અલ્પપ્રસિદ્ધનું મરણ થાય ત્યારે કેટલીક વાર ક્રિયાકાંડરૂપે. શોકસભા ભરાતી હોય છે. બહુ ઓછાને કવિ તરીકે મુરલી ઠાકુરના નામનો પરિચય હશે. મુંબઇની અત્યંત પ્રસિદ્ધ સિડ્નહામ કૉલેજમાં એ ગુજરાતીના પ્રોફેસર હતા. મૂળ ઈડરના. મારા મુરબ્બી અને મિત્ર. મજાકમાં કહેતા કે ઉમાશંકર અને હું ભણ્યા ન હોત તો રસોઇયા થયા હોત. સાહિત્યમાં પડ્યા એટલે નવ રસ અને રસોઈમાં પડ્યા હોત તો છ રસ. વર્ષો પહેલાં હું ખારમાં રહેતો ત્યારે એમને અનેકવાર મળવાનું થતું કારણ કે એમના બંગલા અને મારા ઘર વચ્ચે બે પાંચ મિનિટનું અંતર હતું. આપણા કવિ હરિશ્ચંદ્ર ભટ્ટ સાથે એમણે સહિયારો સંગ્રહ 'સફરનું સખ્ય' નામે પ્રગટ કર્યો હતો. પછી તો કોઈક પ્રકાશન સંસ્થા પણ બંનેએ શરૂ કરેલી. કદાચ એનું નામ “નાલંદા' હતું. મુંબઈના રેડિયો સ્ટેશનના ગુજરાતી વિભાગના વડા તરીકે પણ એમણે કામગીરી બજાવી. અવારનવાર એ મારે ઘરે આવતા અને આ રીતે એમનો જગદીશ જોષી, હરીન્દ્ર દવે, રમેશ જાની ઇત્યાદિ સાથે ઘરોબો કેળવાતો ગયો.