‘ભિષ્મ ! માનવીના મનમાં પણ વિશ્વની ચાર દિશાઓની જેમ ચાર ખૂણા હોય છે. પ્રત્યેક ખૂણામાં જુદી જુદી જગ્યાએ બુદ્ધિ, પુરુષાર્થ, મોહમાયાનાં જાળા બાઝ્યાં હોય છે. પરંતુ ચોથો ખૂણો, ભલે ખાલી લાગતો હોય એ ખાલી નથી હોતો એમાં અસીમ પ્રેમ, મમતા, શ્રદ્ધાની છોળો ઉડતી હોય છે. અહંકારના આવરણ નીચે એ ખૂણાની અમૂલ્ય પૂંજી દેખાતી નથી, પરંતુ એક કોઈક એવી ક્ષણે ત્યાં ઈશ્વરનું, નિયતિનું એકાદ રૂપ આવીને પોતાનું અસ્તિત્વ દેખાડી જાય છે. તમને બાળકો નથી ગમતા. એ બાળક રૂપે તમને એ ખૂણાનું મહત્વ સમજાવી ગયો. ભિષ્મ ! તમારા મનમાં હજી ગડમથલ છે, હજી તમે ડામાડોળ છો, પરંતુ કુદરતને, ઈશ્વરની શક્તિને સમજવા માટેના પ્રથમ પગથિયે તમે પગલાં માંડ્યા છે. છલાંગ મારી એની મહાનતા નથી પામી શકવાના. મંદિરના ગર્ભદ્વારમાં પહોંચવા, શિખરે અડવા માટે પગથિયાં ચડવા જ પડે છે. શ્રદ્ધાથી જ્યાં નમીએ ત્યાં આપણી હાર નથી પણ અહં પર જીત છે. પગથિયે પગ મૂકતાં પહેલા રજને માથે ચડાવવાની એક પ્રણાલિકા છે. ઉતરતાં પણ રજને મસ્તકે ચડાવીએ છીએ. આ જડ ક્રિયા નથી એક કર્તવ્ય છે, પૂણ્ય છે. તમે પહેલે પગથિયે ચડી મસ્તકે રજ ચડાવી શક્યા છો. આ બાળકોને તમે મમતાથી જોયા એ જ મારે મન તો તમને થયેલો ઈશ્વરનો સાક્ષાત્કાર.