આ સદ્‍ગૃહસ્થે વટેમાર્ગુઓને પાણી પિવડાવતાં મારી સાથે કલાકેક આત્મીયતાભરી વાતો કરી. વાતચીતનો મુખ્ય સાર જોઈએ તો આ પ્રમાણે હતો. આ સદ્‍ગૃહસ્થ અને તેમના ધર્મપત્ની દિઓદરની બાજુના ગામમાં શિક્ષણકાર્ય સાથે જોડાયેલા. દંપતી કર્મપરાયણની સાથે સાથે ધર્મપરાયણ પણ ખરું. આ સદ્‍ગૃહસ્થે ગુજરાતીમાં ‘જીવકોરમા’ નામનો બાળકોને પાઠ ભણાવ્યો. પાઠમાં જીવકોરમા નામનાં એકલપંડ વૃદ્ધ માજીએ પોતાના ગામના પાદરે ઘેઘુર વડલાના થડમાં ઠંડા પાણીની વરસો સુધી પરબ ચલાવેલ. આજુબાજુનાં ગામોમાં પણ જીવકોરમાની પરબોની વાતો થતી. જીવકોરમાની પરબ ત્રિભેટે એટલે કેટલાય વટેમાર્ગુઓ આ પરબનું ઠંડુ પાણી પી જીવકોરમાને આશીર્વાદ આપતા. આ પાઠના અંતે માનવમૂલ્યમાં લખવામાં આવેલ કે ‘બાળકોમાં સમાજસેવાનો ગુણ વિકસે.’ ત્યારે આ સદ્‍ગૃહસ્થે વિચાર્યું કે બાળકોમાં આ ગુણ ખીલવતાં પહેલાં આપણે આ ગુણને આત્મસાત્‍ કર્યો હોય તો કેવું સારું ! આપણે જીવકોરમાની જેમ ‘જીવકોર-બાપા’ બની જઈએ તો કેમ.