જો કે આ ડૂબવું અને અ‌સંગ રહેવું એ બધી પ્રક્રિયાઓએ મને પોષ્યો છે, કાયમ હું થોડીવાર બધાની બહાર નીકળી જઈને જોઇ લઉં છું મારા પે’લા બાળપણના દિવસો, ક્યારેક કારકિર્દીના મધ્યાહ્નને પણ નિહાળી લઉં છું. મઝા એ વાતની છે કે એને મધ્યાહ્ન શું કામ કહું ? દરેક ક્ષણ, પ્રસંગ, પ્રોજેક્ટ મને અનોખો લાગે છે, એક પડકાર અને પદકાર લાગે છે. મનુષ્યોને સમજવાની અને પે’લા બ્રહ્મને પામવાની મથામણ ભારે મહેનત અને મોજ આપે છે. તું નરસિંહનું ભજન ગાતી, “હળવે હળવે હળવે હરિજી મારે મંદિર આવ્યારે…” આ હરિનું હળવેથી આવવાનું ત્રણ વાર કહેવામાં નરસિંહ મને જુદી રીતે સંભળાય છે. પહેલા ‘હળવે’ એટલે ઉતાવળમાં નથી શામળીયો, હળવેથી આવવાનો છે, એને તો કામણ કરવા છે એને તો મનને મોતી જેવું ચળક્તું બનાવવું છે, એ એકદમ આવી જાય તો અકસ્માત કહેવાય, અચ્યૂત નહીં. બીજું પ્રયોજન છે તે ‘હળવે’ એટલે ‘હળવાશ’થી આવે છે, એના કોઇ પ્રોટોકોલ નથી, એ બધા ભુવનોને ચલાવનાર હોવા છતાં મારો તો મિત્ર છે, એની એને અને મને એક હળવાશ છે. આ બીજી હળવાશ છે તે એની મોરપિંચ્છની હળવાશ છે, એ હવાની ડાળખી જેટલા સહજ બનીને મને સ્પર્શે છે. પણ નરસિંહ જ્યારે બીજા ‘હળવે’માંથી ત્રીજા ‘હળવે’માં સરે છે ત્યારે એ પોતાની હળવાશની વાત કરે છે. આ શામળો જે રીતે મારે મંદિર આવે છે તે મને પણ હળવો બનાવી દે છે. એ મોરપિંચ્છની સુંદર હળવાશ અને હું તૃણાકૂંરની ભોળી હળવાશ… જાણે શિવ અને જીવના મિલનમાં સત્ય (અતિ-વાસ્તવ) , શિવ (કશાપણ એજંડા વગર મળવાનું હળવાપણું) અને સુંદર ( મોરપિંચ્છની ધમાલ વિનાની કમાલ). આ જ તો ત્રિવેણીસંગમ છે. જો મેં તને ગયા પત્રમાં કહ્યું હતું ને કે નરસિંહની હું પુનર્વાચના કરવાનો છું. કદાચ શરુ થઈ ગઈ, કદાચ છેલ્લા અઠ્ઠાવન વર્ષથી ચાલે છે. એક કવિએ જે એકોતેર કૂળ તારવાના હોય છે તે આ રીતે શબ્દથકી કે અ-ક્ષર થકી કરવાનું હોય છે.