હવે ધીરે-ધીરે લખોટીઓ રમતા આવડી ગઈ હતી. લખોટીમાં મને બે રમતો ખાસ યાદ છે. એક તો ઢૂંસ- જેને ઘણા ઢોસ પણ કહેતા. એક મોટું કૂંડાળુ કરી તેમાં નક્કી કરી હોય તેટલી બે કે પાંચ કે દસ લખોટીઓ વ્યકિતદીઠ લઈ ને સુંદર રીતે ગોઠવવામાં આવતી. પછી વારાફરતી તેમાંથી લખોટીઓ કાઢીને એક-બીજાને ટાંકીને ‘આઉટ’ કરીને છેલ્લે જે બચે તે બધી લખોટીઓ લઈ જતો. બીજાને આઉટ કરતા પહેલા કૂંડાળામાંથી એક લખોટી બહાર કાઢવી ફરજિયાત અને જો તેમ કરવા જતા કાઢનારની પોતાની લખોટી કૂંડાળામાં રહી જાય તો તે વ્યક્તિ ઢૂંસ થયેલી ગણાતી. ત્રણ પ્રકારની લખોટીઓ અમે આ રમતમાં વાપરતા. કૂંડાળામાં પૂરવા માટે સામાન્ય કદની લખોટી વપરાતી, કોઈને ટાંકવા માટે મોટો લખોટો કે ‘અંટો’ વાપરતા અને જ્યારે આપણી લખોટીને કોઈ ટાંકવા આવે ત્યારે સાવ નાનકડા કદની ‘પીંચી’ વાપરતા. બીજી રમત હતી એકી-બેકી. જમીનમાં નાનકડો ખાડો કરવામાં આવતો જેને ગબ્બો કહેતા. પછી દાવ પર લગાડવા માટે લખોટી નક્કી કરવામાં આવતી તે મુજબ બે જણા એકબીજાને લખોટી આપતા. પછી એક ખેલાડી તે બધી લખોટીઓ હાથમાં લઈને ગબ્બાથી દૂર ઉભો રહે અને બીજો એકી કે બેકી બોલે. પછી પહેલો ખેલાડી હાથમાંથી બધી લખોટીઓને ગબ્બા તરફ રગડાવે. ગબ્બામાં આવેલી લખોટીની સંખ્યા એકી છે કે બેકી અને કોણ શું બોલ્યું છે તેના પરથી વિજેતા નક્કી થાય.