હવે તો મિયાંં ચાલતા ન હતા, પણ ઘસડાતા હતા. ચાલવાની શક્તિ હતી નહીં. તે એક ઝાડ નીચે બેસી પડ્યા. બેઠા બેઠા રસ્તો ધ્યાનથી જોવા લાગ્યા. એક ગધેડાના પગલાનું નિશાન હતું. તેની પાછળ માણસના પગલાનું નિશાન હતું. મિયાને ખાતરી થઈ કે, વાણિયો આ રસ્તે જ ગયો હશે.