આ ‘બંધારણ બચાવો’ સર્કસમાં આજે સમાજવાદીઓ પણ જોડાયા છે, જેમણે ૧૯૪૭માં જયપ્રકાશ નારાયણના નેતૃત્વમાં બંધારણ સભાનો જ બહિષ્કાર (મુસ્લિમ લીગની જેમ) કર્યો હતો અને આ સરકસના સંગાથમાં રહેતા સામ્યવાદીઓ તો ‘પાન ઈસ્લામ’ની જેમ રાષ્ટ્ર્ (રાષ્ટ્રવાદ)માં માનતા નથી એટલે તો તેમના પક્ષનું નામ Indian Communist Party એવું ન રાખતા Communist Party of India રાખ્યું હતું. તેઓ બંધારણમાં માનતા નથી. તેમનો સિદ્ધાંત જે તે પ્રદેશ/રાષ્ટ્ર્માં અંધાધૂંધી, અરાજકતા ફેલાવી વર્ગવિગ્રહ દ્વારા સર્વહારા વર્ગ (Have nots) માટે સત્તા હાંસલ કરવી તે રહ્યો છે, જેને તેઓ ’ક્રાંતિ’ કહે છે. ૧૯૪૯માં સ્વતંત્રતા સમયે આ પક્ષના નેતા બિરાદર બી. ટી. રણદીવે તેલંગાણા તથા રાષ્ટ્રના અન્ય ભાગોમાં સશસ્ત્ર ક્રાંતિનો નારો આપી લોક બંધારણ Peoples Constitution આગળ ધપવાની હાકલ કરી હતી. (કમ્યુનિસ્ટ પાર્ટી ઓફ ઈન્ડિયા ઓન ન્યુ Contitution મુંબઈ પૃ-૯-૧૦) વર્ગવિગ્રહ જાહેર કર્યો હતો. આજના નકસલવાદના ઝેરના ઝાડના બી બી. ટી. રણદીવે વાવ્યાં હતાં. પરિણામે વિનોબા ભાવેને ’ભૂદાન’નો કાર્યક્રમ કરવો પડ્યો હતો. આ સામ્યવાદી પક્ષે બંધારણને એક ગુલામી ખત, ભારતીય મૂડીવાદી વર્ગ તેમ જ બ્રિટીશ સામ્રાજ્યવાદીઓએ (વેસ્ટ મિનિસ્ટરબ્રિજ) રચેલું પ્રપંચ, ફાંસીવાદી જુલ્મનું બંધારણ, આસુરી બંધારણ, રાષ્ટ્રીય દમનનું બંધારણ જેવા શબ્દો વાપર્યા હતા. છીહયત જ્ઞર કફૂ કાનૂન નિયંત્રિત રાજકીય માળખામાં કામ કરવાના વિચારોને ધિક્કારતા હતા. જેમનું મોઢું ગંધાય છે તેઓ બંધારણ બચાવોના સરકસમાં જોડાયા છે. તેમનો સાથ સંગાથ લેનારા કોંગ્રેસ એન.સી.પી. જેવાઓએ શરમાવું જોઈએ. ખરેખર સત્તાના મોહમાં માનવનું ક્યાં સુધી પતન થાય છે તેનું આ ગંદું ઉદાહરણ છે.