થોડી પળો બાદ સાવ અચાનક રૈના ઊભી થઈ… હેરીને વળગીને એ ચુંબનો કરવા લાગી. પ્રસ્વેદભર્યા કપાળ પર, લાલ લાલ ગાલ પર, ભીની ભીની આંખો પર, ગરદન પર…તરસતા હોઠો પર…! વિશાળ છાતી પર…નાભિ પર… ! હેરીનો નાઈટ શૂટ જોર કરી એણે કાઢી નાંખ્યું. એમ કરતા એના બધા જ બટનો પણ તૂટી ગયા…! રૈનાએ હેરીને સાવ નિઃવસ્ત્ર કર્યો અને ધક્કો મારી પલંગ પર સુવાડાવ્યો અને રૈના એના પર સવાર થઈ ગઈ. પોતાના વસ્ત્રો દૂર કરતા કરતા…રૈનાએ હેરીને ખુદમાં સમાવી દીધો. દરિયો રૈનાની તરસનો છલકાય ગયો બન્ને કિનારે…! મેહુલો રણમાં વરસતો રહ્યો. શરીર સુખ માણતા માણતા પણ હેરીની આંખો ઊભરાતી હતી. પણ આંસુ બહાર આવે એ પહેલાં રૈના એને પી જતી હતી. શાયદ પશ્ચાતાપના, પ્રેમના એ આંસુ આંસુ ન હતા, અમૃત હતા.. એમાં જરા ય ખારાશ ન હતી.