રામજીના ગળામાં પીડાનો ધોધ આવીને અટકી ગયો. એને રડવું આવતું હતું. પણ એક ડૂસકુંય ગળામાંથી ન નીકળી શક્યું. એણે બહાવરો થઈ આમતેમ જોયું. આજુબાજુ બધા પ્રસન્ન ચહેરે ટહેલતા હતા. ઘડીભર તો શું કરવું તે પણ ન સૂઝ્યુ. એ ઊતરેલા ચહેરે પગથિયાં ઊતરી ગયો. ધીમા પગલે આગળ વધતાં એની નજર હરેશસાહેબ પર પડી. એનાથી એક ડૂસકું નીકળી ગયું. હરેશસાહેબે તો જોયું પણ નહીં ? આ વિચારે રામજીનું નાનકડું હૈયું કલ્પાંત કરી ઊઠ્યું. અજાણ્યા મુલકમાં મા-બાપથી વિખૂટા પડી ગયેલા બાળકની જેમ અચાનક તેની આંખોમાંથી અત્યાર સુધી રોકેલાં આંસુ એકધારાં નીકળી પડ્યાં. એ રડતી આંખે અને બળતાં હૈયે શાળાનું મેદાન છોડી ગયો. ઘર સુધી પહોંચતાં તો તેની સમગ્ર તાકાત હરાઈ ગઈ. ઓટલા પર બેસી પથ્થર પર મરચાં વાટતી માને જોઈ એના હૈયાના બંધ તૂટી પડ્યા. રામજીના ડૂસકાંથી સાંજની ઉદાસી ઘેરી બની ગઈ.