મારી દીકરી સોનલ કુશીથી એકાદ બે વર્ષે મોટી. અલબત્ત, એ તો વિસ્તારના શિરસ્તા પ્રમાણે ઈંગ્લિશ મીડિયમમાં ભણવા જતી, ફૅશન પ્રમાણેનાં કપડાં પહેરતી અને ફૂલફટાક થઈને ફરતી. પણ સરખી ઉંમર અને ઘરમાં બીજી ‘કંપની’ નહોતી એટલે સોનલ અને કુશી લગભગ બહેનપણી જેવાં થઈ ગયાં હતાં. સોનલનાં કપડાં જૂનાં થાય એટલે કુશીને પહેરવા મળતાં. કુશી સહેજ દેખાવડી પણ ખરી. હોશિયાર હતી એટલે બોલાવે-ચલાવે પણ ચબરાક થઈ ગઈ હતી. ઘરનું બધું કામકાજ સંભાળે – કચરા, પોતાં, ફોન લેવામૂકવા; દૂધવાળા, છાપાવાળા, ધોબીના હિસાબ રાખવા-પતાવવા અને સીધીસાદી રસોઈ પણ કરી લેતી. સવિતા એને નવી નવી વાનગી શીખવતી. સોનલ એને ફૅશનેબલ વાનગીઓ શિખવાડતી. મારી સ્થિતિ પણ સુધરી હતી એટલે કુશી ઉપરાંત વાસણ-કપડાં માટે છૂટી કામવાળી પણ રાખી હતી. સાંજ પડે ને કુશી અચૂક એકાદ કલાક બહાર જતી. પાસે જ આવેલા જાહેર બગીચામાં તેના જેવા બીજા નોકરચાકર ભેગા થતા. સાથે બેસી ગપ્પાં મારતાં. બપોરે ને રાતે ટીવી જોવાનો કુશીને ભારે શોખ. એમાં તેને સવિતાની ‘કંપની’ મળતી. સોનલ તો વળી કુશીની ફ્રેન્ડ, ફિલૉસૉફર અને ગાઈડ થઈ ગઈ હતી. બીજા નોકરો, લિફટમૅન વગેરેથી સાવધ રહેવા તે કુશીને સલાહ આપતી. મને ઘણી વાર વિચાર આવતો આ કુશી મારા કરતાં સુખી છે. વગર રોકાણે સાઠ-સિત્તેર લાખનો ફલૅટ મારા કરતાં વધારે સમય એ ભોગવે છે. વગર ખર્ચે સારું ખાવા-પીવા, પહેરવા-ઓઢવાનું તેને મળે છે. ધીમે ધીમે વધતો ગયેલો તેનો પગાર એ તેની પૂરેપૂરી બચત. જોકે એ રકમ એ તેની માને અને માના મૃત્યુ પછી નાનાં ભાઈ-ભાંડુઓ માટે મોકલી આપતી.