ખિસ્સામાંથી મોબાઈલ કાઢીને મોહનીશે ઑફિસે ફોન કર્યો. પોતાના ઑફિસ સ્ટાફ રાજનને જણાવ્યું કે અગત્યના કામે છું મોડું થશે. ફોન મૂકી દીધો પછી વિશાખાને જોડ્યો. વિશાખા મોહનીશની પત્ની તે તેની પોતાની ઑફિસમાં હતી, તેને પહેલાં કહ્યું કે સ્‍હેજ ફ્રી થાય તો ફોન કર. વિશાખાએ પંદર મિનિટ પછી ફોન કર્યો અને મોહનીશે તેને આખી વાત જણાવી. વિશાખાને તો ચિંતા ચાલુ થઈ ગઈ. “મોહનીશ એની સાથે જ રહેજો. એના મા-બાપ એને શોધતા ત્યાં જ આવશે. કદાચ કોઈ મોટા શોપિંગ કૉમ્પલેક્ષમાંથી બહાર નીકળી આવ્યો હશે. પોલીસમાં હમણા નથી જવું. હજી થોડીવાર ત્યાં જ ઊભા રહેજો. કોઈને કોઈ એને શોધતું આવશે જ.” મોહનીશે ફરી રાજનને ફોન કર્યો. હવે રાજનને પૂરી વાત કરવી જ પડશે. રાજને વાત જાણી, ને દસ મિનિટમાં ત્યાં હાજર. હવે બેય જણા પેલાં ભૂલકા સાથે ઊભા રહ્યા. બાળક ચારેબાજુ જોયા કરતું હતું. કદાચ પોતે ખોવાઈ ગયું કહેવાય એ સમજવા માટે પણ તે નાનું હતું. થાકીને બાઈક પર જ ઊંઘી ગયું. સાંજ પડવા આવી. વિશાખા બાળકોને સ્કૂલેથી લઈને ત્યાં જ આવી. હવે બાળકની ચિંતા કરનારા પાંચ જણ હતા. નીકી અને નિલય વિશાખાનાં બાળકો, તેમણે તો નક્કી જ કરી લીધું કે આને આપણે ઘેર લઈ જઈએ.