અજીત ભારતીની બકર પૂરાણ, અનુરાધા બેનિવાલની આઝાદી મેરા બ્રાન્ડ, અનુ સિંહની નિલા સ્કાર્ફ, શશિકાંત મિશ્રાની નોન રેસિડેન્ડ બિહારી, પૂજા ઉપાધ્યાયની તીન રોજ ઈશ્ક, પંકજ દૂબેની ઈશ્કિયાપા અને લૂઝર કહી કા ! આ બધી નવી હિન્દી છે. નવા ટાઈટલો સાથે નવી પ્રેમકહાનીઓ સાથે. નવા વિષયો સાથે. ગુજરાતીમાં એકસાથે આવુ પરાક્રમ જોવા નહીં મળે. કારણ કે આપણા વિષયો જૂનામાંથી નવામાં ખાલી કપડાં બદલીને તૈયાર થઈ રહ્યા છે. નવા કપડાં પહેરે તો પણ બાઘો બાઘો જ લાગે. ગુજરાતીમાં ઈશ્કથી શરૂ થયેલી દાસ્તાન ઈશ્કથી જ ખત્મ થાય છે. આપણે ત્યાં ક્લાસિક છે, પણ અલગ અલગ સમયની છે. ક્લાસિક છે તો બેસ્ટ સેલર નથી તે પણ દુવિધા છે. ગુજરાતી ક્લાસિકમાં સરસ્વતીચંદ્ર, ઝેર તો પીધા જાણી જાણી, પ્રિયજન, એ પછી તત્વમસિ એ પછી કૃષ્ણાયન… અને એ પછી કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, કૃષ્ણ…. બીજુ કંઈ નહીં. હવે ખાલી કૃષ્ણના હાથે પુસ્તકનું વિમોચન થવાનું બાકી છે.