આવી રમતોમાં મુખ્ય સ્થાન બસ પકડવાની રમતને આપી શકાય. શ્રીમંત લોકોને બાદ કરતાં બધા જ વર્ગના મનુષ્યો એકસાથે કે છૂટા છૂટા આ રમતમાં ભાગ લઈ શકે છે. અને દોડવાની કસરત જેટલો કે તેથી વધારે ફાયદો શરીરને આ રમતથી થાય છે. આ રમત બહુ ખર્ચાળ નથી. એક દોડતી બસ ને દોડવા જોગો લાંબો રસ્તો એટલાં સાધનો એને માટે આવશ્યક છે. આ રમતને અંગે ખાસ પોશાકની જરૂર નથી. તમારો કોઈ પણ રોજિંદો પહેરવેશ તેને માટે અનુકૂળ છે. તમારા હાથમાં છત્રી, બીજા હાથમાં બૅગ કે થેલી અને પગમાં ચંપલ કે બૂટ આ રમત માટે પૂરતાં છે. કન્ડકટર બસ ન ઊભી રાખે ત્યારે તેની પાછળ દોડવાની મજા માત્ર મુંબઈગરો જ લઈ શકે છે. બસ પકડવા જેવી જ બીજી રમત તે રસ્તો ઓળંગી સામી બાજુએ જવાની છે. બસ પકડવા કરતાં પણ એમાં જોખમ વધારે સમાયેલું છે. આપણા જમાનાનો પ્રચલિત મંત્ર ‘લિવ ડેન્જરસલી’ની સાર્થકતા પણ આ રમતમાં જાણી શકાય છે. પરાંમાં રહેનારાઓ માટે ટ્રેન પકડવાની રમત પણ એટલી જ રોમાંચક હોય છે. એ રમતમાં પરાંવાસીઓ ‘નવ વીસ’, ‘દસ એકત્રીસ’, ‘પાંચ ઓગણપચાસ’, ‘છ છપ્પન’ એવા જાપ જપતા દેખાય છે. ઘેરથી ખૂબ ઉતાવળ કરી એ દોડતા સ્ટેશને પહોંચે છે ત્યારે ક્ષિતિજ-મર્યાદામાંથી સરી જતી ટ્રેનને જોઈ એને જે લાગણી થાય છે તેનો ઉચ્ચાર સરખો પણ તેમનાથી થઈ શકતો નથી.