સાંજના સાત વાગ્યા અને અમે છેલ્લા ગામમાં હતાં અને પાછા ફરતી વખતે રસ્તામાં મેં એક હોટેલ જોઈ અને મેં ધીમા અવાજે કહ્યું, ભૂખ લાગી છે ? સામે એક હોટેલ છે ! આસ્થાએ કહ્યું, આગળ એક સારી હોટેલ છે ! મારો ચહેરો તાજા ગુલાબની માફક ખીલી ઉઠ્યો ! આસ્થા બોલી, આગળથી રાઈટ સાઈડમાં હોટેલ છે. મેં રેસ્ટોરન્ટના પાર્કિંગમાં કાર પાર્ક કરી. આસ્થા અને હું નીચે ઉતર્યા. એ આજુબાજુ આંટા મારતી હતી અને મારી સામે જોઇને બોલી, વોશરૂમ ક્યાં છે ? મેં ત્યાં એક માણસને પૂછ્યું, સ્ક્યુઝમી, વેર ઇઝ વોશરૂમ ? એણે કહ્યું, વહા સામને હી હૈ ! મેં આસ્થાને કહ્યું, સામે જ છે ! અમે ફ્રેશ થઈને જમવા બેઠા અને મેં કહ્યું, આસ્થા, ઓર્ડર આપ ! એણે કહ્યું, તું જ આપને ! મેં ઓર્ડર આપ્યો, મને ખબર હતી કે આસ્થાને શું ભાવે છે. આસ્થાએ કહ્યું, શું કરે છે આજકાલ ? મનમાં તો અફસોસ નામનો શબ્દ જ હતો. મેં કહ્યું, બસ જોબ કરું છું ! એણે પૂછ્યું, કંઈ જગ્યાએ ? મેં કહ્યું, પેલા હતો ને ત્યાં જ ! એણે કહ્યું, બાજુમાં ભગતકાકા કેમ છે ? મેં કહ્યું, એમનું ગયા વર્ષે જ અવસાન થયું. એ બોલી, કઈ રીતે ? મે કહ્યું, એમની બંને કિડની ફેઈલ થઈ ગઈ હતી. આસ્થા થોડીક ઉદાસ થઈ ગઈ. મેં અને આસ્થાએ ડિનર શરું કર્યું. જમવાના સમયે આસ્થા કંઈ જ બોલતી. જમતાં જમતાં આસ્થાને ઉધરસ આવવા લાગી અને મેં મારી હાથે આસ્થાને પાણી પીવડાવ્યું ! આસ્થા મારી આંખોમાં જ જોઈ રહી હતી. મને ખબર હતી કે એ પહેલાની વાતો યાદ કરી રહી હતી. જ્યારે પણ આસ્થાને ઉધરસ આવતી ત્યારે હું એને મારા હાથે જ પાણી પીવડાવતો ! અમે બંને જમીને બહાર ઉભા હતાં અને મેં બે બનારસી પાન લીધા અને એક આસ્થાને આપ્યું. એ બોલી, થેન્ક્સ ! મન તો કરતું હતું કે આસ્થા સાથે આમ જ જિંદગીભર રહું, પણ સમય ઘણો આગળ ચાલવા લાગ્યો હતો.