ત્યાં સુધીમાં તો બપોરે થઇ ગઈ. ઘનશ્યામને જનોઈ પહેરાવીઅને નમતે પહોરે બટુકનો વેશ ધરીને ઘનશ્યામ બડવો દોડવા ગામના ચોકમાં આવ્યા. સૌથી આગળ ઘનશ્યામ અને તેમન મામા વશરામ ભાઈ, પાછળ ધર્મદેવ અને બીજા સગાં -સંબંધીઓ અને સૌની પાછાળ મંગળ ગીતો ગાતી સ્ત્રીઓ. સૌ ચોકમાં ઉત્તર તરફ ઉભાં રહ્યાં. સૌન એ થાઉં કે બડવો દોડશે અને મામા ઘનશ્યામને પકડીને લઈ આવશે. પરંતુ ઘનશ્યામે વિચાર કર્યો : ‘મારે તો અનંત જીવોનું કલ્યાણ કરવું છે, માટે એવો દોડીશ કે સીધો હિમાલયના વનમાં પહોચી જઈશ. મામા પકડી શકે જ નહિ. પછી હિમાલયથી નીકળી બધા સ્થળોએ કોનો ઉદ્વાર કરવા ફરીશ.’