આ ભજનના અર્થ વારંવાર એમને સાંભળવા સારા લાગે. આ ભજન વારંવાર પોતે ગાય. એમ કરતાં એક દિવસ શ્રી નિરાંત પંથની મુખ્ય ગાદીના મહંત શ્રી નથુદાસજી કોઇની સાથે એમ વાત કરતા હશે કે ભાઈ હાથીભાઈનો છોકરો એ ભજન કીર્તનમાં સારો ઉતર્યો કારણકે એને ભજન ઉપર વધારે લક્ષછે. આગળ એ છોકરો ભક્ત જ થશે. મારો એની ઉપર અત્યંત ભાવ છે. આ વાત એમણે મચકુર ગામના લક્ષ્મણ ધર્મદાસને કહેલી તે જ્યારે પુનમ ઉપર મંદિરમાં ભજન કરવા ગયા તે વખતે શ્રી નથુદાસ પાસે ગામના એક બે મણસો બોધ લેવા બેઠા તે જોઈ પેલા માણસને પેલી વાત યાદ આવતાં હરજીવનદાસને બારણે બોલાવી પેલા માણસે મહારાજની કીધેલી બધી વાત જણાવી તે ઉપરથી હરજીવનદાસને એમ જ લાગ્યુંકે આ વખતે ગુરૂનો ભાવ છે તો એ જ ભાવ મને જરૂર ફળીભૂત થશે માટે આ વખત જ બોધ લેવો એ વધારે ઉતમ છે. તુર્ત પોતે કપડાં ઉતારી હાથ પગ ધોઈ મહારાજને પગે લાગી બોધની માગણી કરી. મહારાજ નથુદાસનો તો ભાવ હતો જ એટલે તેમણે ઘણાં ઉમંગથી એક જ શબ્દ કહ્યો કે જા ભાઈ, આ તારૂં શરીર રૂપી ક્ષેત્ર છે એને ચોક્ખું કર એટલે તું તારા આત્માને ઓળખીશ. આટલો જ બોધ હરજીવનદાસને પોતાના ગુરૂએ આપેલો છે. જે વખતે એમણે બોધ લીધો તે વખતે એમણે ગુરુ માટે ગાદી કે ભેટ કંઈ પણ કર્યું નથી માત્ર ભાવ અર્પણ કરતાં ભાવ જ ફળીભૂત થયો છે. સંવત ૧૯૬૯ના મહા સુદ પૂનમે એમણે ઉપદેશ લીધોતે વખતે માત્ર એમની ઉંમર આશરે અગીયારેક વર્ષની હોવી જોઈએ. ઉપદેશ લીધા પછી પોતે ઘણે ભાગે ગુરૂ પાસે જ રહેતા. લોકો એમનાં માતા પિતાને કહે કે આ છોકરો તમારૂં ભલું કરવાનો નથી એ તો બાવો જ થશે. એ સાંભળી પોતાનાં મા બાપનાં દીલ નારાજ થતાં. કેટલાક કહે કે અત્યારથી એને ધોળાં ટીલાં શાં,વળી માળાઓ પણ શી. ધંધામાં ચિત્ત રાખતો નથી એટલું ભજનમાં રાખે છે. ઉઠ્યોને નાથા ભક્તનું ઘર. કોઇ કહે તે તો માનવું જ નહિ. એવી એવી વાતો કરી એમનાં માતાપિતા નું મન ઉંચું કરે તેમાં એમના પિતાને તો કંઈ નહિ પરંતું એમના માતુશ્રી આવું સાંભળે તેથી એમના દિલમાં દુઃખ થાય ત્યારે ખીજવાય ને કલેશ કરે . ત્યારે હરજીવનદાસ કહે હું તમારી સેવા મૂકી બાવો શું કામ થાઉં. માતાપિતાની સેવા, સંત સાધુ નો સમાગમ ગુરૂ ઉપર નિષ્ટાએ જ મનુષ્ય દેહ ધર્યાનો ધર્મ છે. આ ઉપરથી એમ સમજાય છે કે માતાપિતાનો આશિર્વાદ, ગુરૂકૃપા તથા સંતનો સહેવાસ એ જ પ્રભુ રાજી કરવાનો સહેલો ઉપાય છે પરંતુ એ બધું ક્યારે બને કે આપણા માં