ભલે મહિને, બે મહિને કે ચાર મહિને પ્રકાશિત થાય પણ આપણી માતૃભાષામાં પ્રકાશિત થતું કોઇ પબ્લીકેશન હોવું જ જોઇએ. જે દેશ-પરદેશ અને સ્થાનિક ગુજરાતી સમાજમાં થતી ચહલપહલ અને ઘટનાઓની માહિતી આપતું એક એવું માધ્યમ હોય જે આપણી પોતાની ભાષામાં હોય. આ જરુરિયાતને પહોંચી વળવા માટે ગુજરાતી સમાજ દ્વારા પ્રકાશિત થતું ન્યુઝ લેટર ગુર્જર છે પણ તેની માહિતીનું પ્રમાણ મર્યાદિત છે અને માધ્યમ અંગ્રજી છે એટલે ગુજરાતી પ્રકાશનની જરુરિયાત ઠેરની ઠેર છે. અહીં એ સમજવું અઘરું છે કે જ્યાં ગુજરાતીઓ છે, ગુજરાતી સમાજ છે, ગુજરાતી ઉત્સવો અને ઉજવણીઓ થાય છે, ઘરમાં ગુજરાતી બોલાય છે પણ ગુજરાતી પબ્લીકેશન નથી. અને નથી તો કેમ નથી........ કદાચ પરદેશમાં આવીને આપણે બોલાયેલી ભાષા અને લખાયેલી ભાષા વચ્ચેનો ફરક અને મહત્તવ ભૂલી ગયા છીએ. અથવા તો આપણને હવે તે વાત જ મહત્તવની નથી લાગતી. મને લાગે છે કે માત્ર ગુજરાતી બોલવું કે ખાવું તે ગુજરાતીપણાં સાથેનો બહુ સગવડિયો વ્યવહાર છે. જો ગુજરાતી ભાષાનાં લખાણ કે વાંચનની જરુર ના લાગતી હોય તો ગુજરાતી સંસ્કૃતિ વીશેની આપણી સમજ બહુ છીછરી કહેવાય. કારણ સંસ્કૃતિનો વારસો બોલાયેલી ભાષા નહિ પણ લખાયેલી ભાષા જીવંત રાખે છે. ભાષાનાં માધ્યમથી જ આપણાં સંસ્કાર અને સંસ્કૃતિ સદીઓથી જીવંત રહીને સદીઓ સુધી જવાનાં છે. ગુજરાતી સમાજ વિશેની કોઇ પણ વાત ભારતની 24 પ્રાતિય ભાષા કે આંતરરાષ્ટ્રિય ભાષામાં છપાઇ હશે તેની ગંભીરતા એટલી નહિ હોય જેટલી ગુજરાતીમાં લખાયેલી વાતની હશે. કારણ માતૃભાષા સમાજનું અને માણસનું મન વાંચી પણ શકે છે અને લખી પણ શકે છે.