બાઈએ વાત આગળ ચલાવી, ‘અમે પરિશ્રમી માણહ… મહેનતનો રોટલો ખાઈએ… તમે અમારાં વખાણ કર્યાં એ અમને યાદ ન રહે. અમારી મહેનત સામે રૂપિયો ઓછો આપો તો ઝઘડોય કરીએ… ગાળોય દઈએ…. રૂપિયો વસૂલ લઈએ ત્યારે છોડીએ…. પણ હરામના પૈસા સુખેથી ઊંઘવાય ન દે…. એ મારું ધન નહોતું…. મને કંઈ હરામનું ન ખપે. જેનું હતું એને સોંપ્યું એમાં મે ક્યો મોટો ઉપકાર કર્યો ? જાવ બાપા.. જાવ.. મેલી દો એ નોટ જે ખિસ્સામાંથી કાઢી હોય એમાં પાછી…. ને તમને બહુ થતું હોય તો તમને ઠીક લાગે ત્યાં એનો ધરમાદો કરી દેજો. મને એ ન ખપે. હરામનું ઊંઘવા ન દે. મહેનતનો રોટલો ઊંઘ આપે. મારા ગામની આબરૂ, મારા ગોરભાની આબરૂ, મારાં જાનૈયાંનું મહાતમ… મારે માટે તો એ જ મોટી મૂડી.’ ને દીકરીને ખોળે બીજે છેડે બાંધેલો રોકડો રૂપિયો ઘાલી એ બાઈ તો ત્યાંથી સડસડાટ નીકળી ગઈ.