પાંચમા દિવસે એનાં શરીરે સાથ આપવાનું છોડ્યું. ત્યાં જ બેભાન થઇ ઢળી પડ્યો. એ અવસ્થામાં પોતે રચેલી સ્વપ્નનગરીમાં જતો રહ્યો. પોતે ત્યાંનો માલિક. એની ચારેતરફ અઘોરીના ટોળે ટોળા. કોઈક સ્મશાનમાં રાખમાંથી કંઇક લઇ રહ્યું હતું. બીજો અઘોરી પશુ અને પ્રાણીનો ભોગ દેવીને મંત્રોચ્ચારણ કરીને ચડાવી રહ્યો હતો. એને કોઈપણ પ્રકારની રોકટોક નહોતી. ઘણાંય જૂના પથ્થરો પણ હતા. દરેક પથ્થર પર કોઈને કોઈ શ્લોકો હતા.’યા દેવી સર્વ ભૂતેષૂ શક્તિરૂપેણ…’,’ભગવતી ભવરોગાતપીડિતમ દુષ્કૃતોત્થાત..’ જેવાં અનેક. અહીં સદીઓ જૂના પથ્થરની ખાંચમાં પાંચમી પંક્તિય કોતરાયેલી હતી.. ‘સ્વરૂપમ ત્વદિયં ન વિન્દન્તિ દેવા..’