આજના સમયમાં, ‘હાયજીનીક સેન્સ’માં જીવવાની જાતને ટેવ પાડતા આપણને નાનપણમાં વાગતું અને મોંનું થુંક તેના પર લગાડીને મુઠ્ઠી માટી તેના પર ચોપડી દેતા અને પાછું એ મટી પણ જતું, એ માન્યામાં નથી આવતું ને! નાના મોટા ઘા ને તો ગણકારતાંય નહીં અને સાઈકલ ચલાવતા કે ગિલ્લી દંડા રમતા વાગેલા ‘ઘા’ તો એની મેળે રુઝાઈને ખરી જતાં, આજે એક છીંક આવે તો પણ ડૉક્ટરને ‘વાઈરલ ઈન્ફેક્શન થયું લાગે છે’ કહેતાં આપણે ત્યારે કેટલાં ‘અનહાયજીનીક’ હતાં ! તોય આજ કરતા ત્યારે શરીરમાં વધુ સ્ફૂર્તિ રહેતી, અને મનમાં અજબનો ઉત્સાહ. ફાટેલ ચડ્ડી અને ડાઘા પડેલ શર્ટ આપણને અજબના ‘કમ્ફર્ટેબલ’ લાગતાં, આજે સૂટ બૂટ અને ફોર્મલ્સ પણ જે સુખ નથી આપી શક્તા એ સુખ ત્યારે ચડ્ડી શર્ટ આપતાં, કદાચ સુખ વસ્ત્રોમાં નહીં વસતું હોય, હાયજીનીક સેન્સમાં નહીં વસતું હોય… કોને ખબર !