જિંદગીએ આપેલી આ થકવી નાખે એવી ક્ષણને લંબાવીને, મલાવીને કહેવાનો હેલનને પૂરો અધિકાર હતો. આ પ્રકારની વ્યથા અજાણતં પર તાર સ્વરે પ્રગટે એવી તીવ્ર હતી. પણ હેલનનો ભરપૂર જીવનપ્રેમ આ વ્યથાને અતિક્રમી શક્યો છે. જીવનના સાતમા વર્ષથી જ હેલનને પ્રજ્ઞાની નજર ફૂટી છે. જેમ જેમ જીવન પાસેથી તેમને કશુંક મળતું ગયું છે તેમ તેમ પોતા પર આવી પડેલી આ વિપત્તિનો ઉલ્લેખ કરવાનું પણ તેમને જરૂરી માન્યું નથી. કપડાંની ગડી વાળતાં હોય એટલી સહજતાથી આ મુશ્કેલીની ગડી વાળીને હેલને તેના પર પાલાંઠી લગાવી છે. એટલું જ નહીં, જીવનના પાછલા ભાગમાં તો આ ઘટના તેમને સ્વપ્નવત્ ભાસે છે. પોતાને મળેલા અંધકાર ને નીરવતાને તેમણે ઇન્દ્રિયોની જેમ જ સ્વીકારી લીધાં છે. અલબત્ત, હેલનના જીવનનો પાઠક આ સ્થિતિને એટલી હળવાશથી લઈ શકતો નથી. બલકે, હેલનની હળવાશ તેને વધારે ગ્લાનિમય બનાવે છે.