જેમ-તેમ પાંચેક મિનિટની જાહોજલાલીવાળા કોઈ ભાઈ ત્યાં પહોંચી જતા તો લેખકનો ચહેરો ભર તડકામાંય, સવારના કુમળા તડકામાં મજાની ચા પીને ફ્રેશ થયો હોય એવો ચમકવા માંડતો. પેલા ભાઈ કંઈ પૂછે તે પહેલાં જ (એમનો સમય બચાવવા સ્તો) લેખક હરખના માર્યા બોલવા માંડતા, ‘આવો ભાઈ, ભલે પધાર્યા. મારા લેખનની દુનિયામાં તમારું ભાવભીનું સ્વાગત છે. જુઓ, આ પેપરમાં મારો ઓગણીસસો ચોર્યાસીમાં ‘જનતા શાની જનાર્દન?’ પર લેખ આવેલો, આ પેપરમાં ‘દુનિયા આવી કેમ?’ લેખ આવેલો, ‘હું કેમ લખ્યા જ કરું છું?’ લેખ તો મારો સર્વાધિક પ્રિય છે’. પેલા ભાઈને કંઈ પણ બોલવાનો મોકો આપ્યા વગર લેખક પોતાની સંગ્રહ-સંઘર્ષકથા ચાલુ રાખે અને જુદાં-જુદાં બે ચાર પેપર પતે પછી એક પુસ્તક બતાવે, ‘જુઓ, આ આપણા મોટા લેખકના લેખોનું સંપાદન છે તેમાં ફલાણા લેખમાં મારી એક લીટી લીધી છે. હું તો ધન્ય થઈ ગયો. મારી પાસે આ પુસ્તક વહેંચતાં વહેંચતાં હવે પાંચ જ કોપી વધી છે. આ તમે લઈ જાઓ. તમે મારી વાતોમાં (મારી ઉપર દયા ખાઈને) આટલો રસ લીધો એટલે તમને એકદમ ફ્રી. લ્યો, હું તમને આગલા પાને મારા હસ્તાક્ષર પણ કરી આપું.’