દાદાજી તેનું અર્થઘટન કરતા કહે છે કે સર્મથમાં રામ લઇ જઇશું તો તેની ભાવજાગૃતિ થશે અને અન્યાય કરશે નહી અને અસમર્થમાં રામ લઇ જઇશું તો તેની અસ્તિતા જાગૃતિ થશે અને અન્યાયનો પ્રતિકાર કરશે અને રામના સંબંધથી સમર્થ અને અસમર્થ જોડાશે. દાદાજીએ આ વિચારને ચરિતાર્થ કર્યો છે અને સમાજનો સંપન્ન અને શિક્ષિત વર્ગ સમાજના અંતિમ માનવ સુધી રામનો-દાદાજીનો આ સંબંધ લઇને જતો રહ્યો છે. સમાજનો કહેવાતો પછાત વર્ગ જેવા કે વનવાસી, ભાવલક્ષી, દેવીપૂજક, સાગરપુત્ર, આગરી વિગેરે પણ આ પીયૂષનું પાન કરીને અસ્મિતા અને તેજસ્વિતાથી સમાજમાં સમરસ થયા. દાદાજીનો પ્રત્યેક કૃતિશીલ ત્રિકાળ સંધ્યા અને સ્વાધ્યાયનો વિચાર લઇને ગામે-ગામ, ઘરે-ઘરે અને ઝૂંપડે-ઝૂંપડે પ્રત્યેક માનવના હૃદય સુધી દાદાજીનો દૂત બની અને પોતાની ભક્તિ સમજી સ્વવિકાસાર્થ નિયમિત અને સાતત્યપૂર્ણ જતો રહ્યો છે, તે જ દાદાજીના પ્રેમ અને પ્રચંડ પુરુષાર્થની પ્રતિતી છે. સામેનો વ્યક્તિ પણ દાદાજીનો આ પ્રેમ અને માનવ્ય માટેની ચિંતાનો અહેસાસ કરે છે. દાદાજીના અંતર્ધ્યાન અને હૃદયસ્થ થયા પછી પૂજનીય દીદીજીમાં તેમનું જ સ્વરૂપ, તેમનો જ પ્રેમ અને તેમનો જ સંબંધ માણતો રહ્યો છે. પ્રત્યેક સ્વાધ્યાયી અને તેમના સંપર્કમાં આવેલ ભાઇ બહેન દૃઢપણે માને છે કે “આજે અમ સંગ તમે દીદીના રૂપમાં થઇને શીતળતા સંભાળો છો ધૂપમાં.”