1973માં ભાદરવાના એ તાપમાં સ્વામીશ્રી ઝાલાવાડમાં ઘૂમી રહ્યા હતા ત્યારે એક ગામે જૂના મંદિરે ઊતર્યા હતા. તા. 26, 27 સપ્ટેમ્બરના એ દિવસો હતા. ખેતીનો પાક લણાઈ જવાને કારણે મચ્છરોનો ત્રાસ પણ અસહ્ય કહી શકાય એટલી હદે વધી ગયો હતો. નારાયણ ધરે તેમજ અચારડામાં આખો દિવસ ઉત્સવ, સામૈયાઓ, પધરામણીઓ અને કથાવાર્તા કરીને રાત્રે પોઢવા માટે પધાર્યા ત્યારે લગભગ મધરાત જેવો સમય થઈ ગયો હતો. વળી, એ સમયે સાધારણ સગવડની તો કોઈ વાત જ ન હતી. થાક્યાપાક્યા સ્વામીશ્રી સૂતા તો ખરા, પરંતુ ભાદરવાના ઉકળાટ અને ગરમી અસહ્ય હતાં. ઉપર પંખો ન હતો. ગરમી અને મચ્છરને કારણે સ્વામીશ્રી માત્ર પડખાં ફરી રહ્યા હતા. એ પરિસ્થિતિમાં પણ અમને કોઈને ઉઠાડ્યા વગર જાતે ગાદલું લઈને સ્વામીશ્રી મંદિરના ચોકમાં આવીને સૂતા. પરંતુ અહીં પણ પવન નહોતો અને મચ્છરોનો ત્રાસ ત્રાસ તો હતો જ. થોડી વાર થઈ ત્યાં હું જાગી ગયો ને જોયું તો સ્વામીશ્રી મંદિરના ચોકમાં જાગતા બેઠા હતા.