પાંત્રીસ વર્ષનો નિશિથ ફૂટડા યુવાન જેવો લાગતો હતો. દેખાવે સુંદર અને સ્વભાવે પ્રેમાળ એવા નિશિથ સાથે આંખો મીલાવ્યા વગર જ નિહારિકા વાતો કરતી. નિશિથ સાથે વાત કરવી એને ગમતી પણ એ સંકોચાતી. એકની એક દીકરી એવી નિહારિકાને રાગિણીબેન અને હરિભાઈ ખૂબ લાડ લડાવતાં. કોશા પણ એને પ્રેમ આપતી. એને જમાડતી, એના વાળમાં તેલ નાખી આપતી ને એની સાથે વાતો કરતી. ઘરમાં નવી વાનગી બની હોય તો બન્ને પરિવારો વચ્ચે આપ-લે થતી. ગાઢ બનતા જતાં સંબંધોના લીધે પિક્ચર જોવા જવાનું હોય, હોટલમાં જમવા જવાનું હોય કે પછી બહાર ફરવા જવાનું હોય તો બન્ને પરિવારો સાથે જ જતાં. અતિશય નિકટતાના કારણે ધીમે ધીમે નિહારિકા નિશિથ તરફના સંકોચમાંથી મુક્ત થતી જતી હતી. રાગિણીબેન અને નિહારિકાના ભરોસે નિશિથ અને આર્યનને મૂકીને કોશા ઘણી વખત પિયર પણ જતી. એ દરમિયાન નિહારિકા નિશિથનું બધું જ કામ કરી આપતી. નિશિથનું કામ કરી આપવામાં એને આનંદની લાગણી થતી. મનોમન એ કશું મખમલી અનુભવતી. એ પોતાની જાત પ્રત્યે જાણે સભાન બનતી જતી હતી. વધુ ને વધુ સુંદર દેખાવાનો પ્રયત્ન કરી નિશિથનું ધ્યાન ખેંચવાની કોશિશ કરતી. એને સમજાતું નહોતું કે એ શું કરી રહી છે પરંતુ એની અંદર પતંગિયા જેવું કશુંક ઊડતું ને સતત એ નિશિથના વિચારોમાં વિહર્યા કરતી. નિહારિકા સામું જોઈ નિશિથ એના વખાણ કરતો તો મનોમન એ હરખાતી…. એની અંદર કશુંક ફૂટી રહ્યું હતું ! કોઈક ગમતીલી સુગંધ એને ઘેરી રહી હતી અને એ ઘેરાવાની અંદર જાણે એ સ્વયં ખીલી રહી હતી. પુસ્તકના પાનાઓમાં એને નિશિથનો ચહેરો દેખાતો. નિશિથ આગળ મનના ભાવોને વ્યક્ત કરી દેવાનું એને મન થઈ આવતું. એ ખુશ રહેવા લાગી હતી. પતંગિયાની માફક ઘરમાં ઊડાઊડ કરતી.