કચરા ઉપર લેખ લખવાની વાત સાંભળી મારે ત્યાં કામ કરવા આવતા કચરાભાઈ હરખાયા. ‘ભગવાન તમને સો વરસના કરે. ચાલો કો’ક દી’ અમારો તો વારો આવ્યો. કોઈએ તો અમારો ભાવ પૂછ્યો. બાકી મોટેભાગે તો બધા તોરમાં એમ જ કહે છે કે, ‘એય કચરા, જલદી કચરો કાઢ.’ એમાં કંઈક સારું સારું લખજો. અમે કાંઈ નકામા ને ઊતરતા છીએ ? જોજો હોં. લોકોની વાતોમાં આવીને લખવાનું પડતું ન મૂક્તા.’ મેં કહ્યું, ‘ચિંતા ન કરો કચરાભાઈ, મેં હવે જ્યારે જીભ ‘કચરી’ જ છે ત્યારે ‘કચરો’ આવ્યે જ છૂટકો. લ્યો આ કચોરી ખાવ. કરચોરી કે દિલચોરી આપણા સ્વભાવમાં જ નહીં ને ?’ કચરો કાંઈ ખરાબ નથી. તે આપણને ચોખ્ખાઈની કિંમત સમજાવી ખાઈમાં પડતા બચાવે છે. કચરો બહાર જાય છે ને આમ તે આપણને શુદ્ધતાનું મૂલ્ય સમજાવી જાય છે. ભિખારી જ્યાં ને ત્યાં કચરો ફેંદતો હોય ત્યારે એને કચરામાંથી સોનું કે ઉપયોગી વસ્તુઓ મળે એવા અનેક કિસ્સા જોવા મળે છે. ને એક રીતે જોતાં કચરો એ સોનું જ છે ને ? કાચું સોનું. કચરાનું ખાતર બને છે (એ કાંઈ ખાતર ઉપર દીવો નથી.) એમાંથી ધનધાન્ય ઊપજે છે. એ આપણે આરોગીએ છીએ… ને ફરી કચરો ! ધન્ય છે આ ધાન્યગર્ભ કચરાને.