પ્રભાત પણ ક્યાં એમ પાછો પડે એમ હતો? એણે નિશાને એક અઠવાડિયાનો સમય આપ્યો અને કહ્યું કે, “તારા જવાબ માટે વરસો કાઢીને મારે બુઢ્ઢા નથી થવું. એક અઠવાડિયામાં તું જવાબ નહીં આપશે તો તારું અપહરણ કરીને લઈ જઈશ.” આ વાત સાંભળી વરસો પછી નિશાનાં હોઠ પર જરાક સ્મિત આવ્યું. નિશાનું સ્મિત જોઇને પ્રભાત પણ ખુશ થયો. નિશા ઘરે આવી, જમીને એણે પોતાની માતાને પ્રભાત વિશે વાત કરી. એ ખુશ તો થઈ પણ પછી જરા ગંભીર થઈ બોલી, “બેટા, આમતો ઘરનાં વડીલો લગ્ન માટે પાત્ર શોધે પણ હું એ જવાબદારી નથી નિભાવી શકી. જો છોકરો સારો હોય અને તને પ્રેમ કરતો હોય તો મને શું વાંધો હોય? પણ એક વાર એને મને મળવા ઘરે લઈ આવજે.” વળી મનમાં તો એ વિચારતી હતી કે જો નિશા પરણીને એને સાસરે જતી રહેશે તો આ ઘર કેમ ચાલશે? પણ મોં પર એની માતાએ પોતાની સમસ્યા જણાવા દીધી નહોતી. બીજે દિવસે દુકાનેથી આવતાં નિશા પ્રભાતને પોતાના ઘરે પોતાની માતાને મળવા લઈ આવી. પ્રભાત માટે ચા – નાસ્તો લાવવાના બહાને નિશાને એની માતાએ ત્યાંથી મોકલી દીધી. પછી પ્રભાતને રાકેશની અને ઘરની પરિસ્થિતિ જણાવી. રાકેશને સમજાવવાનું પોતાને માથે લેવાનું અશ્વાસન એણે નિશાની માતાને આપ્યું. અને એમને ચિંતા નહીં કરવા કહ્યું.