મનામણાંના ભાગરૂપે એકવાર તો મેં સામેથી કહ્યું, ‘જા, આજ રવિવાર છે તે રીતુને લઈને પિક્ચર જોઈ આવ.’ પણ હું કોઈ બીજી વ્યક્તિને કહેતો હોય એમ કશું બોલ્યા વગર ત્યાંથી જતો રહ્યો. ખબર નહિ. હમણાંથી રીતુનો પણ ફોન આવતો નથી. આણે મને ભૂંડો ચીતર્યો હશે. ‘ફોન કરતી નહિ, કાકાને નથી ગમતું.’ હવે એને પરણીને આવ્યા પછી મારા પ્રત્યે ક્યાંથી માન ઉપજવાનું ? ઈલાને મેં રીતુના ફોન ન આવવા વિશે પૂછ્યું તો એણેય મારો જ વાંક કાઢ્યો. જામફળિયાની માયા હવે સાવ છૂટી ગઈ હતી. મૂવાં સૂડા ને જામફળ ! ક્યાં મારે એકલાને ખાવાં છે ? શાકમાર્કેટે કાચાં ફળનો ટોપલો ઠાલવવાનું પણ ઈલા ઉપર જ નાખી દીધું હતું. ઉમંગનું મન હજુ ઠેકાણે નહોતું આવ્યું. હું મારી જાતને દોષી માન્યા વગર નહોતો રહી શકતો. જમાનાનો સ્વીકાર ન કરી શક્યો એ મારી ભૂલ. હજુ તો મારા અંકિતને પરણાવવાનો વખત આવશે ત્યારે યુગ કેટલો બદલાઈ ગયો હશે ? આપણે ચૂપચાપ જોતાં રહીએ એ જ ઈષ્ટ છે.