ઘરમાં રિનોવેશન થાય, કેટલોગ્સ મંગાવવામાં આવે, આખોયે પરિવાર સાથે બેસીને ડિઝાઈન્સ નક્કી કરે. કોના રૂમમાં કયો કલર, કેવા પડદા વગેરે વગેરે. દીકરીનો રૂમ ગુલાબી થશે. પરીઓના દેશમાં હોય એવો. દીકરીને એનાં સપનાં સાકાર થતાં દેખાય. એવામાં દીકરો હરખમાં બોલી ઊઠે, મારો રૂમ બ્લ્યૂ, મારો રૂમ બ્લ્યૂ. એટલે એને એક જ વાક્ય સાંભળવાનું, હમણાં આટલા બધા ખર્ચાનું બજેટ નથી. તારા રૂમનો આવતી વખતે વિચાર કરીશું. દીકરીના, બહેનના બોલાતા દરેક વાક્યને મા-બાપ એક જ પળમાં ઝીલી લે. ભાઈ માટે તો જાણે પોતાનાં અરમાનોની કબર પર બંધાતો પોતાની જ બહેનનાં સપનાંનો મહેલ દેખાય. સાઈકલથી માંડીને રૂમ, નાનામાં નાનાથી મોટામાં મોટા ખર્ચાઓમાં દીકરાનો ક્યાંય સમાવેશ જ નહિ. દીકરો ક્યાંયે લિસ્ટમાં જ નહિ. નાની ઉંમરે એક વાર, બે વાર, વારંવાર આમ રિજેક્ટ થવાથી એને ઈન્ફિરિયારિટી કૉમ્પ્લૅક્સ આવી જાય. જ્યારે બીજી બાજુ માતા-પિતા એવું કહી ઉતારી પાડે તું તો બહુ જ જિદ્દી થઈ ગયો છે. કંઈ જ સાંભળતો નથી. પુત્રીનાં બોલેલાં વાક્યો સોનાનાં વાક્યો અને દીકરો જિદ્દી ?