સતત બહાર જ, પોતાની ફરતે જ ફરતી રહેલી નજરને પોતાની ભીતરમાં ડોકિયું કરવાની જરા અમથી પણ ફુરસદ નથી. એટલે જ બહાર ગમે એટલી ઝાકમઝોળ વધે પણ થોડીક દેખભાળને અભાવે કે માવજતને અભાવે માણસનું ભીતર ખવાતું જાય છે. પોલું- દોદળું, જર્જરિત થતું જાય છે.