મારી આથી પણ નાની ઉંમરે રાધા નામની ભીલ સ્ત્રી અમારે ત્યાં કામે આવતી. પાતળી, મધ્યમ ઊંચાઈની અને અતિશય કાળી. પણ જેને ત્યાં કામે જાય તેનાં બાળકોને એ ખૂબ વહાલ કરતી. એના પતિએ પોતાનાં માતાપિતા સાથે ઉગ્ર ઝઘડો થતાં આવેશમાં ટ્રેનની નીચે કપાઈને આપઘાત કરેલો. આ વાત ક્યારેક મોટાંઓ સાથે નીકળે તો રાધા ઉંચા સ્વરે બોલતી, ‘મૂઓ મરતો ગયો ને મારતો ગયો. પાસે કંઈ ની મલે. મારે તો એનાં માબાપને પાલવવાનાં ને મારા છોરાને મોટો કરવાનો. કંઈ વિચાર ની આયો એને ?’ પણ ઘડી વાર પછી હસતી હસતી કામે વળગી જતી. એનો છોકરો કાન્તિ ભણવામાં સામાન્ય હતો. નજીકમાં એક વકીલસાહેબને ત્યાં રાધા કામ કરતી. એમણે છોકરાનો હાથ ઝાલ્યો. કાન્તિની ફી, પુસ્તકો, ગણવેશ – બધો ખર્ચ એ કરતા. કાન્તિ મેટ્રિક પાસ થયો કે તરત વકીલે એને આઈટીઆઈમાં ઈલેક્ટ્રિકનું કામ શીખવા મોકલ્યો. કાન્તિને આ કામ ને આ ભણવાનું બહુ જ ગમવા લાગ્યું. દિવસરાત એ ભણવાનું જ કામ કર્યા કરતો. પાસ થતાંમાં જ વકીલે તેને ઈલેક્ટ્રિકની એક દુકાનમાં કામે રખાવી દીધો. દુકાનના શેઠની જોડે તે કામે જતો. કાચા મકાનની બહાર મ્યુનિસિપલ લાઈટની નીચે વાંચીને તે ભણ્યો હતો. એટલે મહેનત કરવામાં તે પાછો પડે તેમ નહોતો. શેઠ પણ તેનું કામ બહુ વખાણતા. બે-પાંચ વર્ષે તેણે વકીલની મદદથી પોતાની દુકાન કરી. મોટી મોટી કૉલોનીઓ બનતી હોય ત્યાં તેને ઈલેક્ટ્રિકના કામનો કૉન્ટ્રાક્ટ મળવા માંડ્યો. અને આમ મહેનતના જોરે ને નસીબના સહારે તે આગળ વધતો ગયો. પછી તો રાધા ચારધામ જાત્રા કરી આવી. આવીને કહે કે હવે મેં કામ કરવાનાં છોડી દીધાં છે. હવે તો છોરાને પયણાવું ને ભગવાનનું નામ લઉં એવી જ મરજી છે.