ઈશ્વરે સૃષ્ટિ રચવાની શરૂઆત કરી ત્યારે સહુ પ્રથમ ખાડો ખોદ્યો. એનાથી માટીનો ટેકરો થયો. એનો પહાડ બનાવ્યો. ઈશ્વર હેન્ડસમ પહાડની પર્સનાલિટીથી પ્રભાવિત થયા, પણ ‘ધૂમ મચા દે ધૂમ મચા દે ધૂમ’ ગીત ફુલ વોલ્યુમમાં મૂક્યું તોય પહાડ એક પોઈન્ટ જેટલોય હલ્યો નહીં ! ઈશ્વરને પેરાલાઈઝ્ડ પહાડની સંવેદનાહીન રૂક્ષતા ખટકી. પછી એમણે સતત વહેતા ઝરણાનું સર્જન કર્યું. એમાં બ્રેક મૂકવાની રહી ગઈ ! ઘાંટો પાડીને ધમકાવો તોય હેંડ્યું જ જાય…. હેંડ્યું જ જાય….. પછી ફૂલ બનાવ્યાં. તો ફૂલનું હાસ્ય પણ દીવાલે લટકતા આપણા ફોટા જેવું એકધારું હતું ! એકધારાપણાનો કંટાળો કેવો હોય એ તો બધાં પરણેલાને ખબર છે ! પછી ઈશ્વરે પશુ-પંખી બનાવ્યાં. તો એ બધાં તો વન-વે જેવા બની ગયાં. બધી ક્રિયા-પ્રક્રિયા માણસ જેવી પણ એકબીજાને હૂંફાળા હાય-હલ્લો ન કરી શકે, કે ન પ્રશ્નોત્તરીમાં ભાગ લઈ શકે. ભગવાનને તો સેમિનાર ગોઠવવા ભારે થઈ પડ્યા. પછી ઈશ્વરે એક ઊંડા નિસાસા જેવો લાંબો વિશ્રામ લીધો. અને પછી….. એક ‘ઓલ ઈન વન’ આઈટમ તરીકે આદમીનું સર્જન કર્યું !