આથમતા સૂર્યને ભરાય એટલો આંખોમાં ભરી ટેવ મુજબ એને દીર્ઘ શ્વાસ લીધો. પછી રેતીના ભીના પટમાં ધોરિયો ગાળવા લાગ્યો. મોજું આવ્યું. હું એની સામે ઊભો રહ્યો. અમારા પગ અને ધોતિયું ભીનાં થયાં. ધોરિયો સમથળ બની ગયો. એણે મારી નોંધ લીધી નહીં. એણે ફરી રેતીમાં ધોરિયો કરવા માંડ્યો. એનો અર્થ શું, જ્યાં ધોરિયો રહેતો જ નથી. મોજું પહોચે નહીં ત્યાં જ ધોરિયો કરવો જોઈએ.