ત્યારે મમ્મીએ સાફ સંભળાવી દીધું હતું : ‘કોઈ પણ મમ્મીને વધારે સંતાનો હોઈ શકે, વધારાનું સંતાન ક્યારેય ન હોય. બાળકના જન્મ સામે મારા જાનનું જોખમ એક સંભાવના માત્ર છે. જ્યારે ગર્ભપાત કરાવું તો બાળકના જીવનનો અંત એક નિશ્ચિત બાબત બની જાય. વળી, આવનારું બાળક ખોડખામીવાળું જન્મશે તેવી ડૉક્ટરની આગાહી પણ ખાતરીપૂર્વકની નથી. અને કદાચ તે આગાહી સાચી પડે તોય શું ? બાળક એ તો માતાને કુદરતે આપેલી દૈવી ભેટ છે. તે ભેટ પામીને જ માતા ધન્ય બને છે. બાળક રૂપાળું છે કે બેડોળ, બાળક ગોરું છે કે કાળું, બાળક હોશિયાર છે કે મંદબુદ્ધિ, બાળક પરિપૂર્ણ છે કે વિકલાંગ. બાળકના આવા એનાલિસીસ મા ક્યારેય કરતી નથી. બે સર્વાંગસંપૂર્ણ બાળકો કુદરતે આપ્યાં તે મેં હોંશે હોંશે સ્વીકારી લીધાં અને આ બાળક ખામીવાળું જન્મે તેવી શક્યતા છે તેથી તેને જાકારો આપી દેવાનો ? બાળક એ શું કોમોડિટી છે કે માલ ડિફેક્ટિવ નીકળ્યો એટલે વેપારીને પરત !’ મારી મમ્મીની આ મક્કમતા સામે કોઈનો આગ્રહ ટકી ન શક્યો. હેમખેમ ડિલિવરી થઈ અને કોઈ પણ જાતની ખોડખાંપણ વગરનું સર્વાંગસંપૂર્ણ જે બાળક અવતર્યું તે જ હું. મારું નામ દર્શિત રાખવામાં આવ્યું. અનેક વ્યક્તિઓના પ્રખર વિરોધ વચ્ચે જેને તેની મમ્મીએ દુનિયા દર્શિત કરાવી તે હું – દર્શિત.