ટ્રેનમાં કાવ્યમય અનુભવ મળે પણ કેટલાકને એ ધીમો લાગે. એ લોકો મોટરમાર્ગે દોટ મૂકે. મોટરમાં કર્જત પાસેથી લેફટ ટર્ન લઈએ ને જાણે મોટરરેલી શરૂ થાય. લીલી સૃષ્ટિના કેન્વાસ પર ભૂરો ગણવેશ પહેરેલાં બાળકો ઊપસી આવે. આપણે ફરવા નીકળ્યા હોઈએ ત્યારે જાંબુડી પુષ્પોની પંક્તિ જેવાં આ બાળકો થોડાંક અપ્રસ્તુત લાગે. કાર ઠેબાં ખાતી ખાતી આગળ વધે. માથેરાનના પર્વતો એને પોતાની તરફ ખેંચે. અને કાર ધરતીના નાના તખ્તા જેવા માથેરાન તરફનું આરોહણ શરૂ કરે. અમુક સ્થળે ‘વ્યવસાયી’ ડ્રાઈવર ઊભા હોય. તમારા માથાના ધોળા વાળ જોઈને પૂછે : ‘અંકલ, ગાડી ઉપર લે જાઉં ? પણ એને ખબર ન હોય કે અમુક વાળ ગાડી ચલાવતાં જ ધોળા થયા છે. કાર આગળ વધે. દરેક વળાંક, દરેક ઢાળ ચક્રવ્યૂહ જેવો લાગે. જ્યાં માર્ગની ધારણા રાખી હોય ત્યાં ખીણ આવે ને ડાબો વળાંક ધાર્યો હોય ત્યાં અચાનક જમણી તરફ સ્ટિયરિંગ ઘુમાવવાનું થાય. પ્રકૃતિ સ્તબ્ધ બનીને, કાર અને ડ્રાઈવર વચ્ચેનો સંવાદ સાંભળ્યા કરે.