તેઓ આગળ કહે છે, ‘જાતને ટપલાં મારી મારીને, ભૂલો સુધારી-મઠારીને, આંખ-કાન-મન-અંતરમાં બારીબારણાં સતત ખુલ્લાં રાખીને હૃદયની જે કોઈ સંપત્તિ છે તેને સ્થૂળ આકાંક્ષાઓથી વેરવિખેર થઇ જતી બચાવીને, નગણ્યથી સંતોષ માનવાની વૃત્તિને ટાળતાં રહીને, ક્વોન્ટીટીના મોહથી અલિપ્ત રહેવાની સભાનતા કેળવીને, સતત વિનમ્ર – નિરહંકારી રહેવાનો પ્રયત્ન કરીને, આંખો કામ આપે તેટલે અંશે સારું સાહિત્ય વાંચતા રહીને, મારા સંવિદતંત્રને સૂક્ષ્મ, પ્રત્યગ્ર, સ્થિતિસ્થાપક રાખીને, જેઓના શિષ્ય બનવાનું મને બેહદ ગમ્યું હોય તેવા પ્રાજ્ઞ પુરુષોના માત્ર સાહિત્ય સર્જનને જ નહીં જીવનને પણ મારી નિરીક્ષાનો વિષય બનાવીને, મનુષ્ય માત્ર પ્રત્યે બને તેટલી સહૃદયતા ધરાવીને હું કંઇક શીખતો, મેળવતો, ઘડતો, ઘડાતો રહ્યો છું.