ગલીના નાકે આવેલી દુકાને પાન ખાવા જવું હોય કે કોઇ ચીજવસ્તુની ખરીદી કરવા જવાનું હોય તો આપણે ફટ દઇને ટુ-વ્હીલર કાઢીએ છીએ. જે લોકો પાસે કાર છે એ લોકો પણ એકાદ ટુ-વ્હીલર રાખે જ છે, નજીક જવું હોય તો બાઇક કે મોપેડ ઇઝી રહે એટલા માટે. આપણે એવું ક્યારેય વિચારતા નથી કે નજીક છે તો ચાલોને ચાલી નાખીએ. ચાલવાની બાબતમાં આપણે સહુ દિવસે ને દિવસે આળસુ થતા જઇએ છીએ. દેશી ભાષામાં કહીએ તો ચાલવામાં આપણને ઝાટકા વાગે છે. ચાલવાના કેટલા ફાયદા છે એ આપણે સહુ જાણીએ જ છીએ. જે દરરોજ પૂરતું ચાલે છે એને બીજી કોઇ કસરત કરવાની જરૂર રહેતી નથી. વોકિંગ માણસને ફિઝિકલી જ નહીં, મેન્ટલી પણ સ્ટ્રોંગ રાખે છે. આપણે તો ચાલવાની શરૂઆત પણ ત્યારે જ કરીએ છીએ જ્યારે ડોક્ટર આપણને ફાઇનલ વોર્નિંગ આપે છે કે ડાયાબિટીસ હવે બોર્ડર લાઇન પર છે, ચાલવાનું શરૂ કરી દો. જો તબિયતની ચિંતા ન હોત તો જે લોકો ચાલે છે એમાંથી મોટાભાગના લોકો ચાલવાનું બંધ કરી દેત. ભગવાને માણસને પગ ચાલવા માટે આપ્યા છે પણ માણસે વાહનની શોધ કરી અને ચાલવાનું બંધ કરી દીધું.