આ વિસ્તાર વ્યૂહાત્મક રીતે પણ મહત્ત્વનો ગણાતો હતો. તેમ જ અહીં ઊગતું ઘાસ અને ધરતી નીચે ધરબાયેલો ખનીજ તેલનો વિપુલ જથ્થો પણ અગત્યનો હતો. પાકિસ્તાન તેથી જ આ વિસ્તારને પોતાનો કરવા લલચાયું હોવાની એક શક્યતા છે. પાકિસ્તાને ૧૯૬૫માં અહીં યુદ્ધ ખેલ્યું તેના ૯ વર્ષ પહેલાં, ૧૯૫૬માં પણ આ વિસ્તારનું છાડબેટ કબજે લઈને પગપેસારો કરવાનો પ્રયાસ કરાયો હતો. તે સમયે બોર્ડર સિક્યોરિટી ફોર્સની રચના થઈ ન હતી. તેથી આ સીમાવર્તી વિસ્તારમાં સ્ટેટ રિઝર્વ પોલીસ તહેનાત હતી ત્યારે કચ્છ કેન્દ્ર શાસિત પ્રદેશ હતો. ફેબ્રુઆરી માસમાં પાકિસ્તાન રેન્જર્સ (જે ઇન્ડસ રેન્જર્સ નામે પણ ઓળખાતા હતા)એ છાડબેટ કબજે કર્યું હતું. જોકે પાકની નાપાક ઘૂસણખોરીના સમાચાર મળતા જ કચ્છના લોકપ્રતિનિધિઓની રજૂઆતના અનુસંધાને કેન્દ્ર સરકારે આક્રમક લશ્કરી કાર્યવાહી કરીને પાક.ના રેન્જર્સને છાડબેટ છોડી જવાની ફરજ પાડી હતી. ત્યાર બાદ અહીં કાયમી થાણું સ્થાપવાનું નક્કી કરાયું હતું. અહીં કોઈ પણ હવામાનમાં કામમાં આવે તેવી હવાઈ પટ્ટી બનાવાઈ. ખાવડા અને કોટડામાં પણ હવાઈ પટ્ટી બનાવાઈ. રણ વચ્ચે આવેલા છાડબેટમાં સૈનિકોને પીવાના પાણીની ભારે મુશ્કેલી હતી. તેથી ખારા પાણીને મીઠું બનાવતો પ્લાન્ટ મુકાયો. આ વિસ્તારને સમયાંતરે ફરી વળતાં પાણીથી બચાવવા માટે બંધ પણ બનાવાયા. તે સમયે અહીં સુધી પહોંચવા માટે રસ્તાનું માળખું ન હતું. છાડબેટ સુધી લશ્કરને પહોંચવામાં સરળતા રહે તે માટે ૭ માર્ગો બનાવવાનું આયોજન પણ વિચારાયું. જોકે ૧૯૬૫ના યુદ્ધ સુધી આ માર્ગો બન્યા ન હતા. તેથી જ લશ્કરને ‘૬૫માં અહીં પહોંચવામાં મુશ્કેલી પડી હતી.