ખેર, હેલિકૉપ્ટર કે પ્લેન દ્વારા હેમખેમ આવેલા યાત્રાળુઓને જોઈને બચાવ-કામગીરી સરસ રીતે થઈ છે એ વાતનો સંતોષ ચોક્કસ થાય, પણ સાથે એક સવાલ પણ ઊઠે છે કે જેઓ પાછા આવ્યા છે તેઓ સુખી અને સક્ષમ શહેરીજનો છે ત્યારે આખા હિન્દુસ્તાનમાંથી યાત્રા કરવા આવનાર ગરીબ યાત્રાળુ જે પાઈ-પાઈ જોડી, કેટલાંય વર્ષોની મહેનત બાદ જાત્રાએ જઈ શક્યા છે તે યાત્રાળુના પરત ફર્યાના સમાચાર કેમ નથી? ઉત્તરાખંડના અસરગ્રસ્ત જિલ્લાઓનાં નાનાં ગામોમાં રહેતા સ્થાનિક લોકોને બચાવ્યાના વાવડ કેમ નથી? આના જવાબમાં અલ્મોડા ખાતે રહેતો અને ઉત્તરાંચલમાં ટ્રેકિંગનાં આયોજનો કરતો સંજય પઢિયાર ‘મિડ-ડે’ને ફોન પર કહે છે, ‘હું અને ટ્રેકિંગના ટીમ-લીડર તરીકે જતા ૨૦ યુવાનોની ટીમ બદરીનાથ પાસે આવેલા ગુપ્તકાશીમાં આપત્તિગ્રસ્તોની મદદે છીએ. અહીં પણ હજારો માણસો ફસાયા હતા જેમાં સ્થાનિક લોકોની સાથે ભાવિકો પણ હતા. વધુ વિપદા કેદારનાથમાં આવી છે જેથી ત્યાં વધુ સહાય પહોંચી છે, જ્યારે અહીંની આપત્તિની જાણ ચાર દિવસ પછી થતાં અહીં સહાયની કુમક મોડી પહોંચી હતી અને પ્રમાણમાં ઓછી હતી. જોકે અહીં કેદારનાથ જેવો વિનાશ પણ નથી છતાં નદીના ધસમસતા જળે ભારે તબાહી મચાવી છે. મકાનો તૂટ્યાં છે, રસ્તાઓ લુપ્ત થઈ ગયા છે તો પૂરમાં માણસો પણ તણાયાં છે.’