અહીં સુધી કહ્યા પછી મોહિનીએ આગળ ચલાવ્યુંઃ વ્રતનું સેવન તો વિધવાઓ અને યતિઓ માટે જ ઉચિત છે. જ્યારે રાજાનો ધર્મ તો પ્રજાનું રક્ષણ કરવાનો છે. ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષ – આ ચારે પુરુષાર્થના ફળને આપનારો છે. સ્ત્રીઓ માટે પતિની સેવા, પુત્રો માટે માતાપિતાની સેવા, શૂદ્રો માટે દ્વિજોની સેવા તથા રાજાઓ માટે સંપૂર્ણ જગતની રક્ષા એ સ્વધર્મ છે. જે પોતાના ધર્મને અનુકૂળ કર્મનો ત્યાગ કરીને અજ્ઞાન અથવા પ્રમાદવશ પરધર્મ માટે કષ્ટ ઉઠાવે છે તે ખરેખર પતિત છે. વેદનાં વચન ન માનનારો બુદ્ધિમાન પુરુષ પોતાની ઇચ્છા પ્રમાણે વર્તનારી સ્ત્રી, વિનય વિનાનો પુત્ર, અંતઃપુરમાં જ રહેતો રાજા, પોતાને સોંપેલું કામ ન કરનારો સેવક તથા સદાચારહીન માણસ – આ બધાં નરક પ્રતિ ગમન કરનારાં હોય છે. પ્રજાનું પાલન કરવું એ જ એકમાત્ર વ્રત રાજા માટે હોય. રાજા માટે બીજું કોઈ વ્રત હોઈ જ ન શકે. પોતાના રાજ્યમાં રક્તપાત ન થાય એ જ રાજા માટે દેવકાર્ય છે. એ જ યજ્ઞ છે ને એ જ હોમ છે!