આ બધી તો કહેવાની વાતો છે. એમાં તો કેટલી બધી તૈયારીઓ કરવી પડે. સૌને મનાવવા – પટાવવા પડે કે ભાઈ, આજનો દિવસ ખાસ છે એમાં તમારા અમૂલ્ય સહકારની અમને જરૂર છે. તો કંઈ વાત જામે, તો કંઈ કામ થાય અને એક દિવસને સારો – સરસ કે મસ્ત દિવસનું લેબલ લાગે. જો એ દિવસ પૂરો થતાં સુધીમાં કોઈ વિઘ્ન ન આવે તો ! પાછા વિઘ્નસંતોષીઓ ખરાં ને હવનમાં હાડકાં નાંખવાં ! તૈયાર જ બેઠાં હોય. એમ જોવા જઈએ તો આપણો સ્વભાવ પણ કંઈ ઉત્તમ કે સરસ તો ન જ કહેવાય ને ? આપણે તો સાવ સામાન્ય. એટલે સામાન્ય દિવસને સારો કે સરસ બનાવવા આપણે પણ પહેલાં તો સામાન્યમાંથી સારા તરફ જવું પડે. અને એ બધી ઝંઝટ કોણ કરે ? હં… ! મૂળ વાત જ આ છે. જે નડે છે તે આ જ નડે છે. આપણે ઝંઝટ નથી કરવી. જિંદગી જેમ પસાર થાય તેમ થવા દેવી છે. દિવસો જેવા આવે તેવા સ્વીકારી લેવા છે. તદ્દન સામાન્ય હશે તો ય ચાલશે – ચલાવી લઈશું. પડશે એવા દેવાશેના મંત્રથી. પણ હવે તો પડશે તો ય દેવાની હિંમત બાકી નથી રાખી. પડ્યા તો પડ્યા – ચાલે એ તો. આપણા નસીબમાં જ આવું બધું છે – શું કરીએ ? પછી આપણા દિવસો સામાન્ય ના જાય તો શું મસ્ત મસ્ત જાય ?