ગઝલ સર્જન માટે તેમણે કોઈની પણ પાસેથી પદ્ધતિસરની તાલીમ લીધી નહોતી. જે કંઈપણ શીખ્યા હતા તે સ્વયંભૂ અને અભ્યાસ દ્વારા મેળવ્યું હતું. ૧૯૪૩-૪૪માં તેઓ જૂનાગઢ ઉચ્ચ અભ્યાસ અર્થે ગયા. ત્યાં પાલનપુરના નવાબ સાહેબનો પત્ર લઈને તેઓ પાજોદ દરબાર ઈમામુદ્દીનખાન બાબી ઉર્ફ રુસ્વા મઝલૂમીને મળ્યાં. સાહિત્ય અને સંગીતના રીતસર દિવાના એવા પાજોદ દરબારે અલીખાનની શાયરીમાં રહેલી તાકાતને પિછાણી. ગુજરાતી ગઝલ ભાગ્યશાળી કે, અહીં જ તેમની મુલાકાત અમૃત ‘ઘાયલ’ સાથે થઈ ગઈ. ઘાયલની પારખું નજરે ઊર્દૂમાં શાયરી કરતા અલીખાન ‘રૃમાની’ને ગુજરાતીમાં ગઝલ લખવા કહ્યું. તરત તેઓ તૈયાર ન થયા પણ પછી તેમણે પોતાને કોઈ તખલ્લુસ આપવા વિનંતી કરી. ઘાયલે મીંચેલી આંખે બેફિકર થઈને એમ જ ‘શૂન્ય’ તખલ્લૂસ આપી દીધું ! બાદમાં તે બદલી નાખીશું એવું તેમણે કહ્યું, પણ અલીખાનના દિલમાં તે વસી ચૂક્યું હતું. એટલે એજ નામથી લખવું શરુ કર્યું અને પછી જે થયું તે ઈતિહાસ છે.