તેમણે વિધિવત્ સંન્યાસની ગંઠી બંધાવી. નવો વેશ, નવું નામ બહુ જલદી વ્યક્તિત્વમાં ઓગળતું ગયું. શાસ્ત્રોના અભ્યાસથી જ્ઞાનની ક્ષિતિજ વિસ્તરતી ગઈ. મારાં હવેનાં સત્કમોર્નું પુણ્ય મારા સંસારજીવનના પ્રિયજનોને મળતું રહે એ આસ્થાએ ગતખંડની કરણીનો બોજ સહ્ય બનતો ગયો. ધીરે-ધીરે પૂર્વાશ્રમ પણ ધૂંધળો થતો ગયો. જીવન વહેતું રહ્યું. ત્યાં સુધી કે કદી મારું નામ કંઈક બીજું જ હતું એવું આશ્રમમાં આજે તો કોઈને સ્મરણ નહીં હોય!