જે પારિવારિક પ્રસંગે આવ્યા તેની કંકોત્રી કેટલાંકને મોકલવાનું પણ યાદ ન આવવાના કારણમાં એક તો પરિવારથી અલગ યાદી બનાવવાની જરૂરિયાત એક પ્રશ્નાર્થ હતી અને હજુ મુસાફરીનો થાક ઉતર્યો ન હતો તેમાં યાદીમાં કોઈ રહી જતું હોય તો પણ યાદ આવવું સહેલું ન હતું. દેશમાં આવીએ ત્યારે અમારી ત્યાંની જૂની અને અહીંની નવી આઈડેંટીટી વચ્ચે અમે એવા ગોથા ખાતાં હોઈએ છીએ કે જાતને પણ ભૂલી જઈએ છીએ ત્યાં અન્યને યાદ કરવા કે રાખવાની ગુંજાઈશ તો ક્યાંથી હોય? આટલા વર્ષોમાં કેટકેટલું ભૂલી ગયા હોઈએ! વડિલોની હાજરીમાં પતિને નામથી ન બોલાવવા જેવી જૂની પ્રથાઓ તો જાણે ગયા ભવની વાત હોય તેમ ભૂલાય ગઈ હોય અને આવી નાની મોટી ભૂલોને તો વડિલો જાણે અમેરીકાનો પવન ગણીને માફ કરી દે પણ અમારા વિદેશગમન પછીથી જન્મેલા બાળકો અમને ઓળખવાનો ઈંકાર કરી દે ત્યારે એમના માબાપ સાથેનો ભૂંસાતો જતો સંબંધ જાણે કે રડવા લાગે છે. અમને નવાગંતુકને જોઈને એ બાળકો નવાઈથી જોઈ રહે છે કે આ કોણ આવ્યુ કે જેને ઘરમાં મારા સિવાય બધા જ સારી રીતે પિછાને છે? એ બાળકોના નામો અમેરીકા પહોંચતા સુધી યાદ રહે તો અલસાયમરની બિમારીની બહુ ચિંતા કરવા જેવું નથી.