જબરદસ્ત ઘેરાયેલાં આકાશે તો બપોરને રાત કરતાં વધુ ગહેરી બનાવી દીધી હતી. બોઝિલ વાતાવરણમાં હતી ઘૂમરાઇ રહેલી ઉદાસી, માધવીના મનની સ્થિતિ જેવી જ હતી. શશીએ રાજાના લગ્નના સમાચાર નહોતાં આપ્યા બલકે એને તો બોમ્બ ઝીંક્યો હતો, જેમાંથી ઉડેલી ઝીણી ઝીણી તીણી કરચો તન મન છેદતી આરપાર ઉતરી ગઈ હતી. તનમન જાણે બધીર થઇ ગયા હતા. ન કંઈ સ્પર્શી રહ્યું હતું ન કંઇક સમજાઈ રહ્યું હતું. કેટલા સમય પછી માધવીને હોશ આવ્યા તે ન સમજાયું. જાતે ઉઠીને જ ફોનનું લટકી રહેલું રીસીવર ફરી ક્રેડલ પર ગોઠવ્યું. સામે છેડે જો પ્રિયા હોતે તો અત્યાર સુધીમાં તો દોટ મૂકીને અહીં આવી પહોંચી હોત પોતાની પાસે… શશી પણ મિત્ર હતો પણ તેની પાસે આવી અપેક્ષા રાખવી વ્યર્થ હતી. એ મિત્ર જરૂર હતો પણ એક સલામત અંતર રાખીને ચાલતો, મુંબઈમાં અંતરંગ કહી શકાય એવી એકમાત્ર પ્રિયાને તો હવે પરદેશી થઇ ચૂકી હતી ને એને સંપર્ક પણ કેવી રીતે કરવી એ પણ નહોતું સમજાઈ રહ્યું.