ચાર સ્તંભ મને જણાય છે, ડોલરરાય એક થાંભલો છે, બીજો થાંભલો એવો જ બળવત્તર અને તળપદી સસૃતિનો શ્વાસેશ્વાસ ભરીને જે ઉછરેલા – ઉજરેલા એવા મેઘાણી, પણ એની બિલકુલ લગોલગ, એની સાથે રહીને જેણે ખૂબ કામ કર્યું અને ભજન, લોકગીત, લોકકથા, લોકકળાઓમાં ઓતપ્રોત એવા જયમલ્લભાઈ, આ ત્રણ ઉપરાંત ચોથું જે કામ કર્યું, બહુજ મહત્વનું, તર્કથી અને ભજનોની વિવિધ પરંપરાનો ખ્યાલ અને એ પરંપરાના ભજનોનો ખ્યાલ, એટલે હું ભજન વિશે પ્રારંભિક રીતે વિચારનારા જે ચાર સ્તંભ કહું છું એમાં મકરંદભાઈ, મેઘાણી, ડોલરરાય અને જયમલ્લભાઈ એ છે. બાપુએ સરસ કહ્ય્ં કે આ ચાર સ્તંભનો તલગાજરડી સ્તંભ મને લાગ્યા છે નરોતમ પલાણ. કેટલું વહેલું એણે પણ એ વિચાર્યું? આપણે ત્યાં આ બધું થતું નથી. પણ હું બધા વિધાનો ક્રમમાં ગોઠવતો ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે કેટલું વહેલું, એ સમયે ભજનના સ્વરૂપ વિશે એમણે વિચારેલું. એટલું જ નહીં આ બધાનો કાલ નિર્ણય કરવામાં પણ કેમ ભજન ઉપયોગી થાય છે એની વાત કરેલી. ભજન વિશે આવા આવા વિચાર પુરુષોએ ઘણું કહ્યું છે. હું વિચારતો હતો કે આ ભજન બંગાળના બાઊલ પરંપરાના સ્વરૂપની માફક ગુજરાત – રાજસ્થાનમાં આટલું છવાઈ ગયું છે, તો આ તળપદી લોકસંતોની વાણી કેમ આટલી સ્વિકૃતિ પામી? એનો એટલો બધો પ્રભાવ કેમ રહ્યો? એની આટલી પકડ પ્રાંતમાં ભણેલા – ન ભણેલા અનેક અભ્યાસીઓ પર આટલી બધી કેમ પડી? જેના રચયિતાઓને કલમ પકડતા આવડતી નહોતી, અક્ષર પાડતાંય આવડતું નહોતું એના હ્રદયમાંથી નીકળેલી આ વાણીને આટલી સ્વીકૃતિ કેમ પ્રાપ્ત થઈ? અને વેદવાણીની સમક્ષ એની લગોલગ ઉપનિષદના સૂત્રોની લગોલગ એનું સ્થાન, એનું માન એને શા માટે પ્રાપ્ત થયું? શું છે એમાં?