જેમની પાસે પોતાની નિવૃત્તિનું આયોજન અને ફાઈનાન્સ બે વસ્તુ નથી એમને આ જગત કોઈ પણ રીતે નિવૃત્ત થવા દેતું નથી. એમને વ્યસ્ત રાખનારી સામગ્રી સહુ પ્રોવાઈડ કરી શકે છે. એટલે જિંદગીના પરમ રસાયણરૂપ આયોજન અને ફાઈનાન્સની વિચારધારાઓ સમજીને જેઓ અમલી બનાવી શક્યા નથી એમણે ન જોવાનું સ્વપ્ન છે- નિવૃત્તિ. નિવૃત્તિ એક અધિકાર છે, પણ એને ભોગવવા માટે કર્તવ્યોની લાંબી યાદી છે. એમાંથી જેટલા કર્તવ્યો ચૂકી જવાય, એને તત્ક્ષણ તો માફ કરી દેવામાં આવે, પણ નિવૃત્તિ વખતે ચૂકી જનારે એકલાએ ભોગવવાના આવે. આખી જિંદગી સહુને મીઠો આવકારો આપ્યો હોય કે પારકાને પોતાના કરીને ભણાવ્યા-ગણાવ્યા હોય તોય એજ બધા તરફથી ઢળતી સંધ્યાએ આવકારો મળવો હોય તો મળે, નહિંતર ન યે મળે. ક્યાંક પ્રસંગોમાં બે સખીઓ લગ્નોત્તર યુગમાં મળી હોય તો તેમાંથી કોઈ એક કહે – મારા સસરા હમણાં જ નિવૃત્ત થયા, આખો દિવસ ઘેરના ઘેર. હવે તું જ કહે- હું નિરાંતથી તને ક્યારે ફોન કરું? એ વળી બહારનું કશું ખાતા નથી, એટલે મારે એમની રસોઈ તો બનાવવી જ પડે.