એક એક પ્રસંગ, એક એક તરંગ, મારા હ્યદયમાં બધા ભાવો ઉત્પન્ન થવા દઈશ. મારા હોઠ પર સ્મિત આવવા દઈશ. મારી આંખોમાં આંસુ આવવા દઈશ. રોમેરોમ જીવન, પગલે પગલે સ્ફુરણ, રોજ રોજ નવું પરોઢ. જીવન જેવું આવે તેવું જીવવું છે. હા ! રોમ રોમ જીવવું છે ! ફાધર વાલેસે કહ્યું છે, બસ ! આનું જ નામ ‘Living.’ રોમ રોમ ધબકતું જીવન ! જીવન કેટલું લાંબું છે એનું જ મહત્વ ઓછું છે ? કેટલું ધબકતું છે, કેટલું ઊંડાણભર્યું છે એ મહત્વનું છે. મેં પેલી ભેદરેખાની – જીવંતતા અને અસ્તિત્વની વાત કરીને ? એ રેખાની નીચે જીવવાનો ગ્રાફ ઊતરી જાય છે ત્યારે થોરન્ટન વાઈલ્ડરની નાયિકા એમિલીના શબ્દોને યાદ કરું છું : ‘Do any human beigns ever reliaze life while they have it ? Every every minute ?’