કુલ અઢાર વાર્તાઓ આ સંગ્રહમાં પ્રાપ્ત થાય છે. કોલેજ શિક્ષણ સુધી ભારતમાં વસેલા હુસૈનસાહેબ વિભાજન પછી પાકિસ્તાનમાં જઇ વસે છે. એમની વાર્તાઓમાં અને પછી મુલાકાતમાં પણ અવાર નવાર જે વાત પડઘાય છે તે છે ક્ષણિક આવેગમાં લેવાયેલો હિજરત કરી જવાનો નિર્ણય એના જીવનમાં અને સાહિત્યમાં એક મોટી ઘટના બની રહે છે. વતનમાંથી મૂળીયા ઉખડી ગયા પછીની વેદના, વતન સાથે જોડાયેલ સ્મૃતિઓ, નવી જગ્યાએ ધારેલી કલ્પનાઓનો ભંગાર, અને ખાસ તો સંસ્કૃતિ સાથેનું, મૂળ સાથે જોડાયેલ વંશપરંપરા સાથેનું અનુસંધાન એમની રચનાઓમાં અનેક રૂપે અને વ્યાપક પરિમાણ સાથે આલેખન પામે છે. વાર્તાઓના વર્તમાન પ્રચલિત સ્વરૂપ સાથે મેળ ન ખાય એવી આ વાર્તાઓના મૂળ છે ભારતીય ઉપખંડના સાહિત્યવારસામાં. મહાભારત, રામાયણ, જાતક કથાઓ, એરેબિયન નાઇટ્સ, ઇસ્લામીક સાહિત્યની પરંપરા સાથે એ સીધું જ અનુસંધાન ધરાવે છે તેમ કહેવું પુરતું નહીં ગણાય, એમણે જે વાસ્તવનો સામનો કર્યો, રાષ્ટ્રવિભાજન અને એ સમયે થયેલ કત્લેઆમ, રાજકિય ઇચ્છાશક્તિએ સામાન્ય માણસના ચિત્ત પર કેવો વજ્રાઘાત કરી દીધો હોવાની અનુભૂતિ, બે-વતન થયેલાઓના ચિત્તમાં આ સ્વરુપના વિભાજનનો શો અર્થ હતો તે શોધવાની મથામણ, આગવું અસ્તિત્વ ધરાવતાં પાકિસ્તાનના ઉદ્ભવ પછી પણ ત્યાં મુસ્લીમ-મુસ્લીમ વચ્ચે થતી કતલો, અંધાધૂધીભર્યો રાજયવહિવટ અને અસ્થિરતા આદિના કારણે એક સંવેદનશીલ વ્યક્તિનું ચિત્ત કેવો સંક્ષોભ અનુભવે છે - તેનું આલેખન આ વાર્તાઓમાં આગવી શૈલીએ કરવામાં આવ્યું છે. મન્ટો, કૃષ્ણચંદર, ફૈજ આદિ સર્જકોથી આ લેખક આગવી દિશા કંડારે છે અને એમાં એવી સિદ્ધિ મેળવે છે કે જેનું અનુસરણ ભાગ્યે જ કોઇ કરી શકે. હજી સુધી તો નહીં જ. સંપાદકે સાચું જ કહ્યું છે- ‘પોતાની મોટાભાગની કૃતિઓમાં હુસૈન હિન્દુસ્તાની હોવાની અને મુસ્લીમ હોવાની પ્રબળ છાપ પાડે છે. ઇતિહાસે એમને ભારતીય હોવું અને મુસ્લીમ હોવું એ બે વચ્ચેની પસંદગી સામે મૂકી આપ્યાં છે. બંને પક્ષે એકસાથે વફાદારી નિભાવવાની, બંને વચ્ચે તાણાવાણાની નાજુક જાળ ગૂંથવાની તક વિભાજને કમનસીબે એમની પાસેથી ઝૂંટવી લીધી છે. પોતાની જાતને હિન્દુ-મુસ્લીમ સંસ્કૃતિના સંતાન તરીકે ઓળખાવતાં હુસૈન ભારતીય મુસ્લીમ સંસ્કૃતિ વિશેના, પાકિસ્તાનના બનવા વિશેના, હિજરત વિશેના વિચારો મૌલિક છે. આગવા છે.’