મારા નાના અંબાના અને મામા કાલી ના ભક્ત હતા અને દસમહાવિધ્યા, ચંડિપાઠ, દેવીભાગવત, ભાગવત, શીવપુરાણ, ગરુડપુરાણ અને અન્ય પુસ્તકોનો ભંડાર ઘરમાં પડ્યો રહેતો હતો જેનો મે મારા લગ્ન પછી લગભગ દસ-બાર વરસ સુધી ઉપ્યોગ કર્યો હતો અને કાલી, મહાલક્ષ્મી, ત્રિપુરસુંદરી અને બગલામુખીનો પ્રયોગ કર્યો હતો પણ એ વખતે હુ વગર ગુરુએ આ વિધ્યા શિખવાનો મારી રીતે પ્રયાસ કર્યો હતો અને મારા ગુરુએ મને દત્તાત્રેયજીનો મંત્ર આપેલો. પણ મે અલગ અલગ મહાવિધ્યાઓના મંત્રોના લગભગ ૪-૫ લાખ જાપ પણ કરેલા. પંણ આજે વ્યર્થ જ જણાયા છે એ છતાંય આ મહાદેવીઓ પણ સંસારી સિધ્દીઓ અપાવી શકે પણ મોક્ષ માટે બાધા કારક છે અને દિલ્હીના એક માતાજી જે આવા તાવીજો બનાવી આપવાના મઠો બનાવી રાખ્યા હતા એમને દરરોજ રાત્રે આ દેવીઓ ભોગ માંગવા આવતી હતી એ જ્યારે અમારા ચર્ચમાં આવેલા ત્યારથી તેઓએ શાંતી મેળવી હતી એટલે આ બાધાકારક વિધ્યાઓ પણ અમોક્ષ કરનારી અને અન્ય લોકોમાં ભટકાવનારી હોવાથી મે એ બધુ મુકી દિધુ છે અને હવે ફક્ત અને ફક્ત પરમપિતા પરમેશ્વરને ફક્ત ઘુંટણીએ પડીન ફ્કત આત્મામાં જ પ્રાર્થના કરુ છુ, કોઈ મુર્તી નથી રાખો કે નથી કોઈ ફોટો રાખ્તો, નથી કોઈ ચડાવો કે ઉતારો ચાર રસ્તો પર કે વિરાન જગ્યામામ ફેંકવો પડતો ફક્ત અને ફકત મન અને શરીરને પવિત્ર કરીને આત્માને શુધ્ધ રાખવાનો નિરંતર પ્રયાસ કરુ છુ જે મને વધુ આનંદ અને સામર્થ પ્રદાન કરે છે. જે પાંચ વરસ પહેલા કોઈ કારણે શક્ય જ ન હતુ. મારા ભાઈઓ, સગાઓને આજે એ પુજાઓ કરતા જોઉ છુ અને એમના અસામર્થી કામો અને પાપના લક્ષણો જોઈને મને બળાપો જ થાય છે, જો આ લેખ વાંચશે તો તેઓ વધુ અંધકારમય ખાડામાં ફસાતા જશે એટલે મારા અંતર આત્માની પ્રાર્થના છે કે આવી કોઈ વિધ્યાઓ મારા સગાઓ અને મારી જાતીના લોકો ના શીખે જે ભટકાવનારી હોય.