બીજે દિવસે, સવારે, સાડા સાત વાગે, ઋચાનો ફોન આવ્યો, “માય સ્વીટ હાર્ટ, શું થયું, જલદી જલદી બોલ! મારો તને સ્વીટ હાર્ટ કહેવાનો હક ક્યારે પૂરો થાય છે? ગઈ કાલની સાંજની વાત કર! હું તો આખી રાત નથી સૂતી!” હું શાંતિથી બોલી, “હું પણ!” પછી જરાક અટકીને બોલી, “આઈ નીડ યુ. તું આવી શકીશ હમણાં જ?” મારું ન લીધેલું ડૂસકું ઋચાને સંભળાઈ ગયું. ફોનમાં, ઋચાનો ચિંતાગ્રસ્ત અવાજ સંભળાયો, “સુલુ? તું ડૂસકાં ભરી રહી છે? ઓ માય ગોડ, હું આવું છું!” પાંચ મિનિટમાં તો ઘરના કપડે ઋચા આવી ગઈ. ઋચા આવે ત્યારે એ અચૂક અમારા ઘરના દરવાજાની બે-ત્રણ ઘંટડી એકસાથે મારતી. દર વખતે દરવાજો ખોલતાં મમ્મી કહેતી, “ઋચા, તું થનગનતી ઘોડી અથવા તો વાવાઝોડું બનીને આવે! તારો આ થનગનાટ અને તોફાની હવાના આસાર દરવાજાની ઘંટડીમાં પણ વર્તાય!” તે દિવસે, નોર્મલ ડોરબેલ વાગી તો મમ્મી દરવાજો ખોલવા ઊભી થઈ, જાણે સ્વગત બોલતી હોય, “પાર્વતીબાઈને કેટલી વાર કીધું કે બહાર જાઓ તો ચાવી લઈને જાઓ, પણ નહીં, એને યાદ ન કરાવો તો એમ જ જશે!” પછી મારા તરફ ફરીને કહે, “ને, તું! સાંભળે છે ડોરબેલ પણ સોફા પરથી ઊઠે એ બીજા!” એણે બડબડ કરતાં દરવાજો ખોલ્યો, ને, ઋચાને જોઈ શબ્દો અનાયસે સરી પડ્યાં, “અરે, તું?” પછી, દરવાજાની બહાર જઈ, ડોરબેલ ઉપરાઉપરી દબાવી, ને, પછી કહ્યું, “ચાલે તો છે, કેમ…” ને ઋચા મમ્મીને કહે, “માસી, સોરી, પછી વાત કરું!” અને ફર્લાંગ મારીને, ઋચા પાસે આવી, મને ટાઈટ હગ આપીને, મારો ખભો થપથપાવતી રહી, એકાદ મિનિટ માટે! અમે સોફા પર બેઠાં. હું રડી પડી. ત્યાં જ મમ્મીએ આવીને કહ્યું, “અરે, શું બદલ્યું છે? બેઉ ઘરના સંબંધો પણ એમના એમ રહેશે, દિલીપ અને તારી મૈત્રી પણ એમની એમ છે! કઈં જ નથી બદલ્યું, બેટા! ” કાલે તેં જ તો મને હિંમત આપી, મારી બહાદુર દિકરી!” મમ્મી પાસે આવીને બેઠી. મેં મમ્મીના ખોળામાં માથું મૂક્યું. ઋચા પણ ગંભીરતાથી બોલી, “મમ્મી, મને પણ તમારા ખોળામાં માથું મૂકીને રડવું છે! મારા માટેય કઈં બદલાયું નથી, આ સુલુ હવે આમની આમ મારા માથે રહેશે! હવે મારું શું થશે મમ્મી?” અને, અમે ત્રણેય હસી પડ્યાં. મમ્મી ઊભી થઈ અને ઋચાને પૂછ્યું, “નાહ્યા વિના આમ જ નાઈટ ડ્રેસમાં આવી છે પણ બ્રશ કર્યું છે કે નહીં? ન કર્યું હોય તો બ્રશ આપું? હું ચા-નાસ્તો બનાવવા જાઉં છું તમારા બેઉ માટે!” જવાબમાં ઋચાએ પોતાના હાથ પર ઉચ્છશ્વાસ છોડીને, એ હાથ મારા તરફ લંબાવીને કહ્યું, “આઈ થીંક સો કે બ્રશ તો કર્યું છે! ચા-નાસ્તો વીલ બી ફેન્ટાસ્ટીક.” હું એનો હાથ પાછો ધકેલતાં બોલી,”છી, મને નથી સૂંઘવો તારો હાથ!!” મમ્મી અંદર ચા-નાસ્તો બનાવતી હતી, ત્યારે, મેં ઋચાને, ગઈ કાલની વિગતે વાત કરી. સાથે, એ પણ કહ્યું, કે, “દિલીપે મમ્મીને મારી સામે કહ્યું કે સુલુ જો કહેશે કે હું એની સાથે લગ્ન કરું તો કોઈ પણ પરવા કર્યા વિના હું એની સાથે લગ્ન કરીશ! બસ, ઋચા મારા માટે આટલું જ બસ છે!” ઋચા માથે હાથ ઠોકીને બોલી, “મને ખાત્રી જ હતી કે હું નહીં હોઉં તો, દિલીપ અને તું, બેઉ વેદિયાપણાની, આઈડિયોલોજીમાં અટકી જશો! હે ભગવાન, શું થશે આ લોકોનું! હું હોત તો અદા સાથે જાતે આરગ્યુ કરત!”. મેં એને માથે ટપલી મારી અને કહ્યું, ”મમ્મીની બૂમ પડે તે પહેલાં ચાલ અંદર ચા પીવા!”