સૂર્યોદયથી માંડીને સૂર્યાસ્ત સુધી, પ્રકાશનાં કિરણો પૃથ્વી ઉપર સતત રેલાતાં જ હોય છે. પ્રકાશને પામવાની પૂર્વશરત એ હોય છે કે આપણે આપણા ઘરનાં બારીબારણાં ખૂલ્લાં રાખવાં જોઈએ. આપણા રક્ષણ માટે આપણે ઘર બનાવીએ છીએ. આ ઘરમાં ચારે બાજુ દીવાલો રચી કાઢીએ છીએ. રચાયેલી આ દીવાલોમાં બારીબારણાં, જાળી, સળિયા આ બધું સજ્જડ કરી દઈએ છીએ અને પછી એની ઉપર સુશોભિત પડદાઓ પણ નાખી દઈએ છીએ. આ બધું જરૂરી નથી એવું કહેવાનો આશય નથી પણ આ બધાનો ઉપયોગ એવો વિવેકપુરઃસર થવો જોઈએ કે સ્વાસ્થ્યવર્ધક પ્રકાશ અવરોધાય નહિ અને પૂરતા પ્રમાણમાં એ આપણને મળી રહે. મોટેભાગે બને છે એવું કે આપણે પ્રકાશ રોકી દઈએ છીએ અને પછી ખંડમાં અંધારું લાગવા માંડે એટલે વીજળીનો દીવો ચાલુ કરીએ છીએ. લાંબા ગાળે આ વીજળીના દીવાના પ્રકાશથી એવા ટેવાઈ જઈએ છીએ કે એને જ સાચો પ્રકાશ માનવા માંડીએ છીએ. ઉપર જે દુર્યોધનનાં બે ઉદાહરણો ટાંક્યાં છે એ દુર્યોધનો પ્રકાશનાં કિરણો નહોતા ઝીલી શકતા એવું નહોતું. બંનેએ જ્યારે પ્રકાશનું કિરણ ઝીલ્યું હશે ત્યારે જ તો પોતે જે કરી રહ્યો છે એ ખોટું છે એ એમને સમજાયું હશે. પણ આ કિરણ એમને એક ઝબકારા સ્વરૂપે પ્રાપ્ત થયું હશે. વીજળીના ઝબકારાની ક્ષણે સોયમાં દોરો પરોવી લેવાની જે વાત ગંગાસતીએ કહી છે એ વાત કંઈ બધાને લાગુ પડતી નથી.