વિશ્વએ એટલી જ શાંતિથી કહ્યું : ‘હા, હું જાણું છું. હું પણ અનાથ છું અને આશ્રમમાં જ મોટો થયો છું. એ તો તું પણ સારી રીતે જાણે જ છે ! તારા પરિચય પહેલાં પ્રતીક્ષા પ્રત્યે મને લગાવ હતો. પણ તું નજીક આવી…. ને મને થયું કે તારી સાથે તારો પરિવાર પણ મને મળશે. આખી જિંદગી જેનો અભાવ સાલ્યો એવા કુટુંબની સાથે મને હૂંફ મળશે….. પણ ખેર ! મારી ધારણા ખોટી ઠરી ! ખરેખર તો હું ને પ્રતીક્ષા, અમે બન્ને સમકક્ષ છીએ, એકબીજાને સારી રીતે સમજી શકીશું. હકીકતમાં તો મારે તારો અંતઃકરણપૂર્વક આભાર માનવાનો છે ! તેં મને સાચો રસ્તો બતાવ્યો !!… તેં મને સણસણતો તમાચો ન માર્યો હોત તો મને પ્રતીક્ષા મળત ખરી ? મોડે મોડે પણ સમજાય છે કે હું પ્રતીક્ષાની જ પ્રતીક્ષામાં હતો.’