સાચું બોલવાથી વ્યક્તિગત રીતે ક્યારેક સહન કરવું પડે એવું બને છે પણ આ સહન કરવું સપાટી ઉપરનું સ્થૂળ ઘટક છે. માણસ એકવાર જો વિવેક્પુર:સર સાચું બોલવાની ટેવ કેળવે તો એનાથી એનામાં જે જાગરૂકતા કેળવાય છે એ એને દુ:ખી થવા દેતી નથી. માણસ જ્યારે પોતાના પ્રત્યેક વર્તનને જાગરૂકતાથી નિહાળવા માંડે છે ત્યારે એને એક જુદો જ અનુભવ થાય છે. હવે એ પોતાની જાતને જ પોતાની સગી આંખે જુએ છે. ક્યાં સાચુ છે, ક્યાં ખોટું છે, શું સારું છે અને શું ખરાબ છે, શું પવિત્ર છે અને શું અપવિત્ર છે એની ઝાંખી એને પેલી જાગરૂકતાને કારણે થવા માંડે છે. આને લીધે સાચું બોલવાથી કે સાચું વર્તન કરવાથી ક્યારેક દેખીતું વ્યવહારિક અણગમતું પરિણામ આવે તો પણ હવે એને એક સમાધાન મળી જાય છે. આ બધું હવે એને પહેલાંની જેમ વિક્ષિપ્ત નથી કરતું. કેટલીક મર્યાદાઓ એને કદાચ બહુ મોટી સિદ્ધિ મેળવતાં રોકી રાખશે, પણ એનો અંતરાત્મા પાપભીરુ બની જવાને કારણે જગતની સંપત્તિમાં એના હાથે જાણે-અજાણે થોડોક વધારો થાય છે. સચ્ચાઈ એ નર્યો શબ્દકોશનો શબ્દ નથી, એ વિવેકપુર:સરની એક સાધના છે. આ સાધના માટે ક્યાંય અરણ્યવાસ કરીને તપશ્ચર્યા પણ નથી કરવી પડતી. વ્યવહારિક જીવનમાં જીવતો સરેરાશ માણસ સુધ્ધાં આ સાધના ડગલે ને પગલે કરી શકે છે. જરૂરત માત્ર વિવેકની છે.