આવા સંદર્ભે મોરારિ બાપુને જોઈએ ત્યારે એમનામાં એક વૈદ્યનાં દર્શન પણ થાય. વ્યક્તિ સુધરે તો સમાજ સુધરે, એટલે એમની આ આખી મથામણ વ્યક્તિથી લઈ સમષ્ટિના આરોગ્ય માટે છે તેવું અનુભવાય છે. કારણ કે આપણે સ્વીકારીએ કે ન સ્વીકારીએ પણ આપણી તબિયત તો બગડેલી જોવા મળે છે. હવે તો વધુને વધુ ગંભીર થતી જાય છે, હોં ભાઈ ! ત્યારે બાપુના સૂત્રો કે જે એમના અનુભવની નીપજ છે, ઉપયોગી સાબિત થાય છે. એમના શબ્દોને યાદ કરું તો ‘રામકથા એ મનના પક્ષઘાતોને મટાડવાનું ઔષધાલય છે. હાલતી ચાલતી હોસ્પિટલ છે.’ પંચાવન (૫૫) ઉપરાંત વર્ષોથી ચાલતી એમની રામકથા યાત્રા જાણે એક યુનિવર્સિટી છે, જે એવા ઉપયોગી કોર્સ આપે છે કે જેની ડીગ્રી મેળવનારા જીવનમાં સફળ થાય છે અને તેમ છતાંય વ્યક્તિગતપણે એમની એ જાગૃતિ છે કે ‘હું કોઈને સુધારવા કથા નથી કરતો, મારે સૌને સ્વીકારવા છે.’ પરંતુ જ્યારે એમની તમામ ક્ષણો સાધના છે ત્યારે એમાંથી તો આપણને આવું નવનીત મળે જ મળે. જો આપણી જાતને બીમાર સમજીએ, એ બીમારીનો સ્વીકાર કરીએ તો આપણે એટલા ભાગ્યશાળી છીએ કે બાપુની રામકથામાં બીમારીનું નિદાન થાય છે અને ઉપચાર પણ થાય છે. એ અર્થમાં બાપુ કહે છે તેમ એમની રામકથા ઔષધાલય છે. ઝીલવું હોય અને પ્રયાસ કરવો હોય તો રામકથા જબરાં સૂત્રો આપે છે.