‘ભાઈ, જે સાંજે મારૂં એકસીડન્ટ થયું તે સમયે હું ખરેખર બેધ્યાન જ હતો. મને જીવન પ્રત્યેથી મોહ ઉડી ગયો હતો. હું વિચારતો હતો કે આનાં કરતાં તો મરી જવું સારૂં અને એ જ સમયે ગાડી ડીવાઈડર સાથે અથડાઈ ગઈ. પણ તમારે ત્યાં અઠવાડિયું રહ્યા પછી જાણે કે મારો જીવન પ્રત્યેનો અભિગમ જ બદલાઈ ગયો. હું માનું છું કે આત્મહત્યા એ ભાગેડુ વૃતિ છે અને એ સમય જીવનની ખૂબ જ નબળી ક્ષણ હોય છે. જો એ ક્ષણ પસાર થઈ ગઈ તો જીવન છે બાકી મૃત્યુ તૈયાર જ હોય છે. તમારી નિઃસ્વાર્થ સેવા, બદલાયેલું વાતાવરણ, તમારી સાથેની મિત્રતા આ બધાં પરિબળોએ મને એક નવી તાજગી અને શક્તિ આપી વિષમ પરિસ્થિતિ સામે ટકી રહેવાની.’ મૌલિક એકદમ ગંભીરતાથી પણ પૂરેપૂરી સ્વસ્થતાથી આગળ વધી રહ્યો હતો.