વન  તો  છે  આ ભોળિયાભાઈની  મા લીલોછમ   અંધાર    જે    દેખાડે    તે    દેખીએ,   ભા  હસીખુશીને  રહો   ને   ભૂલી   જતા    ન  પેલી   શરત કે   વનનાં   વાસી,   વનના   છેડા   પાર   દેખના   મત  ૫ એક   વખત,   વર્ષો    પછી,     પ્રૌઢ     જટાયુ,     મુખી કેવળ  ગજ   કેસરી   શબનાં   ભોજન   જમનારો,  સુખી  વન વચ્ચે,  મધ્યાહ્ન  નભે,  કૈં  ભક્ષ્ય  શોધમાં   ભમતો'તો ખર બિડાલ મૃગ  શૃગાલ શબ દેખાય, તોય  ના નમતો'તો  તો ભૂખ  ધકેલ્યો  ઊડ્યો  ઊંચે  ને એણે  જોયું  ચોગરદમ વન શિયાળ-સસલે ભર્યુંભાદર્યું, પણ એને લાગ્યું ખાલીખમ  એ  ખાલીપાની   ઢીંક  વાગી,  એ  થથરી   ઊઠ્યો  થરથર વન  ના-ના  કહેતું  રહ્યું  જટાયુ  અવશ  ઊછળ્યો  અધ્ધર  ત્યાં   ઠેક્યાં   ચારેકોર  તુલસી   તગર  તમાલ   ને   તાલ સૌ  નાનાં  નાનાં  મરણભર્યાં   એને  લાગ્યાં  સાવ  બેહાલ  અને  એ જ અસાવધ પળે  એણે  લીધા  ક્યા  હવાના  કેડા કે ફક્ત એક જ વીંઝી પાંખ હોં ને જટાયુએ દીઠા વનના છેડા  ૬ નગર   અયોધ્યા    ઉત્તરે    ને    દક્ષિણે    નગરી   લંક બે   ય   સામટાં   આવ્યાં    જોતો    રહ્યો   જટાયુ   રંક  પળ  તો   એણે  કહ્યું   કે  જે - તે  થયું   છે   કેવળ  બ્હાર પણ  ત્યાં  જ  તો  પીંછે  પીંછે  ફૂટયો  બેય  નગરનો  ભાર  નમી  પડ્યો   એ   ભાર   નીચે   ને  વનવાસી   એ   રાંક જાણી    ચૂકયો    પોતાનો    એક    નામ   વિનાનો  વાંક  દહમુહ  -  ભુવન  - ભયંકર,   ત્રિભુવન - સુંદર - સીતારામ -નિર્બળ   ગીધને    લાધ્યું    એનું    અશક્ય    જેવું   કામ  ઊંચા    પવનો   વચ્ચે    ઊડતો   હતો    હાંફળો    હજી ત્યાં  તો સોનામૃગ, રાઘવ  હે,  લક્ષ્મણ રેખા,  સ્વાંગને સજી  રાવણ   આવ્યો,   સીત  ઊંચક્યાં,  દોડ્યો  ને  ગીધ  તુરંત એક યુધ્ધે  મચ્યો,   એક  યુધ્ધે  મચ્યો,   એક  યુધ્ધે  મચ્યો હા  હા!