કદાચ એ જ જીવવાનું બળ બની રહે છે, પણ એનો અતિરેક થાય, સુખ પાછળ માનવી પાગલ બને, એ કંઇ પણ કરવા તૈયાર થાય, સારાસારનો વિવેક ચૂકે ત્યારે એનું પતન થાય છે, એ અધોગતિના દલદલમાં ખૂંપી જાય છે અને પેલું મૃગજળ જેવંુ ફૂલ હાથમાં આવતું જ નથી.