જોકે આપણી પ્રાર્થનાઓ મોટાભાગે ભીખ અને શીખ આધારિત જ હોય છે. પરમાત્માને પણ શીખામણ આપતાં હોઈ છીએ કે હે! પ્રભુ, તૂ આમ કર ને તેમ કર. છતાં જ્યારે પ્રાર્થના દમીત અને પીડીત માટે દ્ર્વી ઉઠેલ હૃદયમાંથી ઉઠતી હોય છે ત્યારે તેમાંથી એક સુગંધ ઉઠે છે અને જે સુગંધ કુન્દનિકાબેનની પ્રાર્થનામાં ઝલકે છે. બીજાની પીડાઓને જે હૃદય અનુભવી શકે છે તે જ માનવીની ગણનામાં આવી શકે. બાકી તો માનવદેહમા રહેલા પશુ જ છે.