હેરી પ્રયત્ન કરતો. જો બીજૂં બાળક થાય તો જિંદગીમાં ફરી ખુશી આવે. પણ રૈના પડખું ફેરવી સૂઈ જતી. રૈનાને હેરી બાહુપાશમાં લેતો અને જે બાહુપાશથી રૈના મોગરાની જેમ ખીલી ઊઠતી એ જ બાહુપાશ રૈનાને થીજાવી દેતો. હેરીના પ્રયત્નો વિફળ જતા. નિષ્ફળ જતા. હેરી રાહ જોતો રૈના ફરી ઝંકૃત થાય. સંતુરની જેમ ઝણઝણી ઊઠે. પણ રાતોની રાતો સુમસામ પસાર થતી રહેતી. હેરીના સ્પર્શે જ રૈના જાણે થીજી જતી. ક્યારેક તો હેરીને પોતાના પૌરુષત્વ પર પણ શંકા થવા લાગતી. એના ચુંબનો હોઠો પર જ સુકાઈ જતા. જિંદગીના રોમાંચને આંચ આવી ગઈ હતી. જાણે કાચના હતા સહુ સંબંધો. એમાં ખાંચ આવી ગઈ હતી. થાકી ગયો હતો… હારી ગયો હતો હેરી… અને એણે હારવું ન હતું.