મારા ભુલકણાપણાનાં મુખ્ય બે ક્ષેત્રો છે: વ્યક્તિઓને ઓળખવા વિશે અને કોઈ સ્થળ શોધી કાઢવા વિશે. આ બંને બાબતોમાં મેં અનેક વાર અનેક ગોટાળા કર્યા છે. આ સિવાયના પેટાક્ષેત્રો તો પાર વિનાનાં છે ! મારું વેવિશાળ થયું ત્યારે પત્નીને એક બહેન પણ હતી (‘હતી’ એટલે ત્યારે હતી ને આજેય છે). સાળી અને પત્નીના ચહેરામાં કશું સામ્ય નહોતું, પણ બંનેની ઉંમર અને શારીરિક બંધારણમાં ખાસ કશો ફરક નહોતો. એટલે વેવિશાળ પછી પહેલીવાર ઉત્સાહભેર સાસરે ગયો ત્યારે ત્યાં વસતી બે યુવતીઓમાં સાળી કઈ અને પત્ની કઈ એ અંગે મારા મનમાં ભારે દ્વિધા થયેલી. જેને પહેલવહેલી વાર મળવાનું થયું એ પત્ની છે કે સાળી એ મારાથી જલદી નક્કી થઈ શક્યું નહિ. મારી રસિકતામાં સહેજે ઊણપ નહોતી. સખીને સંબોધી શકાય એવી અનેક સંસ્ક્ર્ત ઉક્તિઓ મને કંઠસ્થ હતી. (મારી યાદશક્તિની આ જ તો વિચિત્રતા છે !) પણ આ પત્ની હશે કે સાળી એની નિશ્ચિતતાના અભાવે આ રસિક ઉક્તિઓ કહી બતાવવામાં ઘણું જોખમ હતું. એ જો પત્નીને બદલે સાળી નીકળે તો શ્વસુરગૃહની પ્રથમ મુલાકાતમાં જ મારી રસિકતા ઘણી અવળી અસર ઊભી કરે. ‘તું પત્ની છો કે પત્નીની બહેન?’ – એવું નિખાલસતાથી પૂછી લેવાનો વિચાર મને આવ્યો. પણ જો એ પત્ની હોય તો, પ્રથમ મિલને આત્મા આત્માને ઓળખી કાઢે એ વાત તો બાજુ પર રહી, પણ આત્મા શરીરને પણ ન ઓળખે એ દુ:સ્થિતિ પત્ની સહન નહિ કરી શકે એમ માની નિખાલસતા પ્રગટ કરવાનું મેં મોકૂફ રાખ્યું અને પત્ની હોય તોય ચાલે અને સાળી હોય તોય ચાલે – ચાલે તો નહિ જોકે – પણ નભી જાય એ રીતે કેટલીક ઔપચારિક વાતો મેં કરી.