સૌરાષ્ટ્રની સંસ્કૃતિ જેમની નસેનસમાં વહે છે એવા અમારા સ્વજનસમા શ્રી કાનાભાઈ ડાંગર કહે છે ઃ અમારા આયરોમાં વહાલામાં વહાલો મે’માન આવ્યો હોય એના માટે દૂધપાક બને પછી કંસાર. ચુરમુ કે લાડુ જમણમાં હોય. અમારામાં ઢોકળીના ચુરમાનું મા’તમ મોટું. કુંભારવાડેથી લાવેલો માટીનો પહોળા મોઢાનો પાટિયો હોય એમાં કળશો એક પાણી નાખી, એમાં બાજરાના રાડાં ભાંગી માળો બનાવીને મૂકે. એમાં ઉપરાઉપરી ગોઠવેલાં મલોખાના માળા માથે વણેલી કાચી રોટલી ચોવડી કરીને મૂકે, પછી એના ઉપર ઢાંકણી ઢાંકી દે. ચૂલા નીચે તાપ કરે એટલે પાટિયાનું પાણી ઉકળવા માંડે પછી એની વરાળથી ઢોકળી પાકી જાય. હોંશિયાર બાઈયું રોટલિયું વણતી જાય ને પાટિયામાં મૂકતી જાય. જે પાકી જાય ઈ લઈને મહેમાન જમવા બેઠા હોય એમની થાળીમાં ગરમાગરમ જ મૂકે. ઢોકળી પીરસનારની પાછળ પાછળ એક થાળી ગઢિયા ગોળની અને દળેલી ખાંડની આવે. ખાંડ લેવી હોય ઈ ખાંડ લે. ગોળ લેવો હોય ઇ ગોળ લે. થાળીમાં ઢોકળીને ભાંગીને ચુરમુ કરે. ઉપર ઘી, ખાંડ કે ગોળ લઈ ચોળી નાખે. એમાંય જો ભાલિયા કાઠા (દાઉદખાની) ઘઉં હોય તો ઢોકળીમાંથી સુગંધ વછૂટે.