આનંદને બદલે ચોતરફ રોક્કળ થઈ ગઈ. એક એક ઘરમાંથી છાતીફાટ આક્રંદનાં તીવ્ર સરો ઊઠ્યા. અરેરે ! પેલું સુખ માગવાનું કેમ રહી ગયું ? હવે તો એ સુખથી સદા માટે વંચિત જ રહેવાનું ને ! પાડોશીનું સુખ કેટલું સરસ હતું ? એવું માગવાનું મને કેમ ન સૂઝ્યું ? એના સોનાના મહેલ પાસે મારા ઈંટ-ચૂનાના મહેલની વળી શી કિંમત ? જૂનાં દુઃખ અને ચિંતાઓને ગામવટો દીધો ત્યાં અનેકગણાં દુઃખો ટોળે આવી મળ્યાં. જે દુઃખો હોઈ શકે એની કલ્પના સુદ્ધાં નહોતી એ દુઃખો સૌને પીડવાં લાગ્યાં. દુઃખનુંય દુઃખ તો એ હતું કે હવે આ દુઃખો સદા એમની સાથે જ રહેવાનાં હતાં. નક્કામાં ગણી જે દુઃખો ફેંકી દીધાં હતાં એ ખરેખર તો સુખ હતાં પણ હવે એ સદાને માટે ખોયાં હતાં.