મૂળ મુદ્દા પર આવીએ તો, આ દુનિયામાં ભાતભાતના લોકો છે અને ‘નદી-નાવ-સંયોગ‘ની જેમ સૌની હળીમળીને ચાલવા માટે માણસે પોતાની અંદર જ શુભેચ્છાઓનું એક એવું શક્તિશાળી મથક ઊભું કરવું પડે છે, જે સતત મૈત્રીના સંદેશા મોકલ્યા કરે. ગમે તેટલી કોશિશ છતાં આપણા પોતાના હિતના ખ્યાલોને આપણી પોતાની અનુગ્રહપૂર્વકની કેટલી ઝંઝટને લીધે ‘અભાવના સંદેશા‘ બહાર પડ્યા વગર રહેતા નથી, પણ માણસ આવા સંદેશાઓનું નિયમન કરતો રહે અને મૈત્રીના સંદેશાઓની માત્રા વધારતો રહે તો ચોતરફ ‘દુશ્મનીનો ઘેરો‘ ઓછો અનુભવવો પડે.