દીકરીની વાત સાંભળીને દ્વિધામાં અટવાયેલા હરિભાઈ ચૂપચાપ ઊભા હતા.કાંડાઘડિયાળ સામે નજર કરીને પુનિતા નજીક આવીને હરિભાઈની સામે ઊભી રહી.પોતાના બંને હાથ બાપના ખભા પર મૂકીને માત્ર દીકરી જ આપી શકે એવા પ્રેમથી એણે આદેશ આપ્યો. "કોઈ દલીલ હું નથી સાંભળવાની. વિજિયાને કે એની વંતરીને વાત કર્યા વગર સવારે તમારા કપડાંની થેલી સાથે તૈયાર રહેજો. તમારા જમાઈને લઈને હું લેવા આવીશ. મારાથી કંઈક આડુંઅવળું બોલી જવાશે પણ એમનું મગજ શાંત છે, એટલે ભાઈ-ભાભી સાથે એ જ વાત કરશે.!” પગ ઊપાડતાં અગાઉ એણે બાપને તાકીદ કરી. "હવે ફસકી ના જતા. મારા ને બંટીના સમ છે. નવ વાગ્યે અમે આવીશું. "