આપણું મિલનસારપણું જ્યારે સામૂહિક રીતે ટોળું બનીને વ્યક્ત થાય છે ત્યારે એમાંથી ઉપહાસ જ આવતો હોય છે. આપણે એ ન ભૂલવું જોઈએ કે પ્રત્યેક કાળાડિબાંગ વાદળને પણ એક રૂપેરી કિનાર હોય છે, જેમાંથી ઝગમગતો પ્રકાશ સમગ્ર કાળા દેખાવને બદલી નાખવા સમર્થ હોય છે. આપણું બંધિયારપણું અથવા પ્રયત્નપૂર્વક રાખવામાં આવતી ચુપકીદી ઘણી વાર ઘાતક હોય છે. જગતમાં દરેક વ્યક્તિ કોઈક ને કોઈક તબક્કે શરૂઆત કરતી હોય છે અને ત્યારે તેની સ્વીકૃતિ માટે કોઈને પડી હોતી નથી. આપણે ઊગતા સૂરજને પૂજનાર માણસો છે. સફળ કે નીવડેલી વ્યક્તિ માટે આદરભાવ સ્વાભાવિક રીતે વ્યક્ત થતો જોવા મળે છે, પરંતુ ખીલતી કળીનું સૌંદર્ય કે પ્રથમ વાર ઊપડેલા ડગનો જુસ્સો આપણે જોઈ શકતા નથી. અને એટલે જ જ્યારે આવા તબક્કે કોઈકે સાવ સાહજિકપણે બિરદાવેલી આપણી કોઈ તાકાત કે વિશેષતા અંગે આપણા મનમાં અનેરો ખ્યાલ હોય છે, આપણે એને જિંદગકી પર્યંત ભૂલી શકતા નથી. માણસ માત્રને કોઈકની દુવા કે સ્નેહની ઝંખના રહે છે. આધુનિક તબીબીશાસ્ત્ર પણ માને છે કે આજની બીમારીઓ ફક્ત દવાથી નહિ, ક્યારેક દુવાથી પણ મટતી હોય છે. માણસની પ્રેમની પ્યાસ વિશે આ પંક્તિઓ જુઓઃ