હું લેખક છું – એ જમાનામાં તો કવિતાઓય લખતો એટલે પ્રથમ મિલને શુંનું શું કહીશ એવી રંગોળીઓ પત્નીએ મનમાં પૂરી રાખેલી. એના હૃદય પર એનો ભારે ઘા પડેલો. એ ઘા રુઝાવવા મેં પત્રોના ઢગલા કરી દેધેલા, પણ બુંદથી ગયેલી આબરૂ હોજથી પાછી ન આવી ! લગ્ન પછી બગડેલી મેમરી સ્વિચને કારણે આનાથીય ચડિયાતા ગોટાળા મેં કરવા માંડ્યા ત્યાર જ પછી પત્નીનો પૂર્વેનો એ ઘા રુઝાયો. પુત્રજન્મ વખતે અમે વતનમાં રહેતાં હતાં. પુત્ર બેસતાં શીખેલો, પણ ચાલતાં ને બોલતાં નહિ શીખેલો. એ વખતે પહેલવહેલી વાર હું એને લઈને બહાર નીકળ્યો અને એક પાનવાળા મિત્રને ત્યાં એને ભૂલીને ઘેર આવતો રહ્યો ! પુત્રને બોલતાં નહોતું આવડતું એમ એ રડતાં પણ શીખેલો નહિ. એટલે ભવિષ્યમાં પોતે કેવા પ્રકારનાં પાન ખાશે એ વિચારતો એમને એમ સ્થિર બેસી રહ્યો. બધા ગ્રાહકો ગયા પછી પાનવાળા મિત્રનું ધ્યાન ગયું. ‘આ કોનો બાબો અહીં રહી ગયો’ એ પ્રશ્ને બિચારા એકદમ મૂંઝાઈ ગયેલા. બીજી બાજુ હું ઘેર પહોંચ્યો અને ‘બાબો ક્યાં ?’ એ પ્રશ્નનો સામનો કરવાનો આવ્યો ત્યારે હું તો એમના કરતાંય વધુ મૂંઝાઈ ગયેલો. પત્ની ને બા રડવા માંડયાં. આડોશીપાડોશી ભેગાં થઈ ગયાં. ‘તમે ક્યાં-ક્યાં ગયા હતાએ યાદ કરો.’ સૌ મેમરી સ્વિચ ઓન કરવાનું કહેવા લાગ્યાં. ઘેરથી નીકળ્યા પછી ઘેર પાછો ફર્યો ત્યાં સુધીમાં પાંચ-છ જગ્યાએ ગયો હતો, પણ એ વખતે એકેય જગ્યા યાદ ન આવી. એને બદલે પંદરેક વર્ષ પહેલાં આવી જ એક સાંજે એક મિત્રના પિતાની તબિયતના ખબર પૂછવા હોસ્પિટલમાં ગયો હતો એ યાદ આવ્યું. (મારી મેમરી સ્વિચ કોઈક વાર એક્દમ ખોટી રીતે ચાર્જ થઈ જાય છે, ત્યારે આવું થાય છે.) પણ એ કશા કામનું નહોતું.