મા બોલી : ‘હવે શું કરવું ? નસીબમાં જે થવાનું હોય તેને કોણ ટાળી શકવાનું છે ? ગામમાં બધાં કોલેરાની બીકે ગામ છોડી ગયાં. પેલો એક ખેડુ આપણા ઘરની બાજુમાં રહેતો હતો, તે પણ એક જ રાતમાં ઝાડા-ઊલટીમાં ખલાસ થઈ ગયો ! સવારે હું પુકુર તરફ જતી હતી ત્યારે એક મડદાને ગીધડાં ચૂંથતાં હતાં. આપણા ઘરની બાજુમાં રહેતા પરિવારની વહુનું મડદું હશે તેવું મને લાગ્યું. બસ, ત્યારથી મારા મનમાં બીક પેસી ગઈ. આખો દિવસ મન બેચેન રહ્યું. એક દિવસમાં આખું ઘર સફાચટ. જેને કોલેરા થયો તે વગર દવાએ મચ્છર-માખીની જેમ મરે છે. આપણાં છોકરાંઓને આનાથી બચાવવાં જ જોઈએ – આ સિવાય બીજું કરીએ પણ શું ?’