જો કે પછીથી આ કડાકૂટનો ય અંત લાવવા તેમણે પાલીબાને રિક્ષા જ બાંધી આપી હતી. મહિનો થાય ને રૂપિયા ચૂકવી આપવાના. અહીં સુધી વાંચનારને અને સુરેન્દ્રકાકાને અંગત ધોરણે નહીં ઓળખનારને સહજ પ્રશ્ન થાય કે...‘ચાર્ટર્ડ અકાઉન્ટન્ટ તરીકે ધીખતી પ્રૅક્ટિસ ધરાવતા તેમની પાસે ઘરની ગાડી નહોતી?’ પ્રશ્ન થવો વાજબી છે અને એનો જવાબ પણ એવો વાજબી જ છે કે...‘ના.’ તેમની એવી દલીલ રહેતી કે...તો પછી ગામનો ભાડાની ગાડીવાળો ક્યારે કમાશે? વરસના વચલે દહાડે ગામની બહાર નીકળવું હોય એના માટે ગાડી / Car વસાવવાની શું જરૂર છે? આજે 2013માં પાંચ-સાત-પંદર હજારના પગારદારોને પણ ઘરના સ્કૂટર-ગાડી લઇને હડિયાપાટી કરતા – પેટ્રોલના ધૂમાડા છોડતા જોઉં છું ત્યારે મને કારકિર્દીનો સૂર્ય સોળે કળાએ ખીલ્યો હોવા છતાં ગોધરા ગામમાં સુવેગા મોપેડ / Suvega Moped પર ઘરેથી ઑફિસે જતા સુરેન્દ્રકાકા અચૂક યાદ આવે છે. મને લાગે છે આ તેમનું વિઝડમ હતું – ડહાપણ હતું.