તેટલા પોતાની માનસિક નકારાત્મક બાબત પર જાગૄત જોવા મળતા નથી. નવા કાયાદા કે નવી નીતિઓ, જે પરિણામો આપી ન શકે. તે સમાજની બદલાયેલી હકારાત્મક વિચારધારા આપી શકે છે. ભૂતકાળમાં ક્યારેય ન ઘડાયા હોય તેવા કાયદા વિકલાંગો માટે સરકારે ઘડ્યા છે. પણ તેનો ફાયદો કાગળ પર જેટલો દેખાય છે. તેટલો વાસ્તવિક રીતે સુક્ષ્મદર્શકની મદદ વડે પણ જોઈ શકાય તેમ નથી. શિક્ષણમાં યાદશક્તિને વધુ મહત્વ આપવામાં આવે છે. વધુ રેંક મેળવનારના ગુણ ગવાય છે. રેંક મેળવનાર વિદ્યાર્થીને નોકરી ધંધામાં અગ્રતા આપવામાં આવે છે. પરિણામે માતા–પિતા અને શિક્ષકો વધુ ગુણાંક બાળક મેળવી શકે,તેવી તૈયારી કરાવે છે. આવી તૈયારીમાં સમય બરબાદ થઈ જાય છે. માનવિય ગુણોનો વિકાસ ખોરંભે પડી જાય છે. જીવન ઉપયોગી ગુણોના વિકાસ પ્રત્યે આપણે ઉદાસિન બનીએ છીએ. આપણી આ ઉદાસિનતા કોઈવાર ઘાતક નીવડે છે. પરિણામે સમાજ છિન્નભિન્ન થઈ જાય છે. ઉંચો રેંક હાંસલ કરવા રચ્યોપચ્યો રહેતો વિદ્યાર્થી સ્વકેન્દ્રી બની જાય છે. આજ–કાલ અપાતા શિક્ષણમાં કલા, શિલ્પકામ, માટીકામ, સામુહીકજીવન, યોગ, રમતગમત કે ભાવનાત્મક ગુણોનો વિકાસ થાય તેવા શૈક્ષણિક પાઠ્યક્રમો કે જીવન ઉપયોગી પ્રવૃત્તિલક્ષી શૈક્ષણિક કાર્યક્રમોનો અભાવ જોવા મળે છે. પારકી વેદના ચર્ચાનું મંચ બની જાય છે. સમસ્યાનો ઉકેલ મેળવવાના બદલે, પોતાની વિદ્વત્તાનું પ્રમાણ પુરવાર કરવામાં લોકોને વધુ રસ પડે છે. દેશ અને દુનિયાભરમાં ટેક્નોલોજીનો વિસ્તાર દિન–પ્રતિદિન થઈ રહ્યો છે. પરિણામે દુનિયાના છેવાડે બેઠેલા માણસને પણ આપણે ગણતરીની સેકંડમાં આપણો સંદેશ મોકલી શકીએ છીએ, પણ પાસે બેઠેલા સ્વજન સાથે વાત કરવાનો સમય કાઢી શકતાં નથી. ભૌતિક અંતર ઘટવા છતાં માણસ માણસથી દુર થઈ રહ્યો છે. કારણ વગરની દોડધામ કરતો માણસ માનવતાના મુલ્યો ભૂલી ગયો છે.