અમારા એક દાદીમા યાદ આવે છે. દાદીમા કોઈ કોઈ વાર એમના ભૂતકાળની વાત કરે. “એ દિવસોમાં અમારી જુવાની હતી. ભારે તેજ અને સ્વમાની સ્વભાવની હતી હું. તમારા દાદા પણ એવા જ. એમનો બોલ એ બ્રહ્માનો બોલ એવું એ પોતે માને. ભારે હઠીલો અને તંતીલો માણસ. નાની અમથી વાતમાં અમારી વચ્ચે કજિયો થઈ ગયો અને હું પિયર ચાલી ગઈ. દસ બાર દહાડા થયા. મારા મનમાં હતું કે એ તેડવા આવશે. મેં પણ મનમાં નક્કી કર્યું હતું કે એ તેડવા આવે તો જ જઉં, હું ય સ્વમાની છું. હું કાંઈ એવી સસ્તી નથી કે સામેથી વગર તેડાવે જાઉં. આમ ને આમ ચાર છ મહિના થઈ ગયા. મારી માએ મને પાસે બેસાડીને સમજાવી, “દીકરી, હૈયાનાં હેત હોય ત્યાં માન કેવું ને સ્વમાન કેવું ? પોતાના માણસ પાસે તે અહંકાર હોય ! ઘર છે, ધણી-ધણીઆણી હોય એટલે કોઈ વાર હા-નાનો કજિયો પણ થઈ જાય. ગળી જવાનું હોય એ બધું.” અને મારા મનમાં એ શબ્દ વસી ગયા. હૈયાનાં હેત હોય પછી માન કેવાં ને અપમાન કેવાં ? બસ, એમની તેડવા આવવાની રાહ જોયા વિના હું સાસરે પહોંચી ગઈ. કોઈ વાર તમારા દાદા સાથે મતભેદ થઈ જાય. ક્યારેક એ નમતું જોખી દે, ક્યારેક હું નમતું જોખી દઉં. ક્યારેક હું ગુસ્સો કરું તો એ શાંત રહે, ક્યારેક એ ગુસ્સો કરે તો હું ચૂપ રહું. વિવાદમાં ઊતરીએ તો તકરાર થાય ને ! એમની ભૂલ હું મન પર લાવું નહીં. મારી ભૂલ એ મન પર લાવે નહીં. બસ સરવાળો સરખો. અને એ ગુજરી ગયા ત્યાં લગી અમારો ઘરસંસાર આરામથી ચાલ્યો.” દાદીમાની વાત જીવનમાં ઊતારીએ તો પતિપત્ની વચ્ચે કદી ઘર્ષણ થાય ખરું ?