‘મોસમ ! આ ઋતુ ! મારી ટ્યુશનિયા સ્ટુડન્ટ ! મેં એના કાન એટલા આમળેલા કે જો હજીય એ લાલ છે ! અને ઋતુ ! આ મોસમ, મારી વહુ ! છે ને ફાઈન તારા જેવી જ અદ્દલ !’ ઉત્તરમાં મારા ‘નમસ્કાર’ની મુસ્કુરાહટમાંય એક અજબ ઉદાસી ઉભરી આવેલી, અને હરિતની ચકોર આંખો એ કળી જતાં, એ નિર્દોષ સ્વરે બોલ્યો :