માધુકાકાનો એક જ કાયમી ડ્રેસ - અડધી બાંયનો ટૂંકો સફેદ ઝભ્ભો અને ટૂંકો લેંઘો. પગમાં બે પટ્ટીની રબરની સ્લીપર. રિસાયેલા બાળકની જેમ નીચી મૂંડીએ, મધ્યમ ગતિએ ચાલે છે. વેપારી બ્રાન્ડનું પેટ આગળ નીકળીને લટક્યું છે. પહેરે છે લેંઘો પણ એમની ચાલ ધોતિયાછાપ છે. એ ચાલતાં ચાલતાં વિચારે છે કે વિચાર કરતાં કરતાં ચાલે છે એ હું કળી શક્યો નથી. આખી મિશ્ર ક્રિયા છે. મને પોતાને પણ જમતી વખતે ખ્યાલ નથી હોતો કે થાળીમાં કયું શાક છે. જમતી વખતે હું ખોવાઈ જાઉં છું તે પત્નીને ગમતું નથી. મારા એક મિત્ર સ્ત્રીઓને રાજી રાખવામાં ઉસ્તાદ છે. જમવા આવે ત્યારે અચૂક બોલવાના ‘આ શાક મારું ફેવરિટ છે’, ‘વાહ, શું હાંડવો થયો છે’ કે ‘શું ઢોકળી થઈ છે’, ત્યાં સુધી કે ભાતના પણ વખાણ કરે. એમની પત્ની નારાજ થઈને મારા કાનમાં બબડે છે, ‘તમારો ભઈબંધ સાવ જુઠ્ઠો છે. બધાં બૈરાંઓને આવું કહેતો ફરે છે.’