એ જ રીતે વરાહ મહાપુરાણમાં સ્વર્ગપ્રાપ્તિ માટે પુત્રને અનિવાર્ય ગણાવ્યો છે. આ પુરાણમાં કહ્યું છે કે, પુત નામનું નરક અત્યંત કષ્ટદાયક છે. પુત્રને લીધે પુત નામના નરકથી મુક્તિ મળે છે. પુત્ર એનાથી તારે છે તેથી એ પુત્ર કહેવાય છે. આ લોકમાં અને પરલોકમાં એટલા માટે જ પુત્રની કામના કરવામાં આવે છે. અપુત્રને સ્વર્ગની પ્રાપ્તિ થતી નથી. સ્કંદ મહાપુરાણ અનુસાર પુત્રથી જ દેવો અને પિતૃઓ તૃપ્ત થાય છે. ગરુડ મહાપુરાણ કહે છે કે નરકાત્ પિતરં ત્રાયતે તેન પુત્ ઇતિ સ્મૃતઃ અર્વાત્ પુત્ર પિતાને નરકથી બચાવે છે તેથી જ તે પુત્ર નામે પ્રખ્યાત થાય છે. ગણેશપુરાણમાં પણ પુત્રને જ જીવનની સાર્થકતા ગણાવી છે. આ પુરાણમાં પાર્વતી કહે છે કે, ‘પુત્રરહિત સ્ત્રીનું જીવન નિરર્થક છે. ઉત્તમ પુત્ર આ લોકમાં અને પરલોકમાં સુખદાયી હોય છે. સારો પુત્ર સ્વામીના અંશરૂપ હોય છે. એટલે એની પ્રાપ્તિ સ્ત્રી માટે અનન્ય કૃતાર્થતા હોય છે.