એ પણ દિવસો હતા, જયારે એના પાનની સુગંધની મોહિની મને મદહોશ કરી દેતી હતી અને હું ઝીણું-ઝીણું ગણગણ્યા કરતી હતી…‘પાન ખાય સૈંયા હમારો…’! આજે એ મલમલના કુરતા, લાલ છીંટ, સાંવરી સુરત કે લાલ હોઠ… કશું જ… સ્પર્ષતું તો નથી જ, પણ ક્યારેક ઉબાઈ જવાય છે. એનો ઊંચો પગાર, હોદ્દો અને એના કારણે અમને બધાંને મળતું સ્ટેટસ… સ્ટેટસના કારણે મળતી સગવડો… કશાંનું હવે મને મહત્ત્વ જ નથી રહ્યું. દેખાય છે, તો બસ એની બદમિજાજી…