રસ્તામાં જાણે ચાલતાં ચાલતાં બધાં ઉંઘમાંથી જાગતા હોય તેમ એક પછી એક અનુભવવા લાગ્યા. ગાઈડની ઉપર પૈસા કાઢતા જોઈ ગયેલા હું અને મારા કાકા ગુસ્સે થઈ ગયા હતાં, અમે બૂમ પાડી, “અરે અબ રાધે રાધે બુલાઓ, તાલી બજવાઓ”, પણ એ ચાલ્યા જ કર્યો, બીજા એક વૃધ્ધ કાકા કહે, અબ લક્ષ્મી મૈયા કી જય બોલો, અને એક ભાઈએ બૂમ પાડી, લક્ષ્મી મૈયા કી, અને આખી બસના બધાં મિત્રોએ જયકાર ઝીલી લીધી. વૃંદાવનની કુંજ ગલીએ પહેલી વાર આ સાદથી ગૂંજી હશે કે કેમ એ વિશે મને શંકા છે, પણ બસ સુધી પહોંચ્યા ત્યાં ગાઈડ ગાયબ, અમારો ડ્રાઈવર દેખાયો એટલે અમે બધાં તેની તરફ દોડ્યા, “યે ક્યા, કૈસે ગાઈડ કો રખ્તે હો? યે કોઈ મુખ્ય મંદિર થા યા ઉસકા ઘરકા મંદિર?” ડ્રાઈવર હવે ગાઈડની ભાષા બોલ્યો, “યહાં પાંચ હજાર મંદિર હૈ, સબમેં કાન્હાજી હી બસતે હૈ…. કહીં ભી જાઓ, સબ એક હૈ….”