મહિપતરામ રૂપરામ આશ્રમ એ અમદાવાદની મહાજન પરંપરાને ધબકતી રાખતી એક અજાડ સંસ્થા છે. ઉચ્ચ આદર્શોને મૂર્તિમંત કરવા, સમાજના ઉપેક્ષિત અને સંકટમાં આવેલા સૌના તારણહાર તરીકેની તેમની આગવી ભૂમિકાથી પરિચિત થવાની સૌ નાગરિકોની ફરજ છે. પ્રોફ. શ્રી વી. જી. વાઢેલે જે વિગતવાર આલેખન કર્યું છે તેમાં ઈતિહાસ તો છે પણ સાથે સાથે વટવૃક્ષ પેઠે પાંગરેલી આ સંસ્થાની બહુવિધ પ્રવૃત્તિઓ અંગે પણ સુંદર રજૂઆત અને તટસ્થ મૂલ્યાંકન કર્યું છે. તેમના જ શબ્દોમાં ‘‘(આશ્રમે) ઊડીને આંખે વળગે તેવી અને પોતાની સૌથી શ્રેષ્ઠ ભૂમિકાને આંચ આવવા નથી દીધી તેવી વાત એ છે કે સંસ્થા જ્ઞાતિ, ધર્મ, વર્ણ, ગરીબ, તવંગર જેવા સંકુચિત ભેદભાવથી પર રહી શકી છે. પોતાના વિશાળ ઉદ્દેશ્યોને પાર પાડવા તે ઝુઝ-ઝઝુમે છે. એના વહીવટમાં પણ આ ઉદ્દેશ્યનો પ્રતિઘોષ સંભળાશે.'' આ સંસ્થાએ અનેક પડકારભરી પરિÂસ્થતિનો સામનો કર્યો છે. વિક્રમ સંવત ૧૯૮૬ (ઈ.સ.૧૮૯૦)ના છપ્પનીયા દુષ્કાળ સમયે ૯૦૦ જેટલા લોકોએ અહીં આશ્રમ લીધો હતો. કોઈપણ દુઃખિયારી વ્યક્તિ માટે જેનાં દ્વાર સદૈવ ખુલ્લાં છે તેવો આ આશ્રમ ૧૯મી સદીના ગુજરાતનું એવું આભૂષણ છે કે આજે પણ ચમકે છે. (ક્રમશઃ).