મજબુત ઐતિહાસિક પુરાવા સુચવે છે કે જિણાએ હિન્દુઓ અને મુસ્લિમો વચ્ચે સત્તા વહેંચવાની હિમાયત સાથે છેક સુધી સંયુક્ત ભારત માટે વાટાઘાટો કરી હતી. જિણાના નેતૃત્વ હેઠળ લીગે છેક 1940માં પાકિસ્તાનને અંતિમ ધ્યેય તરીકે અપનાવ્યું હતું. તેમ છતાં આ માગણી એક સાર્વભૌમ મુસ્લિમ રાજ્ય માટે છે કે કેમ તે અંગે ભારે અનિશ્ચિતતા હતી. 1946માં જિણાએ કેબિનેટ મિશન યોજના સ્વીકારી લીધી હતી જેમાં હિન્દુઓ અને મુસ્લિમો વચ્ચે પાવર-શેરિંગ વ્યવસ્થા સાથે ફેડરલ ભારતની કલ્પના કરવામાં આવી હતી. કોંગ્રેસ જ એ વાટાઘાટોમાંથી બહાર નીકળી ગઈ હતી અને કોગ્રેસે જ વાટાઘાટની પ્રક્રિયાને વેરવિખેર કરી નાખી હતી. છેલ્લે, જ્યારે બ્રિટીશ ઇન્ડિયાનું વિભાજન અનિવાર્ય બન્યું ત્યારે પંજાબ અને બંગાળને એકસાથે વિભાજીત કરવાની કામગીરી કોંગ્રેસ અને મહાસભાએ હાથ ધર્યુ કર્યું. હકીકતમાં, કોંગ્રેસ અને મહાસભાએ દલીલ કરીને બે રાષ્ટ્રના સિદ્ધાંતનું એમ કહીને સમર્થન આપ્યુ હતુ કે જો મુસ્લિમો સંયુક્ત ભારતમાં હિંદુઓ સાથે રહેવા ન માંગતા હોય તો હિન્દુઓ(અને શીખો) માટે પણ પંજાબ અને બંગાળમાં મુસ્લિમ સાથે રહેવું અશક્ય હતું. આ પ્રકારની ઐતિહાસિક વિગતોને ભારતીય રાષ્ટ્રવાદી ઇતિહાસકારો દ્વારા લાંબા સમયથી દબાવી દેવામાં આવી છે અને કોંગ્રેસની "નિયો-સામ્રાજ્યવાદી" ઇતિહાસવિદ્યાને ચમકાવી હતી. સમયનો તકાદો છે કે આપણે આને જાહેર પ્રવચનમાં આગળ ધપાવવી.