બસ, માણો. કાંઈ એને સાચું સમજાવવાની જરૂર નથી. ‘એમ નહીં, પણ બેટા ! આમ અર્થ છે.’ – એવું કહેશું તો બાળકનો પોતાની મેળે અર્થ પામ્યાનો આનંદ મરી જશે. એ અજ્ઞાની રહી જશે એવું ન માનો. મોટું થાય પછી એ સાચો અર્થ પામવાનું જ છે. હું નાની હતી ત્યારે ‘વૈષ્ણવજન તો તેને રે કહીએ’ પદ જ્યારે ગવાતું ત્યારે હું એમ વિચારતી કે પાશેર, અરધોશેર, પોણોશેર, શેર – એવાં વજન તો સાંભળ્યાં છે; જેમ કે, મા બશેર દૂધ લે છે. પણ આ કયું નવું વજન હશે ? ‘વૈષ્ણ’નામનું વજન વળી ક્યું હશે ? પણ મોટા થયા પછી મને સમજાઈ ગયું કે આ ‘વૈષ્ણ’ નામનું વજન નથી, પણ ‘વૈષ્ણવ’ છે. તે જન કેવો હોય એનું લક્ષણ સમજાવતું વિશેષણ છે. આ કેવળ ગાવાનું ગીત નથી, પણ વૈષ્ણવજન બનવાનું, એવી રીતે જીવવાનું, અનુસરવાનું ગીત છે. એટલે નાનાં બાળકો જોડે અર્થની ચર્ચા કે ફિકર ન કરવી. પણ એને એ ગીત માણવા દો અને આપણે એ બાળકોને માણો.