ખરેખર તો બાળકને નાની ઉંમરે શાળાએ મોકલવાનો હેતુ તે હોવો જોઈએ કે એ ત્યાં એની ઉંમરનાં બીજાં બાળકો સાથે હળે-મળે અને રમે. ઘરમાં દરેક વસ્તુ પર એકલાની માલિકી હોય, શાળામાં ‘શેરિંગ’ શીખે. માનવજીવનના પાયાના નિયમો શીખે. શિસ્ત શીખે. શાળાના વાતાવરણથી પરિચિત થાય. આ સાહજિક પ્રક્રિયામાં શાળાને અને ખાસ તો વાલીઓને વિશ્વાસ હોતો નથી. આથી નાની ઉંમરે બાળક લખવા, વાંચવા અને માહિતી યાદ રાખવામાંથી ઊંચે આવતું નથી. ભણતર સજારૂપ લાગવાથી બાળક આળસુ બની જાય છે, તરંગી બની જાય છે. અભ્યાસમાં વેઠ ઉતારે છે. બાળક નાદાનિયતથી એવું સમજવા માંડે છે કે આ ભણતર મારા માટે નથી; એ તો મમ્મી-પપ્પાના સંતોષ માટે છે. વહાલસોયી મા ક્યારેક માલિક જેવી અને પ્રેમાળ પિતા ક્યારેક ‘બૉસ’ જેવા લાગે છે.