અઘારી, આર્યસમાજી, ઉગાપંથી, ઉજાગરી, ઓલિયા, કબીરપંથી (રામકબીર અને સતી કબીરની અનેક શાખાઓ)‚ કાપડી, કાપાલિક, કેવળ, ખાખી, ગેબીપંથી, ગોદડિયા, જતિ, જંગમ, જોગી, ટાટંબરી, ટેલવા, તાપડિયા, દશનામી (ગિરિ, સાગર, વન, અરણ્ય, પૂરી, પર્વત, ભારતી, સરસ્વતી, તીર્થ કે આશ્રમ શબ્દ જેમના નામ પાછળ લાગતો હોય તેવા શંકરાચાર્યના અનુયાયી, શૈવ સંપ્રદાયના), દરિયાપંથી, દંડી, દિગમ્બરી, દાદુપંથી, દાસાપંથી, દૂધાધારી, નાથપંથી, નાગા, નિર્વાણ, નિરાલંબી, નિર્મોહી, નિમાધારી, પીરાણા, પંચરાત્ર શૈવ, પાશુપત, પ્રણામી, પૂષ્ટિમાર્ગી, ફક્કડ, ફકીર, બ્રહ્મચારી, ભૈરવ, ભભૂતિયા, ભરથરી, મહાપંથી (બીજમાર્ગી, દશા, વીસા, કાંચળિયા, કૂંડાપંથી, નિજારી, નિજિયાપંથી, મારગી, વામમાર્ગી, રામદેવપીરના પંથી) મુંડિયા, મેકાપંથી, રવિભાણ પંથી, રાધાસ્વામી, રામાનંદી (જેની બાવન જેટલી શાખાઓ મઢીઓ જે બાવન દુવારા તરીકે ઓળખાય છે તે માંહેનાં રામાવત, નિમાવત, કૂબાવત વગેરે…) રામસનેહી, રૂખડિયા, લિંગાયત, લીરબાઈપંથી, વૈરાગી, વાડીના સાધુ, વડવાળાના અનુયાયી, સૂફી, સ્વામિનારાયણ, સન્યાસી, સરભંગી અને સાંઈ જેવી અનેકાનેક પરંપરાઓની ભક્તિ, જ્ઞાન વેદાન્ત, યોગ, સહજસાધના અને તાંત્રિક ગૂઢ-ગુપ્ત સાધના વિધાનોની અસર નીચે આપણું સંત સાહિત્ય ઉદ્દભવતું વિકસતું રહ્યું છે. એમાં પણ કેટલાક ભક્ત / સંત કવિઓ પોતાના સંપ્રદાયના જ ચૂસ્ત કંઠીબંધ અનુયાયી હોય તો કેટલાક અનેક જાતની ધર્મ પંથ સંપ્રદાયની સાધનાનો પોતાના જીવન/કવનમાં સમન્વય કરનારા હોય. કેટલાક સ્વયં અનુભવસિદ્ધ હોય તો કેટલાક માત્ર પોતાની ગુરુ પરંપરાની વાણીનું આંધળું અનુકરણ કે અનુસરણ કરનારા પરંપરાના વાહકો જ હોય.