નાનાં બાળકો કેવળ પુસ્તક-વાંચનનાં જ નહીં, પણ લેખનનાં પણ શોખીન હોય છે. મારી નાની બહેન છાયા ચારપાંચ વર્ષની હતી ત્યારે તે લાઈનસર ગોળ-ગોળ મીંડાં લખતી ને માનતી કે તેને લખતાં આવડે છે. પુસ્તકમાં ચિત્રો નીચે પણ મીડાં તાણતી. આપણે તેને પૂછીએ કે આ શું લખ્યું તેં ? તો કહેતી, ‘આ ગાય છે, આ ચકલી છે- એમ લખ્યું છે.’ શાબાશ ! – આપણે તો એમ જ કહેવું પડે ને ? ત્યારે ટી.વી. નહોતાં આવ્યાં હજુ. રેડિયોમાં એનું ગમતું ગીત આવે ત્યારે તે પોતાની નોટ લઈને દોડે અને કબાટને ટેકે ઊભી રહી જાય અને જમણો પગ ઊંચો કરીને તેના ગોઠણ ઉપર નોટ ટેકવી પેન્સિલથી લાઈનબંધ મીંડાં તાણે અને રેડિયો પરથી ગીત ઉતારી રહી છે એવો ભાર મોઢા ઉપર રાખે. પછી તે મીંડાં વાંચતી વાંચતી ગાય કે, ‘અમે રે મહિયારાં રે ગોકુળ ગામનાં.’ એ ગીત એને બહુ ગમતું. તો આમ, ઘણી નાની ઉંમરથી બાળકો પુસ્તકો, નોટબુક્સ, પેન, છાપાં જોડે દોસ્તી કરી શકે છે. હા, આપણે કરાવવી જોઈએ. જો આપણે વાંચતાં લખતાં હશું તો બાળકો જરૂર એવી રીતે વાંચવા લખવાની નકલ કરશે. તો બહુ મજા પડશે. આપણને મનોરંજન મળશે અને એમની પુસ્તકો જોડે દોસ્તી થશે.