યોગ સુત્ર અને ઉપનીષદોમાં તેને વશીકર પ્રજ્ઞા કહી છે. તેનો સામાન્ય અર્થ થાય છે ઈચ્છાઓ પર વિજય. આ તીવ્ર સાધક માટેની પ્રથમ અપરિવર્તનીય અવસ્થા છે. સાધક આ અવસ્થામાં પોતે જયારે ધ્યાન ન પણ કરતાં હોય તો તે વખતે પણ પોતાની ઇચ્છાઓને કારણે બેચેનીનો અનુભવ નથી કરતાં. તેમની જાગૃતતા હવે તેમનાં ધ્યાનની વસ્તુ સાથે જોડાઈ ગયી હોય છે જયારે તેમની દૈહિક અને બીજી ઈચ્છાઓ તેમની શ્રેષ્ઠતમ જાગરૂકતા દ્વારા નિયંત્રણમાં આવી જાય છે. કલ્પના કરો કે જયારે કોઈ પ્રેમમાં પડે ત્યારે શું થાય છે. તેમનાં મનમાં એક ખૂણે તેઓ સતત જેને પ્રેમ કરતાં હોય તેનાં વિશે વિચારતાં હોય છે. તેમની ચેતના તેઓ જેને પ્રેમ કરતાં હોય તેની સાથે જોડાઈ ગયી હોય છે. આ પણ બસ તેનાં જેવી જ અવસ્થા છે ફક્ત એક અગત્યના તફાવત સાથે અને તે એ છે કે અહી સાધક જાગૃતપણે તેને કેળવે છે અને તે આ જાગૃતતાના કાબુમાં હોય છે અને તેથી ઉલટું નહિ.