૧૯૭૧માં યોગીજી મહારાજ ધામમાં ગયા પછી પ્રમુખસ્વામી મહારાજે મને આજ્ઞા કરી કે હવે તમે ગામડાંઓમાં વિચરણ કરો. મારા માટે આ સાવ નવું જ હતું. આ મારી રુચિ અને આવડત બહારની પ્રવૃત્તિ હતી, કારણ કે અત્યાર સુધી કેવળ રસોઈની સેવામાં જ રહેલો એટલે કથાવાર્તા કરવી કે એવી કાંઈ આવડત ન હતી. પરંતુ સ્વામીશ્રી મારી પાસે બેસે, મને માર્ગદર્શન આપે, ગામડાના બધા રૂટ બનાવ્યા હોય તે હરિભક્તોનું લિસ્ટ બનાવી આપે, એમ હૂંફ આપે. વળી, તેમની સાથે ગામડામાં વિચરણમાં જવાનું થાય ત્યારે જે ગામમાં જાય ત્યાં તેઓની સ્વાગતયાત્રા થાય. તેમાં કે પધરામણીએ ગયા હોય ત્યાં મને આગ્રહ કરીને તેમની સાથે સોફા ઉપર બેસાડે. ઘણી વાર ટ્રેકટરમાં પોતાના આસન પર સાથે બેસાડે. હું સાવ સામાન્ય અને તેઓ મારી આટલી સંભાવના કરે ! મને થાય કે આ કેવા વિરલ ગુરુ છે ! એમને જરાય પોતાનો મોભો કે મોટપની પડી નથી. આ રીતે તેમની સાધુતાની એક દિવ્ય છાપ મારા મન ઉપર પડી.