“બહેન” મેં અંદરના ઓર઼ડા તરફ જોઈને બૂમ મારી. પછી અંદર જ દોડી જવું મુનાસિબ માન્યું. તરુ(મારાં પત્ની) અને ભારતી(જિતુનાં પત્ની) અને જિતુ પણ પાછળ પાછળ આવ્યાં. જઈને જોયું તો હવે તો વૃદ્ધ થઈ ગયેલાં એ બહેન કોઈ નિમિત્ત ગોઠવીને ભાગી છૂટવાની જ પેરવીમાં હતાં! અમે બે હાથ જોડીને તેમને કહ્યું કે, “બહેન, મારી બહેન, જિતુ માફી માગે છે. તમે મોટે મને એને માફ કરી દો, અરે, બહેન. હું તમારા પગે પડું છું.” અને હું ખરેખર એમના ચરણસ્પર્શ કરવા જતો હતો ત્યાં જિતુએ મને રોકી લીધો. અને એણે જાતે નમીને એ સાવકી માના પગના પંજાને આંસુથી ભિંજવી દીધા. તરુ અને ભારતીએ હાથ પકડી પકડીને એમને વિનવ્યાં, પણ એ કંઈ જ સાંભળવા તૈયાર નહોતાં. કોઈક સંદર્ભ યાદ કરીને બોલ્યાં: “હું ચુડેલ છું, ચુડેલ. હવે બધું પતી ગયું છે. મને જવા દો. મારે શાક લેવા જવું છે.”