મૃત્યુ પહેલાં ત્રણ દિવસ પહેલાં એટલે કે અઢારમી મેની સાંજે હું, રતિલાલ બોરીસાગર અને ગુર્જર ગ્રંથવાળા મનુભાઈ શાહ એમને મળવા ગયેલા. ખૂબ જ નાજુક તબિયત, પણ હાસ્ય અકબંધ. મેં પૂછ્યું, શું થાય છે, કાકા? એમનો લાક્ષણિક જવાબ, ત્રુટક ત્રુટક વાક્યો, વહાલા, બધાં અંગો શિથિલ થઈ ગયાં છે. મેં કહ્યું, મગજ તો બરાબર હોય એમ લાગે છે… તરત જ વિનોદ ભટ્ટ પ્રગટ્યા, એ તો ક્યારનુંય નથી ચાલતું. મેં લુઝ બોલ નાખ્યો, ક્યારનું, એટલે ક્યારનું?’ બસ, જુઓને,… તમને મળ્યા ત્યારથી… પાછા ચૂપ થઈ ગયા. મરણના આગલા દિવસે આપણા શિક્ષણમંત્રી ભૂપન્દ્રસિંહજી સાથે હું ગયેલો, બિલકુલ નિશ્ચેષ્ટ શરીર. તમે માની ન શકો કે ગુજરાતી હાસ્ય આટલું ઠંડું કેમ…! ભૂપન્દ્રસિંહને ગુજરાતી ભાષા ફરજિયાત કરવા માટે હાથ મિલાવવા એમણે હાથ લંબાવ્યો. મેં કાનમાં બૂમ પાડી, કાકા…! તો એ એક વિલક્ષણ ‘સ્માઇલ’ આપી ગયા. પ્રાર્થના, એમનું આ અંતિમ સ્મિત એ મારા જીવનની બહુ મોટી મૂડી છે. આવડો મોટો સર્જક… એમની ચપળતા. તમે કશું બોલો એની સાથે જ છગ્ગો ફટકારવાની ક્રિકેટાયેલી વિનોદવૃત્તિ.