એક ધંધાદારી યુવાન હતો. પોતાનો ધંધો ખૂબ જ શાંતિથી અને સારી રીતે ચલાવતો હતો. એક દિવસ એક મોટા વેપારીનો મોટા ધંધામાં ફોન આવ્યો. યુવાન વિચારમાં પડી ગયો શું કરવું, શું ન કરવું ? શું યોગ્ય, શું અયોગ્ય ? એણે મોટા વેપારીને વિચારવા માટે સમય માગ્યો. તે રાત્રે તે ઘેર ગયો. મા આગળ દિલ ખોલી બધી વાત કરી. પોતાની દ્વિધા સમજાવી. મોટા વેપારીની ધંધા માટેની શરતો જણાવી અને પોતાને કેટલો મોટો આર્થિક લાભ થાય અને ભવિષ્યમાં ધંધાના વિકાસમાં શું કામ આવશે બધું જ માને સમજાવ્યું. માને કદી ધંધાની કોઈ ખબર નહોતી. મા બિચારી પુત્રને શું કહે ? પુત્રની ઘણી ચર્ચા બાદ વિચારી મા બોલી : ‘બેટા તારી વાત મને જરાયે સમજાઈ નથી. મેં તને કોઈ દિવસ ધંધા વિશે ચર્ચા કરી નથી અને મને તારા ધંધાની કોઈ દિવસ ખબર નથી. પરંતુ મને એટલી ખબર છે તું મહેનતથી અને શાંતિથી ધંધો કરે છે એટલે હું દરરોજ સવારે તારા કમરામાં આવું છું ત્યારે તું ઘસઘસાટ ઊંઘતો હોય છે. તને ઉઠાડતાં મને નાકે દમ આવી જાય છે. હવે હું જ્યારે ઓરડામાં આવું છું ત્યારે તને છત તાકતો જાગતો પડેલો જોઉં તો મને જરાયે ગમે નહીં. બાકી છેવટનો નિર્ણંય તો તારો જ હોય. તને ગમે એ ખરું.’ આટલું બોલી મા મૂંગી થઈ ગઈ.