પહેલો બેલ વાગે એટલે મિડલસ્કૂલના ક્લાસમાં ઘૂસી જવા માટે દોડી જતાં એવું હવે નહીં કરવાનું. પગમાં ચોંપ રાખીએ પણ દેખાવ તો એવો જ કરવાનો કે હાઈસ્કૂલમાં ભણીએ છીએ, એમ ઘાંઘા ન થવાનું હોય. ક્યારેક મોડા પડી જવાય તો શિક્ષકને મે આઈ કમ ઈન સર કહીને પરવાનગી માગવાનો ય લહાવો લઈ લેવાય. જો કે શરૂઆતમાં અંગ્રેજી બોલવાનો લહાવો માણવા જતાં, મે આઈ કમ ઈનને બદલે આઈ એમ કમિંગ સરનો છબરડો વળી જાય ખરો. શિક્ષક મલકે, કલાસના છોકરાઓ હસે અને પચ્ચીસ-ત્રીસ વિદ્યાર્થીઓના વર્ગમાં સમ ખાવા એકાદ છોકરી આવું જોઈને હસી પડે તો સાંજ સુધી એનું ચચળ્યા કરે. જો કે એકની એક વિદ્યાર્થીની તરફ પણ આંખ ઊંચી કરીને જોવાનો એ જમાનો નહોતો. છતાં હોઠ પર મૂછના કોંટા ફૂટે એ પહેલાં મનમાં મુગ્ધતાના અંકુર ફૂટવા લાગ્યા હોય. ‘ચલ ચલ રે નવ જવાનની’ સાથોસાથ ‘ચલે પવન કી ચાલ’ અને ‘ધીરે ધીરે આ રે બાદલ….’ પણ ગાવાનું મન થયા વિના રહે નહીં. જો કે એકની એક વિદ્યાર્થીની સાંભળે એમ ગાણું ગાવાની ગુસ્તાખી ન જ થાય. આપણે સારા ઘરના છોકરા રહ્યા, સિસોટી સુદ્ધાં ન વગાડીએ. હા, સારા ઘરના છોકરાને ય ક્યારેક દિલ બહેલાવવાનું મન થાય ખરું. અમારા કલાસમાં અન્તુ ગાંધી ભણે. કલાસમાં શિક્ષક ભણાવતા હોય ત્યાં અધવચ્ચે જ પટાવાળો પરબીડિયું લઈને આવે. શિક્ષકના હાથમાં આપે. સ્કૂલના સરનામે પત્ર ? બહારગામથી ભણવા આવેલાને એના ઘરનાએ લખેલો હશે એવું માનીએ તો ભોંઠા પડીએ. શિક્ષક પરબીડિયા પર નામ વાંચે, મિસ્ટર અનંત ગાંધી અને અન્તુ શર્ટના કૉલર ઊંચા કરતો પત્ર લેવા જાય. પછી બેન્ચ પર બેસતાં પહેલાં અમને ઈર્ષા જાગે એવું મલકે – જાણે કહેતો હોય, લવ લેટર !