બપોરે લંચ લેવા બેઠો. જાણે લાંચ લેવા બેઠો હોય તેમ શાંત બેઠેલો જોઈને, પત્ની ફફડી પણ ખરી. તો પણ મેં ફેણ ના કાઢી તે ના જ કાઢી. ભાતવાળી દાળ સાવ પાણી જેવી હતી. એ વેળા પણ મગજ સૂરજની જેમ તપી ગયું તો પણ ફેણ નાં કાઢી તે ના જ કાઢી. ત્યાં ફરી નર્મદજી પ્રગટ થયાં, “સાવધાન, યાદ રાખ, તારું સભ્યતા સપ્તાહ ચાલે છે. દાળ પાણીવાળી તો પાણી વાળી, ગૂપચૂપ જમી લેવું. સભ્યતા બિલકુલ ગુમાવવી નહિ. કવિ નર્મદજીના વેણ સાંભળી હું ખુદ પાણી-પાણી થઇ ગયો અને ફરી સભ્યતાના વિચારે મક્કમ બન્યો કે, “ડગલું ભર્યું તો નાં હટવું ……” પણ પરિસ્થિતિ આટલેથી અટકી નહિ, પછી તો પત્ની સરસ્વતી મટીને સમરાંગણી બની.