સ્વર્ગ થોડા જ સમય માં પરિસ્થિતી કળી જાય છે. તે સ્મિત ને મનાવવાનાં ઘણાં પ્રયત્નો કરે છે. ક્યારેક ગજરો લાવે તો ક્યારેક રસ. પણ સ્મિત ને આ બધા માં રસ રહેતો નથી. આખરે સ્વર્ગ હિંમત કરી પૂછે છે આખરે થયુ છે શુ??? સ્મિત તેની મુંઝવણ તેનો અણગમો જણાવે છે. સ્વર્ગ તેને પલંગ પર બેસાડી પોતે નીચે બેસી તેને કહે છે… અરે મારૂ તો સાંભળ હું પણ ટિફીન લઈ નીકળુ ને ટ્રેન માટે રાહ જોવ. માંડ ટ્રેન આવે ત્યાં ધક્કા ખાતો ચળી જાઉ. પછી કોલેજે સિનિયરસ કામ સોંપે, સ્ટુડંટ મસ્તી કરે જેમ તેમ દિવસ પુરો કરૂ ને ફરી એજ ટ્રેન, એજ ધક્કા. ટ્રેન માં બધાની ભીડ, પરસેવા આ બધા વચ્ચે પણ હું ખુશ હોવ. કારણ હું ઘરે આવુ છુ જ્યાં તુ છે! તને મળી મારો બધો થાક નાશી જાય. ઘર ને યાદ કરતાં તુ જ દેખા આ નાની ઓરડી કે આ લટકતુ દોરડુ કશુંજ નહી. આ ભીડ વાળુ મુંબઈ છે અહીં ની life style fast છે. જગ્યા ઓછી ને અગવડ જાજી એવુ છે. પણ આ મુંબઈ આપણા માટે છે આપણે મુંબઈ માટે નથી. આપણા માટે આપણે બે જ મહત્વ નાં છીએ. આ પરિસ્થિતી મહત્વની નથી.