‘પપ્પા, તમે પણ સાથે આવો… અનુ ફીયા તો સાથે જોઈએ જ…’ મમ્મી, પપ્પા, અનુ ત્રણે સાથે. પપ્પા તો થોડી વારમાં હળવેથી સરકી ગયા હતા પણ મમ્મી, અનુનો એમ ઝટ છુટકારો થાય એમ નહોતું. ‘ના, હું એકલી નહીં ભણું…’ ‘પણ બેટા, તારે તો રમવાનું છે…’ ‘તો એકલી નહીં રમું…’ ‘જો, જો, તારાં જેવડાં કેટલાં બધાં બાળકો છે !!’ નિરાલીએ આસપાસ જોયું તો કોઈ બાળકો નાસ્તાનો ડબ્બો ખાલી કરવા તમામ શક્તિથી લાગી ગયેલાં, કોઈ એકલાં એકલાં સૂનમૂન બેઠેલાં, વારેઘડીએ બારી-દરવાજાની બહાર ઊભેલી મમ્મીને જોયાં કરતાં હતાં, કોઈ વળી બધું ભૂલીને આ રમકડાથી પેલા રમકડા પર મચી પડયાં હતાં…