શ્રી મોટાના આશ્રમ માં મૌન ને વિશેષ મહત્વ આપવામાં આવે છે.અને તેથી મૌન મંદિરો ની સ્થાપના શ્રી મોટા ધ્વારા કરવામાં આવી છે.આવા મૌન મંદિરો અમે શ્રી મોટાના આશ્રમ માં જોયા જ્યા વ્યક્તી ૧ થી માંડીને ૭ દિવસ સુધી એકલો એકાંતમાં આવી ઓરડીમાં રહી ઇશ્વર સ્મરણ કરી શકે છે.શ્રી મોટા ધાર્મિક ક્રિયાકાંડો માં ઓછુ માનતા તેઓ એ પોતાને મળેલ દાન ની રકમો શિક્ષણ અને રીસર્ચ પાછળ પુષ્કળ પ્રમાણ માં ફાળવી છે.શ્રી મોટાના આશ્રમ માં ધ્યાન કરી શકાય તેવા ખંડો અને એકાંત માં વાચન કરી શકાય તેવી સવલતો જોવા મળી.આપણને ઇચ્છા જ થઈ જાય કે કલાક બે કલાક અહી બેસીએ.મને તો લાગે છે કે દરેક ગામ માં અને શહેરો માં આવી સગવડ હોવી જોઈએ જ્યા કોઈ પણ વ્યક્તી કોઈ પણ ખલેલ વગર શાંત ચિત્તે પ્રભુ સ્મરણ કરી શકે,ધ્યાન ધરી શકે,અને વાંચન કરી શકે,આજના ધમાલ ભર્યા જીવન માં આવા સ્થળો માનવજાતને ઉપકારક સાબીત થઈ શકે તે કદાચ વર્ષો પહેલા પૂજ્ય શ્રી મોટા જાણી ગયા હશે…આશ્રમ માં ચા-નાસ્તો કરી પૂજ્ય શ્રી મોટાના દર્શન કરી અમે શ્રી મોટા ધ્વારા લખાયેલા પુસ્તકો ખરીદ્યા.આવા સંત પુરુષ પ્રત્યે અને તેમના સમાજ ઉપયોગી કાર્યો વિશે જાણી જીવન માં શાનું મહત્વ હોવુ જોઈએ અને શુ કરવુ જોઈએ તે જાણ્યુ અને નતમસ્તકે આ મહામાનવને પ્રણામ કરી આશ્રમની વિદાય લીધી.સુરત ને ઘમરોળતા નવનીતભાઈ અમને પોતાની ગાડીમાં સુરત શહેરની પરીક્રમાં કરાવી અમારે ઉતારે છોડવા આવ્યા ત્યારે સાંજના ૪ વાગી ચુક્યા હતા.થાક તો એવો લાગ્યો હતો કે ના પૂછો વાત હજી સુરતના બે મહાનુભાવોને મળવાનું હતુ.સમય બહુ ઓછો હતો રાત્રે ૧૧ વાગે પાલનપુર જવા બસ પકડવાની હતી.થયુ ચાલો ઉતારે જઈ ફ્રેશ થઈ થોડો આરામ કરી પછી બાકી રહી ગયેલ મહાનુભાવોની મુલાકાત લઈએ.ત્યાતો ઉતારે બચપણના મિત્ર ભરતભાઈ રાહ જોઈને બેઠા હતા.તેઓ પણ એક લગ્ન માં હોવાથી તથા લગ્ન મંડપ ની જવાબદારી હોવાથી વ્યસ્ત હતા છંતા અમને તેમના ઘરે ચા-પાણી કરવા લેવા આવ્યા હતા,તેમને ઘણી ના પાડી અને કહ્યુ કે ભાઈ અમે થાકી ગયા છીએ ફરી કોઈ વખત આપના ઘરની મુલાકાત લઈશુ પણ માને તો ભરતભાઈ શાના ? ઝગડો કર્યો અને અંતે અમને તેમના ઘરે લઈ જઈને ઝપ્યા.