‘પુંજીભૂતં પ્રેમ ગોપાડગનાનામ’ : ગોપીઓનો પ્રેમ પુંજીભૂત થયો એટલે ભગવાન સાકાર મળી ગયા. ભગવાનનો અવતાર એટલા માટે થાય છે કે આર્ત ભક્તો પુકાર કરે છે; તેમનાં આર્ત દૂર કરવા તે પ્રગટ થાય છે. જિજ્ઞાસુઓ પોકાર કરે છે તો જિજ્ઞાસા દૂર કરવા તે આવે છે. અર્થાર્થી – જેને કાંઈક જોઈએ છે એને પણ મદદ કરવા આવે છે. અને જ્ઞાની તો એનું હૃદય છે. આ ભગવાનના અવતારનું કારણ ભક્તોનો પ્રેમ છે, આર્તોનો પોકાર છે, જ્ઞાનીના હૃદયની ભક્તિ છે. ‘મૂર્તિભૂતં ભાગધેયં યદૂનામ’ : યાદવોનું ભાગ્ય પ્રગટ થયું અને તેમના સદભાગ્યે કૃષ્ણ પ્રગટ થયા. અવતાર અને સામાન્ય જન્મમાં એટલો ફેર છે કે અવતારનો જન્મ મહાકાળની માગણી સાથે, મહાકાળની સાથે તાલ મિલાવતો જાય છે. એક એક પ્રસંગ આવે ત્યારે કાળનું મુહૂર્ત બરાબર પાકી ગયું હોય અને અવતારનું પગલું પડ્યું હોય. આપણે અંધકારમાં અથડાતા હોઈએ છીએ અને એ નિત્ય પ્રકાશમાં પ્રકાશિત કરતા જતા હોય છે; એટલો ફેર હોય છે. ‘એકીભૂતં ગુપ્તવિત્તં શ્રુતીનામ’ : શ્રુતિઓમાં, વેદમાં જે ગુપ્ત રીતે છુપાઈને પડ્યું છે એ આમાં એકીભૂત થયું છે. વેદને જાણવા હોય તો ભગવાન કૃષ્ણના ચરિત્રને જાણવું જોઈએ. આ સાકાર મૂર્તિને આપણે અંદર ઉતારીએ તો નિરાકારની ઝાંખી થશે. ‘એકીભૂતં’ – એક જ જગ્યાએ. ‘ગુપ્તવિત્તં’ – એ વિત્ત, એ ધન, શબ્દોમાં નથી; એના રહસ્યમાં પડ્યું છે, અંદરના અર્થમાં રહેલું છે. એ ભગવાન કૃષ્ણના જીવનમાં આપણને જોવા મળે છે.