હવે, કનકાઈ આમ તો આપાના મેલડી નેસથી બેઅઢી ગાવના ફાંફળ પલ્લે પણ ત્યારે રસ્તા ભાઠાળા, ભગદાળા, ધ્રોખડીયા ને નારનેળ્ય વાળા એટલે અમારી મોટર ગાડાકેડીએ ચીલેચીલે પંખી ફળીમાં ચણ ચણતું હોય એમ આગળ જાય. જેવા અમે નેસડેથી નાડાવા આઘા હતા ત્યારે ઘેઘુર પીપળેથી ટગલીડાળે એકદોઢ ફુટ લાંબો લટકતો માળો જોયો ને કોઠાસુજવાળા આપાએ મને પૂછ્યું “આ માળો કીનો.” મેં માથું ખંજોળયું એટલે આપાએ ઉખાણું નાખ્યું: “નહીં વાંસલા નહીં વીંધણા નહીં કારીગર નહીં સુતાર, ઊંધે માથે મેલ ચણાવ્યા રાજા ભોજ કરે વિચાર” ને પાછું પૂછ્યું “હવે કી નાનડિયા આ કીનો માળો.” મને ન આવડ્યું એટલે આપાએ જવાબ દીધો “સુગ્રીનો.” પછી આગળ હાલતાં આપાએ ગર્ય મલકની ને એનાં જાડપાન ને જીવજીવાતની મને ઓળખ દેતા કીધું: