એવું કહેવાયું છે કે ગાંધીયુગમાં વાસ્તવીક જીવનને સાહીત્યમાં વીશેષ સ્થાન મળવા લાગ્યું. જોકે તોય કલ્પનાનું મહત્ત્વ તેથી ઘટ્યું હોવાને કોઈ કારણ નથી. કારણ કે કાવ્ય–સાહીત્યના સર્જનનું, કલ્પના એક પાયાનું તત્ત્વ છે. જીવનની નક્કર વાસ્તવીકતાને પણ કલ્પનાનો ઢોળ ચડાવ્યા વીના સર્જન લગભગ શક્ય નથી. જીવનની વાસ્તવીક બાબતોમાં કલ્પનાનું મોણ ઉમેરીને જ સાહીત્યના કોઈ ને કોઈ સ્વરુપનો પીંડ બંધાતો હોય છે. બીજી રીતે કહીએ તો કલ્પનાનું મેળવણ ઉમેરીને નર્યું વાસ્તવ પણ નવો આકાર પામે છે. નર્યું વાસ્તવીક ફક્ત ગદ્ય કે પદ્યને જન્મ આપી શકે પરંતુ કલ્પનાનું મેળવણ ભળે તો વાસ્તવીક જીવન (દુધમાંથી જેમ દહીં–છાશ–ઘી અને મીઠાઈઓ બને છે તે રીતે) અનેક સ્વરુપે જીવનાનંદ આપે છે.