વિષાદનું કોમળ તંતુવાદ્ય હવામાં ઝીણું ઝીણું બજી રહ્યું. એના શબ્દો જળનો પ્રવાસ કરતાં હોઠના કિનારે આવતાં રહ્યા; ... એકેક આંસુ ... એકેક ટીપું... !... એમ એકેક આંસુનાં ટીપાંનો સમુદ્ર ... !!... આંસુના ટીપાંનો એક દરિયો મેં વર્ષોથી મારી આંખના પોપચાઓ વચ્ચે સાચવી રાખ્યો છે. ભૂલેચૂકે એક ટીપું પણ તેમાંથી પડે નહિ તેની કાળજી રાખવામાં મેં મારી આખી જિંદગી ખર્ચી નાખી છે. હવે એ દરિયાનો ભાર મારા પોપચાં ખમી શકે તેમ નથી. મારે હવે એ દરિયો મારી આંખોમાંથી ઠાલવી નાખવો છે..... ખ્યાલ આવે છે તમને, મિત્ર... હું મારા એ દરિયાને આ દરિયામાં ઠાલવીશ ત્યારે ભેગા થયેલા એ બંને દરિયાને છલકાવાનો કોઈ માર્ગ તો જોઇશે ને... ! ... સમજાય છે, તમને...?!... હું મારી આંખોમાંથી ઠાલવેલા દરિયાને છલકાવા માટે ઓગાન બનાવી રહ્યો છું... ઓગાન...!!