જાણીબૂજીને જ સવારે મોડા ઊઠ્યા. આઠેક હજાર માઈલથીયે લાંબા પ્રવાસનો કંટાળો અને બદલાતી સમયરેખાઓની દેહ ઉપર થતી વિપરીત અસરોને લીધે સારો એવો શ્રમ પડયો હતો. ઊઠ્યા પછીયે એકબીજા સમક્ષ વ્યર્થ બળાપો જ કાઢવાના હતા. બપોરે જમવા માટે અમે નીચે ઊતર્યા. વિધવિધ રાષ્ટ્રીયતા ધરાવતા લોકોના શંભુમેળામાં નજર તો તરસતી હતી કોઈક આપણું કહેવાય તેવું જો હોય તો તેને શોધવા માટે. જમીને હું અને મારાં પત્ની એક ગોળાકાર સોફા ઉપર બેઠાં હતાં. ત્યાં મારી ગુજરાતી વાણી સાંભળીને જ રહીમભાઈએ પાસે આવીને મને પૂછ્યું :