આમ સમાજે ખેતીનું ગૌરવ ઘટાડ્યું છે : લાલબહાદુર શાસ્ત્રી ભલે “જય જવાન-જય કિસાન” કહેતા ગયા પણ દેશની ધૂંસરીએ જૂતીને ગાડું હાંકતા આ સપૂતોને ગૌરવ ક્યારેય પ્રાપ્ત થયું નથી એ હકિકત સ્વિકારવી પડે એવું છે. હજારો વર્ષોથી “ખેતી” એ ભારતનો મુખ્ય વ્યવસાય રહ્યો છે. કુલ વસ્તીના 80 % તો ગામડાંઓમાં રહે છે. અને 60 % જેટલા તો જમીન અને ખેતી પર જ ગુજારો કરતા હોવા છતાં આ ધંધો જાણે “હલકો ધંધો છે” એવી જ માનસિકતા અન્ય લોકોમાં ઘર કરી ગઈ છે. જેના પરિણામે ખેતી કરનારા જાણે-જુનવાણી છે, મજૂરિયા ગણાય, ધૂળ હારે બથોડા ભરનારા ગંદા-હલકા લોકો છે, કોઇ ભણેલ ગણેલ જુવાનિયો ખેતી કરવાની ઇચ્છા ધરાવે અને હજુ કુંવારો હોય તો એની સાથે લગ્ન કરવા કોઇ છોકરી દેવા તૈયાર નથી બોલો ! આ સ્થિતિ છે આમ સમાજની માનસિકતાની. આ જોઇને તો કોઇ ખેતી વિષયમાં સ્નાતક સુધી ભણેલ જુવાન પણ ખેતી કરવાની ઇચ્છા કરી શકતો નથી અને પરાણે શહેર તરફ ઢસડાવું પડે છે.