સૌ પ્રથમ વ્યક્તિવિકાસ, પછી કુટુંબવિકાસ અને પછી સમાજવિકાસ માટે આપોઆપ કાર્યરત બનેલો વાલમસમાજ સંગઠિત થતો ગયો. ગામેગામ વાલમ બંધુઓ પોતાની વાડીઓ ઊભી કરી તેમાં વસો, સોજીત્રા, કરમસદ, મોગર, સાવલી જેવાં કસબાનાં ગામોમાં ગામને અનુકૂળ જરૂરિયાતો પૂરી પાડતી વાડીઓ દ્વારા સામાજિક ઉત્થાન પામતા ગયા અને ગામની બહાર વસતા કે ધંધા રોજગાર કરતી વ્યક્તિઓ પ્રસંગોપાત ઉદાર હાથે દાન ઉઘરાવી પોતાના ગામની સંસ્થાઓને સમૃદ્ધ કરવા માંડ્યા, પરિણામે સારા કે માઠા પ્રસંગોએ સમસ્ત સમાજ તેનો ઉપયોગ કરી શકે તેવી વ્યવસ્થા પણ ઊભી કરતા રહ્યા. વાલમસમાજમાં ઉપરછલ્લી એકતા નહીં પણ વ્યવસ્થિત રીતે એકતા, ભાઈચારો અને સમાજ માટે કાર્ય કરવાની સ્વયંભૂ ભાવના કાર્યરત થતી ગઈ. વ્યક્તિગતથી માંડી સમાજના પ્રત્યેક સ્તર સુધી આ ભાવનાથી એકરૂપતા અને જ્ઞાતિભાવના વિકસિત થતી ગઈ. દીકરા-દીકરીના લગ્નપ્રસંગોમાં, ફ્લ્યુ કે અન્ય રોગોના ઉપચાર માટે નાણાંકીય તંગી અનુભવતા લોકો માટે ફાળ મળતો ગયો. આ ઉપરાંત કેળવણી માટે ફંડો ઊભાં કરી સમાજને સોંપતા ગયા. ફક્ત દીકરાની કેળવણી માટે જ નહીં કન્યા કેળવણી માટે પણ અભૂતપૂર્વ કાર્ય કર્યું, તેથી સામાજિક સ્તર આપોઆપ વિકસિત થતું ગયું