મને વિચાર આવ્યો કે “જો હિંદુઓની આટલી હદ સુધી પાયમાલી થઈ હોય તો એની કોઈ નોંધ ક્યાંક તો હોવી જ જોઈએ. આધુનિક ઈતિહાસકારોની જેમ ભલે હિન્દુઓએ ના લખ્યું હોય પણ તો યે એમણે એમના અનુભવ વિશે ક્યાંક તો લખ્યું હશે જ”. અને ત્યાર બાદ મેં એના પ્રમાણ તપાસવાની શરૂઆત કરવા માંડી અને ત્યારે મેં વિચાર્યું કે, આ સમસ્યાને વધુ સારી રીતે ઉકેલવી હોય તો એ મૂર્તિઓની શું સ્થિતિ થઈ એ તપાસ કરવી વધુ ફળદાયી રહેશે. કારણ કે મંદિરો તો વિશાળ ઈમારતો હતી. તેઓની રક્ષા કરવી અશક્ય હતું. પણ મૂર્તિઓની રક્ષા કરવાનું શક્ય હતું. એટલે મને વિચાર આવ્યો કે શું મૂર્તિઓની રક્ષા કરવાના પ્રયત્ન થયા હતા? મને ખબર પડી કે અમુક વિદ્વાનોએ એ વિષય ઉપર કાર્ય કર્યું હતું. આ સંશોધનને પરિણામે મેં એ જાણ્યું કે હિન્દુઓએ કેટલી કાળજીપૂર્વક એમના દેવતાઓની મૂર્તિઓને સાચવી અને તેઓ આ જોખમ ઉઠાવવા કેટલી હદ સુધી ગયા. અને અનેક સદીઓ પછી તેમણે આ મૂર્તિઓને જે તે મંદિરોમાં પુન:સ્થાપિત કરવા પ્રયત્ન કર્યા.