સાધારણ બાબતોમાં પણ માનવી બીજાઓની સગવડનો સહેજ પણ વિચાર કરતો નથી અને પોતાનો સ્વાર્થ સાધવામાં સહેજ પણ અડચણ આવે તો તે ઝેરીલા સાપની જેમ ફુંફાડા મારવા લાગે છે. જે માનવીના હૃદયમાં સમાજનું હિત વસેલું નથી તેના દરેક કાર્યમાં અપરાધપણું જોવા મળે છે. બીજાને નુકસાન પહોંચાડવાથી જ લાભ મેળવી શકાય છે. આમ, જેના મનમાં કોઇ ખરાબ ભાવ નથી હોતો પણ કેવળ સ્વાર્થ હોય છે તે પણ ગુનાઇત છે અને જેના મનમાં ખરાબ ભાવ અને સ્વાર્થ બંને રહેલા છે તે પણ સ્વાર્થી જ ગણાય છે. વાસ્તવમાં માનવી અને સમાજ એકબીજાના પૂરક છે. બંને એકબીજા વગર અધૂરા છે. માનવી દ્વારા સમાજનું નિર્માણ થાય છે અને સમાજ માનવીને જોડે છે. આ સંજોગોમાં કોણ કોનુું ઋણી છે તે પ્રશ્નનો જવાબ આપવો અઘરો જ નહીં, પરંતુ અશક્ય છે. માનવી કોનો ઋણી છે તે પ્રશ્ન સદૈવ અનુત્તરીય રહ્યો છે.