શ્વાસોચ્છવાસ તેજ બનતાં પૂજા પાછલા ચારેય જન્મોની એકસરખી સફરમાંથી પાછી વળી.. એ ઘટનાઓ વર્ણવી શકી, પરંતુ યાદ રાખવામાં નિષ્ફળ. રહસ્યમયી વ્યક્તિએ પૂજાના સ્વપ્નોનું નિરાકરણ સૂચવ્યું.. પેલી મૂર્તિઓને અરૂંધતી એટલે કે પૂજાના લોહીનાં ટીપાંથી તિલક કરવો.. બંને ચાલી નીકળ્યાં.. આખરે.. ગુફામાં.. પ્રેમે ખંજર કાઢ્યું, પૂજા તરફ સદીઓનાં વેરની વસુલાત કરવાનાં ભાવથી નજર નાંખી.. પૂજાનાં ગળે ખંજર.. મૂર્તિઓ ફરી રક્તરંજિત! પ્રેમની ગરદન કાચનાં ટુકડાંથી ઘવાઈ.. આમેય, પ્રેમ હતો જ ક્યાં..? ફરી એજ કલ્પાંત..જાણે પ્રેમની અર્ધમીંચાયેલી આંખો કહી રહી હતી.. “અહીં સદીઓ જૂના પથ્થરની ખાંચમાં પાંચમી પંક્તિય કોતરાયેલી હતી.. ‘સ્વરૂપમ ત્વદિયં ન વિન્દન્તિ દેવા..’..”