તો જે દુનિયા છે, એ પરફેક્ટ છે. અહિં આતંકવાદીઓની જરૂર છે. અહિં ધાર્મિક ઢોંગી બાબાઓની પણ જરૂર છે. અહિં મીઠા અને શીત પવનની પણ જરુર છે, તો તમિલનાડુમાં જે સર્જાયુ એવી ઘટનાઓની પણ જરુર છે. કુદરત એની ધુનમાં જ ચાલતી હોય છે, એની આગળ ઇશ્વર પણ મજબુર છે. એ થશે જ. આપણી પ્રાથનાઓની કુદરતને પડી જ નથી. એ તો એની મસ્તીમાં જ નૃત્ય કરે જાય છે. લોકો કહે છે કે જ્યારે કુદરત એનો નિશ્ચિત પાથ ભુલે છે, અથવા તો એની સીસ્ટમ ખોરવાઇ જાય છે, ત્યારે આવી પૂર અને વાવાજોડાની ઘટના બનતી હોય છે. પણ હકિકત તો એ જ છે કે કુદરતેને કોઈ સીસ્ટમ છે જ નહિ. એનુ એક જ સુત્ર છે. ચેન્જ. એને કદી સુકીપાટ ભૂમી નથી ગમતી એટલે એ વરસાદ લાવે છે. ભીની માટી અને કાદવથી કંટાળે એટલે એ પછી તડકી કાઢે છે. પછી એ ઠંડી વરસાવે છે. એ ઋતુ ઋતુએ ગુલાબ ખીલવે છે, લીલા પર્ણો લાવે છે. પણ એને એક વસ્તુથી કંટાળો આવી જાય એટલે એજ ગુલાબને મુરજાવી નાખે છે. એ લીલા પર્ણોને પાનખર લાવીને ખેરવી નાખે છે. તો ઈસ દૂનિયામેં કભી સબકુછ અચ્છા નહીં હો સકતા ઔર કભી પૂરી તરહ સે યે દુનિયા બુરી ભી નહિ હો સકતી. એજ કુદરનું સમતોલ પલડુ છે.