બહુ જ શાંતિથી માસાજી બોલ્યા, ‘જુઓ જય ! આ લટકતા દોરી-લોટા પાછળ મારો આખો ઈતિહાસ છે. હાલમાં લક્ષ્મીજીની મહેરબાની છે. પણ એક વખત પૈસા રળવા માટે હું વાંસવાડાથી પહેર્યે લૂગડે આ દોરી લોટો લઈને નીકળી પડેલો. મારી આખ્ખીય જુવાની, માલ લઈને ગામડે-ગામડે રઝળપાટ કરી છે. કાળી મજૂરી કરી છે મેં. તપેલીમાં ચોખા રાંધી ખાધા છે ને આ દોરી-લોટાથી ગામ ગામનાં પાણી પીધાં છે. તનતોડ મહેનતથી આજે આટલે સુધી પહોંચ્યો છું. પણ મારા એ સંઘર્ષના, એ રઝળપાટના દિવસો હું ભૂલ્યો નથી. મારી એ હાલતના સાથી ને સાક્ષી છે આ દોરી-લોટો. હું એકલો હોઉં છું ત્યારે તો સતત સભાન હોઉં છું કે ભૂલથી પણ આ સમૃદ્ધિનો રૂપિયાભાર પણ ગર્વ ન થઈ જાય. પરંતુ જ્યારે મહેમાન આવે ને એમની સાથેની વાતચીતમાં ભૂલેચૂકે પણ આ વૈભવનું અભિમાન ન થઈ જાય એટલા માટે જ મેં આ દોરી-લોટાને આમ ડ્રોઈંગરૂમમાં લટકાવ્યો છે. મને મારા ભૂતકાળની એ યાદ અપાવે છે.’