જયારે મોટાઈ આ બધી વાતો કરતા હોય ત્યારે ઓરડામાં ધીમું ફાનસ જલતું હોય. એના આછા અજવાળામાં અમે મુઠ્ઠીઓ ઉછાળતા યુવાન ને કિશોર એવા ચળવળિયાઓને જોતાં. પોતે લખેલાં ગીતો બુંલદ અવાજે ગાતા મેઘાણીભાઈની ક્લ્પના કરતાં. મોટેથી ચર્ચાતા સમાચારો, બૂમો, પ્રેસના હાથમશીન ચાલવાના અવાજો, આ બધું જાણે કે અમે નજરે જોયા કરતાં અને પછી ધીમે ધીમે મીઠી નીંદરમાં પહોંચી જતાં. કયારેક ગીતોની વાત થાય ત્યારે મારાં માતાપિતા બન્ને ધીમે અવાજે સાથે ‘રક્ત ટપક્તી સો સો ઝોળ…’ ગાતાં. કયારેક ‘મારા સૂના ખેતરને રે, શેઢે હું તો એકલડી ઓ સોનાનાવડી…’ કાવ્યના અંશો બન્ને વારાફરતી ગાતાં. આખાય બંગલામાં ક્રાન્તિના વાતાવરણની ઘેરી અસર હજી પણ હોય એમ લાગ્યા કરતું. અમારા પર પણ એ પ્રસંગોની વાતોની એવી અસર થતી કે ઉપરના માળે રહેતા પોલીસ ઈન્સ્પેકટરના કુટુંબનાં બાળકો અને અમે સહુ ભેગા થઈને વીરતાભર્યા સંવાદો બનાવીને નાટક નાટક રમતાં. લાઈન બનાવીને કૂચકદમ કરતાં ને મુઠ્ઠી ઉછાળીને આવડે એવાં સૂત્રો પણ પોકારતાં.