અમી ગર્ભાવસ્થા દરમિયાન તેના પિયર મહેસાણા હતી તેથી હું દર પખવાડિયે તેની સાથે સમય ગાળવા અને તેની તબિયતનું ધ્યાન રાખવા મુંબઈથી મહેસાણા જતો. આ મુલાકાતો દરમિયાન એક કિસ્સો સાંભળવામાં આવ્યો. અમીની એક સખી પણ ગર્ભવતી હતી અને તેણે ગર્ભપરીક્ષણ કરાવ્યું હતું (આ એક કાયદેસર ગુનો હતો, છતાં કેટલીયે ગેરકાયદેસર વસ્તુઓ બનતી રહેતી હોય છે) અને તેને ખબર પડી કે ગર્ભમાં વિકાસ પામી રહેલ ભ્રૂણ દીકરીનું છે, ત્યારે તરત તેણે ગર્ભપાત કરાવી નાંખ્યો. સમાજમાં તેણે એવી વાત ફેલાવી કે પોતે પડી ગઈ હોવાથી ગર્ભપાત થઈ ગયો, પણ વાસ્તવિકતા જુદી હતી. મને આ કિસ્સો સાંભળી જોરદાર આંચકો લાગ્યો. ગુજરાતભરમાં ઠેરઠેર ‘બેટી બચાવો’નાં પોસ્ટર્સ લાગેલાં હોવા છતાં, આપણે આજે એકવીસમી સદીમાં પહોંચી ગયા હોવા છતાં એક સ્ત્રીએ, એક માતાએ પોતે આવું પગલું ભરવું પડે એ દુઃખદ બાબત છે. આ પ્રસંગ પછી પણ ઘણી વાર મહેસાણા જવાનું થયું અને કોઈ વડીલને હું અને અમી પગે લાગીએ એટલે આશીર્વાદ મળે દેવ જેવો દીકરો તમારે ઘેર પધારે. ક્યારેય કોઈએ એવા આશીર્વાદ નથી આપ્યા કે દેવી જેવી દીકરી કે લક્ષ્મી પધારે. શું એવા આશીર્વાદ ન આપી શકાય કે તમારે ઘેર તંદુરસ્ત બાળક અવતરે, ભલે પછી એ પુત્ર હોય કે પુત્રી ? છતાં આજેય વડીલો શા માટે ‘પુત્રવતી ભવ’ની જ આશિષ આપતા હોય છે ?