પ્રભુમાં પ્રેમની મૂર્છા ખાવી એ (યોગની પરિભાષામાં) નિર્વિકલ્પ સમાધિ. પરંતુ એ તો જેને આવે તેને જ આવે, ” यमेवैष वृणुते तेन लभ्य ” મનુષ્ય યત્નથી એ ઘારી આણી શકાતી નથી; સામાન્ય મનુષ્ય તો માત્ર એ માટે યોગ્યતા સંપાદન કરવા કંઈક યત્ન કરી શકે – અને એવો એક યત્ન તે ‘દાસ્યભક્તિ’. તેમાં પણ હનુમાન ઉપર પ્રભુએ દાસ્યભક્તિ જેવો બોજ નાંખ્યો હતો તેઓ એ સામાન્ય મનુષ્ય ઉપર નાંખતો નથી. સામાન્ય મનુષ્ય તો પ્રભુને ‘બાગ લગાવે’ તો બસ છે. આ સંસાર રૂપી વાડીમાં મનુષ્યે બાગવાનનું કામ કરવાનું છેઃ જમીનને ગોડીને પોચી અને સમથળ કરવાની છે, ઝાંખરા અને કાંટા કાઢી નાંખવાનાં છે, ઝાડને પાણી પાઈને ઉછેરવાનાં છે. પુષ્પ વીણવાનાં છે, માળા ગૂંથવાની છે, પભુને ચઢાવવાની છે. રૂપક કાઢીને બોલીએ તો, મનુષ્યને પુષ્કળ પ્રેમ, પ્રયાસ અને ચતુરાઈથી આ સંસારને સુંદર બનાવવાનો છે, અને પ્રભુના ચરણે ચઢાવવાનો છે. મારી જાતને હું સુંદર અને શુદ્ઘ બનાવું અને પ્રભુને અર્પણ કરું – કારણકે એવું જ અર્પણ એ સ્વીકારે છે – એટલું પણ બસ નથી. મારી જાતને શુદ્ઘ અને સુંદર બનાવવાની સાથે, આ સંસારને પણ શુદ્ઘ અને સુંદર બનાવું એવી મારી અભિલાષા અને કૃતિ હોવી જોઈએ. અને તે પણ પ્રભુને અર્થે જ, જેણે સંસાર સુધાર્યો એણે પ્રભુની સેવા કરી જ – કારણકે સંસારમાંથી બહાર અને જુદો કોઈ ઈશ્વર નથી એમ કહેવામાં આવે પણ વસ્તુતઃ આમ કહેનાર નિરીશ્વરવાદી આ સંસારનુ સ્વરૂપ સમજવામાં ભૂલ કરે છે. સંસાર પથ્થરની શીલા જેવો નથી કે જેમાં થઇ તત્વનું પ્રતિબિંબ ન પડી શકે કે જેની પાર જોઈ શકાતું ન હોય. એ તો નિર્મળ કાચના જેવો છે, જેને પર તત્વનું પ્રતિબિંબ ઝીલતો કરવો વા જેની પાર પર તત્વ નું દર્શન કરવું એ આપણા હાથમાં છે. જે મનુષ્ય ‘સંસારમાં સરસો’ રહીને પણ, મન ‘મારી’ – પરમાત્માની – ‘પાસ’ રાખે છે, તે જ જીવનનું પરમ અને સંપૂર્ણ પ્રયોજન સિદ્ઘ કરે છે. બાગવાનનો આનંદ માત્ર બાગમાં મજૂરી કરવામા જ સમાપ્ત થવો ન જોઈએ. બાગમાં ફૂલ જોઈ, બાગના ધણી પાસે જઈ એનાં દર્શન કરવાની પણ એની ઈચ્છા હોવી જોઈએ.