ઉપરથી શાંત છતાં અંદરથી અપાર અનુરાગ; વેદના ને વ્યાકુળતાથી વિહવળ છતાં મર્યાદાના પાલનની પ્રસન્નતા; ભરતી અને ઓટમાં પણ સંગીતના એના એ અવિરામ આલાપ; અંતરમાં વડવાનલ ને બહાર વાવાઝોડાનું તોફાન તો પણ તિતિક્ષાની તેમજ શાંતિની સતતતા; મહીના મંગલ માટે સૂર્ય દ્વારા શોષાઈને વહાલની વર્ષારૂપે વરસવાની તત્પરતા; તથા સ્ત્રોત, સરિતા ને પાણીના પાર વિનાના પ્રવાહોને પોતાના પ્રાણમાં સમાવી લેવાની સ્વાભાવિકતા; એ સૌનો વિચાર કરી ને મને થાય છે કે સર્વોત્તમ જીવન પણ શું સાગર સાથે નથી સરખાવી શકાય તેમ ?