માનવીય મનની-સ્વભાવની નગ્નતાના અનેક દાખલા આપણી સમક્ષ રોજબરોજ અને વષોર્થી બનતા રહે છે. આવા લોકો આપણને શરીર પર ઊજળાં વસ્ત્રો પહેરીને છેતરે છે, પરંતુ આપણે તેમનાથી એવા ટેવાઈ ગયા છીએ કે આપણને આમાં અજુગતું ભાગ્યે જ લાગે છે. શરીરની નગ્નતા આપણને એટલી મોટી બાબત લાગે છે કે માણસના મનની-સ્વભાવની, અભિગમની, વ્યવહારની ચાલાકીની, કપટી નીતિની નગ્નતા આપણે જોઈ શકતા નથી અથવા એની સામે આપણે કંઈ કરી શકતા નથી. આવા શોષિત સમાજ માટે આપણી અંદર રહેલી મનોવૃત્તિ - મારે શું? મારું શું જાય છે? મારા કેટલા ટકા? વગેરે જેવા આપણા અભિગમ, આપણી સ્વાર્થવૃત્તિની નગ્નતા ન કહેવાય? આમ એક યા બીજા સ્વરૂપે નગ્નતા બધે જ છે. કરુણતા એ છે કે પેલી કટાક્ષવાર્તામાં વjાહીન થઈને રથમાં નીકળેલા રાજાને બધા જ જુએ છે કે રાજા નાગો છે એમ છતાં રાજાને આમ ન કહેવાય એમ માની લોકો વjાહીન રાજાનાં કથિત વસ્ત્રોનાં વખાણ કર્યા કરે છે. માત્ર એક નાનું બાળક આ જોઈને બોલી ઊઠે છે, આ રાજા તો નાગો છે! અને બધા વડીલો તે બાળકને કહે છે, ચૂપ થઈ જા, એમ ન બોલાય! આપણા સમાજમાં આવી જ હાલત છે, આપણે ખુદ ક્યારેક તે રાજા જેવી સ્થિતિમાં હોઈએ છીએ...