મારી એક વાર્તાનો દાખલો આપીશ. ‘ધન્ય અવસર’ એનું નામ છે. વિધવા સ્ત્રી અનાથાશ્રમમાં એક છોકરાને દત્તક લેવા તૈયાર થાય છે. મૂળ તો એ કોઈને પણ દત્તક લે તે જેઠ કે જેઠાણીને ગમે નહિ – પાછળથી એ મિલકત પોતાને વારસામાં મળે તે કારણે. મિલકત પણ સારી છે. આમ તો મિલકત સહિયારી હતી, પરંતુ જેઠાણી સાથે ન બનવાથી એણે પોતાની અર્ધી મિલકત જુદી માગી. જેઠાણીનો શહેરમાં રહેતો દીકરો ન્યાયાન્યાય પ્રમાણે વર્તનાર ભાવનાવાદી યુવક છે. તેણે કાકીનો પક્ષ લઈ બાપ પાસેથી ભાગ અપાવ્યો. આ કારણે અને તેના ગુણને લીધે કાકીને એના તરફ વાત્સલ્ય અને માન છે. આમ વિધવા બાઈએ મિલકત જુદી લીધી તેથી ઈર્ષાળુ પિત્રાઈઓ રાજી થયા અને તેને દત્તક લેવાની સલાહ આપી. બાઈની ઈચ્છા દત્તક લેવાની ન હતી. અને તેથી પિત્રાઈઓ પોતાને ખોટી સલાહ આપે છે તેમ એ સમજતી. જે ભત્રીજા પ્રત્યે એને લાગણી હતી તેના નાના પુત્રને પોતાની પાસે રાખી એ પુત્રતુલ્ય ઉછેરવા લાગી એટલે જેઠાણીનો જીવ હેઠો બેઠો કે મિલકત દેરાણી દત્તક લઈને કોઈ બીજાને આપી દેશે નહિ. આમ વર્ષો વહી ગયાં ત્યાં વિધવા બાઈએ દત્તક લેવાનો નિર્ણય કર્યો અને તે ય અનાથાશ્રમના છોકરાને ! મૂળે કોઈને દત્તક લે તે જેઠાણીને-જેઠને ગમતું નહોતું. તેમાં એ અનાથાશ્રમના છોકરાને લેવા તૈયાર થઈ એટલે લોકો આગળ પોતાનો પક્ષ સાચો છે તેમ બચાવ કરવાની તક મળી. દત્તક લેવો હોય તો પિત્રાઈના કોઈ છોકરાને લે કે છેવટે એના ભાઈના છોકરાને લે, પણ અનાથાશ્રમના ત્યજાયેલા બાળકને તો નહિ જ. આમાં પિત્રાઈઓએ પણ પક્ષ કર્યો. છતાં બાઈ કોઈ ઉપાયે સંમત ન થઈ ત્યારે જેઠાણીએ શહેરમાં રહેતા પોતાના દીકરાને કાકીનો કાયમ પક્ષ લેતો હોવાથી સમજાવવા બોલાવ્યો. એ દીકરો આવ્યો અને કાકીની આંખમાં એણે ભાવ વાંચ્યો. કાકી મોંએ બોલ્યાં ન હતાં પણ એને ભૂતકાળ નજર સમક્ષ થયો. કાકીને વિધવાવસ્થામાં ગર્ભ રહ્યો હતો અને જાત્રા કરવા છ મહિના ગયાં હતાં. ગામમાં એની વાતો થઈ હતી. માતાએ એ દીકરાને અનાથાશ્રમમાં મૂક્યો હતો. એની ભાળ કાઢતાં એ મોટો થયો. એક દિવસ એમના ગામમાં જ અનાથાશ્રમનાં બાળકો વાજાં વગાડવા આવ્યાં. પોતાના પુત્રને આમ અનાથ તરીકે વાજું વગાડતાં મા ન સહી શકી. બીજી રીતે પુત્રને પાછો મેળવવા એણે આ ઉપાય શોધ્યો હતો. આ દિલની વાત કોને કહે ? ભત્રીજો સમજી ગયો અને એ ધન્ય અવસરને એણે વધાવી લીધો.