હું અને ગોપી પહેલી વાર મળ્યા ત્યારે અમારી સગાઈ તો થયેલી જ હતી, પરંતુ પરસ્પર નહીં ! એની સગાઈ અમુક ગામે તમુક જોડે ને મારી સગાઈ ફલાણે ગામે ઢીંકણી જોડે થયેલી હતી. એ મારા કાકાના દીકરાનાં વહુ-મારાં ભાભી (નામે કાળીબહેન પણ અત્યંત ગોરાં ને રૂપાળાં હતાં એ)ની બહેન (મોટાભાઈની સાળી) તરીકે અમારે ત્યાં મહેમાન હતી. અમે ‘સગાં’ તરીકે મળેલાં પણ ‘વ્હાલાં’ થવાની વાત તો હવામાંય નહોતી ! મારી બે બહેનો તથા ત્રણ ભત્રીજાનાં લગ્ન હતાં. બંને ઘરોની પડસાળો ખુલ્લી અને વિશાળ આંગણે પાંચ-પાંચ માંડવાની હાર પડી હતી જેને મેં સાડીઓ તથા પાઘડીઓથી શણગારી હતી. વર-કન્યા-પાંચેય યુગલો વિદાય થયાં ને પડસાળો સૂની પડી હતી… ને મેં મંડપની સાડીઓ – છોડીને સંકેલવા માંડી ત્યારે મદદમાં જોડાઈ ગયેલી. રાત પડતાંમાં અમે ઠીક-ઠીક સંકેલી લીધેલું… એ બીજે દિવસે ક્યારે ચાલી ગયેલી એની મને ખબર નહોતી – ખબર રાખવાનો ભાવ પણ જાગ્યો નહોતો. થોડાં વર્ષો પછી, વખતે અમને એક માંડવા નીચે, લગ્ન માટે મેળાવ્યાં… બસ, ત્યારથી અમે બંને લગ્નના મંડપોના શણગારો સંકેલીએ છીએ… ઓરડે બધું ઉકેલીએ છીએ ને હીંચકે બેસીને પાછલાં વર્ષોને સંકેલવા મથીએ છીએ ! લગ્નમંડપોનાં એ ઢોલ-વાજાં ને ગાણાં સૂનકાર ને સન્નાટા આડે ભૂલાઈ ગયાં છે… નથી ભૂલાતાં એ ડૂસકાં ને ડૂમા… એ તો સાથે ને સાથે રહ્યા છે… દામ્પત્યજીવનની મોસમો મંડપની સાડીઓની જેમ છોડીને સંકેલી શકાતી નથી… અમે બંને બહુ મથ્યાં છીએ પણ જે સંકેલીએ છીએ એ વળતી વેળો આખું ઉકલીને સામે આવે છે… ‘તેરી આંખ કે આંસુ પી જાઉં…’ – કહેવાની વેળાઓ આવી હતી… એ સ્વાદ હજી જીવરાવે છે… ને એ જ સ્વાદ આજે તરસી વેળાઓમાં તરસાવે છે. દામ્પત્યની મજા આવી તરસની તરસમાં છે – એને હવે સંકેલવા નથી !