બાલ ઘનશ્યામની રુચિ એમની જ ઉંમરનાં બાળકો કરતાં વિલક્ષણ હતી. એમને બાલસહજ રમતગમત કરતાંય સાધુ-સંતો સાથે બેસી સત્સંગ કરવો વિશેષ ગમતો. તેઓ રોજ વહેલી સવારે ઊઠતા, સરયૂ નદીએ સ્નાન કરવા જતા, સ્નાન કરી સરયૂના કેડ સમાણાં જળમાં ઊભા રહીને સૂર્યોદય થાય ત્યાં સુધી ગાયત્રીના મંત્રનો જપ કરતા, આહ્નિક વિધિ તેમજ સંધ્યાવંદન કરતા. ત્યાર પછી સરયૂ કિનારેથી સીધા હનુમાનગઢીએ દર્શને જતા. હનુમાનગઢીથી તેઓ ભગવાન શ્રી રામચંદ્રજીએ દર્શન કરતા અને ત્યાંથી કનક ભવન પધારતા. કનક ભવનમાં દર્શન કરી તેઓ રામાયણનું ગાન કરતા અને સંતો સાથે બેસી સત્સંગ કરતા. ક્યારેક ક્યારેક તો બપોર થઇ જાય તો પણ ઘરે જવાનું નામ લેતા નહોતા. આ તેમનો નિત્યક્રમ હતો. એમના અંતરમાં સહજભાવે વૈરાગ્યવૃત્તિ પાંગરી રહી હતી. એમના હૃદયમાં અવારનવાર ઘર છોડી હિમાલય તરફ નીકળી જવાનો તીવ્ર વેગ જાગતો. ઘનશ્યામે નાની ઉંમરે નક્કી કર્યું હતું કે, ‘મારે લગ્ન તો કરવાં જ નથી, ઘરમાં રહેવું નથી, હિમાલયમાં જઇને તપ કરવું છે.’