દીકરાને પણ ભારે આઘાત થયો હોય તેમ ઘડીભર તો ન બોલી શક્યો. પણ પછી સ્વસ્થ થતાં રોષ વ્યક્ત કરતાં બોલ્યો : ‘કિસાનસભાવાળા કહે છે તે સાચું છે, સામ્યવાદી રાજ્ય વગર ખેડૂતોનું, ગરીબોનું કોઈ સાંભળનાર નથી!’ અને ભાષણ કરતો હોય તેમ એ લાંબો હાથ કરીને ઉત્તરમાં ખુલ્લી જગાને બતાવતાં બોલ્યો : ‘જો શિક્ષકોને સોસાયટી જ સ્થાપવી હતી તો એ જગામાં કેમ ન માંગી? એમાં ખેતી પણ થતી નથી. ખેતી કરવા કોઈ ખેડૂત માગે છે તો પણ વનમાળી શેઠ આપતા નથી. એમણે તો વેપાર કરવા જમીન ખરીદી છે. એ જમીનમાં એ બંગલો બાંધી રહેવા પણ આવવાના નથી, સારી રકમ ઊપજે તો પોતે વેચવા તૈયાર છે. પરંતુ શેઠ જમીન આપતાં પૂરેપૂરો કસ લે એટલે એ જમીન ન લેતાં, બોડીબામણીના ખેતર જેવી આપણી વાડી ઉપર નજર નાખી કે પોતે ફાવે તે કિંમત પણ મુકાવી શકશે. પરંતુ વાડીનો કબજો લેતાં કોઈનું લોહી રેડાશે ત્યારે...’