકોએ મારા મનનો કબજો લીધો. મારા વિચારો ઘડાતા ગયા.’