‘અરે…અરે…’હાથમાં આવેલું કશુંક છેલ્લી ઘડીએ હાથમાંથી સરી જતું હોય એવા ભાવ સાથે એ ગભરાઇને ખુરશી પરથી અર્ધા ભાં થઇ ગયાં. મારો હાથ પકડી લીધો. મને ભયની કંપારી છૂટે એ પહેલાં એ બોલ્યાં ‘હવે…હવે…એવું નથી…હવે હું એકદમ પ્રેકિટકલ બની ગઇ છું ને…’ એ બેગમ સુલતાના તરફ સ્થિર નજરે તાકીને બોલ્યાં, ‘અને મારી દીકરી તો તમને શું કહું… એકદમ એકદમ પ્રેકિટકલ બની ગઇ છે, શું સમજયા?’