તેનો મૂળ સ્વભાવતો આનંદ સ્વરૂપ છે, તે પોતાના સ્વભાવમાં સ્થિર નથી, ને બીજાના સ્વભાવ સામે જોતો કરી નાખ્યો છે,અને બીજાના સ્વભાવ પ્રમાણે જીવવાનું શીખવી દીધું છે, જે કદી પણ શક્ય જ નથી જેથી પોતાના સ્વભાવ પ્રમાણે જીવી શકતો નથી, ને બીજા જેવો થઇ શકતો નથી, તેથી જ તનાવ ગ્રસ્ત જીવન છે , એટલે તેમનુ જીવન સત્ય ધર્મ રૂપી નથી , ધર્મ એટલે જીવનના સત્યને જાણવાની આંતરિક વિધિ એનું નામ ધર્મ છે ,અને જીવનના સત્યને આંતરિક રીતે  જાણવા અને પામવા માટે આત્મસ્થ થવું જ પડે,અંતઃકરણથી સત્યનો સ્વીકાર કરવો પડે ,અને અંતકરણને સત્ય ધર્મ સ્વીકારવા અને ગ્રહણ કરવા તયાર કરવું પડે તો જ આંતરિક પરિવર્તન શક્ય બને ,અને આંતરિક પરિવર્તન એ જ ઉર્ધ્વીકરણ છે,અને સમગ્ર રીતે પરિવર્તિત થયા વિના કાઈ પ્રાપ્ત થાય નહી આવી  બાબતમાં  આજના ધાર્મિક સંપ્રદાયો  આંખ મીચામણા જ  કરે છે,તેઓ આંતરિક શુધ્ધતા, પવિત્રતા સ્થિરતા અને સાત્વીક્તામાં માનતા જ નથી, તેઓ બાહ્યા ચારો માજ રચ્યા પચ્યા રહે છે,અને ક્રિયા કાંડઅને કર્મ કાંડ  માણસો પાસે કરાવીને પેસા પડાવવાનો મોટો ધધો ચાલે છે,જ્યાં પણ ધર્માત્માઓ પેસો, પ્રતિષ્ઠા, પદ, પ્રચાર અને પ્રપચોમાં જ રચ્યા પચ્યા રહે છે, ત્યાં આસ્ક્તિ અને મોહ ગ્રસ્ત જીવન હોય છે, જ્યાં આસક્તિ મોહ,અને અહંકારણી હાજરી હોય  ત્યાં સત્ય ધર્મની હાજરી  હોય શકે જ નહી ,ત્યાં તો  હોય છે, માત્રને માત્ર બખડજંતર અને જ્યાં બખડ જંતર હાજર હોય ત્યાં સુખ શાંતિ અને આનંદ હાજર હોય  શકે જ નહી, તે આ જગતનો શાશ્વત નિયમ છે , જ્યાં સુધી માણસનું અંતઃકરણ સત્ય ધર્મને  સ્વીકારવા અને ગ્રહણ કરવા તયાર ન હોય ત્યાં સુધી ગમે તેટલી કથાઓ સત્સંગ દ્વારા માણસને સત્ય ધર્મ સાંપડશે જ નહી, તે સત્ય હકીકત છે,અને કથાઓમાં ટોળા અને મંદિરોમાં ટોળા એ અર્થહીન ધર્માંધતા છે, તે  એક વિશિષ્ઠ પ્રકારનું ગાંડપણ જ છે, જે આજે કથાકારોની કથાઓમાં અને મંદિરોમાં જોઈ શકાય છે,ટોળાને તોળા ઉભરાય છે,  ધર્મ કદી ટોળામાં હોય શકે જ નહી ધર્મતો એકલવીર છે,