‘પણ પપ્પા, હું જૂઠી માફી શા માટે માંગુ ?’ …ને જયવદન જોઈ રહ્યા…. બિરજુના ગાલ પર ઉપસેલા સોળોને, બિરજુની ભીંજાયેલી આંખોને, બિરજુના ફફડતા હોઠોને અને આ બધાંની વચ્ચેથી માર્ગ કરતી ચહેરા પરની મક્કમતાને. એ જ ક્ષણે જયવદન જઈ પડ્યાં પચ્ચીસ વર્ષો પહેલાંના એમના પોતાના ભૂતકાળમાં. ત્યારે તેઓ બિરજુ જેવડા હતાં અને ચોથા ધોરણમાં ભણતા હતાં. ભૂતકાળનો એક પ્રસંગ યાદ આવતાં જ તેમનો ઉશ્કેરાટ શમી ગયો. છતાંય બિરજુની સામે એકદમ ઠંડા પડવું તેમને ઠીક લાગ્યું નહિ. તેમને ગુસ્સો જાળવી રાખવાની કોશિશ કરતાં કહ્યું : ‘જા હું પણ તને શિક્ષા કરું છું. આજે તારે રમવા નથી જવાનું.’ જયવદન ખુરશી પર બેસીને આંખો મીંચી ગયા. પચીસ વર્ષો પહેલાનો એ પ્રસંગ તેમની આંખો સમક્ષ વારંવાર ભજવાતો રહ્યો.