જમવાનું પતી ગયું. ભાભીને થોડી રસોઈ ઢાંકવામાં મદદ કરી, બાને સંધિવાથી દુ:ખતા ગોઠણ પર તેલનું માલિશ કરીએ પથારીમાં પડી ત્યારે બા તો ક્યારનાં સૂઈ ગયાં હતાં, પણ રીતુને ઊંઘ નહોતી આવતી. માઉન્ટ એવરેસ્ટે એના મનમાં થોડી વાર પહેલાં ખળભળાટ મચાવ્યો હતો. શૈલેષભાઈ પાસેથી એ છાપું લઈ આવી હતી, છોકરીની આંખ ખરાબ થશે એવા દાદાના સ્પષ્ટ વિરોધ છતાં શૈલેષભાઈએ એની પથારી પાસે વાંચવાનો સરસ લેમ્પશેડ નખાવી આપ્યો હતો. બસ, આ જગ્યા રીતુનો અભેદ્ય કિલ્લો. રાત્રે સૌ સૂઈ જાય પછી રીતુ બત્તી કરે, અને પથારીમાં સૂતાં સૂતાં દુનિયા આખીમાં ભમવા નીકળી પડે. કદી ઘોર યુદ્ધમાં બહાદુરીથી લડતી ઝાંસીની રાણી લક્ષ્મીબાઈની પડખે રહી શૌર્યથી લડી રહી હોય, તો કદી અવકાશયાત્રી બની એ જુદા જુદા ગ્રહો પર ઘૂમતી હોય. ક્યારેક એ મહાન વૈજ્ઞાનિક સંશોધન કરતી પ્રયોગશાળામાં જાતજાતનાં દ્રવ્યોની મેળવણી કરી, ચશ્માંમાંથી ઝીણી આંખ કરી તપાસી રહી હોય ત્યાં પડખું ફરતાં બા બોલે :