સૌપ્રથમ અમે કોન્ફરન્સના મુખ્ય વ્યવસ્થાપકને ફોન કર્યો અને તેમને અમારી પ્રવૃત્તિઓથી વાકેફ કર્યા. અમારે કાર્યક્રમમાં હાજરી આપવી છે પરંતુ આર્થિક સ્થિતિ સધ્ધર નહીં હોવાથી અમને જરૂરી ફ્રી પાસ મળી રહે તે માટે અમે વિનંતી કરી. અમારું મિશન વિદ્યાર્થીઓના ઉત્કર્ષ માટે હોવાથી આયોજકને અમને જરૂરી ફ્રી પાસ મોકલી આપવામાં કોઈ મુશ્કેલી ન નડી. આ વાત સાંભળી મારી પત્ની ખુશ થઈ ગઈ, પરંતુ તે બોલી ઊઠી : ‘આપણે રહીએ છીએ ન્યુર્યોકમાં અને કોન્ફરન્સ તો છે છેક શિકાગોમાં ! ત્યાં પહોંચીશું કઈ રીતે ? મુસાફરીના તો પૈસા નથી.’ તેની વાત સાંભળીને મેં તરત એક એરલાઈન્સની ઑફિસમાં ફોન કર્યો. સદભાગ્યે કંપનીના ચેરમેનની સેક્રેટરીએ ફોન ઉપાડ્યો. તેને અમારી પ્રવૃત્તિની માહિતી આપી એટલે તેણે તરત સીધી ચેરમેનને લાઈન જોડી આપી. અમે ચેરમેનને અમારી પ્રવૃત્તિઓની સઘળી વિગતો જણાવી અને અમારે કોન્ફરન્સમાં પહોંચવું ખૂબ જ જરૂરી છે અને એ માટે અમને આયોજકોએ ફ્રી પાસ પણ આપ્યા છે, તેમ અમે કહ્યું. એરલાઈન્સના ચેરમેનને અમારી મુશ્કેલીઓનો અને અમારી પ્રવૃત્તિઓનો ખ્યાલ આવી ગયો એટલે કોઈપણ જાતની આનાકાની વગર તેઓએ અમને એરલાઈન્સમાં મફત પ્રવાસ કરવાની મંજૂરી આપી. એટલું જ નહીં, ચેરમેને અમારી ઉમદા પ્રવૃત્તિઓમાં તેમને મદદ કરવાની જે તક મળી તે બદલ સામેથી અમારો આભાર પણ માન્યો.