ખરેખર તેને સમજ પડતી ન હતી કે શું કરવું?પસાર થતો જતો સમય તેનાં વર્ષોમાં જ નહિ,હતાશામાં વધારો કરી રહ્યો હતો.બહાર નીકળી તેણે સિગરેટ પીધી.ધુમાડાનાં ગોટેગોટા ઉડી રહ્યાં હતા.તેનાં પર એક કાળું વાદળ-પોતાનાં નસીબ જેવું જ-ઝળુંબી રહ્યું હતું.ધુમાડાનાં વમળની ઘુમરી મોટી કે સુરેશનાં મનમાં ઉઠેલી વિચારોની ઘુમરી તે નક્કી કરવું મુશ્કેલ હતું.આજનો દિવસ ક્યાં નોકરીની શોધ ચલાવવી તે ખબર ન હતી.ઘેર જાય તો પણ ઘરમાં બેસી શું કરવું તે મોટો પ્રશ્ન હતો.પિતાને આર્થિક સહાય કરવી જોઈએ તેનાં બદલે તેમની પાસેથી ખિસ્સા-ખર્ચી માંગવી પડતી.તેને સારી તકની લોટરી લાગી જાય તો કેવું સારું?