ગુજરાતી ભાષાની બહુમાન્ય જોડણીનો અભાવ ગાંધીજીને હંમેશ ખટકતો. તેમણે સંકલ્પ કર્યો કે માતૃભાષાની આ દુર્દશા દૂર કરવી જ જોઈએ. પણ ઉપાય? વિદ્વાનોમાં પ્રવર્તમાન પરિસ્થિતિથી તેઓ વાકેફ હતા જ. તેમના દ્વારા તો આ પ્રશ્ન ઉકેલી શકાય એમ જ ન હતો. એટલે તેમણે તેમની સાથેના જ ત્રણ વિદ્વાનો કાકાસાહેબ કાલેલકર, મહાદેવભાઈ દેસાઈ અને નરહરિભાઈ પરીખને આ કામ સોંપ્યું. તેમણે જેમનો સાથ મળ્યો તે વિદ્વાનોના સહકારથી જોડણીના નિયમો બનાવ્યા, એ વિષયમાં અધિકાર અથવા રસ ધરાવતા લોકો પર તે મોકલી તેમના અભિપ્રાય માગ્યા. ઘણા લોકોની સામાન્ય સંમતિ મળતાં તેમને આખરી રૂપ આપ્યું. પરિણામે ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ દ્વારા ૧૯૨૯માં 'જોડણીકોશ' મળ્યો એપ્રિલના પહેલા અઠવાડિયામાં. આ કોશને ગાંધીજીના આશીર્વાદ મળ્યા. ૭-૪૧૯૨૯ના નવજીવનના અંકમાં એક ટૂંકી નોંધ રૂપે તેને આશિષ વચન કહ્યાં. આ કોશ માટે તે એક કિંમતી અલંકાર છે, જે સર્વથા યોગ્ય રીતે જ તેની દરેક આવૃત્તિમાં પ્રદર્શિત કરવામાં આવે છે. આ કોશની વિશિષ્ટતા અને અનન્યતા એ છે કે તે શબ્દકોશ નથી, 'જોડણીકોશ' છે. તેની પ્રથમ આવૃત્તિમાં કક્કાવાર શબ્દોની જોડણી માત્ર આપવામાં આવી છે, તેની સામે તેના અર્થ આપવામાં આવ્યા નથી. તેથી યોગ્ય રીતે જ તેની પ્રથમ આવૃત્તિને 'જોડણીકોશ' નામ આપવામાં આવ્યું છે. પ્રારંભથી જ શબ્દોના અર્થ નહિ પણ માત્ર જોડણી આપવાનો જ લક્ષ્યાંક રાખવામાં આવ્યો હતો અને તે જ સિદ્ધ કરવામાં આવ્યો.