એક ચાડાપર દીવેલનો દીવો કોડીયામાં બળતો હતો. નદીકીનારે મસ્ત વાઘેણ પડી રહી હોય તેમ પલંગ ઉપર 'પરછંડ' (પ્રચંડ) ઉન્મત્ત- યૌવના ચતીપાટ પડી હતી. તેણે હોડેલું ગોદડું અાઘું પડ્યું હતું - જાણે કે ત્‍હાડ તેના શરીરમાં પેસી શકતી ન હોય ! પ્હેરેલું લુગડું સંભાળથી રાખ્યું હતું તોપણ અાઘું પાછું થયું હતું અને એ પાર પડેલી તીરની ઉંચી ભેખડો જેવા પ્હોળા પડેલા પગની વચ્ચે પર્વત પરથી ઉતરતી નદીના પાણીના પટ પેઠે પાટલીનો પટ વેરાઈ જઈ પથરાઈ ગયો હતો. પલંગની ભમરીયોમાં થઈને દીવાનું ઝાંખું અજવાળું ઠેઠ છાતી ઉપર અને મ્હોં ઉપર અાવતું હતું. દીવાના કંપ સાથે એ તેજ પણ હાલતું હતું અને પરછાયાથી ઢંકાયલી સુંદરતા ઉઘાડી કરી આપી, જોના૨ની કલ્પનાને મોહક સૂચનાઓ અને દ્રષ્ટિને ઉલ્લંઘાય નહીં એવી સાનો કરતું હતું. લાંબી પથરાયેલી પાંખો પેઠે બે પાસ હાથ લાંબા નાંખ્યા હતા અને પગની પણ જુદી અવસ્થા ન હતી. મહિષાસુરનો [ ૯૭ ] વધ કરવા ઉભેલી ચંડીનું પલંગપાટી ઉપર કોતરેલું સ્વરૂપ હોય તેમ અલકકિશોરી સુતી સુતી પણ ઉગ્ર દેખાતી હતી અને તેને સ્પર્શ કરવા દુષ્ટ અસુરની હીમ્મત સરખી ચાલી નહી. સ્ત્રીજાતિ ! તું રાખે તો ત્‍હારો પ્રતાપ અમાપ છે. પુરુષનું ગજું નથી કે ત્‍હારા અબળાપણાનો લાભ થઈ ત્હારી ઈચ્છાવિરુદ્ધ ત્‍હારી પવિત્રતા ઉપર ધસી શકે. ત્‍હારો એક પવિત્ર ભ્રૂભંગ પુરુષોની દુષ્ટતાને આઘેથી રોકી રાખવા – પાસે ન આવવા દેવા – બસ છે. એ બળ ત્‍હારું છે. તેને અજમાવવું એ કેવળ ત્‍હારી વૃત્તિની વાત છે. અલકકિશોરીની અાંખ મીંચેલી હતી પણ તેનાં પોપચાં ઉપર પતિવ્રતાપણાના રત્નભંડારની ચોકી કરવા ભમરરૂપી સાપ ફણા માંડી બેઠો હતો, અને પોતે ઉભો હતો તેથી જરાપણ ખસી પાસે જવા ક્ષુદ્ર તરકડાના પગ ચા૯યા નહી અને તેના અંત:કરણે અા પગઉપર હુકમ કરવો મુકી દીધો. પવિત્રતાપર હુમલો થતાં પણ વાર લાગે છે.