હું પ્રશાંત દયાળ: ભાગ-3: હું જ્યાં આવીને ઊભો હતો અને મારે પત્રકાર થવું છે તે મારી જીદ હતી. મારા પરિવારમાં કોઈ પત્રકાર ન્હોતું, મારા કોઈ પત્રકાર મિત્રો પણ ન્હોતા અને મારે મારી જીદ પુરી કરવા આગળ વધવાનું હતું. હું જે કરૂ છું તેને જીદ કહેવાય તેની મને બહુ મોડે સુધી ખબર ન્હોતી પણ મારા મમ્મી-પપ્પા કાયમ બોલતા તું બહુ જીદ્દી છે. હું પાંચનો વર્ષ થયો અને મને સ્કૂલમાં મુકવાનો વખત આવ્યો. મારી મમ્મીની તીવ્ર ઈચ્છા હતી કે મારો દિકરો ઈંગ્લીશ મીડિયમમાં ભણે. જો કે તે જમાનામાં એટલે 1970ના દાયકામાં ખાનગી અંગ્રેજી શાળાઓ ન્હોતી. ઈંગ્લીશ સ્કૂલમાં ભણવુ હોય તો માત્ર ભારત સરકારની સેન્ટ્રલ સ્કૂલ હતી. એક જ શાળા હોવાને કારણે તેમાં પ્રવેશ મેળવવો ખુબ અઘરો હતો. મમ્મી ઓફિસથી આવે એટલે ઈંગ્લીશની ચોપડી લઈ મને અંગ્રેજીમાં પક્ષીના નામ, રંગો, કવિતા શીખવાડે કારણ કે પ્રવેશ લેવા માટે મારે એન્ટ્રન્સ ટેસ્ટ આપવાની હતી. મને બહુ ગુસ્સો આવતો હતો. કોઈ પાંચ વર્ષના બાળક સાથે આવુ કરે તેવા વિચાર આવતા? પરાણે મેં ટેસ્ટ આપી અને મારા ખરાબ નસીબ કે હું પાસ પણ થઈ ગયો. મેં તમને પહેલા કહ્યું હતું કે સંદેશના દરવાજામાં ઊભા રહીએ એટલે એક લાલ કલરની સરકારી ઈમારત દેખાતી હતી તે મારી સેન્ટ્રલ સ્કૂલ હતી. જેમાં મને પહેલા ધોરણમાં પ્રવેશ મળ્યો હતો. અમે ત્યારે અમદાવાદના મેઘાણીનગરના સરકારી મકાનમાં રહેતા. એક રૂમ-રસોડાનું ત્રીસવારનું મકાન, ત્યારે મારે નાના ભાઈનો જન્મ થઈ ગયો હતો એટલે ચાર માણસનો પરિવાર તે ઘરમાં રહેતો હતો. મારા ઘરથી સ્કૂલ લગભગ પાંચ કિલોમીટર દૂર હતી. સ્કૂલમાં જવા અને પાછા આવવા માટે એક મુસ્લિમ ચાચા પોતાની ઘોડાગાડી લઈ આવતા હતા. પહેલા તો મને સ્કૂલમાં જવાનો જ કંટાળો આવતો હતો અને પછી સ્કૂલ છુટે એટલે ઘરે જવાનું ગમતુ ન્હોતુ.