પણ કોણ જાણે કેમ મારી સમજદારી મને કહેતી હતી કે, હવે રોહન આપણો નથી. આ કઠણ હકીકત કઈ રીતે મેં ગળે ઉતારી તે મને ખબર નથી, પરંતુ મેં મારા હૃદય પર પથ્થર મૂકી દીધો હતો. આ રૂઢિપ્રયોગ મેં ઘણી વાર વાંચ્યો હતો પણ એમ કરવાની ક્ષમતા મારામાં કેળવાઈ હતી, તે વાત સમાન રીતે સુખદ અને દુઃખદ અનુભવાતી હતી. મેં મારા પરિવારના યુવાન સભ્યોને આ હકીકતની જાણ કરી અને બારડોલીના મારા ભરાઈ ગયેલા ઘરમાં સૌને આ જાણ કરવાનું કહ્યું. ત્યાર પછી રોહનના જીવનના છેલ્લા છેલ્લા જુદી જુદી જાતના રિપોર્ટ્સ, ડૉક્ટરની સલાહ મુજબના ઈંજેકશનો, દવાઓ વગેરે અપાતું રહ્યું…. ત્રણ દિવસ પસાર થઈ ગયા હતા. 14 ઑગસ્ટ ને ગોકુળઅષ્ટમીને દિવસે બપોરે બાર વાગ્યાના સુમારે કુદરતી રીતે જ તેની નાડીના ધબકારા ઓછા થવા માંડ્યા. જયકર અને હું તેની પાસે હતાં. રોહનનું હૃદય ધીમા ધીમા ધબકારા સાથે એકદમ થંભી ગયું. કૃષ્ણજન્મના પવિત્ર તહેવારે મારો નટખટ દીકરો કનૈયા સાથે બાળક્રીડા કરવા ચાલી ગયો હતો.