- એ દુબઈ ગયો એની આગલી એ સાંજ. સંઘ્યાકાળનો સમય. કૂવા, ક્યારા, નીકો. બધું એના માટે રડતું હતું. રડી રડીને લાલ થઈ ગયેલી આંખો જોઈને એ પણ રડી પડેલો. એની આંખોમાં પાણી જોઈ શુંનું શું થઈ ગયેલું. એણે પીઠ પાછળ હાથ પસવાર્યો કે તરત જાણે જિંદગીભર છૂટાં ન પડવું હોય તેમ વળગી પડાયું હતું એના હોઠ પણ આધાર શોધતા હતા. બરછટ હાથથી આંસુ લૂછતાં બોલેલો. આટલું શીદ રડશ ? હું કંઈ કાયમ માટે થોડો જાઉં છું ! અને પછીના એ શબ્દો હજી પણ કાનમાં ગુંજયા કરે છે. એના એ શબ્દોમાં રહેલી સચ્ચાઈ, નિર્ભેળ પ્રેમ અને ખડક જેવી મક્કમતા... જાણે મને સમાધાન કરી લીધું. હળવા થઈ જવાયું હતું. પણ તે પછી...?