સામાન્ય માનવીની દુવિધા એ રહે છે કે કયો રસ્તો પસંદ કરવો? મનને મારીને જીવવું કે જલસા કરીને જીવવું? શાસ્ત્રો અને ફિલોસોફરો કહેતા હશે તે સાચું હશે કે નરી આંખે જોઈ શકાય, ઇન્દ્રિયોથી અનુભવી શકાય તે બધું સાચું? પ્રશ્ન તો એ છે કે જેમાં મજા આવે એવા બધાંનો જ નિષેધ શા માટે? અને જો એ બધું નિષેધ મૂકવા યોગ્ય જ હોત તો પછી કુદરતે તેમાં આનંદ આવે એવી વ્યવસ્થા શા માટે ગોઠવી? સંતો, ઓલિયાઓ, બુદ્ધોએ કેમ આ સંસારથી વિમુખ થઈ જવાનું સૂચવ્યું હશે? આવા પ્રશ્નોના સ્પષ્ટ ઉત્તર નહીં આપી શકનારાઓએ મધ્યમ માર્ગો કાઢવાની કોશિષ કરી છે. વ્યવહારું ઉપાયો દર્શાવ્યા છે જેનો બેમાંથી કોઈ પક્ષ વિરોધ ન કરે. આવા ચતુર વિદ્વાનો દૂધ અને દહીં બંનેમાં પગ રાખે છે અને બેય બાજુ ઢોલકી વગાડે છે. તેઓ બેયનો સમન્વય કરીને ચાલવા જતાં અડબિડિયાં ખાઈ જાય છે અને સાથે અનુયાયીઓને પણ અજ્ઞાનના સાગરમાં ગોથાં ખવડાવી દે છે. તેઓ ભોગને છોડવાની વાતો કરે છે અને આચરણમાં ઉપભોગ તરફ ઢળેલા હોય છે. તેમને જોઈને અનુયાયીઓ એવી સમજણ વિકસિત કરી લે છે કે ત્યાગ દેખાડો, ભોગ છૂપાવો. અને પછી, અખો કહે છે તેમ બેય ડૂબી મરે છે.