એક વૃક્ષની છાયાની ભાષાને આજે વાંચવી છે. પહેલો શબ્દ ‘નિરાંત’ ઊઠે છે. આ એક જ મહોલ્લાના વૃક્ષ નીચે રહેવું શક્ય નથી, મન તો સમયના અને અવકાશના હજારો કિલોમીટર દૂર ફરવા નીકળી પડે છે. બે પ્રેમીઓની ગુફતેગુ એ આ છાયાનો શૃંગાર છે. બને તેટલી સમીપતા અનુભવતા બે જીવ છાયાના છત્રપણાને પોંખે છે. આમાં વૃક્ષનું મૌન અને પવનના હીંચકાઓ અનોખાં ગીત ઉમેરે છે. અહીં જાગતાં જાગતાં સપનાં જોતાં એ યુવાન હૈયાં અજાણપણે જ એક નજાકતભર્યા ભવિષ્યનો લેપ કરે છે. આવી છાયાના ફરફરતા વાળ જોવા માટે તો કો’ક કદમ્બ સુધી જવું પડે.