મૅનેજમેન્ટની પશ્ચાદભૂમાંથી આવતો હોવાથી જ્યારે પણ હું આ બે મહાનુભાવોની સરખામણીનો વિચાર કરું છું ત્યારે મારા મનમાં પહેલો વિચાર એ આવે છે કે શું મોદી ધીરુભાઈ અંબાણી અને રાહુલ ગાંધી નસલી વાડિયા જેવા નથી? ખરેખર તો આ એક લલચાવનારી સરખામણી છે. નસલી વાડિયા વિશેષાધિકારો ધરાવતું સંતાન હતા, એક એવી વ્યક્તિ જે કોઈ પણ સમયે પોતાના વારસાગત વિશેષાધિકારોનો દાવો કરી શકતા હતા. તેમને વારસામાં અખૂટ સંપત્તિ અને વ્યાપાર સામ્રાજ્યમાં પ્રાપ્ત થયાં હતાં, જેમાં પ્રસિદ્ધ બૉમ્બે ડાઇંગ બ્રાન્ડના કાપડ ઉદ્યોગનો પણ સમાવેશ થતો હતો. મને યાદ છે કે મારા પરિવારજનો બૉમ્બે ડાઇંગની ચાદરો અને ટુવાલો ખરીદવા પર ભાર મૂકતા હતા અને ત્યાર બાદ ધીરુભાઈ અંબાણી નામના એક વ્યક્તિનો ઉદય થયો, જેઓ ગુજરાતથી મુંબઈ પોતાનાં સ્વપ્નો સાકાર કરવા માટે આવ્યા હતા. મને વાસ્તવિક કહાણીની પૂરતી જાણકારી તો નથી, પરંતુ મારા કેટલાક સહયોગીઓ મને કહેતા કે કેટલાક સામાજિક સમારંભોમાં નસલી વાડિયા ધીરુભાઈને કથિત રીતે અપમાનિત કરતા હતા. એ સમયે ધીરુભાઈ એક નાના વેપારી હતા, જે પૉલિયેસ્ટર યાર્નની આયાત કરી નફો કમાતા હતા. આપણે બધા જાણીએ છીએ કે ધીરુભાઈ પાસે યાર્નની આયાત ઉપરાંત પણ એક વિઝન હતું. એ યુગમાં દરેક પ્રકારની આર્થિક પ્રવૃત્તિ માટે લાઇસન્સ મેળવવા સંઘર્ષ કરવો પડતો હતો. અંબાણી પણ જાણી ચૂક્યા હતા કે મુંબઈમાં નડતી સમસ્યાઓના સમાધાન માટે તેમને દિલ્હીનો માર્ગ પકડવો પડશે.