લોકસાહિત્યના સંપાદન-સંશોધન અને વિવેચનના ક્ષેત્રે મેઘાણીએ જે કામ કર્યું છે તેમાં મર્યાદા નથી એમ તો કહેવાનું ન જ હોય. તેમના જમાનાના જ્ઞાન-વિજ્ઞાન અને જાણકારીની મર્યાદાને કારણે એમાંની કેટલીક મર્યાદા આવી છે તો કેટલીક મેઘાણીની પ્રકૃતિજન્ય પણ છે. પણ મેઘાણી લોક-સાહિત્યના કેવા તો કુશળ પારેખ હતા એ દર્શાવતો એક પ્રસંગ દુલા કાગે નોંધ્યો છે.: “રસધાર લખાતી હતી. પોરસાવાળા દુહા થોડા વધારે મળે તો ઠીક, એમ એમણે મને કહેલું. હું મારા દીર્ઘસૂત્રી સ્વભાવ પ્રમાણે ભૂલી ગયેલો. ઉપરાઉપર ત્રણ પત્તાં આવ્યાં, એટલે સાત દુહા ઘરના જ બનાવી મોકલી દીધા અને લખ્યું કે આટલા મળ્યા છે ! વળતાં એમનો કાગળ આવ્યો કે ‘દુલાભાઇ ! આ દોહા જો તમારા લખેલા હોય તો થોડાક વધારે લખી નાખો ને !” કાગળ વાંચી હું તો ઠરી ગયો કે, વાહ મેઘાણી ! ક્યા પુણ્યથી પ્રભુ માણસને આવી અક્કલ આપી દેતો હશે ? પછી તો આગળના અને મારા રચેલા નવા દુહા ઘણા કવિમિત્રોને મેં મોકલ્યાકે આમાંથી નવા દુહા શોધી કાઢો, પણ એક મેઘાણી સિવાય કોઇથી એ બની શક્યું નથી.”