ગુજરાતમાં તે સમયે કૃષ્ણ, શૈવ, જૈન વગેરે મત વચ્ચે ભારે અસહિષ્ણુતા પ્રવર્તતી હતી. આવા સમયે આ બધા સંપ્રદાયો વચ્ચે સૂમેળતા સ્થાપવાનો પ્રયત્ન કર્યો. શિવ અને કૃષ્ણના ઐક્યને સ્વીકાર્યું. વલ્લાભાચાર્યજીએ આપેલા શિક્ષણને પણ સ્વીકાર્યું. જૈનસમાજની પણ શુભેચ્છા મેળવી. એક પ્રસંગ મને યાદ આવે છે. સ્વામીશ્રી ગઢડામાં બીરાજમાન હતા. એક સત્સંગીનો પુત્ર કોગળા કરી રહ્યો હતો, ત્યારે તેના છાંટાં ભૂલથી વહોરવા નીકળેલા જૈનમૂનિ પર ઉડ્યા. કદાચ જૈનમૂનિને કોઇ ગેરસમજ થઇ હશે, પણ આ વાત ગઢડામાં પ્રસરી જતાં વાતાવરણ તંગ થઇ ગયું. સમગ્ર બજારો બંધ થઇ ગયાં. આ વાત સહજાનંદ સ્વામીને ધ્યાનમાં આવી. તેઓ તુરંત જ કોઇ પણ સેવક વગર જૈનમૂની જ્યાં ઉતર્યા હતાં તે ઉપાશ્રય તરફ છાલ્યાં. પોતાના અનુયાયિથી સાચે જ કોઇ ગુનો થયો છે કે મહારાજસાહેબને કોઇ ગેરસમજ થઇ છે, તેની પડોજણમાં પડ્યાં વગર સામેથી હાથ જોડીને તેમની માફી માંગી. અને બંધ થયેલા બજારો ફટાફટ ખુલી ગયાં. વાતાવરણ હળવું બન્યું. પણ જે વ્યક્તિના ૨૦ લાખ અનુયાયી હોય એ કોઇ પણ મોટપ બતાવ્યા વગર માફી માંગે એ ઘટના અજોડ છે. આના પરથી સાબીત થાય છે કે ગુજરાતમાં શાંતિ જાળવવા તે કેટલાં તત્પર હતાં.