સવારે સાત વાગ્યાની આસપાસ બધા હજુ સૂતા હતા ત્યારે હું જાગી ગયો. ઊઠ્યો ત્યારે ઉજાગરાને કારણે માથું ભારે હતું. અને પગ ખૂબ દુ:ખતો હતો. ઝડપથી તૈયાર થઈ મારે વહેલા નીકળવાનું હતું કારણકે મારે ચાલીને જવાનું હતું. મારા મિત્રોને એમાંથી એકના પિતાજી મૂકી જવાના હતા. તૈયાર થઈ, પેન-કંપાસ તેમજ બોર્ડની રિસિપ્ટ લઈ હું ચપ્પલમાં પગ નાખવા ગયો. પરંતુ પગ એટલો સોજી ગયો હતો કે ચપ્પલ તો પહેરી શકાય તેમ હતું જ નહીં. હવે ? ચાલવું કઈ રીતે ? જો રિક્ષાભાડામાં પૈસા નાખી દઉં તો એકાદ ટંકનું જમવાનું જતું કરવું પડે. પરીક્ષાના સમયમાં સાવ ભૂખ્યા પેટે ચલાવવું પણ પોસાય તેમ નહોતું. એ બે-ચાર ક્ષણ મારી આંખમાં નિ:સહાયતાનાં આંસુ આવી ગયાં, પરંતુ રડવું પાલવે તેમ નહોતું. આમેય આવડા વિશાળ અને સાવ અજાણ્યા શહેરમાં મારું રડવું સાંભળવાનું પણ કોણ હતું ? મારા મિત્રો તો હજુ સૂતા હતા.