‘ઢોલી તારા ઢોલકાને ધીરે ધીરે છેડ ’એવી ગ્રામ્યજનોની હોંશ કયાંય ન દેખાઇ, ‘સોની ઘડને કંદોરો મારી વહુની કોરી કેડ’ એ અપેક્ષા પણ ન ફળી… ધરતીપુત્રોની ઘરની લાજ સમી વહુ-દીકરીઓની અને એમનાં લીપ્યાં- ગુંપ્યા ખોરડાની આબ‚ અઘ્ધર લટકતી રહી ગઇ, આણાંની મુરાદો અધૂરી રહી !