સામાન્ય રીતે આપણા જીવનમાં ઘણી બધી વસ્તુઓ કરવા ખાતર જ થતી હોય છે. જૂના વખતની પ્રણાલિકા છે માટે ચાલુ રાખવી જોઈએ. આ વસ્તુ આપણા જીવનમાં બરાબર રૂઢ થઈ ગયેલ છે એ ન્યાયે પ્રસ્તાવના વગરનું પુસ્તક પણ પૂંછડી વગરના પ્રાણી જેવું લાગે છે. પુસ્તક પ્રસિદ્ધ થાય અને તેનું વિવેચન સારું થાય એ માટે એક વણલખ્યો નિયમ છે કે પુસ્તકની પ્રસ્તાવના કોઈ ખૂબ જાણીતો સાક્ષર લખે અગર તો ટીકાખોર વિવેચક લખે અથવા બહુ વગ ધરાવતી વ્યક્તિ લખે તે વધુ યોગ્ય ગણાય. તેથી તે નિયમ પ્રમાણે પહેલાં બેત્રણ વિવેચકોને સાધવાનો પ્રયત્ન કર્યો. એક વિવેચક પાસે ગયો ત્યારે તેઓ કંઈક પ્રાત:કર્મમાં પડ્યા હતા તેથી દોઢેક કલાક રાહ જોવરાવી ને મળ્યા. મેં બહુ જ સંકોચ સાથે કહ્યું, ‘મારે મારા પુસ્તકની પ્રસ્તાવના આપની પાસે લખાવવી છે,’ એક સંતોષનો ઘૂંટ ખેંચીને તેમણે કહ્યું: ‘જુઓ, મારી પાસે સમય તો નથી. પરંતુ તમારા લેખો મૂકતા જાઓ, હું વાંચીને લખવાનો પ્રયત્ન કરીશ.’ મેં કહ્યું : ‘જી, લેખો ?’ તો કહે ‘કેમ ! તમે લેખોનો સંગ્રહ નથી લાવ્યા ? તો પછી મોકલાવજો.’ મેં કહ્યું : ‘વાત એમ છે કે, મારે હજી લેખો લખવાના તો બાકી છે. પહેલાં પ્રસ્તાવના તૈયાર કરાવવી છે.’ તેમના મુખ પરના બદલાતા ભાવો જોઈને મને તેમની સમક્ષ વધુ સ્પષ્ટતા કરવાનું મન થયું કે ‘જુઓને સાહેબ, તમોએ જ્યારે પાઠ્યપુસ્તક લખ્યું ત્યારે હજી તે પ્રેસમાં ગયું તે પહેલાં જ અમે તમારી શરમે અમારી નિશાળમાં પાઠ્યપુસ્તક તરીકે મંજૂર નહોતું કર્યું ? તો આમાં પણ કેમ ન થાય ? પરંતુ તેમને એમ કહેવાની હિંમતના અભાવે હું ખરેખર લેખો લખવાના બાકી હોય તેવા મુખભાવ સાથે ચાલતો થયો.