કવિ પ્રેમની અવસ્થાની દરેક છટાઓને રજૂ કરે છે. કવિતાનું એક કામ પ્રજાના આંતરનું સમૃદ્ધિકરણનું છે. સંમાર્જનનું છે. કવિઓએ જ્યારે જ્યારે પ્રેમને ગાયો છે ત્યારે ત્યારે જે તે યુગની ‘પ્રેમાભાસી’ ઓળખને પડકારી છે. સુરેશ દલાલ આપણા નગર-સંસ્કૃતિના કવિ છે. પરિણામે પ્રેમપ્રલાપ કે કૃત્રિમ પ્રેમને પ્રોત્સાહે છે. એ મુંબઈની ટ્રેનમાંથી ભાષાને પકડે છે અને કાલિદાસને કાનમાં કહે છે. ‘અમે ડ્રોઈંગમમાં હસીએ છીએ અને બેડમમાં ભસીએ છીએ.’ એ નવી કુટુંબપ્રથા અને સમયખેંચ અને તણાવની પાર્શ્ર્વભૂમિમાં ઊભા થઈ રહેલા પ્રેમના દુકાળની દવા કરે છે, સંબંધોની કૃત્રિમતાને પડકારે છે. સુરેશભાઈ જ્યારે આપણને સંભળાવે છે કે,