કાંઈક પૂર્વજન્મના ઋણાનુબંધને કારણે 1951માં સ્વયંભૂ આરંભાયેલી આ બંને બહેનોની એકત્વ-સાધનાને, થઈ ચૂકેલા એકત્વ-નિશ્ચયને ‘હરિશ્ચંદ્ર’ નામ દ્વારા લાગેલી આ એક દિવ્ય મહોર હતી તથા ‘બંનેના એકત્વ-નિશ્ચયમાં બ્રહ્મવિદ્યા છુપાયેલી છે.’ એ એક બ્રહ્મવિદના પવિત્ર આશીર્વાદ હતા. પછી તો બંનેની એકત્વની આરાધના વધુ ઊંડાણમાં પ્રવેશી. પણ તેવામાં જ બીજી એક બહુ મોટી કસોટી આવી પડી. કાન્તાબહેન અમુક આધ્યાત્મિક અનુભૂતિઓમાંથી પસાર થયાં. એમ મનાતું આવ્યું છે કે આધ્યાત્મિક સાધનાના મારગે તો એકલાએ જ જવું પડે. પરંતુ વિનોબાજી નવો ચીલો પાડી રહ્યા હતા. તેઓ સામૂહિક સાધનાની વાત બહુ ઘૂંટ્યા કરતા હતા. એમણે તો ત્યાં સુધી કહી દીધું કે હવે વ્યક્તિગત સમાધિથી મને સમાધાન નથી, આપણે સામૂહિક સમાધિ માટે મથવાનું છે. બંને બહેનોના એકત્વ માટે આ એક ઘણો ગંભીર નિર્ણાયક તબક્કો હતો. વિનોબાજીએ જેમ રામને હૃદયમાં રાખીને હાથથી કામ કરતા રહેવાની શીખ આપી, તેમ આ કામ પણ બંનેએ સાથે મળીને જ કરવાનું છે એ વાત ઘૂંટી. એમણે કહ્યું : ‘જિસ રામજી કો કાન્તાને ભાવાવસ્થા મેં દેખા ઔર જિસ કો અબ સારી સૃષ્ટિ મેં ઔર પ્રાણીમાત્ર મેં દેખના હૈ, ઉસકો વિશેષ રૂપમેં તુમ દોનોં એક-દૂસરો મેં દેખો. તુમ્હારે લિયે વહ ‘રામ’ ઔર ઉસકે લિયે તુમ ‘રામ’ યહ અભ્યાસ કરો….. મુઝે યહ લગા હૈ કિ તુમ દોનોં કો મિલ કર એકરસ ચિંતન કરના ચાહિયે. દોનોં કી વૃત્તિયાં અલગ અલગ ક્યોં હો ? યહ એક અચ્છી સાધના હોગી. ઉસ દષ્ટિ સે સોચો. અભી તક ઈસ પ્રકાર કી સાધના દુનિયા મેં કમ હી હુઈ હૈ.’