ગીતની શરૂઆતમાં જ આશા (રાખી ગુલઝાર) પત્રો વાંચે છે. કૈલાશ (ધર્મેન્દ્ર) દ્વારા આશાને લખાયેલાં એ પત્રોમાં સંબોધન બદલાય છે, પહેલા 'મિસ મહેતા' ; એના પછીના પત્રમાં 'પ્રિય આશાજી' ; એના પછીના પત્રમાં 'પ્રિય આશા' ; પછી ફક્ત 'આશા' અને છેલ્લે 'મેરી આશા' ... આ મોટાભાગનાં સંબંધોની શરૂઆતની સચ્ચાઈ છે, એ દોસ્તી હોય કે ઓફિસનો સહકર્મચારી કે પ્રેમી. શરૂઆતમાં ઘણી વાતો ખૂબ વિનમ્રતાથી કરવામાં આવે છે. કારણ કે સામેવાળા માણસને આપણે જાણતા નથી, એના પછી થોડી ઓળખાણ પછી ફક્ત વિનયવાચક 'જી' લાગે છે, અને છેલ્લે માણસ ગમી જાય તો એને 'પ્રિય' અને એ ટાઈપનાં વિશેષણો લાગી જાય છે, આ ફક્ત પત્રલેખનમાં જ નહીં, પણ ઘણા સંબંધોના શરૂઆતના સ્ટેજમાં હોય છે... એટલા માટે કૈલાશ આશાને લખેલા પત્રોમાં જે સંબોધન કરે છે, એ આ પ્રમાણે છે. આશાની કાજળ લગાવેલી સુંદર આંખો પત્રોની અંદર ફટાફટ ફરે છે, જાણે બધા શબ્દો પોતાની અંદર સમાવી લેવા હોય! આશામાં આ બધા પત્રો વાંચતી વખતે ગાંડપણ છે, પ્રેમનું ગાંડપણ, પાગલપન, દીવાનગી. પવનને લીધે બધા પત્રો ઉડે છે, એ વખતે પત્રો એકઠા કરવા એ દોડે છે, અને એક પત્ર કોઈ છોડની અંદર ભરાઈ જાય છે, તો એને પણ એ જ રીતે એ વાંચે છે!