એણે જવાબ આપ્યો : ‘હા અમ્મા, ભણવા તો જતો હતો પણ હવે આગળ ભણવા માટેના પૈસા નથી. ગયા વર્ષે બાપા એક અકસ્માતમાં ગુજરી ગયા. બિચારી મા મને કેવી રીતે ભણાવી શકે ?’ પછી છાતી ઠોકીને કહે : ‘છઠ્ઠું ધોરણ પાસ છું અમ્મા, અને દર વર્ષે હું કલાસમાં ‘ફસ્ટ’ આવતો હતો. આગળ ભણવાના પૈસા હોત તો જરૂર હું ભણીને કંઈક બની શકત.’ સાંભળીને મારી આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. બિચારો, કમનસીબે બાલ્યકાળમાં જ એનાં સ્વપ્નાં તૂટી ગયાં. ગરીબી અને પાપી પેટે એને ભિખારી બનાવી રસ્તામાં ફેંકી દીધો. આમ વિચારીને હું મારી પર્સ ખોલતી જ હતી કે પેલો ખાસ સુરીલો અવાજ મારા કાને પડ્યો : ‘શંકર નાલાયક, પાછું તેં ભીખ માગવાનું શરૂ કર્યું ? કેટલી વાર તને કહ્યું છે કે મહેનત કરીને કમા, આમ ભીખ માગીને નહીં,’ અને મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે મેં જોયું કે પેલી ફુગ્ગાવાળી એનો હાથ પકડીને એને ખેંચી રહી હતી. મેં છોકરાને પૂછ્યું :