સંજય પઢિયાર અને તેના મિત્રો ITBPની રાહબરી હેઠળ અસરગ્રસ્તોને ખાવાની સામગ્રી પહોંચાડવામાં મદદ કરે છે, મેડિકલ હેલ્પ અને યાત્રાળુઓના પરિવહનમાં મદદ કરે છે. સંજય કહે છે, ‘આ કાર્ય દરમ્યાન અમને માણસોના એવા વરવા અનુભવ થાય છે જેનું બયાન કરવું અશક્ય છે. જેમને રહેવા રૂમ મળી તેમને રૂમમાં ગરમ પાણીની બાલદી જોઈએ. જેને પૂરી-શાક ખાવા મળે છે તેમને પૂરું જમણ જોઈએ છે. ઝિપ લાઇન ક્રૉસિંગ વખતે દોરડાથી એક બાજુથી બીજી બાજુ પહોંચાડી રહ્યા હતા અને વેધર ખરાબ થવાના અણસાર આવતાં થોડા સમયમાં વધુ ને વધુ માણસોને સામે પાર સલામત પહોંચાડવાના હોવા છતાં બીજા માણસો આવે કે ન આવે પોતાનો સામાન આવે એની જીદમાં એક ફૅમિલીએ જીભાજોડી કરતાં અમારે તેમનું માનવું પડ્યું હતું. સ્વાભાવિક છે આવાં કામો અમીરો અને સ્માર્ટ શહેરીજનોનાં જ હોય જેની સામે સરળ માનવીઓનું કશું જ ચાલવાનું નથી. વળી સરકાર પણ આ બાબતે ઉદાસીન છે, કારણ કે જો સરકાર સ્થાનિક લોકોને તેમનાં ગામ-ઘરોમાંથી બહાર કાઢે તો તેમને હંગામી ધોરણે પણ આશરો આપવો પડે જેમાં ખાવા-પીવા અને રહેવાની સુવિધા સાથે ફરીથી વસવાટ થાય એ માટેની સુગમતા કરી આપવી પડે એટલે જ સહાયકાર્યોમાં ગરીબો અને સ્થાનિક લોકોનું કોઈ ધણીધોરી નથી. આ લખાય છે ત્યાં સુધી હજી સેંકડો યાત્રાળુઓ પૈસાના અભાવે પણ પ્રભુ પરની અસીમ શ્રદ્ધાને કારણે ચાલીને કે અન્ય વાહનોમાં લિફ્ટ લઈ એક સ્થળેથી બીજે સ્થળે જાય છે. બે જોડી કપડાં, ધાબળïો, વરસાદથી બચવાની વસ્તુ અને બે વાસણોની ગઠરી બાંધી નીકળી પડતાં આ લોકો રસ્તાની કોરે જ રાતવાસો કરે છે અને ત્યાં જ ખાણું પકવી લે છે. તેઓ ક્યાંક-ક્યાંક પહાડોમાં ફસાયા છે. તેમની પાસે નથી મોબાઇલ કે નથી મદદ, નથી શું કરવું એનો સૂઝકો કે નથી કોઈ સંદેશો.’