છેવટે સન્માન સ્વીકારવા એ ગૃહસ્થ તૈયાર થયા. મહાકવિ રવીદ્રનાથ ટાગોર કહે છે કે, માણસ દયાળુ છે પણ માણસો ક્રૂર છે. માણસો સમૂહમાં એવું ઘણું બધું કરે છે, જેને વ્યક્તિગત રીતે કોઈ પણ માણસ ઉચિત ગણતો ના હોય. એક માણસનું હૈયું કોમળ છે. આ માણસોના સમૂહનું હૈયું એવું કોમળ હોતું નથી. કદાચ ક્રૂરતણ બનતું હશે. માણસનું હાલતુંચાલતું ટોળું, જેને આપણે ‘સમાજ’ કહીએ છીએ તેની એક કુંભકર્ણ હસ્તી જે કંઈ કરે તેની બાબતમાં મનને બહુ આળું બનાવી દેવાની જરૃર નથી. છતાં સમાજની વચ્ચે રહીએ છીએ, એટલે સમાજની મીઠી-માઠી નજરના ફૂલકાંટાની અસર તો થાય. માણસ છીએ તો કોઈની મીઠી-તીખી નજર ગમતી કે અણગમતી લાગ્યા વગર ના જ રહે. પણ માણસે વિચારવું જોઈએ કે, અવગણના કે સન્માનનાં આ ત્રાજવાં તો આપણા ઘરમાં પણ પડ્યાં જ હોય છે. અમેરિકાના પ્રમુખપદે હેરી એમટ્રુમેન આવ્યા ત્યારે તેમણે આ ખુશખબર પહેલાં પોતાની એક વૃદ્ધ કાકીમાને આપ્યાં. અત્યંત ઘરડાં કાકીએ કહ્યું કે, ‘તારો મશ્કરો સ્વભાવ હજીયે ના ગયો ! તું અને વળી અમેરિકાનો પ્રેસિડેન્ટ! ખરી મજાક કરે છે તું તો !’ દરેક માણસને આવો અનુભવ થાય જ છે. આપણે આપણી જાતને આપણાં અરમાનોનાં પલ્લાંમાં તોળીએ છીએ. સગાંસ્નેહીને દુનિયા આપણને આપણી અંગત સિદ્ધિનાં કઠોર કાટલાંથી જોખે છે. આપણી સિદ્ધિઓ બીજાઓની નજરમાં વસે છે ત્યારે એમના ચશ્માંના નંબર બદલાય છે. તે સિદ્ધિ જોઈ, જાણી કે સ્વીકારી નહીં શકનારા માણસ પોતાના ચશ્માં જરા ઊંચાનીચા કરે ત્યારે આપણે નારાજ થવાની જરૃર નથી.