વાવણી વખતે વિક્રમ અને શાંતા હસતા હસતા ખેતરને ખોળે બી વાવતા અને પોતાના પ્રેમને વધુ ખાતર નાખતા જોઈ ને આજુબાજુના ખેડૂત દંપતીઓ પણ હેલીએ ચઢતા. રમજુ પણ બંનેને જોઈ રહેતી અને આંબાના ઝાડ નીચે પોતાના વૃદ્ધ પતિને ખાટલે બેસી ઉધરસ ખાતા જોઈ નિરાશ થઇ ભાગીયા સાથે વાવણી કરવા લાગતી. પિતાની ગરીબી અને પોતાના પતિની અમીરીએ રમજુના ઓરતાને ઊંડે ઊંડે ભોંમાં ભંડારી દીધા હતા. બાકી ઉછળતા વછેરા જેવી રમજુને નાથવી એ કંઈ ખાવાના ખેલ નહોતા, અને પોતાની અબળખા મનમાં જ રહી ગઈ તેવા દાહ સાથે તે જીવતી હતી, જીવવા ખાતર, પણ સામે કોઈ જુવાનીયો આવે ત્યારે તેની જીભ છૂટી થઇ જતી અને પોતાની અબળખાઓને ભાષાના વાઘા પહેરાવી વ્યક્ત કરતી. ઘણાં સમજી જતા અને તેનો અર્થ તારવી સામે બોલી ઉઠતા. બસ એટલે જ વાત અટકી જતી પણ નાનું ગામ એટલે વાતોના વડા જલ્દી વહેંચી શકતા અને રમજુ એક ચારિત્ર્યહીન તરીકે પંકાઈ ગઈ….