‘આખું ગામ મને પારકો ગણે છે. તને તો વિશ્વાસ છે ને ?’…મારા બંને હાથ પકડીને નગીને ઢીલા અવાજે પૂછ્યું. નાનપણથી એનો અવાજ સાવ નરમ હતો. ‘કોઈને મારા ઉપર ભરોસો નથી. ખિસ્સામાં પાંચ હજાર પડ્યા હોય એની પાસે હું પંદર રૂપિયા માગું તોય જુઠ્ઠું બોલે, કહે કે પાન ખાવાનાય પૈસા નથી…’ મારા બંને હાથ એણે હજુ એના હાથમાં જકડી રાખ્યા હતા. આંખોમાં આંખો પરોવીને એ મારી સામે દયામણી નજરે તાકી રહ્યો. વિવશતા અને લાચારી કોને કહેવાય એનો જવાબ એની આંખોમાં છલકાતો હતો. ભૂખી ગાયની સજળ આંખો ક્યારેક ધ્યાનથી જોજો. નગીન સામે જોઈને એ દ્રશ્ય યાદ આવી જાય.