જગત સારુ”. બાહ્ય જગતને જીતવા માત્ર બાહ્ય ઇન્દ્રિયની શક્તિ કામ લાગતી નથી. જીતવા માટે જિજીવિષા પણ હોવી જરૂરી છે. ઝંખના વિના આપણને કદીએ સફળતા મળતી નથી. એક આળસુ માણસ હતો. તે જરા સરખો પણ શ્રમ કરવા તૈયાર થતો નહિ. તેના માતા–પિતાએ તેને ખૂબ સમજાવ્યો કે મહેનત કર્યા વિના આ જગતમાં આપણને કશુએ મળતું નથી. તેથી દરેક વ્યક્તિએ મહેનત કરવી પડે છે. તું પણ જો મહેનત નહિ કરે તો તને ધન, સંપત્તિ કે ખાવા પિવાનું કશુએ મળશે નહિ. તું ભારે દુ:ખી થઈ જઈશ. માટે મહેનત કરવાનું રાખ. પેલા આળસુ માણસ પર તેની કોઈ અસર થતી નથી. આખરે તેના માતા–પિતા કંટાળી તેને ઘરબાર છોડી નીકળી જવા હુકમ કરે છે. આળસુ માણસ ઘર છોડી નીકળી જાય છે. ચાલતા–ચાલતા ગામની બહાર પહોંચી જાય છે. ધોમધખતા સૂર્યના તાપથી બચવા તે એક વૃક્ષની નીચે આશરો લે છે. ભૂખ અને થાકના લીધે તે થોડીવારમાં વૃક્ષના શીતળ છાંયામાં ઘોર નીંદરમાં સરી પડે છે. પવનની ઝડપ વધતા જ વૃક્ષ પરથી જાંબુડા ખરવા લાગે છે. આળસુ માણસની આસપાસ ઘણા જાંબૂડા ખરે છે. સૂતા–સૂતા એક પણ જાંબુને તે સ્પર્શી શક્યો નહિ, એટલે તેમણે પોતાનું મોં ખોલી વૃક્ષ પર નજર દોડાવી. પવન ધીમો પડી જવાથી જાંબુ ખરતાં બંધ થઈ ગયા. એટલામાં થોડીવારમાં જ એક ઊંટ પર સવારી કરી ત્યાંથી માણસ પસાર થતો તેને નજરે પડ્યો. મોટો અવાજ કરી તે બોલ્યો: “એ ઊંટ સવાર, જરા નીચે ઊતર: મને થોડી મદદ કર”. સાંભળી ઊંટ સવાર ઘડીનો પણ વિલંબ કર્યા વિના નીચે ઊતરી પેલા વૃક્ષ નીચે સુતેલા માણસ પાસે પહોંચી ગયો: “હે મહાશય, હું આપની શી સેવા કરી શકુ છું?