પ્રતાપ કહેઃ “ક્યાં શાંતિમાં જીવન ગાળવાની અભિલાષા ને ક્યાં આ દોડધામ! હવે કરવું શું? લશ્કર હોય તો યુદ્ધ કરીએ, પૈસા હોય તો સૈનિકો ઊભા કરીએ. પણ કશું જ ન મળે. ભામાશા, તમે દેશમાં ચાલ્યા જાવ, તમે મારી ખૂબ સેવા કરી છે. હું તમારો આભાર માનું છું. હવે મેવાડ સ્વતંત્ર થઈ શકશે એમ મને આશા નથી. સિંધના રણની પેલે પાર ચાલ્યો જઈશ. માતૃભૂમિ, તને છેલ્લા પ્રણામ. હવે ગુપ્તપણે રહી જીવન પૂરું કરીશ.”