મંદિર સાવેસાવ ખંડેર. ક્યા જમાનાનું ખંડિયર એમ ના કળાય. એનું શિખર ભાંગી ગયેલું. એનો ઓટલો ભાંગી ગયેલો ને એ ભાંગેલા ઓટલામાં ધીંગાં ઝાડ ઊગેલાં. મંદિરમાં શિવનું લિંગ ખરું પણ નિજમંદિર સાવ બિસ્માર. શિવનું લિંગ ઉખડીને આડું પડેલું. જળાધારી સાવ ભાંગી ગયેલી. એના ચોકની દીવાલ પણ બિસ્માર ભાંગી ગયેલી. ક્યાંક ક્યાંક એના થોડા ભાંગેલા કટકાજ દેખાય. દરવાજા તો હોય જ શાનાં ? એક બે ઓરડીઓ હશે મૂળ, પણ સાવ હાથ બે હાથનાં ભીંતડીં સિવાય કાંઈ નહિ શેષ. કાટમાળ કાંઈક સડીને પડેલો ને કાંઈક આસપાસના લોક ઉપાડી ગયેલા. નજીકના વાસામાં ક્યાંક મકાન સમારવાં હોય તો લોક ત્યાંથી પાણા લઈ આવે. ચોક એટલે અગોચર જંગલ જ. ઝાડપાનનાં મૂળ ન દેખાય ને ન પકડાય એવું ગીચ રાન. ગામની ગાયો એમાં ક્યારેક બેસે. કૂતરાંનો અખાડો ને ક્યારેક ક્યારેક તો રાની પશુઓ-જંગલી બિલાડા, કૂત્તી દીપડા, ઘોરખોદાં જેવાં જનાવરો એમાં વાસો પણ કરે. આવું એ ભંગાર બિસ્માર મંદિર. મંદિર પણ નહિ ખંડિયેર, ખંડિયેર પણ નહિ, ખંડિયેર નું યે ખંડિયેર !