ટાઈગર બંગલાના પગથિયામાં આંટા મારતો હતો. ઘડીક મોટા પપ્પા સામે નજર કરે તો ઘડીક ઝાંપા તરફ. એનેય ચૅન ન્હોતું પડતું. અચાનક પગથિયા વચ્ચે બેસી, ડોક ઊંચી કરી, ટાઈગર ઊ….ઊ….ઊ…. એમ કરુણ સ્વરે રડવા લાગ્યો. વારે વારે રડે…. એને રડતો સાંભળી દાદીમાના છક્કા છૂટી ગયા. દાદીમા મોટા પપ્પાના ઓશીકે બેસી માથે હાથ ફેરવતાં જાય ને રડતાં જાય. દાસકાકા પણ ઢીલા પડી ગયા. ડૉક્ટર લાચાર બની પેશન્ટ સામે તાકી રહ્યા…. મોટા પપ્પાની વેદના વધતી જતી હતી. પાંચેક મિનિટ થઈ ત્યાં… ટાઈગર રડતો બંધ થઈ ગયો. બારણા વચ્ચે આવી બે પગે ઊંચા કૂદકા ભરવા લાગ્યો, જાણે કોઈને ઓરડામાં પ્રવેશતાં રોકી રહ્યો ન હોય…! મહારાજે નજર કરી પણ કોઈ દેખાયું નહિ. ટાઈગર કોઈને રોકવા વારે વારે કૂદકા ભર્યા કરે. છાતીમાં ન્હોર મારવા જતો હોય એમ પંજા ઉગામે. લગભગ અડધો કલાક આમ કૂદકા ભર્યા પછી બારણા વચ્ચે જ ઢળી પડ્યો. મહારાજ, દાસકાકા અને ડૉક્ટર જોઈ રહ્યા… ટાઈગરની આંખો ફાટી ગઈ હતી… જીભ બહાર લબડતી હતી. દાદીમા બોલ્યાં – ‘આવનાર એના પ્રાણ લઈ ચાલ્યા ગયા. હવે રામુભાઈને કાંઈ નહિ થાય.’