નાનાં-નાનાં ઝરણાં ઓળંગતાં આનંદપૂર્વક અમે રસ્તો વટાવી રહ્યાં હતાં. છેલ્લા ત્રણેક માઈલ બાકી રહ્યા હશે અને દૂરથી ખજિયાર દેખાયું. થાક્યાના ગાઉની કહેવત કેટલી સાચી છે, તેનો અનુભવ તે છેલ્લાં બે અઢી માઈલથી થઈ ગયો. પરંતુ દરેક મુસાફરીનો છેવટે અંત તો આવે જ છે; તેમ અમે પણ ધ્યેયસ્થાને પહોંચી ગયાં. કાંઈક નીલગિરિનાં ઉટીનાં ‘ડાઉન્સ’ અને કાંઈક કાશ્મીરનાં ગુલમર્ગનાં મેદાનની યાદ તે સ્થળને જોતાં આવી, છતાં વળી તે સ્થળનું પોતાનું નિરાળું અને અત્યંત મનોહર વ્યક્તિત્વ નજરે ચઢ્યું. છાલિયા આકારનું વિશાળ લીલુંછમ ત્યાં મેદાન છે. વચ્ચે એક લકકડીઓ પુલ અને નાનકડું તેમાં તળાવ છે. તેમાં એક હોડકું ફરે છે. તળાવમાં એક લીલો ઘાસ-ભર્યો તરતો ટાપુ છે. મેદાનમાં એક છેડે નાની-શી નિશાળ, અને બીજે છેડે સરકારી બંગલો, તથા મુસાફરી માટે બંગલો છે. જરાક નીચે એક નાગદેવતાનું મંદિર તથા એક નાની દુકાન તથા બીજાં બે મકાનો છે. મેદાનમાં ઘોડા, ભેંસ, ગાય તથા ઘેટાં ચરતાં હતાં. ખજિયારનું નાનું-શું ગામડું ત્યાંથી થોડે છેટે આવેલું છે. મેદાનની ચારેકોર દેવદારનાં અગણિત ઝાડની ઘેરી ઘટા છે. માથે આકાશનો આસમાની ઘુમ્મ્ટ છે. પરમ શાન્તિભર્યું તે વાતાવરણ જાણે ભવેભવનો થાક ઘડીભરમાં ઉતારી દે છે ! આવાં સ્થળમાં આછકલા ક્ષુલ્લક વિચારો દિલમાંથી આપોઆપ વિદાય થઈ જાય છે. કુદરતની રચના અને આ અપૂર્વ લાવણ્યના સર્જનહાર પ્રત્યેના ભક્તિભર્યા વિચારોમાં મન ડૂબે તો શી નવાઈ ?