‘કમસે કમ તું તો મારા પર વિશ્વાસ કર એડ!’ ઑસ્વાલ હૉસ્પિટલથી ઘરે આવ્યા પછી ઘણા દિવસો નિષ્ક્રિય રહેલો. ફૂલોની ઘાટીમાં બનેલી એ ઘટના પછી તેના શરીર અને મનને કશું થયું હતું એ સમજતા તેને ઘણો સમય લાગ્યો. ભૂખ ઓછી લાગતી હતી અને બસ એક જ બાબતની તલપ રહેતી, તડકો! મેડિકલ રિપોર્ટ સામાન્ય હતા, પરંતુ એક પણ નિષ્ણાત તેને સમજાવી ન શક્યો કે શા માટે અંધારામાં અને તડકાની ગેરહાજરીથી તેનું શરીર કમજોર થવા લાગતું? રાત્રે તો ઑસ્વાલનો આત્મવિશ્વાસ જવાબ દઈ દેતો. અંતે તેણે ડૉક્ટરોને મળવાનું જ બંધ કરી પેઇન કિલર લઈ સૂઈ જવાનું શરૃ કરી દીધું હતું. સ્થિતિ એવી થઈ ગયેલી કે સાંજ નજીક આવતી જતી અને તેનું શરીર સૂરજની ઊર્જા પર જીવતી કોઈ વનસ્પતિ જેમ ચીમળવા લાગતું. તે છાંયો કે અંધારું સહન ન કરી શકતો, પણ કોઈ તેની વાત માનવા તૈયાર ન હતું એટલે તેણે લોકો સાથે વાત કરવાનું જ લગભગ બંધ કરી નાખ્યું. ઑસ્વાલની સમસ્યાથી એડવર્ડ પણ ચિંતિત હતો છતાં એડવર્ડને લાગતું હતું કે ઑસ્વાલને શારીરિક નહીં, પણ કોઈ પ્રકારની માનસિક બીમારી હતી.