ભોજન પ્રસાદ ગણાય છે, સડક આંગણું ગણાય છે, નિશાળ વિદ્યામંદિર બની રહે છે, ઓફિસ યજ્ઞશાળા બની જાય છે અને બીજો માણસ પરમ ચેતનાનો પ્રતિનિધિ બની રહે છે. બીજો માણસ આત્મસ્વરૂપ જણાય તેવી અનુભૂતિને માટે ગીતામાં શબ્દ છે: ‘આત્મૌપમ્ય.’ ભક્તિથી છલકાતું હૃદય પરમાત્માનું ખરું સ્થાનક છે. આપણને તરસ લાગે ત્યારે પાણી પીવાથી પ્રાપ્ત થતી તૃપ્તિનો પરિચય થાય છે, પરંતુ કોઇ તરસ્યાને પાણી પિવડાવ્યા પછી મળતી પરિતૃપ્તિનો પરિચય ભાગ્યે જ થાય છે. ખાવા કરતાંય ખવડાવવામાં મળતી પ્રસન્નતા મૂઠી ઊંચેરી હોય છે. બસમાં કે ટ્રેનમાં ઊભા થઇને કોઇ અજાણ્યા વડીલને બેઠક આપવામાં તસ્દીને બદલે તૃપ્તિનો અનુભવ નાસ્તિક હોય એવા યુવાનને પણ થતો હોય છે. આવી ‘માતાનુભૂતિ’ વધારતાં રહેવું, એ જ માણસની સહજ સાધના ગણાય. એ માટે સંસાર છોડવાની જરૂર ખરી? સંસારથી વધારે વિશાળ એવી કોઇ યુનિવર્સિટીનું કેમ્પસ જોયું છે? અરે! ‘યુનિવર્સિટી’ શબ્દ પણ મૂળે ‘યુનિવર્સ’ પરથી બન્યો છે. સંસાર એ જ યુનિવર્સિટી!