મારાં બાપુજી સુગંધના ભારે શોખીન હતાં. અમારાં ઘરમાં ખુણે 'ને ખાંચરે, જ્યાં હાથ નાખો ત્યાં આજે પણ તમને અત્તર અને ગુલાબજળની અધુરી કે ખાલી શીશીઓ હાથ લાગે. આજે હું નકકી નથી કરી શકતો કે, જે સુગંધ મારાં શ્વાસમાં છલોછલ ભરી છે, એ 'જન્નતુલ ફિરદૌશ'ની છે ? કે મારાં બાપુજીની ? મને તો આ બેય ગંધમાં કદી કોઇ અંતર દેખાયું નથી. અમે નાના હતાં ત્યારે બાપુજી ઘણીવાર, સઘળાં બારી-બારણાં સજ્જડ બંધ કરીને, લોબાન કરતાં. લોબાનદાનીમાંથી નીકળતી, અનેક આકારની ધૂમ્રસેરો - ભાત-ભાતની આકૃતિ રચતી. આ આકૃતિઓ પલકવારમાં તો ધોમ ધૂમાડામાં પલટાઇને આખાં ઘરને અંદરથી જાણે, કોઇ તિલીસ્મી ચાદર ઓઢાડી દેતી. આંખ ખોલો તો ચોતરફ બસ વાદળ-વાદળ.