‘હા, મોઢું ઊતરી જાય, જડબું ખસી જાય એવી; પણ તોય મને કંઈ ન થયું. ગુસ્સો ન ચડ્યો. નહીં તો ત્યારની મારી થપાટે શેઠનું… પણ હું ત્યારે કંઈ જાણતો ન હતો. બીજે દિવસે મને નોકરીમાંથી કાઢી મૂક્યો. મેં બીજી નોકરી શોધી લીધી. મારી ખોલીમાં હું સિતાર લઈને ઘેરી ઘેરી મીંડમાં મારી માના મોતનું માતમ કરતો હતો કે જૂની નોકરીનો મારો સાથીદાર આવ્યો અને સિતારને ગાળ દેતો બોલ્યો, ‘આને રાં… ને હવે તો છોડ વલી ! એણે તો આપણી શેઠાણીનો ભોગ લીધો. હજી તારી આંખ નથી ખૂલી ?’ મેઁ કહ્યું, ‘આને તું ગાળ દે છે ? શેઠાણીનું તો હાર્ટ બેસી ગયું.’ એ બોલ્યો, ‘એમને તો કોઈ રોગ નહોતો વળી, શેઠે જ તો એમનું કાટલું કાઢી નાંખ્યું હતું. શેઠાણી રોજ બપોરે તારી ઓરડીમાં આવી સિતાર સાંભળતાં હતાં અને કલાકો સુધી બેસી રહેતાં એથી શેઠના મનમાં શંકા જન્મી. એમની વચ્ચે રાતે ઝઘડો થયેલો. કામવાળી કહેતી હતી કે શેઠાણી બોલેલાં –