‘મુદીત, આટલું બધુ ચુપ રહીને તને ગૂંગળામણ નથી થતી ? ક્યારેક બોલબોલ કરીને ખાલી થઈ જવાની ઇચ્છા નથી થતી તને ? તદ્દન ડોબો છે ! મને કેટલું ચાહે છે પણ સરખું કહેતા પણ નથી આવડતું તને.’ અને મુદીત નાના બાળકની જેમ હસી પડતો. અક્ષરા જ્યારે એની બીજી સખીઓને મળતી ત્યારે એ લોકો કહેતાંય ખરાં, ‘તું જ મારો મુદીત, મારો મુદીત કર્યે રાખે છે, તું આટલું બોલે છે, આટલી શોખીન, આટલી સ્માર્ટ છે છતાં મુદીતને કોઈ દિવસ તને “આઇ લવ યુ” કહેતાંય જોયો નથી. ખરેખર તને એ ચાહે પણ છે કે પછી અરેન્જડ મેરેજ કર્યાં છે એટલે તને ઘરમાં બેસાડી રાખી નભાવ્યે જાય છે ?’ બટકબોલી અક્ષરા થોડી ક્ષણ માટે ચૂપ થઈ જતી. એક અકળ લાગણી એનાં સમગ્ર વ્યક્તિત્વ પર હાવી થઈ જતી – શું મુદીત ખરેખર મને નભાવ્યે જતો હશે ? શું કોઇ વ્યક્તિ ખરેખર આટલી હદે શાંત સ્વભાવની હોઇ શકે ? અક્ષરાને આવી બધી વાતો સાંભળી ઘણીવાર મુદીત માટે ફરીયાદ પણ થતી કે મુદીત મને કેટલું ચાહે છે તે કોઈ દિવસ કહેતોય નથી. દિવસમાં એકવાર કહેવામાં પણ શું એને આટલો ભાર પડતો હશે ? મુદીત ખરેખર મને ચાહે તો છે ને કે પછી…..?