‘આ બનાવટી ભગત ચોથને દિવસે મારું સર્જન કરી, મને શણગારી પગે તો લાગે છે, પણ વિસર્જન પછી તેના જ પગમાં માટીરૂપે હું પડ્યો હોઉં છું. જે મારા પગમાં પડતા તેના જ પગમાં હું? અરે! એક દિવસ તો વધુ રાખી શકતો નથી અને વિસર્જનને દિવસે ‘પુઢચ્યા વર્ષી લવકર યા’ની બૂમાબૂમ કરી મૂકે છે. મને તો મારી જ હાલત પર દયા આવે છે. વિસર્જન વખતે અંતમાં હું એટલું જ કહીશ કે હે ભક્ત, જેમ મારું સર્જન-વિસર્જન નક્કી છે, એમ તારું પણ સર્જન-વિસર્જન નક્કી છે. થોડા વખતનો આ પૃથ્વી પરનો તારો મુકામ છે. તો ડિયર, નાનકડી જિંદગીમાં પણ સડી જાય એટલાં કેળાં-સફરજન મારી આગળ ધરે છે, પણ તમારા પાડોશમાં રહેતા વૃદ્ધ-વડીલનું કૅલ્શિયમ ઓછું છે ત્યાં જઈને આ ફળ આપી આવ તો અમે તને તારા કર્મનાં સારાં ફળ આપીશું અને મારી પાછળ દર વર્ષે કરોડો રૂપિયાનો ધુમાડો કરો છો, પણ તમારી બાજુમાં ‘ગણેશ’ નામનો માણસ જ ગરીબાઈમાં ટળવળી રહ્યો છે તેનું શું? બસ, આટલું કરશો તો મને પગે લાગવાની જરૂર જ નથી. શું કહો છો બન્ને?’