એક દિવસ તે વાંચવા બેઠી જ હતી ત્યાં તેની સહેલી દાખલ થઈ અને એના કાન પાસે કંઈ ગણગણી ને પછી તુરંત જ પૂર્વી હાંફળી-ફાંફળી થતી ફટાફટ બધો સામાન બેગમાં ભરવા લાગી અને સેન્ડલ માં પગ નાંખી ફટાફટ લાઈબ્રેરીની બહાર નીકળી ગઈ. પરંતુ આ ઉતાવળમાં તેના એક પુસ્તકમાંથી નાનકડું પીછું સરી પડ્યું. કદાચ મારા માટે જ સરક્યું હશે કારણ કે મારા સદભાગ્યે આ વાત એના ધ્યાનમાં નહોતી આવી. એ વખતે એ કમ્પાર્ટમેન્ટમાં મારા અને એના સિવાય એક ત્રીજી વ્યક્તિ હતી પરંતુ એ પણ પોતાના પુસ્તકમાં મોં નાખીને વાંચવામાં વ્યસ્ત હતી. આ જોઈને મેં મોકો ઝડપી લીધો. લગભગ તો દોડીને જ મેં એ પીછું મારા હાથમાં ઉપાડ્યું હતું અને પછી હાંફતો હાંફતો પાછો ખુરશીમાં ગોઠવાઈને એ પીછાંને ઘણા લાંબા સમય સુધી પંપાળતો રહ્યો હતો. આજેય આ બધું યાદ છે. એ અવિસ્મરણીય આનંદ હતો ને પછી એ પીછું મેં મારી ‘એનોટૉમી’ના પુસ્તકમાં સાચવીને મૂકી દીધેલું.