દેવકી પણ હવે કારાવાસમાંથી મુક્ત થઇ મહેલમાં રહેવા આવ્યા હતા પરંતુ તેમનાથી નીલવર્ણી પુત્ર ભુલાતો નહોતો. તેમને ખબર હતી તેથી તેઓ સતત વિચારતાઃ ‘મારો લાડકવાયો ગોકુળમાં શું કરતો હશે?’ એકવાર તો દેવકીએ પોતાના હાથે માટીની નવજાત શિશુની મૂર્તિ બનાવી. એના માટે પારણું તૈયાર કરાવરાવ્યું. એની પર ચંદન, પુષ્પ, કેસર ચડાવ્યું. હાલરડું ગાયું, ઘંટડી વગાડી. સાંજે માટીની એ મૂર્તિને ઉપાડી દીધી.- રોજનો આ નિત્યક્રમ થઇ ગયો. વસુદેવ અને ગંર્ગાચાર્ય સમજી ગયા કે દેવકીને તેનો પુત્ર યાદ આવે છે. દેવકીના સ્મરણપટ પરથી બાળક ભૂંસાતું ના હોઇ તેઓ નિષ્ઠાપૂર્વક ભગવાનની પ્રતિમાનું પૂજન કરતાં હતા.