પછીના શેરમાં કવિ જીવનની દારૂણ કરુણતાની વાત કરે છે, પણ આ વાત ખુલ્લી રીત નહીં, શબ્દસંકેતોને નિરૂપિત કરે છે. જેની ચૂડીઓ ભાંગી છે એવી પતિને ખોઈ ચૂકેલી કોઈ વિધવા, પુત્રને ગુમાવીને જેનો ખોળો ખાલી થયો છે તેવી માતા અને જેણે અરમાનોની રાખડી જેના કાંડે બાંધેલી તેવી બંધુવિહોણી બનેલી બહેન નું જીવન એક જ વ્યક્તિના મૃત્યુથી ચિત્રવત થઈ જાય છે. આ જડ અને ઉજ્જડ બનેલી જિંદગી ક્યાં કયાં સંભારણાં પર મરશિયાં ગાયને કઈ કઈ લાગણીઓનું માતમ મનાવે! જેનું સૌભાગ્ય અને સુખ આથમી જાય તેવી અબળાઓની બળતરા કવિ સિવાય કોણ શબ્દબદ્ધ કરી શકે?