દરિયામાં "વિમાન ઉડાણ પટ્ટી" તરીકે, આધુનિક વિમાનવાહક જહાજોનું ટોચનું તૂતક સપાટ રચનાવાળું હોય છે, જેથી વિમાન ઉડ્ડાણ ભરી શકે અને ઉતરાણ કરી શકે. વિમાન આગળની બાજુએથી હવામાં ઉડ્ડાણ ભરે છે અને પાછળની બાજુએથી ઊતરે છે. વિમાનવાહક જહાજો ગતિ પકડે છે, ઉદાહરણ તરીકે 35 knots (65 km/h) સુધી, તૂતક પરની હવાની ગતિમાં વધારો કરવા માટે જહાજ હવાની દિશામાં ગતિ કરે છે, આથી જહાજ ગતિના અનુસંધાને વિમાનની ગતિ ઘટે છે. કેટલાક જહાજોમાં, વિમાનને આગળ ધકેલવા માટે વરાળથી ચાલતા કૅટપલ્ટનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. આ સંરચનાના પગલે વિમાનના એન્જિનની તાકતને મદદ મળે અને જરૂર હોય એથી ઓછા અંતરમાં વિમાન ઉડ્ડાણ ભરી શકે છે. અન્ય જહાજોમાં વિમાનને ઉડ્ડાણ ભરતી વખતે મદદની જરૂર રહેતી નથી. વિમાનને કેટલા પ્રમાણમાં મદદની જરૂર રહેશે તેનો આધાર, તેની સંરચના અને ક્ષમતા પર આધારિત હોય છે. પરંપરાગત રીતે જ્યારે વિમાન ઊતરે છે, ત્યારે ટેલહૂક પર આધાર રાખે છે. જે તૂતક ઉપર પાથરવામાં આવેલા તારમાં ફસાઈ જાય છે. જેથી સામાન્ય રીતે જરૂર હોય તેના કરતાં ઓછાં અંતર પર વિમાનને અટકાવી દે છે. અન્ય વિમાન–હેલિકોપ્ટર અને વી/એસટીઓએલ (V/STOL) (વર્ટકીલ/શોર્ટ ટેક-ઓફ એન્ડ લેન્ડીંગ)ની ડિઝાઈન- તેમની હવામાં રહેવાની ક્ષમતાના કારણે સીધા ઉતરી શકે છે. આથી, ઊતરતી વખતે તેમની ગતિ ઓછી કરવાની જરૂર રહેતી નથી.