હરિનારાયણ આચાર્ય માટે આ સાવ નવા પટારાનો ખજાનો હતો. એમણે તરત જ રાજીપો બતાવ્યો. અલબત્ત, પછી સંજોગોવશાત્ એ જજ એમની સાથે ના જઈ શક્યા, પણ હરિનારાયણ આચાર્ય એકલા એ દુર્ગમ પ્રદેશમાં પગપાળા, રસ્તો શોધતા શોધતા જઈ ચડ્યા ત્યારે વહેલ તો ગૂંગળાઈને પ્રાણ છોડી ચૂકી હતી, અને મહીસાગરના અફાટ કિનારે ગામડિયા લોકોનું એક જોણું બનીને પડી હતી. સરકારી કે બિનસરકારી કોઈ વૈજ્ઞાનિક કે અધિકારી આ દુર્લભ શરીરને જોવા - તપાસવા હાજર નહોતો. બનવાજોગ છે કે થોડા જ વખતમાં ગીધ-કાગડા-કૂતરાં અને ઠોલી ખાત, પણ હરિનારાયણ આચાર્યે જઈને બધી જ વ્યવસ્થા સંભાળી લીધી અને એના અસ્થિને અભ્યાસ માટે અમદાવાદ લઈ આવવાની ફાંકડી વ્યવસ્થા પણ કરી.