‘ના ભાઈ ના ! કોઈ કોઈનું નથી હોતું. એમાંય કઠણાઈમાં પડેલાથી તો બધા ગાઉ છેટા રહે !’ મારા બાએ કહ્યું. એ સાંભળી અમે સૌ ચૂપ થઈ ગયાં. બહાર ત્રમઝટ વરસાદ વરસતો હતો. બાએ ઉપરના શબ્દો કહ્યા એ પછી ખાસ્સી વાર સુધી કોઈ કંઈ ન બોલ્યું. અમારું મૌન બાની વાતમાં સંમતિ પુરાવતું હતું કે પરિસ્થિતિના કારણે અમે સૌ મૂઢ જેવા બની ગયા હતા એની સાબિતી આપતું હતું એ નક્કી કરવું ખરેખર મુશ્કેલ હતું. અમે સૌ સૂનમૂન બેઠા હતા. મારાં બા પાસે પણ કહેવા માટે જાણે હવે કાંઈ બચ્યું ન હોય તેમ એ પણ ચૂપ થઈ ગયેલાં.