આ વાતને ઘણો સમય થઈ ગયો. દિવસો વીતવા લાગ્યા. વળી પાછો રાંધણછઠ્ઠનો દિવસ આવ્યો. એટલે પેલી વઢકણી બળકણી જેઠાણીના મનમાં થયું કે લાવ હુંય દેરાણીની જેમ શીતળા માના આશીર્વાદ લઉં. આમ તેણે છોકરાને ઘોડિયામાં સુવડાવ્યો. અડધી રાત સુધી રાંધણિયામાં કામ કરી ચૂલો સળગતો રાખી બાઈ તો સૂઈ ગયાં. રાત્રે ફરવાં નીકળેલાં શીતળા મા જેઠાણીના ઘરે આવ્યાં. રસોડામાં જઈને જુએ છે. તો ચૂલો સળગતો હતો. આ જોઈને શીતળા મા ક્રોધે ભરાયાં. ચૂલાની રાખમાં આળોટ્યાં અને શરીરે દાઝ્યાં. તેથી શાપ આપ્યો, ‘જેણે મારું શરીર બાળ્યું છે એનું પેટ બળજો.’