વરસો પહેલાં એક દિવસ અનિકેતની બહેન સાસરે જતી હતી ત્યારે તેની જેવી જ તૈયાર થવાનું નક્કી કરતી ઇતિએ આજે સોળે શણગાર સજયા હતા. છતાં આયનામાં પોતે ફિક્કી કેમ લાગતી હતી..! હાથમાં મહેંદી મૂકાઇ હતી. પરંતુ તેમાં કોઇ ચહેરો સ્પષ્ટ ઉપસ્યો નહોતો. મહેંદીનો રંગ અંતરમાં ઉઘડ્યો જ નહીં. બહાર ઢોલ જરૂર ધબકયા પણ ઇતિનું હૈયુ કેમ ધબકયું નહીં કે તેનો રણકાર ઇતિને કેમ સ્પર્શ્યો નહીં તેની જાણ ઇતિને પણ કયાં થવા પામી? કશુંક ખૂટતું હતું પરંતુ શું? તે તેને સમજાતું નહોતું. કશુંક બહાર આવવા મથી રહ્યું હતું. પરંતુ એ સમજી શકાય કે શોધી શકાય તેટલો સમય.. તેટલું એકાંત ઇતિને મળ્યા જ નહીં.