ગર્વનર જનરલ અને એમનાં પત્નીનું સરઘસ પણ જોયું. બન્ને જણ બિચારાં ઊભાં રહીને એકસરખાં સલામ કરતાં કરતાં ‘જયહિંદ’ બોલી રહ્યાં હતાં. “कालाय: तस्मै नम:” જે ધ્વજ રાજદ્રોહી તરીકે ઠર્યો હતો, જેનાં સરઘસો ગેરકાયદેસર ઠરીને લાઠીમાર, બંદૂક ને ગોળીબાર ને અશ્રુવાયુ (Tear Gas) વગેરેથી તોડી પડાયાં હતાં, તે ધ્વજને સ્વરાજ્ય - સ્વાતંત્ર્યના ધ્વજ તરીકે અમે વંદન કરીએ તો એ સ્વાભાવિક જ હતું, પણ એને અંગ્રેજ લોકો પણ સલામી આપે છે એ કેટલી મોટી ક્રાંતિ! બધાં સરકારી મકાનો પરથી યુનિયન જૅક ઊતારી લેવાયો અને એને સ્થાને રાષ્ટ્રધ્વજ આવ્યો! ઉપરછલ્લી રીતે તો હવે બ્રિટિશ દબાણ રહ્યું નથી એવો ભાસ થાય છે, લાગે છે. જનસમુદાયમાં એક જાતની નિર્ભયતા અને વિશ્વાસ જણાતાં હતાં. લોકો ગેરશિસ્ત હતા, પણ એક દિવસ પૂરતું તો ગાંડપણનો – બેહોશ બનવાનો હક્ક જ હતો, અગર એ ક્ષમ્ય હતું એમ કહીએ તો પણ ચાલે. આ બધા પ્રેમને યોગ્ય વળાંક આપીને આ શક્તિને રાષ્ટ્રકાર્ય તરફ વળવાનું કામ મહત્વનું પણ ખૂબ કઠણ એવું છે.