બચુભાઇ બુમરાણીયાને બે વાર “ના વાંચ્યું ?” લમણામાં વાગ્યું. એ યાદ કરવું ના પડે. કેમ ? અરે, એમણે તો મિયાં હઝૂરનો ઈન્ટરવ્યુ એમની સાલગ્રેહના દિવસે પોતાના ‘ચાર દિનીયા’ અર્ધ સાપ્તાહિકમાં છાપ્યો હતો, જેમાં ઈન્ટરવ્યુના ‘માલ’ કરતાં બમણી જગ્યા મિયાં હઝૂર સાથેના તંત્રી બચુભાઈના ઘેઘુરવાળવાળા ફોટાને માટે સદુપયોગાઈ હતી. એ જીગરજાન જેવા સંયુક્ત ફોટામાં મિયાંસાહેબનો ચહેરો માથેથી જરા લાઇનદોરીની કપાતમાં ચાલ્યો ગયો હતો. બસ, થોડોક જ વઢાઈ ગયો હતો. (પ્રોસેસરની ગલતી !) જ્યારે બચુભાઈનો ફોટો એક પણ છરકા વગરનો, પણ કપાળ પર ધસી આવેલા ઘેઘૂર ‘બાલ’ અને ડબલ ડાબલા જેવા સનગ્લાસ સુંદર સિકલની અર્ધા ઉપરાંતની જગ્યાને જમી ગયા હતા. એટલે નીચે ફોટોલાઈનમાં ઓળખાણ દેવા કોઈ મનુષ્યજીવનું મુદ્દામ નામ આપવું જરૂરી બન્યું હતું. નહીં તો ગેરસમજ થવાનો સંભવ હતો. ફોટોગ્રાફ સિવાયની ટેબ્લોઈડ પેજની ડેકોરેટીવ બૉર્ડરને બાદ કરતાં જેટલી જગ્યા વધિયાણ હતી તેમાંથી બે તૃતિયાંશ સ્પેસ તો એકલા બચુભાઈના સવાલોએ રોકી હતી, જે ચૌદ પોઈન્ટના બોલ્ડ ટાઇપમાં લીધા હતા. બાકીની જગ્યોમાં,પેરેગ્રાફિક સ્પેસ છોડતા મિયાં હઝૂરના જવાબો માત્ર દસ પોઈન્ટના ફોન્ટમાં લીધા હતા. કુલ જમલે સાડી ચાર સવાલ-જવાબો હતા. ચાર પર એક અડધો એટલા માટે કહેવાય કે એમાં માત્ર ગણીને એક જ શબ્દ બચુભાઈના મોઢે હતો તે ‘આભાર’, કે જેને મિયાં સાહેબના જવાબ તરીકે પણ ‘કૉપી પેસ્ટ’ કરવામાં આવ્યો હતો. એ દિવસે વળી ગાંધીનિર્વાણ દિન હતો એટલે સવાલોમાં શ્રેષ્ઠ સવાલ હતો ‘આપ જિંદગીમાં ક્યારેય જૂઠું બોલો છો?’ જેના જવાબમાં મિયાં સાહેબે બેધડક કહ્યું હતું, “ક્યારેય નહીં !” આ જવાબ મોટાભાગના ઘરાકો માટે (બચુભાઈ અર્ધો દિવસ કરિયાણાની દૂકાને બેસતા હતા એટલે વાચકોને બદલે ‘ઘરાકો’ બોલવાનું વધારે ફાવતું હતું.) એટલો પ્રેરણાદાયી હતો કે એકાદા સવાલ-જવાબને ખેડવીને પણ એને હેડલાઈન તરીકે ઝડપી લેવામાં આવ્યો હતો. અને એ આખા વાક્ય ‘જિંદગીમાં કદી જૂઠ્ઠું બોલતો નથી’ને સોળ નંબરના ફોન્ટને માટે એલિજીબલ ગણવામાં આવ્યું હતું. હા, સત્યને સોળ નંબરના ફોન્ટથી ઓછું ના ખપે.