દક્ષિણ તરફ એકધારી ગતિએ અમે સરકી રહ્યા હતા. ઉષ્ણકટિબંધની રાત કેવી હોય તેનું ભાન અમને હવે થઈ રહ્યું હતું. રાત્રીના ભૂખરા આકાશમાં પૂનમનો ચંદ્ર ઉપર ચડી રહ્યો હતો. આખુંયે આકાશ રૂપેરી ચાંદનીની ચાદરમાં એવું તો લપેટાઈ થઈ ગયું હતું કે તારલાઓ પણ તેની સામે ફિક્કા પડી જાય! જ્યારે-જ્યારે સમય મળે, ત્યારે જહાજ પર લાઇફબોટની ઓથે એક જગ્યાએ હું બેસી પડતો. બેઠા-બેઠા ઘરને યાદ કરતો, માને અને પિતાજીને યાદ કરતો, એક છોકરીને યાદ કરતો… જો કે એ છોકરી સાથે મારે કંઈ લાગતું-વળગતું ન હતું, પણ આવી મધુર રાતે કોઈ છોકરીને યાદ કરવી જોઈએ, એટલે…!