બેઉ જણને બાળપણ યાદ આવી ગયું. નાના હતા ત્યારેય તેઓ લડતા હતા. મારામારી કરતા હતા. એકબીજાની વસ્તુઓ લઈને તોડીફોડીને ફેંકી દેતા હતા, પણ એ બધું થોડી ક્ષણો માટે. એમની ઘાંટાઘાંટ સાંભળીને મા દોડી આવતી ને બેઉને વઢતી, સમજાવતી ને બેઉ એકબીજાને ‘સૉરી’ કહીને પાછા એક થઈને રમવા માંડતા. કોણે કોને માર્યું કે કોણે કોની વસ્તુ તોડી એ ભૂલી જતા. તો હવે કેમ તેઓ ભેગા થઈ નથી શક્તા ? ક્યાં ગઈ એ સરળતા ? ક્યાં ગયું એ કહ્યાગરાપણું ? ત્યારે તો મા જે કહેતી એ બેઉને સાચું લાગતું ને એના કહ્યા મુજબ વર્તતા, ને ખુશ રહેતા. તો અત્યારે કેમ માની વાત સાચી નથી લાગતી ? અબોલા થયા ત્યારથી મા દુઃખી છે. એ વાત બેઉ જાણે છે પણ માના દુઃખથી કેમ તેઓ દુઃખી નથી થતા ? તેઓ કેમ આવા લાગણીશૂન્ય અને ઘમંડી થઈ ગયા છે ? હવે મા પર પ્રેમ નથી ? માની એમને જરૂર નથી ? બેઉના હૃદયમાં આવા વિચારો આવે છે ને પસ્તાવાનો પાર નથી રહેતો. બેઉએ એકબીજાની સામે જોયું. આંખો આંસુથી ભરાઈ ગઈ. બેઉના મોં પર લાગણી હતી. એકે હાથ લંબાવ્યો, બીજાએ પકડી લીધો. અનિલભાઈએ આ જોયું ને એમને અપરંપાર શાંતિ થઈ. મનોમન બોલ્યા, ‘કેતકી, તું ઝટ સાજી થઈ જા. તારા દીકરાઓ હવે એક થયા છે.’