કવિ રમેશ પારેખને સંગીતકાર ગૌરાંગ વ્યાસે એક ફિલ્મ માટે ગીત લખવા અમદાવાદ બોલાવ્યા. ર.પા.(રમેશ પારેખ)ને ત્યારે લખવાનું કંઈ સૂઝ્યું નહીં. આખરે એ કહે કે મારે જવું છે. નિમેષ દેસાઈ એમને સ્કૂટર પર ગીતા મંદિર, કે જ્યાંથી બસ મળતી અને હજુ મળે છે, મૂકવા ગયા. બસને થોડી વાર હતી. ર.પા. બસ સ્ટેન્ડે બેઠા હતા. ત્યાં અદરથી ધક્કો લાગ્યો! કંઈક સૂઝ્યું. ર.પાએ આસપાસ જોયું. નીચે પડેલી રદ્દી બસ ટિકિટ ઉપાડી અને પાછળ લખ્યું, ‘સાંવરિયો રે મારો સાંવરિયો, હું તો ખોબો માંગુ ને દઈ દે દરિયો..’ પછી એ ટિકિટ ર.પાએ નિમિષ દેસાઈને આપી અને કહ્યું: ‘ગૌંરાગભાઈને ગીતનું આ મુખડું આપી દેજો. અંતરા અમરેલી જઈને મોકલાવીશ!’