એમની આ ઊર્દૂ કવિતા જેનું શિર્ષક છે, ‘વાદળ અને મેદાન’ અને અનુવાદ કર્યો છે કંવલ કુંડલાકરે. શિર્ષક જ ઘણું બધું સૂચવી જાય છે અને કવિતાના શબ્દો તો અત્યંત સરળ રીતે એનું આખું જીવન વ્યક્ત કરી દે છે. ‘તમે લોકો તો વાદળ જેવાં છો, આવ્યાં, વરસ્યાં અને નીકળી ગયાં. અમે છીએ મેદાનો. પોતાની જગ્યા પર સ્થિર, અને અમને ખબર છે, જનારા ક્યારેય પાછા આવતા નથી…!!!’ પોતાના જીવનમાં આવનારી અને પછી પોતાને ભૂલી જનારી વ્યક્તિઓ પ્રત્યે કેટલી ઊંડી ફરિયાદ છે અને તોયે અત્યંત શાંતિથી અને સ્વસ્થતાથી !! આખરે કેટલી પીડા છોડી જાય છે છેલ્લી પંક્તિ !! સતત છેતરાયેલી રહેલી એક અત્યંત ખૂબસુરત સ્ત્રીની જિંદગીનું વાસ્તવિક ચિત્રણ !!