અહીં મુંબઈના ગુજરાતી મિડ-ડેમાં છપાયેલાં એમના લઘુનિબંધોનો સંચય છે. એમની પ્રતીતિ છે કે ચિંતા કરવાનું કારણ હોય તોપણ માણસે ચિંતાથી ચહેરાઈ જવું ન જોઈએ. સભાનપણે માનસ ચિંતા કરતો નથી, પણ આપમેળે ચિંતા થતી હોય છે. આજનો માણસ ચિંતાથી પીડાય છે. પલાંઠી વાળીને બેસી શકતો નથી.તણાવથી ઘેરાઈ ગયો છે. રૂપિયો રળવામાં જ પરચૂરણ થઈને વેરાઈ રહ્યો છે.વાત માત્ર આટલી જ છે કે જે ક્ષણે ચિંતા કરીએ એ જ ક્ષણે જો પ્રાર્થના કરીએ તો ? કોઈકે કહ્યું છે કે પ્રાર્થનાથી પરિસ્થિતિ બદલાતી નથી, પણ અભિગમ બદલાય છે અને બદલાયેલો અભિગમ પરિસ્થિતિને બદલી શકે છે. હરિભાઈએ તો સીધું જ કહ્યું કે ચિંતા ન કરો ચિંતન કરો. ધ્યાન ધરો ને મનન કરો. જીવન જીવવાની આ રીત છે. ચિંતા તો ચિતાના અગ્નિ જેવી છે. એ તમને બાળીને ભસ્મીભૂત કરી દેશે . જો ચિંતન કરશો તો એ તમને શાતા આપશે અને તમારી દાઝી ગયેલી ઈચ્છાઓ પર ચંદનલેપ કરશે.