જવાબ : ઘણાં જુવાનિયાઓના મનમાં આ પ્રશ્ન ઉદ્દભવે છે. હું કહીશ, વ્યવસાય તરીકે અઘરું હતું, છે અને રહેશે. એકસો પાંસઠ વરસના ઈતિહાસ પછી પણ ગુજરાતીઓમાં રંગભૂમિ પ્રત્યે કાંઈક અંશે અણગમો છે. મરાઠી કે બંગાળીઓની જેમ આપણે નાટ્યકલાને દરજ્જો આપ્યો નથી. એનું કારણ એ હોઈ શકે કે ગુજરાતી મૂળે વેપારી પ્રજા છે અને આ ક્ષેત્રમાં આર્થિક સધ્ધરતા કે સફળતાની કોઈ ગેરંટી નથી. (જોકે એવું તો વેપારમાં અને અન્ય વ્યવસાયમાં પણ છે.) મારી જ વાત કરું તો પ્રથમ નાટકમાં મારું મહેનતાણું હતું રૂપિયા પચ્ચીસ. આજે ધોરણો બદલાયાં છે. નાટ્યજગતમાં પ્રવેશવા ઉત્સુક યુવક-યુવતીઓને એટલું જ કહેવાનું કે આવડતની સાથે સાથે ધીરજ, નિષ્ઠા અને હિંમત પણ એટલાં જ જરૂરી છે. લેખન, દિગ્દર્શન કે અભિનયની વિધિસરની તાલીમ આપે એવી ‘ગજાની’ સંસ્થાઓ ઓછી છે માટે પ્રૅક્ટિકલ એક્સપિરિયન્સ પર જ આધાર રાખવો રહ્યો.