પણ હવે બેઠી આવક નહોતી. મહેનત કરવી પડતી દિલુભાને સાડા ચારસો-પાંચસો વીધાની જમીન હતી, પણ થોડે થોડે કરતા ભાગિયાઓ ઊપજ ને ઊધઇ જેમ ફોલી ફોલીને ખાય જાય એમ ખાઇ ગયા…અને ઉપરાંત, છેલ્લા દોઢેક દાયકાથી તો ચોમાસાં પણ મોળાં આવવા લાગ્યાં.અને હવે એ જમીન સૂકાં ખેતર બની ગઇ હતી અને એ ખેતર, ધીરે ધીરે ‘ખરાબો’ બની ગયાં હતાં. એક વખત જયાં અહર્નિશ ચાર-ચાર કોશ હાલતા હતા ત્યાં માંડ દસ-બાર વીઘાનું પિયત કટકું રહેવા પામ્યું હતું.