એ આપણું કાલ્પનિક મિલન જે મારુ રચેલું હતું, એ પળ જે આપણે સાથે નદીકિનારે વિતાવી હતી. એક મોટા પત્થર પર બેસીને આપણે આથમતા સૂરજ ને જોઈ રહ્યા હતા, ખરેખર તો હું તો તારી આંખોમાં જોઈ રહ્યો હતો, ચાલતા ચાલતા તારા પગમાં જ્યારે ઠેસ વાગી ત્યારે તને મારા બંને હાથમાં ઉપાડીને લઈ જતો હતો, અહા ! શુ ક્ષણ હતી એ ! તારો સ્પર્શ થતા જ મારુ લોહી જાણે થીજી ગયું હોય, હું તો ફ્કત તને જોતો જ રહી ગયો, એ તારી લટ જ્યારે પવનના કારણે તારા મુખ પર આવતી હતી અને હું એને દૂર કરતો હતો, તારી આંખોમાં ફક્ત મને અપાર સ્નેહ જ નજર આવતો હતો. ત્યારબાદ આપણે રેસ્ટોરન્ટમાં ગયા હતા ને વેઈટર ઓર્ડર લેવા આવતો પરંતુ એ એના કામમાં નિષ્ફળ જતો હતો કેમકે આપણે બંને એકબીજાને જોવામાં જ મશગુલ હતા. જ્યારે આપણે ભાનમાં આવ્યા તો ફક્ત મોકટેલ જ ઓર્ડર કર્યું તે અને જ્યારે મેં પૂછ્યું કેમ તો તે કહ્યું , “હું અહીં જમવા થોડી આવી છું, મારે તો બસ તારી સાથે રહેવું છે…” અને બસ એ જ ક્ષણે હું મારી જાત પર ખુબ ગર્વ કરી રહ્યો હતો કે કેટલો નસીબદાર છું હું. તને તારા શહેરમાં ઉતારીને જ્યારે તારા ગાલ પર જે કિસ કરી હતી એ સૌથી આહલાદક હતી, જેનો નશો આજે પણ મારામાંથી ઉતર્યો નથી.