એક બહુ પ્રચલિત વાર્તા છે. જૂના સમયમાં વેપારીઓ એક સ્થાનથી બીજા સ્થાને વ્યવસાય કરવા માટે જતાં ત્યારે જોખમ વધુ રહેતું. આજના સમય જેવો તો યુગ ન હતો કે જેમાં વાહન, હોટલ, કોમ્યુનિકેશન કે રેસ્ટોરાં હશે…પગે ચાલીને એક સ્થળેથી બીજા સ્થળ પર જવાનું. રસ્તામાં લૂંટફાટ નો ડર અને કોઈ કાયદા કે પોલીસ ન હતી કે રક્ષણ મળે. માર્ગમાં વટેમાર્ગુ મળે અને એ જ આસરો કે સહારો….ધર્મશાળા કે જ્યાં આસરો મળે ત્યાં રોકાવવું પડે. ખેર મૂળ વાત એક વેપારી આ જ રીતે દૂર સુધી વેપાર કરે. એકવાર તેની સાથે ચોર આવી ગયો. રસ્તામાં કંપની જોઈએ એટલે સાથે રાખ્યો. ચોર પણ મોકાની રાહ જોતો વેપારી સાથે ફરતો. વેપારી પાસે ઉઘરાણી આવે અને ચોર રાત્રે ચોરી કરવા પ્રયત્ન કરે. ચોર ગમે તેટલો વેપારીનો સામાન ફંફોસે પણ ફૂટી કોડી પણ મળે નહીં. છૂટા પડવાના દિવસે કંટાળીને ચોરે વેપારીને જ પૂછ્યું કે યાર યે રાઝ ક્યા હૈ? બહુ જાણીતી વાત છે કે વેપારીએ જવાબ આપ્યો કે મને તો પહેલેથી જ ખબર હતી કે તું ચોર છે, પણ તારી પદ્ધતિ પણ ખબર હતી. રોજ આવતો પૈસો તારા જ તકીયા નીચે મૂકીને આરામથી સૂઇ જતો. તું બધે ફાંફાં મારતો પણ તારા તકીયા નીચે જોતો જ ન હતો…યે હી હૈ દિવાળી…. અંધકાર તો બધે દેખાય છે, પણ ખુશીઓનો વૈભવ તો આપણા તકીયા નીચે જ છે. યસ, સમય તો અંધકારનો હોઇ શકે પણ વાત પ્રકાશની છે. આનંદ, ઉત્સાહ, ઉમંગ બધું જ નજર સામે છે પણ તકીયો ઉંચો કોણ કરે?….