એક સ્ત્રી તરીકે હું આ વાત એક્દમ સહજતાથી લખી શકી છું. પત્થરમાંથી પાણી કાઢવાની ક્ષમતા ધરાવતું પુરુષત્વ, સ્ત્રી – ચારિત્ર્ય સામે હંમેશા નબળું પડયું છે. પુરુષોને આ માનસિક ત્રાસમાંથી બચાવવા માટે ભવિષ્યમાં સંસ્થાઓ મોટા પાયે ખુલે તો મને નવાઈ નહીં લાગે. દીકરીઓ શક્તિ છે તો દીકરાઓને એ શક્તિનો પાયો બનાવો. કોઈ પણ ઇમારતનું બંધારણ પાયા વગર શક્ય નથી. દીકરાઓ પણ માતાપિતાને એટલાં જ વ્હાલાં છે, જેટલી દીકરી. “નસીબદારને ત્યાં દીકરી હોય” એ વાક્ય સાથે હું આંશિક સહેમત છું પણ સો ટકા નહીં કેમકે એ વાક્યનો સીધેસીધો વિરોધી અર્થ એવો થાય કે જેને માત્ર દીકરો છે, તે તેમની કમનસીબી છે. બંનેના અસ્તિત્વનો સ્વીકાર એમાં જ સમાજનો વિકાસ છે. દીકરી તરફી વલણથી દીકરાનાં માતાપિતા સ્વીકારવા લાગ્યા છે કે દીકરો મોટો થઈને પોતાનું જીવન અલગ જ જીવશે. અને દીકરાનાં જન્મ સાથે જ એ લાગણી પણ અજાણતાં જન્મે છે, જે દીકરા ને નાની વયથી જ માતાપિતાથી અલગ કરે છે. એટલે દીકરીઓ માતાપિતા સાથે લાગણી અને વ્હાલથી ઉછરે છે પણ દીકરાઓનો ઉછેર એક અસાધારણ લાગણી સાથે થાય છે અને કદાચ માતાપિતાની આ માનસિકતા ઉછેર પર હાવી થઈ જાય છે. દીકરા પણ વ્હાલનાં હકદાર છે. ભવિષ્યમાં શું થશે તે વિચારીને બાળપણ છીનવાઈ જાય તેવા સંજોગોને આંગણે આવવા ન દેવા એ માતાપિતાની ફરજ છે. સમજાય તેને વંદન!!