ખબર નથી. કચ્છના માપર ગામમાં તેમનો જન્મ થયો હતો. આપણે ત્યાં ૧૦૦ વરસ પહેલાં ઘરમાં જ બાળકનો જન્મ થતો હતો અને તે સમયે ગામમાં કોઈ જ ભણેલું હોય નહીં કે યાદ રાખવાની કોઈ પ્રથા જ નહીં. પણ અખાત્રીજનો દિવસ હતો તે વડીલોની વાતચીતમાંથી યાદ હતું. તેમના મોટા પુત્રી મણિબેન જે ૮૭ વરસની વયે ત્રણ વરસ પહેલાં મૃત્યુ પામ્યાં તે આજે હોત તો ૯૦ વરસના હોત. લક્ષ્મીબહેનને યાદ છે કે મણિબહેન જન્મ્યા ત્યારે પોતે વીસેક વરસના હશે. પંદર કે સોળ વરસે લગ્ન થયા. ત્યાર બાદ ચારેક વરસ તો પતિપત્ની એકબીજા સાથે બોલ્યા જ નહોતા. એવું કહેતાં ૧૧૭ વરસના લક્ષ્મીબહેન શરમાઈ જાય છે. લગ્ન કરીને તેઓ માંડવી તાલુકાના ભોજાય ગામે આવ્યા. લગ્ન પહેલાંની વાત યાદ કરતાં આજે પણ તેમની ઝાંખી પડેલી આંખમાં ચમક અને મોઢા પર તેજ દેખાય છે. લક્ષ્મીબહેન કહે છે કે મારા માતાપિતાને ચાર દીકરાઓ વચ્ચે એક જ દીકરી હતી. મારી મા અને દાદીની ખૂબ લાડકી હતી. તેઓ મને કોઈ જ કામ કરવા દેતા નહીં. ગામના લોકો મહેણાં ય મારતા કે દીકરીને કામ કરાવો નહીં તો સાસરે જશે તો સાસુ રોવડાવશે. પણ સાસુ તો હતા જ નહીં. પણ કામ તો ઘણું જ કરવું પડ્યું સાસરામાં. તે વખતે ખૂબ ગરીબીના દિવસો જોયા છે. એટલે સખત મહેનત-મજૂરી કરી કદાચ એટલે જ હું આટલું લાંબુ જીવન જીવી શકી કહેતાં લક્ષ્મીબહેન જાણે અતીતમાં ખોવાઈ જાય છે.