‘વિભા, વિશાલની ભ્રમરવૃત્તિ મારા ધ્યાન બહાર નથી. તું સહનશીલ છો. તેને સાચવી લેજે. આપણી કરોડોની સંપત્તિનો ઉત્તરાધિકારી હોવો ખૂબ જ જરૃરી છે. આપણા કુળને જરૃર છે એક કુળદીપકની, એક વારસદારની જે આપણા કુળનું નામ રોશન કરે.’ સુમનરાયને બોલતાં બોલતાં શ્વાસ ચડ્યો હતો. સુમનરાયની આંખમાં પૌત્ર માટેની ઝંખના ડોકાતી હતી. સુમનરાયની આંખો દરવાજા તરફ પથરાયેલી હતી. તેઓ વિશાલની રાહ જોતા હતા. કદાચ ‘વારસદાર’વાળી વાત વિશાલને પણ કરવા માંગતા હતા. બંગલાના પાર્કિંગમાં એકબાજુથી સાયરન વગાડતી એમ્બ્યુલન્સ આવી પહોંચી હતી. તો બીજી બાજુથી વિશાલની મોંઘી કાર પણ આવી પહોંચી હતી. વિશાલ કારમાંથી બહાર નીકળીને લગભગ દોડતો પપ્પાજીના રૃમ તરફ દોડ્યોે હતો. સુમનરાયની છાતી ધમનીની જેમ હાંફતી હતી. અચાનક બંગલાની બહાર કૂતરાનો રડવાનો અવાજ સંભળાયો.