સવારે કોલેજ જતાં સમયે ટપાલ બૉક્સમાં નાંખી. લેક્ચરમાં વિચારતો હતો કે આ વખતે હિરલ શું લખશે ? હું કૉલેજથી ઘરે જતો હતો ત્યારે હું પોસ્ટઓફિસમાં ગયો અને પચાસ નવી ટપાલ ટિકિટ ખરીધી અને અમારા ઘરે જે ટપાલી આવતો હતો એ મને સારી રીતે ઓળખતો હતો તો મેં એમણે કહ્યું, ભાઈ મારી કોઈ ટપાલ આવે તો આપ અહીં જ રાખજો હું કૉલેજથી ઘરે જતાં સમયે લઈ જઈશ. બીજા દિવસે કૉલેજથી ઘરે જતાં સમયે પોસ્ટઓફિસમાં જઈને ટપાલ લઈ આવ્યો અને ઘરે જઈને ટપાલ ખોલી, એમાં આ વખતે કવિતા લખેલી હતી અને નીચે એક ગુલાબ પણ દોરેલું હતું ! પાછળના પાને કંઈક લખેલું હતું, મેં વાંચવાનું શરું કર્યું, કલ્પેશ તમે ખૂબ જ સારું લખો છો અને આ વખતે આશા રાખું છું કે આપ આપના શોખ વિશે પણ લખશો, હું પણ હવે પછીની ટપાલમાં મારા જીવન અને શોખ વિશે લખીશ ! મારા મનમાં એક અલગ જ પ્રકારની ખુશી હતી. મેં એક કોરો કાગળ લીધો અને મારા શોખ વિશે લખ્યું, આજે બે પાનાં મેં કવરમાં નાંખ્યા અને આવતીકાલે કોલેજ જતાં સમયે પોસ્ટબોક્સમાં ટપાલ નાંખી ! મને ખબર હતી કે હિરલ બે દિવસ બાદ ટપાલ લખે છે અને બરાબર બે દિવસ બાદ હું પોસ્ટઓફિસે ગયો અને હિરલની ટપાલ લઈ આવ્યો. ઘરે જઈને ફટાફટ જમીને મારા રૂમમાં ગયો અને ટપાલ ખોલી અને વાંચ્યું તો લખેલું હતું, મારા જીવનમાં કોઈ ખાસ શોખ નથી, પણ હું કોલેજના બીજા વર્ષમાં છું અને લેખક બનવા માંગુ છું. મને હરવા ફરવાનો ખુબ જ શોખ છે અને મારા જીવનમાં પ્રેરણાનો સ્ત્રોત સ્વામી વિવેકાનંદ છે. હું થોડો આશ્ચર્યમાં મુકાયો કારણ કે હિરલની અને મારી જિંદગી ઘણી ખરી સમાન જ હતી.