“મારા જેટલા થવા સહન તો કરવું પડશે.” વિશાખા મલકી, કાર્તિકેયનની નજર એક મૂર્તિ પર પડી, મૂર્તિની નીચેના પથ્થરની ખાંચમાં સંસ્કૃતમાં ચાર પંક્તિ લખેલી હતી. મોંમાથી ગુજરાતી અનુવાદ નીકળી પડ્યો, ‘સ્ત્રી એ ઘરેણું છે જે કાયમ પુરુષોને રીઝવતું રહ્યું છે.’ કાર્તિકેયને સૂચક નજરે વિશાખા સામે જોયું. બીજી ત્રણ લાઈનનો પણ અનુવાદ કરીને કાર્તિકેયન પોતાના સંસ્કૃત જ્ઞાનનો મહિમા વિશાખા સામે ઠાલવતો રહ્યો. વિશાખા મંદમંદ હસતી રહી. અચાનક કાર્તિકેયનને લાગ્યું કે બધું ગોળગોળ ઘૂમી રહ્યું છે. કિલ્લાની દિવાલો પાસે આવતી દેખાઈ. એ પથ્થર પાસે ઢળી પડ્યો. શ્વાસની ઝડપ વધતા, છાતી ધમણની જેમ ફૂલી રહી હતી અને વિશાખા ખેલ જોઈ રહી હતી. કાર્તિકેયનને વિશાખા પર ગુસ્સો આવી ગયો. અચાનક એ ફાટી આંખે રાડ પાડી ઉઠ્યો, “મજ..મૂ…દાર”