[6] એક વાર ભગવાન મહાવીર એક વનમાં વિહાર કરતા હતા. એક માણસ ખેતરમાં હળ ચલાવી કશુંક કામ કરતો હતો. તેના સાથે ભિક્ષાની વાત થઈ તો ખેડૂતે ટોણો માર્યો કે, કંઈ કામધંધો કરતા નથી અને ભિખારી જેમ માગો છો. સમાજ માટે બોજ બનો છો. થોડું કામ કરો. ખેતી વગેરે કરો. ત્યારે ભગવાન મહાવીરે કહ્યું, તું એકલો જ ખેતી કરે છે એવું નથી. હું પણ ખેતી કરું છું. ખેડૂતે કહ્યું, તમે ખેતી કરો છો ? ક્યાં છે તમારા હળ કે બળદ ? ક્યાં છે તમારી જમીન ? ક્યાં બી વાવો છો ? ક્યાં પાણીથી સીંચાઈ કરો છો ? કઈ ફસલ પાકે છે ? પછી એ ફસલનું શું કરો છો ? મહાવીરે જવાબ આપ્યો, હું અંતઃકરણરૂપી ખેતરને સંભાળું છું. મારા અંતઃકરણમાં રોજ હળ ચલાવું છું. ખેડૂતે કહ્યું, ચાલો માની લીધું કે અંતઃકરણ ખેતર છે. તેને તમે સંભાળો છો. તો હળ શું છે ? મહાવીરે ખૂબ જ સરસ જવાબ આપ્યો. તેમણે કહ્યું વિવેક મારું હળ છે. વિવેકથી જ હું મારા અંતઃકરણરૂપી ખેતી કરું છું. સંસારમાં, બાહ્ય જગતમાં પણ વિવેકની ખૂબ જરૂર છે. ભીતર જવા માટે તો વિવેક વિના ચાલે જ નહીં. અને તે મળે છે – બિનુ સત્સંગ વિવેક ન હોઈ. એટલે સત્સંગ તો જોઈએ જ.