વૃંદા-સૌમિત્ર પરણ્યાં. વૃંદાએ ધાર્યું નો’તું તેટલો આવકાર તેને મળ્યો. સૌમિત્ર સાચા અર્થમાં મિત્ર બની રહ્યા. વૃંદા સમાજસેવિકા તરીકે કાઠું કાઢવા લાગી. કોંફરંસમાં જવા લાગી. વિદેશ ગઈ. પ્રવચનો કર્યાં. પેપર્સ રજૂ કર્યાં. સૌમિત્રએ કદી તેની આગલી જિંદગી વિશે જાણવાની કોશિશ કરી ન હતી. તેમને અંદાજ હતો કે એમાં પીડા સિવાય ખાસ કંઈ ન હતું. વૃંદાએ જે અછડતી વાત કરેલી તેમાં સાડી, ચિતાની આગની ગરમીમાં સૂકવવાની સ્થિતિ આવી હતી, ચકલા પર મુકાયેલ પ્રેતભોજનથી પેટ ભરવાનું આવ્યું હતું. સાવકીમાએ કાઢી મૂકી હતી. ઘરમાંથી ને જીવનમાંથી પણ ! પણ જીવન કાઢી નખાય તેવું ન હતું. તે તો સાથે જ હતું. અટકી જવાય તેવું નો’તું. જીવને તો જવાનું જ હતું. એ જીવન જતાં જતાં આત્મકથા સુધી આવ્યું હતું. ત્યાંથી રાષ્ટ્રપતિ એવોર્ડ સુધી ને ત્યાંથી ફિલ્મ સુધી-‘ સૌમિત્ર જાણતા હતા કે વૃંદાને પ્રતિષ્ઠા મળી ચૂકી હતી. તે ફિલ્મ કરે તેથી કોઈ ખાસ ફેર પડવાનો નો’તો. પણ તેમને પોતાને એક જુદા માધ્યમમાં થતો પ્રવેશ ગમતો હતો. વૃંદાથી વિરુદ્ધ જવાનો ને પોતાની વાત મનાવવાનો તો કોઈ સવાલ જ ન હતો.