પણ સ્મિતા આગળ કંઈ બોલે એ પહેલાંતો એ મગજ ગુમાવવી બેઠા. મનમાં આવે એ વાક્યો ફેંકવા શરુ કરી દીધાં. આજુબાજુ ઉભેલા બધાની દ્રષ્ટિ સ્મિતા પર કેન્દ્રિત થઈ ગઈ હતી. વાતાવરણ તંગ બની ગયું. શું કોઈ મોટો ગુનો થઈ ગયો હતો ! બહુ અપમાન જેવું લાગ્યું… બે દિવસ કોલેજ જવાની ઇરછા ન થઇ… ના ગઈ. પણ પછી શું ? થઇ ગયું એઝ યુઝુઅલ….. હવે આ વાતો ઘણી જૂની થઇ ગઈ હતી. એને સંભારવી જરૂરી પણ નહોતી. આ શાનદાર પાર્ટીની મજા માણવાના બદલે પોતે કેમ એ બધું યાદ કરતી હતી એ એને પોતાને જ ના સમજાયું. આઈસ્ક્રીમ, બ્રાઉની ખાઈ લીધા. ‘બાય…. બાય….’ ના સૂર સાંભળવા લાગ્યા. સામે પ્રતિઉત્તરમાં પણ એ જ શબ્દો. સ્મિતા અને ચિંતન કારમાં ગોઠવાયા. ચિંતને પાવર-વિન્ડોઝ ઓન કરી અને ધીરે-ધીરે ફંક્શનના ઘોંઘાટની જગ્યા આતિફ અસ્લમના ગીતોએ લઈ લીધી.