આજ વર્ષની શરૂઆતમાં બે’નની સગાઈ થઈ. હજી પણ મને યાદ છે કે તે દિવસે થોડોક વરસાદ પડ્યો હતો અને જ્યારે તેની સગાઈ થઈ રહી હતી ત્યારે ગલીની સ્ત્રીઓનું ભજન મંડળ ભજન ગાતું હતું ‘હું સાસરિયે નહિ જાઉ મોરી મા, મારુ મન લાગ્યું ફકીરીમાં’ અને મને હસવું આવતું હતું. જોકે એ હાસ્યની પાછળ જ રૂદન પણ આવ્યું. અત્યાર સુધી બે’ન જ ઘર સંભાળતી હતી. એક સાંજે જ્યારે અમે ચારે જણા જોડે બેઠા ત્યારે મે પ્રશ્ન પૂછ્યો ‘બે’ન જતી રહેશે પછી આપણા માટે જમવાનું કોણ બનાવશે?’ અને અમે ચારે જણા ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યા. પણ સદનસીબે બે’નના લગ્ન પહેલા જ મમ્મીની ધોળકા બદલી થઈ. માટે મમ્મી અમદાવાદમાં અમારી સાથે રહીને ધોળકા અપ-ડાઉન કરવા લાગી અને અમારા પરિવારની બહુ મોટી ચિંતાનો અંત આવ્યો. એજ વર્ષે ડિસેમ્બર મહિનામાં બે’નના લગ્ન પણ નક્કી થયા અને એ ઘટનાએ મારા સમગ્ર જીવનની દિશા અને વિચારસરણી બદલવામાં અગત્યનો ફાળો આપ્યો.