'હવે મમ્મી વધુ કરશે ને તો મારાથી એમને કંઈ બોલાય જશે, વેદ તમને કહી દઉં છું.' ઘરે પાછા વળતી વખતે સાર્થકીએ કહ્યું. 'થોડી ધીરજ રાખ સાર્થકી, આપણે બનતા પ્રયત્નો કરી જ રહ્યા છીએ ને. મમ્મીની પણ હવે અવસ્થા થઈ એમને પણ કેટલુંક કહીએ, આપણે નાના છીએ, આપણે જ સમજવું પડશે ને!' વેદે સાર્થકીને સમજાવતા કહ્યું. 'અરે પણ કેટલું? રોજ થાયને મમ્મી શ્લોકાને કહે કહે કર્યા કરે, દીકરા આ બાજૂવાળા નિલેષકાકા તને ચોકલેટ્સ આપેને એ નહીં લેવાની, તારા નરુમામા તને ઘરે રહેવા બોલાવે છે ને એ તારે નહીં જવાનું. દિનેશકાકા હવે પછી બહાર જમવા લઈ જવાની વાત કરે ને તો તારે ના કહી દેવાની. આ બધુ શું છે વેદ, શ્લોકા હજી નાની છે તેને અત્યારથી આવા બધાં સંસ્કાર આપવા છે એમણે? મારી દીકરીને એકલી-અતડી કરી નાખવી છે?' સાર્થકી એકધારું બોલ્યે જતી હતી. 'અરે બસ બસ હવે પણ કેટલું બોલે છે સાર્થકી?' વેદે વાતાવરણ હળવું કરવાના આશયથી મજાક કરતા કહ્યું. 'બોલું નહીં તો હું બીજું શું કરું, વેદ? મમ્મીને તમે કંઈ કહેવા દેતા નથી. તમારી ગેરહાજરીમાં મારાથી કંઈ કહેવાય પણ જાય છે તો મમ્મી રડવા માંડે છે.' મારે કોઈને જ કંઈ કહેવાનું નહીં તો હું શું કરું? મને લાગે છે કે મમ્મી તો ઠીક થતાં થશે પણ આ બધામાં ક્યાં તો હું જ ગાંડી થઈ જઈશ અથવા ડીપ્રેશનમાં ચાલી જઈશ.' સાર્થકી રડી પડી. 'બસ, સ્ટોપ ઈટ સાર્થકી. આ શું બોલે છે તું?' વેદનો અવાજ મોટો થઈ ગયો. સાર્થકીના શબ્દો અટકી ગયા પણ તેની આંખો હજીય વહી રહી હતી.