વેરાન રણ પર રાત જામતી હતી. આકાશ સ્વચ્છ હતું અને અસંખ્ય તારા ચમકતા હતા. એન પ્રકાશમાં મરુભૂમિ ઝાંખી ઝાંખી દેખાતી હતી. દિવસના ઉકળાટ પછી રાતનો ઠંડો પવન નીકળ્યો હતો. ઊડેલી ધૂળ પાછી જમીન પર ચોંટી ગઈ હતી. ધૂંધળુ વાતાવરણ ધીમે ધીમે સ્વચ્છ થતું હતું. ખોરડાનું બારણું ખોલી ઉંબરે ઊભેલ અહમદે ખારપાતના આ કાળા મખમલી મિજાજને જોયા કર્યો, જમીન હતી તેથી વધુ સીધી સપાટ લાગી. પીલુ અને આવળના છોડવાના ઓળા ઝાંખા દેખાતા હતા. એની ચમકતી કીકીઓમાં આખો રણપ્રદેશ પળવાર ઘુમરડી લઈ ગયો. એના લોહીમાં ગરમી આવી ગઈ. શરીર તંગ થઈને વધુ ઊંચું બન્યું મનમાં ખુશીની લહેરો દોડી રહી. મજબૂતીથી બિડાયેલા અહમદના હોઠ પર સ્મિતરેખાઓ અંકાઇ ગઈ. પાછળ માથું કરી તેણે કહ્યું.