મને ગર્ભાશયમાં ગાંઠ થયેલી અને દરદ વકરતું જ જતું હતું. દવાઓ તો ખૂબ કરેલી, પરંતુ ઝાઝો કશો ફેર પડતો દેખાતો નહોતો. મધરનું અવસાન થયું એના એક વર્ષ પછીની એટલે કે ૧૯૯૮ની વાત છે. મને બરાબર યાદ છે કે એ પાંચ સપ્ટેમ્બરની રાત હતી. મેં પ્રાર્થના કરવા માટે મધરની તસવીરની સામે જોયું ત્યારે તેમની આંખોમાંથી મને સફેદ પ્રકાશનાં કિરણો બહાર આવતાં દેખાયાં. એ પછી હું બેહોશ થઈ ગઈ. બીજી સવારે હું ઊઠી ત્યારે મારા શરીરમાં રહેલી એ ગાંઠ ગાયબ થઈ ગયેલી. ત્યારથી આજ સુધી હું એકદમ તંદુરસ્ત અને સુખી જીવન જીવી રહી છું.