અને હા. પેલો આકાર તો ખરો જ. જાણે અગમ વિશ્વમાંથી નીકળીને આવ્યો હતો. વિક્રમનો આકાર. ઓફિસમાં અને ઓફિસ બહાર મૃણાલની છત્રીસ વર્ષની કુંવારપને કુતૂહલથી લળીલળીને ચીકાશથી માપીને આકારણી કરતી આંખોની વચ્ચે સ્થિત બે ધીરગંભીર ડિસન્ટ આંખો. ચોખ્ખી આંખો. મૃણાલની કંપની વિક્રમની કલાયન્ટ કંપની હતી. પહેલી વાર એ પ્રેઝન્ટેશન માટે આવ્યો ત્યારથી બસ એ બે આંખો. પછી ફોન, મેઈલ, એસએમએસ ને એવું બધું. પણ બિઝનેસને લગતું જ. એથી વિશેષ કશું નહીં. પણ મૃણાલને એ બધામાં કશું વિશેષ દેખાવા લાગ્યું હતું. ન દેખાય તો એ એવી વિશેષતા કલ્પતી. કલ્પતી કેમ વળી હમણાંથી તો ચોખ્ખું દેખાતું. મેઈલમાં રિગાર્ડ્ઝને બદલે ઓકે, બાય લખાઈને આવતું. શરદી થાય તો ખબર પુછાતી. હાઉસ હન્ટિંગ કેટલે પહોંચ્યું, લોનનું શું થયું, મારી જાણમાં એક બિલ્ડર છે એવું બધું. મૃણાલ એકલી રહે એટલે ટેક કેર, તમારો એરિયા રાત્રે જરા રિસ્કી છે એવી વણમાગી સલાહ અપાતી. પણ એવું ગંદું કશું નહીં. બધું ચોખ્ખું. ને મૃણાલને ચોખ્ખાઈ ગમતી એટલે પાછી વધારે ખેંચાતી. આ શહેર સાથે બીજી વાર પ્રેમમાં પડવાનું કારણ પણ આ જ હતું કે હતો.