બા, બિલાડી અને બારી ત્રણેય ઊભાં છે ઘડિયાલની બહાર. બાએ સમય જોયો નહોતો કદી તડકો, છાંયડો અને આભ બસ હતાં એના માટે બિલાડી તો આવતી-જતી ક્ષણોની જેમ વેળા-કવેળાએ પ્રવેશતી, વહાલ કરી ચાલી જતી. માત્ર રહી ગયો એનો સ્પર્શ હરતો ફરતો આખેઆખા પંડમાં બારી, બતાવવા મથતી રાત-દિવસ ભર્યો ભર્યો અવકાશ. હવે, ભીંતે લટકતી છબિમાં બાનો મલકાટ, ઘરમાં ચૂપચાપ પ્રવેશતી બિલાડીનો રવ, ઘરને ‘ઘર’ બનાવતી બારીનો સદા જીવતો વાસ, ત્રણેય રહ્યાં છે એવાં ને એવાં જ અકબંધ બાવનમી વર્ષગાંઠે પણ.