ઈ.સ ૧૯૮૫ના ફિલ્મ ફેસ્ટીવલમાં તેઓ રશિયા ગયા હતા, મોસ્કો ફિલ્મ ફેસ્ટીવલના આયોજકોએ તેમને આમંત્રિત કરેલા. સોવિયેત યુનિયનના સરકારી અતિથિ તરીકે તેમને આમંત્રિત કરાયા હતા. જતા પહેલા તેઓ તેમના પિતાજીને મળવા ગયેલા એ પ્રસંગની વાત પણ ટાંકવાની લાલચ રોકી શક્તો નથી. તેમણે હરિવંશરાયજીને પૂછેલું, “ડેડ, જીવનની સાથે સિનેમાના અંતરને તમે સમજાવી શક્શો? સિનેમાએ લોકોને આવા દીવાના કેમ કરી દીધા છે? સિનેમાના નશામાં લોકો ચૂર રહે છે.” બચ્ચનજીએ ત્યારે ‘પૉએટિક જસ્ટિસ’ ની વાત કહેલી. “કોઈક વ્યક્તિને જીવનભર રાહ જોવા છતાં પૉએટિક જસ્ટિસ’ નથી મળતો. પણ સિનેમાના બે ત્રણ કલાકમાં તેની અતૃપ્ત ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ જતી દેખાય છે. જીવનની અપૂર્ણ આકાંક્ષા પડદા પર પૂરી થઈ જાય છે. અને એટલે જ સિનેમા શક્તિશાળી માધ્યમ છે.” અમિતાભ માને છે કે ન્યાનના પક્ષમાં રહેવાવાળાઓએ જોરશોરથી તેને જાહેર કરવાની જરૂરત રહેતી નથી. ઉપેક્ષાની કળા સહજસાધ્ય નથી. રાહુલ રવૈલ કે સુભાષ ઘાઈ જેવા નિર્દેશકો મારી વિરુદ્ધમાં કાંઈક કહેશે તો પત્રિકાઓ અને વર્તમાનપત્રો તો તેને છાપશે જ, લોકો તેને વાંચશે, એક પક્ષ બાંધશે અને પછી જે તે દિવસે જ્યારે તેમને હકીકતની ખબર પડશે ત્યારે તે જાણશે કે કોણ સાચું હતું, મારે કાંઈ કહેવાની જરૂરત જ નહીં પડે.