હમણાંજ નવો નવો ઈન્જિનીઅર થઈ બહાર આવેલા યુવાન રિધમે નવી નવી ઓફિસ જોઈન કરી હતી અને, આજે ઓફીસના કામને લીધે એણે અમદાવાદ જવાનું થયું હતું. રિધમ દેસાઈ એટલે કેમિકલની બદબૂ નાકમાં ભરતો, સાહિત્યની સુવાસ સાથે જીવતો માણસ. ઈન્જિનીઅરીંગ અને સાહિત્યને ક્યાંય દૂર દૂરસુધી સંબંધ નહીં પણ છતાં આ બન્નેના અસ્તિત્વવાળું એક વ્યકિતત્વ એટલે રિધમ. રિધમને વાંચવાનો, સાંભળવાનો, માણવાનો, જોવાનો ભારે શોખ. સંગીતનો કાર્યક્રમ હોય, કવિ સમ્મેલન હોય કે ફિલ્મો રિધમને હાથમાં આવેલી તક ઉજવવાની મજા પડે. પુસ્તકના નામે એનાં લીસ્ટમાં ભાગ્યે જ કોઈ પ્રકાર બાકી હશે. નોવેલ, નવલિકા, નિબંધ, પ્રવાસવર્ણન, આત્મકથાઓ વગેરે તમામ બુક્સ રિધમ એકસરખા રસથી વાંચે. આ તમામની સાથે રિધમને પોતાનો એક અંગત શોખ હતો, અંગત એટલા માટે કે એના આ શોખ વિષે એને કોઈની સાથે ચર્ચા કરવાનું યા જણાવવાનું પસંદ નહોતું. અને તે શોખ એટલે રેડિયો. રેડિયો સાંભળવું રિધમને પોતાની અંગત ક્ષણો સાથે જીવ્યા જેવું લાગતું. અને એ પણ કોઈ ખાસ ચેનલ, કોઈ ખાસ સમય અને કોઈ ખાસ કાર્યક્રમ. આ ‘ખાસ’ શબ્દ વારંવાર આવવાનું કારણ માત્ર એટલુંજ કે રિધમ આ કાર્યક્રમનો સમય ભૂલમાંય ચૂકતો નહીં, જો કોઈ દિવસ એ ટ્રાવેલ કરી રહ્યો હોય યા બહાર હોય તો પણ એ દિવસના કાર્યક્રમનું રિકોર્ડીંગ થાય એવી જોગવાઈએ કરી લેતો અને પાછો આવે ત્યારે એ રિકોર્ડીંગ સાંભળતો. ૯૩.૫૦ રેડ એફ. એમ પર રોજ સવારે આવતા ‘વેલકમ મોર્નિંગ’ કાર્યક્રમને સાંભળતી વખતે રિધમનું હૈયું એના કાનમાં આવીને ગોઠવાઈ જતું. શબ્દે શબ્દને પી રહ્યો હોય તેમ એ ‘વેલકમ મોર્નિંગ’ સાંભળતા તલ્લીન થઈ જતો, સવારના સ્લોટનાં કંઈ કેટલાય રિકોર્ડીંગ્સ રિધમ પાસે હતા અને એ એકના એક રિકોર્ડીંગ્સ એણે કંઈ કેટલીયવાર સાંભળ્યા હતા. ખાસ અને અંગત એટલા માટે કે ‘વેલકમ મોર્નિંગ’ કાર્યક્રમની એન્કર ગઝલ એને ખુબ ગમતી. મખમલી લાગણીને ઝાકળની હથેળીમાં પકડી રાખી હોય તેવી મુગ્ધ ઝંખના હતી ગઝલ એના માટે. ગઝલના અવાજનો એ દિવાનો હતો. ગઝલના બોલવાની લઢણ રિધમને સવારના પહોરમાં ગુલાબની પાંદડી પર પડેલી બૂંદોથી નવડાવી જતી. એના ઘરની પૂર્વ દિશાની બારીમાંથી સવારનાં સૂર્યના કિરણ અને ‘વેલકમ મોર્નિંગ’ કાર્યક્રમમાંથી ગઝલનો અવાજ બન્ને એક સાથે રિધમનાં ઓરડામાં પ્રવેશતા. અને રિધમ જાણે ગઝલના લયબધ્ધ આરોહ-અવરોહવાળા તાજગીભર્યા અવાજનો પ્રત્યુત્તર આપતો હોય તેમ નિર્મળ મલકાટ સાથે આળસ મરડી પથારી માંથી ઉભો થતો.