એમનું સ્વપ્ન હતું – Agro-Industrial, કૃષિમૂલક-ઔદ્યોગિક સમાજનું. પરંતુ બીમારી આવી અને કામ અધૂરું રહ્યું. અમદાવાદ ગુજરાત વિદ્યાપીઠમાં પ્રાધ્યાપક તરીકે કામ કર્યું. ‘યંગ ઈન્ડિયા’ પણ સંભાળ્યું. 1935માં અખિલ ભારત ગ્રામોદ્યોગ સંઘના મંત્રીપદે નિમાયા, પછી તો વર્ષો સુધી પ્રમુખપદે રહી અનેક યશસ્વી કાર્યો કર્યા, રચનાત્મક કાર્યમાં તેમને એવી રુચિ કે સ્વરાજ્ય પછી સરદાર પટેલે કેન્દ્રિય પ્રધાન બનવા ઘણો આગ્રહ કર્યો, પરંતુ પ્રધાન તો શું, કોંગ્રેસ કારોબારીનું સભ્યપદ પણ ન સ્વીકાર્યું. લોકો એમને Gandhian Crusader (ગાંધી વિચારના ધર્મયોદ્ધા) કહેતા. વર્તમાન પાશ્ચાત્ય લોકશાહીને તેઓ Delegated Autocracy જ કહેતા. તેમને તો સાંસ્કૃતિક લોકશાહી જ મંજૂર હતી, જેમાં નાગરિક સ્વયંપ્રેરણા દ્વારા કાયદા તથા કર્તવ્યોનું પાલન કરે. એટલે ‘વિરોધ પક્ષ’ના વિકલ્પરૂપે ‘રચનાત્મક કાર્યકરોનું સુદઢ સંગઠન’ પ્રયોજતા. આ બધા વિચારોના મૂળમાં ગાંધી ઉપરાંત ઈશુનો ફાળો છે, એમ ગણાવતા.