હંમેશાં પોતાના પુરાણા ઘડપણના ધ્યાનમાં ભૂલીને શિક્ષકને કહી બેસતો, ‘જરા તંબાકુ તો ખવડાવો.’ આથી શિક્ષક તેને બેંચના ઉપર એક પગ પર ઊભો કરી દેતો. હજામને કહેતો, ‘અરે ભાઈ, કેટલા દિવસ થઈ ગયા, તું મારી દાઢી બનાવવા કેમ નથી આવતો ?’ નાઈ વિચારતો કે છોકરાએ ખૂબ મશ્કરી કરવાનું શીખી લીધું છે. કહેતો, ‘બસ હમણાં આવ્યો દસ વરસમાં.’ અને કદીકદી આદતવશ તેના બેટા સુશીલને મારી પણ બેસતો. સુશીલ ખૂબ જ નારાજ થઈને કહેતો, ‘ભણી-ગણીને આ જ બુદ્ધિ થઈ રહી છે તારી ? વ્હેંતભરનો છોકરો થઈને પણ તું ઘરડા બાપ પર હાથ ઉઠાવે છે ?’ તંગ આવીને સુબલે પ્રાર્થના શરૂ કરી કે, ‘હાય, જો મારા બેટા સુશીલની જેમ વૃદ્ધ અને સ્વાધીન થઈ જાઉં તો આ મુસીબતથી જાન છૂટે.’ ત્યાં સુશીલ પણ રોજ હાથ જોડીને કહેતો : ‘હે દેવતા ! બાપુની જેમ મને નાનો બાળક બનાવી દે કે જેથી મનમાન્યા ખેલ રમતો રહું. બાપુ એટલા નટખટ થઈ ગયા છે કે એને સંભાળવા મારા હાથની વાત નથી રહી. ચિંતાના કારણે મને ઘડીવાર પણ ચેન નથી.’