આવું તો મા સાથે ઘણી વાર બનેલું. જરીક વાંકું પડ્યું કે ભાઈનો પિત્તો ગયો જ છે ! અને સીમા સાથે તો આવા અનેક પ્રસંગ બન્યા. તેમાં વળી પોતાનો અહંકાર પણ ઘવાતો રહ્યો. લગ્ન બાદ તુરત મંદિરે ગયેલાં. સુરેશ દેવદર્શનમાં માને, પણ સીમાને મંદિરે જવાની ટેવ નહીં. સુરેશે લળી-લળીને નમસ્કાર કર્યા, પ્રદક્ષિણા કરી, આચમન લીધું. સીમા આશ્ચર્યથી એને જોઈ રહી. સુરેશના કહેવાથી સીમાએ જરીક નમસ્કારમાં માથું નમાવ્યું એટલું જ. સુરેશને બહુ ગુસ્સો આવ્યો. તે દિવસ તો તેણે સંયમ જાળવ્યો હતો, પણ પછી આવે વખતે તેનો ગુસ્સો ખરાબ સ્વરૂપમાં પ્રગટ પણ થઈ જતો, ‘મારા કહેવા છતાં ન કરે ?’ – એમ એનો અહં ઘવાતો. જો કે આજે એને યાદ આવ્યું કે સીમાએ કદી ક્યારેય સામે ગુસ્સો નથી કર્યો, પણ એના ગુસ્સાને સહન કરી લીધો છે. ઘણી વાર એણે જતું કર્યું છે અને ગમે તે રીતે એને એડજસ્ટ થવાની જ કોશિશ કરી છે. કોઈક બાબતમાં એને પોતાની જ વાત સાચી લાગી હોય અને છોડવા જેવી ન લાગી હોય, ત્યારે પણ મક્કમતાથી પણ બહુ ધીરજથી અને પ્રેમથી જ પોતાની વાત સુરેશને સમજાવી છે.