એમના પ્રેમની ઘણી અજાણી વાતોમાની એક વાત, તેઓ જયારે જયારે મળતા ત્યારે કલાકો ના કલાકો સાથે બેસી રહેતા, મૌન રહીને. હા, બિલકુલ શબ્દોની આપ-લે વિના, એકબીજાના મનના તરંગોને કોઈક અદ્રશ્ય શક્તિવડે સમજતા, એકબીજાની મોજૂદગીનો, સહેવાસનો અહેસાસ માણતા. આવો પ્રેમ સમજવો કોઈ સામાન્ય વ્યક્તિના સમજથી બહારનો વિષય હોય શકે. તેઓ કેટલી હદે એકબીજાની આદતોથી, એકબીજા પ્રત્યેની લાગણીથી પરિચિત હશે કે એમને કશું બોલવાની જરૂર જ વર્તાતી ના હોય, આ વિચાર જ કેવો અદભૂત અને અનોખો લાગે! સાહિરસાહેબ જયારે જયારે અમૃતાજીને મળવા આવતા ત્યારે એમણે પીધેલી સિગારેટના વધેલા ઠૂંઠાને અમૃતાજી સંઘરી રાખતા. સાહિરસાહેબની ગેરહાજરીમાં તેઓ એનો કશ લગાવીને એમની હાજરીને મહેસૂસ કરતા. તો બીજી તરફ સાહિરસાહેબ પણ અમૃતાજીએ પીધેલી ચાના કપને ધોયા વિના એમ ને એમ સાચવી રાખતા. આટલી સામ્યતા જેમની આદતોમાં હોય એમને ખરેખર કોઈ શબ્દોની જરૂર જ શા માટે હોય?