ભારતીય યુદ્ધોના ઇતિહાસમાં એક બાબત ઊડીને આંખે વળગે તેવી એ છે કે જન્મોજનમના શત્રુઓ પણ યુદ્ધ વખતે વેઇટ એન્ડ વોચની નીતિ અપનાવતા. તેઓ આંધળુકિયાં કરી સીધા દુશ્મન પર ચડી જવાને બદલે પરિસ્થિતિનો ક્યાસ કાઢતા. માનસિંહ પણ ભલે અપમાનના બદલાની આગમાં તડપતો હતો છતાં આ બાબતમાંથી તે અપવાદ ન હતો. હલ્દીઘાટી પહોંચ્યા પછી પણ તેણે તાત્કાલિક હુમલો કરી દેવાને બદલે એક હજાર સૈનિકો લઈ શિકારના બહાને ચિતોડના લશ્કરી પડાવ તરફ આવ્યો. તેનો ઈરાદો બિનયુદ્ધ સમયમાં પ્રતાપની શક્તિઓનો ક્યાસ કાઢવાનો હતો. માનસિંહ પ્રતાપના વિસ્તારમાં હતો એ જાણી તેના સેનાપતિઓએ તાત્કાલિક માનસિંહને ઝડપી લેવા વિનંતી કરી. એ થઈ પણ શક્યું હોત! પણ મહારાણા પ્રતાપ વીર, બહાદુર હોવા ઉપરાંત ભારતીય યુદ્ધકલાના નિયમોથી સુપેરે વાકેફ હતો. તેથી તેણે આવી કાવતરાખોરીને નકારી કાઢી અને મહારાણા પ્રતાપના વલણને કારણે જ માનસિંહ સલામત રીતે મુઘલ કેમ્પમાં પહોંચી શક્યો.