–થોડાક ટેવાવાય તો આ દુહા અઘરા નહીં લાગે. પણ ક્યારેક કોઈ દુહો કોઈ પ્રસંગચીત્ર એવું આપે જેમાં એક પાત્ર, એના મનોભાવ, એની ભાવતીવ્રતા, ને એક ભાવમાંથી સ્થીત્યાંતર થતાં બીજામાં એકાએક સંક્રમણ, એને યોગ્ય એક પ્રસંગ, લોકમાન્યતા, પ્રેમ-બધું એકસાથે હોય માત્ર બે પંક્તીમાં !! અતીશયોક્તી એ હાસ્ય-કટાક્ષનું તો મોટું હથીયાર છે, પણ શૃંગારમાં પણ કામે લગાડાય એ અત્યંત વીરલ વાત છે. જુઓ, આ હવે પછીનો દુહો સાંભળો ! એ એક જ દુહા ઉપર આખો નીબંધ લખી શકાય ! પ્રસંગ આવો છે : કાગડો ઘર સામે બેસીને બોલે છે, તે જાણે પોતાની વીરહાવસ્થાની ઠેકડી ઉડાડે છે એમ લાગતાં જ વીરહથી દુબળા-પાતળા પડી ગયેલા હાથવાળી વીરહીણીને ખટક્યું.એટલે કાગડાને ઉડાડવા પથ્થર લેતીકને જેવો હાથ વીંઝ્યો કે દુબળે હાથેથી બલોયાનો એક ભાગ નીચે સરી પડ્યો–એક જ ભાગ સરી પડ્યો, કારણ કે એ જ વખતે સામેથી પીયુને આવતો જોતાં જ એ હરખથી એવી ફુલાઈ કે બલોયાનો બાકીનો અડધો ભાગ જે હાથને વળગેલો હતો તેમાં ફટાક્ દઈને તરડ (તીરાડ) પડી !આમ વલય / બલોયું અડધું પડ્યું, અડધું તરડ્યું. મીલનની આવી પુર્વક્ષણનું વીજઝબકાર-ચીત્ર !બહુ પ્રસીધ્ધ દુહો છે. આ બધા દુહા હજારેક વરસના ઉપરના જુના ગણાય.આજેય ભાવફેરે સાંભળવા મળે, એમ હજી લોકજીભે ઉતરતા રહ્યા છે ! સરળતામાં રહેલી ભવ્યતા-simplicity is grandeur–એ, આમ, લોકવાંગ્મયની કેટલીક પંક્તીઓમાં સહેજે જોવા મળે છે.માણીએ એ આપણી કવીતાના મહામોંઘા-અણમોલ-રત્નને :