‘ધીમે બોલ્ય.’ ‘ધીમે શું કામ બોલું?ભાવનગરનો રાજા જાગતો રાજા છે… એની પાંહે જઇને રાવ કરીશ એટલે આખા રાજમાં સંભળાશે…’ અને ગોપનાથ મહાદેવ તરફ હાથ લાંબો કરીને બાઇ બોલી: ‘ગામના મુખી કેં’તાતા કે બાપુ કૃષ્ણકુમાર,ગોપનાથને બંગલે આવ્યા છે…હું ઇયાં જાશ…બાપુને મોઢેમોઢ વાત કરીશ….તમે તો ફસકી ગયા…’ બાઇએ હોઠ કાઢયા: ‘સાવ મારી નણંદ જેવા થઇને ઊભા રિયા…!’ ‘વાંકાં બોલ્યમા…હું જ બાપુ પાસે જાઉં છું.’ ખેડૂત હવે ચાનકે ચડ્યો…‘હા…જાવ…!બાપુ તો દયાળુ છે અને આપણાં જેવાં…ખેડુમજૂરની વાત સૌ પરથમ સાંભળે છે. હરમત રાખીને ઉપડો….ભાવનગરના રાજા તો રૈયતના રખેવાળ છે…જરીકેય મૂંઝાયા વગર, તલેતલની વાત કરજયો…’ અને પળ પહેલાં હરેરીને હારણ થઇ ગયેલો કૃષક, કડેહાટ થઇ ગયો.