‘અર્જુન’, ‘ઘાયલ’થી લઈને ‘ઘાતક’, ‘ઝિદ્દી’ અને ‘ઘાયલ’ની આ સીક્વલ એ બધી ફિલ્મો કંઈક અંશે ડિસ્ટોપિયન કથાઓ છે. ધારો કે રાજતંત્ર-ન્યાયતંત્ર ઊઠીને સાવ છેલ્લી પાટલીએ બેસે અને કૉમનમૅન કાયદો પોતાના હાથમાં લેવા માંડે તો? અંગ્રેજીમાં એને વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ પણ કહે છે. હીરો તારીખ પે તારીખની પળોજણમાં પડ્યા વિના માર બૂધું અને કર સીધુંની જેમ તાબડતોબ ફેંસલો આણી દે એ પબ્લિકને બહુ ગમે. આ ફિલ્મમાં તો આપણને જ્યૉર્જ ઑર્વેલની મશહૂર ડિસ્ટોપિયન કથા બિગ બ્રધરની યાદ અપાવી દે એવા એક ઉદ્યોગપતિ પણ છે. દેશનું તમામ મેકૅનિઝમ તેના ખિસ્સામાં છે એટલું જ નહીં, પોતાના આલિશાન ટાવરમાં બેસીને તે શહેરના ચપ્પેચપ્પા પર નજર રાખે છે. ઓબામાની જેમ કોઈ પણ ઘટનાનું લાઇવ ટેલિકાસ્ટ જુએ છે, કોઈના પણ ફોન ટેપ કરે છે, ગમે તેની વેબસાઇટો હૅક કરી લે છે. શહેરમાં બસ તેમનું જ રાજ ચાલે. ગયા જમાનાના બલવંતરાય (અમરીશ પુરી) તો આ બિગ બ્રધર ઇન્ડસ્ટ્રિયલિસ્ટના પાવરની સામે બચોળિયું લાગે.