બધાં ફૂલોમાં સૌથી વધુ હોંશે કોઈ સજ્યું હોય તો તે છે તીવ્રગંધી ઇન્દ્રધનુના છોડવા (ફૂલભરી વગડાઉ વાડ-મેંદી, ઙ્મટ્ઠહંટ્ઠહટ્ઠ). રંગબેરંગી શોભિત ફૂલોનાં ઝૂમખાંથી એ ભરાઈ ગયા છે. ગુલાબી ફૂલમાં એકાદું પીળું, પીળામાં ગુલાબી, કેસરી અને પીળો, કેસરી ‘ને જાંબુડિયો. આ છોડના કેટકેટલા રંગોનું વર્ણન કરવું? આમ જોવા જાઓ તો આ રંગોમાંના કોઈ પણ બે રંગ એકબીજાની પાસે જરાયે શોભે એવા નથી, પણ કુદરતની દુનિયામાં કોઈ પણ ભડક અને આમ મેળ ન ખાતા રંગો વરવા નથી લગતા. ઊલટાની એકબીજાની શોભા વધારતા હોય છે. ગુજરાતના મોટા ભાગમાં વૃક્ષ-વનસ્પતિનો દુકાળ, પણ ત્યાં આ છોડવાનું ખૂબ મહત્ત્વ. આપણે અહીં તુચ્છકારે એને ગંધાતી (ઘાણેરી) કહીએ છીએ અને એના બેનમૂન રંગસૌંદર્યની પરવા કર્યા વિના આગળ વધીએ છીએ, પણ ત્યાં એને માટે ચૂંદડી એવું સુંદર અને યથાર્થ નામ અપાયું છે. આ ફૂલનું નામ સાંભળ્યા પછી મને કાઠિયાવાડી અને રાજપૂતી ચૂંદડીઓના ભડક રંગોનું રહસ્ય સમજાઈ ગયું. ભડક અને વરવા રંગ કહીને ઘણી વાર એમની મજાક ઉડાવવામાં આવે છે. જે રંગોનાં મિશ્રણો આપણે આપણા વસ્ત્રપરિધાનમાં ખાસ ટાળીએ છીએ, તે જ આ લોકોએ સૈકાઓથી કુદરતની પ્રેરણા સમજીને શિરોધાર્ય માન્યાં. ભારતીય રંગાભિરુચિના મૂળ પ્રાદેશિક વાતાવરણ અને કુદરતી આવિષ્કારમાં નિહાળીને મોટી નવાઈ લાગે.