ચાર-પાંચ રાતોથી તેની ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ હતી અને કદાચ ઝોકું આવી જાય તો પણ ભયાનક સપનાં તેનો પીછો છોડતાં નહોતાં…! સપનામાં બાળકોને ભીખ માગતાં જોતી, ટાઢ અને તડકામાં કાળી મજૂરી કરતાં જોતી, મુકાદમ તેમને ચાબુકે ચાબુકે ફટકારતો…! તે સપનામાંથી જ ચીસ પાડીને બેઠી થઈ જતી… હવે તો તેને આ સમસ્યાનો માત્ર એક જ ઉકેલ દેખાતો હતો – પોતાના મૃત્યુ પહેલાં આ બંને બાળકોને પણ મોતને ઘાટ ઉતારી દેવાં, તો જ પોતે પણ શાંતિથી મરી શકશે. તેણે મનોમન પાકો નિર્ણય કરી લીધો, અને તેના અમલ માટેનો રસ્તો પણ વિચારી લીધો…!