કવિઓને પણ દીવા સાથે અગાઠ પ્રેમ છે. દીવો એ કવિઓનું માનીતું પ્રતિક રહ્યું છે. કરસનદાસ માણેક દીવાની વાત લઇને ગરીબોની હાલાત વિશે કહે છે. કવિ લખે છે કે, છે ગરીબોના કૂબામાં તેલનું ટીપુંય દોહ્યલું, ને શ્રીમંતોની કબર પર ઘીના દીવા થાય છે ! આવો જ એક પ્રસંગ ગાંધીજીનો પણ છે. તેમના જન્મદિવસે એકવાર કસ્તુરબા ઘીનો દીવો કરતા હતા ત્યારે ગાંધીજીએ તેમને રોકીને કહ્યું કે આપણા દેશમાં કેટલાય ગરીબો પાસે ઘરમાં તેલ નથી ત્યારે આપણાંથી આવો વ્યર્થ ખર્ચ ના કરાય. કહેવાય છે કે કવિઓની નજર નોખી હોય છે પરંતુ અહીં તો કવિ અને ગાંધીજીની વાત સમાન નીકળી. તો બીજા એક કવિ બરકત વીરાણી કે જેમની આ ગઝલ બેગમ અખ્તરે ગાઇ છે તેઓ દીવાની વાત લઇને તેમનું નોખુ દુખ વર્ણવે છે. તેઓ લખે છે કે, શું જલુ જો કોઇની જાહોજલાલી થાય છે, એ દશા છે એવી જ્યાંથી પાયમાલી થાય છે. ગમ વધારે હોય દિલમાં તો ખુશાલી થાય છે, જે દિવા ઝાઝા બળે ત્યારે દિવાળી થાય છે.