ક્ષણોને   તોડવા  બેસું  તો  વરસોનાં  વરસ લાગે બુકાની   છોડવા  બેસું  તો  વરસોનાં  વરસ લાગે  કહો તો આ બધાં પ્રતિબિંબ હું હમણાં જ ભૂંસી દઉં અરીસો  ફોડવા   બેસું   તો  વરસોનાં  વરસ લાગે  કમળતંતુ   સમા  આ   મૌનને  તું  તોડ  મા નાહક ફરીથી   જોડવા   બેસું   તો  વરસોનાં  વરસ લાગે  આ સપનું તો બરફનો સ્તંભ છે હમણાં જ ઓગળશે હું   એને  ખોડવા  બેસું  તો   વરસોનાં  વરસ લાગે  મને  સદભાગ્ય કે  શબ્દો  મળ્યા  તારે નગર જાવા ચરણ  લઈ દોડવા બેસું  તો  વરસોનાં  વરસ લાગે -મનોજ ખંડેરિયા