હિમાચલ સ્ટેટ ટ્રાન્સપોર્ટની જેમ જ ચાલતી ખાનગી સેવાની બસ ધમધમાટ દિલ્હી તરફ દોડી રહી હતી. જો એથી વધુ તેજ દોડી રહ્યું હોય તો તે હતું માધવીનું મન. ખુલ્લી બારીમાંથી આવી રહેલી ઠંડી હવામાં તાજી વનરાજીની ખુશ્બુ હતી પણ એ બધું માણવાના હોશ ક્યાં હતા. પાછળની સીટ પર કોઈક નાનું બાળક જોર જોરથી રડી રહ્યું હતું. કદાચ ભૂખ્યું થયું હશે… માધવીનો જમણો હાથ અનાયસે છાતીસરસો ચંપાઈ ગયો : બંનેને બહારનું દૂધ ફાવશે કે નહીં? નહીં સદે તો ભૂખી રહેશે? પણ હવે આ બધા વિચારો કરવાનો કોઈ અર્થ નહોતો. માધવીએ મન મનાવ્યું : એક વાર રાજ સાથે વાત થઇ જાય તો પછી ક્યારે આમ આ બેબીઓને એકલી મૂકવાનો વારો આવવાનો? પછી વિચાર ફંગોળી નાખવા હોય તેમ એક નજર બહાર નાંખી, મન ભરાય જાય એવી ખૂબસૂરત વાદીઓમાંથી રસ્તો પસાર થઇ રહ્યો હતો પણ એ જોવામાં પણ રસ ન પડ્યો. જલ્દી આવે દિલ્હી ને જલ્દી આવે મુંબઈ. હવે એક એક મિનીટ કાપે કપાતી નહોતી. માધવીએ ફાટી ગયેલી સીટમાંથી બહાર નીકળતાં લોખંડના હેન્ડલ પર સાચવીને માથું ટેકવતાં આંખો બંધ કરી દીધી.