કઈ બાજુએ કુદી પડવું તેનો વિચાર કરતાં, ચિંતાગ્રસ્ત અવસ્થામાં માળિયામાં બેઠાં-બેઠાં જ દિવસ એકદમ ધીમે-ધીમે પસાર થઈ રહ્યો હતો. તેમના પડોશીઓ પણ કદાચ તેમની રાહ જોઈ રહ્યા હશે! એવું પણ બને, કે રાહ જોઈને મોડું કરવા માગતાં ન હોય એવા લોકો તો પોતપોતાનો સામાન અને આશાભરી સૂટકેસો લઈને સડક પર કૂચકદમ કરતાં ચાલ્યા પણ ગયા હોય! કારણ કે બહારથી આવી રહેલા છેતરામણા અવાજો કોઈને પણ ઘરમાંથી બહાર નીકળી જવા મજબૂર કરી દે તેવા હતા! એકાદ બ્લોક દૂર દબાયેલા સ્વરે બોલાતા કરૂણ અવાજો આવી રહ્યા હતા, ત્યારે ફેફરબર્ગ સંતાયો હતો ત્યાં સ્મશાનવત્‌ ચૂપકિદી છવાઈ ગઈ હતી. ઘરની ફરસ પર સાક્ષીભાવે પડેલા પૂરાણા પાટિયા પર ચાલવાના કિચુડાટના અવાજો, રહેવાસીઓની છેલ્લી-છેલ્લી આતંકિત ક્ષણોને પોતાની સાથે લઈને જઈ થઈ રહ્યા હોય એમ સ્પષ્ટપણે સંભળાતા હતા. અંધારી બપોરે પોલદેક અને મિલાએ પાસે બચેલી છેલ્લી ૩૦૦ ગ્રામ બ્રાઉન બ્રેડ ખાઈ લીધી. સૈનિક કાર્યવાહીના સતત સંભળાતા અવાજો એક બ્લોક દૂર વેજર્સ્કા સ્ટ્રીટના ખૂણા સુધી આવીને, બપોર પછી હળવા પડી ગયા હતા. ફરીથી સ્મશાનવત્‌ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. પહેલા માળના રવેશમાં કોઈ વિના કારણ ટોઇલેટને ફ્લશ કરી રહ્યું હતું. શાંત વાતવરણમાં આવા અવાજો થવાથી તેમના તરફ કોઈનું ધ્યાન ન જાય એ શક્ય જ ન હતું.