સંસ્કૃત ભાષાનું વ્યાકરણ જ્યારથી ભાષા વપરાય છે ત્યારથી કોઇ વખત બદલાયું નથી. શરૂથી જ આ ભાષાનો પાયો એટલો બધો મજબુત હતો કે બીજી બધી ભાષામાં ઘણાં ફરક આવ્યાં પણ સંસ્કૃત ભાષાના વ્યાકરણમાં કોઇ ફરક નથી થયો. સંસ્કૃત ભાષામાં લખાયેલા વેદો, ઉપિનષદો અને પુરાણો હિન્દુ ધર્મનાં પાયામાં છે. વાક્યોની અને કાવ્યોની રચના એટલી બધી સરસ અને બંધ બેસતી છે કે એમાં કોઇ ફરક કરવાની જરૂર નથી પડતી. એક જ વાક્યમાં શબ્દોને જેમ ગોઠવવા હોય તેમ ગોઠવી શકાય છે. સંસ્કૃત વ્યાકરણ પર ભાર આપવાનું કારણ એ છે કે હિન્દુ શાસ્ત્રોનાં બધા જ ગ્રંથો વેદો, ઉપિનષદો, પુરાણ, ભગવદ્ગીતા, રામાયણ, મહાભારત કે કાલિદાસની ચોપડીઓ બધુંજ સંસ્કૃતમાં લખાયેલું હતું. ભાષાંતર વાંચી અને અભ્યાસ કરવા કરતા મૂળ ભાષામાં વાંચવાથી જે જ્ઞાન મળે તે વધારે અગત્યનું છે અને જરૂરી છે. એથી જે વિદ્યાર્થી આશ્રમમાંથી તૈયાર થાય તેને આગળ મજબૂત પાયો સંસ્કૃત ભાષાનો મળે તો વધુ સારી રીતે બીજાઓ ને સમજાવી શકે. સારા આચાર્ય બની શકે. ભારતની ઘણી બધી ભાષાઓ જેવી કે ગુજરાતી, મરાઠી, હિન્દી, ભોજપુરી, પંજાબી અને એવી બીજી ભાષાઓ મૂળ સંસ્કૃતમાંથી અપભ્રંશ થઇને આવેલી છે, મૂળમાં તો સંસ્કૃત જ છે.