હમ ભી અગર બચ્ચે હોતે – નામ હમારા હોતા અબલુ-બબલુ – ખાને કો મિલતા લડ્ડુ’ બાળકોને પ્રતીક્ષા રહે છે અવનવી મીઠાઈઓની, ચોકલેટની કે મનગમતી વાનગીની. બાળપણમાં માણેલી આ ચીજવસ્તુઓનો સ્વાદ તેની જીભ ઉપરથી ક્યારેય જતો નથી. બચપણના મિત્રો – તોફાનો કે શાળાના વાતાવરણમાંથી છૂટવાના અખતરાઓ એ હંમેશાં યાદ કરે છે. શૈશવની મૂડી આગળ એ ગમે તેટલી સંપત્તિનો માલિક બન્યો હોય તો પણ બધું તુત્છ લાગે છે. કોઈક ઊંચા પદ ઉપર બિરાજમાન મહાનુભાવ કે પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિને ‘તું’કારે બોલાવનારા બાળપણના મિત્રની તલાશ રહે છે – જ્યારે તમને તુંકારે બોલાવનારાઓની સંખ્યા ઘટતી જાય ત્યારે સમજવું કે તમે બહુ જ મોટી વ્યક્તિ બની ગયા છો અથવા તમારી બાળમંડળીનો કોઈ મિત્ર હવે બચ્યો નહિ હોય! શૈશવનાં સ્મરણોનો અખૂટ ખજાનો માણસના અતળ મનમાં અકબંધ સચવાયેલો પડ્યો રહે છે, જેના માટેનો વ્યક્તિનો અહોભાવ ક્યારેય ઓછો થતો નથી!