બળાત્કારના કેસોમાં ગુનેગારોને જાહેરમાં સજા અને લટકાવી દેવાની પાશવી ઇચ્છાના મૂળ કટ્ટર જાતિ અને સમાજના વળગણમાં પડેલા છે. પીડિત અને અપરાધીનો સમાજ જાહેર થાય તે પછી જાતિ અને સામાજિક પરિબળોના કાનૂની ચેતનાને આકાર આપવાના તાણાવાણાની પ્રક્રિયા શરૂ થાય છે. આમ, અપરાધીનો સમાજ પીડિતના સમાજથી અલગ પડતો હોય અને જો અપરાધી દલિત કે લઘુમતિ સમાજનો હોય તેવા કિસ્સામાં તો કાયદાની સાવ એંસીતેંસી કરીને કે કાયદાના શાસનને વિશેષ સમર્થન આપીને વર્તવાની શક્યતા રહે છે. મહારાષ્ટ્રના ખૈરલાંજીમાં 2006ના દલિત હત્યાકાંડનો કેસ તેનું સ્પષ્ટ ઉદાહરણ છે. જો પીડીત લઘુમતી સમુદાયના હોય તો એકલા પ્રભાવી સમાજના સભ્યો દ્વારા જ નહી પરંતુ "કાયદાના રક્ષકો" દ્વારા પણ કાયદાના શાસનને સંપુર્ણ અવગણવાનું વલણ અપનાવવામાં આવે છે. જમ્મુ અને કાશ્મીરમાં કઠુઆમાંએક આઠ વર્ષની બાળકી પર બળાત્કાર અને હત્યાનો કેસ તેનું ઉદાહરણ છે.