પ્રેમ તો જતન પૂર્વક સાચવી રાખવાનો હોય...જ્યાં સુધી બંને પાત્ર જીંવત હોય અને બંને પાત્રમાં પ્રેમની જીવંતતાં હોય ત્યાં સુધી એકમેકની હુંફમાં ઓગળ્યા કરવાનું હોય...પ્રેમી પાત્ર સાથે કેટલો સમય વિતાવો છો કે કેટલો પ્રેમ આપો હો એ મહત્વનું નથી...મહત્વનું એ છે જેટલો સમય આપો છો એ સમય દરમિયાન કેવો પ્રેમ આપો છો એ મહત્વનું છે....અહમ અને ત્યાગ વૃતિ અને માફ કરવાની ભાવનાં ના હોય ત્યાં કદી પ્રેમ લાંબો સમય ટકી શકતો નથી...બે માણસો વચ્ચે ગમે તેટલો મતભેદ અને અણબનાવ હોય છતાં પણ એ બે વ્યકિતને જોડી રાખે છે એ તત્વ છે બંનેની અંદર રહેલો પ્રેમ...જ્યાં સાચો પ્રેમ હોય ત્યાં અથવાં જ્યાં સુધી સાચો પ્રેમ રહે છે,ત્યાં સુધી પ્રેમ હમેશાં સુખ જ આપે છે.....દુખ તો ત્યારે જ આવે જ્યારે કોઇ પણ એક પાત્રને બીજા પાત્રમાથી રસ ઓછો થતો જાય..ઘણા ખરાં લગ્ન જીવનમાં આ હક્કીત છાને ખૂણે અચુક જોવા મળે છે..સુખી દેખાતા અને સુખી હોવાનો ડૉળ કરતાં ઘણાં યુગલો પોતાનાં શયનખંડમાં બે નિર્જીવ પુતળા સમ જીવન વિતાવતાં હોય છે..