સત્તાકારણમાં આવનારા ભલે મંજીરા વગાડવાની વાત કરે, ધખારા તો મંત્રીપદાના હોય છે. કંઈ ના મળે તો છેવટે સત્તાધારી પક્ષનું ચૂંટણીચિહ્ન લેટરહેડ પર છપાવી શકે તો ગ્રામપંચાયતમાં પણ નેતાગીરી થઈ શકે. સત્તાપક્ષ સાથે જોડાયેલા રહેવાથી પ્રજાહિતનાં સરકારી કામો થવાની સાથે જ સરકારી કોન્ટ્રેક્ટ મેળવીને સાઇકલથી ચાર બંગડીવાળી ગાડીઓની સાહ્યબી ભોગવવા સુધીના લાભ જ લાભ હોય છે. જે સત્તાના ધસમસતા પ્રવાહ સામે આડા ફાટ્યા, પછી એ પક્ષના હોય કે વિપક્ષના, પોલીસ કેસ અને સીબીઆઇ તપાસોની કેટકેટલી ઝીંક ઝીલવાની ક્ષમતા છે એના આધારે સત્તાપક્ષથી વિમુખ રહીને રાજકારણની વૈતરણી તરી શકે છે. આજનો યુગ ત્રણ દાયકા પૂર્વેના યુગથી જુદો છે. સત્તાસ્થાને બેઠેલાઓની સામે બાથ ભીડવા જતાં અસ્તિત્વને સમાપ્ત કરવા જેવી અવસ્થા સત્તાપક્ષના સાંસદ રહેલાઓના, દીપક પટેલ અને સી. આર. પાટીલના, જેલવાસના કિસ્સાઓએ આયનામાં બતાવી જ દીધી છે, પછી કેટલા વંકાવાની હિંમત કરે એ ચિત્ર ઝગારા મારતું હોય છે. સત્તાકરણ વિના મંજીરા વગાડવાની વાત કરનારાઓ, મધુ શ્રીવાસ્તવ જેવા, બીજે જ દિવસે ટીવી નિવેદનોમાં કેમ પલટી મારી જાય છે, એ સમજી શકાય છે.