ભારે વરસાદને કારણે રસ્તામાં પડી ગયેલા ખાડાઓથી બચાવતો, મુસાફરોને ઓછી તકલીફ થાય તેનું ધ્યાન રાખતો ડ્રાઈવર સંભાળીને બસ ચલાવતો હતો. રસ્તાની બંને બાજુએ લીલીછમ્મ વાડીઓ આંખને ઠારતી હતી. બસ ગામના પાદરમાં પ્રવેશી. ક્ષણેક હૈયું ધબકી ગયું જરા જુદી રીતે. બારીમાંથી દેખાતું પરિસર આંખો માટે નવું ન હતું, છતાં ઘણા બધા ફેરફાર દેખાતા હતા. ગામની વસતીમાં વધારો થયો હોય કે પછી કુંટુંબો વિભાજિત થયા હોય. જે હોય તે પણ બસ સ્ટેશનની દક્ષિણ બાજુની ખુલ્લી જમીન પર ઘણાં મકાનો બની ગયાં હતાં. બસ વડના ઝાડ નીચે ઊભી રહી. મારે અહીં જ ઊતરવાનું છે એ વાત ક્ષણભાર માટે હું ભૂલી ગયો. બસની બારીમાંથી દેખાતી પ્રાથમિક શાળાની પીળા રંગની ઇમારત, રાજાશાહી ઢબનું બાઉન્ડરી ગેઇટ, ગેઇટ પર દેવનાગરી લિપીમાં લખાયેલા શબ્દો એ સઘળી વસ્તુઓએ જાણે મને સ્થળકાળનું ભાન કરાવ્યું. હું જલદીથી ઊઠવા ગયો તો સામેની સીટના એક સ્ક્રૂએ મારા ખમીસમાં ડાબી બાજુ સહેજ ઉઝરડો પાડી દીધો. કંડકટર મારી સામે જોઈ-વાગ્યું તો નથી ને સાહેબ? એમ બોલ્યો. કંડકટરના અવાજમાં વ્યક્ત થતી સહાનુભૂતિ મને સ્પર્શી. હું નીચે ઊતર્યો. ઊતર-ચડની પ્રક્રિયા પૂરી થતાં બસ ખખડતી ચાલી નીકળી. મેં થોડી વાર ત્યાં જ ઊભા રહી આસપાસ જોયા કર્યું. થોડે દૂર ચાની રેંકડીવાળો છાપું વાંચી રહ્યો હતો. તે સિવાય ખાસ કોઈ દેખાતું ન હતું. મને અંદર કંઈક રાહત થઇ. વિચાર્યું કે કોઈ ન મળે તો સારું. નહીંતર વળી નવા પ્રશ્નો, નવા ઉદગારો, કોઈક તો વળી દયા ખાય.