‘ઓહો, સુરત..’ અલકાને તેની આંખોમાં અનોખા ભાવ દેખાયા, જાણે તે મનમા કંઈક ગોઠવતો લાગે છે. ઘડિયાળમાં જોયું, સાડા નવમાં પાંચ મિનિટની વાર હતી. તેને હવે રાહ હતી તો સાડાનવની બસની, ક્યારે બસ આવે ને ક્યારે આ તેમા બેસીને અહીંથી રવાના થઈ જાય. અંતે સાડાનવની બસ આવી, પણ અલકાના આશ્ચર્ય વચ્ચે પેલો ત્યાંથી હલ્યો પણ નહીં. કંડક્ટરે તેને ઈશારો કરી ચબરખી નાખવાં કહ્યું, તે ઉભો થયો, ચબરખી લીધી અને ઑફીસના જાળિયામાંથી અંદર નાંખી દીધી. અલકાને થયું, તેને યાદ અપાવે કે ભાઈ તારી બસ જાય છે, પણ તેણે એ ન કર્યું. બસ ઘરઘરાટી કરતી ઉપડી ગઈ. એન્જિનનના ધુમાડાને કારણે વાતવરણમાં વ્યાપેલી ક્ષણિક ગરમી વળી પાછી ઠંડકમાં થીજી ગઈ. હવે અલકાને ખરેખર ખૂબ ગભરામણ થવા લાગી. તેને પોતાની જાત પર ગુસ્સો આવતો હતો, ઘરેથી નીકળતી વખતે કાકીએ કહ્યું હતું, ‘રાતની બસમાં શું કામ જવું છે, સવારે પણ એક બસ ઉપરથી આવે છે એમા જતી રહેજે.’ પણ અલકાને સવાર સુધીમાં સુરત પહોંચી જવું હતું એટલે તેણે કાકીની સલાહ અવગણી ને સાંજે જ નીકળી ગઈ. પણ હવે હવે તેને પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો. આલ્કા તપનને સોડમાં લઈ પોતાની ગભરામણ સંતાડવાની નિષ્ફળ મથામણ કરી રહી હતી. પેલો માણસ તેને જોઈને થોડું હસ્યો, પણ અલકાએ તેને કોઈ પ્રતિભાવ ન આપ્યો. વાતાવરણમાં સન્નાટો હતો, પવનના સૂસવાટા અને બહાર હાઇવેપરથી એકલદોકલ વાહનોના અવાજ સિવાય ફક્ત અલકાના ઝડપથી ચાલતાં શ્વાસોચ્છવાસ ગૂંજી રહ્યાં. તપન અલકાના ખોળામાં માથું રાખીને સૂઈ ગયો હતો. અલકાએ ઘડિયાળમાં જોયું, દસ વાગ્યા હતા, અલકાને ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે આ અજનબીએ કઈંક ગરબડ કરવાનાં ઈરાદાથીજ સાડાનવની બસ જતી કરી છે. તે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરી રહી કે બસ આ એક કલાક હેમખેમ પસાર થઈ જાય.