ભણ્યા વગર દા’ડા નંઈ વળે એ સમજાયા પછી ભણવા તરફ તો ગંભીર બની જ પણ બાપુના છાપાના ધંધાએ મને વાંચવાની લત વળગાડી…. સાવ નાનેથી જાતજાતનાં છાપાં ને ધર્મયુગ, માધુરી, જી, ફિલ્મફેરના ઢગ વચ્ચે મોટી થઈ. બાંગ્લાદેશના યુદ્ધ વખતે હતી તો ચોથા ધોરણમાં તોય જાતભાતના ફોટા અને કતરણ કાપીને ભેળા કરતી, નિબંધ લખતી થઈ ગયેલી. રમતગમત, રાજકારણ, ફિલ્મ, સાહિત્ય…. કોઈ એવું ક્ષેત્ર નહીં જેમાં મને રસ ન પડે. સાતમા ધોરણ સુધીમાં તો મુનશી, મેઘાણી, મડિયા, દર્શક, પન્નાલાલ, ર.વ. દેસાઈ ને તમામ લોકપ્રિય સાહિત્યકારોને હું આખેઆખા વાંચી ગયેલી. નવમા ધોરણ સુધીમાં ટાગોર, શરદબાબુ, પ્રેમચંદ, ખાંડેકર વાંચી કાઢેલા… જે હાથ ચડે તે વાંચવું એવી ટેવને કારણે પસંદગીનું જ વાંચ્યું એવું નહીં કહી શકું. પણ આ વાચને મને ધરમૂળથી બદલી. મારી વિચારવાની, મૌલિક રજૂઆતથી તાકાતને ધાર કાઢી આપી. દલીલો, તર્ક અકાટ્ય થતાં ચાલ્યાં. ખોબા જેવડા ગામડામાં જીવતા જીવને પુસ્તકોએ બૃહદ જગત સાથે જોડી આપ્યો. મને હંમેશાં લાગ્યું છે કે હું આજે જે કંઈ છું એમાં મારાં મા-બાપ, શિક્ષકો જેટલો જ ફાળો પુસ્તકોનો છે. પુસ્તકોએ શીખવાડ્યું કે માહિતી મહત્વની છે પણ પહોંચવાનું તો જ્ઞાન સુધી છે. મારા અંતસત્વને પુસ્તકોએ જ ઝળાંઝળાં કર્યું છે એવું કહી શકું. જ્ઞાનને કોઈ સીમા નથી હોતી, ગમે તેટલું જાણો, વાંચો તોય ઓછું જ પડવાનું એ પણ પુસ્તકોએ જ મને શિખવાડ્યું. મને નરી માણસ બનાવી પુસ્તકોએ. ગીતા, રામાયણ, મહાભારત મને કુરાન જેટલાં જ મારાં લાગ્યા. કોઈ ધર્મના માણસ બનવામાં મને કદી રસ ના પડ્યો. મને માત્ર માણસ બનવામાં રસ પડ્યો એની પાછળ પણ આ પુસ્તકો જ જવાબદાર.