શ્રાવણ માસના કૃષ્ણ પક્ષની અષ્ટમીનો દિવસ. હજારો વર્ષ પહેલાંની વાત છે. એ દિવસે આખો વખત મેઘગર્જનાઓ અને વીજળીના ચમકારા સાથે ધોધમાર વરસાદ પડતો હતો. વર્ષો છતાં નિત્ય સમયે ધાર્મિક વિધિ કરાવવા ગર્ગાચાર્ય મહાલયમાં આવ્યા. વિધિ પૂરો થતાં વાસુદેવને ભેટયા. કાનમાં કંઇક કહ્યું. અંદર અંધકાર હતો. દેવકી સૂતેલાં હતા. બાજુમાં વસુદેવ બેઠેલા હતા. નજીકમાં તેલનો દીવો ધીમો પ્રકાશ વેરી રહ્યો હતો. બહાર વરસાદ ચાલુ હતો. દેવકીને પ્રસૂતિની પીડા ઉપડી હતી. દેવકીની વેદના ઓછી કરવા વસુદેવે દેવકીનો હાથ પકડયો. બરાબર મધરાતના સમયે બહાર ભારે વરસાદનું તોફાન હતું ત્યારે જ દેવકીએ એક પુત્રને જન્મ આપ્યો. વસુદેવે નવજાત શિશુને હાથમાં લઇ લીધું. બાળકનો વર્ણ નીલકમળ જેવો હતો. બાળકે રુદન કર્યું નહીં. એના નાજુક હોઠ પર પ્રસન્નતાનું સ્મિત હતું. વસુદેવે બાળકને સ્નાન કરાવ્યું. તે પછી બાળકને કરંડિયામાં મૂક્યું.