આમ, ખલીલ જિબ્રાનની વાત તો એક અર્થમાં સાચી છે. જિંદગી ઘડીક અહીં વરસે છે અને હરિયાળી રચે છે. જિદગી ઘડીક ક્યાંક બીજે વરસે છે અને ત્યાં બધું જ લીલુંછમ બનાવી દે છે. જિંદગી માણસોની સામે જાતજાતનાં લટકા કરે છે. ઘડીક હસે છે ને હસાવે છે. ઘડીક રડે છે ને રડાવે છે. ઘડીક નાચે છે અને નચાવે છે. ક્યારેક તે પીડાનો ચિત્કાર કરે છે અને તમને ચીસ પડાવે છે. જિંદગીને શું કહીશું? વરદાન કે શાપ? વરદાન ક્યારેક શાપ બનતું જોવામાં આવે છે તો ક્યારેક શાપ વરદાન બની જાય છે. એટલે કે ક્યારેક જિંદગી એકદમ વહાલી લાગે છે તો ક્યારેક એકદમ અકારી લાગે છે.