સામેની ખાટલી ઉપર બેસીને આ બધી છોકરીઓની વાત સાંભળતાં રૂખીમાસીની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહી રહ્યાં હતાં. તેમણે તો એટલું જ કહ્યું કે, ‘મારું પિયર અમદાવાદ છે અને ત્યાં શહેરમાં તો અમને આવો ઝટકો લાગે તેવું લોકોનું કોઈ વર્તન જોવા મળતું નથી. ખેર, આપણું તો ગામડું રહ્યું અને ધીરેધીરે લોકોમાં પરિવર્તન આવશે જ તેવી આપણે સૌ આશા સેવીએ. દીકરીઓ, તમારો ખૂબખૂબ આભાર કે તમે લોકો જુદીજુદી ઉજળિયાત કોમની હોવા છતાં મારા ખુશાલ પ્રત્યે સગી બહેનો જેવો પ્રેમભાવ રાખો છો. હું ખુશાલને સમજાવીશ કે કાલથી તે નિશાળે આવવો શરૂ થઈ જાય. જો નહિ માને તો તેને તેની આશ્રમશાળાએ ભણવા મોકલીશ, ભલે તેને વિજ્ઞાન પ્રવાહના બદલે સામાન્ય પ્રવાહમાં ભણવું પડે; પણ, તેનું ભવિષ્ય તો નહિ જ બગડવા દઉં. નિશાળો શરૂ થયે એકાદ માસ જ થયો હોઈ એ લોકો તેને પ્રવેશ આપશે જ અને તેનું વર્ષ પણ નહિ બગડે.’