પ્રભુદાસભાઈ તો પાછળથી કાળક્રમે અવસાન પામ્યા. પેઢીની ધુરા બચુભાઈએ એવી કુશળતાથી સંભાળી કે એનું નામ જુનાગઢની બહાર-વિસ્તરીને અનેક સિમાડાઓ વટાવી ગયું. વ્યાપારમાં પણ ડાઈવર્સીફીકેશન કર્યું. નવાબી કાળનાં દિવસોમાં અનાજ-કરીયાણું, મોદીખાનું હતા, તેમાંથી આખા સૌરાષ્ટ્રમાં કાલટેક્સ પેટ્રોલીયમ કંપનીની ડીસ્ટ્રીબ્યુટરશીપ લીધી. ધંધામાં બરકત આવી એટલે અને એ પહેલાં પણ એણે ધનની સરવાણીમાંથી મોટી નીક સમાજસેવાનાં કાર્યો ભણી વાળી. દેવીદાસભાઈ ધંધામાં જોડાયા પછી તો એમાં ઓર બઢાવો થયો. એમ તો આવા દાન સખાવત, લોકોપયોગી કાર્યો એ આ પરિવારની પરંપરા હતી. લક્ષ્મીદાસભાઈ ગુજરી ગયા એ જ વર્ષે એમના સ્મારક તરીકે જૂનાગઢમાં આવતા યાત્રીકો, પ્રવાસીઓ માટે ‘બલીયા ધર્મશાળા’ સ્ટેશનની સામે જ બંધાવવાનું નક્કી કર્યું અને નવાબે એ માટે માત્ર પાંચ હજારની પ્રતિક કીંમતે જમીનનો વિશાળ પ્લોટ પણ આપ્યો. પણ પાછળથી એમને જ થયું કે બલીયા શેઠ જો આવું રૈયતની સુવિધા માટે સખાવતી કામ કરતા હોય તો રાજ્યે પણ પોતાનો ફાળો આપવો જોઈએ. આમ વિચારીને એ ધર્મશાળા- જે આજ લગી ચાલુ છે – ના ઉદ્‍ઘાટન ટાણે પાંચ હજાર પરત આપી દીધા. જો કે, બલીયા પરિવારે એ એક વાર આપી દીધેલી રકમ પાછી ના સ્વીકારતાં એમાંથી ગઢની રાંગવાળી જમીન ખરીદી અને બીજું લોકોપયોગી કાર્ય ત્યાં કર્યું.