શાસ્ત્રો કહે છે કે એકમેકને અનુકુળ થઈને વર્તવું એ પતિ-પત્નીનો ધર્મ છે. પતિ તથા પત્ની એકબીજાનાં પૂરક હોવાં જોઈએ. પરંતુ પતિના અંધાત્વની વાત જાણ્યા બાદ તેની એ ખામીની પૂરક બનવાને બદલે ગાંધારીએ પતિની જેટલા જ પરાધીન બનવાનું શા માટે પસંદ કર્યું? પતિને પોતાના સુખમાં, આનંદમાં સહભાગી બનાવવાને બદલે તેણે પતિના દુઃખમાં સહભાગી બનવાનું કેમ સ્વીકાર્યું? બંનેએ મળીને સુખી થવા કરતાં બંનેએ ભેગા મળીને દુઃખ વેઠવું ધર્મની દ્રષ્ટીએ વધુ યોગ્ય હતું?