શહેરના નગરશેઠ કહી શકાય તેવા ઘરેથી સરિતા માટે માંગું આવ્યું. છોકરો પણ દેખાવડો અને બધી રીતે સરિતાને લાયક હતો એટલે ના પાડવાનો સવાલ જ ન રહ્યો અને અંતે ત્યાં સરિતાનું સગપણ નક્કી થઇ ગયું. તે દિવસથી તો રતનનો હરખ જણે સમાતો ન હતો પણ બીજી તરફ મનમાં ક્યાંય ઊંડે તેને સરિતાથી દૂર થવાનો વિષાદ પણ ઘેરી વળતો હતો. તે સરિતાના લગ્નમાં કોઈપણ જાતની કસર રાખવા માંગતી ન હતી. તેણે સરિતાને એકથી એક ભારેમાં ભારે કપડાં અને નવામાં નવી ફેશનના ઘરેણાં લઇ દીધાં. તેના કરિયાવરમાં કોઇપણ જાતની કમી ન રહે તેનું રતને ખાસ ધ્યાન રાખ્યું. લગ્નની આગલી રાત્રે દાંડિયારાસ અને પીઠીની વિધિ પતિ ગયા પછી રતન સરિતાના રૂમમાં ગઈ. સરિતાને ઉદાસ જોઇને કહ્યું કે તું મારી જરા પણ ચિંતા ન કરતી. હું મારી જાતને સાચવી લઈશ અને થોડા દિવસ માટે તીર્થયાત્રાએ જતી રહીશ. તું પણ તારી ગૃહસ્થી સંભાળવામાં લાગી જશે એટલે તારે પણ તકલીફ ન પડે, સરિતા એ મા પાસેથી વચન લીધું કે તે વિદાય વખતે કે તેના ગયા પછી પણ રડશે નહિ. થોડી આમતેમ વાતો યાદ કરીને મા-દીકરીએ હસી લીધું અને પછી એકબીજાને વળગીને થોડું રડી પણ લીધું. સરિતાએ માને પોતાની પાસે જ સૂઈ જવા કહ્યું એટલે રતને ના ન પાડી અને સરિતાને પોતાના ખોળામાં માથું રાખી નાનપણની જેમ સૂવડાવી દીધી, પણ રતનની આંખોમાં ઊંઘ ક્યાંથી હોય? તે તો બસ આખી રાત સરિતાને તાકતી રહી અને વ્હાલથી તેના ગાલ અને માથા ઉપર હાથ ફેરવતી રહી. સવાર પડતા રતન કામમાં પરોવાઈ ગઈ અને ક્યાંય કંઈ ચૂક ન રહી જાય એ માટે પોતે જ દરેક વસ્તુનું ધ્યાન રાખતી હતી. ખૂબ ધામધુમથી સરિતાના લગ્ન થયા અને અંતે સરિતાને વિદાયની કપરી ઘડી આવી ગઈ. પણ રતને જાણે હ્રદય પર પત્થર મૂકી દીધો હતો તેમ દીકરીને વચન આપ્યા પ્રમાણે વિદાય વેળાએ આંખમાં એક પણ આંસુ આવવા ન દીધું અને પોતાના કાળજાના કટકાને હસતા મોઢે વિદાય આપી.