વિદાય વેળાએ નીલકંઠે લખુ ચારણને કહ્યું, “મા! તમે અમારા ભક્તિમાતાની પેઠે જ અમને ખૂબ પ્રેમ આપ્યો. અમને રોજ દૂરની તર અને સાકર જમાડ્યા. આના બદલામાં હું તમને શું આપું?” લખુબાઇ નીલકંઠનું અસલી રૂપ જાણી ગયાં હતાં. એમને ખબર હતી કે, ‘નીલકંઠ નારાયણ છે અને જે ધારે તે કરવા સમર્થ છે.’ નીલકંઠની વાત સાંભળી લખુ ચારણ પોતાનું બ્રહ્મજ્ઞાન થોડી વાર વિસરી ગયા. એનો સાંસારિક જીવ જાગી ઊઠ્યો અને બોલ્યા, “નીલકંઠ! તું ભગવાન છો, અને જે ધાર્યું તે કરવા સમર્થ છો. તો આ ડોશી ઉપર એટલી દયા કર કર્ય કે, મારું આ ભેંસોનું ખાંડુ અને મારો દીકરો વીરો સૂરજ અને ચાંદો તપે ત્યાં સુધી અમર રહે અને આ સદાવ્રત કાયમ ચાલતું રહે.”