પતિ-પત્નીની વચ્ચે સ્નેહસૌંદર્ય ટકાવી રાખનારાં સ્મરણો/યાદો તથા સરસ પ્રસંગોની સ્મૃતિઓ હોય છે – અમારી પણ આ જ મૂડી છે. ગોપીની રાહ જોયાનું એક સ્મરણ છે, પહેલું આણું કરવા મારા વડીલો ગયા હતા. હું M.A. પાસ થવામાં હતો ને કવિતા લખતો હતો. એ રંગીન દિવસો હતા. મેં બપોરથી પડસાળે, ફળિયે, પાદરે જઈ-જઈને રાહ જોવા માંડેલી. એટલી તીવ્રતા કે નકરી અધીરતાથી મેં આ પછી કદી કોઈની રાહ જોઈ નથી. એના આગમનથી ઘર મહેકી ઊઠેલું – કવિતામાં બને છે તેમ – હું ઉંબરનો પથ્થર મટીને ટોડલાનો મોર બની ગયો હતો. પિંક કલરની અને કેરી-ભરતની સાડીમાં એનો રતુંબડો ચહેરો દીવા શો ઝળહળતો લાગેલો. એ સાંજે સૂરજનાં આથમતાં રતુંબડાં કિરણો પણ ઘરમાં ફરી વળેલાં… ત્યારે પ્રેમનું અજવાળું અનુભવેલું એવું કદી ફરી મળ્યું જ નથી ! ગોપીનો પણ રાહ જોયાનો એક અનુભવ છે.