‘જીવનમાં વીજળી જેવાં અજવાળાં વારે વારે નથી આવતાં, પાનબાઈ ! ચમકારો થાય ત્યારે જ મોતી પરોવી લ્યો. પછી તો આંખે અંધારાં આવશે, અંધારાં આવતાં વાર નહિ લાગે. આ જીવતરનાં અજવાળામાં જે લેવું છે એ લઈ લ્યો !’ ગંગાસતીએ જે ઉપદેશ પાનબાઈને આપ્યો તે તેમના જીવનમાં ઉતાર્યો. ગંગાસતી હવે પૂર્ણતાને આરે આવીને ઊભાં છે. આ બાજુ પાનબાઈ સંપૂર્ણ સ્વતંત્ર જીવન જીવવા તૈયાર થઈ ગયાં છે. સાસુના ઉપદેશો ગ્રહણ કરી લીધા. હવે એની એ વાત તેમને મહેણાં જેવી લાગે તે સ્વાભાવિક છે એટલે પોતે ગંગાસતીને હસતાં હસતાં કહે છે : ‘છૂટાં રે તીર હવે નો મારીએ બાઈજી, મેંથી સહ્યું નવ જાય, કલેજાં મારાં વીંધી નાખ્યાં, બાઈજી, છાતી મારી ફાટું ફાટું થાય રે.’ તમે જે આપ્યું છે તેનાથી મારી છાતી ફુલાય છે.