ચારેય દોસ્તો બે-ત્રણ કિલોમીટર જેટલા જંગલની અંદર પહોંચી ગયા. ઝેવનો ચહેરો ભીનો થઇ ગયો હતો. ફક્ત એ જ નહિ બધા ભીના હતા. જંગલની હવામાં ભેજ જ એટલો હતો અને ઠંડક પણ એટલી હતી કે સૂક્ષ્મ ટીપાં રૃપે શરીર ઉપર બાઝી જતી. હવામાં રહેલી સાવ નાની બુંદોએ બધાને નવડાવી નાખ્યા. ચારેબાજુ ચમકતી લીલી હરિયાળી. પવનને કારણે એકસાથે હલી રહેલા હજારો વૃક્ષો અને તેના કરોડો પાંદડાનો અવાજ, જંગલની ઉપર ઓછો પ્રકાશ પણ ઝાડ નીચે વધુ પ્રકાશ હોવાના કારણે જે પ્રકાશનો તફાવત સર્જાતો હતો તેને કારણે ઉભું થતું રમણીય પેનોરોમિક દૃશ્ય, ઠંડી હવાના સૂસવાટા, માખી જેટલા કદના ઉડી રહેલા હજારો પતંગિયા, જુદા જુદા ઝાડ ઉપર ઉગેલા રંગબેરંગી ફળો, કોઈ ઝાડ ઉપર બેસીને નાનકડું તરબૂચ જેવું કોઈ લાલ ફળ ખાઈ રહેલી ખિસકોલીઓ અને ખાસ તો બાકીના જગતથી અળગી રહી શકેલી નૈસર્ગિક સંપતિની આહલાદક અનુભૂતિ. વિનસના ભીના ચહેરા ઉપર તેની આંખમાંથી નીકળેલા ખુશીના આંસુ દેખાતા ન હતા પણ રોબોન મૂરખ તો ન હતો ને. એ નાનો હતો પણ સમજી શકતો હતો. ઝેવ પણ સમજી ગયો હતો કે વિનસનું રડવું એ ખુશીની પરાકાષ્ઠા છે. કલ્કીન તો ત્રણેયને સમજતાં હતા.