આ સમાધિની સામે સરકારી દવાખાનાની મૃતદેહો રાખવાની જગા હતી. ગ્રામજનો એને ‘મડદાંઘર’ તરીકે ઓળખતા હતા અને અંધારી રાત્રે કોઈ મૃત દર્દીના શબને અહીં લાવીને રાખ્યા પછી કોઈ પતિ ગુમાવનારી વિધવા નારી કે પુત્ર ગુમાવનારી માતા અથવા તો દુખિયારી બહેન ઝીણું ઝીણું રડ્યા કરતી હતી. આ રુદનના સ્વરો આ સમાધિના અદ્‍ભુત વાતાવરણમાં ભયાનકતાનો રંગ પૂરતા હતા. નજીકની ઊંચી ટેકરી પર આવેલો ગ્વાલિયર રાજનો હવામહેલ અને એની બાજુમાં આવેલું ગોરા અફસરોનું બિલિયર્ડનું મકાન; એની નજીક અને થોડે દૂર આવેલાં ધરતીમાતાના મુખ પર શીતળાનાં ચાઠાં જેવા ખેડૂતો, ગોવાળો અને મજૂરોનાં ઝુંપડાં હતાં. રાતના આછા અંધકારમાં આ બધું એકબીજા સાથે એવું ભળી જતું કે જાણે કોઈ ભેદી માયાવી સૃષ્ટિ ખડી થતી!