‘સમય નથી મળતો’ એ વાત પરથી મને એક પ્રસંગ યાદ આવી ગયો એ અહીં વર્ણવું છું. મુંબઇના પરા એવા પારલામાં રાજપુરીયા હોલમાં એક લોહાણા વૈષ્ણવ એવા બહોળા વજાણી કુટુંબમાં ભાગવત સપ્તાહ બેસાડેલી હતી. તેમાં મારા મિત્ર પૂજ્ય શ્રી ભૂપેન્દ્રભાઇ પંડ્યા કથા કરવાનાં હતાં. જે દિવસે હું ગયો હતો તે જ દિવસે કોઇ પ્રસંગને ટાંકતા તેમણે શ્રોતાઓને કહ્યું કે ‘માણસને સમય નથી એવું કહેનારા ખોટા છે, સમય તો આપણી પાસે હતો જ પણ આપણે સમયના ગુલામ થઇ ગયા છીએ. માણસને આધુનિક જગતમાં બિઝિ હોવાનો ચેપી રોગચાળો લાગુ પડેલો છે. માણસો સમય નથી કહીને સામે વાળાને કે તેની વાતને ટાળવા માંગતા હોય છે.” છેલ્લે તેમણે એમ પણ કહ્યું કે, “હકીકતમાં તો સમય કાઢવો પોતાના હાથમાં જ હોય છે કારણકે સમયના માલિક તો માનવી જ છે, આ તો માણસને પોતાની મોટાઇ બતાવવાનું કે તેની પાસે બહુ કામ છે તેવું બતાવવાનો કીમીયો મળી ગયો હોય તેવું છે.”