ગોવા ભગતે વટક વાળે એવું ઝાંઝરી સામે હસી લીધું અને હળવેક રહીને બોલ્યો: ‘મૂંઝા મા બાઇ ઝાંઝરી! ડગે એ ગોવા નૈ…! પણ મારી મૂંઝવણ ઇ વાતની છે કે તને હાથમાં લેવી પડે અને જ્યાંથી આવી છો ત્યાં મૂકવા જવું પડે અને મહમદભાઇ દીવાનને જગાડવા પડે. પ્રભાતના પહોર છે અને હું ભંગી વરણ આ બધું પાર કઇ રીતે પાડવું!’ અને ઇશ્વરને ટપારવા માટે ગોવા ભગતે આકાશ સામે જોયું ત્યાં તો બેગમ સાહેબા વહેલા જાગીને ઝરૂખામાં ઊભાં ઊભાં દાતણ કરતાં હતાં. ગોવો ભગત ચૂપચાપ મહેલના પગથિયા તરફ ચાલ્યા અને ઝાંઝરી પગથિયે મૂકી દીધી. પછી હાથ જોડીને ઉપર જોઇ રહ્યા.