એ રાત કેમેય કરી વિસરાય તેમ ન હતી. સુમેળભરી આઠ રાત્રિઓ પછી આવનારી નવમી રાત એકાએક કેમ દુશ્મન બની ગઈ તે આજે પણ સમજાતું નથી. નવમા દિવસની બપોર પછી બધું બરોબર ચાલતું હતું. ભૂરું ભૂરું આકાશ, મનભાવન માતરિશ્વા અને મગરૂબીભર્યાં મોજા દરિયાની છાતીમાં પોતાના લયમાં આળોટી રહ્યાં હતાં. આવા વાતાવરણ વચ્ચે કાતરો, સઢ અને કલમી જેવા સઢોના વાઘા પહેરી પરણવા ઉતરેલા વરરાજાની જેમ ગર્વિષ્ઠ અદામાં વહાણ ‘અલબેલા’ ચાલ્યુ જતું હતું. હીંજવાનનો કિનારો હજુ પણ લગભગ પચ્ચાસ સાઈઠ માઈલ દૂર હશે. બપોર પછી વાતાવરણમાં એકાએક ગરમી આવી. પવને દિશા બદલી. આકાશના ઉદરમાં વાદળોનો ગર્ભ ધીરે ધીરે વિકસવા માંડ્યો. આકાશે કાલિમાનું વસ્ત્ર ઓઢી વાતાવરણના રહસ્યને અકબંધ રાખ્યું. એના વચ્ચે ઉડતાં દરિયાઈ સફેદ પક્ષીઓ આકાશની પશ્ચાદભૂમીમાં એકદમ ઊજળા દેખાઈ રહ્યાં હતાં. દૂરના દિગંતના પટમાં થતી આછી આછી વીજળી સૌને ચિંતા પ્રેરી રહી હતી. વહાણના મોરાએ જેવું દક્ષિણ દિશામાં મોઢું ફેરવ્યું કે ‘છારગલો’ વાયરો ફૂંકવા માંડ્યો.આવી સ્થિતિમાં સઢની ધામણ જરા મુકાવી પડી જેના થકી સઢના ગાલ ફુલાયા અને વહાણ માર માર કરતું મોજાઓને તોડતું આગળ વધી રહ્યું હતું.