(૧૯) કેટલાક અજાણ લોકો અહીં વાંધો ઉઠાવે છે, કે આત્મા જો કે જ્ઞાનમાં અસંગ, દ્રષ્ટા અને સાક્ષી રહે છે. તો પણ, અહીં જેવી રીતે (જ્ઞાનીઓ) અહંકાર અભિમાન કરે છે. તેવી રીતે, અંતમાં (એટલે કે પરલોકમાં) એ જ્ઞાનીનેયે સજા પણ થાય છે જ. પરંતુ એ વાંધો વજુદ વગરનો છે. કેમકે અહીં (જ્ઞાની-અજ્ઞાનીમાં) જે ફરક પડે છે, તે એ છે, કે એવા જ્ઞાની જ્યાં સુધી જીવતો રહે છે, ત્યાં સુધી એના અંગ (એટલે કે, જાગૃતમાં કામે લાગી રહેતા અવયવો) અને એની ઈંદ્રિયો ( એટલે કે સ્વપ્નમાં વગર અવયવે કામ કરતી જણાતી સૂક્ષ્મ ઈંદ્રિયો) ચિત્રવત બની રહે છે. (માત્ર દેખવા પૂરતાં) અને, જેવી રીતે, (ફૂટબોલ જેવામાં) એક સ્થળે જરા કાણું પડતાં બધાં વાયરો નીકળીને વિશાળ વાયુમાં ભળી જાય છે. તેવી રીતે, મૃત્યુમાં, જ્ઞાની જનના અવયવ – ઈંદ્રિયો (નો રસકસ) પેલી જ્યોતિમાં લીન થઈ જાય છે. તથા આધિદૈવિક ઈંદ્રિયો (એટલે કે સર્વનું દૈવત) પણ એનામાં ઠલવાઈ જાય છે.