વર્ષ 1400ની શરૂઆતમાં સંગીતરચના વધુ શક્તિશાળી અવાજની માગ કરી રહી હોવાના પૂર્વ ચિન્હો મળી જવાને કારણે સંગીતનાં સાધનોના વિકાસમાં વધારો થવા પામ્યો હતો. સંગીતનાં સાધનો કેવી રીતે બનાવવાં, વગાડવા અને તેનું સૂચિકરણ કેવી રીતે કરવું તે અંગે લોકો પુસ્તકો પણ લખવા માંડ્યા હતા. આ પ્રકારનું પ્રથમ પુસ્તર સેબાસ્ટિયન વિરડુંગની 1511 ટ્રિટાઇઝ મ્યુઝિકા ગેત્યુશ્ત અન્ડ અન્ગેઝોગેન (અંગ્રેજી મ્યુઝિક જર્મનાઇઝ્ડ એન્ડ એબ્સ્ટ્રેક્ટેડ ) હતું.[૮૩] શિકારીનાં શિંગડાંઓથી માંડીને ગાયના ગળે બાંધવાની ઘંટડીઓ જેવાં અનિયમિત સંગીતનાં સાધનોનું નિરૂપણ વિરડુંગે તેનાં પુસ્તકમાં કર્યું હોવાથી તેની ખાસ્સી એવી નોંધ લેવાઈ છે. જોકે વિરડુંગ આ બાબતે નિર્ણયાત્મક રહ્યો છે. અન્ય પુસ્તકો ત્યારબાદ આવ્યાં જેમાં આર્નોલ્ટ શિલિકનું સ્પિજેલ દેર ઓર્ગેલમાશેર અન્ડ ઓર્ગેનિસ્તેન (અંગ્રેજી મિરર ઓફ ઓર્ગન મેકર્સ એન્ડ ઓર્ગન પ્લેયર્સ ) તે જ વર્ષે પ્રસિદ્ધ થયું હતું તેમાં ઓર્ગન કેવી રીતે બનાવવું અને કેવી રીતે વગાડવું તેનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો હતો.[૮૫] રેનેસાં સમયગાળા દરિમયાન સંગીતનાં વાદ્યો અંગેનાં જે સંસ્થાકીય અને સંદર્ભગ્રંથો પ્રકાશિત થયા તેમાંનું એક પુસ્તક સુષિર વાદ્યો અને તંતુવાદ્યોના ઊંડાણથી વિવરણ અને તેનાં ચિત્રાંકનો માટે જાણીતું બન્યું છે. તેમાં સાધનોનાં કદનું પણ વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. આ પુસ્તકનું નામ સિન્તાગ્મા મ્યુઝિકમ છે અને તેના લેખક માઇકલ પાર્કટોરિયસ છે. 16મી સદીના સંગીતનાં સાધનો અંગે આ પુસ્તકને અધિકૃત સંદર્ભગ્રંથ માનવામાં આવે છે.[૮૬]