નીતિ હોય તો જ. કહ્યું છે કે નીતિ એ નારાયણ વસે. જ્યારે એ ફરીથી દેથાણ આવ્યા ત્યારથી એમણે પોતાનું ગામ સુધારવા તથા લોકોપયોગી કામોમાં ચિત્ત પરોવ્યું. મહેલ્લે મહેલ્લે રાત્રે ભજન કરી બોધ કરી બોધ આપવા માંડયો. ભજન ગાય, સમજાવે, એમ કરતાં કરતાં ગામમાં સારો સુધારો કર્યો. એ સને ૧૯૨૧ માં દેથાણમાં આવ્યા ત્યારથી તે અત્યાર સુધીમાં મહાદેવના પુંજારીને રહેવા માટે છાપરૂં ન હોતું તે પણ થયું તથા તળાવ પણ ફાળો કરી થોડું ઘણું ખોદાવ્યું. ગામની ધર્મશાળામાં કામડાં ભરી પોતાની સ્ત્રી પાસે જ લીપાવી સાધુ સંતને પડી રહેવા માટે સ્વચ્છ જગા બનાવી. એમની સ્ત્રી જ્યારે ધર્મશાળા લીપતાં ત્યારે લોકોનાં બૈરાં જતાં આવતાં કહેતાં કે મારૂં પણ ઘર લીપી આપજો હું પણ પૈસા આપીશ આવી મશ્કરીઓ કરતાં. ગામમાં નિશાળનું મકાન ન હોતું તે પણ લોકોને સમજાવી ઘેર ઘેરથી કપાસ ઉઘરાવી માથે પોટલાં ઉંચકી રૂપિયા ભેળા કર્યાં. ખુટ્યા ત્યારે મચકુર ગામના શાહ ડાહ્યાભાઈ હીરાચંદ પાસે જઈ કહ્યું કે શેઠ હું આપની પાસે ભીખ માગવા આવ્યો છું મને ખુટતી રકમ આપો જેથી નિશાળનું મકાન બંધાય અને આપણને બચ્ચાંના આશીર્વાદ મળે. જેથી શેઠે ખુશ થઈ એમને રૂ. ૪૦૦/-ખુટતા આપ્યા. રૂપીયા ૧૦૦૦/- ની રકમ ભેળી કરતાં કરતાં એમને ઘણું જ વિત્યું છે. પરંતુ હજાર ભેળા કરી સરકારમાં ભરી નિશાળનું મકાન પાકું બંધાવા તજવીજ કરવી તે પણ પાર પાડી છે. હજી સુધીમાં એ કેટલોક વધારે સુધારો કરત પરંતુ ગામને ગુણ નહિ ને મડાને શણગાર નહિ એ કહેવત પ્રમાણે એમની ચઢતી કળા તથા આવાં સારાં કામ કરતા જોઈ લોકોને ઉલટી અદેખી આવી જેથી કેટલાક આગળ પડતા જ માણસો બીજા લોકોને સમજાવવા લાગ્યા કે કાલે અત્યારે ચોરાશીમાં રખડી ખાતું હતું તેનું શું આજ આપણે કહેવું માનીએ. આવી તેવી ખોટી ખોટી વાતો કરી એમનું ચાલવા જ દીધું નહિ. અને વળી એમને જ્યારથી શ્રી નિરાંત પંથની મૂળ ગાદીના મહંત તરીકે નીમ્યા ત્યારથી તો લોકો વધારે અદેખી કરવા લાગ્યા. કારણકે જે દુર્ગુણી હોય તેને સારૂં કામ ગમે જ નહિ. અત્યારે એમણે પોતાના જ ખર્ચે મંદિરમાં સદાવ્રત કાઢ્યું છે. અઢારે વર્ણ માટે પાણીની પરબ, મફત દવા આપે છે. દવા લેવા આવે તે રાત રહે તેમની ખાવાપીવાની સવડ પણ સારી કરે છે. એટલું જ નહિ પણ તેમને ભજન કિર્તન સંભળાવી બુધ્ધિ પ્રમાણે જ્ઞાન પણ આપે છે તેમાં કંઈ પણ આશા સિવાય. એમને કેટલાક પંથના હરીજનો કહે છે કે તમો ફરવા