મૂળ વાત એ છે કે જેણે પોતાની ગેરવર્તણૂકને સ્વીકારી છે તેને યોગ્ય માફી આપવી. ભૂલના સ્વીકાર વગર માફી નથી મળતી. અને શરતી અથવા તો અધૂરો સ્વીકાર એ સ્વીકાર નથી પરંતુ એક દંભ દેખાવ માત્ર જ છે, ફક્ત પોતાનાં મુદ્દાને યોગ્ય ઠરાવવાની વાત, એક દેખાડો. દાખલા તરીકે, જો કોઈ પોતાની ભૂલનો સ્વીકાર કરે પણ તરત પોતે જે કર્યું તે શા માટે કર્યું એ કહેવા માંડે કે તે ફક્ત ખાલી એક તેમનો જ વાંક નહોતો એવું સાબિત કરવા માંડે ત્યારે તેનો અર્થ તેઓ હજુ પણ માફી માંગવાનો કોઈ ઈરાદો ધરાવતાં હોતા નથી. અંદરથી તે હજુ પોતાનાં ઉલ્લંઘનને યોગ્ય જ માને છે. આવી પરિસ્થિતિમાં સાચી માફી શક્ય હોતી જ નથી. એવું કહેવાય છે કે, એક પ્રાણહીન ક્ષમા યાચના એક વધુ અપમાન છે. ભૂલનો સંપૂર્ણ સ્વીકાર અને તેની જવાબદારી લેવી તેમજ તેનું ફરીથી પુનરાવર્તન નહિ કરવા માટે પ્રતિજ્ઞા લેવી તે સૌથી વધારે સારું અને ઘણું વધારે અસરકારક હોય છે.