મનસુખલાલ, તમે યુ.પી./બિહારની વાત કરો છો પણ મને ખબર છે કે ૧૯૭૫/૭૬ માં હું ભુજથી રાતની બસમાં કામ પૂરું થતા અમદાવાદ પાછો આવતો હતો. ત્યારે આજ જેટલી સગવડ નહોતી. રાતે આ એક જ બસ ભુજથી ઉપડે. ગામડે ગામડે ફરતી જાય. મારી જોડે મારો ટેકનીશ્યન હતો તે બસ આવી એટલે ચાલુ બસે ચઢીને અમારા બંનેની જગ્યા રોકી લીધી. પછી બારીમાંથી હું અંદર બસમાં ગયો. હું તો બારી પાસે બેસી ગયો. તમે માનો નહિ અંદર તો શ્વાસ લેવાની જગ્યા નહોતી અને બધી ગામડાની પ્રજા…એટલી બધી વાસ મારે એમાં પાછા આગળની બારીઓમાં ત્રણ ચાર જણા બીડીઓ પીવે અને ધુમાડો આપણે શ્વાસમાં લેવાનો. હું તો બારી બહાર મોઢું કાઢીને બેઠો. બસ ચાલુ થઇ ત્યારે થોડી રાહત થઇ. આ પરિસ્થિતિ અમદાવાદ સુધી હતી. આવું તો મારે ઘણીવાર થતું. વડોદરાથી અમદાવાદ સોમવારે નોકરી પર પહોંચવા વહેલો સવારે પાંચ વાગ્યાની બસ પકડું ત્યારે પણ આજ દશા.