એક રણવાસી અરબએ પયગંબર (સ.અ.વ)થી શોક વ્યકત કર્યો કે અય અલ્લાહના પયગંબર મારું ઘર તમારા ઘરથી દુર છે અને જયારે પણ હું તમારી ઝીયારત માટે ઉત્સુક થાઉ છું તો હું તમને જોવ છું અને હું તમારી ઝીયારત માટે નીકળી પડું છું, પણ જયારે હું તમારી ઝીયારત નથી કરી શકતો તો હું અલી ઇબ્ને અબી તાલીબ (અ.સ)ની ઝીયારત કરું છું. તે (અ.સ) મને પોતાની વાતો અને પ્રોત્સાહનથી આરામ આપે છે. અને હું ત્યાંથી તમારી ઝીયારત કર્યા વગર ઉદાસ અને દુઃખી થઇ પાછો ફરું છું.