પોતે પરણીને આવ્યાં ત્યારે નાનો દિયર બે વરસનો હતો. સાસુ તો એને એક વરસનો જ મૂકીને પરલોકવાસી થઈ ગયેલાં. એની સંભાળ રાખવાજ અમૃતલાલે એમના મોટા દીકરા શાંતિલાલને જલ્દી પરણાવી દીધેલા. ત્યારથી એને પ્રેમથી મા સમાન મમતા આપીને ઉછેર્યો હતો. સુમંતરાય પણ એને ભાભીમા જ કહેતા. સસરાની કાપડની દુકાન હતી પણ મુડીના અભાવે એટલી મોટી ઘરાકી લઈ શકાતી નહોતી. છતાં એ આવકમાંથી ઘરખર્ચ નીકળી જતો હતો. જ્યારથી પોતાના સસરાએ ગામના વાડીપડાનું ખેતર અને જમીન ગણોતરાધારાના કોઇ કાયદા નીચે ગુમાવ્યા ત્યારથી એમણે મનમાં નક્કી કર્યું હતું કે ગમે તેમ કરીને નાના દીકરા સુમંતને વકીલ બનાવવો છે. મોટો શાંતિ દુકાન સંભાળશે અને નાનો સુમંત વકીલ બનશે. પોતાની આ ઈચ્છાએ ઘરમાં બધાંને કહ્યા કરતા. એમણે એના ખાસ મિત્ર કેશવને પણ કહ્યું હતું કે જો શાંતિ સુમંતને ન ભણાવી શકે તો તું એને ભણાવજે. આવતા ભવે હું તારુ એ ઋણ ચુકવી દઈશ. કેશવજી ગામના ખમતીધર ખેડુત અને અમૃતલાલના ખાસ મિત્ર હતા. અમૃતલાલે પોતાની મરણપથારીએ કેશવજીકાકાની હાજરીમાં વહુ પાસે પાણી મુકાવી વચન લીધું કે એ સુમંતને વકીલ બનાવશે.