રાજકોટથી થોડા જ કલાકની સફર કરીને જેવા ગીરના જંગલમાં પગ મૂકીએ કે વાતાવરણ બદલાઈ જાય છે. ત્યારે જો તમારું ધ્યાન મોબાઈલમાં ન હોય કે કારમાં વાગતા સંગીતમાં ન હોય તો અનેક આવા સુક્ષ્મ પણ જરૂરી નિરિક્ષણો કરતાં બાળકોને શીખવી શકાય. પણ હવે જંગલોમાં જઈને પણ સતત મોબાઈલ પર ફોટાઓ પાડતાં માતાપિતા, બાળકને ક્ષણનો આનંદ લેતાં કઈ રીતે શીખવી શકે. બીજાને બતાવવાં જ ફરવા જવાનું. વળી હમણાં જ મેં કોઈ માતાપિતાને બડાઈ મારતાં જોયાં કે અમે ફરવા જઈએ તો ફાઈવ સ્ટાર જેવા રિસોર્ટમાં જ રહીએ, બાળકોને એસી અને ટીવી ન હોય તેવી જગ્યાએ ફરવા જ ન આવવું હોય. સવાર-સાંજના સૂરજના પેઈન્ટિંગ અને પ્રકૃતિમાં જાતને ખોવાડી દેવાની સહજતા બાળકને માતાપિતા ક્યાંથી આપે જો પોતે જ મોબાઈલ વિનાનું વેકેશન ન માણી શકતા હોય તો. પરિવાર સાથે વેકેશન કે ડિનર તરત જ ફેસબુક કે વોટ્સએપ્પ પર પોસ્ટ થઈ જાય. મોબાઈલ ફ્રી વેકેશન કે પિકનિક છેલ્લે ક્યારે માણ્યા હતા? હા પ્રકૃતિના થોડા ફોટા લીધા પછી મોબાઈલ બંધ કરી દીધો હોય કે સોશિયલ મીડિયા પર ફોટાઓ પોષ્ટ ન કર્યા હોય તો ન ચાલે. આપણે ફરવા આપણા માટે નથી જતાં પણ દુનિયાને બતાવવા માટે જઈએ છીએ. ગમે તેટલી મોંઘી ગાડીમાં ફરવાની હેસિયત હોય પણ સાદી બસમાં કે ટ્રેનના સેકન્ડ ક્લાસના ડબ્બામાં બાળકોને પ્રવાસ કરાવો તો ય માનવીય અભિગમ અને બારી બહાર પસાર થતી પ્રકૃતિની સાથે ધીમે ધીમે સંબંધ બંધાય. પગપાળા ટ્રેકિંગ કરવાથી નિરિક્ષણ થઈ શકે. મોટરમાં સડસડાટ પસાર થાઓ તો ભાગ્યે જ પ્રકૃતિની સાથે તાદાત્મ્ય બાંધી શકો. રસ્તે ચાલતાં નાનકડાં જીવડાંઓનો સંસાર, જાતભાતના નાના ઘાસ અને છોડના આકારો, ફુલોને જોઈ શકાય, સ્પર્શી શકાય. એ વિસ્તારમાં રહેતાં લોકો સાથે હસીને બે ઘડી જોડાઈ શકાય.