લેખન એ જ મારો વ્યવસાય છે. બીજી કોઈ વ્યવસાયી કામગીરી મારે નથી એટલે છેલ્લાં પંદર વર્ષથી હું સવારમાં લખતો આવ્યો છું. રાત્રે નિરાંતે ઊંઘીને મન અને શરીર સંપૂર્ણ સ્વસ્થ હોય ત્યારે સવારના શાંત વાતાવરણમાં લખવાનું વધુ અનુકૂળ પડે તેમ મનમાં વસી જવાથી અને એ સમય મને અનુકૂળ પણ હોવાથી એ ટેવ એવી કેળવાઈ ગઈ છે કે બપોર પછી લખવાનું ગમે નહિ. કદાચ કોઈ લખાણ બાકી હોય અને તે દિવસે પોસ્ટ કરવાનું હોય તો ન છૂટકે બપોર પછી લખું છું, પણ બીજે દિવસે લખવાથી ચાલી શકે તેમ હોય તો ન લખું. સવારમાં સાડાસાત-આઠની વચ્ચે લખવા બેસી જાઉં તે ટૂંકી વાર્તા હોય તો તે પૂરી કરીને ઊઠવાનું. નવલકથાનું પ્રકરણ હોય તો તે, અલગ લેખ હોય તો તે, બાર-સાડાબાર મોડામાં મોડા થાય ત્યાં સુધીમાં તો પૂરું થઈ જ જાય. એ ગાળામાં ખુરસી ઉપરથી ઊઠવાની ટેવ જ નથી. થૂંકવા, પેશાબ કરવા કે પાણી પીવાની વચ્ચે જરૂર પડતી નથી. પછી ચા પીવાની તો વાત જ ક્યાં ? ચાની મને ટેવ છે. ચા પીવી મને ગમે છે, પરંતુ લખતી વખતે સ્ફૂર્તિ માટે વચ્ચે એની જરૂર પડે તેવું નથી. સવારમાં એક વખતની ચા પીધા વિના પણ લખવા બેસી જાઉં છું.