જીવવું, બને તેટલી સારી રીતે, કોઈને કશી ડખલ ન પહોંચે એમ શાન્તિથી ને મસ્તીથી જીવવું એમાં મને જીવનનાં સૌ મૂલ્યોનો સાર હોય એમ લાગતું રહ્યું છે. જે છે, સદાને માટે છે, જે બધું ખરી પડ્યા પછી – નાશ પામ્યા પછી પણ અખંડિત રહે છે તે સત. સતનો ભાવ તે સત્ય, સત કે સત્યનું બળ- તેનો રસકસ તે સત્વ. આપણે જીવતરમાં ટેકો લેવાનો હોય તો જે સધ્ધર હોય તેનો જ ટેકો લેવાય; અને સતથી- સત્ય કે સત્વથી જુદું બીજું કશુંયે સધ્ધર હોઈ શકે ખરું ? સતની જ ઓથ ભારી. સતનો જ આધાર સૌથી વધુ સલામત અને સતની જ સંગતમાં આપણું ખરેખરું સુખ. તેથી સત્ય જ સૌથી વધુ પોતીકું- આત્મીય. એ સત્યને છોડનાર તત્વતઃ ને વસ્તુતઃ પોતાને- પોતાના આત્મતત્વને છોડે છે. આમ સત્યદ્રોહ અને આત્મદ્રોહ અને એને આત્મહ્રાસ, આત્મનાશ કે આત્મઘાતના પર્યાયરૂપ જ લેખવો રહ્યો. તેથી સત્ય- સાચ કે સચ્ચાઈથી જેટલા દૂર એટલું આપણું દુઃખ, જેટલા એની નજીક એટલું આપણું સુખ.