મારા ગુરુ સિવાય સુબ્રમુન્યસ્વામી એ આધ્યાત્મિક જીવનના વિકાસને સમજાવવા ખૂબ ઉંડી સમાંતરતા બતાવતો દાખલો આપ્યો. તેમણે કમળ નું ઉદાહરણ આપ્યું, જેમ કે તેનું બીજ તળાવના કાદવ માં હોય છે. તેના મૂળ માંથી ઉગીને દાંડી પાણીમાંથી નીકળી વાતાવરણ માં આવે છે. દાંડીમાંથી કળી નીકળે છે, શરુવાતમાં નાનકડી, જે ફુલ માં વિકસી તેની નાજુક પાંખડીઓ સૂર્ય તરફ ખોલે છે. અંદર ના મધુર રસ અને પરાગ દ્વારા મધમાખીને બોલાવે છે. ગુરૂદેવ આ પ્રક્રિયાની માણસના સ્વભાવ અને આધ્યાત્મિક વિકાસ સાથે સરખામણી કરે છે. કાદાવ એ સહજવૃતિ વાળું મન. આપણે બધા શરુવાત કાદવમાં કરીએ છીએ એક અથવા બીજા જન્મમાં. આપણા શરુવાતના વિકાસ દરમિયાન આપણે અસંસ્કારી અને લાગણીહીન હોઈએ છીએ. આપણે બીજાને દુઃખી કરીએ, બીજાના કરતા પોતાના વિશે વધારે વિચારીએ. કદાચ આપણે જેલ માં પણ ભરાઈ પડીએ. આપણે બધા શરુવાત નીચેથી કરીએ, મૂળમાં, સહજવૃત્તિવાળા મનના અંધકારમાં, ચીનાઈ માટીની દુકાનમાં ટક્કર લેતા આખલાણી જેમ.