આ યુગની નિશ્ચિત અને પ્રગતિકર શોધો – જૈવિકતંત્રજ્ઞાન, કૉમ્પ્યુટર, ઈન્ટરનેટ – આપણને તક આપે છે જે પહેલાં ક્યારેય નહોતી મળી – કારમી ગરીબી દૂર કરવાની અને ટાળી શકાય એવી જીવલેણ બિમારીઓથી થતા મોત ટાળવાની. સાંઠ વર્ષ પહેલાં, જ્યોર્જ માર્શલ અહીંથી જ પોતાના ઉદ્દઘાટન-ભાષણમાં યુદ્ધ બાદના યુરોપનાં રાષ્ટ્રોને સહાય યોજનાની ઘોષણા કરી હતી. શબ્દો હતા, ‘મારા મતે પ્રશ્ન ખૂબ જ જટિલ બની ગયો છે. પ્રજા સામે વર્તમાનપત્રો અને રેડિયોએ ખડકેલો માહિતીનો ઢગ એટલો વિરાટ થઈ ગયો છે કે એક સામાન્ય માણસ એનો સાચો અંદાજ પણ ન લગાવી શકે. વાસ્તવિક દષ્ટિએ આટલા ઓછા ગાળામાં આખી સ્થિતિનું સાચું આકલન કરવું અશક્ય છે. મારી દષ્ટિએ સૌથી મોટી મુશ્કેલી એ જ છે.’ માર્શલના ઉદ્દબોધન બાદ ત્રીસ વર્ષે, મારો વર્ગ મારા વગર જ્યારે સ્નાતક થઈ ગયો હતો, ટેકનોલોજી વિકસી રહી હતી, જે વિશ્વને નાનું, વધુ ખુલ્લું, વધુ દશ્યમાન અને ઓછું દૂર કરી રહી હતી. ઓછા દરે વ્યક્તિગત કૉમ્પ્યુટર બહાર પડતાંની સાથે એક શક્તિશાળી માળખું તૈયાર થયું. એણે શીખવા અને સંપર્ક માટેની તકો ઊભી કરી.