એક વખત કુંભલગઢના મહારાજા શિકાર કરવા નીકળ્યા હતા. ફરતા ફરતા અહીં આવી ચડ્યાં. તેઓ ધર્મશાળાના ઓટલા ઉપર વિશ્રામ લઇ રહ્યા હતાં ત્યારે પુજારીએ તિલક કરવા કેસર આપ્યું. કેસરની વાટકીમાં વાળ દેખાયો. વાળ જોતા જ રાજપુરૂષોએ પૂજારીને ઠપકો આપતાં અને મજાક કરતાં કહ્યું કે ‘પૂજારીજી! તમારા ભગવાનને દાઢીમૂછ છે?’ દાઢીમૂછ ન હોયતો આ કેસરની વાટકીમાં વાળ ક્યાંથી આવે? ‘પૂજારીથી આ પરિહાસ સહન ન થયો તેથી તેણે પણ પ્રત્યુત્તરમાં જણાવ્યું ‘હા મહારાજા! મારા ભગવાનને દાઢીમૂછ છે અને તેઓ અનેક રૂપ ધારણ કરવા સમર્થ છે.’ રાજાજી જવાબ સાંભળી હસી પડયા અને કહ્યું કે હું અત્યારે તો શિકાર કરવા નીકળ્યો છું.ત્રણેક દિવસમાં પાછો ફરીશ ત્યારે તારા દાઢીમૂછ વાળા ભગવાનના દર્શન કરાવજે. આથી પૂ્જારીએ ભક્તિપૂર્વક પરમાત્માને પાસે આવી નમન કરી વિનંતી કરી કે ‘હે ભગવાન! રાજા પાછા ફરે ત્યારે આપના દાઢીમૂછ સહિતના દર્શન આપજો. આપ જ્યાં સુધી આપના સ્વરૂપના દર્શન નહીં આપો ત્યાં સુધી હું અન્નજળ ગ્રહણ નહીં કરું. આમ મનોમન સંકલ્પ કરી પૂજારી ત્યાં જ પરમાત્મા પાસે ભક્તિ કરતો બેસી રહ્યો. અઠ્ઠમ તપ થઇ ગયો. ત્રીજા દિવસે સાંજે અધિષ્ઠાયક દેવ પ્રસન્ન થયા અને જણાવ્યું કે ‘રાજાજીને કાલે દર્શન કરાવજો, પ્રભુ દાઢીમૂછ સહિત દર્શન દેશે’ પૂજારીને સંતોષ થયો. ચોથા દિવસે સવારે રાજા પધાર્યા. પૂજારી રાજાને ભાવપૂર્વક પરમાત્મા પાસે લઇ આવ્યા. તેમને પરમાત્માના દાઢીમૂછ સહિતના દર્શન થયા.મૂર્તિને દાઢીમૂછ નિહાળી રાજા આશ્ચર્યમાં ગરકાવ થઇ ગયા. રાજાએ વિચાર્યું કે આમાં પૂજારીનું કાંઇક કારસ્તાન લાગે છે. એટલે તેમણે પરમાત્માની પ્રતિમા ઉપરનો મૂછનો વાળ ખેંચ્યો. વાળ ખેંચતા જ ત્યાંથી દૂધની ધારા વહેવા લાગી. પરમાત્માની આવી અદભૂત પ્રતિમા રાજાએ જોઇ ત્યારથી લોકમાં આ તીર્થ મૂછાળા મહાવીર તરીકે પ્રસિદ્ધ થયું.