કોઈ માતાની દૃષ્ટિએ કોઈ પણ પુત્ર ખરાબ નથી હોતો. ક્યારેક પુત્ર માની ટીકા કરે પણ માતા હંમેશા નર્યા હેતની હેલી જ હોય છે. સંસ્કૃતમાં કહેવાયું છે કે कुपुत्रो जायते क्वच्चिदपि कुमाता न भवति - પુત્ર ગમે તેવો પાકે પણ માતા કદી કુપાત્ર નથી થતી. રામાયણના માર્ગી માર્ગમાં અને ભગવદ્ગીતાના ગાર્ગી માર્ગમાં માતાનું મૂલ્ય અગ્રસ્થાને રહ્યું છે. ગુણવંત શાહ કહે છે તેમ માતા એ વાત્સલ્યની યુનિવર્સિટી છે. માતા પ્રત્યેનું સમર્પણ સમૃદ્ધિને દોરી લાવે છે. એ પછી પેટજણી મા હોય કે આપનાં કુળદેવી માતાજી હોય... અહંકાર મારે છે અને સમર્પણ તારે છે. પુરુષ અહંકાર રૂપ અને સ્ત્રી-સમર્પણ સ્વરૂપ છે. પુરુષો ઓછું રડે છે અને બહેનો વધુ રડે છે એટલે એમને હાર્ટએટેક ઓછા આવે છે. મા પીડાના અંતિમ મુકામ પર જ દુર્ગારૂપ ધારણ કરી રક્તપાત કરે છે. બાકી મોટાભાગે તો ખૂણામાં બેસીને અશ્રુપાત કરતી હોય છે. સૌથી મોટો પાત અશ્રુપાત છે. પુત્ર અને પતિની ખુશી માટે વેઠેલાં આંસુઓની ગણતરી હોતી નથી. ઈશ્ર્વરે એની આંખમાં કૂવો મૂકેલો છે. ગોપીજન કહે છે તેમ निशदिन बरसत नैन हमारे. ગુજરાતી કવિઓએ આંસુને કેટકેટલાં લાડ લડાવ્યાં છે. કવિશ્રી ચિનુ મોદી કહે છે કે...