કવિતા-યુરોપ સમ- સરમુખત્યારની હયાતીમાં ઉછરે છે,તે પણ ગૂંગળાતી.ત્યાર પછી રાફડો ફાટી નીકળે છે,કવિતાના વિકાસમાં,અનુભૂતિમાં.કળાના અભ્યુદયમાં આ પ્રવૄત્તિ કેટલી પરિણામકારી છે? કવિતા કવિતા રહે છે કે ટોળું થઈ જાય છે? એ સમય,એ સંસ્કૃતિની કવિતા પર ધરમૂળથી લાદેલા ફેરફાર હોવા છતાં.કવિતા માટે,એવા કાળમાંથી પસાર થતાં,એક જોખમ ઉદભવે છે,તે એ કે એ સાંસ્કૃતિક ક્રાંતિ મટી કેવળ નફરત કે ઘૃણા ન થઈ જાય,લાગણીમાં અચાનક થતાં જોરદાર પલટાથી.કવિતાનું કામ ઇજા પહોંચાડવાનું કે વપરાશમાંથી નાબુદ થવાનું નથી.સામાન્યતઃ આવાં કાવ્ય તેમના સમયની વક્રોક્તિ છે અને કવિ એના સમયનો બારોટ છે.જે એની ધરીમાં લાદેલી સમાજવાદી વાસ્તવિકતા ઊતરડી ફરીથી પોતાનો અને સંસ્કૃતિનો ભાર વેંઢારે છે.આવાં કાવ્યનો નાનકડો સંગ્રહ,અનુવાદ સ્વરૂપે,લુલયેતા લેશનાકુ(Luljeta Lleshanaku )૧૯૬૮,આલબેનિયામાં જન્મેલી કવયિત્રિનો,સર્જક ઉપરાંત બીજાં દશ અનુવાદ કર્તાઓએ સંયુકતપણે’ફ્રેસ્કો'(Fresco)નામે બજારમાં મૂક્યો છે.