એકવાર છોકરી ગમે, કે એનું બઘું ય ગમે. પછી એમાંથી આવડે એવો પ્રેમપત્ર રચાઈ જાય. ગમતી વાતમાં ગ્રામર ન હોય. વન્સ અપોન અ ટાઈમ પ્રેમપત્રો માટે જ ભારતમાં ગઝલો ગવાતી હતી. શાયરીઓ એસએમએસને બદલે ફૂલડાં ચીતરીને લખાતી હતી. બાર વરસે એક શાયરમિજાજ દોસ્તે છોકરીને ચિઠ્ઠીમાં લખેલું ‘ખોટું ના લાગે તો કવ, તને કરું છું લવ… તારું જો દિલ મને દે તું, મારું ય દિલ તને દઉં!’ હવે આવું વાંચીને છોકરીનું સ્માઈલ મળે, તો એ જ્ઞાનપીઠ કરતા મોટો (અને વઘુ ઉપયોગી!) એવોર્ડ મળ્યો કહેવાય! આપણું શિક્ષણ ય કેવું? ખેતીથી લઈને ખુદાની કવિતાઓ ભણવામાં આવે- પણ છોકરા-છોકરીની કવિતા ટેકસ્ટબૂકમાં હોય જ નહિ! (નહિ તો અર્થવિસ્તાર થોડા ગાઈડમાંથી ગોતવા પડે?) ગુજરાતીમાં દરેક કવિ પાસે આ સ્પંદનોનો પેપરફોટોગ્રાફ મળી આવે. જેમ કે, દિલીપ રાવળની આ ડેટિંગકવિતા- ‘‘સોળ વરસની ફિક્સ ડિપોઝિટ, વ્યાજ ગયું છે વધી… શોધો કોઈ ક્રેઝી દરિયો ગાંડી થઈ છે નદી… એવરી ડે ના મળો તો મળજો કદી કદી તને પ્રપોઝલ મોકલવામાં વીતી વીસમી સદી!’’ બોલો. આપણે બોરિંગ બિઝનેસ લેટર વીસ માર્કમાં પૂછીને આખું વરસ ભણાવીએ, અરજી લખતા શીખવાડીએ. પણ લવલેટરમાં મરજી લખતા ફી ભરીને ય કોઈ શીખવાડે નહિ! પછી લવેરિયા કરતા ડાયેરિયા જ વઘુ થાય ને!