‘ભલે તો એમ જ થશે. કાલે બધું નક્કી થઈ જશે-’ બોલતો ક્રોધનો નિશ્વાસ ફેંકતો હું ઊભો થઈને બેડરૂમના અધખૂલા બારણા તરફ ગયો. બારણું બ્લુ બોક્સિંગ ગ્લવ્ઝ પહેરેલ ચાર નાની આંગળીઓએ પકડેલું હતું. એ આંગળીઓની લગોલગ સહેજ ત્રાંસા માથાના કપાળ પરની કાળા વાળની ઝાલર નીચે બે આંખો અમને જોઈ રહી હતી. એ મુંજાલ હતો. અમારા બંનેના મનમાં ચાલતી ગઈ કાલની ઘટના જાણે એકસાથે પૂરી થઈ હોય એમ અમે બંનેએ એકસાથે સામેના મિરરમાં દેખાતી વાહનોની લાઈટના પ્રતિબિંબ ઝીલતી મુંજાલની ચમકતી આંખો સામે જોયું.