નિકળો જેથી મંદિરનો ખર્ચ પુરો થાય. ત્યારે એ કહે છે કે ભાઈ ભીખ માગીને મંદિરમાં બેસી પરમાર્થ કરવું એ તો વાટમારી વૈરાગી જમાડ્યા જેવું થાય. મારા માગવા કરતાં તમોને જો એમ લાગતું હોય કે અહી કંઈ પરમાર્થ જેવું થાય છે તો તમો વગર માગ્યે આવીને આપો તો ભેળે ભેળું તમારૂં પણ વપરાશે. કારણકે આપે એનું પુન્ય; તેમાં મારે માગવાનું હોય જ નહિ. મેં જે પાસ્યું છે તે હું જ રંગીશ તેમાં કોઈક ભાવિકનું આવશે તેવા પરીશ નહિં તો હજી મારા હાથ પગ ચાલે છે ત્યાં સુધી હું માગવું એ ઉત્તમ માનતોનથી .ક્ષાનની બાબતમાં પણ જ્ઞાતિ અભિમાનીઓ તથા મિથ્યા આડંબરવાળા એમને વારંવાર સતાવે છે. કોઇ કહે તમો ન્યાતેની ચાછો, કોઇ કહે ત્મો કયાં ત્યાગી છો, કોઇ કહે તમારી ભાષા શુધ્ધ નથી. પોતે નિરાંત પંથની મૂળ ગાદીના મહંત છે છતાં અંગના મંદિરો બીજાં છે ત્યાં નામ હંતો પણ એમની નીંદા કરે છે. તો પણ એ પોતે કશું મનમાં લાવ્યા સિવાય જે કોઇ મંદિરમાં આવે તેની સેવા બનતી બજાવ્યે જાય છે. કેટલાક પંથની ગાદીઓવાળા તો કહે છે કે અમોને બોલાવો તો આવીએ. જવાબમાં પોતે કહે છે કે ભાઈ તમારો ગુરુદ્વારો છે ગુરૂનાં દર્શન કરવા આવવું તેમાં મારે બોલાવવાનું ન હોય તમો આવો તો તમારી બનતી સેવા કરવી એ મારો ધર્મ છે. પરંતુ તમારા ગુરૂનાં દર્શન તમારે કરવાં એમાં મારે બોલાવવાનું હોય જ નહિ. મારે તો તમો આવો એટલે તમારી સેવા જ કરવાની બીજું ત્રીજું હું કંઈ જાણું નહિ. એમને જે જે લોકોએ પૂછપરછ કરેલી તે બાબતનાં પદો પણ એમણે કેટલાંક લખ્યાં છે . છેવટ ખરૂં શું છે તે પોતે પદોમાં જ તેમને જણાવી આપ્યું છે . વ્યવહારિક બાબતમાં પણ જયારે જ્યારે એમને કનડગત થતી ત્યારે પોતે મનહરોમાં જેવી તે તે બાબતો લખતા. ઘણા ખરા મનહરોમાં પોતે વીતેલી વાતો પણ લખી છે. જ્યારે એમને નિરાંત પંથની મુળ ગાદી એમના ગુરૂએ આપી ત્યારે એમણે પોતે કહ્યું હતું કે હું મહંત થવાને લાયક નથી અને મારે મોટા પણ થવું નથી. વળી મંદિર ટુટે –ફાટે ત્યારે મારે ભીખ માગવા જવું પડે તેમને પસંદ નથી. હું તો હરજીવનદાસ તરીકે લાયક નથી તો મહંતની પદવી મને ન શોભે. વળી હું મહંત છું એવો ગર્વ કોઈ દિવસ પણ મારામાં આવી જાય માટે પંથમાં અગર તમારા કુટુંબમાં કોઈ લાયક હોય તેને આપો. છેવટે પોતાના ગુરૂ નથુદાસે કહ્યું કે ભાઈ હું શું તને મહંતની પદવી આપું. નિરાંત પંથની મૂ. ગાદી તારી જ છે કારણકે શ્રી નિરાંત બોલ્યા છે કે -