જો કે મારો દ્રષ્ટિકોણ એવો છે કે ગીર આપણી પાસે સચવાઈ રહેલી અનોખી સંપદા છે, એ કોઈના પ્રયત્ને જળવાઈ નથી, કુદરતની પોતાની મરજીથી એ સજીવ છે, આપણી મરજી ચાલતી હોત તો ગીરની હાલત પણ ડાંગના જંગલો જેવી થાત. અભ્યાસમાં ભણતાં ત્યારે ડાંગમાં ઘનઘોર જંગલો હતાં, અને અભ્યાસ પછી હવે કેટલા રહ્યાં છે એનો હિસાબ કરવો પડે એવી સ્થિતિ રહી છે. આ સજીવસૃષ્ટિને કનડવા જેવી નથી, એ એક કડીબદ્ધ શૃંખલા છે. હા, શિકારીઓ અને અસામાજીક તત્વો કે જંગલને હાનિકર્તા લોકોને તમે રોકો છો, એ ઉત્તમ વાત છે, અને આવી સુરક્ષાપ્રણાલી એ તો દરેક સભ્ય સમાજની આગવી જરૂરત છે, જંગલમાં તેની વધારે જરૂરત હોય એમ પણ બને. પણ તમે જ્યારે માણસને જંગલમાંથી સંપૂર્ણપણે દૂર કરવાનો વિચાર કરો ત્યારે એ પચાવવો થોડોક મુશ્કેલ બને. વનરક્ષકો કે ફોરેસ્ટરો આ વનને જીવથી વધુ ઓળખતા હોય છે, એમાંના કેટલાકને હું સદનસીબે ઓળખું છું. જંગલ પ્રત્યેનો, ફક્ત જંગલ નહીં, એ વિસ્તારની જડ ચેતન સમગ્ર સૃષ્ટિનો તેમને પળેપળ ખ્યાલ હોય છે. વન તેમના શ્વાસમાં ધબકે છે. તેમની સાથે મારી દર વખતે એક જ વાત રહી છે, આપણે સિહ કે ચિત્તા જેવા વન્યપ્રાણીઓની કેટલી સુરક્ષા કરીએ છીએ? ખુલ્લા કૂવામાં પડીને દર વર્ષે મૃત્યુ પામતા સિંહોની સંખ્યા કેટલી હશે? જંગલ બહાર નીકળીને આસપાસના ગામોમાં ભટકતા સિંહો વિશે શું? અરે છેક રાજુલા પાસે આવેલા ભેરાઈ – રામપરા સુધી સિંહોના પરિવારો જોવામાં આવ્યા છે, અને એ પણ અલ્લક દલ્લક નહીં, છ ને સાતની સંખ્યાઓમાં, સિંહ, સિંહણ અને બચ્ચાંઓ સહિત, સતત મહીનાઓ સુધી. એક દલીલ એમ પણ થાય છે કે ગીરમાંથી માલધારીઓને કાઢવામાં આવશે તો ગાય ભેંસ જેવા જાનવરોને અભાવે સિહોની વસ્તી પર પણ અસર પડશે. પણ એ બધી કારણ વગરની ને ન ચર્ચવા જેવી વાતો છે, હું કહું છું માલધારીઓ અને નેસવાસીઓ ગીરનો પ્રાણ છે, એ ફક્ત લોકો નથી, આપણી સચવાઈ રહેલી પેઢીઓ જૂની સંસ્કૃતિ છે. એમને તમે હટાવશો? પણ બાપુ ઉપર આંગળી ચીંધીને કહે, “ઈ બધુંય એની મરજીયે થાય. આપણે અમથા શેં દલીલો કરવી?”