હાથ ઉપાડતાં, હેરાન કરતાં, પુરૂષોની વાત નથી અહીંયા. કારણ કે જેમ બધી જ સ્ત્રીઓ હંમેશા” બિચારી” નથી હોતી તેમ બધાં જ પુરુષો “વાંકમાં” નથી હોતા. એક દીકરાને માતાપિતા પણ ઘણી વખત ટોર્ચર કરતાં હોય છે. જ્યાં સુધી સ્વાર્થ ન સધાય ત્યાં સુધી મિલ્કતથી વંચિત રાખે છે એટલે દીકરાને એક બંધન રહે. પણ એ જ દીકરાને આ પરિસ્થિતિમાં પત્ની પાસે પોતાની લાગણી વ્યક્ત કરીને સમજાવતાં ઘણો સમય લાગે છે. આવી પત્નીને તેનો પતિ “માવડીયો” અથવા તો “પાણી વગરનો” પણ લાગે છે. જ્યારે તેની માતાને દીકરો “પારકો” અથવા “પત્નીવ્રતા” લાગે છે. અને પછી ઇમોશનલ અત્યાચાર શરૂ થાય છે. પુરુષોમાં રોજેરોજનું મેન્ટલ ટોર્ચર સહન કરતો પણ એક બહોળો વર્ગ છે. પીયરનું મહત્વ રહે તે માટે કાંઈ પણ કરી છૂટતી સ્ત્રીઓ પણ આપણી આસપાસ જ છે. એમ જ નથી કહેવાતું કે “સ્ત્રી ચારિત્ર્ય” એ એક એવી ઉપલબ્ધી છે, જેને છતી કરવા હજી સુધી કોઈ પુરુષ પહોંચી શક્યો નથી. સમય અને સંજોગો પ્રમાણે દુઃખ જતાવતી સ્ત્રીઓ પણ છે. એ પછી માં હોય, બહેન હોય કે પત્ની અથવા દીકરી.