“બેટા ! અહીં આવ !” મહંત મોતીગરજીએ રાઘવને પાસે બોલાવ્યો. ધૂણામાંથી ભભૂતિની ચપટી લીધી. રાઘવના મુખમાં મૂકી અને માથા પર હાથ મૂકતાંની સાથે રાઘવનું રુદન અદૃશ્ય થયું. જાણે રાઘવના બંધ કમાડ ઊઘડી ગયા. રાઘવને પોતાનું અવતારકાર્ય દીવા જેવું થઇને દેખાઇ ગયું. રાઘવ ભૂતનાથની જગ્યાની ગૌશાળામાં ગૌસેવામાં રોપાઇ ગયો. ગાયોને ચારો નાખવો. દોહવી, ખીલા કોરા કરવા, પાણી પાવું, વાસીદું કરવું, ત્રણ વરસ લગી રાઘવ ગૌશાળામાં ગૌમેય થઇ ગયો ! ગાયને અને રાઘવને અલગ પાડીને જોવું એ અઘરું લાગે…..!