જેમ જેમ રાત પડતી ગઈ તેમ અવર-જવર ઘટવા લાગી, ઘરાકી ઓછી થતી ગઈ. અગિયાર-સાડા અગિયાર થયા ને સ્ટૉલનો સંકેલો કરવાનો સમય થઈ ગયો. બધું પતાવીને નીકળ્યો ત્યારે રમણ થાકીને લોથપોથ થઈ ગયો હતો. ભૂખથી બેવડ વળી જવાતું હતું. છેક સુધી કંઈક તો મળશે, એવી આશા હતી પણ ત્યારે શેઠ સ્ટૉલ બંધ કરીને ચાવીનો ઝુમખો લઈને ચાલવા લાગ્યા ત્યારે એ સમજી ગયો કે, હવે પેટનો ખાડો પૂરવા પોતે જ કંઈક કરવું પડશે. પાઉં-વડાના સ્ટૉલ પર જઈ એણે ચાચાને પૂછ્યું :