અશક્તિ ઠીકઠીક લાગવા માંડી હતી, છતાં મન મક્કમ રાખીને ભાલચન્દ્રભાઈ હરતાફરતા રહેતા હતા. ઘરમાં કોઈને લાગવું ન જોઈએ કે કશી તકલીફ ઊભી થઈ છે. કોઈકમાં જોકે તેમનાં પત્ની ભાનુમતી જ ઘરમાં હતાં. દીકરો તો પરણીને નોકરીમાં મુંબઈ સૅટ થયો હતો એટલે ફક્ત ભાનુમતીથી જ જે કંઈ હોય તે બને ત્યાં સુધી છાનું રાખવાનું હતું. એક જ માણસને સાચવી લેવાનું હતું. થાળીમાં રોજની જેમ પાંચ રોટલી ભાનુમતી મૂકતાં ને કંઈ કામે આઘાંપાછાં થતાં એટલે ભાલચન્દ્ર બે રોટલી અતિશય ચપળતાપૂર્વક પાછી મૂકી દેતા અને તે પણ એટલી વ્યવસ્થિત રીતે કે ઉપરથી મુકાઈ છે એમ ન લાગે. ભાનુમતી ચકોર હતાં-પહેલેથી જ માળી બહુ હોશિયાર ! કંઈ પણ, કશે પણ, અવળું બન્યું હોય તો તરત એમને ગંધ આવી જતી ને ફંફોસ કરીને તેનું પગલું પકડી પાડતાં, પણ સદ્‍ભાગ્યે પોતે છેલ્લા થોડાક દિવસથી આ બે રોટલી પકડાયા વગર પાછી વાળી શકતા હતા. બધું સહીસલામત સંપન્ન થાય એટલે હનુમાનદાદાના ફોટા તરફ માથું નમાવ્યા વગર જોઈ લેતા. કેમ કે માથું નમાવવા જાય તોયે ભાનુમતી પકડી પાડે એમ હતાં ‘- અટાણે, કટાણે શાના પગે લાગો છો ?’ – કહીને…