કહે છે ને કે હસતે-હસતે કટ જાયે રાસ્તે એમ અમે અમદાવાદથી દિલ્હી, દિલ્હીથી દહેરાદૂન સુધીની સફર ટ્રેનના સેકન્ડ સ્લીપર ક્લાસમાં પૂરી કરી, અહીં હું સેકન્ડ ક્લાસનો ઉલ્લેખ ખાસ એટલા માટે કરું છું, કેમ કે અમે ટુરિસ્ટ નહિ, ટ્રાવેલર હતા અને ટ્રાવેલરને અનુકૂળ વાતાવરણ સેકન્ડ ક્લાસ સિવાય ક્યાંય ન મળે, અંતાક્ષરી, ડમ્બ-શેરાડ્સ, ઘણો બધો નાસ્તો અને હા, ફોટોગ્રાફ્સ તો ખરા જ, લગભગ 20 કલાકની સફરમાં અમે ઘણી બધી ટ્રેન મુસાફરીની યાદો એકઠી કરી લીધી, પણ અમારી ખરી સફર તો હવે શરૂ થવાની હતી, જે હતી દહેરાદૂનથી સાંકરીની. અમારે ઉત્તરાખંડ ટ્રાન્સર્પોટેશનની બસ દ્વારા સાંકરી પહોંચવાનું હતું. જેવી અમારી બસ મસૂરી વટાવી વધુ ઊંચાઈ પર જવા લાગી એટલે ગ્રુપના કેટલાક લોકોને ચક્કર આવવાં, ઊબકા આવવા, ઊલટીઓ થવી… આવા પ્રોબ્લેમ શરૂ થઈ ગયા. આવું થવાનું કારણ (એએમએસ) જેને એક્યુટ માઉન્ટેન સિકનેસ કહે છે, જે હવાનુ દબાણ ઘટવાથી અને ઓક્સિજન લેવલ ઘટવાથી થાય છે અને ખાસ તો આપણું શરીર આ વાતાવરણને અનુકૂળ કે ટેવાયેલું ન હોવાથી આપણને વધુ અસર કરે છે. સાંકરી જવાનો રસ્તો ખૂબ જ સાંકડો હતો કે જ્યાં મુશ્કેલીથી ફ્ક્ત એક સમયે એક વાહન પસાર થઈ શકે અને વધુમાં એક તરફ ખાઈ અને બીજી તરફ ભેખડોથી ઘેરાયેલો હતો. એક્યુટ માઉન્ટેન સિકનેસની અસરના લીધે લોકોને ઊલટીઓ થવા લાગી હતી, પણ બસની બહાર મોં કાઢવું શક્ય ન હતું. ગ્રુપના અનુભવી ટ્રેકરની સૂચના પ્રમાણે અમે વોમિટિંગ માટે પોલિથીન બેગનો ઉપયોગ કર્યો. અમારી પરિસ્થિતિ ખૂબ જ દયનીય બની ગઈ હતી, પણ અમારી પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ પણ ન હતો. ખરાબથી અતિ ખરાબ તબિયત અને એમાં પણ ઇચ્છા અને શક્તિ બન્નેનો સંપૂર્ણ અભાવ હોવા છતાં અમે અંતાક્ષરી રમ્યાં. અને અહીંથી જ અમારા ચિત્ર-વિચિત્ર અનુભવોની હારમાળા શરૂ થઈ ગઈ. 20 કલાકની આરામદાયક અને આઠ કલાકની કપરી મુસાફરીના અંતે અમારા જીવમાં જીવ ત્યારે આવ્યો જ્યારે કંડક્ટરે ‘સાંકરી’ના નામની બૂમ પાડી.