અશ્વિની દાદા સ્ત્રીઓ અને પુરૂષોને એકદમ કસુંબાની જેમ ઘોળીને પી ગયા છે. માધવીના વર્ણનમાં આવે કે, ‘ઉંચી અને પાતળી છતા માંસલ ! (એટલે ભરાવદાર-સાઉથ યૌવના) તેને જોતજોતા ખજૂરાહોના શિલ્પો મારી સામે આવ્યા હતા. પાતળી કેડ અને નાજુક કમરને કારણે કમનીય બનતું તેનું વક્ષ:સ્થળ, તેના નિતંબ અને તેનો તદ્દન સુરેખ સપ્રમાણ વળાંક, તેની સીધી, ટટ્ટરા કરોડરજ્જુ, તેનો ચહેરો શિલ્પીના ટાંકણાથી તસુએ તસુ માપીને કંડારાયેલો…. ગાલ સહેજ ઉપસેલા, લંબગોળ થુડ્ડી (દાઢી) એક સરખા તદ્દન શુભ દાંત, કાળી કીકીઓની આજુબાજુની સફેદી… આટલું વર્ણન કર્યા બાદ કેતન કહે છે, ‘‘હું આટલું વર્ણન કર્યા પછી તેના વિશે લખી શકુ તેમ નથી.’’ એટલે કે આર્કિટેક્ચર બનેલો આપણો નાયક લેખક પણ છે અને લખીને આ કહાની આપણને કહી રહ્યો છે. જો કે આવો ભાસ તમને પહેલી કે બીજીવાર વાંચો ત્યારે થશે નહીં, કારણ કે આ કથા કેતન લખી રહ્યો છે તેનો આ વાક્ય સિવાય અશ્વિની દાદાએ કોઇ જગ્યાએ ઉલ્લેખ નથી કર્યો.