આપણા જેવા એકબીજાં સાથે બહુ ઘનિષ્ઠપણે સંકળાયેલાં લોકોના સમાજમાં એકલ-પ્રવાસની વાત, પહેલાં તો સીધે સીધી સ્વાર્થની બાબત લાગે. ‘અરે ભગવાન, તારાં માને સાથે લઈ જા ને! એ આમ પણ ઘરે એકલાં જ છે.’ બીજાનાં એકાંતનો મલાજો ન રાખવો એ આમ પણ આપણા દેશમાં લગભગ સર્વસ્વીકૃત ગણાય છે. એટલે એકાંત એ ખુદ જ એક કોયડો છે – ઘણાંને મન તો સરેઆમ નિર્દયતા છે. જો કોઈને પોતાની જાત સાથે એકલાં રહેવું પસંદ હોય તો એ ભાવનાનું તો સન્માન કરવું જોઈએ. કમસે કમ, મારા પોતાના કિસ્સામાં તો એકલ-પ્રવાસને કારણે હું મારાથી મારાં કુટુંબની વધારે નજદીક જવાય છે એમ હું માનું છું. તમે સમુદ્ર કિનારા જેવી જગ્યાએ એકલાં ગયાં હો, કુદરત સાથેનું તાદાત્મ્ય અનુભવતાં હો, ત્યારે તમારા મનના ખૂણે એવો એકાદ વિચાર તો સ્ફુરી જ પડવાનો કે ‘મૉમને પણ અહીં કેવું ગમે!’. જેમ જેમ અલગ અલગ અનુભૂતિઓ થાય એમ એમ તમને તમારાં કુટુંબની જૂદી જૂદી વ્યક્તિઓની યાદ આવશે અને એ રીતે તમે એ એ લોકો સાથે, મનથી, વધારે ને વધારે નજ્દીક આવશો. પાછાં જઈને એ લાગણીને કારણે આપણી ભૌતિક નજ઼દીકી પણ વધારે મજબૂત બનશે. વળી એ લોકોએ તમને આ તક આપી છે એનું મહત્વ પણ હવે વધારે ઘૂંટાશે અને એથી પણ આપણે એ લોકોથી વધારે નજદીક થવા લાગશું. માતાપિતા માટે પોતાનાં સંતાન માટે આવો નિર્ણય લેવો થોડું મુશ્કેલ છે એ વાતે હું સહમત છું. પણ જો તેઓ તમને આ રીતે જવા દે, તો એનો અર્થ એ પણ થાય કે એમને તમારી સહજ વૃત્તિ સમજાય છે અને તેમને તેના પર ભરોસો પણ છે. એકલ-પ્રવાસનાં જોખમો ભલી ભાંતિ જાણતાં હોવાં છતાં તેઓ પોતાનાં ‘માસુમ બચ્ચાં’ને માળામાંથી એકલાં ઉડાન ભરવા દેવા માટે તૈયાર છે. (માતાપિતાને આ વિષયમાં સહમત કરવાં એ જરા પણ સહેલું નથી. જોકે એ વળી એક અલગ લેખનો વિષય બની રહે છે.)