આશરે પાંત્રીસેક વરસની ઉંમરના એ યુવાને કૅબિન ખોલી અમને હાઈડ્રોલિક જેક આપ્યો. પ્રોફેસર ઉત્સાહમાં ઊંચકવા ગયા પણ ઉપાડી ના શક્યા. જેક ત્રીસેક કિલો જેટલો વજનદાર હતો. અમારી મૂંઝવણ જોઈને યુવાને રમકડાની જેમ જેક ઉપાડીને અમારી સાથે ચાલવાનું શરૂ કરી દીધું. બસના તમામ યાત્રીઓ અમને જોઈ રાજી થઈ ગયા. સુલેમાનભાઈ જેક લગાડી, બસને ઊંચક્યા પછી, ટાયરના નટ બોલ્ટ ખોલવાની કવાયતમાં પરોવાયા. પણ બોલ્ટમાં કાટ લાગી ગયો હોવાથી એ કેમેય ખુલ્યાં નહીં. ટોમી ભરાવીને તેની ઉપર કંડકટર આખે આખો ચઢી ગયો અને પરિણામે લોખંડના સળિયાથી બનેલી ટૉમી બેવડી વળી ગઈ. માર્યા ઠાર ! ફરી પાછો પેલો યુવાન જે અમને ટાયર બદલવામાં મદદ કરતો હતો, એ પોતાની ઓરડી પર દોડી જઈ ટોમી લઈ આવ્યો. એમની મદદ અને સુલેમાનભાઈના અથાગ પરિશ્રમથી સ્ટેપની ફિટ થઈ ગઈ. હવે ટાયરનું પંકચર રિપૅર થતું હતું ત્યાં જ પેલા યુવાનનો મોબાઈલ વાગ્યો. સ્ક્રીન ઉપર ફલેશ થતો નંબર જોઈ એ વિનમ્રતાથી બોલ્યો – ‘આઉં ફારૂખ બોલતો. કચ્છજી એસ.ટી. બસ મેં પંચર થઈ ગ્યો આય. એનકે જેક ડેનેલા કરીને કૅબિન ખોલાઈ આય….’