જે પુસ્ત્કોની કિંમત પચાસ પચાસ રૂપીયા હતીં એની કિંમત ફક્ત બે રૂપિયા ?. જે સાહિત્યમાં – જે ગીતોમાં જગતને નવી દ્રષ્ટિ, નવાં રસ, નવી જીન્દગી બક્ષવાની એક સમયે તાકાત હતી – એ સાહિત્ય આજે પેટની ભૂખમાટે મારે ફક્ત બે રૂપિયામાં વેચીં દેવું પડે છે?. મને આંખે અંધારાં આવ્યાં. આજુંબાજુનું બધું ચક્કર ચક્કર ફરવાં લાગ્યું….! હાય પ્રભુ ! હું શું કરું ? આખરે મહાપ્રયત્ને સ્થિર થઇ , હ્રદયમાંથી નિરાશાના રૂધિરને વહેવાં દઇ – તે પુસ્તકો પસ્તીવાળાને આપી બે રૂપિયા લીધાં – અને તેની બાજૂનીજ ચણા મમરાવાળાની દુકાનેથી તે બે રૂપિયા આપી ચણાં ખરીધ્યાં. રસ્તામાં ઉભાં ઉભાં જ એ ચણાં મેં ફાંકી લીધાં અને પછી ઉપરથી બે ગ્લાસ ઠંડુ પાણી પીધું.