પાણી તો ધાર્યું હતું એ કરતાં પણ વહેલું મળ્યું. બીજે દિવસે લગભગ એ જ સમયે બારણે ટકોરા પડ્યા. નિસર્ગે લગભગ દોટ મૂકીને દરવાજો ખોલ્યો. હું પણ પાછળ ગઈ. જોયું તો પેલા પંજાબીના છાંટણાવાળું હિન્દી બોલતાં એક છોકરો અને છોકરી હાથમાં બેટ અને બૉલ લઈને ઊભાં હતાં. સામેના બારણામાં પેલી સ્ત્રી પણ ઊભી હતી, એ જ એનું મીઠું સ્મિત પીરસતી. હાથમાં બેટ અને બૉલ એટલાં વાચાળ હતાં કે કંઈ પૂછવાની-કહેવાની જરૂર જ ન હતી. નિસર્ગે મારી સામે જોયું. મેં ડોકું હલાવીને હા પાડી અને ચારેય બાળકોની ભારત દેશના એક કોમન ધર્મની ભક્તિ ચાલુ થઈ ગઈ, અમે બે સ્ત્રીઓએ નામનું આદન-પ્રદાન કર્યું અને એક ‘હાશ’ સાથે હું ઘરમાં મારા કામે વળગી.