આમ ને આમ જ બીજો અડધો કલાક વીતી ગયો. કોઈક કોલર્સ નોર્મલી વાત કરતા તો કોઈ ગુસ્સામાં ધમકાવી દેતા. નીરવને બસ એ આખરી પંદર મિનીટ ગમે તેમ કરીને વિતાવી દેવી હતી. એ પોતાની જિંદગીનો સૌથી ખરાબ શો કરી રહ્યો હતો. અને ત્યાં જ બીજી તરફ માનસીની નજર ઘડિયાળ પર સ્થાયી થઈ ગઈ હતી. એ ફરજીયાતપણે નિરવને દરેક કૉલ્સ અટેન્ડ કરાવતી. એની માટે એક એક મિનીટ કિંમતી હતી. અને દર સેકન્ડે એના ધબકારા વધતા ચાલતા હતા. ઘડીભર તો એને પોતાને જ પ્રશ્ન થવા લાગ્યા, કે પોતે કર્યું એ ઠીક હતું પણ કે કેમ ? અને એની એ અસમંજસનો કોઈ નિકાલ આવે એ પહેલા જ બીજો કૉલ આવવા માંડ્યો. નીરવે ફરી ફોન ઉપાડ્યો, અને એ જ સાહજિકતા સાથે વાત શરુ કરી.