મારું લેખનકાર્ય ચાલે છે. એ મારે તો બંધ કરવું નથી, અને એણે પણ બંધ કરાવવું નથી. હું શું કરું છું એ એણે જોવું છે. અને મારે તો મારું કામ આગળ ચલાવવું છે અને સાથે સાથે એ બાળકની નિકટતાનો આનંદ માણવો છે. કુદરતે દરેક બાળકમાં દીકરાની મૂર્તિ જોઈને સૌને માટે વાત્સલયની લાગણી અનુભવવાનું વરદાન આપ્યું છે. એટલે લખતાં લખતાં એ છોકરાને વહાલ પણ કરી રહ્યો છું. એક શબ્દ , એક સ્મિત , એક ચૂંટી. લખવાનું કામ પણ ચાલુ, અને દોસ્તીનો આનંદ પણ ચાલુ. લખતાં લખતાં એ હાથ છૂટો થાય અને એને માથે ભેરવાય. લખવામાં વિચારના ગાળા પડે, વચ્ચે વચ્ચે શબ્દ કે એક ખ્યાલ કે એક તર્ક કે એક અલંકારની