યુસુફ બુકવાલાની આ પંક્તિઓ છે, જે હવામાં ગુંજી રહી છે અને તરુલતાબેનના કાને પડી રહી છે. એમને પોતાના દિયર સુમંતરાય પાસેથી શેની અપેક્ષા હતી… માત્ર પ્રેમ અને લાગણીની અને એમણે શું મેળવ્યું એ તો ભગવાનજ જાણે. એમણે કદી કલ્પના પણ કરી નહોતી કે જે દિયરને સસરાને આપેલું વચન નિભાવવા માટે એમણે પેટે પાટા બાંધીને, દીકરા પેઠે રાખીને, ભણાવી ગણાવીને વકીલ બનાવ્યો એ જ એમને કાનૂની નોટીસ મોકલશે. એણે આવીને કહ્યું હોત કે ભાભી મને દુકાનમાં ભાગ જોઇએ છે તો એમણે હોંશથી આપી દીધો હોત પણ સીધી કાનૂની નોટીસ? નોટીસ મોકલી એથી એમનું દિલ ભારે થઈ આવ્યું. દિયરને નોટીસ આપવા લાયક બનાવવા માટે એમણે શું નહોતું કર્યું? પતિની માંદગી અને દિયરના ભણતરના ખર્ચાને પહોંચી વળવા જ્યારે એમણે પોતાના સગા દીકરાને ભણતો ઉઠાડી દુકાને બેસાડી દીધો હતો ત્યારે શાળાના પ્રિંન્સિપાલે પોતાને કેટલું સમજાવી હતી, “આમ ન કરો. તમારો દીકરો ખુબ હોંશિયાર છે. એ ઘણો આગળ જશે ને તમારું નામ રોશન કરશે.” પણ પોતે સસરાને આપેલું વચન નિભાવવા માગતી હતી. એમણે જવાબ આપ્યો હતો, “સુમંતરાય પણ એમના દીકરા જેવો જ છે ને એ આગળ આવશે તો પણ પોતાનું નામ રોશન થશે જ.”