આશ્રમ એવું નામ પડે એટલે આપણા ચિત્તમાં વૈભવી મંદિરો, ઝાકઝમાળ, યાત્રાળુઓ માટેનાં ભવ્ય સુવિધાશીલ ગેસ્ટહાઉસો, ગાડી, બંગલા, બગીચા અને ભગવા કપડાં પાછળ ઘેલાં થતાં માનવ સમુદાયોની કલ્પના ખડી થાય. સૌરાષ્ટ્રમાં આવા ઘણા આશ્રમો છે, જ્યાં સેવા અને સાધનાની ભૂમિકાએ પૂર્ણવિરામ લીધો છે. વૈભવશાળી મહાલયોમાં એશ આરામની જિંદગી વિતાવતા, પોતાના પૂર્વજ સંતોની સાધના પરંપરાને વીસરીને, એનાં જીવદયા અને લોકકલ્યાણનાં કાર્યોને બદલે લાખો-કરોડોના ખર્ચે બાંધેલાં આધુનિક તમામ સુવિધાઓ યુક્ત ગેસ્ટહાઉસોમાં વીઆઇપી મહેમાનોને રાજી કરવા મથનારા મહંતો અને કહેવાતા સંતો દ્વારા, માત્ર પૈસાને કેન્દ્રમાં રાખીને વધુ ને વધુ સેવકોને કેમ આકર્ષી શકાય એવો પ્રચાર-પ્રસાર કરનારા કારખાનાં ઊભાં થયાં છે. આવા સમયમાં ખારા રણમાં મીઠી વીરડી સમાં કેટલાંક સ્થાનો એવા પણ છે જ્યાં આપણી ભારતીય સંસ્ક્રુતિની, મૂળ ઋષિ પરંપરાની, આપણા ગામઠી લોકસંતોની સેવા, સાધના, સ્વાધ્યાય, સત્સંગ અને સમર્પણ તથા સ્વાશ્રયની જ્યોત અવિરતપણે ઝગમગતી રહી છે. કશા યે આડંબર કે દેખાડા વિના, કશા યે પ્રચાર-પ્રસારના ઢોલ નગારાં વગાડ્યા વિના એક ખૂણે બેસીને આત્મસાધના અને લોકસેવાનાં વિવિધ કાર્યો કરનારા અબોલ-મૂક સેવકો પણ આ ધરતી ઉપર વિધમાન છે એનીુળ ક્રુતિની ઉભાં ઉભાં થયાં છે. જાણ આપણા લોક સમુદાયને નથી. કારણ કે આવી વ્યક્તિઓ અને નાનકડી સંસ્થાઓ સુધી ગુજરાતની આમ જનતાનું ધ્યાન નથી ગયું.