Sharry Turkle નું પુસ્તક Alone Together થોડો ઉઘાડ આપે છે, શેરીની દલીલ તો ટેક્નોલોજી તરફની આપણી વધતી અપેક્ષાઓ અને પરિણામે ટેક્નોલોજીનું જીવનના આધારકેન્દ્રમાં આવવાના વલણની છે. જે બાબત મને મજા કરાવે છે એ એકલા પડ્યા પછી તમે એકલા નથી હોતા. મૌન થઈને તમે ઈશ્ર્વર સિવાય કોઈની સાથે વાતો કરતા હોવ છો. ટેક્નોલોજીના તેજીલા ઘોડાને આપણે કઈ લગામથી સાચવશું તે તો આવનારો સમય કહેશે, અત્યારે તો મારું વિસ્મય મને વહાલ કરે છે, અત્યારે તો મારી એકાંતની શેરીમાં શરણાઈ વાગે છે, અત્યારે તો મારા વોટ્સ-એપમાંથી વાછટ આવે છે, અત્યારે તો ફેસબૂકનાં ફેફસાંની ધમણની મારી ભાષા પણ હવાફેર કરે છે. મને સ્માર્ટફોનના આ સવાયા સગપણની સુવાસનો નકશો અને નશો છે. મારી હસ્તરેખા ઉપર ઊગેલા ધાતુગિરીના તરંગિત-તરલ પવન-પાલવનો ઉત્સવ ચાલે છે. મારા ફોનની ફેણ નીચે જ ક્યાંક ગગન-સદૃશ વિષ્ણુ બેઠા છે, રીંગ ટોનમાં રાધા અને સ્ક્રીન પર શ્યામ છે. ગામડાની સીમમાં ભૂલીને આવ્યો હતો તે બાળપણની મસ્તીનો મિજાજ અને મિજાગરો કશુંક ઉઘાડવાસ કરે છે. એ સીમમાં તો જાદુગરની દાબડી હોય તેવા આ ફોનના પેટમાં સંતાડી રાખી છે. અહીંથી જ મારી અસીમની યાત્રા આરંભાય છે. આ યંત્રને વળગેલા હવાવરણમાં જ એક મંત્ર પણ ફરકી રહ્યો છે. યંત્ર મંત્રની કેટેગરીની કરામત અને કિસ્મત પામે તેવા યુગમાં આપણે સમયનો પગરવ સાંભળી રહ્યા છીએ.