મારો ત્રીજો અનુભવ બિહારની રાજધાની પટનાનો. એ સમયે મારા પિતાની બદલી પટના થઈ અને અમે બિહારની એક છબી મનમાં બનાવીને જ ત્યાં પહોંચ્યા હતાં ! પડોશીઓની વાત સાંભળીને એ છબી વધુ અંકિત થઈ. રસ્તાં પર જતો દરેક માણસ ચોર કે ગુંડો જ લાગે. અમારા મકાનની બહાર થોડા સાઈકલરિક્ષાવાળા રાત્રે એમની રિક્ષામાં કે ફૂટપાથ પર સૂઈ રહે. અમારા મકાનમાલીક કહે : ‘આ લોકો જ ધ્યાન રાખે કે ક્યારે કોઇ ઘરે છે કે નહીં અને આ લોકો જ ચોરી કરાવે.’ અમે રોજ રાત્રે પટનાનાં બાકીના લોકોની જેમ જ અનેક તાળાં મારીએ અને કાર પણ ગૅરેજમાં મૂકીને ગેરેજને પણ તાળું મારીએ. રોજ તાળાં મારવા અને સવારે બધું સલામત છે કે નહીં તે ચકાસવું એ અમારો નિત્યક્રમ ! મારી મમ્મીને પેલા રિક્ષાવાળાની ખુબ દયા આવે. ઘરે મિઠાઈ બને તો એમનો ભાગ રાખે અને આપી આવે. ક્યારેક મને મોકલે તો હું “ચોર લોકોને ખાવાનું ન આપવું જોઇએ” એ વિષય પર ભાષણ આપું. શિયાળામાં ઠંડી વધી અને મમ્મીએ તો એમને ઓઢવા માટે રજાઈ પણ કાઢીને આપી દીધી !