શ્રેયાની વાત સાંભળીને સ્વાતિને થયું કે હકીકતે જીવનની જરૂરિયાતો શ્રેયાની પૂરી થાય છે પોતાને તો માત્ર જીવન જીવવા માટેની સામગ્રીઓ મળેલી છે. મહીને દોઢલાખ કમાતાં તેના પતિ પાસે સ્વાતિને આપવા માટે બધું જ છે, બસ, સમય નથી, પ્રેમ છે પણ દર્શાવવાનો સમય નથી, ભૂખ છે પણ સંતોષવાનો સમય નથી. તેને સમજાયું કે ઓછી આવક હોવા છતાં શ્રેયાનું જીવન સુખી અને સંપૂર્ણ છે જ્યારે પોતાના સંપૂર્ણ દેખાતા જીવનમાં ઘણી અધૂરાશ છે.