દીકરીઓ વિના વહિદાની હાલત ખૂબ જ કફોડી થઈ ગઈ હતી. પોલીસ કચેરીના દ્વાર ખખડાવવાની વહિદાની તીવ્ર ઈચ્છા હતી. પરંતુ ગરીબ પિતા આ બધી જંજાળમાં ન પડવાની દીકરીને ખાસ સલાહ આપતા. અને વહિદાને એમ કહી સમજાવતા કે, ‘બેટી હમ તેરા ભી બોજ ઊઠા નહીં શકતે, તેરી બેટિયોં કા બોજ કેસે ઉઠા પાયેંગેં? રહેને દે વો ભી ઉસકા બાપ હે, બડી હોયેંગી તો ઢુંઢતી ચલી આયેગી.’ વહિદાને આ બધી વાત સો આને સાચી લાગતી હોવા છતાં દીકરીઓની ચિંતા સતાવતી રહી. દારૂડિયો બાપ છે કાલે સાવકી મા માથે થોપી દેશે. દીકરીઓનું જીવન પાયમાલ કરી દેશે. સમજાતું નહોતું કે ક્યાં જાય? કોને પોતાની પીડા કહે? આખી દુનિયા એને પેરેલાઈઝ્ડ થયેલી દેખાતી હતી. એનું માતૃત્વ આવા દબાતા,રીબાતા અસ્તિત્વ સામે બંડ પોકારી રહ્યું હતું.