‘તમારી આઠ-આઠ કલાકની મહેનતથી રૂમાંથી કાપડ બને છે. આ મહેનત માટે તમને ચૂકવાય છે દસ રૂપૈડી અને એ જ કાપડ તમે બજારમાં લેવા જાઓ ત્યારે તમારે ચૂકવવા પડે છે પચાસ રૂપિયા. આ વધારાના ચાલીસ કોના ગજવામાં જાય છે? રૂ, કારકુન અને સાહેબોના પગાર, વેપારીનો ખર્ચો, મૂડીનું વ્યાજ વગેરેના પચીસેક રૂપિયા ગણો તોય, વધારાના પંદરેક રૂપિયા કોના ગજવામાં જાય છે? મૂડીના જોરે કરવામાં આવતું આ શોષણ આપણે નાબૂદ કરવાનું છે. હવે જો તમે સહકારી મંડળી બનાવી મિલ ચલાવો તો તમને દસને બદલે રોજના ઓછામાં ઓછા વીસેક રૂપિયા મળે...’ (પૃ. 178, અનવરત)