એક ગર્ભવતી સિંહણની વાત છે. તે શિકારની શોધમાં જતી હતી; એક ઘેટાનું ટોળું જોઈને તેના ઉપર તેણે તરાપ મારતાં તે મરણ પામી, અને માવિહોણું એક સિંહ બચ્ચું જન્મયું. પેલાં ઘેટાઓએ તેની સંભાળ લીધી અને તેને ઉછેર્યું. બચ્ચું ઘેટાઓની જોડે ઊછરીને મોટું થયું. તે ઘાસ ખાતું અને ઘેટાંની માફક બેં બેં કરતું. સમય જતાં તે બચ્ચું મોટો સિંહ બન્યું. છતાં પણ તે એમ જ માનતું કે પોતે એક ઘેટું જ છે. એક દિવસ બીજો સિંહ શિકાર શોધવા નીકળ્યો, અને આ ઘેટાંના ટોળામાં એક સિંહને ટોળા સાથે નાસતો જોઈને તે આશ્ચર્ય પામ્યો. તેણે આ ઘેટામાં ઊછરેલ સિંહ પાસે જઈને તેને સમજાવવા પ્રયાસ કર્યો કે તું ઘેટું નથી પણ સિંહ છો. પરંતુ પેલો સિંહ તેને જોઈને નાસી જવા લાગ્યો. આ સિંહે તેને પકડી પાડ્યો. તેણે કહ્યું ‘તું સિંહ છે.’ પેલો બીજો સિંહ રડતો રડતો બોલી ઊઠ્યો : ‘હું તો ઘેટું છું.’ અને પેલા સિંહની વાત ન માનતાં ઘેટાંની જેમ તે બેં બેં કરવા લાગ્યો. પેલો સિંહ તેને તળાવે ઘસડી ગયો અને કહ્યું : ‘જો, આ છે મારું પ્રતિબિંબ, અને આ છે તારું.’ પેલા ટોળાવાળા સિંહે સરખામણી કરી. તેણે સિંહ તરફ જોયું, પછી પોતાના પ્રતિબિંબ સામે જોયું ! અને તરત જ તેને ખ્યાલ આવ્યો કે, પોતે સિંહ હતો. પછી તો તે સિંહે ગર્જના કરી; તેનું ઘેટાંનું બેં બેં ચાલ્યું ગયું. તમે પણ સિંહ છો; શુદ્ધ અનંત અને પૂર્ણ આત્માઓ છો; આખા વિશ્વની શક્તિ તમારામાં પડેલી છે. ‘દોસ્ત ! તું કેમ રડે છે ? તમારે માટે જીવન કે મૃત્યુ કંઈ નથી. તું કેમ રડે છે ? તારે માટે દુઃખ કે દર્દ કંઈ નથી; તું તો અનંત આકાશ જેવો છે. જુદા જુદા રંગનાં વાદળો આકાશ ઉપર આવે, થોડીવાર ત્યાં ખેલે અને પછી અદશ્ય થઈ જાય; પણ આકાશ તો કાયમને માટે એવું જ નીલરંગી રહે છે.’