આમને આમ દિવસો પસાર થવા લાગ્યા. રતન અને સરિતા જાણે મા- દીકરી નહીં બે ખાસ સખી બની ગઈ. સરિતાને પણ રતન સિવાય બીજી કોઈ બહેનપણી ન હતી. તે નાનામાં નાની વાત પણ પોતાની માને કહેતી. આડોશપડોશમાં બધા રતનને પૂછતાં કે સરિતા જયારે સાસરે જશે ત્યારે રતનનું શું થશે? પણ રતનને બદલે સરિતા જ જવાબ આપી દેતી કે હું તો મારી વ્હાલી માને મૂકીને ક્યાંય નહીં જાઉં. પણ દિવસો જતા શું વાર લાગે? સરિતા માટે સારા ઘરના માંગા આવવા લાગ્યા. રતનના સાસુ અને પતિ પણ હવે સરિતાના લગ્ન માટે બહુ ભાર દેવા લાગ્યા એટલે ના છૂટકે સરિતાએ પણ લગ્ન માટે મને-કમને હા પાડવી પડી. સરિતાને રતનની ખૂબ ચિંતા થતી હતી. તે જાણતી હતી કે પોતાની મા તેનાં માટે જ જીવે છે. પણ રતને સરિતાને કહ્યું કે દીકરી એ ક્યારેક તો પારકે ઘેર જવું જ પડે છે એટલે તે પોતાનું મન કઠણ કરી લેશે અને એની બિલકુલ ચિંતા ન કરે.