કે. લાલના વાક્યેવાક્યે મારા મનફલક પર જાણે કે હળવી પીંછી ફરતી જતી હતી. એમના પિતા ગિધુભાઈનું ચિત્ર લસરકાતું જતું હતું. થોડી જ વાર પહેલાં લાલ બોલ્યા હતા કે આજે એ હોત તો આટલા વરસના થયા હોત… પાંત્રીસ વરસથી પુષ્પાબહેન સતત કે. લાલ સાથે ફરે છે.(આ વાત 1982 ની છે. – લેખક) એમનાં બાળકોને એમના વડીલોએ મોટાં કર્યા. પાંત્રીસ વરસ પહેલાં કે.લાલ બંગાળના પ્રખ્યાત મઘઈ પાનના બંધાણી હતા. આજે એ પણ નથી ખાતા. સોપારી પણ નહિ. દારૂનો તો સવાલ નથી ઊઠતો. રૂપાળી મોહક છોકરીઓનો કાફલો સાથે ફરે છે, પણ કોઈ આંગળી તો ચીંધી જુએ ! પુષ્પાબહેનને દીકરીઓની જેમ એમના વાળ ઓળતાં સવારે અમે જોયેલાં. સવારે અમે મળવા ગયા ત્યારે લાલ ખુદ પલાંઠી વાળીને કોઈ આઈટમમાં વપરાતો પડદો બનાવવા બેઠા હતા અને રાત્રે ‘કટિંગ’ થનારી લેડી, દીકરી જેમ લાલનો હાથવાટકો હોય એમ દોડાદોડ કરતી હતી. અરે, મને પૂછ્યું ય ખરું ને કે ‘પપ્પા સે મિલને આયે હો ?’ ત્યારે મને સમજાયું કે આ બધા બંધાયેલા સંસ્કાર-આભાના મૂળમાં ગિધુબાપા હતા. જેમણે વચનમાં કાંતિ પાસેથી ‘દર મહિને તું મને આટલા રૂપિયા મોકલાવજે’ એમ નહિ, પણ સફેદ બેદાગ ચારિત્ર્યની ચાદર માગી લીધી.