ખાસ કરીને બન્નેનો એક શોખ કોમન હતો, કોફી પીવાનો. કેટલીયે વખત બન્ને જણ સીસીડીમાં બેસી કોફી પીતાં. ઘણીબધી વાતો કેટલીયે વખત થતી. તેમાં અમોલની યાદનો સથવારો પણ હતો. સત્યેનની મસ્તીનો ખજાનો પણ આ કોફીના ધુમાડાની સુંગધમાં ભળતો. મંદા સાથેના લગ્ન અને આ પછી તેની ઝીણી ઝીણી ટેવોનું વિષ્લેશણ આ કોફીના ટેબલ પર થતું. કેટલીયે વખત બન્ને કશું બોલ્યા વગર સાવ ચૂપચાપ કોફીની ચૂસકીઓ લેતાં. બન્ને ભલે મૌન રહેતા પણ તેઓનું મૌન ચોક્કસ કોઈક મીઠું ગીત ગાતુ. તેના ગાલ પર આવતી લટ શરૂઆતમાં માત્ર જોયા કરતો પણ તે લટ સાથે ક્યારે રમવા માંડ્યો તેની તેને પણ ખબર રહી નહીં. સુલુ અમોલની વાત કરતી ત્યારે તેના ચહેરા પર જે ભાવ આવતાં તે મુંજાલને ગમતાં. મુંજાલ એક વખત બોલ્યો પણ હતો કે ‘સુલુ તારી આંખોમાં તારી વાતોમાં રહેલા અમોલને હવે હું ઓળખું છું. તારા જીવનના લયમાં મુંજાલ ધબકે છે.’ આ સાંભળી સુલુની આંખમાં અનોખી ચમક આવી ગઈ હતી અને તે બોલી ‘મુંજાલ અમારા એરેંજ મેરેજ હતા પણ અમારો પ્રેમ લયલા મજનુ જેવો હતો…ના..ના છે.’ આટલું બોલતા બોલતા સુલુનો અવાજ ગંભીર બની ગયો હતો. ‘અમારો સત્યેન એ મારા અમોલની મારી માટેના તેના પ્રેમની ભેટ છે. મારા જીવનનો ના…ના અમારા જીવનનો આધાર છે.’