રેડક્લિફમાં રહેવાનો આનંદ અનેરો હતો. અહીં યુવતીઓની સંખ્યા ખૂબ હતી અને યુવાનોમાંના મોટા ભાગના ગણિત અને વિજ્ઞાનના વિદ્યાર્થીઓ હતા. જો તમે સાનમાં સમજી જવાના હો તો કહું કે આવી પરિસ્થિતિ મારા જેવા માટે બહુ ‘ફાયદાકારક’ હતી. અને અહીં જ મને મારા જીવનનો મહત્વનો પદાર્થપાઠ પણ મળ્યો કે ‘ફાયદાકારક’ પરિસ્થિતિ હોય તો સફળતા હાંસલ થશે જ તેની કોઈ ખાતરી નથી મળતી. હાર્વર્ડની મારી સૌથી યાદગાર ક્ષણ આવી સન 1975ના જાન્યુઆરી મહિનામાં. ક્યુરિયર હાઉસમાંથી મેં આલ્બુકર્ક સ્થિત એક કંપનીને ફોન જોડ્યો. આ કંપનીએ વિશ્વનાં સૌ પ્રથમ પર્સનલ કોમ્પ્યુટર બનાવવાની શરૂઆત કરી હતી; અને મેં તેમને આ કોમ્પ્યુટરો માટે સોફટવેર બનાવીને વેચવાની તૈયારી દર્શાવી. મારા મનમાં ફફડાટ તો હતો જ કે હું તો હોસ્ટેલમાંથી ફોન કરી રહેલો એક છોકરડો છું તે જાણીને તેઓ ફોન મૂકી દેશે. પણ તેમણે તો કહ્યું : ‘હજી અમારી બધી તૈયારી પૂરી નથી થઈ એટલે તમે એકાદ મહિના પછી આવીને મળો.’ મારા માટે તો ભાવતું હતું અને વૈદ્યે કહ્યું જેવી આ વાત હતી કારણ કે મારું સોફટવેર પણ હજુ ક્યાં તૈયાર હતું ? તે ઘડીથી મૂળ તો વધારાના ક્રેડિટ પોઈન્ટસ મેળવવાના આશયથી હાથમાં લીધેલા આ પ્રોજેક્ટ પાછળ હું રાત-દિવસ મચી પડ્યો. આનું પરિણામ એટલે મારા વિદ્યાર્થી જીવનનો અકાળે અંત અને માઈક્રોસોફ્ટ સાથેની મારી રોમાંચક સફરની શરૂઆત.