વિશ્વના સ્વરમાં નારાજગી ને માઠું લાગ્યાનો ભાવ હતો. ખરેખર તો એને ગુસ્સો આવતો હતો. અગાઉથી નક્કી થયેલો આ કાર્યક્રમ હતો અને એ પણ કૃપાની અનુકૂળતા મુજબ જ ગોઠવાયો હતો. ને છતાંય ?? ચાલો, અચાનક મમ્મી સાથે જવું પડ્યું એનોય રંજ નથી. સૂટનું કાપડ લેવા ફરી વાર જવાશે…. પણ ફોન કરવાનો વિવેક થશે કે નહીં ? વિશ્વ મનમાં ધૂંધવાયો. એ સાચો હતો. ગુસ્સે થવાનો અધિકાર હતો. થઈ શક્યો હોત !…. પણ એ તો એના સ્વભાવમાં જ નથી ને ! શાંત ને સૌમ્ય, સમાધાનવૃત્તિ વાળો છે. બને ત્યાં સુધી ઝઘડો કે ઉગ્ર ચર્ચા ટાળતો….. જોકે, એને માઠું તો લાગ્યું જ ! મનમાં થયું હમણાં જ કૃપા પહેલાંની જેમ ‘સૉરી ! બાબા સૉરી !’ કહેશે, પોતે રિસાવાનો ડોળ કરશે ને કૃપા ગળે વળગી આંખમાં આંખ પરોવી પરાણે મનાવી લેશે…