એ વખતે હજુ એ નોકરી કરતા હતા. હાઉસિંગ લોનનો હપ્તો હજુ અમારા ગળામાં ઘંટીના પડની જેમ લટકતો હતો. એ વખતે રિષભે ટ્રાયસીકલ ખરીદવાની હઠ કરી. સોસાયટીના એના મિત્રો પાસે ટ્રાયસીકલ હોય તો રિષભને કેમ નહિ ? પણ અમારી પાસે એવી મોંઘી ચીજ ખરીદવાના પૈસા ક્યાં હતા ? દિવસે દિવસે રિષભની હઠ વધતી ગઈ અને હું હિસાબના ખર્ચની ડાયરીના પાના ફેરવતી ફેરવતી વધુ કરકસરના હિસાબો ગણતી રહી પણ ટ્રાયસીકલનો ખર્ચ એમાંથી કેમેય કરીને નીકળતો ન હતો. અચાનક મારી નજર આંગળી પર પડી. હું જ્યારે કોલેજના પહેલા વર્ષમાં આવી હતી ત્યારે મારી નવી નવી ભાભીએ એના હાથમાંથી સોનાની વીંટી કાઢી મારી આંગળીમાં પરોવતા કહ્યું : ‘બહેન, આજથી આ વીંટી તમારી. કોલેજમાં અડવા હાથે ન જવાય.’ મારી ભાભીની એની નણંદને આ ભાવભરી ભેટ હતી. એ વખતે સોનાના ભાવ એટલા બધા ન હતા. આ વીંટીમાં મને રિષભની સાયકલ દેખાઈ.