દેશભક્તોનો – મૂલ્યો અને સંસ્કૃતિ બચાવવાની આલબેલ પોકારતા સમાજના હિતચિંતકોનો – સુધારાવાદીઓનો અવાજ હવે પાવૈયાઓના શહેરમાં એક પાતરની (ગણિકાની) દુકાન જેવો થઈ રહ્યો છે જેનો અવાજ સાંભળવા કોઈ નવરું નથી કારણકે એ માટે કોઈ લાયક નથી. આમ આદમી કહેવાતા સામાન્ય જનસમૂહનો અવાજ આજે ક્યાંય સંભળાતો નથી. જેને પોતાની વાત કહેવા માટે એક થી બીજા અને બીજે થી ત્રીજા નમાલા લોકો પાસે ફરવું પડે એને કઈ ઉપમા આપી શકાય? એ માટે કવિએ વર્ષો પહેલા આ ઉદાહરણ આપ્યું હશે ત્યારે તેમના મનમાં કેવી કડવાશ ભરી હશે? પણ એ સંજોગો આજ કરતા ખરાબ તો નહીં જ હોય એમ મને લાગે છે. અનેક મુદ્દાઓ અને અનેક ઘટનાઓને કેન્દ્રમાં રાખીને આજની આ વાત મૂકી રહ્યો છું ત્યારે બે વાત મારા મનમાં ખૂબ સ્પષ્ટ છે.