પૃથ્વીની એકદમ શરૂમાં માનવી બસ પ્રેમથી ભરેલો હતો, નિર્ભય હતો. ડૉ. જેસ્સિકા લખે છે, ‘પછી સુધયોર્ ત્યારે તે પહેલાં સિંહ-વાઘથી ડરતો હતો. તે ડરવા માંડ્યો. ગુસ્સો શીખ્યો અને રોગને જીતવા આતુર બન્યો, પણ પછી વધુ સુધર્યો ત્યારે વધુ સટલ દુનિયામાં એટલે તલસ્પર્શી લાગણીવાળી દુનિયામાં જીવવા લાગ્યો. એમાં ઈર્ષા, ગૂંચવણ, બોરડમ (કંટાળો), ડિપ્રેશન (બેચેની) અને છેવટે પ્રેમ તો રહ્યો ખરો જ.