ગણેશજી ગ્રંથ લખવા માટે તૈયાર તો થઈ ગયા, પણ આ કાર્ય કઠિન હતું એટલે તેમણે એક શરત રાખી હતી. ગણેશજીએ એવી શરત રાખી કે કલમ એક વખત ઉઠાવવામાં આવ્યા બાદ જ્યાં સુધી કાવ્ય ગ્રંથ સમાપ્ત ન થાય ત્યાં સુધી વચ્ચે અટકશે નહીં. વ્યાસજી જાણતા હતા કે આ શરત કઠિન છે, પણ ગણેશજી પાસે જ લખાવવાનું મન બનાવી ચૂકેલા વેદ વ્યાસજીએ કહ્યું કે, શરત મંજૂર છે, પણ સામે મારી એક શરત છે. વ્યાસજીએ ગણેશજી સમક્ષ એવી શરત મુકી કે કોઈ પણ શ્લોકને લખતા પહેલાં તેનો અર્થ સમજવો પડશે. ગણેશજીએ વેદ વ્યાસજીની આ શરત માન્ય રાખી હતી. વેદ વ્યાસજી વચ્ચે-વચ્ચે કઠિન શ્લોક બોલી લેતા અને ગણેશજી તેનો અર્થ સમજવામાં સમય પસાર કરે ત્યાં સુધીમાં વેદ વ્યાસજી રાહત મેળવીને નવા શ્લોકનો વિચાર કરી લેતા હતા.