મેં ‘ઉચ્ચતમ’ શબ્દ વાપર્યો છે. આધ્યાત્મિક બાબતો અંગેનું આપણું શબ્દભંડોળ રૂપાત્મક છે. ભૌતિક ચીજોમાંથી એ આરોપિત થયેલ છે. આપણે ઉચ્ચ શબ્દ પ્રયોજીએ ઈએ કારણકે ભૌતિક ‘ઉંચાઈ’ માટે યોજાતા આ શબ્દ સિવાય આધ્યાત્મિક દિવ્યતાનો ભાવ રજૂ કરવા આપણી પાસે કોઈ પર્યાય નથી. અને દિવ્ય એટલે પણ ઉચ્ચ જ. જીવનનું ભૌતિક પાસું કેટલું પ્રભાવકારક છે તે આ પરથી સિદ્ધ થાય છે. એટલે જ ભૌતિક અને આધ્યાત્મિક પાસાંઓની યોગ્ય સમતુલા સ્થાપવાનું કાર્ય કેટલું અગત્યનું છે તે સમજાય છે. માનવ પોતાની જાત પર પ્રભુત્વ મેળવી શકતો નથી, પોતાના સાથીઓ સાથે શાંતિ – મૈત્રીપૂર્વક જીવતાં કેમ શીખવું કે વિશ્વની સત્તાની પેલે પાર જે આધ્યાત્મિક સંવાદ છે તેમાં પોતાની જાતને કેમ ગોઠવવી તે એને ઓછું આવડે છે. તેને માનવેત્તર તત્વો પર પ્રભુત્વ સ્થાપતાં આવડે છે તેવી કુદરતી રચના છે. માટે આ વધારે મહત્વનું છે. એક તરફ વિજ્ઞાન અને ટેકનોલોજીના જ્ઞાન સ્વરૂપની માનવબક્ષિસ અને બીજી તરફ ધર્મ અને સામાજિકતા અંગેની તેની રુચિ; આ બન્ને વચ્ચે મોટો ભેદ છે. મારી દ્રષ્ટિએ આ ભેદ – એ જ માનવનું મહત્વનું દર્દ છે. કમનસીબી છે, તેના ભયસ્થાનો છે. માનવજાત સમતુલા ગુમાવી બેઠી છે.