મ્યુનિસિપાલટીના અધિકારીઓ અને સરકાર એ મામલે લીધેલાં પગલાં (ઘટના પછી) તરફ આગંળી ચીંધે અને એમાં અગાઉ રહેલ જવાબદારીના અભાવને સમર્થન આપે છે ત્યારે, આ એ સૂચવવાનો સમય છે કે રાબેતા મુજબની સત્તાવાર કાર્યવાહી અને જાહેરજનતાનો અણગમો પામેલી એવી ભયાનક આગની અગાઉની ઘટનાઓ પરથી હજુ પણ કોઈ પ્રકારનો બોધપાઠ અથવા સીખ લેવામાં આવ્યો નથી. ૨૦૧૫માં, મુંબઇમાં કૉલેજના ૮ વિદ્યાર્થીઓ મોતને ભેટ્યા, કારણ કે તેઓ એક બપોરે એવી હોટલમાં જમવા બેઠા હતા, જેમાં અંદરોઅંદર અમુક ગેરકાયદેસર ફેરફારો કરવામાં આવ્યા હતા અને વખારોમાં ગેસના બાટલાઓને બેદરકારીથી રાખવામાં આવ્યા હતા. ઉપરાંત, ઉપહાર સિનેમા હોલમાં લાગેલી આગના કિસ્સામાં વિનિયોગમાં કરવામાં આવેલ ગેરકાયદેસર ફેરફારને કારણે ૧૯૯૭માં ૫૯ લોકો ફસાઈ જઈને ભસ્મ થયા હતા અને ૨૦૧૧માં કોલકતામાં એએમઆરઆઇ હોસ્પિટલમાં આગ ફાટી નીકળીને ૮૯ લોકોને ગળી ગઈ હતી, જે લોકો હજુય ભૂલ્યા નહિ હોય. પરંતુ, સલામતીના કાયદાઓનું અમલીકરણ વધુ સારું બને એવા પ્રયત્નોમાં કોઈ સુધારો કે ફેરફાર થયો નથી. નિઃશંક, આ બાબતે ભારતના શહેરોમાં મોટાભાગની ઈટરિઝ, હોટલ, પબ, સિનેમા હોલ, હોસ્પિટલો, નાના ઔદ્યોગિક એકમો, શેડ, ફેક્ટરીઓ અને રહેણાંક ઇમારતોની પરિસ્થિતિ એવી ને એવી જ છે. સલામતીના નિયમોને લાગુ પાડવાનો કોઈપણ પ્રયાસ બિલ્ડરો અને બિઝનેસ ઓપરેટરો દ્વારા "કનડગત" તરીકે જોવામાં આવે છે. નાસ્તો બનાવતા એકમની વાત કરીએ તો ત્યાં ગેસ સિલિન્ડરો અને અન્ય જોખમી જ્વાળાગ્રાહી વસ્તુઓને બેદરકારીથી રાખી મૂકવામાં આવ્યાં હતાં. અને એ નાનકડા કારખાનાની એક ઓરડીમાં બીજા ગામોથી આવેલ ઘણા કામદારો રહેતા અને સૂઈ જતા.