મિત્રો ! કુદરતની ગતિ ન્યારી છે. અને એમાંય કારી તો તેની એની જ ચાલે. આપણે તો કારણ માત્ર જ છીએ સમગ્ર ગુજરાત રાજયમાં શિક્ષણ ક્ષેત્રની વાત આવે તો આપણા દાહોદ નગરનું નામ માનભેર ચર્ચાતું જોવા મળે છે આ નામના અમસ્તી જ મળી નથી ઘણા ખાનગી સાહસોના અથાગ પરિશ્રમ અને પોતાની તમામ તન-મન અને ધનની સંપત્તિ હોડમાં મુકી ત્યારે જઈને મળી છે આ ‘કીર્તિ’ ગુજરાતીમાં કેહવાયુ છે કે ‘કઠોર પરિશ્રમનો કોઈ જ વિકલ્પ નથી’ પરીણામ આપણી સામે તાદ્રશ છે દાહોદ નગરમાં અન્ય શિક્ષણ સોસાયટીઓની જેમ વિદ્યાર્થીઓના હિતને ધ્યાનમાં રાખીને ઈ.સ.૧૯૦૧ માં ‘મદ્રેસા મોહંમદિયાહ એન્ડ પંજતનિયાહ એજયુકેશન સોસાયટી’ ની સ્થાપના કરવામાં આવી સોસાયટીના આદ્ય સ્થાપકો સ્થાપના દિનથી લગન પૂર્વક તેના વિકાસની દિશામાં સતત પ્રવૃત હતા શરૂઆત ઘણી જ સંઘર્ષવાળી હતી પણ આતો ‘ધૂન’ લાગી હતી એ છૂટે થોડી ! આ સમયમાં એટલે કે સને ૧૯૦૫ માં પહેલા ધોરણની સંખ્યા માત્ર ત્રીસ બાળકોની જ હતી જે અન્ય શિક્ષણ સંસ્થાઓની સરખામણીમાં વામણી હતી પણ ઉચા ધ્યેય અને વિશાળ ભાવના અને ઈશ્વરમાં અતૂટ શ્રધ્ધા ધરાવનાર ને ખૂદ ઈશ્વર જ મદદરૂપ બનતો હોય છે પ્રશ્ન એ હતો કે આ નાનકડી ફુલવાડીને મહેંકતી અને વિશાળતામાં ફેરવવી શી રીતે ? આ એક વિચાર માગી લે એવો કોયડો હતો પણ એ વખતના કોઠાસૂઝવાળા સોસાયટીના સભ્યોએ આ કોયડાનો પણ સરળતાથી સામનો કરી મારી હટાવ્યો. કર્તવ્ય નિષ્ઠા અને શ્રધ્ધાના મૂળ મંત્રને વરેલી આ નવી અને તદ્દન બિનઅનુભવી સંસ્થાએ ધીમી છતા મક્કમ અને અડગ શરૂઆત કરી દસ વર્ષના ટૂંકા ગાળામાં ૧૯૧૧ માં સોસાયટી એ આ નાની ફુલવાડીને એક વિશાળકાય ઉદ્યાનગૃહમાં ફેરવી નાખી અન્ય શિક્ષણ સંસ્થાઓ આ પા-પા પગલી માંડતી નવી વિકાસ પામતી શિક્ષણ સંસ્થાની જાણ થતા નવાઈ સાથે હેરત પામી ગઈ. ખાસ તો એની ટૂંકસમયની પ્રગતિથી શ્રધ્ધા અને શિક્ષણજીવોના સહકારથી સાતમાં ધોરણ સુધીની સંસ્થા આકાર પામી પણ આટલાથી ન સંતોષયેલા તેમજ સમાજના વિકાસ અને ઉત્કર્ષમાં સતત અગ્રેસર અને બીજાના સુખે સુખી અને બીજાના દુઃખે દુઃખી એવા અનુભવી અને હિતેરછું સભ્યોએ વિરામ અને આરામ લીધા વગર સંસ્થાના વિકાસમાં મન પરોવ્યુ આ સમયમાં સંસ્થા નિભાવનો તમામ ખર્ચ સોસાયટી જ ભોગવતી ગુજરાતીમાં કહેવાયું છે -