અમારું પ્લેન એટલાન્ટિક પર ઊડતું હતું. ખાવાનું ખાઈને ઊંઘ આવતી, અને આંખ ખોલતાં ખાવાનું આવતું. એટલી વારમાં કેપ્ટને એનાઉન્સ કર્યું કે, અડધા કલાકમાં ન્યુ યોર્ક આવશે. ન્યુ યોર્કમાંસાંજના પાંચ થયા છે. મેં મારું ઘડિયાળ મેળવી લીધું. દેશ છોડવાનું મારું દુ:ખ ભુલાઈ ગયું, અને ન્યુ યોર્કથી વર્જિનિયા કેવી રીતે જવું તેની ચિંતામાં પડ્યો. ત્યાં સુરેશ બોલ્યો, ‘‘એ લોકો અત્યારે ટ્રેનમાં ઊંઘી જાય તો સારું. રાજકોટ પહોંચતાં હજી પાંચ-છ કલાક થશે. મારો નાનો ભાઈ આમ તો હોશિયાર છે. મારી બાની સંભાળ જરૂર રાખશે.’’