શરૂઆતમાં સંસ્થા પાસે પૈસા નહિ. અમે શ્રમ તથા સાદાઈથી રહેવાનું નક્કી કરેલું, બધાં કામ હાથે કરતાં. અત્યાર સુધી શહેરી જીવન જીવેલાં એટલે કૂવે પાણી ક્યાંથી ભર્યું હોય ? પાણી ભરવા જાઉં ત્યારે ઘડો જલદી ડુબાડતાં ન આવડે. ગામની નાની દીકરીઓ પણ હસે અને કહે “ઢગા જેવડી છે, પણ ઘડો ડુબાડતાં નથી આવડતું !” જાતે બેડું માથે ચડાવતાંય મને ન આવડે. પનિહારીઓ માથે એક દેગડું મૂકી આપે, છતાં ડોકી ડગમગે, એટલે ગામનાં બહેનો મશ્કરી કરે. મારે તણાવું પડે, તેથી બાપુજી પણ પાણી ભરવા સાથે આવે. બંને જણ માથે દેગડા મૂકી પાણી લાવીએ અને ગામ આખું કૌતુકથી જુએ. વગડામાં અમે છાણાં-લાકડાં વીણવા જતાં. ભાલમાં ઝાડનું નામ ન મળે, એટલે કરગઠિયાં પણ મહામહેનતે મળતાં.