મેડમ સાથે તો જાણે એમને કોઈ લેણદેણ જ નહોતી. આવડા મોટા બંગલામાં બે માણસો સાથે રહીને પણ સાથે નહોતા. બેડશીટની સળવટો બંને વચ્ચે જાણે જોજન અંતર. મેડમ પણ આ રૂમમાં ધીરે ધીરે સૂવા આવતાં સાવ બંધ થઈ ગયા એ મને બાથરૂમમાં અરીસા પર થાકેલી પીળા કલરની ઘટતી બીંદીઓ પરથી જાણવા મળ્યું. એક તબક્કે ત્યાં હવે માત્ર લાલકેસરી ગુલમોર રંગની બીંદીઓ ફેલાતી જતી. દીવાલો અને સોફા સેટના કવર સુધ્ધાં પીળી ઉદાસી ખંખેરી રહ્યા હતા અને ત્યાં રાતાકેસરી ગુચ્છે ગુચ્છા ફાલ્યા હતા. સિગારેટના કશા લેતાં લેતાં એ ક્યારેય મેડમની વાત માંડવાનું શરૂ કરે ત્યારે મને એમના શરીર પર પીળાશ ફેલાતી જતી દેખાય ને તુરંત હું પીળાશ ખંખેરી નંખાવતી. ઘેર મમ્મી કહેતી કે, “કાવ્યા, હવે હાથ પીળાં કરવા અંગે કાંઈક વિચાર…” ને હું હસીને કહેતી, “હાથ પીળા જ તો નથી થવા દેવા મમ્મી!” મારાથી અપાય એ બધું હું સરને આપતી પણ સરને હંમેશા ઓછું જ પડે, બધું સુકાઈ જતું. સરે મને પ્રોમિસ કરેલી કે આગળ કહેલી કોઈ વાત યાદ ન રાખે ત્યારે હું ચિડાઈ જાઉ તો એ મારી પાસે સબિતી માગે ત્યારે હું એ બેન્ચ પર હાથ ફેરવી એના પર, કાળી સડક જેવા ઓછાડ પર જુની નિશાનીઓ શોધવા મથી પડું અને ગરમાળો તો એની મર્યાદામાં રહીને ક્યારેક હવામાં ઝુલ્યા કરે. પણ હા, વર્ષોથી હું એમની પાસે નથી ગઈ, નથી એ મારી પાસે આવ્યો, માત્ર દૂરથી અમે એકબીજાને જોયા કરીએ છીએ. નથી આ સળવટોની સડક ઓળંગી મારી પાસે આવવાનો કે નથી ખખડધજ બસસ્ટોપને મુકી હું ત્યાં જવાની. બસ, એકબીજાની આંખોમાં એકબીજાનાં પ્રતિબિંબને શોધ્યા કરીએ છીએ. સૂંડલો સૂંડલો પાંદડા વચ્ચે તો ક્યારેક ઉનાળાનાં પીળાં કે રાતાકેસરી ગુચ્છાઓ વચ્ચે કશીક રાહ જોતાં.