એક નવ્વા-નક્કોર ગાયક પોતાની તકદીર અજમાવવા મુંબઈ સ્થાયી થયા. ખૂબ રિયાઝી અને પોતાની આગવી કેડી કંડારવાની મહેચ્છા સાથે સંગીત કાર્યક્રમોના એક આયોજકને મળવાનું થયું. પોતાની ઓળખ આપી કહ્યું કેઃ હું એક ગાયક છું. ફિલ્મી ગીતો, ગઝલ, ભજન બધું ગાઉં છું. મારે લાયક કામ હોય તો કહેજો. આયોજકઃ એમ? કોના વોઇસમાં? ગાયક બિચારા ગોટે ચડ્યા. કહે કેઃ ‘સાહેબ, હું તો મારા જ વોઇસમાં ગાઉં ને! આયોજકઃ અરે એ તો સમજ્યા, પણ આમ તમે કોના અવાજમાં ગાઓ? એટલે… આઇ મીન… તમે વોઇસ ઓફ રફી કે મુકેશ, કે કિશોર કે પછી સોનુ-શાન… કોણ છો! ગાયકઃ સાહેબ, હું કોઈનો વોઇસ નથી કે નથી કોઈના વોઇસમાં ગાતો. મારો પોતાનો જ અવાજ સારો અને મજબૂત છે એટલે કોપી કરવાની જરૂર નથી! આયોજક ઊછળી પડ્યાઃ અરે એમ તે કંઈ હોય ભાઈ? કોકનો અવાજ તો મળતો આવવો જોઈએ ને? ગાયકઃ સાહેબ, મોહમ્મદ રફીએ જ્યારે પહેલી વાર ઇન્ડસ્ટ્રીમાં ઝંપલાવેલું ત્યારે એમનો અવાજ નવો જ હતો ને?! આયોજક આ સાંભળી વિચારમાં પડી ગયો. પેલા ગાયકની વાત તો સાચી છે, પણ બજારનો વિચાર કરતાં એણે કહ્યુંઃ ભાઈ, બધું બરાબર, પણ તમારે કોઈકના અવાજમાં તો ગાવું જ પડે. તો જ લોકો સાંભળે. નહિ તો લોકો આજકાલ કોઈ નવાસવાને તો ઊભોય નથી રાખતા! માર્કેટમાં રહેવું હોય તો કોપી તો કરવી પડે. ગાયકઃ કંઈક સારું અને જુદું હોય તો એનું અનુકરણ બધા કરે છે. મારો અવાજ સારો છે તો એમ પણ બને કે મારા અવાજની કોઈ કોપી કરે!