એની બા એને બોલાવે છે જેથી મને ખલેલ ન કરે. પણ એ ના પાડે છે અને હું પણ ના પાંડુ છું. એકલા બેઠા આખી જિંદગી કાઢવાની છે, તો એક પ્રેમાળ છોકરાનો સાથ મળ્યો છે એ માણવાદોને! છોકરાને એની ખબર છે એટલે પાસે રહે છે. પોતાની જવાબદારી સમજે છે: એક શુષ્ક હૃદયના વડીલને હૂંફ આપવાની છે. તે અજબ સફળતાથી અદા કરી રહ્યો છે. એ સરખો તો બેસતો નથી. અર્ધો બેસે અર્ધો ઊભો રહે, ઘડીકમાં સૂઈ જાય ઘડીકમાં ચાર પગે થાય. પણ નજીકજ રહે છે. એટલે એ હાલે ત્યારે જાણે ખબર આપે,નવા સ્પર્શ દ્વારા યાદ દેવરાવતો જાય કે હું અહીંયાં છું અને પાસે છું. અમારી વાતો તો ચાલતી નથી. હું લખતો જાઉં છું અને તે જોતો રહે. પણ એ હાલે, પાસે આવે, ગોઠવાય જાય, ઊભો થાય, મારા પડખાને અઢેલીને બેસી જાય – એ વિવિધ પ્રક્રિયાઓ દ્વારા એક જાતની સાંકેતિક વાત ચાલે છે. સ્પર્શનો સંવાદ છે. સામીપ્યનો વિનિમય છે. સંપર્કની વાતચીત છે. એ વિવિધ સ્પર્શો દ્વારા એ કહી રહ્યો છે કે, “તમે શું લખી રહ્યા છો એ મને ખબર નથી – તમે જાણો અને તમારા વાચકો જાણે! પણ જે કંઈ હોય તેમાં તમને મારો ટેકો છે. એ ચોક્કસ જાણજો. હું તમને અઢેલીને બેઠો છું એટલે તમારા લખાણમાં મારો હાથ પણ છે, ખરુંને?” અને હું પણ લખતાં લખતાં એની હૂંફ