રડતી દિવ્યાની આંખ સામે નાનકડી હેતા આવી ગઈ જ્યારે મમ્મી તેને હોસ્પિટલેથી લઈને આવી હતી. ગોરી ગોરી ને ગોળમટોળ, ગાલમાં સુંદર ખાડા પડતા ને મનમોહક એનું સ્મિત હતું. દિવ્યા તો ભણવાનું ભૂલીને એની સાથે રમ્યા જ કરતી. હવે તો એ મોટી બહેન હતી. કદીક કદીક એમ પણ વિચારતી કે હેતા મોટી થશે એટલે એની પર હુકમ ચલાવીને મારું બધું કામ એની પાસે કરાવીશ. પણ હેતા મોટી થઈ જ નહીં. હેતાની ઉમ્મર વધી, શરીર વિકાસ પામ્યું પણ… પણ મનથી તો તે નાની જ રહી. જે દિવસે ડોક્ટરે કહ્યું કે હેતાનો માનસિક વિકાસ થોડો મોડો છે તે દિવસે દિવ્યાએ મમ્મી-પપ્પાની વાતો સાંભળી હતી. મમ્મી રડતાં રડતાં કહેતી હતી..