એકવાર સૂરજને જરા સારા મૂડમાં જોઈ ગોમતીએ કહ્યું, ‘સૂરજ, તારું મન માને તો પાછો શાળામાં જવા માંડ… ભણવામાં જીવ પરોવે તો તને હારુ લાગશે.’ ‘ના બઈ, મારે શાળામાં નથી જવું. મારા બધા ભાઈબંધ આગળના વર્ગમાં ગયા. હું પાછળ રહી ગયો. વળી લંગડો કહી બધા ચીડવે.’ પણ આવું તો કેમ ચાલે? ગોમતીને થયું, ‘સૂરજે ફરી જીવવાની કોશિશ કરવી જ પડશે.’ શું કરવું? અચાનક ગોમતીને આશાનું એક કિરણ દેખાયું ! તેને કોકી કેમ યાદ ના આવી? પોતાની નાની બેન કે જેને મહેનત મજૂરી કરી પોતે ગ્રેજ્યુએટ કરાવી. ભણેલા યુવક જોડે પરણાવી. નોકરી કરતી, સુખેથી જીવતી કોકી જરૂર પોતાને મદદ કરશે. ગોમતીને આશા બંધાઈ. કોકી એક જાણીતા ડોક્ટરના દવાખાનામાં રિસેપ્શનિસ્ટ તરીકે નોકરી કરતી હતી.