આમ, એમેલિયાના લોકોના જીવનદોરની મર્યાદા ભલે એસએસ દ્વારા નક્કી કરવામાં આવતી હોય, પરંતુ ઓસ્કરે તેનો સૂર ધરમૂળથી બદલી નાખ્યો હતો. એ સૂર ભલે નાજુક હોય, પરંતુ સ્થાયિત્વનો જરૂર હતો! અહીં કોઈ કુતરા ન હતા, કોઈ મારઝૂડ ન હતી! પ્લાઝોવ કરતાં સારી અને વધારે પ્રમાણમાં બ્રેડ મળી રહેતી હતી. ફેક્ટરીમાં સલાહકાર તરીકે કામ કરતા ડૉક્ટરની સલાહ મુજબ, રોજ ૨૦૦૦થી વધારે કેલરીનો ખોરાક દરેક કેદીઓને અપાતો હતો. પાળીનું કામકાજ ઘણી વખત બાર-બાર કલાક જેટલું લાંબુ ચાલતું, કારણ કે આખરે ઓસ્કર એક એવો વેપારી હતો, જેણે યુદ્ધ માટેની જરૂરિયાતો પૂરી પાડવાની હતી; તે ઉપરાંત પરંપરાગત નફાની અપેક્ષા પણ એ રાખતો જ હતો! એકંદરે, એવું કહી શકાય તેમ હતું કે પાળી ગમે તે હોય, અહીં કામ કરવું અઘરું ન હતું! કેટલાયે કેદીઓ એ સમયે એવું નિશ્ચિતપણે માનતા હતા, કે તેમના અસ્તિત્વને ટકાવી રાખવામાં તેમના પોતે અહીં કરેલા શ્રમનો જ ફાળો હતો.