મેં અનુભવ્યું છે કે મારો સ્વભાવ ધ્યાનનિષ્ઠ છે. પરંતુ ધ્યાન, કર્મ, જ્ઞાન, ભક્તિ, સેવા – આ બધાં વચ્ચે મારાથી ભેદ નથી કરી શકાતો. વસ્તુ એક જ હોય છે. આ બધાં તો જુદાં જુદાં પાસાંઓ છે. મારું ચાલત તો હું ધ્યાનમાં ડૂબી જાત. સાત-આઠ વરસથી મારી પદયાત્રા ચાલે છે. એક એક પ્રાંતમાં અનેક મહિનાઓ વીતે છે. પછી એ પ્રાંતમાંથી વિદાય લઈ બીજા પ્રાંતમાં પ્રવેશ – આ નાટક ચાલે છે તે મારા સ્વભાવમાં નથી. પણ બાપુ ગયા પછી મેં જોયું કે મારે વ્યાપક કર્મયોગના ક્ષેત્રમાં ઊતરવું જ પડશે. એમ તો ધ્યાનની સાથે સાથે મારો કર્મયોગ પણ ચાલતો જ હતો. પણ એ વિશિષ્ટ કર્મયોગ હતો. વ્યાપક કર્મયોગ ન હતો. એટલે એમાં ધ્યાન જ પ્રધાન હતું. અને કર્મયોગ એ ધ્યાનનું અંગ હતું. હવે ભૂદાનયાત્રા નિમિત્તે વ્યાપક કર્મયોગ માટે નીકળી પડ્યો છું. પણ અંદરથી તો મારું ધ્યાન જ ચાલે છે. હું જ્યારે મારું પરીક્ષણ કરું છું કે આખો દિવસ શું કરું છું તો ‘ધ્યાન કરું છું’ એવો જ ઉત્તર અંદરથી આવે છે. મારી સામે કોઈ ચિત્રલેખન થતું હોય અથવા તો કોઈ ઘટના બનતી હોય અથવા ભજન સંભળાતું હોય કે પક્ષીનો અવાજ સંભળાતો હોય, સામે પહાડ કે બીજું કોઈ દૃશ્ય હોય, સૂર્યોદય થતો હોય કે હવા વહેતી હોય – જે કંઈ હોય તે બધું મને ધ્યાનમાં જ મદદ કરે છે. અને તેથી મને રોજ નવું નવું સૂઝે છે. મને આશ્ચર્ય થાય છે કે ભગવાને જીવનમાં કેટલું બધું ભરી રાખ્યું છે !