એક વખત અમને છેલ્લા તાસમાં સમય પસાર કરવા કોઈ કવિતા કે ગીત ગવડાવતા હતા. તે દરમિયાન વર્ગની બારી બાજુના વિભાગમાં ગડબડ થઈ માટે લલિતા બહેન તે બાજુ ગયા. અને અમારી બાજુ પર તેમની બિલકુલ નજર રહી નહિ. અમે તો આવો મોકો જ શોધતા હતા. જેવી તેમની નજર ફરી કે અમે ગીતના સૂર અને તાલનો ત્યાગ કર્યો. જાણે કે વિદેશી માલનો બહિષ્કાર કરીને સ્વદેશીની ગાંધીજીની ચળવળમાં જોડાયા હોઈએ તેમ અમે અમારા પોતાના સૂરતાલને અપનાવ્યા અને રીતસરની બૂમો પાડવા લાગ્યા. પછી લલિતા બહેનનો ગુસ્સો કાબુ બહાર ગયો અને પહેલી પાટલી પર બેસનારો એવો ‘ભોળો’ બાળક હું ઝડપાઈ ગયો. આમ તો ગુનેગારો ને તેમની પાટલીએથી વર્ગની વચ્ચે અદાલતમાં બોલાવવામાં આવતા અને લોકશાહીની પદ્ધતિ પ્રમાણે તેમને પોતાના બચાવનો મોકો આપવામાં આવતો અને પછી જ શિક્ષા કરવામાં આવતી પણ આ વખતે તેઓ એટલા ગુસ્સે થયા હતા કે તેમણે સરમુખત્યારશાહી જ અપનાવી અને કોઈ પણ કેસ ચલાવ્યા વિના ‘શૂટ એટ સાઇટ’ની જેમ મને ત્યાં જ માર્યો. મને માર પડ્યાની માનહાનિ તો લાગી પણ મને મારા બચાવનો મોકો ન મળ્યો તેનો ગુસ્સો વધારે આવ્યો. માટે શાળા છૂટ્યા બાદ હુ ઘરે ગુસ્સાપૂર્વક ગયો અને તે દિવસે પપ્પા વહેલા આવી ગયા હતા તે જોઈને મને ‘પહેલીવાર’ ખુશી થઈ. તેમની આગળ મે એવી રીતે વાત રજૂ કરી કે જાણે મારો કોઈ વાંક જ નથી અને મને ખૂબ જ માર પડ્યો છે. તેમને આગ્રહ કરીને મારી શાળાએ ફરિયાદ કરવા માટે તૈયાર કર્યા. અમે જતા હતા અને રસ્તામાં જ ઘરે જઈ રહેલ લલિતાબહેન મળી ગયા. પપ્પાને ઈશારો કરીને મે કહ્યું કે પેલા જાય અમારા લલિતા બહેન. પણ તેમણે બે જ મિનિટમાં પપ્પાને સમજાવી દીધું કે તમારો સિક્કો ખોટો છે માટે નહિ ચાલે! લાંબા ગાળે આ અનુભવે મને સમજાવ્યું કે વકીલાત એ મારા રસની કારકિર્દી નથી!