દ્રોણવધ યુધિષ્ઠિરની ફરતે રચાયો હોત તો પણ તે વધમાં ભીમની પ્રત્યક્ષ અને અર્જુનની અપ્રત્યક્ષ સહભાગિતા છે. વ્યાસે તે ત્રણેય કૌંતેયોના સ્વભાવનું અને મનનું ઉત્કૃષ્ટ દર્શન દ્રોણવધ પ્રસંગેના અને ત્યાર પછી થયેલા વિતંડાવાદના પ્રસંગેના તે ત્રણેના વર્તન દ્વારા કરાવ્યું છે. પ્રસ્તુત પ્રસંગનું યથાયોગ્ય રસગ્રહણ થવાની દૃષ્ટિએ તે દર્શન મહત્વનું છે. તેમજ કથાપાત્રોના ગૂંચવણભર્યા મનોવ્યાપાર, કથાપાત્રોની પોતા પ્રત્યે અને બીજા પ્રત્યે જોવાની દૃષ્ટિ, આવી બાબતો કથાપાત્રોના વર્તન દ્વારા કથામાં ગૂંથવાની વ્યાસની પદ્ધતિનો તે દર્શન એક ઉત્તમ નમૂનો છે. તેથી તે વિશે અહીં થોડી તપશીલ આપવી ઉચિત ઠરે. પ્રથમ જ્યેષ્ઠ કૌંતેય. વ્યાસનો યુધિષ્ઠિર સત્પ્રવૃત્ત છે. બલ્કે એમ કહી શકાય કે સત્પ્રવૃત્ત ગૃહસ્થ કેવો હોય છે એની વ્યાસની વ્યાખ્યા છે – યુધિષ્ઠિર. કથામાંનાં સર્વ સત્પ્રવૃત્ત કથાપાત્રોનો તેને વિશે ઉચ્ચ મત છે. નોંધ લેવા જેવી વાત એ છે કે યુધિષ્ઠિરનો પોતાની જાત વિશેનો મત એટલો જ, બલ્કે તેથી પણ અધિક, ઉચ્ચ છે. કથામાં અગાઉ તેના મુખે મૂકેલો ઉદ્ગાર જુઓ: