‘જીદ!’ અરવિંદભાઈના હોઠ થરથર્યા. ઓમે કોમળતાથી એમને ઠપકાર્યા, ‘દીકરી-દોહિત્ર પાછળ આટલું ઝૂરો છો છતાં સામેથી એમને તેડાવવામાં તમને નાનમ લાગે છે, વિજોગનો અંત તમારા હાથમાં છે છતાં તમે હાથ લંબાવતા નથી એ જીદ નહિ, તો બીજું શું? માન્યું વૈદેહીએ ગલતી કરી, પરંતુ એનાથી મોં ફેરવી તમે ગલતીનો ગુણાકાર નથી કર્યો? અરે, બ્રિજની અસલિયત તમે તો જાણતા હતા, ખોટા પાત્રને વરેલી દીકરી સાથે શું શું ખોટું થઈ શકે એની કલ્પના તમને ઓછું નહિ પજવતી હોય, છતાં તમે એની ભાળ સુધ્ધાં ન રાખો એ કેવું પિતૃત્વ? સંતાન પ્રત્યે તમે પેરેન્ટ્્સ આટલા આળા કેમ થઈ શકો?’