પછી તો સાક્ષીનું અમારી જેમ જ આ રોજનું રૂટીન બની ગયું, દોડીને ફર્સ્ટક્લાસનો ડબ્બો સર કરી લેવાનો અને જાણે જગ્યા મળી ગઈ એટલે જીવનની એક મોટી જંગ જીતી ગયા હોઈએ એવી લાગણી અનુભવતા બેસી જવાનું. આમ પૂછો તો તેના ચહેરામાં એવું ખાસ કંઈ જ નહોતું જેને કારણે કોઈ તેના તરફ આકર્ષણ અનુભવે. સાચું કહું તો હું તેની તરફ આકર્ષાયો પણ નહોતો. પરંતુ મારી અંદર રહેલો લેખક દરરોજ આ જ રીતે નજર સામે આવતા તમામ લોકોમાં ક્યાંકને ક્યાંક કોઈ કહાની શોધતો રહેતો હોય છે અને સાક્ષીની આંખોમાં પણ મને આવી જ કોઈ કહાની દેખાય હતી. મને એ વાતની આજે પણ ખબર નથી કે શા માટે તેને પહેલીવાર જોતાની સાથે જ મારા મનમાં એવો વિચાર આવ્યો હતો કે, આ છોકરીની આંખોમાં મારી કોઈક કહાની છૂપાઈને બેઠી છે. પરંતુ હવે યક્ષ પ્રશ્ન એ હતો કે, મારી આ કહાની બહાર કાઢવી કઈ રીતે?