‘ઓહો, એમાં શું ?’ કહીને કંચનબહેનના રસોડા તરફ મેં ચાલવા માંડેલું. મને અટકાવીને પોતે બોલ્યા, ‘લાકડાંનો શેક ! પૂરા સાડાત્રણ મણનાં લાકડાનો. રોગ મૂળમાંથી જાય.’ એક ક્ષણ તો ધ્યાનમાં ન આવ્યું. પછી સમજાયું કે રામભાઈ શું કહેવા માગે છે. હું નારાજ થઈ ગઈ. રામભાઈ હસતા હતા. એમના હસવમાં સાથ પુરાવાને બદલે મેં કહ્યું : ‘તમારી આવી morbid humour મને જરાય ન ગમી, હોં રામભાઈ !’ એમણે તરત જ કહ્યું : ‘સૉરી !’ ઘણી વાર માંદા પડતા, હાલત નાજુક થઈ જતી પણ વળી પાછા બરાબર થઈ જતા. મરણની મશ્કરીઓ કરતા. જીવનને ભરપૂર માણતા. સાગરનાં મોજાંની પેઠે એક પછી એક યાદગીરીઓ આવે છે અને મનને ભીંજવે છે. એમાંથી કઈને પકડવી, કઈને જવા દેવી ? માત્ર બી.એ. થયેલા, છતાં પી.એચ.ડીના ગાઈડ થવાની ક્ષમતાવાળા આચાર્ય, પ્રાધ્યાપક, વિદ્યાપીઠનાં સર્વોચ્ચ સ્થાન શોભાવે એવા, સંસ્કૃતના મહામહોપાધ્યાય અને શુદ્ધ, પ્રાસાદિક અંગ્રેજીના જાણકાર અમારા રામભાઈના વિદ્યાપ્રેમની, નિયમિતતાની, અભ્યાસમાં સતત રત રહેવાની આદતની કઈ વાત યાદ કરું ?