બસ તે દિવસથી સાંજ ઢળ્યે વાડીએ જવાનું થાય કે એક વિચિત્ર ગભરામણ અને ઉચાટ મનમાં ફેલાઈ જતો. પગ વાડીએ જવા ઉતાવળા બનતા, પણ કંઇક ભાર જેવુંય જણાતું. તે દિવસનાં પ્રસંગ પછી શેઢે ઘાસ કાઢતાં કાઢતાં પેન્ટ અને ગંજી પહેરી કામ કરતાં કે હરફર કરતાં ભાણજી સામે જોવાનું રોકી શકાતું નહીં. ભાણજી પણ ધીમે ધીમે ખૂલતો જતો હતો. લખમાને એ ગમવા માંડેલું. ક્યારેક એવુંય બનતું કે તે વાડીએ પહોંચતી ત્યારે અડધું-પડધુ ઘાસ તો તૈયાર પડ્યું હોય. બાકીનો સમય ભાણજી સાથે હળવી-ભારે વાતોમાં પસાર થતો. બેઉ પક્ષે એક ચોક્કસ રણકો વાતોમાં ઊભો રહ્યો હતો.