પુરુષ નામનું પ્રાણી ખૂબ વિચિત્ર હોય છે. પરણ્યા પહેલાં અને પરણ્યા પછી થોડો સમય દરેક પુરુષ ઈચ્છતો હોય છે કે પત્ની બોલ્યાં જ કરે ને હું સાંભળ્યાં કરું. બોલવા માટે એ પત્નીને પ્રોત્સાહિત પણ કરતો રહે છે : ‘પ્રિયે ! તારો પ્રત્યેક શબ્દ મને એટલો મધુર લાગે છે… એટલો મધુર લાગે છે… બસ, તું બોલતી જ રહે… બોલતી જ રહે.’ પણ તકલીફ એ છે કે આ સમયગાળામાં દરેક પત્ની બહુ ઓછું બોલે છે. પતિના કાન તરસ્યા રહે છે. લગ્નના થોડા વરસ પછી પત્નીની વાક્‍ધારા શરૂ થાય છે, અસ્ખલિતપણે શરૂ થાય છે અને પતિ ‘હે પ્રભુ! તમે મને બહેરો કેમ ન બનાવ્યો?’ એવી ફરિયાદ કરતો થઈ જાય છે. આવા પતિઓ પત્નીઓને તો કશું કહી શકતા નથી; પણ સ્ત્રીની વાચળતાના ટુચકાઓ બનાવી બનાવીને ફેલાવો કરતા રહે છે. તમે નીચેના જેવા ટુચકાઓ સાંભળ્યા હશે કે વાંચ્યા હશે (કદાચ ફેલાવ્યા પણ હશે.)