હસતાં-હસાવતાં આ ફિલ્મ એવા મસ્ત મેસેજિસ આપી જાય છે જે કદાચ દળદાર પુસ્તકો વાંચવાથી પણ ન મળે. જેમ કે પ્રાણી જીવતા રહેવા માટે શિકાર કરે એ સ્વીકાર્ય છે, પણ શેરખાનની જેમ માત્ર આનંદ ખાતર કે પોતાનો પાવર બતાવવા ખાતર શિકાર કરવો એ તદ્દન ખોટું છે. મતલબ કે સ્પાઇડરમૅન કહી ગયો છે તેમ મહાન શક્તિની સાથે જવાબદારી પણ આવે. એવું જ અગ્નિનું છે. અગ્નિ એટલે કે ટેક્નૉલૉજી કે પછી કોઈ પણ આવડત તમને ટોચે પહોંચાડી શકે, પણ એનો બેજવાબદારીથી ઉપયોગ કરો તો આખું જંગલ ખાખ થઈ જતાં વાર ન લાગે. જાઇજેન્ટોપિથેકસ પ્રકારનો પ્રચંડ વાનર અન્ડરવર્લ્ડના માફિયાની જેમ એ અગ્નિને જંગલમાં લાવવા મોગલીને લાલચ આપે છે, પણ મોગલી જાણે છે કે એક વખતનું લાલચ આખું જંગલ તબાહ કરી શકે છે. કશું જ બોલ્યા વિના મહેનતથી જંગલ સંભાળતા હાથીઓ એટલે કે સમાજના મહેનતકશ લોકોને પૂરેપૂરું માન આપવું જોઈએ. કટોકટી વખતે કોને સાથ આપવો એ પણ માણસને ખબર પડવી જોઈએ. જ્યારે સવાલ અસ્તિત્વનો હોય ત્યારે સૌએ દુશ્મની ભૂલી જઈને પણ જંગલને (વાંચો, પૃથ્વીને) બચાવવાને પ્રાયોરિટી આપવી જોઈએ. કોઈએ બીજા જેવા બનવાને બદલે પોતાની આવડતો શોધીને એ વિકસાવવી જોઈએ. અહીં શેરખાન માત્ર ખૂનખાર જ નથી બલકે બ્રેઇનવૉશિંગ કરતો આતંકવાદી જેવો ખતરનાક વિલન છે. બાળકોને એ પણ શીખવવું પડે કે હકીકતમાં વાઘ આપણા મિત્રો છે, પણ બૅડ પીપલ ક્યારેય જીતે નહીં. આ બધી વાતો ભલે કિન્ડરગાર્ટન છાપ સિમ્પલ લાગે, પરંતુ મોટેરાંએ પણ શીખવા માટે જરાય મોડું થયું નથી.