મારે થવું હતું મારા મોટા ભાઈની જેમ ડૉક્ટર…. પણ 12મા ધોરણમાં મારે 9 માર્ક ખૂટ્યા ને મેડિકલના દરવાજા મારા માટે કાયમ માટે દેવાઈ ગયા. પણ આ અવરોધ હતો, અંત નો’તો એવું મારો માંહ્યલો વારંવાર કે’તો હતો. મેં વડોદરાની ઈજનેરી કૉલેજના આર્કિટૅક્ચર વિભાગમાં પ્રવેશ લીધો. ને પહેલા જ દા’ડે ડેબુ ફાડી નાખે એવો ખર્ચો ! ટી સ્કેવર, સેટ સ્કેવર, બેચાર જાતની ડ્રૉઈંગબુક્સ ને પેન્સિલો અને…… બાપુજીએ આખા મહિના માટે 250 રૂ. દીધેલા. તે ઘડીક વારમાં ચટણી થઈ ગયા. આ 250 પણ બે-ચાર પાસેથી ઉછીના-પાછીના લઈને આપેલા એટલે બીજા મંગાવવાનો તો સવાલ જ નો’તો પેદા થતો…. પણ ત્યાં ઉપરવાળો વહારે ધાયો. 30 દિવસની અંદર ‘ઈન્ટર ડિપાર્ટમેન્ટ ચેઈન્જ’ માટેની નોટિસ મુકાઈને આપણા રામ 21મા દિવસે ફાર્મસીમાં પહોંચ્યા. બી.ફાર્મ થઈને નોકરી લીધી. વડોદરાથી પચાસ કિ.મી. રોજ જતી આવતી. વડોદરામાં તો સાત પેઢીએ કોઈ સગું નો મળે એટલે હૉસ્ટેલ વગર ચાલે નહીં….. હૉસ્ટેલ એડમિશન માટે કંઈક ભણવું પડે એટલે મેં પ્રથમ વર્ષ બી.એ.નું ફૉર્મ ભર્યું. ગુજરાતી ને ગણિત વિષય સાથે બી.એ. થઈ. નોકરીને કારણે કૉલેજ તો એમ.એ. સુધી કદી ના થઈ પણ યુનિ.માં પાંચેય વર્ષ પ્રથમ આવી. જિંદગીએ પ્રવાહ પલટ્યો. ફાર્મસીનું ક્ષેત્ર છોડી કૉલેજમાં નોકરી લીધી. ઉત્સાહમાં પી.એચ.ડી. શરૂ કર્યું. ત્યાં મણકાની તકલીફે એવો ઉપાડો લીધો કે બેસવું શક્ય જ ના રહેવા દીધું. ‘કદી નીચે જોવાનું નહીં, વાંકા વળવાનું નહીં’ જેવી દાક્તરી સૂચનાઓ સાથે સૂતાં-બેસતાં ધરાર પી.એચ.ડી. થઈ. પેલ્લીવાર અનુવાદ કર્યો. સમીક્ષા લખી કે સર્જનાત્મક લખ્યું. ત્યારે કદી કલ્પના નો’તી કરી કે હું પણ કો’ક દી લેખક કહેવાઈશ ! નાની હતી ત્યારે વિનોદ ભટ્ટ, શિવકુમાર જોષી, તારક મહેતા, અશ્વિની ભટ્ટ, ચિનુ મોદીને બહુ પત્રો લખતી. પણ ‘તમારો ફલાણો લેખ બહુ ગમ્યો’ એવું કો’ક મને લખશે એવું તો મેં સપને પણ નો’તું ધાર્યું. મારે તો ‘જાતી થી જાપાન પહુંચ ગઈ ચીન’ જેવો ઘાટ છે. થવું તું ડાક્ટર, થઈ બી.ફાર્મ ને ભણાવું છું સાહિત્ય. પણ હા, હજી મેં અલમ = બસ બહુ થયું એવું નથી કહ્યું…..