‘તે એક’એ સંકલ્પ કર્યો અને તપ કરીને સ્વયં ‘બહુ’ બન્યા અને તે બહુવિધતામાં વ્યાપી ગયા; એ બહુમાં એનો નિવાસ થાય એ માટે એણે બહુમાંથી પ્રત્યેકના હૃદયમાં ગુઢ રીતે પ્રવેશ કર્યો, એમ કહો કે એનો જ અંશ આ સૃષ્ટિમાં જીવરૂપ બન્યો અને એ બહુ સાથેનું સંપર્કસૂત્ર જાળવી રાખી એની તમામ ગતિવિધિનું સંચાલન કરતારહ્યા, જેથી અંતતોગત્વા આ સૃષ્ટિમાં તેમનો પૂર્ણ આવિર્ભાવ થાય.