હવે એ ધૂળમાં તારાં પગલાં દેખાતાં નથી. કદમોં કે નિશાં મિટ જાતે હૈં. એ સમયે હવામાં એક ગજબની ખુશબૂ હતી. આજે તો એ હવા પણ નથી, તો પછી ખુશબૂ તો ક્યાંથી હોય? હતું એવું કંઈ જ નથી, છતાં દિલમાં કેવું બધું એવું ને એવું તાજું છે! દિલ પર નજર માંડું છું ત્યારે માત્ર પગલાં દેખાતાં નથી, પગરવ પણ સંભળાય છે. મહેક પણ વર્તાય છે. જૂનો સમય રિવાઈન્ડ થઈને અમુક વખતે તાજો થઈ જતો હોય છે. એક ઇતિહાસ દિલમાં સચવાયેલો હોય છે. અચાનક કોઈ પાનું ઊઘડી જાય છે. આંખો અતીતમાં ખૂલે છે અને કોઈ દૃશ્ય ખડું થઈ જાય છે. વીતેલો સમય આપણો સતત પીછો કરતો રહે છે અને આપણને ખબર ન પડે એમ આપણને ઝડપી લે છે. તાણી જાય છે એ વીતેલા સમય સુધી. એક સાક્ષીની જેમ હાજર થઈ જાય છે. આપણી સામે આપણી જ ગવાહી આપે છે. આ રસ્તો યાદ છે? અહીં જ ક્યાંક તું દોડ્યો હતો, તું કૂદ્યો હતો, નાચ્યો હતો અને અહીં જ તેં ઠેસ પણ ખાધી છે. હાથ અહીં મળ્યા હતા, પગલાં સાથે પડ્યાં હતાં, ધડકન થોડીક તેજ થઈ ગઈ હતી, આંખો થોડીક ભીની થઈ હતી, ધ્રાસ્કો અહીં વાગ્યો હતો, નિસાસો અહીં નાખ્યો હતો.