વર્ષકાર જ્યારે મહાઅમાત્ય થયો ન હતો, અમાત્ય પણ ન થયો હતો ને રાજમહાલયના દ્રાર પાસે હજી આંટા મારતો ફરતો, તે વખતની આ વત છે. તે સમયે આ કનકસરોવરનો એ ચાહક બન્યો હતો. સરવરનું કનકસરોવર નામ સાર્થક હતું. દિવસના ગમે તે વખતે માણસ ત્યાં જાય, ગિરિકંદરાઓની વચ્ચે સૂતેલું આ સરવર હસતું હોય તેમ એનાં જળ ઉપર સોનેરી રૂપેરી તેજ છાયા દેખાતી હતી! એનાં શાંત, સ્થિર, તરંગહીન, ઘેરાં, અગાધ, નીલ જળ ઉપર આઠે પહોર ને ચોવીસે ઘડી, એક પ્રકારનો મનોહર પ્રકાશ પડતો હતો. એ પ્રકાશમાં આ નાના નાજુક સરવરનું જળ જાણે કોઈ કાંચનદેહી અપ્સરા શાંત નિંદ્રસ્થ પડી હોય તેવું શોભી રહેતું. ગિરિમાળાના કોઈ ને કોઈ છિદ્રમાંથી કોણ જાણે કયે રસ્તે થઈને સૂર્યપ્રકાશના જુદી જુદી દિશાઓમાંથી પ્રવેશ પામતાં કિરણો અહીં એવી અજબ મોહિની ઉભી કરી દેતાં કે એક વખત આ સરવરને કિનારે ગયેલા માણસને પછી દુનિયાના કોઈ સૌંદર્યની જાણે પિપાસા જ રહેતી નહીં!