ભગત એના નામ ની જેમ જ ભગત માણસ હતો. ભગવાનનો માણસ હતો. એકદમ ધૂની માણસ હતો. અને આશા કાકી ની ભાષા માં તે પાગલ હતો. એ આખો દિવસ કાંઇ બોલતો નહિ. ફક્ત ફળિયા ના હિંચકા પર બેઠો રહેતો, તો ક્યારેક એના ગંગા કાકી સામે જોઇ ને જરાક અમથું હસી દેતો. બાકી જાણે કોઇ ને ઓળખતો જ ન હોય એમ કોઇ ની આવન-જાવન કે બોલ્યા પર નજર પણ ન નાખતો. વાતો સાંભળતો તો તે ફક્ત ગંગા કાકી ની જ. એ હિંચકો જ તેનુ આશ્રય સ્થાન હતુ એમ કહીએ તો પણ ચાલે. ત્યાં જ સૂવા નું, બેસવાનું અને જમવાનું. છેલ્લાં કેટલાય વર્ષો થી એ ઘર ની અંદર નહિ ગયો હોય. એ કંઇ નાનપણ થી આવો નહોતો. એ અમારો બાળપણ નો સાથીદાર હતો.