ભારતમાં ઇચ્છામૃત્યુ કે સ્વૈચ્છિક મૃત્યુની ચર્ચામાં મુખ્યત્વે એવા જ પ્રશ્નો ગૂંથાયેલા જોવા મળે છે કે જીવન ઉપર કોની માલિકી છે? અને તેનો અંત ક્યારે લાવવો તેનો નિર્ણય કરવાનો અધિકાર કોની પાસે રહેલો છે?ખૈર, આવી ચર્ચા તો ચાલતી જ રહેવાની પરંતુ વાસ્તવમાં આ મુદ્દો હાથ ધરવાનો ખરો રચનાત્મક માર્ગ એ છે કે ભારત સરકારની સરકારી આરોગ્ય સેવાઓને ધ્યાનમાં લેતાં ઇચ્છામૃત્યુની માંગ કેટલા અંશે ખરી છે? ભારતમાં આત્મસન્માન સાથે મોતને ભેટવું કેટલું મુશ્કેલ છે તે બાબતને ધ્યાનમાં લેતાં ઇચ્છામૃત્યુની માંગ વિશેષ કરીને દબાતી જાય છે.“જીવતા રહેવાની મુનસફી કે ઇચ્છા”-એવી ઇચ્છા જ્યાં કોઇ વ્યક્તિ ભવિષ્યમાં તબીબી સારવાર લેવાનો ઇન્કાર કરી શકે- અને સક્રિય ઇચ્છામૃત્યુ પ્રત્યે સરકારના અણગમાના કારણે શક્ય છે કે વૃધ્ધોનું ઝડપથી મૃત્યુ થાય એવા સ્થાપિત હિતો ધરાવતા સગાં-વહાલા તેનો દુરુપયોગ કરી શકે છે. ખાનગી હેલ્થકેર ઉદ્યોગ દ્વારા માંદગીનો દુરુપયોગ ન થાય તે બાબત સુનિશ્ચિત કરવા સરકાર કેટલી ઉણી ઉતરી રહી છે તે ખરેખર અત્યંત આશ્ચર્યની વાત છે.