નિરૂપા રોય સીવવાના સંચા પર બેસીને ખાંસતી રહેતી એક માનું ચિત્ર આપણા માટે છોડી ગયાં. એક ગરીબ, નિ:સહાય, વિધવા અને બિચારી-બાપડી હોય તો જ એને માતૃત્વ શોભે? તો પછી જીજાબાઈ કે બાજીરાવની મા વિશે આપણે શું કહીશું? આંખોમાં આંસુ સાથે સંતાનની સામે કરગરતી માનું ચિત્ર હવે ઝાંખું થતું જાય છે, થવું જોઈએ. જેણે આપણને જન્મ આપ્યો, ઉછેર્યા અને જેણે આ જગતમાં જીવવાને લાયક બનાવ્યા એ સંતાનની સામે માએ માથું ઝુકાવવાની કે રડવાની કોઈ જરૂર નથી. આજની માનું ચિત્ર બદલાયું છે. મોટાભાગની માતા વ્યવસાય કરે છે, કમાય છે એટલે આર્થિક રીતે સ્વતંત્ર છે, તેમ છતાં આપણે જોઈએ છીએ કે પતિના મૃત્યુ પછી મા પોતાના સંતાન પર આધારિત થઈ જાય છે. એકલવાયી જિંદગી જીવતી, પતિ વિનાની મા ઘણી વાર હડધૂત થતી હોય છે. જે સંતાનો માટે ઉજાગરા કર્યા, એમના ભણતર માટે, ટ્યુશન માટે ધક્કા ખાધા એવાં સંતાન પણ માનું અપમાન કરતાં કે એને તકલીફ આપતાં અચકાતાં નથી ત્યારે એવો સવાલ અચૂક થાય કે આજના સમયમાં માનું સ્વમાન કે સન્માન નથી સચવાતું એનું કારણ શું?