‘પણ શું જરૂર છે હોમ થિયેટરની ? આ મહિને તેલના ડબ્બા પણ ભર્યા ને હજી અનાજ ભરવાનું તો બાકી છે ત્યાં…’ ‘બસ, જયારે હોય ત્યારે દરેક વસ્તુમાં કચક્ચ કરવાની. મારા મૂડની તો પતર ઠોકી નાખી. કેટલા વખતથી મને હોંશ હતી, હોમ થિયેટરમાં પિકચર જોવાની !’ હોંશ તો ઉન્નતિને ય ઘણી વસ્તુઓની હતી. ફ્રીઝ નાનું પડતું હતું તે મોટું લેવું હતું, કામવાળાના ધાંધિયા હતા એટલે વોશિંગ મશીન વસાવવું હતું, ઘરની ભીમ્ત પરથી પોપડા ઊખડી ગયા હતા તે કલર કરાવવો હતો… બનાવવું હોય તો કેટલું લાંબું લિસ્ટ બની શકે ! પણ મમ્મી-પપ્પાની હંમેશા એક જ શિખામણ રહેતી – ‘પછેડી હોય એટલી સોડ તાણવી.’ ખરેખર તો એને ખબર જ નહોતી કે, મંથનની પછેડી કેટલી લાંબી હતી ! વારંવાર નોકરીઓ બદલવી, કામચોરી કરવી, સહકર્મચારીઓ સાથે તડ ને ફડ કરી નાખવું- આ બધી મર્યાદાઓ હોવા છતાં એને કેટલો પગાર મળતો હશે અને ઘરમાં મોજ-શોખની વસ્તુઓ કયાંથી આવતી હશે એ તો મંથન જ જાણે !