કરોળિયાના જાળાની જેમ ફેલાયેલા નેટવર્કે માણસને જોડવાના બદલે વિખૂટો પાડી દીધો છે અને એકલવાયો બનાવી દીધો છે. આપણાં બનાવેલાં યંત્રો આપણને ચલાવે છે અને આપણે સૌ આપણા ગુલામોના ગુલામો બની રહ્યા છીએ. હવે સારા-માઠા પ્રસંગે કોઈ આપણી રાહ જતું નથી. એક પ્લાસ્ટિક જેવા બનાવટી ‘સોફિસ્ટિકેશન’ પાછળના ભટકાવમાં સાચી હૂંફ કે આવકાર ખોવાયાં છે. તોયે હજુ થોડીઘણી નસીબદાર ગૃહિણીઓ છે જે પડોશણને વાસણ ઘસતાં ઘસતાં કહી શકે છે, ‘આજે તો અમારે ઝઘડો થઈ ગયો અને ‘એ’ જમ્યા વગર ગયા’ અને પડોશણ એને આશ્વાસન આપે છે અને બંને બેનપણીઓ હળવીફૂલ થઈને પાછી કામે વળગે છે. દુષ્યંતકુમારના શબ્દોમાં કહેવાયું છે તેમ-