રામો શાંત માણસ, એ ભલો એનું કામ ભલુ. ઉંચે અવાજે કદિ બોલ્‍યો નહોતો બાપુ જે ચીંધતા એ મુંગે મોઢે ઉપાડી લેતો. પોતાનું મંતવ્‍ય કે વિચારો કયારેય પેશ કરતો નહી. હજી તો જેઠ મહિનો બેસવા આડે અઠવાડીયું બાકી હોય ને દાનુભા રામલાને જમીન સમારી, હળ હાંકી, ચાસ પાડી, કપાસીયા ચોપવા તૈયાર થઇ જવાનું કહેતા ત્‍યારે પણ રામો વાંધો નહી કહેતા સાબદો થઇ જતો પણ રેશમ આડી લાજ કરીને દાનુભાને કહેતીઃ ‘બાપુ, હજી તો ઓતર દખ્‍ખણના વાયરા વાય છે ને કયાં આવો દાખડો કરવાનું એમને ચિંધો છો નઇરૂત્‍યનો વા‘ તો વાવા દો. અટાણથી કપાસીયા ચોપી દેશું તો બિયારણ જ ફેલ જાશે ‘ દાનુભા હસીને કહેતાઃ જેઠનું આભ ને પરદેશ ગયેલો ભરથાર. કયારે આવી ચડેને વરસી પડે, આદમીનું ય એમજ સમજો. કયારે વડકુ કરેને કયારે વહાલ વરસાવે! ‘