ઘોર અંધારી રાત જામી છે. ચોમાસાનાં ઘાડાં વાદળાં થર પર થર લાગાવીને આખા આકાશમાં પથરાઈ રહ્યાં છે ને તારાના ઝાંખા પ્રકાશને પણ આવરી રહ્યાં છે. દેશમાં હજુ સુધરાઈ દાખલ થઈ નથી, એટલે સરિયામ રસ્તા પર પણ રોશનીનું નામ નથી. રસ્તા પણ કાચા ને ખાડાખડિયાવાળા છે. સૂરત શહેરના આવા રસ્તા પર થઈને એક કિશોર હાથમાં ફાનસ લઈને ઝડપભેર ચાલ્યો જાય છે. વાતાવરણમાં બધે ભૂતપ્રેતના ભણકારા વાગી રહ્યા છે, એટલે દેખીતી હિંમત ધારણ કરેલી હોવા છતાં એનું હૈયું થડક થડક થઈ રહ્યું છે, ને જેમતેમ કરીને હેમખેમ ઘેર પહોંચવાની ઈચ્છા એનાં ત્વરિત પગલામાં દેખાઈ આવે છે. એવામાં પાછળથી અવાજ સંભળાય છે ‘જરા ઊભા રહો તો!’ કોઈ સ્ત્રી જેવું લાગે છે. કિશોર ચમકે છે. એનો જીવ તાળવે ચોંટી જાય છે. ‘માર્યા! કોઈ ડાકણ થયેલી સુવાવડી જ મળી!’ ગાત્ર શિથિલ થઈ જાય છે. જેમ તેમ હામ ભીડીને મનમાં ગાયત્રીમંત્ર જપતો તે અવાજની દિશામાં જાય છે. ત્યાં તો ઓટલા એક યુવતી સોડમાં કોડિયું લઈને ઊભી છે,