બાર બાર વરસ સુધી બિચારીને પાતાળમાં નીંદર આવી ગઈ. નાગપદમણીની દીકરીઓ એને વિંટળાઈને વીંજણા ઢોળતી, અગર-ચંદનના લેપ કરતી, અને અમીની અંજળી છાંટતી બેસી રહી. એકેક વરસ વીતે અને ઊંઘમાંથી ઝબકીને ‘સોદાગાર! સોદાગર!’ ‘ રાજતેજ! રાજતેજ!’ એવા સાદપાડે, વળી પાછી પોઢી જાય.