સારુંયે મુવી એટલી તન્મયતાથી બનાવ્યું છે કે તમને એ માહૌલ છોડીને ભાગી જવાનું મન થાય ! કેટકેટલા સ્ટીલ વત્તા બેક પોઝ અને ટીપે ટીપે તેમાં ઓગળતો ને લોન્ગ શોટ’માં સોંસરવો ઉતરી જતો કેમેરો એક અલગ જ ભાવશૂન્ય જગત રચે છે , અહીં પાત્રો તો ઠીક ‘પાત્રો’ ચાલ્યા ગયે પરિસરમાં પણ કેમેરો અટકી જઈને ડોકિયું કરે છે અને એ સ્તબ્ધતા ભાર સ્વરૂપે સતત વરતાય છે. પ્રકાશ અને અંધકાર’ના સંયોજન મઢી ફ્રેમ અહીં સતત એ તાણ અને છલના’નો આભાસ કરાવે છે. અને હાં , પાત્રોની મનોદશામાં ડોકિયું કરાવતી મનપસંદ રિફ્લેક્ટિવ ફ્રેમ્સનો તો અહિંયા ચિક્કાર ઉપયોગ કરાયો છે. ચારેકોર છવાયેલ અનંત ભાસતા બરફથી જાણે મૌન થતું પરિસર , તૂટેલા ને ઢળી પડેલા વૃક્ષો , ભેંકાર ઇમારતોના ખંડેરો’માં ખોવાયેલ ભૂતકાળ અને પાત્રોના દિલોદિમાગમાં છવાયેલ ઈર્ષ્યા , નફરત , નિરાશા , ઉપેક્ષા ને ભાવશૂન્યતા જાણે આ સમગ્ર માહૌલને ઔર ઘેરો કરે છે. અને આ સઘળા માહૌલને અદભુત રીતે જીવંત (!) કરી બતાવ્યો છે 2014’ની બહેતરીન એવી Leviathan’ના ડિરેક્ટર એવા Andrey Zvyagintsev અને અદભુત સિનેમેટોગ્રાફી થકી Mikhail Krichman’એ ~ હેટ્સ ઓફ.