યાદ આવી ગઇ એમને દોઢ દાયકા પહેલાની વાત જયારે ખેતી લુમ્મેજુમ્મે હતી. અષાઢની એક સાંજે એમણે કાગળીયાનો એક વીંટો જીવકોરને આપ્યો હતો. ‘આ લ્યો, તિજોરીમાં સાચવીને મેલી દ્યો, આ તમારા એરુનો ઈલાજ છે, હવે ચંત્યા નહીં.’ જીવકોર કાંઈ સમજ્યા ન હતાં. મૂળુભાએ ફોડ પાડતા કહ્યું હતું, આ હું છેતરે જાઉં ને તમે કાયમ જીવ ઊંચો રાખો છો કે મને એરુ આભડી જાશે તો તમારું શું થાશે, તો ભલું થાજો સરપંચનું… શે’રમાંથી કોઈ સા’બ આવ્યા’તા તે સરપંચે સંધાય ખેડુઓને હમજાવીને ઓલ્યું શું ક્યે છે, વીમો કે ઇવું જ ક્યાંક લેવરાયું છ. આપણે તો વરહે દાડે ખેતીની આવકમાંથી દહ વરહ સુધી થોડા પૈહા ભરવાનાં પછ્યે નિરાંત. આ હું મોટા ગામતરે જાતો રહું તો પણ આ કાગળમાં લખ્યા છે એટલા પૈહા ઓલ્યા શેરવાળા શાયેબ તમને આપી દેહે, તમારે આ રમણ ને સુરિયાને મોટા કરવાની ચંત્યા નહી.’