સ્નેહા ભણવાનું પુરું કરે, પગભર થાય, ત્યાર પછી જ લગ્ન માટે સમજાવવું…. એવું વિચારતાં મંજુબહેન પાસે સ્નેહા પરાગને લઈ આવી. આમ તો પરાગનું કુંટુંબ એમના માટે અજાણ્યું ન હતું. પરાગ સ્નેહાથી એકાદ વર્ષ આગળ હતો. એની જ કોલેજ માં ભણતો હતો. દુરના સંબંધી તરીકે પરાગની માતા સાથે પણ ઓળખાણ હતી. તેના પિતા નિવૃત સરકારી અમલદાર હતા. બહુ પૈસાદાર કુંટુંબ તો નહોતું. તેમ છતાં સ્થિતિ બહુ ખરાબ પણ નહોતી. દીકરીની વાત રાખવા માટે મંજુબહેને હા પાડી. સાથે કહી દીધું કે જો પરાગને કે તેના કુટુંબને સ્નેહાનો ભૂતકાળ સ્વીકાર્ય હોય તો જ વાત આગળ વધારવી. તેઓ પરાગને સ્વીકારી લેશે. બેઉ પક્ષોની વાતચીત બાદ તેમના સંબંધને મંજુરી આપવામાં આવી અને નક્કી કર્યું કે ભણવાનું પૂરું થયે બન્નેને નોકરી મળે પછી જ લગ્ન લેવાય. પાછળથી કોઈ આર્થિક તકલીફ ઊભી ન થાય તેથી આવું વિચારવામાં આવ્યું. ડિગ્રી મેળવીને પહેલાં પરાગ અને પછી સ્નેહા પણ નોકરી કરવા લાગી. થોડા સમય પછી વાજતે-ગાજતે લગ્ન લેવાયાં. મંજુબહેને હાશકારો અનુભવ્યો…. ‘ચાલો, આખરે છોકરી ઠેકાણે પડી.’ થોડા સમય પછી નવા અતિથિના આવવાની ખબર પડી. નાની સ્નિગ્ધાના જન્મ પછી તો જાણે બેઉ કુટુંબોમાં રાજીખુશીનું વાતાવરણ છવાઈ ગયું. મંજુબહેને સ્નેહાને થોડા દિવસ આરામ કરવા બોલાવી. આમ તો ગામમાં પિયર અને ગામમાં જ સાસરું એટલે આંટાફેરા ચાલ્યા કરે પણ મા નો જીવ. એમને થયું થોડા દિવસો ભલે દિકરી અહીં રહે. પણ…. ત્યાં આ શું ? – અતિતમાંથી વર્તમાનમાં આવી જવાયું ને ‘આ…..શું ?’નો પ્રશ્ન સામે આવીને ઊભો રહી ગયો.