એ પછીના મહિનાઓ મારા માટે અવિસ્મરણીય અનુભવોથી ભરપૂર રહ્યા. સાન જેસિન્ટોનું યુદ્ધ લડાયું અને જિતાયું, પણ પછી ખબર પડી કે એગ્વિનાલ્ડો ફરીથી છટકી ગયો હતો. અમારી મહેનત માથે પડી હતી. બળવાખોરો આ વિસ્તારના ભોમિયા હતા અને વીરતાપૂર્વક જોરદાર લડાઈ આપતા હતા. સતત લડતા રહીને અમે આગળ વધતા ગયા, અને એ ચતુર યોદ્ધો હંમેશા અમને ચકમો આપી છટકતો રહ્યો. અમને જાણ થઈ કે એ આ માનવશિકારી દેશના પાટનગર બોન્ટોકમાં છે, એટલે અમે બોન્ટોક જવા રવાના થયા. અમે ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે બળવાખોરોની છેલ્લી ટુકડીને, દોઢેક માઇલ ઊંચે દેખાતી પર્વતમાળાની પણ ઉપર ઝળુંબી રહેલા માઉન્ટ પોલિસના શિખર તરફ જતી પગદંડીમાં વિલીન થઈ જતી અમે જોઈ શક્યા. થાક્યા-પાક્યા અમે શહેરની મધ્યમાં છાવણી નાખી. અમને જોવા માટે લોકો ટોળે વળ્યા. નાગાંપૂગાં બાળકો, શરીર પર માત્ર સરોંગ પહેરીને ફરતી સ્ત્રીઓ અને કેડે માત્ર પાતળી લંગોટ પહેરેલા પુરુષો. રૂપાળી દેખાતી કેટલીક સ્ત્રીઓની છેક નજીક જઈને જોઈએ, ત્યારે સતત સોપારી ચાવી-ચાવીને લોહીરંગી લાલ થયેલા એમના હોઠ જોવા મળે. (સરોંગ – કેડ ફરતે વીંટવાનું લુંગી જેવું એકવસ્ત્ર)