‘ચાલો ! તેને આપણે જ વાત કરીએ.’ બંને સ્વાતિના રૂમમાં આવ્યા. રૂમમાંથી વીણાના આછા સૂરો આવી રહ્યા હતા. બંને દરવાજામાં અટકી ગયા. સામે જ જમીન પર જાજમ પર બંને પગ ઊંધા રાખી, વીણાને ખોળામાં ગોઠવી, સ્વાતિ તેની કરાંગુલિઓથી વીણાના તાર ઝણઝણાવી રહી હતી. આંખો બંધ હતી. મન જાણે અંદર ઊતરી ગયું હતું ને ભીતરથી અજબ રાગિણી હાથો માટે વીણામાં ઊતરી રહી હતી. જાણે સાક્ષાત સરસ્વતીદેવી બેઠાં ન હોય ! અને પગરવ સાંભળતાં સ્વાતિની આંગળીઓ અટકી ગઈ.