હવે જ્યારે ચારે બાજુએથી આટલા પ્રયત્નો થતા હોય તો માણસ સમય સાચવવાની જીદ લઈને ક્યાં સુધી ટકી શકે? એટલે આપણે સૌએ સમયને માત આપવાનું શીખી લીધું છે. પ્રેમિકાને મળવામાં પ્રેમી સમય પાળતો નથી, લગ્નપ્રસંગે જાન હંમેશાં મોડી જ આવે છે. અરે, રિસેપ્શનમાં તો વણલખ્યો નિયમ થઈ ગયો છે કે વર-વધૂ અચૂક કલાક-બે કલાક મોડાં જ આવે. કદાચ વર માટે તેની સ્વતંત્રતા બતાવવાનો એ છેલ્લો અવસર હોય છે માટે પણ હોય. ટ્રેનો, પ્લેનો, ટપાલો મોડાં પડે છે. જે હોય તે, આપણે ભારતવાસીઓ બીજાના નહીં પણ પોતાના સમય પ્રમાણે એટલે કે ઇન્ડિયન સ્ટાન્ડર્ડ ટાઇમ પ્રમાણે જીવતા શીખી ગયા છીએ. જે મોડાં પડે છે એ ‘મોટા’ છે અને જે સમય સાચવે છે એ ‘નાના’ છે એવી સિસ્ટમ ઊભી કરી છે. હશે, પણ હું અંગત રીતે Time is Moneyને એના મૂળ અર્થમાં જ સ્વીકારું છું, નાટકના સંવાદમાંથી જ એનો સાચો મર્મ શીખ્યો છું: