કદાચ માણસ કુદરતથી દૂર થતો જાય છે તેથી કે કેમ પણ બધું બરાબર હોય તે કદાચ કુદરતને મંજૂર નથી હોતુ. સ્નેહાને હમણાંથી થાક બહુ લાગતો હતો. તેની નબળાઈની નોંધ પપ્પાએ તરત નખની ફિક્કાશમા વાંચી. મેનોપોઝને કારણે હોય કે કેમ પણ હમણાંથી તેનો મૂડ પણ ખૂબ બદલતો રહેતો હતો. મમ્મીના શબ્દો યાદ આવતા કે ‘રહેવા દો ! એને તમારા જેટલા લાડ કોણ કરશે?’ સાચે જ તેને એમ લાગતું કે કોઈને એની પડી નથી. એની માન્યતા સાવ સાચી તો નહોતી પણ સાવ ખોટી પણ નહોતી. સૌ પોતાના કામમાં વ્યસ્ત હતાં. નિહાલ અને તેના માબાપે ભૂતકાળમાં ગરીબાઈ ખુબ નજીકથી જોઈ હતી આથી પૈસાનું મૂલ્ય તેઓ ઘણું કરતા.અનાયાસે સ્નેહાને પણ એ ટેવ પડી હતી. તબિયત સારી ન હોય તો પણ ક્લીનીક પર ગયા વગર તો છૂટકો જ નહી એવી માન્યતા સાથે તે કામ કરતી રહેતી હતી. આથી જરૂરી આરામ કે સંભાળ લઈ શકાતી નહી. અને પોતાના વ્યવસાયિક જ્ઞાનનો આધાર દવાઓ થકી મેળવતી.