એક વખત મુંબઈના ટી.વી.વાળાઓને તાન ચડ્યું. રામભાઈને ઘેર જઈને મારે અને સિતાંશુ યશશ્ચંદ્રે મુલાકાત લેવી એવું ગોઠવ્યું. કંચનબહેન અને રામભાઈ બન્ને વૃદ્ધ, અશક્ત તોયે ઘણી સમતા રાખીને ત્રણ ચાર કલાકનો ઉપદ્રવ સહન કર્યો. કદાચ તેથીયે વધારે સમય થયો હશે – લગભગ આખો દિવસ બગડ્યો એમ જ કહેવાય. પરિણામ ? ભગવાન જાણે ! એડિટ કરવાનું છે, ટેપ તૈયાર થઈ નથી વગેરે વગેરે કારણ સાંભળવા મળતાં. ટેલીકાસ્ટ થાય ત્યારે; ટ્રાયલ પણ જોવા ન મળી. હું અવારનવાર તપાસ કરતી, ક્યારેક અકળાઈ જતી ત્યારે કંચનબહેન મને ટેકો આપે પણ રામભાઈ મને શાંત પાડતાં કહે : ‘ટેલિકાસ્ટ માટે કોઈ પ્રસંગ તો જોઈએ ને ? હવે તમારા રામભાઈને માટે ‘રામ બોલો ભાઈ રામ’ સિવાય બીજો કયો પ્રસંગ આવવાનો છે ? મને તો જોવા નહીં મળે, તમે લોકો જોજો.’ પણ એ ટેપનું તો કોને ખબર શું થયું, કોઈ જોઈ શક્યું નહીં. ક્યાંક અટવાઈ ગઈ કે ખોવાઈ ગઈ – શાંત ભાવે, સ્મિત સાથે અમને ધીરજ રાખવા સમજાવતા રામભાઈનો ચહેરો જ યાદ રાખવાનો રહ્યો.