આ ઘટનાને અઠવાડિયા જેટલો સમય થઈ ગયો હતો. રેખા ક્યાંય બહાર પણ નહોતી નીકળી શકતી, કારણ કે જ્યાં પણ જાય ત્યાં લોકો એને આંખો ઊંચી અને ત્રાંસી કરીને જોતાં હતાં. સમાજના કેટલાક લોકો રેખાને થોડાંક પૈસા પણ આપી જતાં. સુંદર રેખા આજે એટલી કદરૂપી થઈ ગઈ હતી કે તેનો હાથ પકડવા માટે કોઈ નહોતું ! એક દિવસ વહેલી સવારે પાંચ વાગ્યે રેખાની આંખો ખુલી અને તે એપાર્ટમેન્ટની અગાસીએ ગઈ અને એક ખૂણે ઉભી રહી ગઈ. રેખા જોરજોરથી બોલવા લાગી, હે ભગવાન, મેં તારી આપેલી જિંદગીને પ્રામાણિકતાથી જીવતી હતી અને તે મને આવું દુઃખ શા માટે આપ્યું ? હવે મારે આ જિંદગી નથી જોઈતી ! આમ રેખાએ આત્મહત્યા કરવા માટે એક પગલું આગળ ભર્યું અને કોઈકે રેખાનો હાથ પકડ્યો ! અંધારામાં ચહેરો સ્પષ્ટ નહોતો દેખાતો પણ કોઈક યુવાન છોકરો હતો. રેખાએ કહ્યું, કોણ છો તમે ? એ યુવાન બોલ્યો, એની તમે ચિંતા ન કરો. રેખા બોલી, અહીંયા શું કરો છો ? એ બોલ્યો, બસ મારું કામ કરું છું. રેખાએ અકળાઈને કહ્યું, તમારે શું કામ છે ? એ યુવાન બોલ્યો, આ થઈને કામની વાત ! જુઓ તમારે આત્મહત્યા કરવી હોય તો એક મહિના પછી કરજોને, હું તમને આનાથી પણ મોટી બિલ્ડીંગ પર લઈ જઈશ ! રેખા બોલી, તો ત્યાં સુધી હું શું કરું ? એ યુવાન બોલ્યો, એ મારા પર છોડી દો ! ત્યારે સવાર પડી રહી હતી અને ધીમે ધીમે એ યુવાનનો ચહેરો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. રેખાએ પૂછ્યું, તમે કોણ છો ? એ યુવાને કહ્યું, મારું નામ સોહન છે અને ટોપ ફ્લોર પર રહું છું. રેખાએ કહ્યું, ઓકે ! સોહન બોલ્યો, હવે એક કામ કરો ઘરે જાઓ અને બપોર પછી આપણે મળીએ ! રેખાએ કહ્યું, પણ શા માટે ? સોહને કહ્યું, યાર તે તો કહ્યું હતું કે શું કામ છે તો એ તો જણાવવું પડશે ! રેખાએ હકારમાં જવાબ આપ્યો, રેખા અને સોહન દલીલોમાં વાત કરતાં હતાં અને કદાચ રેખાને આ સારું લાગતું હતું.