બદલી, હેડ માસ્તરના ખોટા ખોટા ઘોંચ-પરોણા, કોર્સ પૂરો કરવાની હાયવોય, પરીક્ષાની પળોજણ અને રિઝલ્ટને રાડારાડથી લઈને નિવૃત્તિ અને પેન્શન સુધીની પંદર વર્ષીય લાંબી દડમજલ હાંફતાં હાંફતાં પરાણે પરાણે પૂરી કરી. છેલ્લાં કેટલાંક વર્ષોની, બોજ સ્વરૂપ દુષ્કર બની ગયેલી જિંદગીથી ભારે ગમગીન થઈ ગયેલા પ્રાણભાઈ લગભગ માનસિક રીતે તૂટી હારી ગયા, થાકી ગયા, શૂન્ય એકાંતપ્રિય જીવતી લાશ બની ગયા. આજે પંદર વર્ષ પછી પ્રાણભાઈને અચાનક જ પોતાના અંતરંગ મિત્ર દિલસુખભાઈની યાદ આવી ગઈ. હંમેશાં ‘બાવા ઊઠ્યા બગલમાં હાથ’ જેવા રહેતા પ્રાણભાઈ સવારે વહેલા જ બગલથેલો ખભે નાખી દિલસુખભાઈના ગામની બસ પકડી લીધી. ઘણાં વર્ષે મળેલા આ ગોઠિયાઓએ, હરખના હિલોળે હાય-હેલો કરી, હસ્તધનૂન કર્યું. એ પણ ઓછું લાગતાં કૃષ્ણ સુદામાની જેમ ભેટ્યાય ખરા, પછી સોફાના સામસામે છેડે નિરાંતે બેસી સ્કૂલ, હેડમાસ્તરની આડોડાઈ, પાછળ ટિકડીઓ ફોડતા અને શાહીના ધબ્બા પાડતા, કુવેશ ઘસી હેરાન પરેશાન કરી નાખતાં વાનરત્નો સમા વિદ્યાર્થીઓનાં અવિસ્મરણીય સંભારણાં ‘તને સાંભરે રે, મને કેમ વીસરે રે’માં પૂરા કરે, છેલ્લે દિલસુખભાઈએ પ્રાણભાઈની દુખતી નસ દાબતાં પૂછ્યું : “અરે ! પ્રાણભાઈ, શું કરે છે તમારો દીકરો, ઘરનાં બધાં ?”