હવે કાકી વિચાર કરવા માંડ્યાં કે દેવેન્દ્રને કયાં પરણાવવો. લાંબો વિચાર કરતાં તેમને લાગ્યું કે પરણીને દેવેન્દ્ર સાથે રહે તો સારું, કારણ કે દીકરીઓ તો પરણીને સાસરે જતી રહેશે. જો દેવેન્દ્રની વહુ બરાબર નહીં નીકળે તો દીકરો હાથમાંથી જશે. માગાં આવવાનાં શરૂ થઈ ગયાં હતાં. તેણે પોતાના પિયરનાં કુટુંબોમાં નજર ફેરવવા માંડી. દૂરના સગપણમાં એક વિધવા ફઈની સત્તર વર્ષની દીકરી ઊર્મિલા હતી. તે પણ કામે કાજે હોશિયાર હતી. ફઈની દીકરી એટલે સમાઈને રહેશે. ફઈ ઉપર પણ પાડ ચડશે. ઊર્મિલાને થોડા દિવસ ઘરે રહેવા બોલાવી. ગામડેથી આવેલી ઊર્મિલાને ભાવનગર શહેર ગમી ગયું. ઘરના પણ બધાં જાણીતા હતાં. એટલે ઘરમાં પણ ફાવી ગયું. થોડા દિવસમાં તો કાકીએ ધીરે ધીરે રસોઈનો ભાર પણ તેને સોંપવા લાગ્યાં. બપોરની રસોઈ તો તેની પાસે જ કરાવતાં. દેવેન્દ્રને જમાડવાનું કામ પણ ઊર્મિલાને સોંપી પોતે કપડાને ઘડી કરવાનું કામ, તડકે પાપડ સુકવવાનું કામ વગેરે બીજાં નાનાં મોટાં કામો કરતાં અને બંનેની ઉપર નજર રાખતાં. તેને ખ્યાલ આવી ગયો કે શરૂઆતમાં ઊર્મિલા શરમાતી તે હવે દેવેન્દ્ર સાથે હસી બોલીને વાત કરે છે.