૧૮૮૪ની વાત છે. ઠાકુર શ્રી રામકૃષ્ણ પરમહંસ ભક્તો સાથે સત્સંગ કરી રહ્યા છે. વૈષ્ણવ ધર્મની વાત નીકળતાં ઠાકુર બોલ્યા, ‘એ મત ત્રણ બાબતોનો ઉપદેશ કરે છે, નામમાં રુચિ, જીવ પર દયા અને વૈષ્ણવપૂજન. ભગવાનનું નામ અતિ પ્રેમથી લેવું. ભગવાનને વહાલા ભક્તો. આથી ભક્તોની સેવા એ, ભગવદ્સેવાની જ અભિલાષા. એમના બાલુડાની સેવાથી પ્રસન્ન થાય તથા આ સંસ્કાર એ સર્જનહારનું જ સર્જન હોય એમ શ્રદ્ધા રાખી સર્વે જીવ પર દયા કરવાનો.’ સર્વે જીવ પર દયા એમ કહેતાં જ, શ્રી રામકૃષ્ણ પરમહંસ સમાધિસ્થ થઈ ગયા ! પછી અર્ધ-બાહ્ય દશામાં આવીને કહેવા લાગ્યા : ‘જીવ પર દયા ? હટ્ !’ મગતરામાં મગતરું તું વળી જીવ પર દયા કરવાનો ? દયા કરવાવાળો તું વળી કોણ ? ...ના...ના જીવ પર દયા નહીં, જીવની સેવા, શિવાજ્ઞાને જીવસેવા.