આપણે ખાસ કરીને જોઈએ છીએ કે ઘણા બધા માણસોની તકલીફોને શરીરની પીડારૂપે પ્રગટ કરે છે. તમે કોઈને મૂંઝવણમાં મૂકો ત્યારે પ્રશ્ન કરો છો ‘કેમ ભાઈ શું થયું?’ પેલો માણસ જવાબ આપે છે. ‘ખાસ કંઈ નહીં. મારું માથું બહુ દુઃખે છે. દુઃખાવાની બે-ચાર ગોળીઓ પણ ખાઈ ગયો પણ કંઈ ફરક પડ્યો હોય એવું લાગતું નથી. મને લાગે છે કે મારા ફેમિલી ડૉક્ટર પાસે જવું પડશે.’ ફેમિલી ડૉક્ટર પાસે એ દવા લેવા જતો નથી, કેમકે માથાના દુઃખાવાની બધી દવા તો એની પાસે છે જ. તેને તો પોતાના ડૉક્ટર પાસેથી એવી હૈયાધારણ જોઈએ છીએ. ડૉક્ટર જ્યારે કહે કે તમારો સ્વભાવ ચિંતાવાળો લાગે છે, કાં તો પછી કામનું ભારણ છે. બાકી બીજું કંઈ નથી.’ એ ભાઈ ડૉક્ટરને પૂછે છેઃ ‘મગજમાં કંઈક ક્લોટ કે ગાંઠ જેવું તો નથી ને?’ આપણે જોઈએ છીએ કે નાનામાં નાની વ્યાધિની પાછળ માણસને મૃત્યુનો અગર અસાધ્ય રોગનો અજ્ઞાત ભય સતાવી રહ્યો છે. મોંએથી તો એ કહે છે કે મને આવી પીડા ગમતી નથી. આના કરતાં તો ભલે મોત આવે અને ભલે પડદો પડી જાય.’ માણસ ગમે તે બોલે પણ કોઈ પણ માણસને જિંદગીના આ નાટકના ત્રણ કે ચાર અંક પૂરા કરવા છે અને નાટક નાનું હોય કે લાંબું હોય તેને નાટકનો સુખાંત જોવો છે. આપણે સૌ કોઈ જાણીએ છીએ કે આપણે કબૂલ કરીએ કે ના કરીએ દરેક માણસમાં જીવવાની ઇચ્છા-જિજીવિષા પ્રબળ હોય છે. પાંચમા માળેથી આપઘાત કરવાના ઇરાદે નીચે પડતું મૂકનારને એક ઉમેદ હોય છે કે ભલે એનાં હાડકાં ભાંગે પણ પોતે મરી તો નહીં જ જાય.