નિનાદ હસ્યો હતો. તેને જતાં જતાં થયું હતું કે સ્ત્રીઓમાં ઘણી બધી ખૂબીઓ હોય છે, ન સમજાય એવી. દાખલા તરીકે આ સ્વાતિ. મણિકાકાએ નિનાદને કહ્યું હતું, ‘ભૈ તારે હાજર રહેવું પડશે પ્રાર્થનાસભામાં. પેલા ભજન મંડળને તારે જ સંભાળવાનું. તું જ ઓળખે છે ને – એ લોકને ?’ ને તેણે અરધી રજા મૂકી દીધી ઑફિસમાં. આખરે આ બધું કાકીની ઈચ્છાની પૂર્તિ માટે જ થતું હતું ને ? તેને યાદ આવ્યું હતું કે એ મૃત સ્ત્રીને કેટલી હોંશ હતી તેની વહુ જોવાની ? ખાટલામાં બેઠી બેઠી કહે, ‘કોણ ? નિનાદ….! આવ ભૈ આવ, હવે ક્યારે લાવે છે વહુ ? મારે એનાં ઓવારણાં લેવાં છે. પછી ત્યાં નૈ રે’વાનું, સમજ્યો ? અમારી મેડી ખાલી જ છે.’ એ ઈચ્છા જ કહેવાયને ? ક્યાં પૂરી થઈ હતી ને હાલી નીકળ્યાં અલકાકાકી !