અમે બધાં બાળકો કુતૂહલપૂર્વક આ ઢૂંઢિયા માતાના નિર્માણ અને સ્થાપનાની વિધિ નિહાળતાં. મારા ઘરની બરાબર સામે ઢૂંઢિયા માતા બિરાજમાન કરાવવામાં આવતાં. માન્યતા એવી હતી કે જો ઢૂંઢિયા માતા રીઝે તો વરસાદ જલદી અને સારા પ્રમાણમાં આવે, આથી રોજ ઢૂંઢિયા માતાની આ મૂર્તિ પર એકાદ લોટો પાણી બધાએ ચઢાવવું. આખરે ‘ઢૂંઢિયા માતા’ વરસાદનાં દેવી હતાં ને ! દિવસમાં બે-ચાર વખત નિયમિત રીતે ઢૂંઢિયા માતા પર જલાભિષેક કરી તેમને વરસાદ જલદી મોકલવા રીઝવવા, પ્રાર્થના કરવા મને મોકલતાં. અમારે બાળકોને આ એક રમત જેવું હતું. અમને ખૂબ મજા પડતી. ધીમે-ધીમે ઢૂંઢિયા માતાનું માટીમાંથી બનાવેલું શરીર અભિષેક દ્વારા ચઢાવાયેલા પાણીમાં ક્ષીણ થતું જતું. દિવસો વીતતા. તેમના માથા પર ચઢાવાતા પાણીમાં તેમના નાનકડા હાથ-પગ અને શરીર ઓગળતાં જતાં. છેવટે ઢૂંઢિયા માતા સંપૂર્ણ ઓગળી જાય એ પહેલાં વર્ષારાણી અચૂક આવી ચઢતાં અને ઢૂંઢિયા માતાના છેલ્લા બચેલા અવશેષ તેમજ ચૂંદડી, વર્ષાના એ જલમાં વહી જતાં. આમ, કુદરતી રીતે જ ઢૂંઢિયા માતાનું વિસર્જન થઈ જતું. મને હજી એ યાદ છે. શરૂઆતનાં કેટલાંક વર્ષો સુધી પ્રભામાસી ઢૂંઢિયા માતાની મૂર્તિ બનાવતાં, પછી મેં તેમની આ પરંપરાનો વારસો સંભાળી લીધો અને યુવાન થયો ત્યાં સુધી નિયમિત રીતે ઢૂંઢિયા માતાની મૂર્તિ બનાવવાનું ચાલુ રાખ્યું. એ તો ખબર નથી ઢૂંઢિયા માતા જ વરસાદને જલદી અને સારા પ્રમાણમાં લાવતાં કે નહીં, પણ અમે બધાં બાળકો ચોક્કસપણે એમ જ માનતાં અને શ્રદ્ધા તેમજ ભાવપૂર્વક ઢૂંઢિયા માતાને માથે પાણી ચઢાવવાની વિધિ ઉત્સાહપૂર્વક પાળતાં.