સમતાને પોતાના કરતાં વધુ ધીરજની ચિંતા થઈ રહી. જે જાણતી હતી કે ધીરજ અતિ સંવેદનશીલ છે. ધીરજને કઈ રીતે સાંત્વના આપવી, શું કહેવું એ એને સમજ નહોતી પડી રહી. અસ્પષ્ટ સ્વરે એ મનોમન લવી રહી, ‘આ દીકરા ? જેમને નાનેથી મોટા કર્યા, ભણાવ્યા, નોકરી-ધંધે લગાડ્યા, પરણાવ્યા. એટલું જ નહીં હજી પણ એમનો ઘરખર્ચ એમનો બાપ ભોગવે છે, છતાં એમને જુદા રહેવું છે.’ કંઈક મનમાં વિચાર આવતાં એ બોલ્યાં, ‘ધીરજ, આપણે ક્યારેય છોકરાઓ પર નથી કડક થયાં કે નથી કડવાં બન્યાં. માનવજાતને એની પામરતા સમજાવવા જેમ સૌમ્ય કુદરત પણ ધરતીકંપ, ત્સુનામી, જ્વાળામુખી સર્જી રૌદ્રરૂપ બતાવે છે એમ આપણે પણ એમને કંઈક ચમત્કાર બતાવીએ. એવું કંઈક કરીએ જેથી એમને સમજ પડે કે સાથે રહેવાની ગરજ કે જરૂરિયાત ફક્ત આપણી નથી.’