અત્યારે સુખી ઘરોમાં બાળકો મોંઘાં રાચરચીલા જેવાં બની ગયાં છે. તેમના લાલનપાલનમાં કે જતનમાં કોઈ કચાશ હોતી નથી. મા-બાપ જરૂર કરતાં વધુ પ્રેમ એમના પર ઢોળે છે. મા-બાપને માટે બાળકો ‘બોસ’ બની ગયાં છે. મા-બાપને ખ્યાલ નથી કે જે સિદ્ધાંત પાણીના વહેણને લાગુ પડે છે તે જ સિદ્ધાંત પ્રેમને લાગુ પડે છે. ગયેલાં પાણી ક્યાંક પાછા ફરવા જોઈએ. બાળકોને ભરપૂર સ્નેહ આપો, પણ તે પાછો પણ વળવો જોઈએ ને? તેનું પણ એક ગતિચક્ર પૂરું થાય તો જ એ જીવંત વહેણ, જીવંત વહેવાર અને અન્યોન્યને પોષક શક્તિ બને છે. નહીંતર મા-બાપના અનર્ગળ પ્રેમથી પોષાઈને બાળક જંગલી છોડની જેમ ખીલી ઊઠે છે. પણ તેને કોઈ શિસ્ત, કોઈ અદબ આવડતી નથી. પછી આવાં બાળકો કોઈક કિસ્સામાં નિરંકુશ અને રાની પશુ જેવાં ઉપદ્રવકારી લાગે છે.