કલકત્તાની મુસાફરી, પોરબંદરનો સહનિવાસ એ બધું સાહિત્યપરિષદને લીધે માણ્યું. પાઘડી અને પાંડિત્ય ઘડીભર વેગળાં રાખીને આનંદ કિલ્લોલ કરતા રામભાઈને જોયા. એમના ‘શારદવૃન્દ’માં મને આમંત્રણ મળ્યું ત્યારે મોટું માનઅકરામ મળ્યું હોય એવો આનંદ થયો હતો…. પણ એ બધા કરતાં કીમતી અને તીવ્ર સ્મૃતિ એમના છેલ્લા દિવસોની. નેવું ઉપરની વય હતી, સ્મૃતિ દોષ વારંવાર થાય. ક્યારેક માણસને ઓળખે નહીં, અસંબદ્ધ વાત પણ કરે એવી હાલતમાં હું મળવા ગઈ. કોઈએ કહ્યું, ‘રામભાઈ, ધીરુબહેન આવ્યાં છે !’ પરાણે આંખો ખોલી, થોડુંક બોલ્યા, પછી સાહિત્યની કોઈ વાત સંભારીને એકદમ નવે અવતાર આવ્યા હોય એમ બેઠા થયા અને સરસ તલસ્પર્શી, મર્મગામી વાતો કરી. મને ડર કે એ થાકી જશે પણ એ તો પ્રફુલ્લિત ! છેલ્લે મેં રજા માગી ત્યારે કહે, ‘એ આવજો ! આ તમે આવ્યાં અને અમે જીવતા થયા !’