આપણે જે મૂળચંદને ગદ્યમાં સહન નથી કરી શકતાં એને ભગવાને પદ્યમાં સહન કરવો પડે છે. આપણે તો કંટાળીને ‘ઉપર’ જઈએ પણ ભગવાન ક્યાં જાય ?! નીચે તો બધા ટાંપીને જ બેઠા છે, આવે એટલી વાર છે ! પછી ભગવાન ગાશે…. ‘જાઉં કહાં બતા અય દિલ…’ ખરેખર તો ભગવાન પાસે આળોટીને આભાર માનીને પૂછવાનું હોય કે, હે ભગવાન, તારી એવી તે શી મજબૂરી હતી કે અમને આટલું સુંદર, બાદશાહી જીવન આપ્યું ?! માણસને બનાવીને ભગવાન બોલી ઊઠ્યા’તા કે ‘મેરા જાદુ ચલ ગયા’ પછી માણસને રોદણાં જ રોતો દીઠ્યો ત્યારે ઈશ્વરે એમ કહીને નાદારી નોંધાવી છે કે ‘મેરા જાદુ ફેઈલ ગયા….!’