[dc]‘એ[/dc] જાય ! એ જાય !’ ના અનેક આશ્ચર્યોદ્દગાર વચ્ચે હંમેશની ટેવ મુજબ પૂરા અગણોસિત્તેર વર્ષ ને ત્રણસો ચોસઠમા દિવસે પાકા કોટ સુધીનો ઊભો ઢાળ દેસાઈ સાહેબ પોતાની જૂની સાયકલ પર રમતાં રમતાં ચઢી ગયા. ઢાળ પાસે જ પશાકાકાનું ઘર. સામે રહેતા નારાણભાઈ સામે હાથ લંબાવી તેઓ બોલ્યા : ‘જુઓ તો ખરા, નારણભાઈ ! આ ઉંમરેય સાહેબનો જુસ્સો કેવો છે !’ ને નારણભાઈએ સ્વીકૃતિમાં હળવું સ્મિત લહેરાવ્યું. અવારનવાર દેસાઈ સાહેબ પર આવી પ્રશંસાવૃષ્ટિ થતી રહેતી. દેસાઈસાહેબ એ સાંભળીને મલકાટ સાથે છાણીના બજારમાં લટાર મારવા સાયકલ મારી મૂકતા.