કાર્યક્રમ શરૂ થયો અને શરૂઆતમાં જ બે કલાકારોએ સ્ટેજ પર આવીને એ જ ગીત ગાવું શરૂ કર્યું જે પેલા પ્રજ્ઞાચક્ષુઓ ભીખ માગવા માટે ગાતાં હતા. મનોમન તેણે સ્ટેજ પરના કલાકારોની સરખામણી એ અંધજનો સાથે કરી જોઈ. સંગીતની થોડીઘણી જાણકારી હોવાથી સરખામણીમાં તેને અંધજનો ચડિયાતા લાગ્યા. કાર્યક્રમમાં પછી તો બોલિવૂડના જાણીતા કલાકારોએ રજૂઆત કરી પણ તેનું મન લાગ્યું નહીં. સમગ્ર કાર્યક્રમ દરમિયાન તેનું મન સતત સ્ટેજ પરના આર્ટિસ્ટની સરખામણી પેલા ભિખારીઓ સાથે કરતું રહ્યું. તે વિચારવા લાગી કે અહીં જે કલાકારો ગાઈ રહ્યા છે તેની લોકો તાળીઓ પાડીને વાહવાહી કરી રહ્યા છે. જ્યારે ટ્રેનના પ્લેટફોર્મ પાસે બેસીને આજીજી સાથે ગાઈને ભીખ માગતા એ અંધ કલાકારો તરફ લોકો દયાભાવ અને તુચ્છ નજરે જુએ છે. એ બંને પણ કલાકાર હતા છતાં લોકોનો તેમના તરફનો દૃષ્ટિકોણ ભિન્ન હતો. તે વિચારવા લાગી કે જો સ્ટેજ પર બેસીને સારાં કપડાં પહેરીને કોઈ કલાકાર પર્ફોર્મન્સ આપે છે તો આપણે તેને આદર આપીએ છીએ. આપણા માટે તે ખાસ બની જાય છે. સામે એટલો જ સારો અવાજ ધરાવતી કોઈ વ્યક્તિ રેલવે પ્લેટફોર્મ પર બેસીને ગાય છે જેનાં કપડાં વ્યવસ્થિત નથી તો લોકો તેની સામે બે પાંચ રૂપિયા ફેંકીને ચાલ્યા જાય છે. લાંબી ગડમથલને અંતે તેને સમજાયું કે સવાલ લોકોનો દૃષ્ટિકોણ બદલવાનો છે અને એ માટે તેણે બીડું ઉઠાવી લીધું.