ભક્તકવિશ્રી નરસિંહ મહેતાએ કહ્યું છે કે ‘જે ગમે જગતગુરુ દેવ જગદીશને, તે તણો ખરખરો ફોક કરવો’ પણ લોકો શોક ફોક ન કરતા પોક મૂકે છે. મનુષ્ય આ દુનિયા અને દેહ છોડી જાય એટલે તમારા મૃત્યુનો શોક મનાવવા લોકો સમુહમાં એકત્ર થાય છે, એનું નામ જ ખરખરો. જોકે આમ જૂઓ તો હવે ખરખરામાં ‘ખરેખરો ખરખરો’ થાય છે જ ક્યાં ? એમ થાય કે આ ખરખરો નહિ, પણ ખરખરાનું જ ઊઠમણું થઇ રહ્યું છે. માણસની આ ઝડપથી ભાગતી જિંદગીમાં હવે અમુક ગણ્યાગાંઠયા જ પ્રસંગો એવા આવે છે કે જેમાં સમૂહ બહોળી સંખ્યામાં એકઠો થવાનો હોય. એમાંનો એક વિરલ પ્રસંગ છે ખરખરો, જે ઘણાને ખરું-ખોટું બોલવા-બોલાવવાની, રડવાની, લાગણી દર્શાવવાની અમુલ્ય તક પૂરી પાડે છે. ‘ઐસો ખરખરો નહિ બારબાર’ વિચારી જેને આ રિવાજ પાડી સૌને ‘પાડી દીધા છે’ એ સંશોધકને હાર્દિક અભિનંદન. આવો સંશોધક નક્કી કોઈ નાટકીયો જીવ હોવો જોઈએ જેનામાં અભિનયક્ષમતા હશે, પણ તેને પ્રદર્શિત કરવાની તક નહિ મળી હોય. અને એટલે એ મહાશયે ખરખરાનું સર્જન કર્યું હશે.