જયારે મંથનનો તો રસ્તો મોકળો થઈ ગયો હતો. અદેખો કાગડો ઊડી ગયો હતો. હવે કયારેય કા…કા… કરતો રંગમાં ભંગ પાડવા નહીં આવે એના ને ઉન્નતિના એક થવામાં હવે કોઈ અવરોધ નહોતો. બંને પરિવારોની સંમતિ હતી જ એટલે લાડો ને લાડી કંસાર જમે એટલી જ વાર હતી. આમ ઉન્નતિ અને મંથને સહજીવનનો આરંભ કર્યો. પણ આ શું ? જેને શુદ્ધ સોનું માન્યું હોય એની પરનો ગિલેટ ઊતરી જતાં ખબર પડે કે, આ તો પિતળ છે એવું જ કંઈક બન્યું. સૂર્યનાં કિરણો પડે ને આખી રાતનું ભેગું થયેલું ઝાકળ પલકવારમાં ઊડી જાય એમ આટલાં વર્ષોની એકમેકનો સહવાસ માણવાની ઈચ્છા, એની મસ્તી લગ્ન થતાંની સાથે કયાં અને કયારે અદ્દશ્ય થઈ ગયાં, ખબરે ન પડી. ‘ઉન્નતિ, કેટલી વાર કહ્યું છે ? ઘરમાંથી બહાર નીકળે તો અપ ટુ-ડેટ થઈને નીકળી જા. આ શું, ટીપીકલ મણિબેન જેવી નીકળી પડે છે !’ ‘અચ્છા, તો હવે મણિબેન લાગવા માંડી ? હજી કાલ સુધી તો માધુરી જેવી લાગતી હતી. સાચું જ કહેવાય છે કે, ઘરકી મુર્ગી દાલ બરાબર.’ ‘તને તો કંઈ કહેવાય જ નહીં. કંઈ કહેવા જઈએ એટલે કરવડા જ દોડે.’