શરદભાઈ એક મધ્યમ વર્ગીય સજ્જન હતાં અને એક ખાનગી પેઢીમાં નામું કરતાં હતાં. કોણ જાણે કેમ આજે સવારથી જ એમનું ચિત કામમાં ચોંટતું જ ન હતું. એમની પત્ની શારદાને છેલ્લા દિવસો જતાં હતાં અને આજે તો લગભગ એને સુવાવડ થઈ જ જાય એમ હતું. એટલે જેવા ઘરેથી સમાચાર આવ્યા એટલે તરત જ શેઠની રજા લઈને તેઓ ઘેર જવા નીકળી ગયા. આઠ વરસ બાદ તેમને ઘરે પારણું બંધાવાનું હતું. તેમાંયે શારદાને તો દીકરી જ જોઈતી હતી અને થયું પણ એવું જ ભગવાને જાણે શારદાની ઈચ્છા પૂર્ણ કરી. તમને ત્યાં દીકરી જ અવતરી. દીકરી તો જાણે શારદાની આંખોનું રતન! એણે તો દીકરીનું નામ પણ રતન જ પાડ્યું. શારદાને રતન ખૂબ જ વ્હાલી. પણ કુદરતને મા-દીકરીનો આ પ્રેમ વધુ મંજુર ન હોય તેમ રતન માંડ છ વરસની થઇ ત્યાં તો એક ગંભીર બીમારીએ શારદાનો ભોગ લઇ લીધો.