મેઘે ફરી બોલવાનું શરુ કર્યું, “તને મળ્યા પછી અને તારાથી છૂટા પડ્યા પછી, મેં સતત તને જ શોધ્યા કરી. તે છેક આજ સુધી.. આજે તું અહી છે, મારી સાથે, તો પણ તને જ શોધું છું. મારી આ તલાશ શું મને કયારેય જંપવા દેશે ખરી! તમન્ના ઘણાબધાં પ્રશ્નો મનમાં જ રાખીને હું તારાથી છુટો પડી ગયો. અને એ બધા જ પ્રશ્નો મારી બાણશૈય્યા બની ગયા. હું કાયમ વણઉકેલ્યા પ્રશ્નો, સંબંધો અને લાગણીઓ સાથે જીવતો જઉં છું. કદાચ હવે એ જ મારા જીવવાનો પર્યાય બની ગયા છે. તારાથી છૂટા પડ્યા પછી સમજાયું કે તું, કોલેજમાં પતંગિયાની જેમ ઉડતી અને ઝરણાંની જેમ ખળ-ખળ કરતા વહેતી ક્યારે મારા શ્વાસ બની ગઈ, અથવા મેં આ તારી સાથેની પ્રેમ નામની રમતમાં મારા શ્વાસ ગીરવે મૂક્યા. તારી પાસે, અને તું તો જતી રહી. એ બધું જ લઇને તારી સાથે.., હું તને રોકી પણ ન શક્યો… એ મજબૂરીઓની કથા કરવાનો ક્યાં મતલબ છે હવે! મારા જીવનમાંની પ્રેમ નામની બધી સિલક તારા નામે કર્યા પછી, હવે જીવવા, શ્વાસ લેવા અને કોઈની સાથે પ્રેમથી વાત કરવા પણ તારી જરૂર પડે છે! હું મારી જીંદગી જેટલી જીવ્યો છું, એના કરતાં વધારે તો તું મારી અંદર જીવી છે.. હું તો સૂઈ પણ જઉં છું, પણ મારી અંદર જીવતી તું ક્યાં સુએ છે? તું તો સ્વપ્નમાં પણ ચાલ્યા કરે છે, વાદળની જેમ.. દરિયાની લહેરોની જેમ..”