ધીમે ધીમે આકાશ જોડે એનો લંચઅવર શેર થતો ગયો. આમ તો એ સ્ટાફના માણસ એટલે વધારે ડરવા જેવું કાઈ હતું નહિ. આકાશ એટલે મિ. આકાશ બરુઆ! છેક આસામથી અહી સુઘી માણસ નોકરી અર્થે આવે તેે એને નવાઈ ભર્યું લાગેલું, પણ મુંબઈ જેવા મહાનગરની માયા કોઈને છોડતી નથી. એવા આકાશ જોડે કોઈકવાર ફાઈલ આપવાના બહાને એનો હાથ અડી જતો, ક્યાંક ખભા જોડે માથુ લાગી જતું ત્યારે એના શર્ટમાંથી આવતી પરફ્યુમની સુગંધથી ભીતર સુધી ઝણઝણાટી વ્યાપી જતી અને અચાનક એ અનુરાધામાંથી અનુ બનીને આકાશની કલ્પનાઓમાં વિહરવા માંડતી.