તારું દીવાળી કાર્ડ મળ્યું. બહુ ગમ્યું. તું પરણી નથી એટલે તને સમયનો અવકાશ મળે અને તારા મનને પણ અવકાશ મળે. ચિત્રો દોરવાં, કાર્ડ લખવાં… એ બધાંમાંથી મળતો આનંદ તો જાણે ગયા જનમની વાત હોય એવું મને લાગે છે. કેવા સુંદર એ દિવસો હતા… નહીં! શ્રાવણ બેસતાંની સાથે જ જાણે આપણા જલસા શરૂ થઈ જતા. અને તેની પહેલાં મોળાંવ્રત અને જયાપાર્વતીની મજાઓ… વાહ! શું મજા હતી લાઈફમાં! રોજ હોંશે-હોંશે વહેલાં ઊઠી, તૈયાર થઈને આપણે મંદિરે પૂજા કરવા જતાં… દોડા-દોડ ઘેર આવીને કપડાં બદલીને કૉલેજ જતાં. અને… જાગરણમાં કલાકો સુધી ચોપાટ લઈને બેસતાં… રાત ક્યાં વીતી જતી… ખડખડાટ હસવામાં… ખબર જ ન પડતી! પછી, શ્રાવણના સોમવાર કરતાં… સાજે બગીચે જતાં… બળેવ પર કૉલેજના એક-એક રોમિયોને શોધી-શોધીને રાખડી બાંધતાં… એ સાતમ-આઠમની તૈયારી… વાતો કરતાં જઈએ અને નાસ્તા બનાવતાં જઈએ… અને હા, નવરાત્રીમાં તો ચણીયાચોળીની અદલાબદલી જ કરતાં રહેતાં… રોજ નવાં-નવાં ચણીયાચોળી અને નવી રીતે તૈયાર થવું… કેવી મજા આવતી ત્યારે, નહીં? ત્યારે મનમાં ઘણીવાર વિચાર આવતો, કે ‘‘છોકરીઓને કેવી મજા! અને છોકરાઓને કેવી સજા! નહીં બંગડી, નહીં બુટ્ટી, નહીં તહેવાર, નહીં ગાયન કે નહીં નાચવાનું…”.