આ બધાનો શ્રેય આમિર પોતાની દાદીને આપે છે. હાથ કપાઈ ગયા બાદ જ્યારે તે શાળામાં ગયો તો શિક્ષિકાએ કહ્યું કે તું હવે ઘરે જ રહે ભણી નહીં શકે. તેની દાદીએ તેને હિંમત આપી, સતત તેની સાથે રહીને પગથી લખતાં અને કામ કરતાં શીખવાડતી. નકારાત્મક વિચારોને તે નજીક પણ ન આવવા દેતી. શાળામાં જવાનું પણ તેને લીધે જ ચાલુ રાખ્યું. આજે તે દાઢી કરવાથી લઈને કપડાં ધોવા, લખવું, કપ વડે ચા પીવી વગેરે દરેક રોંજિદા કામ જાતે જ કરી લે છે. વગર હાથે સિફતથી તે ટીશર્ટ પણ પહેરે છે.