આ સંસારના ભયંકર દુઃખો છે પણ તે આપણા મૂળભૂત અસ્તિત્વનો ભાગ નથી. આપણે તો ચિદાનંદ સ્વરૂપી અજર અમર અવિનાશી છીએ. જીવ પોતાને ભૂલી ગયો છે, બકરીના ટોળામાં સિંહનું બચ્ચું બે બે કરી રહ્યું છે. જરૂર છે અંતરના સિંહને જગાડવાની, તે જો આત્મામાં જાગીને ગર્જના કરશે તો કોઈ દુઃખ તેની સામે ઉભું નહિ રહી શકે. અંતરની ચેતના ભવોભવથી રાહ જોઈ રહી છે કે, ક્યારે મારો ચેતન ઘરે પાછો આવશે ! ક્યારે હું મારા જ્ઞાનભાવમાં રમતો થઈશ. આ સંસાર તે તો ભવસમુદ્ર છે, આ મનુષ્ય ભવ તે સાધન છે સાધ્ય નથી. તે દ્વારા મોક્ષ કે જે લક્ષ્ય છે, સાધ્ય છે તે પામી શકાય છે. આ નરભવ તે આત્મ જાગૃતિ અર્થે ગાળવાનો છે, નર માંથી નારાયણ બનવાનો સુઅવસર છે, અમૂલ્ય તક છે. આનંદના સ્વામી એવા ભાઈશ્રી પેલા કિનારે ક્યારના રાહ જોઈ રહ્યા છે, તેઓની દિવ્ય ચેતના ફરી ફરી તે અક્ષય ધામમાં પોકારી પકારીને બોલાવી રહી છે. આપણે પુરુષાર્થ કરીને તે સિદ્ધભૂમિએ પહોંચી જઈએ.