1995માં મમ્મીએ નક્કી કર્યું અમને પંચગીની લઈ જવાનું – સારા ભણતર માટે. નસીબ કહો કે ડેસ્ટીની પણ બન્યું એવું કે એક વૅકેશનમાં અમે પંચગીનીમાં એ જૂના અને વ્હાલા ઓળખીતા બાપુકાકાને મળ્યા. બાપુકાકાએ પોતાના ટીનએજ દીકરાની યાદમાં, જે બૉમ્બેમાં એક ડૉક્ટરની લાપરવાહીથી ગુજરી ગયો હતો, એક નાનું સેનેટોરિયમ બાંધ્યું હતું. ઘરડાં લોકો અને માંદગીમાંથી સારાં થતા દર્દીઓ માટે. મમ્મીની મૂંઝવણ સમજીને એમણે લાંબા ગાળાનાં રહેવાસ માટેનાં ત્રણ કોટેજ પૈકી એક કોટેજ અમને ફાળવ્યું. વળી એમણે ખાતરી આપી કે એ મમ્મીને ત્યાં ટીચર તરીકે જૉબ અપાવવામાં મદદ કરશે. અમારાં કુટુંબ માટે આ મોટો ફેરફાર હતો. અમે પંચગીની શિફ્ટ થયા – પપ્પા વગર. પપ્પા દર થોડા સમયાંતરે અમને મળવા આવતા. શરૂઆતનો સમય બહુ આકરો હતો. હિલ સ્ટેશનનાં આકરાં ચઢાણ પર દરરોજ બે કિલોમીટર ચાલીને સ્કૂલ જવાનું – વેહિકલનો તો સવાલ જ નહોતો. મારી બહેન તે વખતે ત્રીજા ધોરણમાં અને હું બીજા. 1996નું વર્ષ હતું. એ વર્ષે એક યાદગાર ઘટના બની. હું કલાસમાં પ્રથમ આવી અને મહાન સંગીતકાર નૌશાદ દ્વારા મને સર્ટિફિકેટ એનાયત થયું. મારાં બાળપણની ગૌરવભરી યાદગીરીમાં એ અમૂલ્ય ફોટો સામેલ છે. એ જ વર્ષમાં મમ્મીને ત્યાંની સંજીવન સ્કૂલમાં નોકરી મળી ગઈ. વળી બે કિલોમીટર ચાલવાનું, વેહિકલ વગર. નોકરી અને પગાર તો સારા જ હતા પણ અઘરું તો હતું જ. કારણ કે મમ્મીને હિલ ઉપર સ્કૂલ ઉપર એક દિવસમાં એક વાર નહીં પણ છ વાર ચઢ-ઉતર કરવાનું હતું ! એક વાર સવારે, એક વાર બપ્પોરે લંચ ટાઈમે અને એક વાર સાંજે સ્કૂલ પછી હૉસ્ટેલનાં બાળકોને રમતગમત માટે સુપરવાઈઝ કરવાં.