જીવન સત્યની શોધ છે, સુખની શોધ નથી પણ કંઈક અગમ્ય કારણસર જીવન સુખની શોધ બની ગયું છે. જાણે કે અજાણે આપણે સતત દુ:ખમુક્તિ અને સુખપ્રાપ્તિ માટે પ્રયત્નશીલ હોઈએ છીએ. આખરે તો સુખ પ્રાપ્તિ દ્વારા પણ આપણે સત્ય જ શોધીએ છીએ પણ ગલત રીતે, ગલત સ્થાને. માનવની સર્વ વૃત્તિઓ, પ્રવૃત્તિઓ – એની શોધના આઠ કેન્દ્રો છે. આ આઠ કેન્દ્રોમાંના કોઈ એક કે અધિકની પ્રાપ્તિ માટે આપણે ફાં-ફાં મારીએ છીએ. આઠ કેન્દ્રો છે: 1.શાંતિ, 2.આનન્દ, 3.પ્રેમ, 4.જ્ઞાન, 5.શક્તિ, 6.સૌંદર્ય, 7.સ્વાતંત્ર્ય, 8.અમરત્વ. આત્માની પ્રાપ્તિથી આ આઠે આઠની પ્રાપ્તિ થાય છે અને યથાર્થત:, શાશ્વતરૂપે. બહાર બધું બરાબર છે પરંતુ અંદર કાંઈ બરાબર નથી એવું લાગે ત્યારે આધ્યાત્મિકતાનો પ્રારંભ થાય છે. સુખના માધ્યમ દ્વારા સત્યને બહાર શોધવું તે ભોગ છે અને અંદર શોધવું તે યોગ છે અને તે છે અધ્યાત્મવિદ્યા. અધ્યાત્મ એ અહંકારની પુષ્ટિ માટે નહી, અહંકારના વિસર્જન માટે છે. જીવનયુદ્ધના મેદાનમાં અધ્યાત્મવિદ્યા સૌથી વધુ પ્રાસંગિક છે. એનું પ્રથમ સોપાન છે વિષાદયોગ. કોઈ પણ પ્રવૃત્તિ અધ્યાત્મપરક હોય તો એ યોગ સંજ્ઞાને પાત્ર બને છે.