એમ જ એકાદ કલાક જેટલો સમય પસાર થયો હશે. એ પછી બારણે ટકોરા પડ્યા. સવિતામાશી એની દીકરીને લેવા આવ્યાં હશે એવું લાગતું હતું. બા પેલી છોકરીને તેડીને ઊભાં થયાં અને એમણે જ દરવાજો ખોલ્યો. દરવાજો ખૂલતાં જ જોયું તો સવિતામાશી બંને હાથમાં મોટી કથરોટ પકડીને ઊભાં હતાં. ઘઉંની ગરમાગરમ ભાખરીઓથી ભરેલી એ કથરોટ જોઈ અમારી આંખમાં ચમક આવી ગઈ. એમની બરાબર પાછળ જ એમની મોટી દીકરી મધુ હાથમાં શાકનું તપેલું કપડા વડે પકડીને ઊભી હતી. ગરમાગરમ શાક અને ભાખરી લઈને અમારી વહારે આવેલાં એ સવિતામાશી સાથે અમારે એવો વરસો જૂનો કોઈ સંબંધ પણ નહોતો છતાં અમારાં દસ માણસોની રસોઈ બનાવીને એ આપી ગયાં અને એ પણ કોઈ જ જાતના ઉપકારના ભાવ વિના. એ ઘટનામાં કયું સગપણ અને કયો સંબંધ એવાં કોઈ સમીકરણો શક્ય જ નહોતાં. બેચાર વાતો કરી, પોતાની દીકરીને તેડીને એ જતાં રહ્યાં.