છોરાં છે ખેલવા દો ને! ને ભરતો ક્યાં અજાણ્યો છે નાહકનો ગુસ્સે થાવ છો… દરબારના શબ્દો ચોકમાં તડ્ તડ્ થઈ રહ્યા હોય, એવું રાજબાને લાગવા માંડ્યું. રાતનો ઉજાગરો અને શરીરે ઝીણો તાવ… રાજબાએ માથેથી ચાદરો હટાવ્યો. વેળા વહી ચૂકી હતી. રોજ વહેલા ઊઠીને કનકબાને જગાડતાં રાજબા આજ મોડાં પડ્યાં હતાં. હળવા વાયરા ભેળાં વરસાદી ફોરાં હજુ ચાલુ હતાં. રંગ ઊખડેલી ગઢની દીવાલો કાળીધબ્બ થઈ ગઈ હતી. ગઢ માથેથી નીતરતા વરસાદી રેલા હજીયે ચાલુ હતા. મોડી રાતે ઉપરા-છાપરી કડાકા થયેલા. કનકબા પેલી તરફ પડખું ફરીને સૂતાં હતાં. પાછલો દરવાજો બંધ હતો. પવનના સુસવાટા અથડાયા કરતા હતા. બારી ખૂલી ગઈ હતી. બારીમાંથી આવતા પવનથી વાછટને લીધે ઓરડો ભીંજાઈ ગયો હતો. ઊભા થવાય એમ નહોતું, તોય એ જેડિયાના સહારે ઊઠીને પાછલા દરવાજા સુધી ગયેલાં. સાંકળ ભીડેલી હતી. બારી બંધ કરવાનું મન થયેલું, પણ પાછો ઉકળાટ લાગશેના વિચારે પથારીમાં આવી, આડાં થયેલાં. કનકબાને ઊંઘ વળી છે, ભલે ઊંઘતાં જેવું વિચારીને માથે ચાદર ઓઢાડવા ગયેલાં. કનકબા પડખું ફરતાં હોય એવું લાગેલું. જાગો છો કનકબા? એમણે સવાલ કરેલો. કનકબા ઊંઘરેટા ચહેરે જોયું ના જોયું ને ફરી પાછાં હતાં એમ સૂઈ ગયેલાં.