‘અરે હોય ?’ એમની આંખો અત્યારે પણ બોલતાં બોલતાં વિસ્ફારિત થઈ ગઈ : ‘મારો તે કંઈ દહાડો ઊઠ્યો હતો ! વડીલોને આ લેશમાત્ર ન ગમે. એક જાતનો તિરસ્કાર જ આવાં મદારીકર્મ પ્રત્યે. એટલે બન્યું શું કે બંગાળના જુદા જુદા જાદુગરોને હું મળતો રહ્યો. નવી નવી ટ્રિક્સ શીખતો ગયો. પણ ઘરમાં હરામ જો કોઈને ખબર પડી હોય તો. કોલકતાની એન્ગ્લો-ઈન્ડિયન ગુજરાતી સ્કૂલમાં મૅટ્રિકમાં હતો અને પરીક્ષા ટાણે મને ફોર્મ ન મળ્યું ત્યારે ઘરમાં કડાકો બોલી ગયો. કેમ ન મળ્યું ? તો કહે કે વરસમાં આખી બાવન દિવસની હાજરી પડી હતી. બાકીના દિવસોમાં ગાપચી મારી હતી. ગાપચી મારીને ક્યાં ગયો હતો ? જવાબમાં એમ તો થોડું કહી દેવાય કે જાદુગરોને ત્યાં જ પડ્યોપાથર્યો રહ્યો હતો ? પણ જૂઠું બોલું તો જોડા પડે. અંતે કહી જ દીધું. મારા પિતાશ્રી દુઃખીદુઃખી થઈ ગયા. વેપારીનો છોકરો થઈને આવા ધંધા કરે છે ? પોતે પાછા સ્કૂલની કમિટીના મેમ્બર, ધારે તો લાગવગથી ફોર્મ અપાવી શકે. ભણવામાં હું હોશિયાર પણ હતો. હેડમાસ્તરની મરજી હતી કે આના બાપા દબાણ કરે તો ફોર્મ આપી દેવું. પણ બાપા બીજી માટીના હતા. મને કહે કે લાગવગથી ફોર્મ નથી લેવું. તું બીજું વરસ કર. મેં કહ્યું કે મારી પાછળના છોકરા મારી ભેગા વર્ગમાં બેસે એ મારાથી સહન નહિ થાય. મને ઉઠાડી મૂકો અને દુકાને બેસાડો. ધંધો કરીશ. બાપા કહે કે ધંધે વળગતો હોય તો ના નથી. બાકી જાદુ ખાતર નિશાળ નહિ છોડવા દઉં. નિશાળ છોડવી હોય તો પહેલાં તું મારી સાથે ધંધા પર કે દુકાને સવારના આઠથી રાતના આઠ બેસીશ. અને જાદુ-ફાદુનું નામ નહિ લે.’