આ વખતે અમી વિવેકની જરા અડકીને બેઠી.બનેં વચ્ચે ડ્રીંક લેતાં ખાસ્સી એવી વાતો ચાલી.વાતો વાતોમાં વિવેક અમી સાથે થોડી છુટછાટ લેતો હતો.અમી કશું બોલતી નથી અને વિવેકની હરકતથી મનોમન ખૂશ થતી અને વિવેકને એનો જવાબ સ્મિતથી આપતી હતી.વાતો દરમિયાન વિવેકે અમીનાં વાળને એની ટેવ મુજબ કાન પાછળ ધકેલ્યા.વિવેકની આ હરકત ગમી હતી.એક બે વખત વિવેકે અમીનો હાથ પકડ્યો અને હથેળીને દબાવીને વાતો કરતો હતો.અમીને અંદરખાનેથી આ બધું ગમતું હતુ.સામે વિવેક મર્યાદાનો ખ્યાલ રાખતો હતો.કારણકે અમીની મર્યાદાને એ જાણતો હતો.મુળ તો વિવેક ખૂબ રોમાન્ટીક હતો.એ અમી પણ જાણતી હતી.એની કવિતા અને ગઝલમાં એનાં અમી પ્રત્યેનાં ભાવ બિન્દાસ રીતે બતાવતો હતો.અમી એ પણ જાણતી હતી કે એને ખ્યાલમાં રાખીને ખૂબ સુંદર શૃગાંર કાવ્યો લખ્યા હતા.એ કાવ્યો વાંચીને એનાં ખ્યાલમાં ખોવાઇ ગઇ હતી.