અને સરલાની શાંત મુખમુદ્રા ઉપર એક આકર્ષક સૌંદર્યની આભા પ્રગટી રહી હતી. સરલા કશું ક પામવા માગતી હોય એમ સ્થિર નેત્રે નિશીથ તરફ તાકી રહી હતી. બંને વચ્ચેનું મૌન અકળાવનારું બની જાય એ પહેલાં નિશીથ : ‘સરલા, આવતી કાલે એક મોટા સાહસ માટે જાઉં છું; કદાચ ફરી કદીયે ન મળી શકાય.’