[dc]ત્યા[/dc]રે મુંબઈ મારા માટે જૂનું નહોતું થયું અને હું મુંબઈ માટે નવોસવો હતો. ઘણું ખરું સાલ હશે 1959. જૂના ચર્ચગેટ સ્ટેશનની સામે આવેલી એક બહુમાળી ઈમારતના પાંચમા માળે સભાખંડમાં P.E.N. કૉન્ફરન્સ તરફથી એક સભા યોજાઈ હતી. ‘સેટરડે રિવ્યુ’ના તંત્રી નોર્મન કઝિન્સ અતિથિ વક્તા હતા. સભાના પ્રમુખસ્થાને હતા ગુલાબદાસ બ્રોકર. ધોતિયું, રંગીન લાંબો બંધ ગળાનો કોટ અને માથા ઉપર ટોપી. ધનસુખલાલ મહેતા અને જ્યોતીન્દ્ર દવે પણ આ સભામાં હાજર હતા. P.E.N. ની ભારતીય શાખાના અધ્યક્ષ મેડમ સોફિયા વાડિયા પણ એક વક્તા હતાં. એ બધાને નજરોનજર જોવાનો એક રોમાંચ હતો. એક મુરબ્બી મિત્રે સભા પૂરી થયા પછી ગુલાબદાસભાઈ જોડે મારો પરિચય કરાવ્યો. ગુલાબદાસભાઈએ એક ઉષ્માભર્યા વડીલની અદાથી ખભે હાથ મૂકીને કહ્યું : ‘જો પરામાં રહેતા હો તો મારી સાથે ગાડીમાં બેસી જાઓ, રસ્તામાં વાતો થશે.’ સાચું કહું તો ત્યારે ધરતી પર ચાલતો મારો રથ બે આંગળ ઊંચો થઈ ગયો હતો. ગુલાબદાસભાઈ સાથેનો મારો પહેલો પરિચય.