પરંતુ મરાઠી ચેનલે એક અનોખી રજૂઆત કરી. ગઈકાલે ‘ખાદ્યભ્રમન્તી’ના રસોઈ-શોમાં ઊભું રસોડું, ગૅસનો ચૂલો, માઈક્રોવેવનો ચૂલો, ઑવન અને ફ્રીઝના સ્થાને ખૂણામાં સળગતો ચૂલો, ઍલ્યુમિનિયમની તપેલીમાં ડહોળેલો લોટ, કોળાનું શાક અને વાનગી કરનારી બહેન જ નહીં, કાર્યક્રમ પ્રસ્તુત કરનારી એન્કર પણ લાકડાના પાટલા પર બેઠેલી જોવા મળી. ભારતના સિત્તેરથી એંસી ટકા લોકોનાં રસોડાં જેવું આમરસોડું દર્શકો સામે રજૂ કરવું – આમાં મને પ્રસારમાધ્યમની સાંસ્કૃતિક-સામાજિક દીર્ઘદષ્ટિ દેખાઈ. કોઈકે કહ્યું છે કે સ્વસ્થ નાગરિક નિર્માણ કરવો હોય તો તેને વાસ્તવિક સમાજદર્શન કરાવવું જરૂરી છે. દૂરદર્શન જ્યારે વાસ્તવિક સમાજદર્શન રજૂ કરે છે ત્યારે તેના દ્વારા અનાયાસ નાગરિકતાનું શિક્ષણ મળી જાય છે. ગમ્મત તો આ લાગી કે રોજેરોજ રજૂ થતી ગૃહિણીઓ પુછાયેલા પ્રશ્નોના જવાબમાં એમના અવનવા શોખ-રુચિની વાતો કરે અને લૅબેનોન, ચીન, અમેરિકા-ઈંગ્લેન્ડની વાનગીઓ બનાવીને બતાવે. ઘણો ઘણો ઉપકાર ગુજરાતી રસોઈ-શૉનો કે એમાં જરૂરી સામગ્રીઓમાં ઈંડાં-ચિકન કે માંસનું નામ સાંભળીને ચૅનલ ફેરવી નાખવી પડતી નથી. આટલો વિવેક ગુજરાતી જનતાએ જ શીખવ્યો હશે, પરંતુ ડર લાગે કે આવતીકાલ એવી ઊગી શકે કે પત્રલેખિકાઓ જ આવી માંસાહારી વાનગીની માગણી કરે ! આવા સમયે દષ્ટિવિવેક ન હોય તો ચ્યુતિ થઈ શકે.