ભજનવાણીની વહેતી ગંગા‚ નિર્મળ ને પાવનકારી ગંગામાં સ્નાન કરવાનું નિમિત્ત અનાયાસ પરમાત્માએ ઊભું કર્યું છે ત્યારે ભજનોમાં ગવાયું છે કે – ‘નાયા તે નર નિરભે થિયા ને કુડિયા કિનારે બેસી રિયા…’ અદભુત રહસ્ય છે આ – ‘નિરભે’ થવામાં. સંતવાણીમાં ‘નિરભે’ અને ‘અનભે’ શબ્દ વારંવાર આવે. મનુષ્યને સૌથી મોટો ભય છે મોતનો… કાળનો… પોતાનો અહંકાર‚ પોતાની સત્તા‚ પોતાનું સામર્થ્ય ચાલી જશે તો શું થશે ? આ બીક‚ આ ભય મિટાવી દ્યે એનું નામ ભજન. જેનું જીવન નિરભે હોય‚ જે અનભેપદ‚ અભય પદ પામ્યા હોય એની વાણી પણ નિર્ભયવાણી હોય. ‘ભજન ભરોંસે રે નર નિરભે થિયા રે.’ મોક્ષ પદ નહીં‚ નિરભેપદની- અભેપદની પ્રાપ્તિ. અને આ અભેપદ મેળવવું હોય તો નિર્ગુણનિરાકાર અલખધણીનો આરાધ માંડવો પડે અને અભેપદ મળે ત્યારે જ અભેદ દર્શન થાય. પછી નારી પુરુષના‚ સ્વામી- સેવકના‚ નાના- મોટાના‚ બ્રાહ્મણ- ભંગીના‚ ઠાકર-ચાકરના અને ઈશ્વર-અલ્લાહના ભેદ ટળી ગયા હોય. સંતકવિ હોથીએ ગાયું છે ને – ‘અલ્લા હો નબીજી રે… રામ ને રહેમાન તમે એક કરી માનો દાતા તૂંહિ રે નબીજી… તો મિટ જાય ચોરાશી કા ફેરા… મટી જાય ચોરાશીકા ફેરા રે નબીજી હો… અલ્લા હો.’