તા.૧૯મી ઓક્ટોબરના રોજ મનુષ્ય ગૌરવ દિન છે. આજના કાળમાં સદ્ય પરિસ્થિતિમાં સુજ્ઞ વ્યક્તિના મનમાં અનેક પ્રશ્નો ઊઠે, માણસ આજે ભૌતિક રીતે સક્ષમ બન્યો હોવા છતાં માનસિક, વૈચારિક રીતે કેમ દુબળો છે? માણસનું મૂલ્ય ફકત તેને લાગેલા વિશેષણો જેવા કે પદ, પ્રતિષ્ઠા, પાવર કે પૈસો કે પછી તેની ઉપયોગિતાના આધારે જ કેમ અંકાય છે?, સમાજ અનેક ભેદોની દીવાલોથી કેમ ખંડિત થયો છે? માનવીય સંબંધો શા માટે સ્વાર્થાધિષ્ઠિત થયા છે?, આપણી વૈદિક સંસ્કૃતિ માનવને બીજા તરફ જોતો અને બીજાનું વિચારતો કરવા માટે નિર્માણ થઇ હતી પણ આજે માનવ આત્મકેન્દ્રિત, સ્વાર્થ પરાયણ અને ભાવશૂન્ય શા માટે થયો? ધર્મ માણસમાં અસ્મિતા જાગૃતિ અને ભાવજાગૃતિ માટે છે, પરંતુ ધર્મ જ જ્યારે માનવ માનવ વચ્ચે દ્વેષ ઊભો કરતો હોય અને ધર્મ જ માનવને પામર, પાપી કે પતિત ઠરાવતો હોય તો શું કરવું? ભક્તિથી માનવની કરોડરજ્જુ મજબૂત થવી જોઇએ તેના બદલે જો ભક્તિ જ દીન, દુબળી, લાચાર અને રડતી થઇ જાય તો કોનો આશરો લેવો? વિજ્ઞાનથી માનવ માનવ વચ્ચેનું અંતર માઇલોમાં ઘટ્યુ છે, પરંતુ ભાવ-પ્રેમ અને સંબંધોમાં કેમ વધતો જાય છે? આ બધાં પ્રશ્નો આપણને કદાચ થાય કે ન થાય, પરંતુ આજના કાળના આર્ષદૃષ્ટા, અર્વાચીન ઋષિ, કર્મશીલ તત્ત્વચિંતક, સ્વાધ્યાય કાર્ય પ્રણેતા અને મનુષ્ય ગૌરવ પ્રદાતા પરમ પૂજનીય પાંડુરંગ શાસ્ત્રીજી આઠવલે (દાદાજી)ને નાનપણથી આ સમસ્યાઓ દેખાતી હતી અને ચિંતિત કરતી હતી.