વાર્તાના અંતે પણ અંકિતા વૈભવને પત્ર લખે છે અને પોતાના જીવનમાં બનેલી આ ઘટના વિસ્તારથી વર્ણવે છે. તે કહે છે : ‘વૈભવ, હવેની આ અંકિતા એ તે નથી જેને તેં સ્કૂલમાં જોઈ હતી. હવે હું સંપૂર્ણ બદલાઈ ચૂકી છું. જીવન એટલે માત્ર એમ.બી.એ અને કેરિયર નથી એવું મને સમજાયું છે. હું એ દોડમાં દોડવા નથી માંગતી. હું કોઈના સપનાઓનો બોજ વેંઢારવા નથી માગતી. જે મને ગમશે તે જ હું કરીશ. હું હવે એમ.બી.એ નહીં કરું. મને ખબર છે કે મારી આસપાસના અનેક લોકોને આ વાત સાંભળીને આંચકો લાગશે. કદાચ લોકો મારા પર હસશે પણ ખરા પરંતુ એ તો એ લોકોને ત્યારે જ સમજાશે જ્યારે હું જે પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થઈ એ પરિસ્થિતિમાંથી એ લોકો પસાર થાય. વૈભવ, જીવન અમૂલ્ય છે એમ મેં જાણ્યું છે. એ માત્ર એકાંગી નથી. પ્રેમ અને વિશ્વાસ કેવા ચમત્કારો સર્જી શકે છે તે મેં અનુભવ્યું છે. હું મારી જાતને ખતમ કરવા સુધી પહોંચી ગઈ હતી. હું મૃત્યુના મુખમાંથી પાછી ફરી છું. હવે હું મારા જીવનને ગુમાવવા નથી ઈચ્છતી. મને એ સમજાયું છે કે આપણો પ્રત્યેક દિવસ એ ઈશ્વરની દેન છે. આ દિવસમાં કશું શુભ ન કર્યું, કોઈકને હસાવ્યા નહીં, કોઈક માટે કશું સારું ન કર્યું તો પછી આ જીવનનો શું અર્થ છે ? ત્યાં મેન્ટલ હેલ્થકેર સેન્ટરમાં મને ખૂબ સુહૃદ મિત્રો મળ્યાં છે. ત્યાં મેં જીવનની ખરી કિંમત જોઈ છે. હું અગાઉ કરતાં ઘણી પરિપક્વ બની છું. મારા જીવનને હું ઓળખતી થઈ છું. હું હવે એ અંકિતા રહી નથી, જે પહેલા હતી.’