હું એક ઘર બની ગઈ છું એની માટે…. જીવતું, જાગતું, ચાલતું, બધી જ સગવડો તેને વગર કોઈ વળતરપેટે પૂરું પાડતું ઘર ! મારું ઉદર, તેનું નિઃસ્વાર્થ ઘર ! ના કોઈનો ડર, ના કોઈ ચિંતા… મારા ઉદરમાં થઈ રહેલી તેની ચહલપહલ જાણે કે તેનો સલામતીનો અહેસાસ મને ના કહી રહી હોય ? ઑફિસના ટાઈટ શિડ્યુલમાં પણ એક એક ક્ષણ હું મારા આ ‘સ્વ’ની સાથે પસાર કરતા રોમાંચ અનુભવી રહી છું. કેવું દેખાશે અમારું એ બાળક ? મારા જેવું, એના ડેડી જેવું કે પછી ભગવાન એનું સર્જન તેની જ સ્વતંત્ર, આગવી, અલગ ઓળખથી કરી રહ્યા છે ? તેને જોવાની આતુરતા, તેને ઉદરમાંથી બહાર કાઢીને ગોદીમાં લાવવાની સંવેદના, ભૂખ ન હોવા છતાં થોડી થોડી વારે કંઈક ને કંઈક ખાવાની તડપ, જીભના ટેસ્ટ મુજબ ચટપટું નહીં પરંતુ મારા બાળકની જરૂરિયાત મુજબ આહાર લેવાની ચાહત, જરા પણ બેસવા, ઊઠવામાં ઉતાવળ થાય તો જીવનો એક ધબકાર જાણે કે ચૂકી જવો…. કેવી અજીબ, અદ્દભુત, આહલાદક, અનમોલ લાગણીઓ છે આ ? સાચું કહું તો, આ તમામ લાગણીઓએ મારા મનના નિરસ આકાશમાં મેઘધનુષી રંગો મહેકાવી દીધા છે. ઑફિસથી ઘર વચ્ચેની રૂટિન એવી પાનખરભરી જિંદગીમાં જાણે કે વસંત લાવી દીધી છે ! હવે ખબર પડે છે કે માનું, મા બનવાનું મહત્વ શું હોય છે…. કેવી રીતે કોઈ ચંચળ, તોફાની છોકરી મા બનવાના વાવડની સાથે જ શાંત, ઠરેલ થઈ જાય છે…. ઉછળકૂદ કરતી તેની જિંદગી એક પરિપકવતામાં ઢળી જાય છે ! કુદરતની શક્તિનું આનાથી મોટું ઉદાહરણ વળી બીજું કયું હોઈ શકે ?