મારા સુજ્ઞ વાચકો, તમારે અમારી સાથે ઊલટી ગંગામાં સહસ્નાન કરવું હશે, તો થોડાક અતિવિસ્તારને પણ સહન કરી લેવો પડશે. સાહિત્યમાં કે એવી કોઈ અન્ય કલામાં અતિવિસ્તારથી માત્ર કંટાળો જ આપી શકાય તેવું નથી હોતું, પરંતુ ભાવકની જિજ્ઞાસા અને ઉત્સુકતાને બહલાવી પણ શકાતી હોય છે અને એ થકી જ સાહિત્યના બહલાવાને માણી શકાતો હોય છે. થોડીક આડા પાટે ચઢી ગએલી આ વાર્તાને વળી પાછી વડોદરા – રતલામ વચ્ચેના બ્રોડ ગેજ રેલના સીધા પાટે લાવી દઉં છું. પહાડી વિસ્તારોમાં દોડતી ટ્રેઈનો ખૂબ જ હાલકડોલક થતી હોઈ પારણાની ગરજ સારતી હોય છે અને જાગૃતાવસ્થામાં બેઠકો માટે કે સામાન મૂકવા માટે આપસમાં લડી ચુકેલા એ બેઠકાધીન મુસાફરો હવે એકબીજાના ખભે માથાં ટેકવીને આરામથી ઊંઘતા હોય છે. અમારા જેવા ખડા મુસાફરોએ પેલા નિદ્રાધીન મુસાફરોનાં કવિ નાનાલાલનાં કાવ્યોની ડોલનાત્મક શૈલી જેવાં તેમનાં દૃશ્ય ડોલનો સાથે તેમનાં શ્રાવ્ય નસકોરાં માણવાં પડતાં હોય છે !