ઘણા લોકો નાનપણથી જ રદ્દી અને બાલીશ લખાણોને રવાડે ચઢી જાય છે. આવા લોકો પોતાને પાછા શૈલીસમ્રાટો કહેવડાવે છે. તેઓ અખબારોના તંત્રીઓ ઉપર સવારી લાવે છે. આવા શૈલીસમ્રાટોનાં લખાણ વાયડાં, ચાંપલાં અને વેવલાં હોય છે. ઉત્તમ શૈલી દાખવવી અને સ્ટાઈલ મારવી એ બેમાં બહુ ફરક છે. શો ઓફ્ફ કરવાની વૃત્તિ ઘણા લખાણોને પાયમાલ કરે છે. ભાષા નૈસર્ગિક હોવી જોઈએ. ઊછળકૂદ થનગનભૂષણની ભાષા એકદમ ફ્લેમબોયન્ટ હોય છે. સિડેટ માણસની ભાષા સોબર અને સૌમ્ય હોય છે. શીલ તેવી શૈલી: સ્ટાઈલ ઈઝ ધ મેન. ઈન્સિડેન્ટલી, થનગનભૂષણ શબ્દ જન્મભૂમિ દૈનિકના એર્સ્ટવ્હાઈલ તંત્રી મનુભાઈ મહેતાએ પ્રયોજ્યો હતો. ફૂદાની જેમ ચોમેર ફરી વળનારા ઉત્સાહી ફોટોગ્રાફર ધનુભાઈ મહેતા માટે. ગુજરાતી અખબારો અને દૈનિકો ચીવટથી વાંચનારો ભાષાજ્ઞાની રોજ સવારે બેહોશ થઈ જાય છે. સારું પ્રૂફરીડિંગ કરે એવા કોમ્પીટન્ટ માણસો મળતા નથી. પરિણામે ઓડનું ચોડ વેતરાય છે. એક તો તંત્રી ખાતામાં ખરેખરા ભણેલા માણસો આવતા નથી અને બીજું કદી કોપીચેકિંગ થતું નથી. છેલ્લું સાચ્ચું કોપીચેકિંગ ગુજરાતી પ્રકાશનોમાં કુંદનિકા કાપડિયાએ અને યશવંત દોશીએ કર્યું હતું. આજે તો કોપીચેકિંગ કરવાનું કોઈ નામ લેતું નથી. કોઈનામાં ગુંજાયશ પણ નથી. કોલસા ઉપર કાળો લીટો કરવા જેવું થાય. લોકો મોટે ઉપાડે જે અવતરણો ટાંકે છે એ પણ ખોટા હોય છે. જેમ કે કવિએ રાજદ્વારોના ખૂની ભપકાની વાત કરી હતી પણ પત્રકારો રાજદ્વારીઓના ખૂની ભપકા એમ કરી નાખે છે. મૌલિક અને અસરકારક લખાણ એક અઘરી પ્રોપોઝિશન છે.