હું ભણતી હતી ત્યારે પણ સાચું જ બોલતી. પરીક્ષામાં કદી ચોરી નહોતી કરતી. આવા કારણોથી મારા વર્ગના બધા મને ‘ગાંધીજી’ કહેતાં. વ્યવહારિક રીતે વિચારતાં માણસો માટે મારી ગણતરી ‘વેદિયા’ માણસમાં થતી. પરંતુ જ્યારે મરીશ ત્યારે સંતોષથી મરી શકીશ કે જિંદગીમાં કદી કશું ખોટું નથી કર્યું. કોઇને નુકશાન પહોંચાડીને મેં સફળતાનું એક પણ પગથિયું ભર્યું નથી. આનાથી વિશેષ જીવનમાં શું જોઇએ ? ખરી વાત છે ને મારી ?