કુદરતે તો તેમની સામે મુસીબતોનો પહાડ મૂકી દેવામાં કોઈ કસર બાકી નહોતી રાખી, પરંતુ પોતાના નામની જેમ સ્વભાવે પણ શાંત એવાં શાંતાબહેન જરાય ડગ્યાં નહીં. પોતાની કમાવાની શક્તિ વિકસાવવા જે ઉંમરે લોકો ગ્રૅજ્યુએશન પૂરું કરી નોકરીએ લાગી જાય એ ઉંમરે શાંતાબહેન ફરી એક વાર મલાડની દવે સ્કૂલમાં ભણવા જોડાયાં. એક બાજુ તેમણે ભણવાનું શરૂ કર્યું તો બીજી બાજુ એકથી ચાર ધોરણના વિદ્યાર્થીઓને ભણાવવાનું શરૂ કર્યું. એ માટે પ્રાઇવેટ ટ્યુશન આપવા તેઓ રોજ સવારે સાત વાગ્યે ઘરમાંથી નીકળી જતાં અને બપોરે બાર વાગ્યે પાછાં આવતાં. ફરી પાછું સાંજે બીજાં બે-ત્રણ ટ્યુશન આપવા લોકોના ઘરે જતાં. આટલું બધુ કયાર઼્ પછી તેમના હાથમાં મહિને સો-દોઢસો રૂપિયા જેવી રકમ માંડ આવતી. એટલે વધુ પૈસા ઊભા કરવા તેઓ અને તેમની માતા ખાખરા અને પાપડના ઑર્ડર પણ લેતાં. શાંતાબહેન કહે છે, ‘પતિની સાથે જીવનના બધા શોખ પણ જતા રહ્યા હતા. મનમાં માત્ર એટલું જ હતું કે મારાં બાળકોને બને એટલી સારી રીતે મોટાં કરું. કોઈ ખોટા ખર્ચા કરવાની તો શક્યતા જ નહોતી. બસ, મહિનાના અંત સુધી ઘરખર્ચ નીકળી જાય એમાં જ આનંદ મળી રહેતો.’