બહુ ઓછી એવી ફિલ્મો હોય છે જે થિયેટરમાંથી બહાર નીકળ્યા પછીયે તમારી સાથે રહે. ‘દૃશ્યમ’ એમાંની એક છે. કલાકો સુધી તમે વિચાર્યા કરો કે પેલાનું શું થયું? ફલાણાનું તેમ શા માટે ન થયું? ઘણા એવીયે ફરિયાદો કરશે કે અજય દેવગન ફૅમિલી-મૅન છે તો પત્ની અને બે દીકરીઓને એકલી મૂકીને રાતોની રાતો પોતાની કેબલની ઑફિસમાં જ કેમ પડ્યો રહે છે? ફિલ્મનો પહેલો ટર્નિંગ પૉઇન્ટ જ્યાં આવે છે એ સીન પૂરતો કન્વિન્સિંગ લાગતો નથી. ઉપરથી જે લોકો એનું ઓરિજિનલ મલયાલમ વર્ઝન જોઈને બેઠા છે તેઓ અભિનેતા મોહનલાલ (તબુવાળી તેમની ‘સઝા-એ-કાલા પાની’ યાદ છેને?)ના નામનો જ જયજયકાર બોલાવશે. કાયદાનાં ચશ્માં પહેરીને ફિલ્મ જોઈએ તો લાગે કે આ તો ખોટું છે યાર. એમ છતાં તમે છેક સુધી કોનો પક્ષ લેવો એ નક્કી ન કરી શકો એ આ ફિલ્મની સફળતા છે. ઊલટું, તમે જ્યારે એક નખશિખ થ્રિલર જોયાના સંતોષ સાથે થિયેટરની બહાર નીકળો ત્યારે તમને એવો પણ વિચાર આવે કે શરૂઆતમાં જે વિગતો સાવ ધીમી, બોરિંગ અને સામાન્ય જણાતી હતી એમાં જ ઘણાંબધાં રહસ્યો છુપાયેલાં હતાં. એ વિગતો રીકૉલ કરવા માટે