હવે તો રોજ ઊઠીને આજનો દિવસ કેવો જશે એની જ ચિંતા હોય છે. કાલે એ આવ્યો ત્યારે દરવાજો ખોલતાં જરીક વાર લાગી તો આવતાંવેંત બારણાના બહાને મને ધક્કો જ માર્યો. કંઈક વરામણું વાગ્યું હોત તો સારું થાત! દીવાળી-બેસતું વર્ષ ઉજવવાના ખોટેખોટા દેખાવ તો ન કરવા પડત! બહુ અઘરું લાગે છે મને આ… માર ખાતાં જવું ને રંગોળી પૂરતાં જવું!? માર ખાતાં જવું અને ઘૂઘરા તળતાં જવું!? માર ખાતાં જવું અને બાળકો સાથે હસી-હસીને ફટાકડાં ફોડતાં જવું!? બસ… એનું નામ રોશન કરો…! એનાં ઘરની રંગોળી વખણાવી જોઈએ, એની વ્યવસ્થા વખણાવી જોઈએ, એનાં બાળકો વખણાવાં જોઈએ. પણ… ભૂલેચૂકેય એની પત્નીને જો યશ મળ્યો… તો પત્નીનું આવી જ બન્યું છાને ખૂણે! તક મળે તો સાધીને એકાદ લપાટ પણ મારતો જશે. અને અદેખાઈ વધી જાય તો અજાણ્યો થઈને થૂંકતો પણ જશે…!