આમ કેટલાય દિવસો સુધી ચાલ્યું અને બધાં પક્ષીઓ બહારની દુનિયામાં આવવાને બદલે બસ કમ્પ્યૂટરની દુનિયામાં જ મસ્ત બની ગયા. હવે ગીતો સાંભળવામાં, ગેમ રમવામાં અને દૂર-દૂરનાં પક્ષીમિત્રો સાથે ચેટીંગ કરવામાં તેમને અત્યંત આનંદ આવતો હતો. આ બધાં પક્ષીઓને આનંદમાં જોઈને સી.પી.યુ.એ એક રાત્રે મોનિટરને કહ્યું, ‘જોયું મારું મહત્ત્વ કેટલું બધું છે ! હું છું તો જ બધા આનંદ કરી શકે છે અને તેઓનું કામ થઈ શકે છે. મારા વગર તો બધું નકામું જ છે ભાઈ, સાવ નકામું.’ આ સાંભળીને માઉસથી રહેવાયું નહીં અને તેણે કહ્યું, ‘બસ ભાઈ! બડાઈ ન કર. હું છું તો જ તમે કામ કરી શકો છો. બાકી તો ભંગાર જ છો.’ આમ ઝઘડો ચાલતો હતો ત્યાં મોનિટર અને કી બોર્ડથી રહેવાયું નહીં અને તેઓ પણ સાથે જોડાયાં અને ઝઘડવા લાગ્યા. દરેક એમ વિચારતા હતા કે મારું જ મહત્ત્વ વધારે છે. મોનિટર તો કહે છે કે, ‘મારા વગર તમે તમારું રિઝલ્ટ મેળવી જ ન શકો.’ કી બોર્ડ કહે, ‘મારા વગર તો તમે પ્રોગ્રામિંગ પણ ન કરી શકો.’ આ બધાનો ઝઘડો અને અહંકાર જોઈને વીજળીબાઈથી ન રહેવાયું અને તેણે કહ્યું, ‘બસ ભાઈઓ ! તમે બધા હોવ પણ જો હું ન હોઉં તો આનંદ શક્ય જ નથી.’ આમ, બધા રાખી રાત અંદરો-અંદર ઝઘડતાં જ રહ્યા. ત્યાં સવાર પડી ગઈ જેનો કોઈને ખ્યાલ જ ન રહ્યો. સવાર પડતાંની સાથે જ પોપટભાઈ શુટ, પેન્ટ અને ટાઈ સાથે ટિપ-ટોપ થઈને ઓફિસ પહોંચ્યા અને આ બધાનો અંદરો-અંદરનો ઝઘડો જોઈ દંગ રહી ગયા.