હું આ લેખનો અહી જ અંત લાવી શક્યો હોત પરંતુ લતાની વાત એ આખું ચિત્ર પૂર્ણ નથી કરતી. તેની એક બીજી બાજુ પણ છે, પ્રેમનું એક બીજું પરિમાણ કે જેના ઉપર થોડું ચિંતન કરવું જરૂરી છે. શું એ સારું ન હોત, કે પછી શું એ પણ પ્રેમ ન કહેવાય, જો ત્યાં જમા થયેલા અનેક લોકોમાંથી કોઈ એક કે એકથી વધુ લોકો એક પગલું આગળ આવ્યા હોત અને લતાને ૫૦૦૦ રૂપિયા જેટલી રકમની મદદ કરી હોત? શું એક વૃદ્ધાને પોતાના પતિને બચાવવા માટે દોડવું પડે? જો એ મારી જ મા હોત જેને આ કામ માટે દોડવું પડે તો હું શું કરત? આયોજકોએ કે પછી બીજા કોઈએ કેમ આ વૃધ્ધાને એવું કહ્યું નહિ કે, “અમે દિલગીર છીએ તમારી હાલત જોઈને, માજી. અમે તમારા માટે પાંચ હજારનું ભંડોળ ભેગું કરીશું.”