દેવલીએ ના પાડી, ‘ના…ના… તાઈ મારે ન..થી..ભ..ભણવું. હું..હું કામ કરીશ બધું બરાબર… રમવા નહીં જાઉં તાઈ..’ નીલાબેને પ્રેમથી માથે હાથ ફેરવ્યો. આંખોમાંથી દડદડ પડતા આંસુને તેમનાં પાલવથી લૂછીને કહ્યું, ‘દેવલી ભણીગણીને આગળ વધ… આ ઝાડુ-પોતાં, વાસણમાં જિંદગી ન કઢાય બેટા… તારું સ્કૂલમાં જવાનું ફોર્મ આવી ગયું છે. હવે તારું પૂરું નામ, ઉંમર બધું લખાવ.’ ‘દેવાંશી…’ દેવલીએ અચકાતાં અવાજે કહ્યું. નીલાબેને દેવલીની સામે જોયું અને બોલ્યા, ‘દેવાંશી ! અરે વાહ ! કેટલું સરસ નામ છે. બોલીએ તો ફૂલ ઝરતા હોય તેવું લાગે છે.’ કાંઈક વિચારીને તે બોલ્યા, દેવલી.. નહીં દેવાંશી, તું હવેથી તાઈ નહી આઈ કહેજે મને… મને ગમશે બેટા… દેવલી તો ફોર્મ ભરાવીને ખુશખુશાલ મને રમવા ચાલી ગઈ. નીલાબેને કહ્યું, ‘હવે તે દેવલી નથી; દેવાંશી છે.’ ‘યસ મેડમ…’ યોગેનભાઈએ કહ્યું.