કહેવાય છે કે મહાકવિ કાલિદાસને પોતાના આશ્રિત રાજા ભોજના દરબારમાં અનેક વર્ષો વીતી ગયા. એના પ્રત્યે રાજા ભોજને એટલું બધું તો માન થઈ ગયું હતું કે જેથી નવો કોઈ પણ કવિ આવે તે ખાસ માનસન્માન પામે નહિ. આનાથી કંટાળીને ચાર વૃદ્ધ દરબારીઓએ વિચાર્યું કે આપણે કોઈ યુક્તિ કરીને આ કાલિદાસને અહીંથી દૂર કરવા જોઈએ. પરસ્પર વિચાર વિનિમય કરી તેઓએ નક્કી કર્યું કે આપણે સંન્યાસ લઈએ અને કાલિદાસ પણ આપણી ઉંમરના છે માટે રાજાને કહીએ કે એ પણ અમારી સાથે સંન્યાસ લે. જો રાજા આ બાબતમાં સંમતિ આપે તો કાલિદાસ સંન્યાસી થઈ જાય. પરિણામે કવિઓની ભાવિ પેઢી માટે અને ખાસ કરીને તેઓના દીકરાઓ માટે ઉન્નતિનો માર્ગ મોકળો થઈ જાય. રાજા ભોજ પાસે જ્યારે આ પ્રસ્તાવ ગયો ત્યારે એ ભોળા રાજાએ વાત સ્વીકારી લીધી અને કાલિદાસ માટે ચતુર્થ આશ્રમમાં પ્રવેશવાની ઉજ્જવલ તક આવી તે બદલ કાલિદાસને અભિનંદનપૂર્વક અનુજ્ઞા આપી. હવે કાલિદાસ અને બીજા ચાર વૃદ્ધ દરબારીઓ ગંગા કિનારે વારાણસી પહોંચ્યા અને કોઈક સંન્યાસીનો આશ્રમ શોધી કાઢ્યો. પછી પાંચને સંન્યાસી બનાવવા માટે આશ્રમના અધિપતિને વિનંતી કરી. પેલા આશ્રમના અધિપતિએ પાંચેને તેમની વિનંતી બદલ આવકાર્યા અને સૂચન કર્યું કે આવતી કાલે સવારે દરેકે પોતાના હૃદયની અંતિમ ભાવનાને વ્યક્ત કરતો એક એક શ્લોક લખી લાવવો.