ભગતસાહેબ એટલે વટનો કટકો. લઘરવઘર રહીને જ સાહિત્યકાર ગણાવાય એવા તુચ્છ ખ્યાલનો એ આજીવન અપવાદ. મૂળે એ નગરનો જીવ. અમદાવાદની કાળુપુર મ્યુનિસિપલ સ્કૂલમાં ભણીને, વાયા દીવાન બલ્લુભાઈ શાળા (પ્રોપ્રાઇટરી સ્કૂલ) એ મુંબઈ એલ્ફિન્સ્ટન કોલેજ પરત અમદાવાદ આવીને એસ. આર. ભટ્ટ જેવા મહારથી અધ્યાપક સાથે જોડાવામાં ગર્વ અનુભવતા રહ્યા. વિદેશમાં બે-ચાર વ્યાખ્યાનો ગોઠવાય એ માટે રીતસર ભીખતા કેટલાક અધ્યાપકો કે સર્જકોમાં એ મહા-અપવાદ, પણ લંડનમાં રહીને યુરોપ ફરવાના પોતાના સ્વપ્નને સાકાર કરવા માટે કોઈ પ્રકાશનગૃહના ટેબલ પર બેસીને અનુવાદ કરવામાં કે તંત્રીને નામે લેખો લખવામાં એ નાનમ ન અનુભવે. સ્વમાનને રેઢું મૂકીને એક ક્ષણ પણ જીવ્યા હોય એવું 92 વર્ષમાં તો ક્યારેય નહિ જ બન્યું હોય. ક્યારેક પ્રેમભગ્ન થઈને આજીવન કુંવારા રહેલા ભગતસાહેબ મુંબઈ યુનિવર્સિટીમાં અમારા ગુરુ ડો. પી. આર. બ્રહ્માનંદ તોલે આવે. બેઉ ગુરુમાં બીજું સામ્ય પણ એ હતું કે બેઉના જીવનમાં આજીવન માતા પ્રત્યેનો સમર્પણભાવ હતો.