મારી સાથે આ થયેલ છે અને હું સમજુ છુ કે આ આખી વસ્તુ કેવી છે, હા, મેં આત્મહત્યા કરવાનો પ્રયત્ન નથી કર્યો ક્યારેય, અને એવો કોઈ વિચાર મને આવ્યો હોય તો મને હાલ યાદ નથી, પણ મારી જિંદગીમાં ચારેક વર્ષ પહેલાં એવો સમય હતો કે મારી જિંદગી અટકી ગયેલી, મને હતુ કે હવે આગળ કંઈ સારુ થશે જ નહીં, કારણ કે મારુ એક રિલેશન થોડા સમય પહેલા પૂરુ થયેલું, મારા એન્જીનિયરિંગના ત્રણ સેમેસ્ટરનાં ભેગા થઈ મારે ૧૧ સબ્જેક્ટ્સની એક્ઝામ એ વખતે એકસાથે આપવાની હતી, કારણ કે આગળનાં સેમેસ્ટરમાં પાસ ન થઈએ એ પાછળ આવતું જ હોય છે, પેરેન્ટ્સ નહોતા સમજી શકતા કે શું થાય છે મને, કંઈ જ ગમતું નહોતું મને, ના કોઈની સાથે વાત કરતો હું બરાબર, ના મને મારી મનપસંદ વાનગીઓ ખુશી આપતી કે ના તૈયાર થઈને ક્યાંય જવું, અને હજુ મને યાદ છે મારી ડ્રેસિંગ સેન્સ એ વખતે એટલી ખરાબ થયેલી કે અમુક લોકો કોલેજમાં મારી પર હસતાં, એ લોકો મારી હાલત પર હસતા કે શેની પર એ મને ખબર નથી, કલાકોના કલાકો બસ એમ જ લાગતું કે હવે કંઈ જ સારુ નહીં થાય, રાતે આંસુઓથી ઓશીકુ પલળી જતું અને તો પણ ઊંઘ નહોતી આવતી ઘણી વાર, પણ એ બધી વખતે મારા મિત્રો હતા મારી સાથે, એમને કહેલું કે આ થયું છે મારી સાથે, અને આમ કેમ થાય છે, એ લોકો પણ બધું નહોતા સમજતા, અને ક્યારેક એ લોકો મારા લીધે ખૂબ દુ:ખી થયેલા, મારી હાલત પર, પણ બસ એ લોકો હતા મારી સાથે, હું રડુ તો મને રડવા દેતા, હું વાત કરુ તો અર્થ વગરની અમુક વાતો જે હું કેમ એ વખતે કરતો એ મને પણ ખ્યાલ નથી એવી વાતો એ મિત્રો સાંભળતા, અને મારી સાથે હતા કે બધુ ઠીક થશે એક દિવસ, અને ધીમે ધીમે ઠીક થયેલું બધું. તરત જ નહોતું થયું કે હું પેલા ૧૧ વિષયોમાં એકસાથે પાસ થઈ ગયેલો, ના, એવુ નહોતું બન્યુ, પણ ધીમે ધીમે શીખેલો કે આમ ચાલશે ને પછી થોડુક અલગ ચાલશે, અને એ માટે એ વખતે પાસે રહેલા બધાં મિત્રોનો આભારી છું હું હજુ પણ અને હમેંશા રહીશ. જયદીપ, હેની, ઋતુરાજ, કુંતલ, ભૂમિ, મૃગેશ, કુશાન, રજનીકાંત, ધવલ... થેન્ક યુ સો સો મચ, મારી સાથે રહેલા એ મિત્રોને...