લગભગ પોણા છ ફૂટ ઊંચા માસ્તર સાહેબ ગલોફામાં તમાકુવાળું પાન ખોસીને રૂઆબદાર ચાલે મકાનમાં સવારના આઠ વાગ્યા આસપાસ પ્રવેશ કરતા અને પહેલા માળેથી જ પોતાના વિદ્યાર્થીઓને ભેગા કરતા ઉપર ચડતા. તેમના વિદ્યાર્થીઓની ઉંમર ત્રણથી છ વર્ષની રહેતી. જે બાળક બિલકુલ તૈયાર થઈને સીડીમાં તેમની રાહ જોતો ઊભો હોય તેને એક પીપરમીંટ ઈનામમાં મળતી. માસ્તર સાહેબને જોઈને સહુ એમનું અભીવાદન કરતા અને કહેતા સાહેબજી સલામજી અને એ ખુશ થતા. નવા આવેલા બાળકને શરૂઆતના દિવસોમાં નવી ‘આખી’ પેન (પાટી પર લખવાની) આપતા. તેઓ એક એક માળ ચડતા જતા અને બાળકોની સંખ્યામાં વધારો થતો જતો. કોઈ બાળક અકારણ ગેરહાજર રહેતો હોય તો વળી તેને ઘેર જઈ હાકોટો કરીને કે સમજાવીને પોતાની સાથે લઈ જતા. એમ કરતા ચોથો માળ પસાર કરતાં ત્યાં સુધીમાં ખાસ્સા પચીસથી ત્રીસ જણાની વાનરસેના ભેગી થઈ જતી અને આખું લશ્કર અગાશી તરફ પ્રયાણ કરતું. અગાશીની પહેલા લગભગ અઢી કે ત્રણ ફૂટ બાય દશ ફૂટની નાનકડી ચાલી હતી. એવીજ બીજી ચાલી નવ પગથીયા નીચે રહેલી. માસ્તર સાહેબ આ વિશાળ (?) બે નાનકડી ચાલી અને વચમાં રહેલા નવ પગથીયાના ડબલ ડેકર કલાસરૂમને દમામભેર સંભાળતા અને કોણ જાણે કઈ રીતે પણ સાચવતા.