કૃષ્ણજીવનના દરેક અંગનું માધુર્ય ગાનારા વલ્લભાચાર્યજીના આ કાવ્યની બહુ જાણીતી વિશેષતા કાવ્યની કર્ણમંજુલતા છે !! કાવ્ય જેણેજેણે સાંભળ્યું છે તેઓ એ કાવ્યનું રવમાધુર્ય માણ્યા વિના રહી શકતા નથી. કાનમાં જાણે કોઈ કંકણનો રણકાર કરતું હોય તેવું લાગ્યા કરે છે. સંસ્કૃતના શબ્દોની મધુરતાનો પરિચય ગદ્યમાં થતો નથી. સંસ્કૃત ગદ્ય કર્કશ લાગશે પણ પદ્યસ્વરૂપે તો તે અત્યંત મધુર જ લાગશે. પ્રસ્તુત કાવ્યમાં જે વિશેષ મધુરતા છે તેનું કારણ તેમાંના મધ્યાનુપ્રાસો છે. દરેક પંક્તિને છેડે આવનારા પ્રાસ અંત્યાનુપ્રાસ ગણાય છે તેમ આ કાવ્યમાંની પંક્તિપક્તિમાં વચ્ચે પ્રાસ આવે છે તેણે કાવ્યની મધુરતાને ચરમ કોટિએ પહોંચાડી છે. દાખલા આપવાને બદલે કહું તો આખા કાવ્યમાંની ફક્ત ને ફક્ત બે જ પંક્તિઓ એવી છે જેમાં મધ્યાનુપ્રાસ નથી, ગુંજાવાળી પંક્તિ અને ગોપીવાળી પંક્તિમાં જ આ પ્રાસ નથી; બાકીની બધી જ પંક્તિઓ પ્રાસમાધુર્યથી રણકે છે !! ઉપરાંત યમક જેવા અલંકારો પણ ધ્યાન ખેંચનારા રહ્યા છે.