વૈશાખના ધખતા દેહમાંથી કેવી કેવી સુગંધ પ્રગટે છે તેના તરફ આપણું ભાગ્યે જ ધ્યાન જાય. દુર્ગાતાઈ કહે છે તેમ વૈશાખ મોગરાનાં ફૂલને બધાં જ માનઅકરામ આપે છે. જાઈજૂઈ, મોગરો, પારસ – આ બધાં ફૂલોની સુગંધ વૈશાખમાં ચરમસીમાએ પહોંચે છે. ગુલમહોર ફાટફાટ થવા લાગે. એની લીલી કળીઓ અને રતૂંમડાં પુષ્પોના મનોહર ગુચ્છા વૃક્ષ પર શોભી ઊઠે. દુર્ગાતાઈ ધોળા ચંપાના ઝાડ વિશે કહે છે: ‘વૈશાખની ભરબપોરે ધોમધખતા તાપમાં જ ખીલવાની જિદ લઈને બેઠેલા આ ઝાડની મને હંમેશાં નવાઈ લાગે. આ ઝાડ સામે જોઉં એટલે પંચાગ્નિ સાધનાના તપમાં જ જેનું સૌંદર્ય પ્રેમની કુમાશને લીધે અત્યંત ખીલી ઊઠ્યું હતું એવાં પાર્વતીજી સાંભરી આવે.’ તો ગુલબાસ માટે કહે છે કે વૈશાખી બપોરની ગરમી આરોગીને આ બધાં ફૂલોની કળીઓનું તેજ વધવા લાગે. તેઓ ‘અતિ નાજુક તંતુનાં બનેલાં’ બાવળનાં ફૂલોને પણ ભૂલ્યાં નથી. ‘એક તો કાંટા, ઉપરથી ગામડિયાં ઝાડ ઉપર જન્મવાનું નસીબમાં લખાઈને આવ્યાં હોવાથી એને લોકોનાં માનસન્માન મળતાં નથી… મોગરો, રાતરાણી, પારસ જેવાં કેટકેટલાં ફૂલોની સુગંધનો વરસાદ સાંજથી પરોઢિયા સુધી ચાલુ હોય, પણ દેશી બાવળનાં ફૂલો તો ભરબપોરે પણ સુગંધી ઉચ્છ્વાસ કાઢતાં હોય… મને કાયમ નવાઈ લાગે કે આવાં ઝાડ શહેરના બાગબગીચામાં કેમ ઉછેરાતાં નહીં હોય?’ વૈશાખનાં આ રૂપ છે – ગુલમહોરથી બાવળિયા સુધી.