(૨૬) એ તો દેખીતી હકીકત છે. કે દર્પણમાં માણસને પોતાનો ચહેરો દેખાય છે, ત્યાં એને (દર્પણ તથા મુખના પ્રતિબિંબ) ની એકતાનો સંબંધ દેખાતો હોય છે. દર્પણના હાલવાથી પ્રતિબિંબ પણ હાલે છે, ને (અસલ ચહેરારૂપી) બિંબ તો, એવું ને એવું સ્થિર રહે છે. ત્યારે પણ બુદ્ધિમાન મનુષ્ય જાણે છે, કે હાલવું મારા ચહેરાનું નહિ, પણ દર્પણનું છે. ને અજાણ બાળકને એમ લાગે છે, કે, “હું જ હાલું છું” એવી રીતે, અહંકાર તથા અંતઃકરણની પ્રવૃત્તિઓને કારણે, આત્માનું પ્રતિબિંબ પણ પ્રવૃત્તિ કરતું ભાસે છે. તો પણ, જ્ઞાની જનને એવો નિશ્ચય હોય છે કે, “હું એ પ્રવૃત્તિ નથી કરતો, પણ આરામમાં છું.” અને મૂર્ખ જન, દુઃખની મનોવૃત્તિઓ વડે (સ્વયં) દુઃખી તથા સુખની મનોવૃત્તિઓ વડે પોતે સુખ જાણતો, દુઃખ સુખ પામે છે.