એક વાર ગૌરીવ્રત નિમિત્તે મેં એક જાણીતા વર્તમાનપત્રમાં લેખ લખેલો. આ લેખમાં મેં પુરુષોને થઈ રહેલા કેટલાક અન્યાયોની હૃદયની ઊંડી કરુણાથી જિકર કરેલી. આ લેખ વાંચીને એક મહિલાએ મને કડક પત્ર લખ્યો અને વર્તમાનપત્રના તંત્રી દ્વારા મને મોકલાવ્યો. મારા સદ્ભાગ્યે અને એ મહિલાના દુર્ભાગ્યે મારું સરનામું એમને મળી શક્યું નહિ; નહિતર, મને રૂબરૂ મળીને મારી સાથે ઉગ્ર ચચર કરવાની એમની ઇચ્છા હતી. હું કોઈ સાથે ઉગ્ર ચચર કરી શકતો નથી – એમાંય મહિલાઓ સાથે તો નમ્ર ચર્ચા પણ કરી શકતો નથી એટલે એક રીતે એ મહિલા મહોદયાને મારું સરનામું ન મળ્યું એ સારું જ થયું, મારા માટે તો સારું થયું જ. મને લખેલા પત્રમાં એ મહિલાશ્રીએ મને કેટલાક સવાલો પૂછ્યા છે અને એ સવાલોના જવાબ આપવાનું મને આહ્વાન કર્યું છે. આ મહિલા પરણેલાં છે એવો નિર્દેશ એમના પત્રમાંથી મળે છે. આ મહિલાશ્રી હાસ્યલેખો ક્યારેય વાંચતાં જ નથી, કારણ કે હાસ્યલેખકો સ્ત્રીઓની મજાકો કરે છે એ એમનાથી સહન થતું નથી – આવું પણ એમણે જણાવ્યું છે. એમના પતિદેવે બીતાં બીતાં (આ મારું અનુમાન છે) એમને મારો લેખ બતાવ્યો. આ કારણે એમણે વાંચ્યો. વાંચવાને કારણે તેઓ ઉશ્કેરાયાં ને આવો સ્ત્રીવિરોધી ને પુરુષોને નાહક ભડકાવનારો લેખ લખવા બદલ એમણે મારી ઝાટકણી કાઢી હતી. પત્રનો જુસ્સો અને પત્રની ભાષાથી હું ઘણો પ્રભાવિત થયો હતો. એમના પતિને મેં કદી જોયા નથી;