‘વાત નાની છે, છતાં ઘણી મોટી છે. અગસ્ત્ય મુનિનું નામ તો તમે સાંભળ્યું હશે. મોટા તપસ્વી અને પ્રતાપી ઋષિ છે. હજી યુવાન છે, પણ એમનો પ્રભાવ સર્વત્ર પડે છે. એ આવ્યા છે અને કહે છે, મારે ગૃહસ્થાશ્રમ માંડવો છે. એને માટે હું યોગ્ય કન્યા શોધું છું. તમારી પુત્રી લોપામુદ્રાની પ્રશંસા મેં સાંભળી છે. મારે એની મુલાકાત લેવી છે. એ જો સંમત થાય, અમારું બંનેનું મન માને તો વિચારીએ. આપણી લોપાને તો તમે જાણો છો. એ પણ આવો કોઈ પ્રતાપી વર મેળવવાની ધૂનમાં છે. એટલે એ તો તરત સંમત થઈ જશે. પણ અગસ્ત્ય મુનિ તો રહ્યા અરણ્યવાસી, તપસ્વી; અને લોપામુદ્રા છે રાજકુમારી. રાજમહેલમાં તમારા લાડકોડમાં ઊછરી છે. એ તાનમાં ને તાનમાં હા પાડી દે. આ ઉંમર જ કલ્પનાના જગતમાં જીવવાની છે. પણ આપણે તો વાસ્તવિક પરિસ્થિતિ જોવી જોઈએ ને ? એટલે એ બંનેની મુલાકાત ગોઠવવાનું મન થતું નથી. અને આવા મોટા ઋષિની ફક્ત મુલાકાત માટેની માગણીની ના પણ પાડી શકાતી નથી. આ ચિંતા છે. એ અંદરથી મારો જીવ કોરી ખાય છે.’