કયારેક અપવાદ કથનોં પર ચર્ચામાં હારી જવાં પાછળ વાસ્તવિકતાતો એ છે કે “વૈવાહિક અવિશ્વાસયોગ્યતા” એટલે કે વ્યાભિચારનો તાત્પર્ય જે હોય તે, છૂટાછેડાની અનુમતિ છે, તેવું જરૂરી નથી:; ત્યાં સુધી કે જો વ્યાભિચાર થઈ પણ જાય, તો એક દંપતિ, ઈશ્વરની કૃપાથી માફ કરવાનું શીખી શકે છે અને પોતાના લગ્નનું ફરીથી નિર્માંણ કરી શકે છે. ઈશ્વરે તો આપણણે કેટલી બધી બાબતો માટે માફ કાર્યા છે. ચોક્કસ રીતે આપણે તેમના ઉદાહરણ નું અનુકરણ કરી શકીએ છીએ અને ત્યાં સુધી કે વ્યાભિચર ના, પાપને પણ માફ કરી શકીએ છીએ (એફેસી-4:32). જો કે, ઘણાં ઉદાહરણો માં, એક જીવનસાથી પસ્તાવો નથી કરતો અને લૈંગિક અનૈતિકતામાં બની રહે છે. કદાચ ત્યાં માથ્થી-19:9 લાગુ કરી શકાય છે. કેટલાક લોકો છૂટાછેદા પછી તરત જ પુનર્વિવાહ તરફ જુએ છે જ્યારે ઈશ્વર ઈરછા રાખે છે કે તેઓ એકલા રહે. ઈશ્ર્વર કયારેક-કયારેક એક વ્યકિત ને એકલા રહેવા માટે તેડે છે જેથી તેનું ઘ્યાન ન ભટકે (1 કરિંથી-7:32-35). કેટલીક પરિસ્થિતીમાં પુનર્વિવાહ એક વિકલ્પ હોઈ શકે છે. પણ તેનો અર્થ એવો નથી કે તે જ એક માત્ર વિકલ્પ છે.