‘પાંપણે બેઠું પતંગિયું’. તદ્દન અસંભવ ! પાંપણના સતત પલકારામાં ધૂળની રજકણને પણ આંખમાં પ્રવેશ નથી તો પાંપણ પતંગિયાને બેસવા ક્યાંથી દે ? આજે લેખકે પતંગિયું બેસાડ્યું તો શક્ય છે કે કાલે ચકલીને બેસાડી દે ! વરસાદની ઋતુમાં શ્રાવણ-ભાદરવો આવે તે સમજ્યાં, પણ કોઈ સ્ત્રી (ફક્ત સ્ત્રી-પુરુષ નહીં) ક્યારેય પણ જોરજોરમાં રડીને ઘરનાંને બિવડાવે એટલે એની અશ્રુધારાને શ્રાવણ-ભાદરવાની ઉપમા મળી છે. ‘આંખ ઝરે તો સાવના !’, ‘આંસુનાં તોરણ !’ (આંસુ તો ટપકપદ્ધતિમાં માને ત્યારે તોરણ ક્યાંથી બંધાય ?) ‘આંખમાં આંજ્યું એક સપનું.’ લેખકને કાજળઘેરી આંખો નથી ગમતી, જીવદયા નેત્રપ્રભા પણ નથી નાંખવું. ફક્ત આંખમાં સપનાં આંજવાં છે. ભઈ, સપનાં આવે તો ઊંઘ બગડે ને બીજે દા’ડે સુસ્તી લાગે. આંખ ને સપનાંનાં શીર્ષક ઘણાં છે પણ ‘કર્ણકોડિયાં’ કે ‘નાસિકાદ્વારે’ જેવાં શીર્ષક કેમ નથી ?