પરમાનંદ ગાંધી દૈનિકમાં આજની વાત લખતા હોય તો વિનોદ ‘આજની લાત’ લખે. ‘પહેલું સુખ તે મૂંગી નાર’ જેવાં શીર્ષકો એને સહજ રીતે જ સૂઝે. એક પુસ્તક છે ‘વિનોદ ભટ્ટ (વિ) કૃત શાકુન્તલ.’ પૌરાણિક કથાનકોમાં ફેરફાર કરીને પણ એણે વિનોદ સાધ્યો છે. જે વાચકો શરૂઆતથી એનાં પુસ્તકો જોતા આવ્યા છે એમને ખબર છે કે વિનોદે જોક્સ અને રમૂજ કિસ્સાઓ ભેગા કરવાથી શરૂ કરીને ‘વિનોદની નજરે’ પુસ્તક આપવા સુધીનો વિકાસ કર્યો છે. બચુભાઈ ‘કુમાર’માં ‘વિનોદની નજરે’ લેખવાળા પ્રગટ કરતા એથી તંત્રી તરીકેના બચુભાઈના કેટલાક આગ્રહો જાણનાર એમના મિત્રોને નવાઈ લાગતી. હાસ્ય થતું હોય તો હકીકત સાથે છૂટ લેવામાં પણ વાંધો નહીં- એવી કશીક હિંમત કેટલાંક ઠઠ્ઠાચિત્રોમાં ડોકાઈ આવે છે. મારે કહેવું જોઈએ કે એમાં કોઈને ઉતારી પાડવાનો કે જાણી જોઈને ડંખ દેવાનો આશય નહીં. સમજણ જ એવી કે આવું લખીએ તો બે માણસ વધુ હસે. કેટલાક હાસ્યકારો સુધારક દૃષ્ટિથી લખતા હોય છે. હળવી રીતે કાન પકડતા હોય છે. વિનોદને એવી સામાજિક જવાબદારી નહીં. હાસ્ય થવું જોઈએ. વિનોદ ખાતર વિનોદ. હા, રાષ્ટ્રીય પ્રશ્નો ઊભા થાય ત્યારે હિંમત કરીને સત્ય સૂચવે. વ્યાપક ઔચિત્યની કોઠાસૂઝ પણ ખરી. જ્યોતીન્દ્ર, ચાર્લી ચેપ્લિન, મન્ટો જેવા લેખકોને સેવ્યા છે. શ્રોતાઓને હસાવવા માટે પોતે ઠોઠ હોવાની છાપ ઊભી કરી છે. વાસ્તવમાં હતા ચતુર સુજાણ. નહીં તો અન્ય ક્ષેત્રના બૌદ્ધિકો અને રાજપુરુષો વિનોદને ક્યાંથી વાંચે? માધવસિંહ સોલંકી હાસ્યકાર વિનોદ વિશે બોલી શકે, એવો એમનો અભ્યાસ.