અહીં કુદરતી સૌન્દર્યનો તો જાણે કે ખજાનો હતો. જ્યાં જ્યાં નજર પડે ત્યાં ત્યાં લીલાછમ પર્વતોએ સફેદ રંગની ચાદર ઓઢી હોય એમ દરેક પર્વતોની ટોચ પર બરફ પથરાયેલો હતો. ત્યાંથી દેખાતા ત્રણ પહાડ સ્વર્ગારોહિણી, બંદરપૂંછ અને કાલાનાગ વિશે ઈંસ્ટ્રક્ટરે અમને જણાવ્યુ. જેમાનું સ્વર્ગારોહિણી શિખર પાર કરવુ ખુબ જ મુશ્કેલ છે, જે ચારે તરફથી બીજા પહાડો, ગ્લેશિયર અને મોટા-મોટા ખડકોથી ઘેરાયેલુ હોવાના લીધે એને સીધું પાર કરી શકાય એવી કોઈ શક્યતા જ નથી. મહાભારતની કથા પ્રમાણે પાંચ પાંડવો માંથી ફક્ત યુધિષ્ઠિર જ સદેહે સ્વર્ગની સીડી ચડી શક્યા હતા અને જે પર્વત પરથી ચડ્યા હતા એ પર્વત એટલે આ સ્વર્ગારોહિણી. અને આ લોકકથા પરથી જ આ પર્વતનું નામ સ્વર્ગારોહિણી પડ્યુ હોવુ જોઈએ. ત્યારબાદ પરત આવતા અમે સાંકરી ગામની અંદરથી પસાર થયા જેથી અમે ત્યાંના લોકોને, એમની રહેણી-કહેણી ને નજીકથી નિહાળી શકીએ.