સોવિયેત સંઘના શૈક્ષણિક વર્ષની પરંપરા અનુસાર, ૧લી સપ્ટેમ્બરના રોજ સવારે વિદ્યાલયનો પ્રારંભ થયો અને સુખોમ્લીન્સ્કીએ કહ્યું,”બાળકો, ચાલો શાળામાં”. અને પછી તેઓ બગીચા તરફ જવા લાગ્યા. બાળકો મૂંઝવણમાં પડ્યાં. પણ આ તો અલગ જ શિક્ષક હતા. તેમની શાળા તો ખુલ્લી જગ્યામાં, લીલા ઘાસમાં, પેરફળના ઝાડની ડાળીઓ નીચે, દ્રાક્ષલતાઓના મંડપમાં, અને હરિયાળાં બીડોમાં ચાલવાની હતી, જ્યાંથી દૂર દેખાતા નીલા ગગનને, બગીચાને, ગામને અને સુરજને નીરખી શકાતાં હતાં. બાળકો સુંદરતાના મોહપાશમાં બંધાઈને શાંત થઈ ગયાં હતાં. એક અનોખી સુંદરતાનો આલ્હાદ લઇ રહ્યાં હતાં. એક બાળકી બોલી ઊઠે છે, “સુરજ તણખા વેરે છે.” અને શિક્ષકે બાળકોને વાર્તા કહેવાનું શરૂ કર્યું. સાથે સાથે ચિત્રો પણ દોર્યાં. આમ, એક અદ્ભૂત મોહપાશમાં જ બાળકોનો પ્રથમ દિવસ પૂરો થયો. શિક્ષકનો પ્રથમ પ્રયોગ જાણે સફળ થયો હતો– પ્રકૃતિની ગોદમાં વાર્તા અને ચિત્રો દ્વારા બાળકોને કલ્પનાવિહાર કરાવવાનો, બાલપોથી ખોલતાં પહેલાં સૌથી ચમત્કારી પુસ્તકનાં, પ્રકૃતિનાં પુસ્તકનાં પાનાં બાળકો વાંચી લે.