જોડણીદોષ માટે અજ્ઞાન, કમ્પ્યૂટરના સોફ્ટવેર, શિક્ષકો, ખોટી જોડણી ધરાવતા છાપાં, સામયિકો, ઇ-મિડિયા, બેદરકારી, રસનો અભાવ, ઉપેક્ષા, સાચાં માર્ગદર્શનનો અભાવ, યોગ્ય માહિતીનો અભાવ વગેરે કોઇપણ કારણ હોઈ શકે. પરંતુ ચીવટ રાખવાનો ગુણ વિકસે તો નાનપણથી બાળક જે શીખે તે યાદ રાખી શકે. બીજું છેલ્લા થોડાં વર્ષોથી અંગ્રેજી ભાષા પ્રત્યેનો વ્યામોહ એટલો તો વ્યાપક બન્યો છે કે અંગ્રેજી ભાષાના શબ્દો ગુજરાતી ભાષાના હોય તેવું લાગવા માંડ્યું છે. પણ જેઓને ખરેખર અંગ્રેજીભાષાનું જરાપણ જ્ઞાન નથી તેવાં લોકોની પરિસ્થિતિ કેવી થતી હશે તેની કોઈ કલ્પના કરી શકે? સરકાર પણ એવો આદેશ બહાર પાડે છે કે ભાષાના વિષયમાં જોડણીદોષને દોષ નહીં ગણવાનો! બાળકોને પાસ કરી (ઉત્તીર્ણ કરી) દેવાના. જૈન મુનિશ્રીએ ‘જોડાક્ષર વિચાર’ જેવો ગ્રંથ આપ્યો છે જે કોઈએ વસાવ્યો? હવે એવાં પુસ્તકો કોણ વાંચે કે ખરીદે? અમે એવાં વેદિયા નથી!’ ‘વેદિયા હવે સન્માનજનક વિશેષણ ન રહેતાં અળખામણો શબ્દ બની ગયો છે તેને માટે કોણ જવાબદાર? હું, તમે, આપણે ગુજરાતીઓ જ. ‘વેદીયું’ એટલે વેદ ભણેલું એ મૂળ અર્થ વેદવિદ અથવા વેદપાઠી. પરંતુ એ શબ્દનો લાક્ષણિક અર્થ વધારે પડતો પ્રચલિત થઇ ગયો – ભણેલું પણ ગણેલું નહીં. જાગ્યા ત્યારથી સવાર કરીએ તો હવે સવાર પડે તેની જ રાહ જોવી રહી…આશા અમર છે… -હદ