‘સ્ટોરીમાં હવે બે-ચાર વાક્યો જ રહ્યાં છે, અતુલ્ય... ઉષાને યૌવન આવ્યું. મનમાં સલોણાં અરમાન ઊઠતા ને હૈયે દ્વંદ્વ જામતો : ઉછીના હૃદયે જીવતી હું કોઈની જીવનસંગિની બનવા લાયક ગણાઉં ખરી? આખરે મારું આયખું કેટલું! હાર્ટ ટ્રાન્સપ્લાન્ટ પછી પેશન્ટ ત્રણ દાયકાથી વધુ જીવે એવું હજી સુધી બન્યું નથી, એ હિસાબે મારે તો બે દાયકા જ રહ્યા... પછી થતું કે સ્નેહના સગપણને સમયની ફૂટપટ્ટીથી શું કામ માપવું! મારા મિજાજને અનુકૂળ આવે એવો સાથી પાણીદાર જ હોય, લંબી લંબી ઉમરિયાને બદલે પ્યાર કી એક ઘડીમાં માનતો હોય... હૃદયના પ્રત્યારોપણને કારણે સ્વાભાવિકપણે તોળાતી મર્યાદાઓને ઉદારતા નહીં, પ્રેમપૂર્વક સ્વીકારી શકનારો છપ્પનની છાતીવાળો પુરુષ ધરતી પર ક્યાંક તો શ્વસતો હશે, તો હું શું કામ તેનો ઇન્તેજાર ન કરું? કુંવારી ઉંમરનાં સમણાંથી શા માટે મારી આંખો વંચિત રહે!’