રાજાશાહી જમાનાથી કચ્છમાં વરસાદ અનિયમિત વરસતો રહ્યો છે. દર દસકામાં બે-ત્રણ વર્ષ સારા જાય, પરંતુ બાકીનાં વર્ષ ઓછો વરસાદ થાય. આવી સ્થિતિમાં લોકોને પાણી મળી રહે તે માટે કચ્છમાં તળાવો અને કૂવાની સંસ્કૃતિ વિકસી છે. ગામેગામ તળાવો છે. આ તળાવો છેલ્લાં ૬૦-૭૦ વર્ષ પહેલાં સુધી લોકહૃદયની બહુ નજીક હતાં. તળાવ સાથે લોકોની ધાર્મિક લાગણી વણાયેલી હતી. તેની પૂરતી સારસંભાળ રખાતી હતી, પરંતુ કચ્છના વિકાસની સાથે લોકોનાં ઘર સુધી નળ વાટે પાણી આવવા લાગતા, નર્મદાનાં પાણી મોટા ભાગના વિસ્તારોમાં પહોંચવા લાગતાં કૂવા અને તળાવની ઉપયોગિતા ઘટી અને લોકો તેનું મહત્ત્વ ભૂલવા લાગ્યા. કચ્છનાં તમામ ગામો, શહેરોમાં આજે સ્થિતિ એવી થઈ ગઈ છે કે મોટાં તળાવોને બાદ કરતાં નાનાં તળાવો ખોવાઈ ગયાં છે, નામશેષ થઈ ગયાં છે, જે તળાવો બચ્યાં છે તેનો વિસ્તાર ઘટ્યો છે, તેના પર દબાણ થયાં છે, તેની ઊંડાઈ ઘટી છે. જ્યારે કૂવાઓ કે વાવ તો જાણે કચરો ઠાલવવાનું સ્થાન બની ગયાં છે. જળ