એની સામે એક આખી પેઢી એવી છે જેને નવગુજરાતી લેખકો સાથે ગાઢ સંબંધ છે. એ લોકો ગુજરાતી વાંચતા કે લખતા નથી, પણ યૂટ્યૂબ પર ગુજરાતી સાંભળે છે. યૂથ આઇકોન જેવા કેટલાક લેખકો હવે ફિલ્મસ્ટાર જેટલું માન અને મહત્ત્વ મેળવે છે એ નવગુજરાતી પેઢીનું એક રસપ્રદ પાસું છે. એ લોકો ગુજરાતી વાંચે કે લખે એવો આગ્રહ રાખી શકાય, હઠાગ્રહ નહીં. ગુજરાતી સાથે જોડાયેલા રહે એ જોવાની આપણી જવાબદારી છે જ! માતા-પિતા એમને કેવી રીતે પૈસા ઇન્વેસ્ટ કરવા એ શીખવે છે. નવી ગાડી, ટુ-વ્હીલર, ફોન અપાવે છે, પરંતુ ગુજરાતી ભાષાની અસ્મિતા જેના કારણે જળવાઈ છે એવા લેખકોનાં પુસ્તકો, કવિતાઓ અપાવતા નથી કે વાંચવાની ફરજ પાડતા નથી. નવો ફોન જોઈતો હોય તો મુન્શી વાંચવા પડશે. નવું ટુ-વ્હીલર જોઈતું હોય તો જયંત ખત્રી, પન્નાલાલ કે વર્ષા અડાલજાની ટૂંકી વાર્તાઓ વાંચવી પડશે. પોકેટમની જોઈતા હોય તો દર મહિને એક ગુજરાતી પુસ્તક વાંચવું પડશે એવી શરત કેમ ન કરી શકાય? ગુજરાતને પોતાના સપૂતોનું બહુમાન કરતા તો નથી આવડતું, પણ એને માપસરનું માન આપવાનું ખમીર કે ખાનદાની પણ આ રાજ્યની આબોહવામાં નથી. અગત્યની વાત એ છે કે જે લોકો પોતાની ભાષા, ભોજન અને ભવ્યતા વિશે અજાણ છે, એ પોતાના ભવિષ્ય વિશે શું જાણી શકશે?