એકવાર પરમ પૂજ્ય ગુરૂદેવશ્રી વિરમગિરિજી મહારાજ તરભ ગામમાં પધાર્યા અને એક ચૌધરી શાખે ચોડ હતા, શ્રધ્ધાવાન અને ભક્ત હતા તેમજ પૂજ્ય ગુરૂદેવશ્રી પ્રત્યે ઉતમ સેવકભાવ રાખતા હતા. તેમના ઘેર પધાર્યા, ચૌધરીએ ખૂબજ ભક્તિભાવે સ્વાગત પૂજન કર્યુ. જતાં સમયે ગુરૂદેવશ્રીએ પોતાની ઝોળી અને દંડો મને આપ્યો અને કહ્યું કે જ્યારે હું ફરિવાર જન્મ લઈને આવુ અને માગુ ત્યારે જ આ ઝોળી અને દંડો મને આપજે ત્યાં સુધી સાચવજે આમ આજ્ઞા કરી આશીર્વાદ આપી શ્રી વાળીનાથજીના સ્થાનમાં પધાર્યા, તેમને સ્વધામ જવાનો સમય થયો એ સમયે પરમ પૂજ્ય પ્રેમગિરિજી તેમ જ પરમ પૂજ્ય સંતોકગિરિજી અને અન્ય ભક્તોને ઉપદેશ આપતાં દિવ્ય વાણીથી કહેવા, આ ઉમાપુરી નગરી, આ શ્રી વાળીનાથજીનો દરબાર કે આ માલધારીઓના નેસડા તે મને કંઇ જ દેખાતુ નથી પણ ચિદાકાશમાં જ્યાં તેજ છે. ત્યાં જ હું બિરાજુ છું. મારા દિવ્ય સ્વરૂપ દ્રાર તમને સૌ ભક્તોને એવા દિવ્ય પ્રકાશયુક્ત તમે સૌ દિવ્ય છો એવા ભાળુ છું. આ ઘોડાઓ, ગાયમાતાઓ, વસ્ત્રો,આવાસો સૌ સેવકો ભક્તો બધા જ નિર્ગુણ અને દિવ્ય છે.એટલે હું પોતે ભગવાન શ્રી વાળીનાથજીનો છું અને તમે સૌ શ્રી વાળીનાથના જ છો. એટલે સૌ એક સદ્દગુરૂશ્રીના પરિવારનાજ છો, એવુ કોણ સમજી શકે.? જે વિશ્ર્વના હિતમાં એકાકાર છે. એવા પરમ પૂજ્ય શ્રી સદ્દગુરૂદેવશ્રી જ હોઇ શકે.