ઇન્દુલાલ યાજ્ઞિકે જ્યારે ગુજરાતને આઝાદ કરવાનું સપનું જોયું હશે ત્યારે એમના મનમાં અને વિચારમાં કદાચ ગુજરાતી ભાષાને એક નવો આયામ, ઊંચાઈ આપવાનો ઇરાદો હશે, પરંતુ આપણે બધા ભેગા મળીને આ ભાષાને એ જગ્યા આપી શક્યા નથી જે દલપતરામ, નર્મદ, ઉમાશંકર જોષી કે કનૈયાલાલ મુન્શીએ પોતાનાં લખાણોમાંથી ઊભી કરવાનો નિષ્ઠાપૂર્ણ પ્રયાસ કર્યો. આપણાં બાળકો ઉમાશંકર જોષી, મેઘાણી કે મુન્શીને ઓળખતા નથી એમાં એમનો વાંક ઓછો અને આપણો વધારે છે. એમને શેક્સપિયર ખબર છે, સ્ટીવન સ્પિલબર્ગ, શીનચેન ખબર છે, ટોમ એન્ડ જેરીની ખબર છે, પરંતુ એમને ગુરુદત્ત કે રાજ કપૂરમાં રસ નથી, કારણ કે આપણે એ રસ જગાડવાનો પ્રયત્ન જ કર્યો નથી. એમને ગેમ ઓફ થ્રોન્સ ખબર છે, પરંતુ ગુજરાતનો નાથ, પાટણની પ્રભુતા અને જય સોમનાથ વિશે જાણવાની એમણે તસ્દી લીધી નથી કે આપણે જણાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો નથી!