મોક્ષ ને હું કદાચ આ રીતે પણ સમજી શકું. ઇશ્વરે સંસારમાં એક લય ની સ્થાપના કરી છે. જેમકે રાત અને દીવસ. સ્વાસ અને નીશ્વાસ, જન્મ અને મ્રુત્યુ. શીયાડો અને ઉનાડો. એમ ઘણૂ બધુ. આ સંસાર આ રૂતુ ચક્રોને આધીન છે. આ દરેક તત્વનું મીશ્રણ અને તાલ જરુરી છે. એવી જ રીતે છે, કર્મ અને વિશ્રામ. આખા દીવસના કામ પછી જ્યારે આપણે થાકીયે ત્યારે ત્યારે ખુબ મીઠી નીંદર મડે છે. અને સારી ઉંઘને લીધે બીજા દીવસે આપણે પાછા તાજામાજા. શું આ એક દીવસનો મોક્ષ નહોત?. શૂં આપણે એક દીવસ માટે મુક્ત નહોતા થયા.? અને શા માટે આપણે જાગ્યા? શું ફરીથી પેલું થકવી નાખતુ કામ કરવા માટે. શું રાત્રીની મુક્ત અવસ્થા શુંદર નહોતી. ? તો કદાચ આ જ રીતે ૧૦૦ વર્શના દુખ ભર્યા જીવનમાંથી જ્યારે મ્રુત્યુની ચાદર ઓઢીયે ત્યારે કદાચ ૧૦૦ વર્શ માટે વીશ્રામ મડે, એવો કોઇ હંગામી અવસ્થા, કે જેને તમે પરમ ધામ, કે વૈકુંઠ કહો. તો વાત વ્યાજબી છે. પણ જેમ આપણે નીન્દ્રામાંથી જાગી જઇએ તેમ ધામમાંથી જન્મી જૈઇએ તો જ ધામનૂં મહ્ત્વ છે. નહીતો મોક્ષ મને મંજુર નથી.