અને આ ઇન્ટરવ્યુ વાંચ્યો ત્યારે મારી આંખમાં આક્રોશનું લોહી અને પીડાના ઝળઝળિયાં એક સાથે આવ્યા. એક ઉપેક્ષિત , કંગાળ બેકગ્રાઉન્ડમાંથી આવતી, શહેરના વૈભવી પરિવારની નહિ પણ ગામડાની ખેડૂતપરિવારની ગરીબ સ્ત્રી એકલી જાતમહેનત કરીને વિશ્વના શ્રેષ્ઠ રમતોત્સવમાં ટોપ થ્રીમાં પરસેવો પાડીને જીતે છે (એણે પુરુષ બોક્સરો સાથે પ્રેક્ટીસ કરવી પડેલી, એ હદે!), કોઈને ભાગ્યે જ આ સવા અબજના દેશમાં મળે એવો મેડલ લે છે. અને છતાં ય પરદેશની ધરતી પર એનો પહેલો પ્રતિભાવ શું છે? એ આપણા બધાની — ઘેર પગ પહોળા કરી ટીવી વાગોળ્યા કરતા અને શેરના ભાવની ચર્ચા કરતા, ગુટકા ચાવતા ને ચોખ્ખા ઘીના દીવા કરતા, રવિવારે સાંજે રેસ્ટોરન્ટમાં વેઇટિંગમાં વહેલો વારો આવી જાય એને વિક્ટરી માની લેતા, ગરબાના નવા સ્ટેપ શીખીને પંદર બહેનપણીઓને ઈમ્પ્રેસ કરતા, ગોખેલા ટ્યુશનના હોમવર્કને નોલેજ માનતા, ગોગલ્સ પહેરીને બાઈકને કિક મારવાને એડવેન્ચર ગણતા, મમ્મી-પપ્પાએ બતાવેલા છોકરાને પરણીને છોકરા પેદાં કરવામાં જીવનસાફલ્યની ઝાલરો રણકાવતા, નવી સાડી ને નવી કારથી જેમનામાં એડ્રિનાલીન રશ આવી જાય છે, ઉધાર સુવાક્યોના સવારે એસ.એમ.એસ. કરવાને જે સમાજસેવા માની લે છે, મોબાઈલ પર જોર જોરથી વાત કરવાને જે સંસ્કાર ગણે છે, ધાર્મિક સ્થળની ટોળાબંધ યાત્રાને જે પ્રવાસ માને છે, ટ્રાફિકમાં વાહન અડી જાય એને ગલતીને બદલે ગુમાન માને છે …..એવા એદી નર-નારીઓની — આ બિચારી ભોળી સ્ત્રી માફી માંગે છે! પ્લીઝ મને માફ કરો, મેં વાયદો કરેલો, વળતર મેળવેલું…પણ હું તમારા માટે ગોલ્ડ મેડલ ના લઇ આવી શકી. તમારા પ્રેમ ને અપેક્ષાનો બદલો વાળવામાં હું જરાક ચુકી ગઈ.