પહેલાં બાળકો શાળાનાં અને લેશન કરવાનાં સમય સિવાયનાં સમયમાં ભેગા મળી રમતાં. આ રમતોથી બાળકોનો સહજપણે શારિરીક તથા માનસિક વિકાસ થતો. રમવાથી લોહીનું પરિભ્રમણ ઝડપથી થઈ શરીરને વધુ ઓક્સીજન વાળું લોહી મળતું, બાળકનું શરીર કસાતું અને આપમેળે વૃધ્ધિ પામતું. ભેગા મળીને રમવાથી ભાઈચારાની ભાવના બાળકોમાં આપોઆપ વિકસતી. નાના/નબળાં બાળકોને દૂધ-પૌંવા ગણતા તેમાં નાના બાળકો પ્રત્યે પ્રેમ અને નબળા બાળકો પ્રત્યે સમભાવ કેળવાતો. સામ-સામે ટીમ બનાવીને રમવાથી જૂથભાવના કેળવાતી, જૂથને જીતાડવા માટે પોતાનાં યોગદાનનુ મુલ્ય સમજાતું, જૂથ માટે કંઇક નોંધપાત્ર કરી બતાવવાનાં જોમ-જૂસ્સો પ્રગટતાં અને ‘સાથે મળીને કાર્ય કરવાથી કાર્યક્ષમતામાં અનેકગણો વધારો થાય છે’ એનો બોધ આપમેળે મળી જતો. જૂથમાં રમવાથી લીડરશીપનાં લક્ષણો કેળવાતા અને લીડર પસંદ કરવાની ક્ષમતા કેળવાતી. મેદાની રમતો બાળકને હાર ખમતાં કરતી અને જીતવા માટેનું ચાલકબળ પુરું પાડતી. લખોટી, ભમરડાં, ગીલ્લી ડંડા જેવી રમતોથી બાળકમાં એકાગ્રતા આવતી.