તે રાતે માતાપિતાની ખોટ સાલતાં પ્રણોતી ખૂબ રડી. એને ખાતરી હતી ભાઈ પોતાની વાત માનીને મયંક સાથે મેરેજ કરવાની મંજૂરી આપશે. ભાઈના નામને બટ્ટો લગાડી, ભાગી જઈને મેરેજ કરવામાં એ માનતી નહોતી. આખરે ભાઈએ જ એને મોટી કરી હતી માબાપની ખોટ પૂરતાં. પ્રેમના વિશાળ ગગનમાં મુક્તમને વિહરતા વિહંગને સમાજના ચોકઠામાં પુરાયેલા માનવીની મર્યાદાનો ખયાલ આવી ગયો. એ જાણતી હતી કે દરેક માણસ મજબૂર છે, પણ પોતાના ભાઈ પાસેથી આવી આશા નહોતી. મયંક સાથે ભાગી જવાનો વિચાર જ્યારે પણ મનમાં પ્રવેશતો ત્યારે તરત જ ભાઈ પ્રત્યેના અઢળક પ્રેમના કારણે તે વિચારને ઉલેચવા મંડી જતી. ભાઈની બદનામી કોઈ પણ સંજોગોમાં એ સ્વીકારવા તૈયાર નહોતી. અલ્લા આશાની નાચતી કુદરત આજે આંધીમાં લપેટાઈ ગઈ હતી. મયંકે જ્યારે ભાઈને મળવાની ઈચ્છા પ્રકટ કરી કે એ બોલી :