ઑસ્વાલે તેની આંખોમાં જોઈને સ્મિત વેર્યું. તે પોએટિકાને પ્રેમ કરતો હતો. તેને ઘણા પ્રશ્નો થતા હતા, પણ તેણે હવે સમજવાના પ્રયાસો પડતા મૂકી જે છે તેનો આનંદ લેતા શીખી લીધું હતું. બંનેએ ક્યાંય સુધી અપલક એકબીજાની આંખમાં જોયા કર્યું. ઑસ્વાલને ભાન થયું કે તે કેટલો બદલાઈ ચૂક્યો હતો, તેનું જીવન કેવું બદલાઈ ગયું હતું! પીડા આવી અને ચાલી ગયેલી, પણ પ્રેમ! પ્રેમ હવે તેના શરીર, તેના મન સાથે અભિન્ન થઈ ગયો હતો. પોએટિકાને તો તે પછી પ્રેમ કરતો થયેલો, શરૃમાં તેણે પોતાના શરીરમાં આવેલા મ્યૂટેશનને આદર આપ્યો, તેને ચાહ્યું. પ્રેમના રસ્તે તે એની નવી પ્રકૃતિને સાધી શક્યો. તે સમજી શક્યો કે ફૂલ હોવું એટલે શું? સૂરજના પ્રકાશના આલિંગનમાં ખીલવું એટલે શું અને રાતના અંધારામાં પોતાનું અસ્તિત્વ સંકોરી લેવું એટલે શું?