એક પ્રભાતે દશરથની પત્ની વિજયા ઘાટને પેલે પાર કોઈના ખેતરમાં કામ કરતાં પતિને બપોરનું ભોજન આપવા નીકળી. ખડકાળ ધરતી પર ચાલવાને અનુભવી હોવા છતાં તેનો પગ લપસ્યો અને તે જમીન પર પટકાણી. ઠીકાઠીકનો માર લાગ્યો અને જીવનભરની અપંગતા તેણે વહોરી લીધી. હવે દશરથની કમાન છટકી. પત્નીની અપંગતા જોયા પછી તેને ઝાલ્યો રાખવો અશક્ય હતો. સરકારી સહાય મળે તો પણ ઠીક – ન મળે તો પણ ઠીક તેમ વિચારી તેણે પહાડમાંથી જાતે માર્ગ તૈયાર કરવાનું નક્કી કર્યું. પાસેના વઝીરગંજ શહેર સુધી પહોંચવા એકથી દોઢ કિલોમીટર લાંબો રસ્તો કોતરવો જરૂરી હતો. પહાડ કોતરવા માટે પહાડ જેવી જ દઢ નિર્ણયશક્તિ જરૂરી હતી અને સહુના સદભાગ્યે તે દશરથ પાસે હતી.