‘ઘર મને પારકું અને અકારું લાગે છે, સ્વામીજી! મારે તો મારું ઘર જોઇએ જ્યાં મારો ભગવાન હોય. મારા જીવતરનો નિસ્તાર હોય. મારે સંસારના મિથ્યા મારગે નથી જવું. મને બચાવો બાપુ! મારાં મા-બાપ, મારા સંસ્કાર અને ભક્તિથી અકળાય છે. મને વહેલામાં વહેલી પરણાવી દેવા માગે છે… મા-બાપને દહેશત છે કે ભક્તિના મારગે જનારી મોંઘી, કુંવારી રહીને કુળને મહેણું દેવડાવશે પણ હું શાની કુંવારી? મેં તો મારા શામળિયા સાથે અંતરની છેડાછેડી બાંધી લીધી છે, બાપુ!’ અને મેવાડની ધરતી ઉપર ઊભેલી મીરાં બોલતી હોય એવાં જ વેણ મોંઘીબાએ ઉચ્ચાયાઁ: