દક્ષાબાની માંદગીથી લઈને એમની ચિર વિદાય સુધીનો સમય આપના માટે તો વસમો હતો જ પણ અમારા માટે પણ એ સમય ખુબ જ વસમો રહ્યો. હોસ્પિટલમાં તમારી આંખોમાં વેદના વાંચી હતી. એ મનમાં ઘર કરી ગઈ હતી. માલતીથી હોસ્પિટલની માંદગી કે કોઈનું મૃત્યુ સહન થતું નથી. એણે દક્ષાબાને વેદનાથી કરાહતાં જોયા હતા એટલે એ મુલાકાતથી અંતિમ ઘડી સુધી દરરોજ એ મને પૂછતી કે બાપુએ કોઈ સમાચાર આપ્યા? મેં કહ્યું હતું કે રોગની વાસ્તવિકતા અને ભયાનકતા જાણ્યા પછી કોઈ પણ ચમત્કારની આશા નકામી છે. આવું સ્વીકાર્યા પછી પણ તમારી સાથેની કલાકો સુધીની વાતચીતમાં આ બાબતના ઉલ્લેખ કર્યા વિના આપને સાંત્વન પૂરું પાડવાનું હતું જે આત્મવંચના જેવું લાગતું હતું. પણ શું કરું? એટલે વાતચીતનો દોર હમેશા બીજા વિષયો પર રાખીને આપને અને મને છેતરતો હતો.