સ્વાભાવિક રીતે જ સચિનની સ્ટોરી એટલે મુંબઈની સાહિત્ય સહવાસ સોસાયટીમાં મરાઠી કવિ રમેશ તેન્ડુલકરના ઘરે જન્મથી લઈને ભારત રત્ન બનવા સુધીની તેની સફર. સચિનની આ સફર માત્ર તેના એકલાની નથી બલકે તેની સાથે ભારત પણ બદલાતું જોઈ શકાય છે. કપિલ દેવે લૉડ્ર્સની ગૅલરીમાં વર્લ્ડ કપ હાથમાં ઝાલ્યો ત્યારથી થયેલો એક સપનાનો જન્મ, ભારતનો મિસાઇલ-લૉન્ચ કાર્યક્રમ, રાજીવ ગાંધીની હત્યા, ૧૯૯૧માં આપણે અપનાવેલું લિબરલાઇઝેશન અને એને પગલે કમર્શિયલ બ્રૉડકાસ્ટિંગની શરૂઆત, ૨૬/૧૧નો હુમલો, IPLની સાથે ક્રિકેટનું ગ્લૅમરાઇઝેશન વગેરે ઘટનાઓ પણ સચિનની સ્ટોરીની સાથે જ ચાલતી રહે છે. ડૉક્યુડ્રામા સ્ટાઇલમાં પેશ થયેલા સચિનના બાળપણના કિસ્સા પણ સરસ ડીટેલિંગ સાથે પેશ થયા છે. એમાં સચિનને મોટી બહેન તરફથી મળેલું કશ્મીર વિલોનું બૅટ હોય, સચિન દેવ બર્મનના નામ પરથી પડેલું તેનું નામ હોય, સચિનનાં તોફાન હોય, તેની એનર્જીને ચૅનલાઇઝ કરવા માટે સચિનના ભાઈ અજિતનું કોચ રમાકાંત આચરેકર પાસે લઈ જવાનો પ્રસંગ હોય, આચરેકર સર દ્વારા સચિનને આઉટ કરવા માટે સ્ટમ્પ પર મુકાતો સિક્કો હોય, સમયગાળો બતાવવા માટે દીવાલ પર લાગેલાં ‘સાહેબ’ અને ‘ઉત્સવ’નાં પોસ્ટરો હોય કે એક વડાપાંઉના પચાસ પૈસા હોય; દરેક ઠેકાણે મસ્ત ડીટેલિંગ દેખાય છે. હા, એ વાત અલગ છે કે ૧૯૮૩ની ફાઇનલ વખતે અહીં બતાવાયું છે એમ લાઇવ ટેલિકાસ્ટ નહોતું થયું અને નેવુંના દાયકામાં લોકોની અગાશીઓ પર DTHની ડિશો ન હોય.