અઢી મહિના પછી જ્યારે તે સાજો થઈને ઑફિસે ગયો ત્યારે તેનું શરીર સાવ લેવાઈ ગયું હતું. થોડાઘણા બચતના રૂપિયા માંદગીમાં વપરાઈ ગયા હતા. અને ફરી આવતા વર્ષની તૈયારી માટે કરવાની વધારાની મહેનતનો વિચાર કરતાં તેના પગ ભાંગી પડતા હતા. આવતે વર્ષે તો વળી પાઠ્યપુસ્તકો પણ બદલાવાનાં હતાં. પણ આ વખતે તો ફીયે નહોતી ભરાઈ અને વર્ગમાં પણ નહોતું જવાયું, એટલે આટલું વર્ષ તો હવે જવા જ દેવું પડશે. અને આ વખતે તો પોતાના પહેલા વર્ગને માટે પ્રયત્ન કરવાનો તો. મનોમન જ કડવું હસી તે ટેબલ આગળ ગયો. પેલા બધા કેવા પોતાના કામમાં મશગૂલ હતા! કોઈને તેની સામે જોવાની, વાત કરવાની પણ ફુરસદ નહોતી! બીજું બધું તો ઠીક, કોઈ પહેલાંની પેઠે મશ્કરી કરવા પણ નવરું નહોતું. ઉદાસ અમને તે પોતાની જગ્યાએ જઈ બેઠો ને ખાનાં ખોલી બધું વ્યવસ્થિત કરવા લાગ્યો. બિલ-વાઉચરની ફાઈલ, પત્રવ્યવહારની… અરે, આ શું?