“હું ડોક્ટર બનીશ ત્યારે એટલા બધા રૂપિયા કમાઈશ કે મારા માં- બાપની પાછલી જીંદગી સુખ-સાહ્યાબીમાં વિતશે. હું દુનિયાનું તમામ સુખ એમની ઝોળીમાં ભરી દેવા માંગુ છુ . પરંતુ મારી દિવસ–રાતની પુષ્કળ મહેનત છતાંય કમ્બખ્ત પાંચ ટકા ઓછા પડ્યા. કાશ મેં હજુય થોડી વધારે મહેનત કરી હોત તો આ ટેન્શન તો માથા પર તાંડવ ન કરતું હોત. ફક્ત પંચ ટકાના અભાવે મને એમ.બી.બી.એસ. માં એડમીશન મળવાનો સીધો હક ન મળ્યો. હવે તો પેમેન્ટ સીટ પર જ ચાંસ લાગે તેમ છે. ચાર વર્ષના ઓછામાં ઓછા ચાર લાખ રૂપિયા ભરવા પડે એમ છે. પણ ચાર લાખ કાઢવા ક્યાંથી ? બાપુજીએ ખેતરે કાળી મજૂરી કરીને, બાએ પારકા વૈતરા કરીને મને અહી સુધી પેટ કાપી-કાપીને ભણાવ્યો, ને હું વેતાબળ્યો પાંચ ટકા વધારે ન લાવી શક્યો ? કદાચ મારા અભ્યાસની સાથો-સાથ હું ટ્યુશન પણ કરતો હતો માટે આવુ બન્યુ હશે. પણ એય જરૂરી તો હતું જ ને. બા-બાપુજીની કમાણી પર ઘરખર્ચ અને માંરા અભ્યાસનો ખર્ચ બધુ જ જોઈ શકતો નહોતો. હું ટ્યુશન કરું તો એમને થોડી રાહત મળે એવા નેક ઈરાદાથી મેં ટ્યુશનક્લાશ શરૂ કરેલા. મને શું ખબર કે એની આડઅસર મારી ટકાવરીમાં તફાવત લાવી દેશે ? જો કે મેં ટ્યુશન ન કર્યો હોત તો કદાચ બા-બાપુજીની કાળી મજૂરીની આવકમાંથીય બાર સાયન્સ સુધીનો અભ્યાસ ન જ કરી શક્યો હોત. આજે ખાવા-પીવા કે પહેરવા–ઓઢવાનો જે ખર્ચ થાય એનાથી બમણો કે ત્રણ ગણો ખર્ચ સ્કૂલ ફી અને ટેક્સબૂક્સ વગેરેનો થાય છે. ખૈર, જે થવાનું હતું એ તો થઈ ગયું. પાંચ ટકા ઓછા આવ્યા. હવે ? હવે એમ.બી.બી.એસ.માં જવા માટે ચાર લાખનો બંદોબસ્ત કેમ કરવો? મારે ડોક્ટર તો બનવું જ છે. મારા બા-બાપુજીનું સ્વપન સાકાર તો કરવું જ છે.”