આ વાસ્તવિકતાઓનો સ્વીકાર એ શરણાગતિનો એક અંશ છે. એકમાત્ર ઈશ્ર્વર જ મારે માટે શરણ્ય થવાની યોગ્યતા ધરાવે છે. એ વાસ્તવિકતાની સમજ અને તેનો સ્વીકાર એ શરણાગતિનો બીજો અંશ છે. આમ, મારા પોતાના અને વળી ઈશ્ર્વરના સ્વભાવની સમજમાંથી જે અભિગમ જન્મે છે તેને જ શરણાગતિ એ સમજનું, માનસિક પરિપક્વતાનું જ નામ છે. જીવનની વાસ્તવિકતાઓ ન સમજવી અને સમજ્યા પછી પણ તેમનો સ્વીકાર ન કરવો, તેમનો વિરોધ કરવો, તેમના વિષે શોક કે વિષાદ કરવો એ જ અવિવેકની, મનની અપરિક્વતાની નિશાની છે. આવા અવિવેકમાંથી જે અભિગમ જન્મે છે અને તેમાંથી જે આવેગાત્મક અને પ્રતીકારાત્મક વર્તન જન્મે છે તે જ શરણાગતિનો અભાવ છે. શરણાગતિમાંથી નિરાંત, નચિંતતા અને છેવટે નિર્ભયતા જન્મે છે.