સમય વીતતાં ક્યાં વાર લાગે છે ? રત્ના જેમ જેમ મોટી થતી ગઈ તેમ તેમ તે ધીમે ધીમે અભ્યાસમાં આત્મવિશ્વાસ ગુમાવવા લાગી. ખાસ તો દસમા ધોરણની પરીક્ષા પછી એણે મનથી સ્વીકારી લીધું કે પોતે નિરાલી અને અવિ જેટલી હોંશિયાર નથી. જો કે તેને કોઈ પ્રત્યે ઈર્ષ્યા નહોતી. નિરાલી અને અવિ માટે તો એને ગર્વ હતો. તેને મન સૌ સમાન હતાં. છેવટે શાળામાં આર્ટ્સના વિષયો ન હોવાથી એણે કોમર્સમાં એડમિશન લીધું. આસપાસના લોકો તેને ઘણી વાર પૂછતાં કે, ‘તારાં બેઉ ભાઈ-બહેન સરસ ભણ્યા, તુંયે સી.એ. થઈશ, હેં ને ?’ નાનપણથી ચશ્માં હોવાને લીધે કેટલાંક લોકો તેને ‘ડૉ. રત્ના’ કહીને ચીડવતાં. ‘રત્ના ભણવામાં હોંશિયાર નથી’ એવી અંદરોઅંદર વાતો થવા લાગી હતી. રત્ના આ સૌ પારકી પંચાત કરનાર લોકોને ઓળખી જતી અને તેમને પકડી પાડીને બરાબર જવાબ આપતી. આથી, નિરાલીના પ્રમાણમાં રત્નાની છાપ ‘એક જબરી છોકરી’ તરીકે પડતી. બીજી તરફ અભ્યાસમાં તે નબળી પડી રહી હતી. ઘરમાં બા-દાદા ક્યારેક એને ‘થાંથી’ કહી સંબોધતાં એટલે રત્નાના આત્મવિશ્વાસને વધારે ઠેસ પહોંચવા લાગી. એવામાં એક દિવસ સુધીરભાઈ થાકેલાં ઑફિસેથી આવ્યાં. એમનાં મોં પર ચિંતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.