ત્યારથી સરિતાબેનનું એક જ ધ્યેય હતું, નિલયની દરેક જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખવું. ક્યારેય પણ નિલયે માને બોલાવવી પડી ન હતી. નિલય વિચારે એના પહેલા સરિતાબેન એની પાસે હાજર થઈ જતાં. એમણે પોતાનો તમામ સમય દીકરા માટે સમર્પિત કરી દીધેલો. નિલય પણ દરેક વાત માટે મા પર આધાર રાખતો થઈ ગયેલો. પપ્પા હતા પણ પોતાની દુનિયામાં વ્યસ્ત. સમજણો થયો ત્યારથી નિલયે જોયેલું કે પપ્પા મમ્મી સાથે સ્વાભાવિકપણે નહોતા વર્તતા. મમ્મીની આવડતથી લઘુતાગ્રંથી અનુભવતા પપ્પા મમ્મીની સાથે બહાર જવાનુંય ટાળતાં. મમ્મીની હસતી આંખોની પાછળ ડોકાતો વિષાદ એ અનુભવી શકતો હતો. પણ સરિતાબેને ક્યારેય આ વિષાદને પ્રત્યક્ષ થવા દીધો ન હતો. હવે તો મમ્મીની સાથે દીકરી સીમા પણ હતી.