સમયને કોઇ જ રોકી નથી શકતુ… પોતાની રીતે આગળ ચાલતો રહે છે. સમયની સાથેસાથે જીવનમાં સુખદુઃખ પણ આવતું રહે છે. આર્થિક અને પારિવારિક મુશ્કેલીઓ પણ આવતી રહે છે. દરેકનો સામનો કરવો સરળ નથી પરંતુ દુઃખ સામે લડીને આગળ વધવું એ જરૂરી છે. દુઃખને પકડીને રડ્યાં કરવું એમાં પણ કોઇ અક્કલમંદી નથી. આપણને જ્યારે દુઃખ પડે ત્યારે એવું જ લાગે કે માત્ર આપણને જ દુઃખ પડી રહ્યું છે. દુનિયાની બધી જ મુશ્કેલી આપણાં માથા પર આવીને જ પડી છે. બધી જ મુશ્કેલી બસ મારા નસીબમાં જ લખાયેલી છે એવું લાગે છે. આપણે જ્યારે દુઃખી હોઇએ અને અન્ય વ્યક્તિ ખુશ હોય, એમની ખુશી મનાવી રહ્યાં હોય ત્યારે એવું લાગે કે દુઃખ ખાલી મને જ છે. અને આ જ વસ્તુ તમારા મનમાં ક્રોધ, મતભેદ ઉભા કરે છે. પરંતુ એકવાર તમારું દુઃખ ભૂલીને બહાર જાવ અને જૂઓ કે શું માત્ર એક તમે જ છો કે આટલાં દુઃખી છો. તો તમને જવાબમાં મળશે ના… બહાર એવા પણ લોકો હશે કે જેમને તમારા કરતાં પણ વધારે દુઃખ હશે પણ એમના ચહેરા પર તમને આટલું પણ દુઃખ જેવું નહીં લાગે. અહીં હું તમને એક કિસ્સો કહેવા માગીશ કે એક 45 વર્ષની મહિલા એક અકસ્માતમાં પોતાના પતિને ખોઇ બેઠાં. અને ત્યારબાદ બે છોકરા સાથેનો પરિવાર એકલો થઇ ગ્યો. બંને છોકરાએ તો ઘરની તમામ જવાબદારી સંભાળી લીધી. પરંતુ તે મહિલા તેમના પતિના મૃત્યુના છ મહિના પછી પણ એ દુઃખમાંથી બહાર નહોતા આવ્યાં. સ્વાભાવિક છે દુઃખ થાય એમાં કાંઇ ખોટું નથી. પરંતુ એ દુઃખમાંથી બહાર નીકળવું પણ જરૂરી છે. ત્યારે એમના બંને છોકરા એમને એક સૈનિકના ઘરે લઇ ગયાં જ્યાં એક 25 વર્ષની યુવતીનો પતિ જેના માત્ર બે વર્ષ પહેલાં જ લગ્ન થયાં હતાં તેણે દેશ માટે શહીદી વહોરી દીધી હતી. આ ઘટનાના ત્રણ મહિના બાદ તેમના ઘેર એક બાળકને જન્મ થયો. તે મહિલાએ જોયું તમામ દુઃખ ભૂલીને એ યુવતી પ્રેમથી પોતાના બાળકને રમાડી રહી હતી. આ જોઇને તે 45 વર્ષની મહિલાનું મન ભરાઇ આવ્યું અને થયુ કે મને લાગતું હતું કે મને જ આટલું દુઃખ છે પરંતુ આની સામે તો મારું દુઃખ ખુબ ઓછું છે.