‘ઉમરેઠ તમારી ગૌરીમાસીને મળ્યો.’ બાબુભાઈના અવાજમાં વેદના હતી. ‘પતિના અવસાન પછી અમદાવાદ છોડીને એ ઉમરેઠ રહે છે એની તો ખબર છે ને?’ બંને જમાઈઓને ભૂતકાળની કથાનો ખ્યાલ ના હોય એટલે એમણે એ બંને સામે જોયું. ‘સીતા અને છાયાની એક માસી છે – ગૌરીમાસી. વર્ષો અગાઉ મારી પત્નીની ચાકરી કરવામાં એણે જાત ઘસી નાખેલી. ટીબીના ચેપની બીક રાખ્યા વગર નાની બહેનના ગૂ-મૂતર સાફ કરતી’તી.’ ચારેય સંતાનો સામે જોઈને એમણે આગળ કહ્યું, ‘તમારી માના શ્વાસ વધુ સમય ચાલે એ માટે રાત-દિવસ જોયા વગર એણે ચાકરી કરી’તી. એની દીકરી સરસ્વતી-સતુને ચૌદ વર્ષની ઉંમરે ગાયનેક પ્રોબ્લેમ થયેલો એટલે ગર્ભાશય કાઢી નાખવું પડેલું. એ પછી એની સાથે લગ્ન કોણ કરે? અત્યારે તો એ સતુય ચાળીસ વર્ષની છે. ગૌરી અને સતુ – એ મા-દીકરી તમારા નાનાના ખંડેર જેવા ઘરમાં રહે છે. આપણા પાંચેય ઉપર એમણે જે અહેસાન કર્યું છે એનો બદલો ચૂકવવામાં હું ઊણો ઊતર્યો છું એવું મને લાગ્યું. સાંઈઠ વર્ષની મા અને ચાલીસ વર્ષની દીકરી એકબીજાનાં આંસુ લૂછીને જીવે છે. સતુને હિસ્ટિરિયા આવે છે. વારંવાર ચિત્તભ્રમ થઈ જાય. આખું શરીર ખેંચાય, દીકરીની આ દશા જોઈને મા રડ્યા કરે. ડૉક્ટર પાસે જવા માટેના પૈસા હોય તો ઈલાજ કરાવે ને ! બે ટાઈમ પેટ ભરીને જમવાના પણ પૈસા નથી.’