ભાવનગર શહેરના રેલવે સ્ટેશનને અડકીને આવેલી સાર્વજનિક ધર્મશાળાના વિશાળ અને કંઈક જૂના લાગતા મકાન સામે મેં નજર કરી. શહેરનો કંઈક અંશે પછાત કહી શકાય તેવો એ વિસ્તાર હતો. બાજુમાં જ ભાવનગર ટર્મિનસ હોવાથી કોલસાથી ચાલતા વરાળ એન્જિનની તીણી સીસોટીઓ વારંવાર સંભળાતી હતી. ધર્મશાળાના મકાનની પાછળ જ રેલવેના પાટા હોવાથી શન્ટિગ કરતા એન્જિનના કાળા હિબાંગ ધુમાડા વાતાવરણને ધૂંધળું બનાવી દેતા હતા. છેલ્લું સ્ટેશન હોવાથી ટ્રેનમાં મુસાફરી કરતા ખુદાબક્ષ ગાંડાઓ ભાવનગર ઊતરી જતા. એવો જ એક ગાંડા જેવો માણસ એ સાર્વજનિક ધર્મશાળાની બહાર બેઠો હતો. એ એની ધૂનમાં મસ્તીથી ગાતો હતો કે, ‘રામબાણ વાગ્યા હોય તે જાણે !’ મેં ધર્મશાળાના બિલ્ડિંગ તરફ ફરી એક વખત નજર કરી. પછી મારા બાપુજી જોડે અંદર પ્રવેશ કર્યો. મને ફાળવવામાં આવેલ વિશાળ રૂમના ખાટલા પાસે મારી પતરાની જૂની પેટી મૂકી. પછી મારા બાપુજી સામે જોયું.