જુઓ, આપણું સુધારકયુગનું સાહિત્ય સમાજસુધારાના હેતુથી પ્રગટ્યું હતું અને એ જ હેતુથી વિકસ્યું હતું. પણ્ડિતયુગમાં સાહિત્યની એક સર્વાંગી સ્વરૂપની સંસ્થાપના થઇ. પણ્ડિતો સાહિત્ય સંજ્ઞાને પાત્ર કશોય લેખનપ્રકાર ચૂક્યા નથી. ગાંધીયુગમાં વળી પાછી સમાજ અને તળના પ્રજાજીવનની ચિન્તાએ સાહિત્યને આગવી રીતે પળોટ્યું. પરન્તુ, આધુનિક યુગમાં સાહિત્યની સાહિત્ય તરીકેની સાધના-આરાધના સંકલ્પપૂર્વક શરૂ થઇ. વધારે તો એ વાત પર ભાર મુકાયો કે સાહિત્ય એક લલિત કલા છે, સર્વ લલિત કલાઓમાં શ્રેષ્ઠ છે. નર્મદથી શરૂ થયેલો ગુજરાતી / ભારતીય અર્વાચીનતા સાથેનો સમ્બન્ધ વિસ્તરીને જાગતિક બન્યો.