ભરચોમાસું હતું. સાંજનો સમય હતો . એ વખતે કેસરડીથી એક ઘોડેસવાર આવ્યો ને કહેવા લાગ્યો : “ કાશીબા હાલો, ખાટલો થાતો નથી.” પેટી તૈયાર કરીને હું ઘોડા પર બેસી રવાના થઈ. જોરદાર વરસાદ વરસતો હતો. રસ્તામાં બે કાંઠે વહેતી નદી આવી. મને તરતાં આવડતું ન હતું. સામે કાંઠે બે માણસ બેઠેલા હતા. અમને આવેલાં જોઈ તે કાંઠે આવ્યા. મને લાકડીઓથી બે બાજુથી બેય જણાએ ખભેથી પકડીને નદી પાર કરાવી. પછી નીતરતાં કપડે ઘોડા પર બેઠી. ઘોડો પણ ઘડીમાં આમ પગ મૂકે ને ઘડીમાં તેમ મૂકે, એટલે મારું શરીર ડોલમડોલ થયા કરે. સમતુલા માંડ જળવાતી. ત્રણ કલાકે કેસરડી પહોંચ્યાં. જઈને જોયું તો બે વાઘરણો દાણા જોવા બેસી ગયેલી. બીજી બહેનો પેલી બાઈના પેટ પર ધક્કા મારતી હતી. દરદી બૂમાબૂમ પાડતી : “મરીગઈ રે…મરી ગઈ.” મેં જઈને પહેલાં તો એ બધાંને વિવેકથી ઘડીક ઓરડાની બહાર જવાનું કહ્યું, પણ મારું સાંભળે જ નહિ. ઊલટાની મને ઘાંટા પાડી કહેવા લાગી : “ ચાલી જા, નહિ તો મેલડીમા ઝાડા-ઊલટી કરાવી તને મારી નખશે.” મેં કહ્યું, “ભલે મારી નાખે, પણ અત્યારે તો તમે અહીંથી જાવ.” એ બધી ગાળો દેતી દેતી બહાર નીકળી.