એટલામાં લાખણ એની પરણેતરને લઈને ઘરને ઉંબરે આવી પહોંચ્યો. જીવીમા થાળી લઈને પોંખવા આવ્યાં. જેવી વહુને જોઈ કે એમના હાથમાંથી ધડામ કરતી થાળી પડી ગઈ. “હાય હાય! ગગા, આ હુ હૂઝ્યું તનં! રેવલીની વાયત મું નય માયની. પણ આને મું હાસેઝ ભારેપગી દેખું નં! મારા ગગાને પૈણતાં પેલાનં ઓધાન રય ગ્યાં તનં! તનં કોઈ કુવો હવાડો ન હૂઝ્યો આયાં ટાંટિયો મેલતાં મોર…”