રાજનીતિક રીતે એવી આશા રાખવી સ્વાભાવિક હતુકે, વર્ષ ૨૦૧૭-૧૮માં કૃષિક્ષેત્રમાં વ્પાપ્ત બહુવ્યાપી અશાંતિ, જેમાં નીચા કૃષિ વળતર અને ગ્રામીણ અર્થતંત્ર પ્રત્યે અપૂરતા નીતિવિષયક ધ્યાન સામે,ખેડૂતો અને મધ્યમ જાતિના લોકોએ વિરોધ પ્રદર્શનો કર્યા હતા, તેણે માટે સરકાર પગલાં લેશે. બજેટ પ્રવચન તેની પરંપરાથી હટીને જાણે માત્ર ગ્રામીણ અર્થતંત્રને જ સંબોધી રહ્યું હોય, પરંતુ આ આશય માટે કરવામાં આવેલ ફાળવણી દર્શાવે છે કે એમાં કોઈ દમ નથી. નાણામંત્રીએ “તમામ ખરીફ પાકો” માટે લઘુત્તમ ટેકાના ભાવ માટેના નિર્ણયની જાહેરાત કરી. જે ઉત્પાદ કિંમત કરતા ૫૦% વધુ નક્કી કરવામાં આવી, પરંતુ ત્યારબાદ તરતજ નીતિ આયોગને સુચના આપવામાં આવીકે કેન્દ્ર અને રાજ્ય સરકારોની સલાહ લઇ, ખેડૂતોને તેમના પાકની પુરતી કિંમત મળી શકે તે માટે “ચોક્કસ મીકેનીઝમ” તૈયાર કરવામાં આવે. વાસ્તવમાં, આનો અર્થ એ થયોકે સરકારનો ઈરાદો – ભારતીય જનતા પાર્ટીના ૨૦૧૪ની ચુંટણી અભિયાનના અપૂર્ણ વચન( સાચું કહીએ તો જુમલો)- માત્ર એક શક્યતા છે જે નીતિવિષયક ચર્ચાઓનો એક જરૂરી ભાગ માત્ર છે. આપણે વિચારી શકીએ કે આ માટે ઘણું મોડું થઇ ગયું છે.