આમ તો કાળીને લોકો ‘ગાંડી’ ગણતા હતા, પણ હું પોતે હજી અસમંજસમાં હતી કે એ ખરેખર માનસિક રીતે અસ્થિર છે કે કેમ ? અને કદાચ ગામ લોકોની એના પ્રત્યેની ઉપેક્ષાને કારણે જ મને એના પ્રત્યે થોડોક પ્રેમભાવ હતો. અને આમ તો એની તરફથી પણ કોઈને કશી જાતની કનડગત ન પડતી. કોઈ નવા આગંતુકને પણ એણે ક્યારેય હેરાન સુદ્ધાં નથી કર્યા ! પોતાની મસ્તીમાં મસ્ત રહી દિવસ આખો આજુબાજુના ગામોમાં ભટકતી રહે અને સુરજ ઢળ્યે અચૂકપણે ગામને પાદરે આવી પંહોચે. ત્યાં કોઈને કોઈ એને વધ્યું-ખૂટ્યું જમવાનું આપી જાય અને બસ એમ જ એની જિંદગીમાંથી એક દિવસ ઓછો થતો જાય ! પણ એને એક જ ખરાબ આદત… પાદર પાસેના મંદિરવાળા ઝાડ પરથી સાડીઓ ચોરવાની !