ત્યાંથી ચા-પાણી કરીને ભરતભાઈ ને અને તેમના કુટુંબને લગ્ન પ્રસંગ માં જવાનું હોવાથી તેમને વિદાય કરી અમે તે વિસ્તારમાં જ રહેતા વડગામના બાબુભાઈને ઘરે જવા નીકળ્યા,અમારા આવવાના સમાચાર થી બાબુભાઈ હિરાની ઓફીસથી વહેલા થકા આવી ગયા અને અમને તેમના ઘરે લઈ ગયા,અમને એમ કે ચા પી ને સમાચાર લઈને નીકળી જાશુ જે થી બજાર માં થોડા રહેલા સમયમાં ખરીદી કરી શકાય,ત્યા તો એક મિત્ર લવજીભાઈ નકરાણીનો ફોન આવ્યો કે નિતિનભાઈ હુ ઘરે તમારી રાહ જોઈને બેઠો છુ,જમવાનું આપણા ત્યા છે,પણ બાબુભાઈ ના પત્નિ બબીબેને અમારા માટે ઇડલીનો સરસ નાસ્તો તૈયાર કરી નાખ્યો હતો અને અમને ખબર પણ ના પડે તેમ શીરો પણ બનાવી નાખ્યો આમ અમને ભરપુર જમાડ્યા,સામાજિક રીત-રીવાજ મુજબ પેંટ પીસ ઓઢાડ્યા અને વાતો કરી ત્યા સુધી રાતના આઠ વાગી ચુક્યા હતા અને હવે અમારી પાસે માત્ર ત્રણેક કલાક જેટલો ઓછો સમય હતો,એટલે બાબુભાઈની ખુબ જ મનવર છંતા અમે ત્યાંથી વિદાય લઈ ઉતારે પહોચ્યા,ફ્રેશ થઈ તૈયાર થઈ ગયા.સુરતની ખુબ જ વખણાતી ઘારી અને સુત્તરફેણી ખરીદવાની તો હજી બાકી હતી. ઝટપટ તૈયાર થઈ સુરતની પ્રખ્યાત મોહન મીઠાઈની દુકાને પહોંચી ગયા અને સુરતની યાદગીરી રૂપે વાનગીઓ ખરીદી પેક કરી અને રાત્રે ૧૦.૪૫ વાગે પાલનપુર જવા માન ટ્રાવેલની બસ ની રાહ જોઈને સુરતના ઉનાપાણી રોડ ઉપર ઉભા હતા ત્યારે સુરતની ૪૮ કલાલની સફર મનમાં ફરી રહી હતી અને મનોમન વિચારી રહ્યો હતો બે દિવસની તે સુરતની મુલાકાત કરાતી હશે ? આવુ શહેર,આવા લોકો વચ્ચે નિરાંતે સમય લઈને આવવુ પડે,પણ અમારી પણ મજબૂરી હતી રવિવારે સવારે કુટુંબમાં એક લગ્ન-પ્રસંગ માં હાજરી આપવાની હતી.સુરત માં ગાળેલ ૪૮ કલાક દરમિયાન પુરતી ઉંઘ અને આરામ ના લિધો હોવા છંતા આ શહેર માં આ શહેરના લોકોમાં એવુ કઈંક હતુ જે અમને ઠંડી હવાની જેમ તરોતાજા બનાવી દેતુ હતુ.રાત્રે જ્યારે ૧૧-૦૦ કલાકે માન ટ્રાવેલ્સની અમારી બસ સુરતથી ઉપડી ત્યારે સુરતના સબંધીઓને,મિત્રોને અને આ શહેરને સલામ કરી,અનુભવનું એક ભાથુ બાંધી અમે વડગામ પહોચવાની ચિંતામાં બસમાં સુઈ ગયા.