1981 મિસ્ટર ઓસ્તવાલમાં, પછી એક કિશોર, ઉનાળાના વેકેશન દરમિયાન પૂણે નજીકના પોતાના પરિવારના ગામની મુલાકાત લે છે. દરેક મધ્યરાત્રિ, તેમના 82-year-old grandfather (જે ગ્રંથીનો પગ ગુમાવ્યો હતો અને એક લાકડીથી ચાલતો હતો) પાણીના પંપ પર સ્વિચ કરવા માટે એક માઇલ ચાલશે કે જેથી તેની નારંગીઓ આગામી સવારે જહાજ કરવા તૈયાર હોય. પાણી અને ઇલેક્ટ્રિક સપ્લાય અનિયમિત હોવાથી (અને દિવસ દરમિયાન ઔદ્યોગિક પટ્ટામાં ફાળવવામાં આવે છે), તે એક રાતે દસ આવા ટ્રીપો બનાવશે. મિસ્ટર ઑસ્ટવાલે તેમના દાદાને મદદ કરવાની ઊંડી ઇચ્છા અનુભવી, પરંતુ વિદ્યાર્થી તરીકે તેના વિશે કંઇ પણ કરી શક્યું ન હતું.