હું ખોટું બોલું છું, સાહેબ ! હું ખોટાબોલો નથી, સાહેબ... આમ જોવો... આા... આ... : કાનજી પાટલૂનનાં બન્ને પાયચાં ઊંચા કરી બોલ્યો; આમ જોવો... આ.... ! - પગનાં બન્ને કાંડાં ફરતે રુઝાઈ ગયેલા ઝખમનાં સફેદ, ઊંડાં નિશાન દેખાયાં. પછી હાથનાં કાંડાં દેખાડતાં કાનજીએ કહ્યું; ... આમ જોવો, સાહેબ... આ જોવો ! હું ખોટું બોલું છું... ? હાથનાં કાંડાં ઉપર પણ ચામડી તણાઈ ગયેલા ઘાનાં શુષ્ક સફેદ નિશાન મોજૂદ હતાં. હૈયામાં હાહાકાર ઊઠે તેવી સાબિતી પ્રત્યક્ષ હતી. દલીલો અને શંકાઓ નિર્મૂળ હોવાના પુરાવા સામે જ હતા, અરેરાટી વછુટે તેવા. સ્ટેશન માસ્તર તથા અમુને વિક્ષુબ્ધાવસ્થા ઘેરી વળી. સ્ટેશન માસ્તરથી બોલાઈ જવાયું... અરે, કોઈ સ્ત્રી આ હદે ક્રૂર બની શકે !! અમુ નિરુત્તર રહ્યો. કાનજીની આંખોમાં વર્ષો પૂર્વે સુકાઈને રણ બની ગયેલો દરિયો ઊછળતો હતો.