ક્યાંય સુધી એ બેઉની વચ્ચે વણબોલાયેલો મૌન અનંગરાગ છેડાતો રહે છે. આખરે પહેલાં છોકરીના પગ થાકે છે અને પછી છોકરાની ફૂંક. પસીને રેબઝેબ થતી છોકરી છોકરા પર ઢળી પડે છે. એ હાંફ ગતિનો છે, ફૂંકાયેલા સૂરનો છે... એ હાંફ મોસમનો છે અને એકમેકના સાન્નિધ્યમાં ઊભરતા ઉન્માદનો ય છે.