હવે બાળ શાંતિલાલ કિશોર બની ગયા હતા ને ભણવા માટે હવે ફરજિયાત પાદરા જવું પડે તેમ હતું. ગામની શાળામાં આગળનું ભણતર ન હોવાથી શાંતિલાલને છઠ્ઠા ધોરણથી પાદરાની શાળામાં જવું પડ્યું. ચાણસદથી પાદરા વચ્ચે સાતેક કિમીનું અંતર પણ તેમની પાસે સાઇકલ હતી નહીં ત્યારે મિત્ર અંબાલાલે તેની સાઇકલની સવારીનો સાથ આપ્યો. ક્યારેક અંબાલાલ સારથી બને તો ક્યારેક શાંતિલાલ. આ સફર ઘણા દિવસો ચાલી પણ એક દિવસ મોતીભાઈએ શાંતિલાલ માટે સાયકલ ખરીદીને આપી.