જનમ જોગણ મીરાં તો પ્રેમલક્ષણા ભક્તિધારામાં અદ્વિતીય આરત અને ઝંખના લઈ આવે છે. સમસ્ત ભારતીય પ્રેમલક્ષણા ભક્તિમાર્ગમાં મીરાનાં પદોનું સ્થાન પ્રથમ પંકિતનું છે. કૃષ્ણ અને ગોપીના અનેકવિધ ભાવોનું હ્રદયસ્પર્શી આલેખન એમાં જોવા મળે છે. ‘મુખડાની માયા લાગી રે મોહન પ્યારા…’ એમ ગાંતા અનુભવ કરતાં ‘દરદ દીવાની’ બની જતી મીરાએ ઉત્કટ પ્રભુ વિરહની વેદનાનાં આસું પોતાની યાદીમાં વહાવ્યાં છે. કૃષ્ણ ભગવાનની તાલાવેલી લાગતાં તેની નીંદર હરામ થઈ જાય. રડી રડીને આંખો રાતો ચોળ ચણોઠડી જેવી થઈ જાય ને ઝંખનામાં ને ઝંખનામાં ‘હૈયા ભીતર દવ જલે ખન ખન ઝરે અંગાર’ જેવી અસહ્ય પરિસ્થિતિનો એમણે અનુભવ કર્યો છે. મીરાએ વિશેષ કરીને વિપ્રલંભ શૃંગાર ગાયો છે. જો કે પ્રભુ મિલનમાં, આનંદના પદો પણ રચ્યા છે ખરાં પણ મીરાની તડપનને કોઈ કવિ ન આંબે.