‘મારે કંઈ નથી જોઈતું…, બાપા… બાપા… ! તમે મારી રાહ કેમ ન જોઈ ? મારે એક વાર તમારે માથે હાથ ફેરવવો હતો. દીકરીના વેણે કંઈકની છાતીની ભીંતો ભેદી નાંખી. મારી પાસે બેઠેલા અમૃતફુવાએ નરમ અવાજે કહ્યું, ‘આંસુ ન પડાય દીકરી ! બાપાનો આત્મા દુઃખી થાય.’ તેમણે કરેલા સંકેત મુજબ વજી ફઈ દીકરીને મારી પાસે લઈ આવ્યા. અમૃતફુઆ મારા મુખ પરનું વસ્ત્ર હટાવતા બોલ્યા, ‘ફેરવી લે દીકરી ! બાપાને માથે હાથ ફેરવી લે !’ દીકરીએ મારા કપાળે વ્હાલસોયો હાથ મૂક્યો. એક ભીના વાદળાએ પર્વતના નિર્જીવ ખોબામાં ઝરમર ઝરમર ફોરું ભરી દીધું જાણે ! જાણે એક શીતળ ઝાકળના ઝૂમખાંએ સૂક્કા ઠૂઠાંને લીલવી દીધું. દીકરીની આંખનું એક આંસુ મારા ગાલ પર પડ્યું. મને થયું, થોડી ઉતાવળ થઈ ગઈ, નહીં તો ગળે અટકત એ ડૂમાને ખંખેરી, દીકરીના ગદગદ કંઠે થોડું હેતથી બોલાવી લેત હીબકાં લેતી દીકરીને વજી ફઈ બાજુના ઓરડામાં લઈ ગયાં. ધડીભર એ ઓરડાની ભીંતો પરથી રૂદનની સરવાણી ફૂટી નીકળી.