રોહિણીનો જેટલો વિસ્તાર નાનપણથી જ કેવો સ્પષ્ટ છે. હેમંતને સાપ કરડે છે અને રોહિણી એ ઝેર પોતાના મોંએ ચૂસી લે છે. આ પ્રસંગમાં મૈત્રી અને કરુણાની ભાવના દેખાય છે. જે આગળ જતાં વધુ ને વધુ ખીલવાનું છે. પ્રકૃતિ સાથેનું તાદાત્મય પણ અદ્દભુત છે છતાં હેમંતને પરણવાનું નક્કી કરે છે એમાં પ્રેમ તો છે જ નહીં. એણે હેમંતને કહ્યું હતું કે હું તો બળી ગયેલું બી છું અને હેમંત પણ જાણે છે કે તે આવતી હતી માતાની સંભાળ લેવા. પવનથી દીવો ઓલવાઈ ના જાય એટલા સારું આડશ થવા. પણ એના પર મુગ્ધ થઈ એના તાલે તાલે નાચનારી એ પ્રેયસી એ ક્યારે ય ન હતી. રોહિણી દયાની મૂર્તિ હતી. પરંતુ સત્યકામની સાથે એનો ચેતોવિસ્તાર એક અભેદ્ય અવસ્થામાં પડ્યો રહ્યો છે. રોહિણીના અચ્યુત સાથેના સંબંધોમાં વાત્સલ્યની અનુકંપા વર્તાય છે. દર્શકની ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણી ખબર નથી મને કેટલા લોકોએ વાંચી છે. પણ એના પ્રારંભના 130 કે 140 પાના સુધી એ નવલકથા એટલી બધી રસાળ છે. મને સાંભરતું નથી કે ઉમાશંકરભાઈએ લખ્યું હતું કે રઘુવીરભાઈ લખ્યું હતું પણ કોઈએ લખ્યું છે કે એ જ પ્રકારે આખી નવલકથા લખાઈ હોત કોઈ અદ્દભુત, આખા ગુજરાતને હચમચાવે તેવી, સુંદર નવલકથા બની હોત.