કોઈ પણ વ્યવસાયમાં વ્યક્તિને સર્જકનો દરજ્જો નથી મળતો. આવું બિરુદ તો સ્વયં ઈશ્વર અથવા જગતના સર્જકને જ આપી શકાય, પરંતુ આપણે શબ્દનો પ્રસવ કરાવનાર તમામને સર્જક કહીએ છીએ. આનું કારણ સ્પષ્ટ છે. શબ્દને પ્રગટાવવો એ એક અલગ પ્રકારની અનુભૂતિ છે. લખવાનો રોમાંચ અનેરો છે. કાકાસાહેબ રખડવાનો આનંદ શબ્દ થકી આલેખી શકે છે. રસિક ઝવેરી અલગારી રખડપટ્ટીને માણસના ફનાગીરીના ભાવો સાથે અભિવ્યક્ત કરી શકે છે. સ્વામી આનંદની ગદ્યસૃષ્ટિમાં અવનવાં ગ્રામીણ પાત્રો આપણી અનુભવ ક્ષિતિજની બહાર હોવા છતાં આપણાં લાગે છે. ર. વ. દેસાઈની ગ્રામલક્ષ્મી કે દર્શકની ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણીનો આદર્શવાદ આપણા હળાહળ ભૌતિકવાદ વચ્ચે પણ જરૂરી હોય એવું લાગે છે. ક. મા. મુનશીની કલ્પનાશક્તિ ઇતિહાસને પણ અતિક્રમી જાય છે, તો કૃષ્ણ જેવા લોકપ્રિય વિષયને પણ કૃષ્ણાવતાર થકી વિસ્તારપૂર્વક પરંતુ એમ છતાંય ખૂબ જ રસપ્રદ અને જાદુઈ શૈલીમાં બહેલાવી શકે છે. ભાષાની સાદગી અને શીલ શું હોઈ શકે એની પ્રતીતિ ગાંધીજનાં લખાણોમાં આપણને થાય છે. ગુજરાતી ભાષાની સરળ પ્રત્યાયન શૈલી છતાંય એની પ્રગલ્ભ ગરિમા ગાંધીજીનાં લખાણોમાં સુપેરે નવો જ આયામ પ્રાપ્ત કરે છે.