‘નહિ, કુછ નહી…. આપ સ્ટેશન લે લો…’ આ મમ્મીની હું કેટલી લાડકી હતી, કદાચ છું…. નિશીથથી પણ વધારે પ્રેમ આપ્યો છે એમણે મને…. પણ છેલ્લા કેટલા બધા વખતથી અમારા વચ્ચે ક્યારે આ ઘર્ષણ આવી ગયું, ખબર જ ના પડી. મારી બધી ખૂબીઓ – ક્વોલીટીસ – આવડત એક ઉણપ આગળ પાણી ભરી ગઈ. નિશાએ હથેળીથી મોં છુપાવી દીધું. વ્રત-ઉપવાસ, મંત્ર-તંત્ર, પૂજા-હવન, દવા-ઉપચાર એમના કહેવાથી મેં બધું કર્યું હશે. ઘણી બધી વાતો મનથી નહીં કરી હોય તો પણ કરી… ક્યારેક શરૂઆતમાં ના પાડી પછી કચવાતા મને પણ એમની ખુશી માટે કર્યું. પણ આ વાત હું નહી સ્વીકારું….. નો વે… મારું પણ કોઈક અસ્તિત્વ છે… ખબર નહીં આખી જિંદગીનો એજન્ડા જ કેમ આ વસ્તુ બની ગઈ ? શું કામ મેં આ વાતને મારા મન પર આટલી બધી હાવી બનવા દીધી ? માતૃત્વ દૈવી હોય છે, બરાબર… પણ જિંદગીનો એના વગર અંત તો ન જ આવેને ?