નાનકડો મિતુડો સ્કુલેથી આવીને બારી પાસે બેઠેલી એની માંના ગળામાં લટકી પડ્યો અને બોલ્યો. “માં, તું નવરી થા એટલે બારી સામે જ કેમ બેઠી રે છ ?” પત્યું સવલીની આંખમાંથી અંગારા ઝરવા માંડ્યા અને “તું ય ઇ જ પ્રશ્નો કર, લે લેતો જા . . .” અને મિતુડાને એક બે લપડાકો અને ત્રણ ચાર ધબ્બા મારી દીધા. થોડી વારે એને હોશ આવ્યા. આંખના અંગારા પર રાખ ફરી વળી. સવલીને ધીમે ધીમે ભાન થયું કે પોતે શું કરી બેઠી હતી. બે ત્રણ ઊંડા ઊંડા શ્વાસ લીધા. માંનુ આવું કાળઝાળ સ્વરૂપ જોઇને ડઘાઇને ઘરના ખુણામાં છૂપાઇને રડી રહેલા મિતુડાને તેણે બોલાવ્યો, “આંય આય, મારો દિકરો સે ને ?” રડતા રડતા મિતુડાએ થોડા ડર અને થોડા આશ્ચર્ય સાથે સવલી સામે જોયું. મિતુડાનો અચકાટ પામી ગયેલી સવલી બોલી “આયાં આય, મારી પાહે”. મિતુડો અચકાતો અચકાતો સવલી પાસે ગયો. સવલીએ તેના માથામાં હાથ ફેરવ્યો. અચાનક તેના અંતરમનમાં ઝણઝણાટી થઇ, થોડું સુખ અને વધુ તો પીડા. કોઇની ગેરહાજરીનો ખાલીપો તેની અંદર ફેલાવા લાગ્યો. થોડી વાર તો તેને પોતાને પણ કંઇ સમજાયું નહીં એટલે તેણે મિતુડાને ખોળામાં લીધો. તેના માથે હાથ ફેરવતા ફેરવતા બોલી “મારા દિકરાને બઉ વાગ્યું ? હવે કોઇ દિ નૈ મારૂ હો ! તું ઓલું અંગ્રેજીમાં શું કે છ ? આયમ છોલી, તો હુંય છોલી, મારા બચ્ચા” ! અને મિતુડો એની માંને વળગી પડ્યો. મિતુડાને બાથ ભરતા જ સવલીની આંખ ભરાઇ આવી. અંદર ધરબી રાખેલ આક્રોશ અને લાચારી, તેની આંખમાંથી અશ્રુ બનીને વહી રહ્યા. આંસુથી તેની દૃષ્ટી ઝાંખી થઇ ગઇ હતી પણ તેની અંદરની આંખો તો ક્યાંયની ક્યાંય જોઇ રહી હતી. જાણે સંજય દૃષ્ટિ . . .