મારી લાગણીઓનું તો જાણે કોઈ અસ્તિત્વ જ ન હતું! ‘જેવાં મારાં નસીબ…’ માનીને એ લોકો રવાના થયાં પછી હું તો કામે વળગી ગઈ હતી; તો બે કલાક પછી મમ્મી-પપ્પા બસમાં બેસાડીને જુલીને લઈને પાછો આવ્યો! જુલીનો હાથ પકડીને મારા તરફ ધકેલતાં બોલ્યો, ‘મારા નસીબ હું જ ભોગવીશ. તારે કે જુલીએ શું કામ ભોગવવું પડે…’ મેં જમવા કહ્યું, તો પણ સડસડાટ દાદરો ચડીને બારણું પછાડીને બંધ કરી દીધું.