દર વર્ષે ૨૪ ડિસેમ્બરે અમે તેમનો જન્મદિન ધામધૂમથી ઊજવીએ છીએ. પંદર દિવસ પહેલાં ઘરની સાફસફાઈ શરૂ થઈ જાય. દિવાળી કરતાં પણ વધુ ઉત્સાહથી ઘરને શણગારીએ. તેમના દરેક ફોટો પર કંકુ-ચાંદલો કરીએ. આખો દિવસ તેમનાં ગીતો વાગતાં હોય. સંગીતપ્રેમીઓ કેક લઈને તેમનાં દર્શને આવે અને તેમની મજાર પર ફૂલો ચડાવે. અમને કૃષ્ણજન્મ જેટલો આનંદ થાય. મારા પરિવાર પર રફીસાહેબની અસીમ કૃપા છે. તેમના આર્શીવાદથી હું સુખી છું. કોઈ ચીજની કમી નથી, કોઈ ફરિયાદ નથી. કેવળ એક નાની પીડા છે, સરકારે આજ સુધી તેમને ભારત રત્નનો ખિતાબ કેમ નથી આપ્યો? અરે દાદાસાહેબ ફાળકે અવૉર્ડથી પણ તેઓ વંચિત છે. આટલી ઉદાસીનતા શા માટે? તેમની યાદમાં એક સંગ્રહસ્થાન પણ આપણે બનાવી નથી શક્યા. શું કરીએ તો તેમને યોગ્ય માન-સન્માન આપ્યાનો સંતોષ થાય?’