‘વાણિયાને વળી રોટલો હો’ય!’ સાહેબ હસ્યા: ‘રોટલી હોય-મૂળાના પતીકાં જેવડી, અને એય તે એની થાળી પૂરતી!’ ‘સાબ’! આપ તો ભાગ્યશાળી મનેખ છો. પણ એકવાર કાબા પટેલના મહેમાન થઇ જોવો. કાબા પટેલના રોટલા, એનાં અથાણાં, એનાં દહીંના દડબા…’ સાહેબ કંઇક વિચારે ચડીને ઊભા થતા બોલ્યા: ‘વાણિયો જબરો.’ ‘અમારે તો બાપા, અધરાતનો હોંકારો.’ ………. ‘સાહેબ!’ વસૂલાતી અધિકારીની એ સ્પેશિયલ રૂમમાં પ્રવેશીને વહીવટદાર અદબ ભીડીને ઊભા રહ્યા: ‘આ ગામનો કાબા ધનજી પટેલ, મૂળ તો વણિક છે, પણ એની પક્કડ આ પ્રજા ઉપર બહુ મોટી છે. કાબો પટેલ આબરૂદાર છે.’ રાજની રાજધાનીમાંથી સત્તાનો કસૂંબો લાવેલા સાહેબનો મગજ થોડો તમતમ્યો. વસૂલાતી અધિકારીનો ટોપો પોતાનો આ કર્મચારી તરફ ઊંચો થયો: ‘એ આબરૂદાર હોય કે જાગીરદાર, રાજની આગળ એની હેસિયત શી? આપણો એકાદ ડારો એની પાઘડીના આંટા ઢીલા-પોચા કરી નાખે, સમજયા મિસ્ટર? એ વેપારી છે, વણિક છે. સો જગ્યાએથી એને પકડીને પડકારી શકાય. થોડી સલૂકાઇ વાપરો. વરસ નબળું છે એની ના નથી પણ રાજને માટે લાખોની વાત છે.’