ધરા બાળપણથી જ ભણવામાં ખુબ હોંશિયાર હતી. ધનરાજભાઇ પણ દિકરીના ઘડતરમાં ખુબ રૂચિ લેતાં. તેને જાતે જ બધું શિખવતા. તેની સફળતા નિષ્ફળતામાં સહભાગી થતા અને જરૂરી પ્રોત્સાહન આપતા. ધરા માટે તો તેનો સમગ્ર પ્રેરણાસ્ત્રોત તેના પપ્પા જ હતા. તે તેના પિતા સાથે બધી જ વાતો નિ:સંકોચ પણે ચર્ચી શકતી. પપ્પા જ તેના સર્વશ્રેષ્ઠ મિત્ર હતા. તે ધોરણ ૧૦ માં તાલુકા પ્રથમ આવી ત્યારે ધનરાજભાઇની ખુશીનો કોઇ પાર નહોતો રહ્યો અને તેઓ આ બાબત માટે ખુબ ગૌરવ અનુભવતા હતા. પરંતુ ધોરણ-૧૨ માં ૯૦% આવવા છતાં માત્ર ૨ માર્કસ માટે તેની દિકરી ડૉકટર ન બની શકી ત્યારે ધનરાજભાઇએ દિકરીને ખુબ સંભાળી. ડિપ્રેશનમાંથી બહાર લાવી પ્રોત્સાહિત કરી અને રાજ્યની શ્રેષ્ઠ ફાર્મસી કોલેજમાં એડમિશન અપાવી હોસ્ટેલમાં રહેવાની સુવિધા કરી આપી. બે મહિના બાદ જ્યારે ધરા ઘરે પાછી આવી ત્યારે પપ્પા સાથે વાતોનો પાર ન રહે તેટલી વાતો કરી. હોસ્ટેલ, સિનિયર્સ, રેગીંગની વાતો કરતા તેની આંખો છલકાઇ જતી તો પીકનીક, કલાસમેટ, શોપિંગની વાતો કરતાં તેની આંખો તેના ગાલ પર પડતા ખંજન સાથે મળી તેને વધુ નિર્દોષ બતાવતી. એક દિવસ અચાનક ટી.વી. જોતાં, ધરા મોં મચકોડી, સ્પષ્ટ અણગમો બતાવી પોતાની કોલેજના લવબર્ડઝની વાતો કરવા લાગી અને સૌપ્રથમ વખત પિતા-પુત્રી વચ્ચે ‘પ્રેમ’ વિષય પર ચર્ચા થઇ.