કરશન હતો ત્યાં સુધી હવેલીમાં બોલાશ હતો, પછી ચુપ્પી ફરી વળી. ચાર ઓરડા ઉતાર ઓસરીના વિશાળ હવેલી જેવા મકાનમાં નરી એકલતા હતી. જેને પરણીને માનસિંહ આ ઘરમાં લાવ્યો એ કુસુમ સાત જ વરસમાં બળી મરી, નિઃસંતાન હતી, આ છેલ્લા ઓરડામાં જાતે જ ઘાસલેટ છાંટીને બળી મરી..! કોઈ સામે આવીને કહેતું નહીં, પણ છાના ખૂણે લોકો વાતો કરતાં કે માનસિંહે જ એને જીવતી સળગાવી મૂકી હતી. એ સાચું નહોતું. એ તો માનસિંહ અને કુસુમ બેય જાણતાં હતાં, પણ માનસિંહની વગોવણી ખૂબ થઈ ગઈ! કુસુમના મર્યા પછી એકાદ વરસે માનસિંહે ફરી પરણવા ઝાવાં માર્યાં, પણ એની વગોવાઈ ગયેલી આબરૃએ એનું ફરી ઠેકાણે પડવા દીધું નહીં. પછી મનમાં શયતાન જાગ્યો હતો. જીવતરમાં જોઈતું પામવા માટે ઝાવાં મારી પાપ કરવા સિવાય શું બાકી હતું?