ભારતીય ભક્તિ પરંપરામાં શરણાગતિનો મહિમા કહેતાં અનેક પદો પણ ભક્તકવિએ પ્રચલિત કર્યાં છે. દક્ષિણના પ્રસિદ્ધ દ્વાદશ આળવાર ભક્તોએ ચરણસેવાનો મહિમા વિસ્તાર્યો હતો. તેમાં ભક્તિમતી કવયિત્રી આંડાળનાં પદો પ્રચલિત છે. દ્વાદશ આળવારો પૈકીના એક શ્રીકુળશેખર આળવારે લખેલી ચરણસ્તુતિ પણ ખૂબ જ પ્રસિદ્ધ છે. એક તમિળ પદમાં તેઓ લખે છે : 'હે ભગવાન! મારે સ્વર્ગમાં, પૃથ્વીલોકમાં કે કદાચ નર્કમાં પણ રહેવું પડે તેની ચિંતા નથી, પરંતુ જેની આગળ શરદૠતુના પ્રફુલ્લિત કમળની શોભા પણ તુચ્છ છે તેવાં આપનાં ચરણકમળનું ચિંતન મને છેલ્લા શ્વાસ સુધી ન છૂટે એવી મારા પર કૃપા કરજો.... મને ધન, દૌલત કે શરીરના સુખની કોઈ ઝ _ખના નથી. નથી મને રાજ્યની ઇચ્છા કે નથી જોઈતું મારે ઇન્દ્રપદ. સાર્વભૌમ રાજા થવાની પણ કોઈ અભિલાષા નથી. મારી તો એક જ પ્રાર્થના છે કે હું આપના મંદિરનું એક પગથિયું બનું, જેથી આપના ભક્તોની ચરણરજ મારા પર પડે. અથવા મને આપના મંદિરના બગીચાના નાળાનું જળ બનાવી દો કે જે જળના સિંચનથી પુષ્પો ખીલે છે, અને આપનાં ચરણ સુધી તે પહોંચે છે. અથવા મને આપના બગીચામાં ચંપાના છોડનો અવતાર આપો કે જેથી પુષ્પો દ્વારા હું આપનાં ચરણ સુધી પહોચી શકું.