બપોર થયાં છે. સૂરજદેવ તપે છે. પ્રતાપ અને ભામાશા એક ઝાડ નીચે બેઠા છે. ધીમે ધીમે વાતો કરે છે. પ્રતાપ કહે: “ભામાશા, જંગલનું આ કેવું મધુરું જીવન! નહિ ઉપાધિ, નહિ ચિન્તા. શાન્તિ ને સંતોષ. કુદરત સાથે ખેલવું, ડુંગરામાં ફરવું, નદીનાં નિર્મળ જળમાં નહાવું, ફળફૂલ ખાવાં ને પ્રભુનું ભજન કરવું. કેટલું સુંદર! કેવી મઝા! મને તો એમ જ થાય છે કે અહિયા જ રહેવું ને જીવન પૂરું કરવું. રાજ્યની ખટપટો-કપટકળા, યુદ્ધો, આમાંનું અહીં કશું જ નહિ. કેવું રમણીય જીવન!”