થોદા દિવસ પછી તો એક રાતે ધીરે ધીરે પડતા વરસાદે પરોઢના ચાર વાગ્યા પછી તો રૌદ્ર સ્વરૂપે પૃથ્વીને ધમરોળવા માંડી. ડરામણી મેઘગર્જના અને વીજળીના તેજ કડાકાએ પથારીમાંથી બેઠાં કરી દીધાં. મેમુદા છોકરાંઓને સોડમાં લઈ બેઠી. ધીરે ધીરે ઝૂંપડીમાં પાણીનું પ્રમાણ વધવા લાગ્યું. સૌ બહાર નીકળી સલામત જગ્યાએ જવા લાગ્યા. મેમુદાય સૌના ભેગી ચાલી. રસ્તા પર ઘૂંટણસમાં પાણી, ચારેકોર જળબંબાકાર. જવું તોય ક્યાં જવું ? સૈયદવાદામાં સૌ ચાલ્યાં, તે ઊંચાઈ પર હોવાથી પાણી ઓછું ભરાયું હતું. એક શેડ નીચે લેતાં સૌ ઊભાં અને બારીમાંથી સૌ વરસાદ જોતાં હતાં. ત્યાંની દૂધની દુકાનવાળાએ બધાંને ચા આપી. સૌ પોતપોતાના ઘરમાંથી બ્રેડ, બિસ્કિટ, પરોઠાં આપી ગયાં બપોરના બધાંએ ભેગાં મળી આ સૌને બટાકાનું શાક, પૂરી અને મસાલેદાર ખીચડી આપી. પ્લાસ્ટિક પાથરીને સૌ બેઠાં. ભોજન પીરસાયું. ગરમાગરમ ભોજનની સુગંધે સૌ ખાવા તલપાપડ બન્યાં. પ્લેટમાં પૂરી, લાલ ઘૂમરિયું શાક અને મસાલેદાર ખીચડી લેતાં અનવર બોલ્યો, “અમ્મા દૂસરા ખાના લેના, શામ કો મિલે ના મિલે.” ત્યાં નાનો ઈકબાલ ખુશ થતાં બોલ્યો, “હેં અમ્મા, એસી બારિશ રોજ રોજ આયે તો…”