અમારે રાખમાંથી પણ ફરી બેઠા થવું પડશે, નહીં જંપે અમારાં રેશમી સપનાંઓ સળગીને. … મને વાડામાં આંતરવા કર્યો’તો બંધ ઝાંપો પણ, એ વાડામાંથી હું નીકળી ગયો’તો વાડ કૂદીને. … નદીમાં પૂર, દરિયામાં કદી ભરતી નથી આવી, ખલીલ, કાં રોજ છલકાયા કરે પરપોટા ફૂટીને. … સૌ દુ:ખી છે, કોણ કોનું દુ:ખ જુએ, જાતને જાતે દિલાસો આપીએ.…