મને હમેશાં કૃતિકેન્દ્રી આસ્વાદલક્ષી અભિગમ ગમ્યો છે. મેં એવી ગમતી રચનાઓ વિશે લખવાનું ટાળ્યું છે કેમકે વાચને વાચને આસ્વાદની ક્ષણો બદલાતી રહે છે. કશુંક નવું, જુદું સ્ફુરે એટલે જે કંઈ કરીએ એ તત્પૂરતું હોય. કૃતિ મારે મન સરિતાજળ જેવી રહે છે. નિત્યલીલા-નિત્યસલિલા ! (સુંદરમ્‍ યાદ આવે છે ને ?) સિદ્ધાંતો ન ગમે એમ નહીં, ન સમજાય એવું પણ નહીં પણ ‘તત્ત્વનું ટૂંપણું’ વાતને ચૂંથવા માટે ઉપયોગમાં લેવાય તો ન ગમે ! આ તો ગમતું ફૂલ ચૂંટવાનું છે, ચૂંથવાનું નથી ! એની પાંખડીઓ વીંખી નાખવાની નથી, મસળી નાખવાની નથી, બલકે એના ઉપર મૃદુ હથેળી પસવારી, એને હોય એનાથીયે વિશેષ સારા આકારમાં ગોઠવી, એની મૃદુ-મહિર-મારક સૌરભ માણી અન્યને પણ એના પ્રતિ અભિનાસિક-અભ્યંગ બનાવવા ઉદ્યુક્ત થવું ! આ કેવળ બૌદ્ધિક વ્યાયામ નથી બલકે અંગાંગથી સાષ્ટાંગથી કરવાની રમણા છે એવું મને લાગતું રહ્યું છે. સાહિત્ય, કળા કે તત્સંલગ્ન કોઈપણ પ્રવૃત્તિ માટેનો મારો અભિગમ તો આજ રહ્યો છે.