બાલ્કનીમાંથી મદદ માટે જોયા કરતા રાવની આંખ સામે મુંબઈની સ્કાયલાઇનમાં સવારની સાંજ અને રાત થાય, પણ કોઇનેય સામે જોવાની ફુરસદ ન હોય. મોબાઇલ જેવી એકાદી ટેકણલાકડીથી આપણે જીવતાજાગતા લોકોથી એટલા બધા દૂર થઈ ગયા હોઇએ, ચારેકોર એટલો બધો ઘોંઘાટ કરી મૂક્યો હોય કે કોઇના કાને આપણો કે પછી આપણા કાને કોઈ જરૂરિયાતમંદનો અવાજ ન પહોંચે. ધારો કે પહોંચે અને કોઈ તમારી મદદ માટે આગળ આવે તોય એ પોતાની સૅફ્ટીની બાઉન્ડરી વટાવે નહીં.