નિશાએ બ્લેન્કેટ ખેંચીને લંબાવ્યું. નિશિથ એની સામે જોઈ રહ્યો. એની આઈ-લાઈનર વગરની આંખો પણ ખુબ સુંદર લાગી રહી હતી. નિશિથે હળવેથી એના કપાળે આછું ચુંબન કર્યું. નિશા ઊંઘમાં જ મલકી. તે જાણતો હતો કે નિશા ઊંઘી નથી. એની બંધ આંખોમાં એક સ્વપ્ન છે. આજે પાછી એ ખુશ છે… આઈ નો વ્હાય… એની તારીખની ઉપર આજે એક દિવસ થઇ ગયો એટલે….. ફરી એની આશા જાગી છે… દર મહિને જાગે છે… એક-બે દિવસ જશે એટલે… ઓહ નો… નિશાને સંભાળવી પાછી મુશ્કેલ થઇ જશે… ત્રણ-ચાર દિવસના સમજાવટનાં સેશન પછી નોર્મલ થશે. ના….. એ મારી સમજાવટથી નોર્મલ નથી થતી. નવા મહિને એક નવી આશા જાગે છે એના મનમાં કે આ વાર તો….. નિશિથે ના વિચારવા છતાં વિચારાઈ ગયું…. આજકાલ તો અમારો શારીરિક પ્રેમ પણ જાણે એક મિશનનો ભાગ લાગે છે… શા માટે ?… ભગવાન, શા માટે ? રિલેશન અને ઈમોશનમાં જ જીવતી વ્યક્તિને તું કેમ દુઃખી કરે છે ? નિશાએ મને ઘણું આપ્યું છે…. એન્જીનિયરીંગ કોલેજમાં સાથે ભણતાં-ભણતાં અમે પ્રેમમાં પડ્યા. નિશા બ્યુટીફુલ તો હતી જ પણ વધારે સુંદર હતા એના વિચારો…. પરિવારે પણ અમારા પ્રેમને સંમતિ આપી. લવ-મેરેજમાં ફક્ત એટ્રેક્શન હોય – ગાંભીર્ય, જવાબદારી, સમજણનો અભાવ હોય એ વાતોને અમે બંનેએ ખોટી ઠેરવી પણ કદાચ એમાં નિશાનો જ ફાળો વધારે હતો. એણે એની બધી જવાબદારી બખૂબી નિભાવી છે. મધ્યમવર્ગીય પરિવારમાં પૈસાની તંગી તો હોય જ પણ સંબંધો પણ સાચવવાના હોય…. એ અમૂલ્ય હોય એવું નિશાને ક્યારેયના સમજાવવું પડ્યું. ઘર-જોબ વચ્ચે એણે સુંદર બેલેન્સ જાળવ્યું છે. હે….ઈશ્વર, થોડું બેલેન્સ અમારી લાઈફમાં પણ આણી દે !! દોઢ વર્ષના આ આશા-નિરાશાનાં ચક્કરમાંથી છુટકારો આપ. ભગવાન !…. નિશીથથી બે હાથ જોડાઈ ગયા. આંખોના છેડે જામી રહેલા અશ્રુને એણે અંદર જ દબાવી દીધા.