હું માનું છું કે 100 ટકા પ્રામાણિકતા જેવી વસ્તુ નથી. રેલવેની ટિકિટથી મહાનગરમાં ફ્લૅટ લેવા સુધી દરેક તબક્કે કાળું નાણું અથવા રિશ્વત આપવી પડે છે. આ દેશમાં ચોરીનો ધંધો કરનાર કે કાળા બજારીઓ જે આયકર આપે છે એ જ અનુપાતમાં મારે આયકર આપવો પડે છે, હું કલાકાર છું માટે મારે માટે ખાસ રિયાયત નથી. હું ઈંગ્લન્ડની સામ્રાજ્ઞી એલીઝાબેથનો દીકરો નથી કે બધું જ મારી ઈચ્છા પ્રમાણે થયા કરે. પણ મારી ઈમાનદારીને કારણે મારું મન વિપરીત સ્થિતિમાં પણ શાંત રહી શકતું હોય, હું ખડખડાટ હસી શકતો હોઉં અને ઘસઘસાટ ઊંઘી શકતો હોઉં, મને ભૂખ અને થાક અને પ્યાસ લાગી શકતાં હોય, મહારોગ કે દેવું ન હોય, મારું પોતાનું એક છાપરું હોય અને એની નીચે મારાં સ્વજનો સાથે હું મારી દાલ રોટી ખાઈ શકતો હોઉં, વ્હીસ્કીનો એક પેગ લઈને શનિવારની સાંજે મને ગમતા મારા મિત્ર કે મિત્રો સાથે બેસીને પ્રધાનમંત્રી દેવ ગૌડાને ગાળો બોલી શકતો હોઉં તો થૅંક યૂ, ગૉડ... મારી યોગ્યતા કરતાં તે મને ઘણું વધારે આપી દીધું છે! અને જીવનના છેલ્લા દિવસ સુધી બસ આટલું રહી શકે તો... "ઝીરો-ઝીરો-સેવન"ના સર્જક ઈયાન ફ્લેમિંગની જેમ મરતી વખતે હું પણ કહીશ: "ઈટ્સ અ લાર્ક!" (લહેર પડી ગઈ, યાર...!)