આપણા સુખમાં આપણા સહધર્મી સ્વજનનો અધિકાર છે એવી સમજ સહિત તેને સુખ પહોંચાડવું એ સાધર્મિક-વાત્સલ્ય છે. એકલા-એકલા સુખ ભોગવવું એના જેવું બીજું કોઈ પાપ નથી અને પોતાના સુખમાં બીજાને સહભાગી કરવા જેવું કોઈ પુણ્ય નથી. સાધર્મિક-વાત્સલ્ય મોક્ષ-મંઝિલનો શૉર્ટકટ કેમ ગણાય છે? તરત ગળે ઊતરે એવી સરળ વાત સાંભળો. બીજાને સુખ આપવું એ પુણ્યકાર્ય છે અને પુણ્ય તો મોક્ષનો સીધો માર્ગ છે. સીધો માર્ગ જે સૌથી ટૂંકો માર્ગ હોય છે. બે બિન્દુઓને જોડતી સીધી રેખા સૌથી ટૂંકી હોય છે એવું આપણે જ્યૉમેટ્રીમાં ભણ્યા હતા. આપણે જરાય વાંકા-ચૂંકા ગયા વગર એટલે કે વ્રત-તપ, ક્રિયાકાંડ વગેરેની ગલીઓમાં ભટક્યા વગર આપણા સહધર્મીને ડાયરેક્ટ સુખ પહોંચાડીએ તો એ સીધો-ટૂંકો માર્ગ જ થયોને! બીજી વાત એ છે કે સહધર્મીને સુખ વહેંચવાથી, તેને આપણા સુખમાં સહભાગી કરવાથી આપણી ભૌતિક આસક્તિ તૂટે છે, આપણા ભીતરના મોહ અને રાગ દ્વેષ ઓગળે છે. જે કામ કરવાથી આપણી ભૌતિક આસક્તિઓ ખરી પડતી હોય તથા મોહ અને રાગ-દ્વેષ આપણા શરણે આવી જતા હોય, એ કામ આપણને મોક્ષની નજીક ઝડપથી લઈ જાય એમાં શંકા ખરી?