કુંટુંબીજનો અને જાનૈયાઓથી સમાજવાડી હવે પહોળી-પહોળી લાગતી હતી. બબ્બે પીડાનો બોજ ઉપાડી વલવલતી આંખે સરિતા આમતેમ જોઈ રહી હતી. તેની ઉદાસ આંખો રહી રહીને મેઈન ગેઈટ તરફ જઈને પાછી વળતી હતી. રાખે હજી પણ કંઈક બને તેની રાહમાં તે બધુંય વિસરી ગઈ હતી. એનું રડતું હૈયું વધારે નિરાશ અને આળું બનતું જતું હતું.