મંગલ મંદિ2 માનવ સેવા પર2વા2માં બેઠાં બેઠાં દિનેશભાઈ લાઠિયા સાથે વાતો ક2તાં તેમને પૂછ્યું કે આ પ્રકા2ના કાર્યમાં કઈ 2ીતે જોડાયા. અને તેમના ચહે2ા પ2 દુઃખની આછે2ી લહે2ખી પ્રસ2ી ગઈ. અને વેદનાસભ2 વાણી નીકળી પડી તેનો સા2 પહેલા પે2ેગ્રાફમાં વર્ણવ્યો તેવો છે… અને પછીની વાત તેમના જ શબ્દોમાં. મા2ી છ માસની ઉંમ2ે મા2ા પિતાનું અવસાન થયેલું. મા2ાથી મોટાં ત્રણ ભાઈ અને એક બહેન, સૌથી નાનો હું. અમે પાંચ ભાંડ2ડાંઓએ નાની વયે પિતાનું છત્ર ગુમાવ્યું. પર2વા2ના આવા સંજોગોમાં હું શાળાએ જઈ ન શક્યો અને અભણ 2હી ગયો. વા2સામાં ખેતી મળેલી, પણ તેય સૂકી ખેતી. સગાંઓ સ્નેહ આપવાને બદલે અમા2ા પ2 હસે. પ્રેમ અને વાત્સલ્યની હૂંફના અભાવે તકલીફો મળે, પણ આ સંસા2માં સૌની દેખભાળ ક2ના2 પ2મકૃપાળુ પ2મેશ્વ2 બેઠો છે. મા2ી બા અંજુબહેને અમને સૌ ભાઈ-બહેનોને મોટાં કર્યા, પણ મા2ા મનમાં પેલી અભાવગ્રસ્તતા પડેલી. હું કોઈને 2ઝળતા જોઉં, દુઃખીઓને જોઉં એટલે મને મા2ું બચપણનું દુઃખ યાદ આવે. અને હું તેમને મા2ાથી બને તે 2ીતે મદદરૂપ બનવા પ્રયાસ ક2ું, તેમનું દુઃખ હળવું ક2વા મદદરૂપ થાઉં.