આપણે બધા જ ગુજરાતીને બદલે અંગ્રેજીમાં વાત કરવાનો આગ્રહ રાખીએ છીએ. આપણાં બાળકો અંગ્રેજીમાં જ બોલે એવો હઠાગ્રહ રાખીએ છીએ. ક્લબ્સમાં, સિનેમા, થિયેટરમાં, એરપોર્ટ પર કે વિદેશમાં ક્યારેક ફરવા ગયેલા ગુજરાતીઓ આપણને ભટકાય ત્યારે બાળક સાથે વાત કરતી માને સાંભળીને બહુ હાસ્યાસ્પદ લાગે છે. ‘ચાલો બેટા, ગો ટુ સ્લીપ થઈ જાવ’થી શરૂ કરીને ‘કમઓન બેટા, પાપાને ગુડનાઇટ કહી દો.’ જેવા વાક્યો બહુ જ અપસેટ કરતા હોય છે. બદલાતા સમય સાથે ભાષા બદલાય છે એની ના નહીં, આપણે એક જમાનામાં ‘મેજ’ કહેતા હતા અને હવે ‘ટેબલ’ કહીએ છીએ, ‘સીસાપેન’ને ‘પેન્સિલ’ કહીએ છીએ. પેનડ્રાઇવનું ગુજરાતી નથી, એવી જ રીતે કમ્પ્યૂટરની રેમ કે જીબીનું ગુજરાતી નથી. આ સ્વીકાર્ય શબ્દો આપણી ભાષાના ભાગ બની ગયા છે. ગુજરાતી બોલવાનો આગ્રહ એવો નથી કે માણસે ભદ્રંભદ્રીય ગુજરાતી બોલવું. અગત્યનું એ છે કે આપણે આપણી ભાષા કેમ ન બોલી શકીએ? જે ગુજરાતને મહારાષ્ટ્રથી છૂટું પાડવા માટે આટલી મોટી ચળવળ ચાલી, ‘મહાગુજરાત’ની ચળવળના નામે આપણે એક આખું જુદું રાજ્ય માગ્યું જે ભાષા પર આધારિત હતું. ઇન્દુલાલ યાજ્ઞિકે ગુજરાતની અસ્મિતાનું સ્વપ્ન જોયું.