સામે લાલ–પીળા રંગોનો મેળો જામ્યો હતો. આખો વરસ પાદરમાં ઊમટ્યો હતો. પીપળીના ઝાડના બાંધેલા મોટા ઓટલાની ઉતરાદી બાજુએ જાનને લેવા આવેલું ટ્રેક્ટર મરેલી ઘોની જેમ પડ્યું હતું. દેવો ઢોળી ઓટલાના એક ખૂણે બેસી ઢોલને ટેકો દઈ બીડી પી રહ્યો હતો. વરકન્યાને ખેતરપાળ પૂજન માટે લઈ જવાયાં હતાં. તળાવ જતા રસ્તા પર સ્ત્રીઓનું એક ટોળું ગીત ગાતું હતું. કરસને ધર્મશાળાના ખંડેર તરફ જોયું. ત્યાં તો ધર્મશાળાની ભીંત પાછળથી વર અને અણવર નીકળ્યા. વરના હાથમાં રહેલી તલવાર પર વીંટાળેલી રૂપેરી જરી સૂર્યપ્રકાશમાં ઝગારા મારતી હતી. કરસનની આંખો વર અને અણવર પાછળ આવતી ત્રણચાર સ્ત્રીઓ પર ચોંટી રહી. ખત્રીએ હાથે બાંધેલા લાલ બાંધણામાં મોઢું છુપાવી એક સ્ત્રીના ખભે માથું ઢાળી ધીમી ચાલે ઢોળાવે ઊતરી રહેલી કમનીય દેહાકૃતિને ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો. એની છાતીનો મૂંઝારો આંખોમાં ધસી આવ્યો. નીચલો હોઠ દાંત તળે દબાઈ રહ્યો. એને અત્યારે બિલકુલ ખાતરી થઈ ગઈ કે બસ હવે લીલુ મારી નથી નથી જ ! ચાર–પાંચ દિવસ પહેલાં જ હજી એ એમ વિચારતો હતો કે કોઈ ચમત્કાર થશે. પણ અત્યારે જે સામે દેખાતું હતું એમાં મીનરેખ થઈ શકે તેમ નહોતું. એને પોતાનું તમામ જોર સાથળ નીચે લબડતી પેન્ટને જોઈ રહ્યો.