‘લગભગ દર અઠવાડિયે કોઈ ને કોઈ કારણસર ઉષાને તેડી હૉસ્પિટલનાં પગથિયાં ચડવા પડતાં. ડૉક્ટરી તપાસથી ટેવાઈ ગયેલી, ઇન્જેક્શનની સોયથી ડરતી નહીં. કઠણ કાળજું રાખી મા-બાપ દીકરીથી અશ્રુ છુપાવતાં, તેની હિંમત બંધાવતાં વાક્યો વાપરી પોતેય આશ્વસ્ત થવાની ચેષ્ટા કરતાં. દીકરીનો સાથ છૂટ્યો તો અમેય ઝેર ઘોળી તારા દરબારમાં આવી પહોંચીશુંની ચૅલેન્જ સર્જનહાર સમક્ષ ફેંકી ચૂકેલાં. માવતર માટે આશાકિરણ બની પધાર્યા હતા ડૉ. ત્રિવેદી. તેમના નામની સલાહ ઘણાએ ઉષાનાં મા-બાપને આપી હતી, ડૉક્ટર્સ ખુદ તેમને રેકમન્ડ કરતા : હી ઇઝ ધ અલ્ટિમેટ વેન ઇટ કમ્સ ટુ હાર્ટ-ડિસીઝ... ઉષાના પેરન્ટ્સ આર્થિક દૃષ્ટિએ સધ્ધર ને દીકરીને જિવાડવા પ્રત્યે એટલા જ કટિબદ્ધ! જશલોકમાં ફરજ બજાવતા ડૉ. અમૂલખ ત્રિવેદી તેમને જોતાંવેત દેવદૂત જેવા લાગ્યા. અત્યંત સ્નેહાળ સ્વભાવ, વ્યસ્તતાનો ભાર નહીં, મોટા ડૉક્ટર હોવાનું ગુમાન તો સહેજે નહીં. પહેલી જ મુલાકાતમાં પેશન્ટ સાથે દોસ્તી પાડી લીધી - મારેય તારા જેવડી એક બેબી છે... જોકે તેને હજીય એબીસીડી નથી આવડતી. તું શીખવીશ?’