બીજી મજાની વાત એ છે કે આ આખી ફિલ્મ ૧૯૯૫ના વર્ષમાં આકાર લે છે. CD-DVD, ઇન્ટરનેટ, મોબાઇલ ફોનના આગમન પહેલાંનો એ યુગ. કેબલ-ટીવી નવું-નવું આવેલું એ યુગ અને ફિલ્મોમાં કુમાર સાનુ, અલકા યાજ્ઞિક, સાધના સરગમના અવાજ ગુંજતા હતા એ યુગ. એ સમયગાળાને ગજબની કુનેહથી ડિરેક્ટર શરત કટારિયાએ સજીવન કરી બતાવ્યો છે. બૅકગ્રાઉન્ડમાં ક્યાંક ‘મિલે સુર મેરા તુમ્હારા’ વાગતું હોય, ઝી ટીવીમાં સંજીવ કપૂર ‘ખાના ખઝાના’ ખોલીને બેઠા હોય, STDના પૈસા ન બગડે એટલા માટે દીકરીઓને પહોંચી ગયાના સમાચાર તરીકે લૅન્ડલાઇન ફોનમાં એક અને બે રિંગના મિસ્ડ કૉલ મારવાનું કહેતા હોય, રૂમને હૅરિસન તાળાં મારવાના ટોણા મરાતા હોય, સમાચારમાં વડા પ્રધાન પી. વી. નરસિંહ રાવનો ઉલ્લેખ આવતો હોય અને મનપસંદ ગીતો સાંભળવા માટે ઑડિયો-કૅસેટવાળાને લિસ્ટ આપવું પડતું હોય, કૅસેટોની વચ્ચે કૉમ્પૅક્ટ ડિસ્ક (CD)નો પ્રવેશ થતો હોય અને એની કિંમત પણ લાખોમાં બોલાતી હોય... નેવુંના દાયકામાં મોટા થયેલા લોકો તો આ ફિલ્મ જોઈને ભાવુક થઈ ઊઠવાના.