પણ એક અનન્ય પ્રસંગ સ્મરણમાં જડાઈ ગયો છે. અમે બેઉ એક મતે માનતા અને સાચું જ સમજતા કે અમે બન્ને દ્રુતવાક (એકદમ ઝડપથી બોલનારા અને ક્યારેક તો જીભ અચકાતી હોય તેમ અસ્પષ્ટ બોલનારા) છીએ. દ્રુતવાક જેવો કોઈ શબ્દ ડિક્શનેરીમાં નથી, પણ મેં અમારા માટે બનાવ્યો હતો. એ સંદર્ભે વાત કરું તો 1975-76માં હું વિજયા બેન્કમાં વડોદરા હતો. એ દિવસોમાં અમારાં વક્તવ્યો-બક્તવ્યો કોઈ ગોઠવતું નહિ. એવો કોઈ ખાસ ચાલ, પણ સાહિત્યજગતમાં નહોતો. એવામાં એક દિવસ અચાનક વિનોદ મારી રાવપુરાની ઓફિસે આવી ચડ્યો. બસમાંથી ઊતરીને સીધો જ મારે ત્યાં આવ્યો હતો. હાથમાં માત્ર કાપડની એક થેલી હતી અને સિકલ પર તરત જ નોંધ લેવી પડે એવો મૂંઝવણનો ભાવ. સારું થયું સમયસર આવ્યો હતો, બાકી હું તો આકાશવાણી પર એક વાર્તા વાંચવા જવાની ઉતાવળમાં હતો (જ્યાં વાર્તાકાર વીનેશ અંતાણી પ્રોગ્રામ એક્ઝિક્યુટિવ હતા). એ ઘડીએ વિનોદના ઉદ્વેગનું કારણ પૂછવા-સમજવા જેટલો વખત મારી પાસે નહોતો. ‘શું આવવાનું થયું?’ના મારા સવાલના ખુલાસામાં એણે માંડ એટલું કહ્યું કે આજે વડોદરામાં ડોક્ટરોના કોઈ અધિવેશનમાં બોલવાનું એને નિમંત્રણ છે. આમ તો આવત નહિ, પણ ધન (આ એનો જ શબ્દ!) મળવાનું છે એટલે આવ્યો છું. લેક્ચર સાડા આઠ વાગ્યે છે.