વઢવાણમાં પાણીની સામાન્ય રીતે તંગી રહે છે. ગામડાનો અને વઢવાણ કેમ્પનો વ્યવહાર ‘સીટી’ સાથે ઘણો. ભર ઉનાળામાં વટેમાર્ગુઓને વઢવાણ આવતાં સીમાડામાં પાણીની ઘણી તંગી ભોગવવી પડતી. મોતીભાઈને આ વસ્તુ ખૂબ સાલતી. એની પાસે પૈસા તો હતા નહિ કે નવાણ ગળાવી શકે. એવા વગદાર સંબંધીઓ નહોતા કે એવી ઓળખાણો નહોતી કે જેથી પૈસા મેળવી નવાણો ગળાવી શકે. પ્રચારકામ એમને આવડતું નહોતું અગર તો સેવાનાં કાર્યોમાં ભીખ માગવાની એને શરમ હતી, એટલે એની નજર એના સાથીઓ પર પડી. અખાડાના પઠ્ઠા જુવાનો એની પડખે હતા એટલે મજુરોની એને જરૂર ન હતી. પાવડા, સુંડલા, અને બે-ત્રણ કોશ વગેરે એ એક સવારે લઈ આવ્યા અને અમને કહ્યું કે ચાલો - કાનેટીનો કૂવો ખોદવા. એ કૂવાનાં પાણી ઉંડા ઉતર્યા છે, અને વટેમાર્ગુઓને એ બાજુ પાણીની ભારે તકલીફ પડે છે. મોતીભાઈનું વેણ અમારે તો હુકમ સમાન હતું. એ અમારા સેનાપતિ, અમે એના સૈનિકો. અમે તો કોદાળીઓ-પાવડા-સુંડલા વગેરે ઓજારો લઈ ઉપડ્યા. રજાનો દિવસ હતો. ઘેર કોઈએ કાંઈ વાત ન કરી કે ક્યાં જઈએ છીએ. જિંદગીમાં કદી ખોદેલું નહિ. તેમાં વળી કૂવો ક્યાંથી ખોદ્યો હોય? છતાં તરસ્યાને પાણી મળશે એ એક જ ભાવનાથી કછોટા વાળીવાળીને અમે આખો દિવસ જે ઉત્સાહથી કૂવો ખોદ્યો તે પ્રસંગ જિંદગીમાં કદી ભૂલાતો નથી. સાંજ પડ્યે અમે બે હાથ જેટલો કૂવો ખોદી નાખ્યો અને ઈશ્વરને કરવું, ને અમારું સદ્ભાગ્ય (પીનારનું પણ!) તે એક ઝરણું ફૂટ્યું અને એ નપાણીયો કૂવો સાંજ પડ્યે કોપરા જેવા મીઠા પાણીથી ભરાઈ ગયો.