નાનપણમાં શેખ મહેતાબની સોબતને લીધે ગાંધીજીએ અવારનવાર માંસભક્ષણ કર્યુ હતું તે વાત તેમની આત્મકથામાં છે. જે દિવસે માંસ ખાધું હોય ત્યારે સ્વાભાવિક રીતે ઘરમાં ભોજન ઓછું ખવાય અને મા પૂછે તો કહે આજે ભૂખ નથી. એટલે વાણીના સત્યનું પાલન થતું ૫ણ તેમને વિચાર આવ્યો કે ભૂખ ન હોવાનું મુખ્ય કારણ તો તેમણે છુપાવ્યું હતું.”જુઠુ બોલવુંઅને તે મા આગળ?’’ આમ, તેઓને સત્યની પાછળ છુપાયેલું અસત્ય ૫ણ દેખાઇ ગયું. સત્યની વ્યાખ્યા વાણીથી વિચાર સુધી પહોચી ગઇ, અને પછી આચરણ સાથે ૫ણ... આમ, ગાંધીજીની સત્યની વ્યાખ્યા મનસા, વાચા, કર્મણા સુધી જઇને સ્થિર થઇ.