દિલીપભાઈએ પોતાના પિતાજીના લાડુપ્રેમની વાત વિસ્તારથી કરી, જેમાં એક આખા જમાનાની તાસીર ઊભરી આવી. તેમણે લખ્યું: ગરીબ અને બહોળા પરિવારમાં જન્મેલા પિતાજી માટે લાડુ ઘણા સમય સુધી દુર્લભ બની રહ્યા હશે. પણ પછી મારી માતા તેમજ પિતા બન્ને નોકરી કરતા થયા, સહેજ આર્થિક સરખાઈ આવી ત્યાર પછી પોતાને ભાવતી વાનગી તેમના માટે કંઈક સુલભ બની હશે. જો કે, તેઓ 65 ના થયા ત્યાં સુધીમાં અમે સૌ સંતાનો ભણીગણીને ઠેકાણે પડ્યાં. જવાબદારીનો ભાર રહ્યો નહીં એ પછી તેમણે નિયમીત રીતે લાડુભોજન અપનાવ્યું હશે. મારી અને મારા ભાઈ પ્રકાશની પત્ની સ્વાદિષ્ટ રસોઈ બનાવી જાણે છે, અને સસરાને રાજી રાખવા તત્પર રહે છે. આથી તેઓ સસરાને ભાવતી વાનગી લાડુ નિયમીતપણે બનાવતી. અન્ય પરિવારજનોને ગોળના લાડુ ભાવતા, જ્યારે પિતાજીને ખાંડના લાડુ ભાવતા. આથી તેમના ભાગના લાડુ અન્ય કોઈ ખાઈ શકતું નહીં. તેમના અંતિમ વરસે પણ તેમના જન્મદિન 30 ઓક્ટોબરે દેવીએ પુષ્કળ પ્રમાણમાં લાડુ બનાવ્યા હતા, જેને તેઓ 22 નવેમ્બર સુધી આરોગતા રહ્યા. 23 નવેમ્બરે તેમણે દેહ ત્યાગ્યો ત્યારે બહુ સંતોષ સાથે એમ કર્યું હશે એવું અમને લાગેલું.’