કિશોરે પોતાની જિંદગી નોકરીમાં, બાપુજીની તબિયતનું ધ્યાન રાખવા જેટલી જ સીમિત કરી નાખી હતી પણ એક એવી વ્યક્તિ હતી એના જીવનમાં જેની સામે એનો ગુસ્સો, પોતાની જાત માટેનો કંટાળો જતો રહેતો અને એ હતી પાર્વતી… કિશોર દર મંગળવારે શહેરમાં આવેલા સંકટમોચન હનુમાનજીના મંદિરે જતો. બસ ત્યાં જ ફૂલ અને પૂજાની વસ્તુ વેચતી પાર્વતી. એકવાર એ મંદીરે આવ્યો ત્યારે એના સ્વભાવ મુજબ કોઈ માણસ સાથે એની માથાકૂટ થઇ હતી. ખાલી નાનો ધક્કો લાગવા જેવી બાબત પર એ લડી પડ્યો હતો અને ત્યારે પાર્વતી એ વચ્ચે પડી અને સમાધાન કરાવેલું. તેણે હસીને કહેલું પણ ખરી કે, ‘સાહેબ અટલી અમથી તો જિંદગી છે અને તેમાં પણ તમે આમ લડો છો…’ અને એને હસતા જોઈ જિંદગીમાં પહેલી વખત એ બધું જ ભૂલી ગયો હતો. બસ પછી તો જ્યારે મંગળવારે જતો ત્યારે એની પાસેથી ફૂલ લેતો. થોડી ઘણી વાતો થતી. ધીમે ધીમે એકબીજાંને પોતાની અંગત વાત પણ કહેવા લાગેલાં. કદાચ પૂર્વજન્મનું કોઈ ઋણાનુબંધ હશે…