સ્વામીશ્રીએ સન ૧૯૯૫ના જૂન માસમાં લંડનમાં વિશ્વપ્રસિદ્ધ સ્વામિનારાયણ મંદિરની મૂર્તિપ્રતિષ્ઠા પૂર્વે મને ત્યાં સત્સંગ-પ્રવૃત્તિની સેવામાં નિયુક્ત કર્યો હતો. મારે હજુ સંસ્કૃતની 'એમ.એ. ભાગ-૨'ની પરીક્ષા આપવાની બાકી હતી. મેં આગળ અભ્યાસ માટે સ્વામીશ્રીને પૂછતાં ઉમળકાથી હા પાડી. 'પુસ્તકો લઈ લેજે, વાંચવાનો સમય મળશે.' એમ કહી પુસ્તકો લેવડાવ્યાં. એમના અંતરના આશીર્વાદથી ફર્સ્ટ ક્લાસ સાથે હું ઉત્તીર્ણ થયો. આગળ પીએચ.ડી.નો અભ્યાસ કરવાની પણ એમણે વાત કરી. વિવેકસાગર સ્વામીની ઇચ્છા હતી કે તમે લંડન રહો છો તો ત્યાંથી પીએચ.ડી. કરો. મેં ઓક્સફર્ડ, કેમ્બ્રિજ વગેરે યુનિવર્સિટીઓમાં તપાસ કરાવી. ફર્સ્ટ ક્લાસ હોવાથી એડ્મિશન તો મળતું હતું, પણ સંસ્કૃત માધ્યમથી પીએચ.ડી. થઈ શકાતું ન હતું. તેથી સ્વામીશ્રીએ સત્સંગપ્રવૃત્તિ માટે મને નિયુક્ત કર્યો હતો તેનો વિચાર ન કરતાં દેશમાં આવી પીએચ.ડી. કરવાનું કહ્યું. પીએચ.ડી. સાથે ષડ્દર્શનો તથા અન્ય છ વિષયોની પરીક્ષા માટે પણ સંમતિનો સૂર પુરાવ્યો. સમયે સમયે પ્રત્યક્ષરૂપે તથા પરીક્ષાના પરિણામ પછી આશીર્વાદ પત્રોરૂપે ખૂબ પ્રોત્સાહન આપ્યું. જેથી ૧૩ વિષયમાં આચાર્ય અને વિદ્યાવારિધિ(પીએચ.ડી.)નો ૩૩ વર્ષનો અભ્યાસ ૧૮ વર્ષમાં પૂર્ણ થઈ શક્યો. આજે આનો વિચાર કરીએ તો એવું લાગે કે આ બુદ્ધિ ચાતુર્યનું પરિણામ નથી, પરંતુ સ્વામીશ્રીના પ્રોત્સાહન, આશીર્વાદપત્રો અને વિદ્યાનુરાગિતાનું જ પરિણામ છે. તેથી જ તો શ્રીહરિલીલામૃતની પંક્તિ સ્વામીશ્રીમાં જીવંત જણાય છે.