‘પછી મેં વિચાર્યું કે મારા કપાએલા હાથોથી હુમલો કરી દઉં? અથવા આ ભયાનક અંધકાર પર ધીરજ ધરી લઉં, જેમાં પાકટ ઉમરનો બિલકુલ નિર્બળ અને બાળક બુઢો થઈ જાય છે અને મોઅમીન તેના પ્રયત્નો કરતો કરતો પોતાના પરવરદિગારની પાસે પહોંચી જાય છે અને આ અંધકારમાં ધીરજ બુધ્ધિપૂર્વક લાગી એટલે મેં ધીરજ ધરી. જો કે આંખોમાં (રજના કાંકરા) ખૂંચતા હતા અને ગળામાં (દુ:ખ-ગમનો) ફાંસો પડયો હતો.’