આર્યનને મેં પ્રેમથી ઊંચકીને વ્હાલપૂર્વક ગળે લગાવ્યો ત્યારે ગોરંભાયેલા આકાશને વીંધીને સૂર્યનું એક તેજકિરણ ધરતીની ગોદમાં ઊતરી રહ્યું હતું. આર્યનના મોં પર મારા આખા આયખાને ભરી દે એવો આનંદ અને સંતોષ હતો. પોતાના નાનકડા હાથે તે મારા ગાલને ચીમટો ભરતાં બોલ્યો, ‘અરે મમ્મી ! આપણે તો હજી પેસ્ટ્રી ખાવાની છે, ચગડોળમાં બેસવાનું છે… અને તું હજી અહીંયા ઊભી છે ?’ આર્યન સામે હસીને કંઈ જવાબ આપ્યા વગર મેં એની આંગળી પકડી અને એ જ ક્ષણથી જીવનનું લક્ષ્ય અને સપનાંઓને બદલીને હું તેને ચગડોળ તરફ દોરી ગઈ.