અંતે એને રસ્તો મળ્યો, પોતાના સાથીને ફોન કરી આદેશ આપ્યો કે, “વાડીયે જી આંબલી છે ઈ જપટથી જયુની વાડીયે પુગાડી દે” એણે હસતા-હસતા અમને કહ્યું કે, “જીરીક ઘોડો પલાંણો, હમણા આમલી આવે એટલે એને ગરમ કરી આમા ભેરવી ચટણી હેલી કરી દવ, પસી ચટણી વધી જાહે એટલે બાદીયા માપે લાગસે” સાલ્લાની હોશિયારી પર દાદ આપવાનું મન થાય! પંદર મિનીટમાં એણે બધુ બરાબર કરી દીધું. ચટણી સ્વાદિષ્ટ બની. હવે ગીધો ગરીબડી ગાય જેવો થઈ ગયો. શંકાનાં સમાધાન માટે બે-ત્રણ મિત્રોને ચટણીનો સ્વાદ ચખાડ્યો. મને તો ખાસ ચખાડીને કહે, “લે ભીમા, તુ ચાખી લે પછી પતર ના રગડતો” હવે જમાવટ મેં કહ્યું એટલે ફરી પંગત પડી. ગીધો લહેરમાં આવી ગયો. પાછા એવા જ ક્રોધિત શ્વરે કહ્યું “એકેય ચુ કે ચા કર્યા વગર છાનુમુનીના ખાય લેજો, હવે ખોચો કાયઢો તો આ ગારી ને તેલ હોતુ બકડીયુ જાહે કૂવામાં, હાલોપ વેતીના થાવને બેહી જાવ” પછી એણે તેલ ગરમ કર્યું. મંડ્યો ઘાણવા પાડવા.