કોશાનું મન પલટાયું હતું. નિહારિકા પ્રત્યેની નફરત ચિંતામાં ફેરવાઈ રહી હતી. એને પૂજારીબાબાના શબ્દો યાદ આવ્યા, ‘કિસીને અગર તુમ્હારે સાથ બુરા કિયા હૈ તો ઉસે માફ કર દેના યહી મનુષ્ય હોને કી પહચાન હૈ….’ નિહારિકાના રોમેરોમમાં વ્યાપેલો ડર, મનની અસ્વસ્થતા અને નિસ્તેજ ચહેરો કોશાને દેખાવા લાગ્યો. આખો દિવસ વિચારોમાં ખોવાયેલી કોશને રાત્રે પણ ઊંઘ ન આવી. પડખા ફેરવતી તે વિચારતી રહી… શું કરશે આ કુમળી કળી જેવી છોકરી ? કોને કરશે પોતાના મનની વાત ? એનું પેટ એની ચાડી ખાશે ને પછી ન કરવાનું કરી બેસશે તો ?…. ના… ના… નહીં થવા દઉં એની સાથે એવું. મારી જાણ બહાર ભલે એણે ભૂલ કરી પણ હવે એને ભટકવા નહીં દઉં. હું રસ્તો બતાવીશ એને. સંબંધોના કાટમાળમાં દટાયેલી એ છોકરીને હું બહાર કાઢીશ. નહીં મરવા દઉં એને…. પોતાની બાજુમાં નિરાંતે નિંદર માણી રહેલા નિશિથ તરફ કોશાએ જોયું. ઘૃણા ઉપજી એને એની પર. એ નિશિથને ઉદ્દેશીને મનોમન બોલી… કોઈકને મુશ્કેલીમાં મૂકીને શું મેળવ્યું આખર તેં નિશિથ ? મને હજુયે સમજાતું નથી કે તને જરા સરખોય વિચાર ન આવ્યો અમારો ?….