અમે લાચાર થઈને ઉઠયા. એક માતાનું એના પુત્ર સાથે ત્રીસ વરસે મિલન કરાવ્યું હતું એ વાતનો ઘમંડ મારામાં લઈને હું ફરતો હતો એની સામે સમતુલામાં મૂકવા માટે મારી આ હાર મેં સ્વીકારી લીધી. માત્ર એટલું જ કરી શક્યો કે મારા કેમેરામાં રોલ નહોતો, એટલે દોડાદોડ એક સ્ટુડિયોવાળાને શોધી લાવીને એ ફિક્કા મિલનના ફોટા પડાવી લીધા. પણ એ ફોટા વિજયના નહીં પરાજયના છે. એ સ્મૃતિ નથી, સ્મારક છે. મારાં બીજાં બહેન કમુબહેને એ ફોટાઓની નકલ પણ પોતાની પાસે રાખવાનો ઈનકાર કરી દીધો. કહ્યું: “દીકરો ઘૂંટણીયે પડયો હોય ને છતાં બાપ વીસ વરસે પણ કોપાયમાન થઈને અદબ વાળીને બેઠો હોય એવો ફોટો મારી પાસે રાખીને શું કરું?”