પ્રવચનો સાંભળતાં સાંભળતાં અને શાસ્ત્રો વાંચતાં વાંચતાં જન્મારો વહી જાય છતાં આપણે હતા તેવા રહીએ છીએ. તેનું કારણ આપણું અજ્ઞાન છે. “અખા, વાંચ્યું કંઈ અને સમજ્યા કશું, આંખનું કાજળ ગાલે ઘસ્યું,” એવું થાય છે. શાસ્ત્રોમાં તો બરાબર લખાયું છે, પણ જે લખાયું છે તે આપણે યથાર્થ રીતે સમજતા નથી, તેથી તેનું પરિણામ કંઈ આવતું નથી ઊલટું ભળતું જ પરિણામ આવે છે. આવું હોવા છતાં આપણે પોતાને જ્ઞાની ને વિદ્વાન માનીએ છીએ ! આનું જ નામ માયા. માયા એટલે જે નહિ તે.