વડોદરામાં સ્થાયી થયાં એ ગાળામાં કોઈ શાળામાં એમને શિક્ષિકાની કે આચાર્યાની નોકરી મળતી હતી. પણ જે સમસ્યા મોટા ભાગની ભણેલીગણેલી સ્ત્રીઓને માટે ઊભી થાય છે એ એમને પણ નડી. જો અગિયારથી પાંચ નોકરી કરે તો ઘરગૃહસ્થીનું શું ? બહાર નીકળવાથી, ઘણી બધી રીતે બહાર નીકળવાથી પોતાની આગવી વ્યક્તિતતાનો ખ્યાલ બીજાઓને તો આવતાં આવે પણ પહેલો ખ્યાલ પોતાને આવી જતો હોય છે. પરંતુ લક્ષ્મણરેખા ઓળંગવાનું કે તેનું ઉલ્લંઘન કરવાનું એમના સાલસ સ્વભાવમાં ન હતું, અને એમ છેવટે ઘરની ચાર દીવાલોમાં જ જીવન વ્યતીત કરવાનું આવ્યું. પુરુષપ્રધાન સમાજ જીતી ગયો. લક્ષ્મણને બધા ઓળખે, ઊર્મિલાને કેટલા ઓળખે છે ? સાહિત્યમાં શું કે જીવનમાં શું – ‘ઉર્મિલાઓ ઉપેક્ષિતા જ રહી છે !’ ગર્ભશ્રીમંત કુટુંબમાં ઊછરેલાં ઉષાબહેનને જોઈને જ તરત તમે માપી લો કે અહીં એવી શ્રીમંતાઈ ક્યારેય આંખોમાં દેખાતી નથી. ક્યારેક કોઈ પણ પ્રકારની ગણતરી કરી નહીં કે શ્રીમંત કુટુંબમાંથી નીચલા મધ્યમ વર્ગમાં જવાથી કેટકેટલી મુસીબતોનો સામનો કરવો પડશે, એ બધી મુશ્કેલીઓ હસતાં હસતાં વેઠી. 1964-65ના ગાળામાં તો સુરેશ જોષીનું નામ ખાસ્સું હતું. પણ રેલવેના પ્રથમ વર્ગમાં કે બીજા વર્ગમાં વડોદરા-મુંબઈનો પ્રવાસ કરવાનું પરવડે નહીં- બેચાર વખતે તો બારણા પાસે માંડ માંડ છાપાં પાથરીને મુસાફરી કરી હતી; ગુજરાતના પ્રથમ પંક્તિના સાહિત્યકારને વેઠવી પડતી આવી હાડમારીઓ જોઈને હૈયામાં શારડીઓ ફરવા માંડે; પરંતુ આવી બધી મુશ્કેલીઓ વેઠવી બંનેને સહજ થઈ પડી હતી.