મોંઘીએ એકએક કરીને દાગીના કાઢવા માંડ્યા, અને હરિયો કંઈ પણ ન કરી શકવાની પોતાની લાચારી પર ડોકું ધુણાવતો રહ્યો. એની આંખોની સામે જ એના ઘરની લક્ષ્મી તેના દાગીના પારકા હાથમાં સોંપી રહી હતી… હવે આથી વિશેષ હજી કંઈ નામોશી થવી બાકી હતી ! પણ એકાએક એની નજર ટબુડા પર પડી, અને એને એ કુમળાં જીવ પર દયા આવી ગઈ. અને લાગ્યું કે જો પોતે હમણાં મોંઘીની જગ્યાએ હોત તો પોતે પણ આમ કરતાં પળવાર પણ ન અચકાત ! અને ટબુડો પણ જાણે એકાએક પરિપક્વ થઇ ગયો હોય, અને એ બધું પોતાની કારણે થઇ રહ્યું છે એમ જાણી નીચું જોઈ ગયો ! સમયના પગ જાણે બેડીમાં બંધાઈ ગયા હોય અને એને વહી જવામાં કષ્ટ પડતું હોય એમ એ ચારેક ઘડીઓ ચારેક સદીઓ જેવી બની રહી.