કવિઓને આવી ખોટ ફરીથી ન આવે એનું શું કરવું એની તો બહુ ચિંતા જ ન હતી. આ કમબખ્ત ભેજામાં યોજનાઓની તો કદી કમી વરતાઈ જ નથી. મારે કબૂલ કરવું જોઈએ કે એ વસ્તુ કાંઈ એનો એકનો ઈજારો નથી. આપણા જમાનાનું અને આપણા દેશનુ શું એ અહોભાગ્ય કહેવાય કે આપણે ત્યાં મહાન યોજનાઓથી ફાટું ફાટું થતી આટઆટલી ખોપરીઓ છે ? જો એથી અડધા પણ માણસો એ યોજનાઓને પાર પાડવા બહાર પડે તો આ દેશમાં અને સ્વર્ગમાં કાંઈ ફરક રહે ખરો કે ? પણ ક્યાં છે એ માણસો ? ઈંગ્લૅંડ અને જાપાન ટાપુ હોઈ મહત્વ ભોગવે છે એ જાણ્યા પછી હિંદને બેટ બનાવવાની યોજના મેં ક્યારનીય ઘડી રાખી છે. બીજુ કાંઈ કરવાનું નથી, હિમાલયની ઉતર તરફ સિંધુ અને બ્રહ્મપુત્રના મૂળને વચ્ચેના થોડા માઈલોની નહેરથી જોડી દીધાં એટલે હિંદ આખોયે એક સુંદર ટાપુ બની ગયો ! હિંદની વાત જવા દઈએ, આ અમદાવાદ શહેરની વાત કરીએ. નદી ઉપર ઝૂલતા બગીચાની યોજના, અમદાવાદ ઉપર (ખુલ્લી ખુલ્લી જગ્યા ઉપર) બીજા એક માળની યોજના મારી પાસે આખી તૈયાર પડી છે. અને રસ્તાઓ ઉપર માણસો ચાલે છે એ તો આજના વિજ્ઞાનયુગમાં મારાથી જોયું જતું નથી, રસ્તો ચાલે તો જ કાંઈ આપણે કર્યું કહેવાય, માણસ શાનો ચાલે ? કોટની રાંગે રાંગે એક વર્તુલાકાર રસ્તો રચવો જોઈએ, જે આખો વખત ચાલ્યા કરે અને અમુક આંતરે આંતરે વચ્ચે લોકોને લેવા-ઉતારવા ઉભો રહે. મુંબઈમાં તો આ અખતરો કેટલો બધો સરળ થઈ શકે ?