માણસ જીવનભર સતત કાર્યો કરે છે, પરંતુ નિઃસ્વાર્થભાવે, પ્રેમભાવે, નિરપેક્ષભાવે કોઈ પણ કર્મ કરે તો એ પુણ્યનું કર્મ બની જાય છે. સાવરકુંડલામાં એવી અસાધારણ ઘટના બની. એક શિક્ષકે પ્રાથમિકથી ઉચ્ચશિક્ષણ સુધી હૈયાની ઊલટથી, વિદ્યાર્થીઓ માટેના પ્રેમથી ભણાવ્યું. શાળાના સમય પછી ઉત્તમ કૃતિઓનો આસ્વાદ કરાવ્યો. વિદ્યાર્થીઓમાં રહેલી શક્યતાને સંકોર્યા કરી. એનો હોંકારો ભલે ૫૦ વર્ષ પછી મળ્યો, પરંતુ એ પુણ્યનું વાવેતર હતું. એમના વિદ્યાર્થીઓએ ગુરુૠણ અદા કરવા શિક્ષકના નામનું ફાઉન્ડેશન કર્યું. પૂ. મોરારિબાપુ તો શિક્ષકનું ગૌરવ થાય એમાં રાજી જ હોય. શ્રી હરેશભાઈ મહેતા અને ડૉ. માનસેતાસાહેબે ધુરા સંભાળી. બધા ટ્રસ્ટીઓ ૠણ અદા કરવા જોડાયેલા. ચાર વર્ષ સાવરકુડંલામા ઉત્તમ કાર્યક્રમો થયા. સાહિત્ય અને શિક્ષણ ક્ષેત્રે પ્રદાન કરનારાઓનું ઍવોર્ડ આપી ગૌરવ થયું. ઉત્તમ વ્યાખ્યાનો અને નાટકો રજૂ થયાં.