હું કાવ્યો લખતો નથી (સમગ્ર ગુજરાતી સાહિત્ય આ માટે મારું આભારી છે!) એટલે ફરવા જવુંને બદલે ચાલવા જવું એવો ગદ્યાળુ શબ્દપ્રયોગ કરું છું એવું નથી. મેં સકારણ ચાલવા જવું એવો ભાષાપ્રયોગ કર્યો છે. અમદાવાદ જેવા શહેરમાં તો વહેલી સવારે કવિતા છલકવાને બદલે વાહનોનો ઘોંઘાટ ઢોળાતો હોય છે મોટા જાહેર માર્ગો પર તો ખાસ. વહેલી સવારે આમથી તેમ દોડતાં વાહનોનો અવાજ મારા જેવા નિર્બળ કાનના મનુષ્યને પણ પ્રબળપણે સંભળાય છે. સવારના કોણ ભટકાવાનું હતું એમ માની જલદ (ઝડપથી વાહન ચલાવવાવાળા) વાહનચાલકો અતિજલદ બનીને વાહન ચલાવે છે. (આપણા પ્રિય શાયર તો ગઝલો લખવા પૂરતા બેફામ હતા; પણ, અમદાવાદનો દરેક યુવાવાહનચાલક આખો દિવસ બેફામ હોય છે!) સવારની બસ કે ટ્રેન પકડવાની હોય, એલાર્મ વાગ્યું ન હોય કે વાગ્યું હોય પણ સંભળાયું ન હોય, અથવા સંભળાયું હોય, પણ એલાર્મ વાગે છે એવું ઊંઘમાં સમજાયું ન હોય અથવા આ એલાર્મ જ વાગે છે એમ સમજાયું હોય પણ હમણાં ઊઠું છું એમ વિચારી એલાર્મ બંધ કરીને પાછું સૂઈ જવાયું હોય અને પછી બસ કે ટ્રેન પકડવાની લાયમાં ને લાયમાં કોઈ વાહનમાં બેસી બસ-સ્ટેશન કે રેલવે-સ્ટેશન તરફ પ્રયાણ આદર્યું હોય એવા પ્રવાસીઓ ઘડિયાળ કે મોબાઇલમાં જોતાં-જોતાં રિક્ષાવાળાને કે પોતાને મૂકવા આવનાર મંદ ચાલકનો જલદ બનવાની ને જલદ ચાલકનો અતિજલદ બનવાની પ્રેરણા સતત આપતાં રહે છે. પરિણામે આવા કોઈ જલદ-અતિજલદ વાહન સાથે પોતાનો શુભસંયોગ ન થઈ જાય એની કાળજી પણ ચાલવા નીકળનારે લેવાની હોય છે. એટલે ફરવા જવું શબ્દપ્રયોગ કદાચ નાના ગામમાં કે શહેરમાં બરાબર હશે, પણ અમદાવાદ જેવા મોટા શહેરમાં તો ચાલવા નીકળવું એમ કહેવું જ વાજબી ગણાય.