મુંબઈના માણસોથી ભરચક વિસ્તારમાં રહેતા નિર્મળાદાદીએ આ શહેરને છેલ્લા ૬૫ વર્ષોથી નિહાળ્યું હતું. માનવ મહેરામણથી ભરાતું જતું અને માનવતા ઘટાડતું જતું આ મુંબઈ શહેર. પોતાના બાળપણથી લઈને તેમના પૌત્રોના બાળપણનું સાક્ષી આ શહેર હતું. આજે નિરાંતે એકલા બેસી ઘરમાં તેઓ જાણે ભૂતકાળને વાગોળી રહ્યા હતા. પોતાનો એકનો એક દીકરો અજય, તેની પત્ની શેફાલી અને પૌત્રો જય તથા જશ -આ હતો તેમનો પરિવાર. આજે શેફાલી બાળકો સાથે પિયરે ગઈ હોવાથી ઘર તેમને ખાલી ખાલી લાગતું હતું. જશ અને જયની યાદ આવતી હતી. હ્રદયમાં બાળકો માટે વ્હાલ ઉભરાઈ આવતું હતું. આજે ભૂતકાળની વિચારમાળામાં દાદી ખોવાઈ ગયા હતા. એક વાત જે છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી તેમને પરેશાન કરતી હતી તે આજે પાછી યાદ આવી ગઈ……જશ અને જયને અપાતી વધુ પડતી સગવડો -સુવિધાઓ, ‘Over Protective’ બનતા જતા અજય અને શેફાલી.