આ પછી તો “શહીદ રણજિતસિંહ”, “શહીદના પિતાશ્રી” વગેરે શબ્દોની કોઈ નવાઈ નહોતી રહી. જીવતરની ડિક્શનેરીમાં પહેલા સાત પેઢીયેય નહોતા તે એનું આખું પાનું બની ગયા. રવુભાને એના બંધાણ જેવું થઈ ગયું હતું. પણ માનબા તો સ્ત્રીનું ખોળીયું ને ! ક્યારેક રાતે પાણીએ રોતાં. એમ તો રવુભાય ક્યારેક મણ એકનો નિઃસાસો નાખતા. ‘આપણાં કરમ જ ફૂટલાં, બીજું શું? નકર મેડીકલ પર......’ આવું આવું બોલતા. ફોટા સામે જોતા ને આંગળી વતી ફ્રેમને સાફ કરી ‘શહીદ’ શબ્દ સામે જોઈ રહેતા. મૂળ ફ્રેમ તો કાળી હતી. પણ નિશાળનાં છોકરાં એક વાર હાર-બાર ચડાવવા લઈ ગયેલા. તે પાછા લાવ્યા ત્યારે એની પર ‘શહીદ’ શબ્દ લાલ અક્ષરે લખેલા હતા. ત્યાર પછી રવુભાએ એક છોકરાને બોલાવીને “શહીદ રણજિતસિંહ રવુભા” એમ આખું નામ લખાવી નાખ્યું હતું.