“લય–પ્રલય”માં મુખ્યત્વે વીચારનું પ્રાધ્યાન્ય જણાશે. પર્વતોમાં ફેલાયેલા પડેલા જંગલ વીસ્તારોમાં સૌ સાથે મળીને રહે છે ને એકબીજાનો ખ્યાલ રાખે છે. પણ મોટી એષણાઓ રાખનારા માનવી સૌનું હીત જાળવવાને બદલે કુદરતે નક્કી કરેલા નીયત–પ્રવાહોને અટકાવે છે/બંધ બાંધે છે ત્યારે તે જ પ્રવાહો બંધીયાર બનવાનું સહન કરી શકતા નથી ને પ્રલયરુપે બધું તોડીફોડી નાખે છે. ને જ્યાં સંવેદનાના શાંત સુરો વહેતા હતા ત્યાં ચીત્કાર પ્રગટાવી દે છે.