રમા માટે મેં કોઈ ઉમળકો ના બતાવ્યો એટલે મારી બા સમજી તો ખરી કે મને સંબંધ પસંદ નથી પડ્યો. એટલે એ બોલી ‘આ રમાને અત્યારે તું ગમાડતો નથી પણ સમય જશે એમ એમ તને એનું મૂલ્ય સમજાશે.’ ત્યારે તો બાના એ શબ્દોએ મને કોઈ અસર ના કરી. હું ચૂપ જ રહ્યો. બા માટે મને બહુ સ્નેહ અને આદર – તેમનું દિલ દુભાય એવું કશું કરી શકું નહિ, વળી આજ્ઞાંકિતતાનો ગુણ એટલે વિરોધ કરવાની મારી હિંમત ન ચાલી અને હું પરણી ગયો. પરંતુ મારા મનમાં વિવાહ સંબંધ અંગે જે મડાગાંઠ પડી ગઈ એ ઉકલી નહિ. હું એટલો જડ અને જિદ્દી કે મેં મારા હૃદયનાં દ્વાર ખોલ્યાં જ નહિ. રમા હોંશભેર મારા ઘરમાં પ્રવેશી પણ મારી નજીક આવતાં એ થંભી ગઈ. મારી ઉદાસીનતા એ જાણી ગઈ, એ ખાનદાન બાઈએ મને એક સવાલ ના પૂછ્યો કે બહારના કોઈને પોતાની મૂંઝવણ, વેદના એણે જણાવ્યા નહિ, એ મૌન જ રહી. પોતાનું દુઃખ ભીતરમાં ભંડારીને હસતા મોંએ ફરજ બજાવતી રહી અને હું એને અન્યાય કરતો રહ્યો. એને સમજવા મેં પ્રયત્ન જ ના કર્યો મારી જાતને બહુ સમજદાર અને બુદ્ધિમાન માનનાર હું રમા સાથેના સંબંધમાં બધી સમજણ, બધો વિવેક, સારાસારનું ભાન ખોઈ બેઠો. હું સાવ નિષ્ઠુર થઈ ગયો.