ગુલાલ પાસે કોઈ રસ્તો નહોતો. એ બરાબરની જાળમાં ફસાઈ ગઈ હતી. એ કોઈને પણ કહ્યા વગર તરત જ પૈસા લઈને નીકળી ગઈ. એના મનમાં તો એમ હતું કે એ એના દગાબાજ પ્રેમી મલ્હારને પૈસા આપવા માટે જઈ રહી છે. પણ ખરો ખેલ તો બીજો જ કોઈ ખેલી રહ્યો હતો. જેની એને બહુ મોડી ખબર થવાની હતી. એને તો ખ્યાલ પણ નહોતો કે આ આખી ગેઈમ જરા જુદા પ્રકારની છે. એ ખેલનારો વ્યક્તિ પણ જુદો છે, પાસા નાંખનારો વ્યક્તિ પણ જુદો છે અને એ બંનેના આશય પણ જુદા છે. અને આ આખીયે રમતથી ફક્ત એક જ જણ વાકેફ હતો, સમય. અને સમય ઇચ્છે ત્યારે જ એ રમત અને એ રમનારાની બધાને જાણ થવાની હતી.