એક ગામમાં એક વેપારી રહેતો હતો. તે ખૂબ જ પૈસાદાર હતો. મોટા મહેલ જેવી હવેલીમાં નોકર-ચાકરનો તોટો નહોતો. સોના-ચાંદીનાં વાસણોમાં તે ભોજન લેતો. તેની તિજોરીમાં હીરા-માણેક-મોતી અને ઝવેરાતનો ભંડાર ભર્યો હતો. તે ગરીબોને છૂટે હાથે દાન આપતો. વિદ્વાન લોકોનું તે ભાવભીનું સ્વાગત કરતો. વેપારી બધી રીતે સુખી હતો, પણ તેને એક વાતનું દુ:ખ હતું. તે કાયમ બીમાર રહેતો. કોઈ ને કોઈ નાનીમોટી બીમારી તેને વળગેલી જ રહેતી. તેને ભૂખ નહોતી લાગતી. જો તે થોડું ખાય તો પણ પેટમાં દર્દ થતું. બે-ચાર ડગલાં ચાલતાં જ તે થાકી જતો. સવારના પહોરમાં સૂરજનાં કોમળ કિરણોથી પણ તેના શરીરમાં બળતરા થતી હતી. જો થોડી ઠંડી હવા લાગે તો તેને શરદી થઈ જતી. ઠંડી, ગરમી કે વરસાદ એક પણ વસ્તુ તે સહન કરી શકતો નહીં. રાત્રે તેને ઊંઘ પણ નહોતી આવતી. તે પોતાની બીમારીને લીધે ખૂબ દુ:ખી હતો. તે એકલો એકલો વિચાર્યા કરતો કે, ‘આ ધન, દોલત, નોકર, ચાકર, ઘરેણાં, કપડાં વગેરે શું કરવાનું ? જ્યાં સુધી મારું શરીર બીમાર છે ત્યા સુધી આ બધું નકામું છે. તેણે અનેક વૈદ્યોની સલાહ લીધી. તેમણે બતાવેલા બધા ઉપાય કર્યા : કેટલીયે ઔષધિ ખાધી પણ તેની કોઈ અસર થઈ નહીં. હવે તો તે બીમારીથી એટલો તંગ આવી ગયો હતો કે રસ્તામાં જે કોઈ મળે તેને પૂછતો, ‘શું મારી બીમારીનો કોઈ ઇલાજ છે ?