કુટુંબ, સ્વજન અને મિત્રો સહુ કોઈ સ્વસ્થ અને સુરક્ષિત રહે તેવું આપણે ઇચ્છીએ છીએ કે જેથી આપણે એકલા ન પડી જઇએ. બીજાના સુખમાં પણ પોતાનો સ્વાર્થ રહ્યો છે. ભલે બહારથી એવું ન જણાય કે ન લાગે પણ દરેક સંબંધમાં અંગત સ્વાર્થ રહેલો જ હોય છે. નજીકનો મિત્ર, જે પહેલા બાજુમાં રહેતો હતો, તે પછી ક્યાંય દૂર રહેવા ચાલ્યો ગયો અને હવે તેને મળવાનું ઓછું થાય છે, તો આપણું મન તેને યાદ કરતું નથી અને અંતે તો તે સમૂળગો વીસરાઈ જાય છે. જેની જરૂર છે તેને યાદ રાખીયે છીએ જેની જરૂર નથી તેને આપણે યાદ કરતા નથી. નાના હતા ત્યારે માતાપિતા વગર રહી શકતા નહીં પણ આજે આપણે તેમને સમયાંતરે મળીએ છીએ અને પરદેશમાં રહેતા હોય તો ફોન કરી ખબરઅંતર પૂછી સંતોષ માની લઈએ છીએ. જે બાળકો પાછળ અત્યારે આપણું જીવન કેન્દ્રિત છે તેઓ મોટા થતાં, પાંખ આવતાં, ઊડી જશે અને પોતાની પત્ની સાથે પોતાનું જીવન જીવશે. તેના વગર આપણે જીવન જીવવું જ પડશે. આમ દરેક જીવાત્મા સુખની શોધમાં પોતાના કર્મને અનુસરતું જીવન જીવે છે અને જુનાં કર્મો ભોગવી નવા બાંધે છે. આ પ્રવાસ અને પ્રયત્નમાં દરેક આત્મા એકલો જ છે.