દિલ્હીમાં પક્ષની સાથે શરૂઆતથી જોડાયેલા કેટલાય સિનિયર નેતાઓની સદંતર ઉપેક્ષા કરીને રાતોરાત કિરણ બેદીને મુખ્યપ્રધાનપદનાં ઉમેદવાર જાહેર કરી દેવામાં આવ્યાં હતાં તેને કારણે નેતાઓ અને કાર્યકરોની આખી કેડર હતાશ થઈ ગઈ, જેનું પરિણામ આપણે સૌએ જોયું છે. બિહારમાં શત્રુઘ્ન સિંહા જેવા લોકો સતત ઉપેક્ષિત થતાં એ નિષ્ક્રિય રહ્યા અને સાથે તેમના પ્રત્યે સહાનુભૂતિ ધરાવતા બીજા અનેક લોકોએ પણ કોઈ ઉત્સાહ દાખવ્યો નહીં. પરિણામ આપણી સામે છે. પિૃમ બંગાળની સ્થિતિ આમ થોડી જુદી છે છતાં ત્યાં પણ પક્ષને તેના એરોગન્ટ વલણનો સ્વાદ ચાખવો પડયો છે. નવજોતસિંહ સિદ્ધુની જ વાત કરીએ તો એ છેલ્લા ઘણા વખતથી પોતાની ઉપેક્ષાને કારણે નારાજ છે એવું સૌકોઈ જાણે છે. સિદ્ધુ મહત્ત્વાકાંક્ષી હોય અને તેની સાથે આવું કંઈ થતું હોય એવું પણ નથી. તેને પંજાબની અકાલી દળની નેતાગીરી સાથે વાંધો છે અને તેની એ નારાજગીનો યોગ્ય રીતે ઉકેલ લાવવા ભાજપના નેતૃત્વ તરફથી કદી કોઈ પ્રયાસ થયા જ નહીં. પક્ષમાં તેના વજૂદની કોઈ યોગ્ય નોંધ લેવામાં ના આવી. બસ માત્ર ચૂંટણી સમયે તેની પાસે ભાષણો કરાવીને તેના આક્રમક વક્તૃત્વ અને લોકપ્રિયતાનો ઉપયોગ કરી લેવામાં આવ્યો, પરંતુ ફળ આપવાનું આવ્યું ત્યારે જીહજૂરિયાઓને મળ્યું. સિદ્ધુ જેવી સ્વમાની વ્યક્તિ આવું ક્યાં સુધી સહન કરે?