‘દીકરીઓ, આ તો મારું હરખનું રૂદન છે. સંસ્કારી માતાપિતાની તમે કેવી ગુણિયલ સાક્ષાત્ લક્ષ્મી અને સરસ્વતી જેવી દીકરીઓ ! તમે લોકો પરણીને જે ઘરે જશો, તે ઘરને ઊજાળશો. તમે લોકો નવાઈ પામતાં નહિ કે હું આ ભણેલાંઓના જેવી ભાષા કેમ બોલી શકું છું. હું અમદાવાદની કુવાસી છું. ફરજિયાત પ્રાથમિક શિક્ષણના કારણે હું સાત જ ચોપડીઓ ભણેલી છું. અમારા લોકોના સામાજિક કુરિવાજોના કારણે મને વહેલી પરણાવી દેવામાં આવી હતી. મેં ખુશાલના બાપાને સમજાવીને તેને મોડો જન્મવા દીધો હતો. આમ પરણ્યા પછીનાં પાંચસાત વર્ષ સુધી હું આણાં ફરતી રહી અને વારતહેવારે જ અહીં કેટલાક દિવસ માટે સાસરિયે આવતીજતી રહી. મને વાંચનનો ખૂબ શોખ અને મારાં ભણતાં ભાઈબહેનોની શાળાની લાયબ્રેરીમાંથી પુસ્તકો મંગાવીને વાંચતી રહેતી. મારું વાંચન તો મુખ્યત્વે અમારી શોષિત જાતિના ઉદ્ધાર માટે જીવનભર ઝઝૂમેલા એવા મહાત્મા ગાંધી અને આંબેડકર સાહેબના સાહિત્યનું રહેતું. ખુશાલના પિતાનું એરુ આભડી જવાના કારણે યુવાન વયે અવસાન થઈ જતાં રાત્રે સૂવા પહેલાં તેમની યાદને ભૂલવા હું કંઈક ને કંઈક નિયમિત વાંચું છું અને આંખો ઘેરાતાં ઊંઘી જતી હોઉં છું. લ્યો, હું તો મારી વાત લઈ બેઠી. સાચું કહું તો તમે લોકો મારા દીકરા માટે સામા પૂરે તરવા જેવી જે હિંમત બતાવી છે, તે જાણીને મને આપણા પૂજ્ય બાપુના એ શબ્દો યાદ આવી ગયા કે, ‘હું પુનર્જન્મ નહિ લઉં અને લઈશ તો કોઈ અસ્પૃશ્યના ઘરે જ લઈશ.’ મારું એવું તો ગજું નથી કે હું એ મહાત્માના ખાસડામાં પણ મારો પગ ઘાલી શકું અને એમના જેવું બોલી બતાવું; પણ તમારા સૌના મહાન વિચારોને સાંભળીને મારા રૂદન ઉપર મારો કોઈ કાબૂ રહ્યો નહિ અને મારી આંતરડી એમ બોલતી મને સંભળાઈ કે ‘હું બીજો જન્મ કદાચ લઉં તો મારી આ જાતમાં જ લઉં અને પ્રભુને પ્રાર્થું કે તમે સૌ મારી કૂખે જન્મ ધારણ કરો અને મને તમારી જનેતા થવાનું સૌભાગ્ય સાંપડે !’