તો શું આ ચીન્નીફોઈબા વિશેના કોઈ સમાચાર હશે ! કદાચ….કદાચ એટલે જ રાતે ફરી પાછી પેલી જૂની વાતો નીકળી હતી. પેલી વાતો, પાકિસ્તાન જ્યારે બન્યું નહોતું ત્યારે આપણે સૌ કેવી રીતે રહેતાં હતાં, કેટલા સારા દિવસો હતા, કેટલી નિશ્ચિંતતા હતી ? સ્ત્રીઓ શેર શેર જેટલાં સોનાનાં ઘરેણાં પહેરીને નીકળતી તો પણ કોઈની મજાલ નહોતી કે એમની તરફ આંખ ઊંચી કરીને પણ જુએ, પણ પછી ખરાબ દિવસો આવ્યા. પાકિસ્તાન બની ગયું. આવી વાતો પહેલાં પણ અમારા ઘરે ઘણી વાર થતી. પપ્પા કહેતા કે લાશોથી ગાડીઓ ભરેલી હતી. લાશો રસ્તા પર રઝળતી હતી. એને અવલમંજિલે પહોંચાડવા માટે પણ માણસો મળતા નહોતા. લોહીની નદીઓ પાર કરીને તેઓ ‘આઝાદ’ હિન્દુસ્તાન પહોંચ્યા હતા. ધીમે ધીમે એ બધું ભૂલવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો. કોઈક રીતે એ જમાનાની બધી વાતો સ્મૃતિશેષ થઈ ગઈ હતી. પણ આજે એક જ ઝાટકે સમયના લગાવેલા ટાંકાને ઉખેડી નાખ્યા હતા. ચન્નીફઈબાની યાદ ફરી પાછી બધાને રડાવી રહી હતી. રાતે પણ તેઓ ઊંઘી નહોતા શકતાં. ઑગસ્ટની એ રાત એ લોકોને કેટલી બધી ભયાનક લાગી હશે, જ્યારે પાકિસ્તાન બનવાની જાહેરાત થઈ હશે ત્યારે !