કપાળ પર આડો હાથ રાખીને થોડી વાર મરી ગઈ હોય તેમ તે પડી રહી. આમ તો આ મૃત્યુ જ હતુંને ! કદાચ નવો જન્મ પણ હશે આ ! હવે નવેસરથી વિચારવાનું હતું. આમ તો રોજ જ એને મોડું થઈ જતું હતું. રીનાને કશુંક ખોટું થઈ રહ્યાનું પણ લાગતું હતું, પણ નિકેત પણ ખોટો ક્યાં હતો ? બેચાર દિવસે કલાકેક સાથે ગાળવાનો તેને હક નો’તો ? તે શું વધારે માગતો હતો ? પણ ઘણી વાર તો મિનિટોનાં ફાંફાં પડી જતાં હતાં, ત્યાં- ઘરે જ્યારે પણ આવતી ત્યારે રીનાને થતું કે પાંચેક મિનિટ વહેલી આવી ગઈ હોત તો પિન્કી દાદર પરથી પડી ગઈ ન હોત ! પપ્પાએ બજારમાંથી ટિફિન લાવવું પડ્યું ન હોત. રાકેશે ટ્યુશને જવાના અખાડા કર્યા ન હોત ! શર્લી તેના બોયફ્રેન્ડ જોડે…..