રામને માટે કહેવાય છે કે " રઘુકુલ રીતિ સદા ચલી આયી, પ્રાણ જાય અરૂ વચન ન જાય'' રામ જેમ એક વચની હતા તેમ સંત બાબુરામ પણ એક વચની હતા. વચન પાલન માટે પોતાના પ્રાણને પણ હોડમાં મૂકવા તૈયાર હતા. તેમના મુખમાંથી જે કંઈ ભાર દઈને વચન નીકળ્યું હોય તેનું તેઓશ્રી અવશ્ય પાલન કરતા. વચન કાઢતાં પહેલા સો વખત વિચાર કરતા. બોલ્યા પછી કોઇ પણ જાતનો વિચાર કર્યા વિના મરણના ભોગે પણ પોતાના વચનનું પાલન કરતા. તેમનું સૂત્ર હતું "વખતસર, વચનસર અને વિવેકસરના વર્તન વહેવારમાં વિશ્વભરનો વાસ છે." જેને જે સમયે મળવાનું વચન આપ્યું હોય તેને તે સમયે અવશ્ય મળતાં. તેમના આખા જીવનને તપાસીશું તો એવો એક પણ અપવાદ નહિ મળે કે પોતે બોલ્યા હોય અને પાલન ન કર્યું હોય. વચનનું પાલન એ જ એમનું જીવન હતું. વચનનું પાલન કરવામાં પોતે ખરી ભક્તિ માનતા હતા. ભજન સતસંગ માટે કોઈ ભાવિકને તિથિ અને સમય આપ્યો હોય તે સમયે અવશ્ય પહોંચી જતા. એક વખતે પોતાના પિતાશ્રી મરણ પથારીએ હોવા છતાં તેવી હાલતમાં મૂકીને, ડૉક્ટરને દવા કરવાનું સોંપીને પોતે વચનપાલન ખાતર ભજન-સતસંગના કાર્યક્રમમાં પહોંચી ગયા હતા. કોઇ એક ભગતે વાતવાતમાં તેમને પૂછ્યું, " બાબજી તમને શેમાં આનંદ છે.. ?" બાબજીએ કહ્યું, 'હું જે કંઈ બોલું તેનું જેટલું પાલન થાય તેમાં તેટલો મને આનંદ થાય' પોતાનાથી જેટલું પાલન થાય તેટલું બોલતાં અને જેટલું બોલતાં તેટલાનું પાલન કરતાં. તેઓ શ્રી એકવચની અને વચનપાલક હોવાને કારણે ભક્તોને તેમના પર અડગ વિશ્વાસ અને શ્રધ્ધા ચોંટ્યા હતા.