આ લાગણી આમ જોઈએ તો આગંતુક મિત્ર પૂરતી સીમિત રહેતી નથી. અને આ બાબત પણ બે અંતરંગ મિત્રો વચ્ચેની નહિ રહેતાં એક સાર્વત્રિક પ્રતિભાવનું જાણે પ્રતિબિંબ બની રહે છે. મને તમને સૌને જીવનમાં કોઈ ને કોઈ તબક્કે આપણી ચિરપરિચિત વ્યક્તિ કે સંબંધોને સફળતા કે વૈભવમાં જોયા પછી આવું જ થાય છે. ‘અરે… આના કરતાં તો મારી લાયકાત ઘણી હતી. પણ શું થાય, મને સંજોગો જ બરાબર મળ્યા નહિ. રજૂઆતનો સમય જ મળ્યો નહિ. જીવન જાણે આપણું જ ન હોય એમ છૂટી પડવા માટેના આવા ઉદ્ગારો હકીકતમાં તો આપણી હતાશા અથવા ખાલીપણાને વ્યક્ત કરતા ભાવો જ હોય છે! આપણે શું ખરેખર એવું માનીએ છીએ કે પ્રારબ્ધ માત્ર અમુક વ્યક્તિઓની બાબતમાં મદદરૂપ થાય છે અને અમુક માટે હંમેશાં દૂર ને દૂર ભાગતું પરિબળ છે? આવું બનતું હોય તો પણ એ તમામ માણસોને લાગુ પડતું નથી. હકીકત એ છે કે સંજોગોની એરણ ઉપર સૌ કોઈએ ચડવું પડે છે. કેટલાક લોકો પોતાની સહનશક્તિથી કે કુનેહથી કે જીવન જીવવાની કલાથી એવા વિકટ વળાંકોને આસાનીથી પાર કરી જાય છે અને એ પછી થોડોક સમય ધોરીમાર્ગ કે સીધો સરળ રસ્તો પણ મળી જતો હશે, પરંતુ આ બધી પરિસ્થિતિઓ કાયમી હોતી નથી. આમાં સ્થાયીરૂપ કોઈ બાબત હોય તો એ આપણો જીવન જીવવાનો અભિગમ હોય છે! સફળ લાગતી વ્યક્તિઓનું ગ્લેમર કે બાહ્ય ચળકાટ જ આપણને દેખાતા હોય છે. હકીકતમાં આ માટે થઈને એમણે કરેલા પરિશ્રમ, મથામણો કે સંઘર્ષોની આંતરિક હકીકતો કદાચ આપણે જોઈ શકતા નથી અને દરેક મહાન કે સફળ વ્યક્તિનું એ આગવું લક્ષણ હોય છે કે પોતાનાં દુઃખો કે મુશ્કેલીઓને એ સહજ જીવનક્રમ માને છે. અને વનનું સાતત્ય ગુમાવ્યા વગર એ સતત વહેતા રહે છે. પંડિત નેહરુએ પોતાના ટેબલ ઉપર એક વાક્ય કોતરાવ્યું હતું, ‘આ દિવસો પણ વહી જશે.’ અર્થાત્ કઠોર સંજોગો કાયમી હોતા નથી. હકીકતમાં મુશ્કેલ પરિસ્થિતિ કે અણગમતો સમય કાળક્રમે વહી જતો હોય છે, પરંતુ સામાન્ય રીતે આપણને ધીરજ હોતી નથી. સુખ મેળવવાની તાલાવેલી કે તલસાટમાં આપણે દુઃખની મહોલાતને માણી શકતા નથી. વાસ્તવમાં દરેક દુઃખ એ કશુંક નવું શીખવતું પરિબળ હોય છે.