કામવાળાં માને ખબર પડતાં, બિચારાં ટિફિન લઈને આવી ગયાં હતાં. મારા બાળપણના મિત્રો, જિગરજાન મિત્રો, તેમને ખબર પડતાં જે મળ્યું તે વાહનમાં બેસી થેલીઓમાં નોટો ભરીને પહોંચી ગયા હતા. વીસ વર્ષથી એક ધારું કામ કરતાં દિવાળીમા સાચે જ દેવવંશી હતાં. જોકે ભોઈકૂળનાં હતાં, એંસીની ઉંમર ધરાવતાં માને મારી દીકરીઓ સાથે અદ્દભુત લગાવ હતો. પછી તો કામે પણ આવી શકતાં નહીં. નિરાધાર માને દીકરીઓ અચૂકપણે યાદ કરી, પેન્શન રૂપે દર મહિને ત્રણસો રૂપિયા આપી આવતી- એ માએ પત્નીને માથે હાથ મૂકી કહ્યું : ‘બેન, હૈયે ધરપત રાખો, બધું જ પાછું આવી જશે. મારી પાસે સોનાની એક માળા છે, તે આ દીકરીઓને જ આપવાની છે.’ – ઋણાનુબંધનો પ્રભાવ સૌને સ્પર્શી ગયો ! અમે અશ્રુસભર નયને માને નમન કરી રહ્યાં….!!