એકવાર દેવભટ્ટ બ્રાહ્મણના શ્રાદ્ધનો દિવસ હતો તેથી ઘરમાં ખીરાદી વિવિધ ભોજન તૈયાર થતા હતા. તે અવસરે શમ અને સંવેગની સાક્ષાત મૂર્તિ સમાન એકમાસના ઉપવાસી એવા બે મુનિભગવંત તેમના ઘરે ભિક્ષાર્થે પધાર્યા. ક્ષમા અને તપના તેજથી તેજસ્વી એવા મુનિયુગલને નિહાળી ભક્તિ ભાવથી રોમાંચિત એવી અંબિકા અહોભાવથી વંદન કરી મનમાં વિચારે છે કે, “અહો! આજે આવા ઉત્તમ મુનિભગવંતના મારા ઘરઆંગણેપગલા થતા મારું આંગણું પાવન થયું....મારા પુણ્યનો પ્રકર્ષ થયો...મુનિભગવંતના દર્શનથીમારા નેત્રો નિર્મળ થયા...હાલ મારા સાસુજી પણ ઘરમાં નથી અને મુનિભગવંતને પ્રાયોગ્ય નિર્દોષ ભોજનપણ તૈયાર છે. તો આ સુવર્ણ અવસરે મુનિ ભગવંતને વહોરાવું અને સુપાત્રદાનનો લાભ મેળવી મારા આ ભાવને સાર્થક બનવું.” આવા ઉત્ત્તમ ભાવોલ્લાસ સાથે અંબિકા મુનિભગવંતને ઘરમાં બોલાવી શુદ્ધ એવા અન્નપાનાદિનો લાભ આપવા આજીજીભરી વિનંતી કરે છે. નિસ્પૃહ એવા મુનિભગવંત ૪૨ દોષથી વર્જિત એવી ભિક્ષાને ગ્રહણ કરી ‘ધર્મલાભ’ પૂર્વક આશિષ આપી સ્વસ્થાને પાછા વળે છે. અંબિકાના ચિત્તમાં પણ સુપાત્રદાનરૂપી ઘંટનાદનો રણકાર ચાલુ જ રહ્યો. સતત પોતાને મળેલાં લાભની અનુમોદના કરતાં – કરતાં અંબિકાએ અઢળક પુણ્યરાશીનો સંચય કર્યો.