‘પપ્પા, તમને કેમ એ વાત નથી સમજાતી કે મારી પણ એક સ્વતંત્ર દુનિયા છે. આજ સુધી તમે કહ્યું એમ મેં કર્યું, તમારી ઈચ્છાને મારી ઈચ્છા બનાવી. મને વિશ્વાસ હતો કે એકદિવસ તો એવો આવશે કે તમે મારી પીઠ થાબડીને કહેશો કે, ‘બેટા તારૂ ગમતું કામ કર અને તેમાં જ તારી કારકિર્દી બનાવ. આરવ મને તારા પર ગર્વ છે.’ પણ ના! હું તો તમારો દીકરો છું ને મારે તેનું ઋણ તો ચૂકવવું પડે ને! ભલે પછી મારો આત્મા મારી જાય. આજ્ઞાંકિત દીકરો હોવું તે શું ગુન્હો છે? પપ્પા ક્યારેક તો મારી આંખોથી મારા સપનાંને જોવાનો પ્રયત્ન કરો. પાંખો બાંધીને પક્ષીને મુક્ત ગગનમાં ઊડવા મૂકશો તો એ જમીન પર જ પટકાશે… કદાચ! એ ક્યારેય ઊડી નહિ શકે. પપ્પા, હું તમારો અંશ છું, પડછાયો નથી. મને મહેરબાની કરીને સમજવાનો પ્રયત્ન કરો. હું તમને દુઃખી કરવા નથી માંગતો.’ આરવની આંખોમાં પાણી ધસી આવ્યાં.