ગામમાં દામજી નામે દરજી હતો. હમણાં હમણાં એની સ્થિતિ બગડી હતી. લોકો નજીકના શહેરમાંથી તૈયાર કપડાં લાવતા થયા હતા. વળી, ટેરિલીન અને ટેરિકોટનનાં કપડાં ફાટતાં નહીં તેથીય ઘરાકી ઓછી થઈ હતી. મોંઘવારી વધતી જતી હતી. છોકરાં મોટાં થતાં જતાં હતાં તેમ ખર્ચા વધતા જતા હતા. દામજી સૂફીસંત પાસે ગયો અને પોતાની વીતકકથા કહી. દામજી કરગરી પડ્યો. ‘સાહેબ, મારું દુઃખ દૂર કરવા કંઈક સલાહ આપો.’ સૂફીસંતે સલાહ આપી, ‘ભાઈ રોજ પ્રાર્થના કર. ફુરસદનો બધો સમય પ્રાર્થનામાં ગાળ. ઈશ્વર સંકેતથી રસ્તો બતાવશે.’