ઘરની યાદ આવતાં કેટલાક નાની અમથી વાતમાં મેમુમેમ્બર સાથે ઝઘડી પણ લેતાં’તાં. એમને ઓડિયન્સ પણ સારું મળી રહેતું’તું. રવિવાર આવે અને સેલ્સમેન આપણી ઉપર ચઢાઈ કરે એમ સ્ટેશને સ્ટેશને ફેરિયાઓ ટ્રેનમાં ચઢાઈ કરીને ખારી સીંગ, ઠળિયાવાળાં જાંબુ અને સીડલેસ સીતાફળ ભટકાડી જતા હતા. (તમેય તે શું હું જે લખું એ વાંચીને હસવામાં કાઢી નાખો છો ? સીડલેસ સીતાફળ રામરાજ્યમાંય નહોતા મળતાં. સીતાફળ સીડલેસ મળતાં થશે ત્યારે બાકીનાં તમામ ફળ નિષ્ફળ થઈ જશે. હું તો હસાવવાનો ધંધો લઈને બેઠી છું એટલે મારે તો હસાવવા માટે મરણિયા પ્રયત્ન કરવા પડે. તમારે ક્યાં મજબૂરી છે.) મેમુની બીજી વિશેષતા એ હતી કે ઉપાધિના પ્રકાર બદલાય એમ આપણી બાજુમાં બેઠેલા પેસેન્જર બદલાતા રહે છે. વૈશાખ ઊતરે ને ચૈત્ર ચડે. ગરમી તો બંનેમાં પડે જ. પણ આપણને કંઈ ફેર ન પડે, કારણ કે મેમુ કે મુસાફરો સાથે આપણું માત્ર ઈન્વોલ્વમેન્ટ હોય છે. એટેચમેન્ટ નહિ. ‘મેમુ’માંથી ‘મે’ અને ‘મુ’ કાઢી નાખીએ તો યાત્રા હળવી બની રહે.