અવનિકાનો સ્વીાસ ચઢતો જતો હતો. છાતીમાં કોઈ કાંટો ભભભભભોંકતો હોય એવું લાગતું હતું. ત્રણ ત્રણ દિવસથી એ આ બોજ છાતીમાં ધરબી ને બેઠી છે. પોલીસમાં લોકો હવે જાણે છે , વિઠઠલ સવાલ પુછે છે. પટેલ ને વાસ મારે છે એટલે એ મને ફોન કરે છે. બેડરુમ માં લાશ પડી છે. ઝેર આપતાં તો આપી નાખ્યું પણ હવે લાશ નો નિકાલ કરવાની ખબર નથી પડતી. અરે રે મે કેવું ઇમ્પલશીવ પગલું ભયુંઁ. એમ અવનિકા વિચારે છે , પેટ ભરી ને પસ્તીાવો કરે છે, અવનિકા ને દમનો હુમલો આવવા માડે છે. એનો સ્વીાસ ધમણની જેમ ચાલવા માડે છે. અચાનક એને એક ઇમરજન્સી નંબર યાદ આવે છે. એ તરત ફોન કરી ને કહે છે મને સ્વીાસ ચઢે છે , ફોન રીસીવ કરવાવાળો પરીસ્થીીતી ની ગંભીરતા સમજી ને સફ મીનીટ માં આવી પહોંચે છે. દસ મીનીેટ માં રણછોડ ભુવનના બારમા માળ ના અવનિકા ના એપોટઁમેન્ટ પર ટકોરા પડે છે. બારણુ જલ્દી ના ખુલતા આવનાર પુરુષ જાતગે પોતાની ચાવીથી બારણુ ખોલે છે. પુરુષ ના ઘર પ/વેશ માટે જ જાણે ભાન સાચવી ને બેઠી હોય એમ અવનિકા બેડરુમ બાજુ આંગળી કરી ને બેભાન થાય છે.