વેલડું નિશાળ બહાર ઊભું રહ્યું. મુનિઓ આગળ થયા. પાછળ માનવભીડ. રામજી ઊભો રહ્યો. એને થયું જવાશે હવે ! આ તો મારી નિશાળ જ છે. અહીં મને ક્યાં કોઈ કે'નારું છે ? થોડી વાર પછી ભીડમાંથી મારગ કરતો કરતો એ આગળ વધ્યો. નિશાળના મધ્ય ખંડમાં પ્રભુજીને બેસાડ્યા હતા. બધાં બાંકડા ભીંતસરખા ગોઠવી દેવાયા હતા. એક ખૂણામાં હીરજી બાપા તબલાં લઇ બેઠા હતા. તેમની પડખે બે ઝાંઝવાળા બેઠા હતા. ખંડની બરોબર વચ્ચે બે છોકરીઓ ચામર લઈ તબલાંની થાપની રાહ જોઈ રહી હતી. નિશાળની લોબીમાં હજી ઘણી ભીડ હતી. રામજી ભીડ વચ્ચેથી ઘૂસી એક બાંકડા પર બેસી ગયો. બાંકડો એનો રોજનો પરિચિત જ હતો.