૧૪ વર્ષના વનવાસ પછી અયોધ્યામાં રાજસિંહાસન પર બિરાજમાન થયેલા રામચંદ્રજી એક વિચારથી દુઃખી હતા. તેમનું કોમળ હૃદય એમ વિચારતું હતું કે, અયોધ્યાનું રાજસિંહાસન મેં લઈ લીધું, કિષ્કિન્ધાનું રાજ્ય સુગ્રીવને આપી દીધું, લંકા જેવી સ્વર્ણ નગરીનું સામ્રાજ્ય વિભીષણને આપી દીધું, પરંતુ મારી નિષ્કામભાવે સેવા કરનારા હનુમાનજીને આપવા મારી પાસે કશું રહ્યું નથી. રામચંદ્રજીના આ વિચાર માત્રથી હનુમાનજી ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રુદન કરવા લાગ્યા. રામચંદ્રજીને શીઘþતાથી દાસભાવે જણાવ્યું : 'આપનાં ચરણકમળથી અધિક સમગ્ર સૃષ્ટિમાં મારે માટે કોઈ જ વસ્તુ વિશેષ નથી. આથી, આપની ચરણરજ-સેવા એ જ મારા માટે સર્વપદથી શ્રેષ્ઠ પરમપદ છે અને હું એ પરમપદને પામીને કૃતાર્થ જ છુ _. આપ મારા માટે બીજો વિચાર કેમ કરો છો!'