નિયમિત રીતે લોકલ ટ્રેનમાં ટ્રાવેલ કરનારા મુંબઈકરને ખબર છે કે લાઇફલાઇન તરીકે ઓળખાતી આ લોકલ વિના ખરેખર મુંબઈ કેવું અધૂરું છે. આ જ લાઇફલાઇન અનેક લોકોના જીવનને ટૂંકું કરવાનું પણ કામ કરે છે. દરરોજ ૧૪.૪૦ લાખ લોકો લોકલમાં ટ્રાવેલ કરે છે અને વર્ષે સેંકડોની લાઇફ આ લાઇફલાઇન થકી જ ટૂંકી થાય છે. ‘વિરાર ફાસ્ટ’માં આ જ વાત છે. નિયમિત ટ્રેનમાં સાથે ટ્રાવેલ કરનારા એક યંગસ્ટરે એક દિવસ વિરાર ફાસ્ટમાં લટકી રહેલા એક કાકાને ખેંચીને અંદરની બાજુએ લીધા. ઉંમરને લીધે તેણે સહાનુભૂતિથી આ કામ કર્યું. ખીચોખીચ ભરેલી ટ્રેનમાં જગ્યા નહોતી એટલે એ છોકરો ધીમેકથી સરકીને બહારની બાજુએ વિરાર ફાસ્ટના દરવાજા પાસે આવેલા હૅન્ડલને પકડીને લટકીને ઊભો રહી ગયો. બે જ મિનિટ, માત્ર બે જ મિનિટમાં બાજુમાંથી આવતી ટ્રેને એ યંગસ્ટરને પોતાની સાથે લઈ લીધો અને છોકરો ઘટના સ્થળે જ મૃત્યુ પામ્યો. કોઈના માથે લટકી રહેલા મોતને પોતાના પર ઓઢી લેવાની આ ઘટના કાકાના દિમાગ પર ઘર કરી ગઈ અને કાકાનું સુખચેન હરામ થઈ ગયું. મહામુશ્કેલીએ પોતાની જાતને થોડા સમય માટે રોકી રાખી, પણ પછી કાકાએ પેલા છોકરાનું સરનામુ શોધ્યું અને કાકા તેના ઘરે ગયા. એ છોકરાનાં મૅરેજને હજી માંડ દોઢ વર્ષ થયું હતું અને ત્રણ મહિનાના બચ્ચાનો તે બાપ બન્યો હતો. તાજી બનેલી વિધવાને જોઈને કાકાનાં રૂંવાડાં ઊભાં થઈ ગયાં. ડિરેક્ટર કમલેશ મોતા કહે છે, ‘જવાબદારી ક્યારેય લખીને કોઈ નથી આપતું, પણ એ હંમેશાં સમજીને લેતા રહેવાની હોય છે. આ વાત ‘વિરાર ફાસ્ટ’માં સાવ નવી સ્ટાઇલથી કહેવામાં આવી છે.’