હું એમ નથી કહેતો કે, પન્ના – સૉરી ! – તારા મમ્મીએ એમને નહિ સાચવ્યા હોય. વર્તમાનને સભર બનાવીને જીવી લેવાની તથા પોતાનાંને સાચવી લેવાની પન્નાની તત્પરતાની મનેય ખબર છે. પણ વર્તમાનની આડે વ્યતીતનો પડછાયો અનુભવવાની બાબતે પુરુષો વધારે આળા અને એવા આડા પણ હોય છે. એટલે એમની પીડાઓના સરવાળા તથા ગુણાકાર જ થતા રહે છે. અમારો એ સમય ‘પાકીઝા’ ફિલ્મનાં ગીતોની બોલબાલાનો હતો. અમારે નસીબે તો લૅન્ડલાઈન ફોન પણ નહિવત્‍ ! એટલે ગીતો સાંભલીને રાજી થતા. ‘મોસમ હૈ આશિકાના, યે દિલ કહીં સે ઉનકો ઐસે મેં ઢૂંઢ લાના / સૂરજ કહીં ભી જાયે, ન તુમ પે ધૂપ આયે… / આ જાઓ મૈં બના દૂં પલકો કા ‘શમિયાના…’. આ ગીત અમને બહુ ગમતું – આજેય ગમે છે. રેડિયો પર ને હવે ટીવીમાં આ ગીત વાગે એટલે તનુની મમ્મા-મારી લતા; મર્મમાં તન્મયને કહે : ‘જો, જો તારા પપ્પાનું પ્રિય ગીત આવ્યું… સાંભળવા દેજે એમને !’ આપણાં સુખની ક્ષણને પીડાઓના પહેરા વચ્ચે અવરજવર કરવાની રહે છે. ને મેંય એકલ પ્રવાસોમાં – પહાડી રાત્રિ-નિવાસોમાં આવાં ગીતો દ્વારા પીડાની માધુરીથી જાતને માલામાલ કરી છે.