રાત વહેતી જતી હતી. સાથે ‘મહોબ્બત’ની આ અજબ વાત પણ વહેતી હતી. એવામાં અચાનક એક રાની પશુએ મોટરનો અવાજ સાંભળી, સડકની એક બાજુથી બીજી બાજુએ છલાંગ મારી. મહંમદે મોટરની બ્રેક મારતાં અમે બંને જણા બેઠકના આગલા ભાગ સાથે જોરથી ભટકાયા. મહંમદે પાછો મોટરનો વેગ વધાર્યો અને વાત આગળ ચલાવી : ‘સાહેબ, કાલે જે ગામે આપણે મુકામ કરવાના છીએ ને, ત્યાં જ મારો એ દોસ્ત રહે છે. નાની સરખી નામની હાટડી કરી છે અને પેલી ગાંડીને પાલવે છે. પણ હવે તો આ વાતને વીસ વર્ષ થઈ ગયાં. હું તો સાહેબ ! કાલે એને મળ્યા પછી જ આગળ વધીશ… જોઉં તો ખરો, બિચારો હજુ કેવુંક દુ:ખ વેઠે છે !’ મહંમદે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. ચાલુ મોટરે બીડી ચેતાવી. માર્ગમાં કાંઈ આડું હતું નહિ, છતાં દોસ્તની યાદે એના દિમાગમાં પેદા કરેલી ગમગીનીને જાણે ઉડાડી મૂકતો હોય એ રીતે, તેણે એકાદ-બે વાર મોટરનું ‘હોર્ન’ વગાડ્યું અને મોટરનો વેગ થોડો વધુ વધાર્યો.