અને હવે શિક્ષક ડી.કે. વાડોદરીયા. એવું કહેવાય છે કે, અમૂક આત્માઓનો જન્મ આજીવન પરીક્ષાઓ આપવા માટે થાય છે. ડી.કે. સારા શિક્ષક હોવા છતાં જન્મ્યા ત્યારથી લઈ આજ સુધી ઈશ્વરે પરિક્ષક બની તેમની વારંવાર આકરી કસોટીઓ લીધી છે. અગાઉ જોયું તેમ ડી.કે.નું જીવન ક્યારેય સરળ અને સીધું ન હતું. નાનપણમાં બાળક ડી.કે.એ ખેડૂત પિતાને આર્થિક તંગી વચ્ચે હાડમારીઓ ભોગવતા જોયેલા. ઘરની પરિસ્થિતિ અત્યંત નબળી અને જ્યાં પાયાની સુખ-સુવિધાની ખોટ હોય ત્યાં સરકારી શાળાનાં મફત શિક્ષણ બાદ ઘરમાંથી રૂપિયા લઈને ફી ભરી ઉચ્ચ શિક્ષણ મેળવવાની ઈચ્છા કેમ રાખવી? તેમ છતાં જાત મહેનતે ડી.કે. ધોરણસર ચોપડીઓ ભણતા ગયા, અવનવું શીખતા ગયા. તેમને પરણાવી દેવામાં આવ્યા. વિજ્ઞાનમાં અનુસ્નાતક થઈ તેઓ બરોડા ગયા. જ્યાં તેમણે કેમિકલ પ્લાન્ટ અને લેબોરેટરીમાં કામ કર્યું. સાથેસાથે માર્કેટિંગનો અભ્યાસ કરતા-કરતા આયાત-નિકાસનાં ઉમદા અનુભવ પછી ધંધામાં નસીબ અજમાવવા તેઓ રાજકોટ આવ્યા, જ્યાં ૧૯૯૭ની સાલમાં મિત્રો સાથે મળી શાપર-વેરાવળમાં એક કેમિકલ ફેક્ટરી નાંખી. આ દરમિયાન ડી.કે.એ ધંધામાં તમામ પ્રકારની સમસ્યાઓ વેઠી, ધંધો ચોપટ થઈ ગયો. રાજકોટ આવીને ડી.કે. એક પછી એક નાપાસ થતા ગયા. નિષ્ફળતાનું પરિણામ એ આવ્યું કે, તેઓ નાદુરસ્તીનો ભોગ બન્યા. નિરાશા અને હતાશાએ આ માણસને તન-મન-ધનથી તોડી-મચોડી નાખ્યો. એક સાંધવાનું વિચારે ત્યાં તેરસો તૂટવા તૈયાર હોય તેવાં સંજોગો વચ્ચે પણ અંતે તો નાસીપાસ થાય એ થાય એ ડી.કે. નહીં.