એક દૈત્ય કે ભૂત આવીને માણસોને રંજાડે અને એનાથી છુટકારો મેળવવા માટે અમુક લોકો ભેગા થઈને કોઈ ઉપાય કરે એ આવી ફૉમ્યુર્‍લા ફિલ્મોની ટિપિકલ રેસિપી છે. આ જ રેસિપી પર આ ફિલ્મ બનાવાઈ છે એટલે સ્વાભાવિક છે કે મગજનો તો જાણે ઉપયોગ કરવાનો રહેતો જ નથી, કેમ કે મગજને તસ્દી આપીએ તો પછી દર બીજી મિનિટે આપણને જે સવાલો ઊભા થાય એનો કોઈ જવાબ જડે નહીં અને માથામાં નકામો દુખાવો શરૂ થઈ જાય.પરંતુ આપણા બૉલીવુડિયા ફિલ્મમેકરો બધા જ વર્ગના પ્રેક્ષકોને મજા કરાવવા માટે ફિલ્મમાં જરૂર હોય કે ન હોય, પરાણે એક લવ-સ્ટોરી ઘુસાડે. એ લવ-સ્ટોરી જાણે ગીતડાં ગાયા વિના પૂરી ન થવાની હોય એમ દર થોડી વારે કુકરની સીટીની જેમ ગીતો વાગ્યા જ કરે. પરિણામે માંડ ફિલ્મમાં આપણે નખ ચાવવા માંડીએ એવી થ્રિલ ક્રીએટ થઈ હોય ત્યાં ગીતડું આવે અને થ્રિલમાં પંક્ચર પાડી દે. માત્ર એક ગીત અરિજિત સિંહે ગાયેલું ‘સાવન આયા હૈ’ કંઈક સાંભળવું ગમે એવું છે, બાકી બધાં ગીતો ઇલ્લે.બાકી એટલું તો માનવું પડે કે ગૉડ્ઝિલા-કમ-ડાયનોસૉર જેવો આ બ્રહ્મરાક્ષસનો કન્સેપ્ટ છે તો ઇન્ટરેસ્ટિંગ. વળી ૩Dમાં અને જાણે કોઈ ગાડીનું એક્સલરેટર દબાવતું હોય એવો અવાજ કરે છે ત્યારે તે રૂંવાડાં ઊભાં કરી દે છે.