અચાનક એક સુંવાળો હાથ નિખિલના માથે ફર્યો. એણે ચોંકીને પાછળ જોયું. મમ્મી સુનંદાબહેન લાચાર નજરે એની સામે જોઈ રહ્યાં હતાં. મા હતી, બધું પામી ગઈ. કશુંય પૂછ્યા વગર એમણે ટૂંકમાં જ કહ્યું,‘બેટા, મને ખબર છે કે તું ગુલાલને ચાહે છે. પણ હવે એટલું જ કહીશ કે ભૂલી જા એને. એના માટે જિંદગી ના ખરાબ કર!’ નિખિલ કંઈ જ ના બોલી શકયો. લેપટોપની સ્ક્રીન પર ગુલાલની તસવીર સ્માઈલ વરસાવી રહી હતી, ઈયર ફોનમાંથી ગીતના દર્દભર્યા શબ્દો કાનમાં ઠલવાઈ રહ્યા હતા. અને આ બાજુ નિખિલના ગળામાં ભરાયેલો ડૂમો વરસાદ બનીને એની મમ્મીના પાલવમાં ઠલવાઈ રહ્યો હતો. નિખિલે ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડતાં એની મમ્મીને કહ્યું, ‘મમ્મી, હું ગુલાલ વગર નહીં જીવી શકું. મારે કોઈ પણ ભોગે એ જોઈએ છે. કોઈ પણ ભોગે.. હું એને મેળવવા માટે ગમે તે કરીશ મમ્મી, ગમે તે !’