મેં કરાવેલી કિડની ઍન્જિયોપ્લાસ્ટીને લગભગ ત્રણ વર્ષ પૂરાં થયાં અને હિંદુજા હૉસ્પિટલમાં એ કિડની બરાબર ચાલે છે કે નહીં એની તપાસ કરાવવા ગયો. કિડની બરાબર હતી. રક્તપ્રવાહ બરાબર હતો. પણ ન્યૂક્લિઅર મેડિસિનના આ તબીબે એક ટકોર કરી : ‘ડો પંડ્યા, કદાચ પહેલેથી તમારી કિડનીને ઍન્જિયોગ્રાફી કે પ્લાસ્ટીની જરૂર ન હતી.’ હું એ તબીબ સામે જોઈ રહ્યો. મારું ક્રિએટિનીન સહેજ વધ્યું હતું. એનું કારણ તાવ કે કાંઈક ડિહાઈડ્રેશન (શરીરમાં પાણીની ઓછપ) અથવા લૅબોરેટરીના રિપોર્ટમાં સહેજ ફેરફાર હોઈ શકે. પણ હવે એ વાતનો કોઈ અર્થ ન હતો. ઓગસ્ટ’98માં કિડનીની તપાસ કરાવી અને દિવાળીમાં ગીત અને હું મનાલી ફરવા ગયાં. મને થયું કે હવે તદ્દન નૉર્મલ છું. પણ 5-6 દિવસમાં જ મારી માન્યતા બદલાઈ ગઈ અને ફરીથી હું એવા જ એક બીજા ચક્કરમાં પડી ગયો. આ વખતનું ચક્કર વધારે ભયંકર હતું. જાણે કે હું મારી નવલકથાનું પાત્ર જીવતો હતો.