લગ્ન પછી, ૫૦૦ સ્કેવર ફૂટના અમારા ફ્લેટમાં, અમારી નાની દુનિયાની, નાની ખુશીઓમાં “અમે” અનેક અભાવોમાં પણ ખૂબ ભાવથી રહેતાં હતાં. આ “અમે” નો વ્યાપ વિશાળ હતો, જેમાં અમે બે, અમારા સંતાનો, અમારા મા (સાસુમા), અને બહોળા કુટુંબના વડીલો, મારા દિયરો, સૌથી નાના નણંદ, (એમના બધાના મિત્રો, સાથે,) અમારા મિત્રો તથા અમારા વ્યવસાય સાથે સંકળાયેલાં સંબંધો અને આડોશીપાડોશી- એ સૌનો સમાવેશ હતો. અમારા ઘરમાં અવરજવર સતત રહેતી અને અતિથીઓ કે સ્વજનોની આગતા-સ્વાગતામાં, એ, હાથોહાથ, નાનામોટા દરેક કામ મને કરવતા. ઘણીવાર એવું પણ થતું કે કામ કરતાં કે બાળકોને જમાડતી કે સુવડવતી વખતે, કાગળની ચબરખીઓ પર કે કોઈ વાર છૂટાછવાયા પાના પર, કવિતાઓ લખતી. વિનુના હાથમાં એ કાગળ આવે ત્યારે એને સાચવીને એક ફાઈલમાં મૂકતાં. રાત્રે અમે જ્યારે બાળકોની સાથે વાંચવા બેસતાં ત્યારે મને કહેતા, “આજે જે કવિતા લખી છે તે સારી છે. થોડી મઠારીને મોકલજે” અથવા તો, “આ કવિતા નબળી છે પણ ફેંકી ન દેતી. મેં ફાઈલમાં મૂકી છે.” વિનુ દર શનિવારે, બપોરના બે કે અઢી વાગ્યાની વચ્ચે ઓફિસથી ઘરે આવતા ને મને કહેતાં કે “તારે કઈં વાંચવું-લખવું હોય તો, સાંજની રસોઈ, બજાર કે શેનીયે તાણ રાખ્યા વિના, લાઈબ્રેરીમાં જા કે ઘરમાં વાંચ કે લખ. તારી મરજી હોય તે કર. ફ્રેન્ડ્સની સાથે મુવી કે નાટક જોવા જવું હોય તો, જઈ આવ.” આ બે કે ત્રણ કલાકનો મારો વખત મને નવી ઊર્જા આપી દેતો. હું ઘરે પાછી આવતી ત્યારે, જો કામવાળી ન આવી હોય તોયે, – કૂકર મુકવાનું, શાક સમારવાનું કે લોટ બાંધવાનું થી માંડી બાળકોને બહાર રમાડવા લઈ જવાનું- બધા જ કામો સમયસર પૂરા કરી લેતા. મારા સૌથી નાના નણંદે, અમને સંતાનો મોટા કરવામાં ખૂબ મદદ કરી છે, (અમારા પરિવારમાં, બાળકોને સહુનો પ્રેમ અને સહકાર હંમેશાં મળ્યાં છે.) જ્યારે પણ વખત મળતો, વિનુ અમારા સંતાનોને જમાડવામાં, રમાડવામાં, પુસ્તકો વાંચવામાં, નવડાવવામાં ને એમને સૂવડાવવામાં કોઈ પણ છોછ વિના, મદદરુપ થતા. વિનુની સજ્જડ માન્યતા હતી કે ભારતીય પતિઓ જેટલા સજાગ અને સંભૂતિપૂર્ણ હોવા જોઈએ એટલા નથી. મારા જેઠાણી કહેતાં, “હું જ્યારે ગર્ભાવસ્થામાં, છેલ્લા મહિનામાં હતી ત્યારે વિનુભાઈ સી.એ.ની પરીક્ષાનું વાંચવા, કામ પરથી રજા લઈ ઘરે હતા. મને રોટલીઓ કે પૂરી બનાવવામાં તકલીફ પડતી. એ સમયે, વિનુભાઈ કહેતા, “ભાભી, તમે, બેસીને કે ઊભા રહીને, જે અનુકૂળ પડે તેમ રોટલી કે પૂરી વણો. હું શેકી આપીશ કે તળી આપીશ.” મા પણ કહેતાં, “કામવાળા ન આવ્યા હોય ને ઘઉં દળાવવાના હોય તો ઓફિસે જતાં, વિનુ ડબ્બો ચક્કી પર મૂકી આવતો અને ઓફિસેથી પાછા વળતાં લઈ આવતો. વિનુને કામની કદી શરમ ન હતી. વિનુએ સી.એ. ભણવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારથી તારા ભાઈ પાસેથી ક્યારેય પૈસા માગતો નહીં. હું એની ફિકર કરતી કે આ છોકરો કઈં બોલતો નથી તે એનું શું થશે! ઘણીવાર આટલા મોટા કુટુંબમાં કોઈ સાથે મનદુઃખ થયું હોય તો ઘરમાંથી તરત જ વિનુ ગુસ્સામાં, કોઈનેય કશું કહ્યા વિના, બહાર જતો રહેતો ત્યારે હું મનમાં એની ચિંતા કર્યા કરતી!” વિનુ દ્રઢપણે માનતા કે બોલવાનો કોઈ ફાયદો નથી. કોઈનેય જ્ઞાન નથી સાંભળવું. ઉમરલાયક થવા પછી પણ ઉમરને લાયક ન વર્તે એ, કોઈના ભાષણને સાંભળીને ક્યાં બદલવાના?