આમ છતાં વિચારોની ઉદ્વેગભરી મનોદશામાં રાત પડી. સ્વામીજી રસ્તો ભૂલ્યા અને સ્ટેશનના માલસામાનના ચોગાનમાં જઈ ચડયા હતા. માનસિક અવદશામાં આખી રાત મેદાનમાં નિદ્રાધીન થયા. સૂર્યોદય થયો. પ્રભાતનાં પ્રથમ કિરણો સ્વામીજીનાં મુખારવિંદ પર પડયાં. સ્વામીજી જાગ્યા. તેમણે આસપાસ નજર કરી. નજીકમાં જ તેમણે નળ જોયો, ત્યાં જઈ મોં ધોયું. સ્વામીજીને કકડીને ભૂખ લાગી હતી. થોડે દૂર મકાનોની હારમાળા દેખાતી હતી. સ્વામીજીએ સંન્યાસીની પ્રણાલિકા મુજબ મકાનો પાસે જઈ ભિક્ષાપાત્ર ધર્યું. તેમનો પહેરવેશ જોઈ કેટલાંકે ઉપહાસ કર્યો, કેટલાંકે મોં મચકોડયું, કેટલાકે ઉપેક્ષા બતાવી. સ્વામીજી હતાશ થઈ ગયા. તેઓ પોતાની વેદનાગ્રસ્ત આંખો આકાશ તરફ માંડી એક સ્થળે બેસી ગયા. સખત ભૂખ લાગી હતી. મોં પર ચિંતાનાં વાદળો છવાયાં હતાં. હવે શું કરવું એનું વિચાર-મનોમંથન ચાલતું હતું. બરાબર તે જ સમયે તેમની સામેનાં મકાનનાં બારણાં ઊઘડયાં અને એક પ્રૌઢ વયનાં અમેરિકી મહિલા તેમની સામે આવી ઊભાં. ”આપ કોણ છો? ક્યાંથી આવો છો?” મહિલાએ ભાવથી અજાણ્યા માણસને પૂછયું.