બેટા નંદુ, જીવન તો એક અધૂરો પ્રવાસ છે. ક્યારે ગાડી ખોટકાય અને ક્યારે અધવચ્ચે ઊતરી જવું પડે એની કોઈને ખાતરી નથી હોતી. કાળની અનંત ગાડીના આપણે સૌ યાત્રી છીએ. પોતપોતાનું સ્ટેશન આવે એટલે સૌએ ઊતરી જવાનું છે. આ વિલ વાંચતી હોઈશ ત્યારે મારો પ્રવાસ પૂરો થયો હશે. આપણો સહવાસ સમાપ્ત થયો, પરંતુ તારી સાથે મારો અંતરવાસ અકબંધ રહેશે. શરીરરૂપે નહિ રહું ત્યારે પણ ચેતનારૂપે તો હું તારા રૂંવેરૂવે રણઝણતો રહીશ.