રોગ તો હવે વિષમજ્વર, અને આજકાલ એની દવાઓ પણ બહુ શોધાઈ છે. છતાં રાઘવને એ તાવે, જાણે પૂર્વજન્મનો વેરી હોય એમ, ખૂબ સતાવ્યો. શરીર આખું ધગધગી જતું. તાવના ઘેનમાં તે વારે ઘડીએ લવરીએ ચડી જતો. અને મનમાં નિશદિન બળી રહેલી ઑફિસના સાથીઓની વાત હોઠે આવી જતી. એક-બે વાર ઑફિસ તરફથી અને બે-ચાર વાર પોતાના અંગત દાવાથી રંગીલદાસ તેને જોવા આવી ગયેલા. પણ ઘણોખરો સમય બેહોશીમાં જ રહેતા રાઘવનને એ વાતનો ખાસ ખ્યાલ રહ્યો નહોતો. મહામહેનતે હાથ લાગેલી ભણવાની તક ચાલી જશે ભય તેને ખૂબ મૂંઝવતો. માંદગીને બીછાનેથી પણ એ આશાઓઅને ચિન્તાઓએ તેને છોડ્યો નહિ. ખૂબ દિવસ મનમાં સંઘરી રાખેલી એ વાતોએ સનેપાતના ઘોડા પર બેસી અલકમલકની સહેલ કરી.