સાતમા કાવ્યની નાયિકા અનેક સ્ત્રીઓની જેમ વયને ઢાંકવા કે પ્રૌઢતા તરત છતી ન થાય એ માટે સક્રિય છે. પતિ આ જોઈ ‘મુલતાની માટીમાંથી/કંડારેલી વિનસની વિસ્મય મૂરત’ તરીકે પત્નીને વર્ણવે છે. માટી સુકાતાં તેમાં નાની નાની તિરાડો પડે છે એ હકીકતને કવિ ત્રણ દાયકાના પ્રણય કલહો દરમિયાન અનુભવાયેલી સાંવેદનિક તિરાડો સાથે જોડી શક્યા છે. એથી, કૃતિ અભિધાની સીમામાં રહી જશે કે શું ? – એવી ભીતિને ઝાઝો અવકાશ રહેતો નથી. કાવ્યાન્તે પાકટ વયના નાયકને ‘રમૂજ ભરેલી મૂંઝવણ થાય’ છે કે થોડી ક્ષણોમાં પ્રગટનારી તંગ ત્વચાવાળી માસુકાને-રતિને પોતે કઈ રીતે પ્રસન્ન કરી શકશે ? આ પ્રશ્ન પણ સૂચક છે.