શક્ય હોય ત્યાં સુધી હું વિચારવાની ભાંજગડમાં પડતી જ નથી. કારણ કે, વારંવાર વિચારવાથી વિચારવાયુ થઈ જતો હોય છે અને વાયુ બિચ્ચારો ‘વા.સ્વ.’ એટલે કે વાયડા સ્વરૂપ છે. મતલબ એ ગમ્મે તે દિશામાં ફંટાય. એવું જ વિચારોનું છે. તેથી જ હું મોટે ભાગે બધા કામ વગર વિચાર્યે જ કરે રાખું છું, પરંતુ હું પણ એક મન-મગજ ધરાવતી હયાત વ્યક્તિ છું. એટલે આખીર કબ તક ? ક્યાં સુધી સંયમ રાખી શકું વિચારવા ઉપર ? અને એટલે જ પેલા, બહુ વિચાર્યા પછી જ બળદનાં શિંગડામાં માથું ભરાવી બેઠેલા મૂળચંદની જેમ હું પણ આખરે વિચારવમળમાં ભરાઈ જ પડી. અચાનક એક દુકાનનાં કપાળ (બોર્ડ) પર દુ:વાક્ય (દુ:ખી વાક્ય) લખેલું, તેની પર મારી નજર પડી. તેમાં લખેલું હતું કે. . . ‘અમારી બીજી કોઈ શાખા નથી.’ પંચલાઈનનાં બચ્ચાં જેવા આ પાંચ શબ્દો વાંચીને હું અટકી ગઈ અને મારા વિચારો ચાલવા લાગ્યા એટલે આજે મારું વિચાર્યું તમને વાગશે, ઓ. કે. ? આ પાંચ શબ્દો વાંચીને ઘડીક તો મને મારા ખુદ પર ફક્ર થઈ આવ્યો કે. . . હું એકડે એકથી આગળ વધું જ નહીં એવી પાક્કી ગણતરીથી ઈશ્વરે મને મોટે ભાગે બધું એકની સંખ્યામાં જ આપ્યું છે. છતાં મેં કદી એવો અફસોસ કરીને રોદણાં નથી રોયા કે મારે બીજી કોઈ સાસુ નથી. . . ! મારે સરકારી નોકરી સિવાય બીજી કોઈ નોકરી નથી ! મારે બીજું કોઈ ‘ટુ બી.એચ.કે.’ નથી ! મારા ચાલુ સ્કૂટરને (એક જ પૈડું છે) બીજું કોઈ પૈડું નથી ! મારે બીજું કોઈ નાક નથી ! મારે બીજું કોઈ પેટ નથી ! કે મારો બીજો કોઈ જન્મારો નથી !