એક દિવસ બજારમાં કંઈ દવા લાવવાને બહાને જઈને તે મોરથૂથુ લઈ આવી. સવારમાં જમ્યા પછી બારેક વાગે તે હતાશ બાળા એ ઝેર પી ગઈ. પાસે ફરતા આશારામે એને જરા બેભાન થઈ જમીન પર ઢળતી જોઈ, તેવું જ પાસે પડેલા પ્યાલામાં તેણે ઝેર પિછાન્યું. તરત તે મારા દાક્તર મિત્રો પાસે દોડી ગયો. દાકતર કાનૂગા તરત જ ઘેર આવી પહોંચ્યા અને તત્કાળ યોગ્ય દવા આપીને તેના શરીરમાંથી ઝેર કાઢી નાખ્યું. સાંજે હું બહારગામથી આવ્યો ત્યારે મારા કાર્યાલયમાં માવળંકરની ચિઠ્ઠી વાંચીને હું ઘેર દોડી ગયો. તે વખતે અનેક કુટુંબીઓ શહેરમાંથી અને નડિયાદથી ત્યાં આવી પહોંચ્યા હતાં, તે વખતે કુમુદની જીવનદોરી બચી ગઈ હતી. બીજે દિવસે તેનાં પિયરિયાં તેને નડિયાદ લઈ ગયાં. આ પ્રસંગથી હું દુઃખી અને ચિંતાતુર થયો. પછી થોડા દિવસે તેની ખબર કાઢવા હું નડિયાદ જતો. પણ તેથી અમારા કાયમના સંબંધમાં કંઈ ફરક પડે એમ નહોતું. હું તો એક પછી બીજી પ્રવૃત્તિમાં પૂરપાટ ધસતો જ ગયો. બે મહિના પછી સખત માંદગીથી પટકાઈને હું મુંબઈ ચાલ્યો ગયો.