એ જમાનામાં કોઈ કુમારિકા અવિવાહિત રહેવા દૃઢ હોય તો તેને દીક્ષાને માર્ગે વાળી દેવામાં આવતી. મારાં સગાં મને દીક્ષા લેવા સતત આગ્રહ કરવા લાગ્યાં, સાધુ-સાધ્વીઓ પણ ખેંચવા લાગ્યાં. પણ મેં કહી દીધું, “મને દીક્ષા લેવાનું મન જ નથી થતું, તો માથું મૂંડાવીને શું કરું ?” બહુ વિચારને અંતે સામાજિક સેવાની દૃષ્ટિએ મને નર્સીંગનો અભ્યાસ કરવાનો વિચાર સૂઝ્યો. 1938માં વાડીલાલ સારાભાઈ હૉસ્પિટલ(અમદાવાદ)માં નર્સીંગનો પોણા ચાર વરસના અભ્યાસક્રમમાં મને પ્રવેશ મળ્યો. ત્યારે જૈન કે હિંદુ બહેનો આ તાલીમ લેવા આવતાં ન હતાં. હું એકલી અને બાકીનાં બધાં ખ્રિસ્તી બહેનો હતાં.