કોઈપણ કૃતિનું સુવાચ્ય હોવું એ હું પ્રથમ ગુણ ગણું છું. વાંચતાં કંટાળો અથવા એકસાથે બે બગાસાં ન આવવાં જોઈએ. આ બંને પુસ્તકો રોચક છે, અને રોમાંચક છે. સત્તા સામે ઝૂઝવું અને ઝૂઝતા રહેવું, એ બધાના બસની વાત નથી. જયંતી ઠાકોર 1942ના આંદોલન દરમિયાન અમદાવાદના શહેરસૂબા તરીકે એક લેજન્ડ બની ગયા હતા, "જયાનંદ" એમનું છદ્મનામ હતું. એ ભાગતા ફરતા હતા, આદેશો આપતા હતા, બ્રિટિશ સરકાર સામે વિદ્રોહ ભડકાવતા હતા. એ દિવસો હતા, બોમ્બ ફૂટતા હતા, ગોળીઓ છૂટતી હતી, એક સમાંતર સરકાર ચલાવવાના છૂટક પ્રયોગો થતા હતા. નરેન્દ્ર મોદીની સ્મરણકથામાં મહત્ત્વની વાત એ છે કે જે વિરોધ હતો એ સરકાર કાળા હિન્દુસ્તાનીઓની બનેલી હતી અને વર્ષ 1975નું હતું. શ્રીમતી ગાંધીની કટોકટીમાં એક જ અસ્તિત્વ કાર્યક્રમ હતો, છટકી જવું, ન પકડાવું, અને નિરાશ, હતાશ, વિવશ થઈ ગયેલી પ્રજામાં ચેતનાનો પુનર્સંચાર કરતા રહેવું જે ખરેખર દુશ્વાર હતું અને આમાં ગુજરાતનું શું યોગદાન હતું એ આ સંઘર્ષકથાનો મુખ્ય હેતુ છે. ઘણાંખરાં નામો આજે જીવે છે અને માટે નરેન્દ્ર મોદીની વાત એક આધુનિક દ્રશ્યકથા જેવી લાગે છે, જયંતી ઠાકોરની વાત ભૂતકાળની નવલકથા જેવી લાગે છે. અને બંનેની પાછળ સત્યનું 98.4 ડિગ્રી તાપમાન છે. નરેન્દ્ર મોદીની સંઘર્ષકથામાં એવું વાક્ય આવી શકે છે: બેઠક પછી તરત જ શ્રી નાથાલાલ જગાડા, શ્રી શંકરસિંહ વાઘેલા અને હું ગાંધીનગર પહોંચ્યા (પૃષ્ઠ 112). જયંતી ઠાકોરના 1942માં ગાંધીનગરનો જન્મ થયો ન હતો. એમનામાં વાક્ય આવે છે: ખાડિયામાં સતત ભૂગર્ભમાં રહેવું મારા માટે જોખમકારક હતું (પૃષ્ઠ 203). ભૂગર્ભજીવનનો આ બંને સ્વાતંત્ર્યયોદ્ધાઓનો અનુભવ જાણવા માટે પણ આ બંને પુસ્તકો નવી પેઢીના ગુજરાતીઓએ જોઈ જવા જેવાં છે. 1942 અને 1975 વચ્ચે ગોરી સત્તા અને કાળી સત્તા વચ્ચેના જુલ્મની ફેશન કેટલી બદલાઈ હતી?