અમારા ધારાળા બારૈયાનો ધંધો ચોરીનો ને લૂંટનો. અને એની એમને લાજશરમ નહીં. પોતાના ધંધામાં એક્કા. ગમે તેવી કાબેલ પોલિસને પાણી પીવડાવે. એવા અભણ હુંશિયાર માણસે સાથે મારે પાલો પડેલો. હું કહું, અલ્યા, શીદને ભગવાનને રંજાડો છો. શીદને એનો ગુનો કરો છો? પરસેવાના રોટલા ખાવને! આ ચોરીલૂંટથી આબરૂ જાય એ વાત બાજુએ મૂકો, તો ય તમારાં હૈયાં મેલાં થાય છે. બુદ્ધિ પર અ-નિષ્ઠાનો કાટ ચડે છે, તો ય મારા બેટા માને નહીં. પછી બાપુના પ્રેમની બુટ્ટી મેં તો માંડી વાપરવા. એમને ઘેર જઈને મહેમાન રહું પણ એમના ઘરનું ખાઉં નહીં. એમને ઘેર સૂઈ જાઉં પણ ઊંઘું નહીં ને રાત્રે ભગવાનના જાપ કર્યા કરું. એમના કલ્યાણની ભાવના રાખું. આ પ્રેમ અને સદ઼્ભાવનાથી મારા બેટા કંઈક પલળ્યા. એક ઠેકાણે આમ તો કબૂલાત આપી કે મહારાજ તમારા પગના સોગન. ચોરી આજથી બંધ. અને આમ એક પછી બીજો અને પછી ત્રીજો પાણીથી પલળવા માંડ્યા. પલળ્યા એટલે જીવતરમાં થોડો ભેજ થયો. કઠોરતા ઓગળી અને માંડ્યા પલટાવા. આ આમ વાત બની. મેં તો કશું કર્યું જ નથી. હા, પ્રેમ કર્યો એ વાત સાચી. પ્રેમની ખેતી કરવાનું તો બાપુએ શીખવાડ્યું છે. જે આવડે, જે સમજીએ તેનું જીવનમાં આચરણ કરીએ તો શક્તિ વધે છે. શુદ્ધિ વધે છે.