જળ સ્નેહ સંવર્ધન સમિતિના અન્ય એક સભ્ય મહંમદ ઇબ્રાહિમ હાજી ઇસ્માઇલ પીર જણાવે છે, ‘પરાપૂર્વેથી નદીઓ અને તળાવો લોકોની પાણીની જરૃરિયાત પૂરી પાડતાં. ઘરવપરાશ, ખેતી માટે તો આ પાણી ઉપયોગી થતું જ, પરંતુ સાથે-સાથે વ્યાપાર ધંધા અને આવાગમન માટે પણ નદીઓ ઉપયોગી હતી. અમુક જગ્યાએ તો નદીઓ રાજ્ય કે ગામની સીમાનું કામ પણ કરતી. નદીઓના યુગ પછી તળાવ અને કૂવાનો યુગ આવ્યો. કૂવા અને તળાવોને ધાર્મિક રીતે સાંકળી લેવાયાં હતાં. મોટાભાગે મંદિર અને મસ્જિદમાં કૂવા હોય, તળાવ કિનારે પણ મંદિર-મસ્જિદ હોય. જેથી એ જલસ્ત્રોતનું સંવર્ધન થતું, તેની જાળવણી થતી. સામાજિક જીવનમાં પણ કૂવા-તળાવનું મહત્ત્વનું સ્થાન હતું. તે એક પ્રકારના સંવાદ સ્થાનો- કોમ્યુનિકેશન સેન્ટર હતાં. ખાસ તો મહિલાઓ ત્યાં ભેગી થતી અને સંવાદ થતાં, પરંતુ સમય જતાં ઘરે-ઘરે પાણી આવવા લાગ્યું. આજે કૂવા અને વાવમાં પાણીના બદલે કચરા- ઝાડી ઝાંખરાંએ સ્થાન લીધું છે. તળાવના વિસ્તારોમાં દબાણો થયાં છે. તેનો વિસ્તાર ઘટ્યો છે. આજે કૂવા ગાળવાનું કામ બંધ થયું છે, તળાવોને ઊંડા ઉતારવાનું, ખાણેત્રું કરવાનું કામ બંધ થયું છે. જેનાથી તેમની સંગ્રહશક્તિ ઘટી છે. જે પાણી સંગ્રહાય છે તેની ગુણવત્તા પણ નબળી થાય છે. પહેલાંના જમાનામાં તળાવો કોમી એકતાનાં પણ પ્રતીક હતાં. ભુજના હૃદયસમા હમીરસરની આસપાસ ૧૫ મંદિર-મસ્જિદ ભેગાં છે.’