આજે કદાચ દસ વર્ષ પછી પહેલી વાર હાથ પગનું ટુંટીયુ વાળ્યા વગર માધો મોકળાશથી સૂતો. રતલી થોડી થોડી વારે ઉઠીને લીંપેલી દિવાલોને અડકીને પાછી સૂઈ જતી. એને બીક પેસી ગઈ કે ક્યાંક આ સપનું તો નથી ને! આમેય છેલ્લા કેટલાય વર્ષોથી ભૂંગળામાં સૂતી હતી એટલે ઝૂંપડુ તો મોટું મોટું લાગતું હતું.