બીલ મારી આંખોમાં આંખો પરોવીને જોઈ રહ્યા. વારંવાર અડધી પટપટતી એમની આંખોને કારણે એ રમૂજી લાગતા હતા. થોડી ક્ષણો પછી એ બોલ્યા, “તું ભયભીત હોય કે નહીં, તારે એ કરવું જ રહ્યું, જવાન! હવે તું સામી છાતીએ લડે, કે પછી ડોક નમાવીને હાર કબુલી લે. અને એનો નિર્ણય પણ તારે એકલાએ જ કરવો પડશે!”