આ પ્લેમાં નૌશાદ સાહેબે કમ્પોઝ કરેલાં ઑરિજિનલ સોંગ્સને જ રિક્રિએટ કરાયાં છે. એટલે અહીં ‘મોહેં પનઘટ પે’, ‘તેરી મહેફિલ મેં કિસ્મત આઝમા કર’, ‘પ્યાર કિયા તો ડરના ક્યા’, ‘મોહબ્બત કી જૂઠી કહાની પે રોયે’, ‘ઝિંદાબાદ’ જેવાં તમામ ગીતો છે જ. લેકિન તે અલગ એક્ટર-સિંગર્સ દ્વારા ગવાયાં છે. ‘મુઘલ-એ-આઝમ’ બે ભાગમાં વહેંચાયેલાં-દુવિધામાં અટવાયેલાં પાત્રોની પણ કહાણી છે. અકબર બાપ અને બાદશાહમાં વહેંચાયેલો છે, જોધાબાઈને ઔલાદ કે સુહાગમાંથી એકથી પસંદગી કરવાની આવે છે, સલીમ પ્રિન્સ રહે કે પ્રેમી, અનારકલી કનીઝની મર્યાદામાં રહે કે પ્રેયસી તરીકે બગાવત કરે, દુર્જન મૈત્રી નિભાવે કે શાહી ઝિમ્મેદારી…? આવી જ દુવિધામાં ઑડિયન્સ તરીકે આપણે પણ અટવાતા રહીએ. મુકેશ છાબડાની કાસ્ટિંગ કંપની દ્વારા ગાઈ-નાચી શકે તેવા કળાકારોની જ પસંદગી કરાઈ છે. આપણને કહેવામાં આવે છે કે આ કળાકારો (ખાસ કરીને અનારકલી અને બહારનાં પાત્ર) સ્ટેજ પર પર્ફોર્મ કરતી વખતે જ ગાય છે, પરંતુ એમના અવાજનું પિચ-પર્ફેક્શન અને પર્ફોર્મ કરવાની સાથોસાથ જરાય હાંફ્યા વિના પર્ફેક્ટ્લી શી રીતે ગઈ શકે તે દુવિધા સતત આપણા મનને પજવતી રહે છે. ઇન ફૅક્ટ, ફાઇનલ ક્રેડિટ્સ વખતે બંને પાત્રોનાં સિંગિંગનો સાચુકલો પરચો પણ આપણને બતાવવામાં આવે છે, છતાં દિલ હૈ કિ માનતા હી નહીં!