ભગતે બાપના બોલ પાળ્યા. આવકનાં નામે ભગતનું એક ખેતર હતું. બાકીના સમયમાં તે ભજન-કીર્તન કરતા. તેમનો મીઠો સમય નાત સાચવી લેતી. તેમનું નામ વેલજી છે તે તો વિસરાઈ ગયું હતું. તે સોને માટે ભગત બની ગયા હતાં. લખમા જ્યારે પરણીને આવી ત્યારે પોતાના જુવાન પતિને વૃદ્ધો પણ ભગત કહેતા ત્યારે એને મૂંઝવણ થતી. પણ ધીમે ધીમે એને આ શબ્દનો અર્થ સમજાવા માંડ્યો હતો. ભગત પંથમાં બેઠેલા માણસ વળી ભજનમંડળીનાં અગ્રેસર એટલે ક્યાંયથી પણ પાટકોરીનું વાયક આવે તો એમને જવું પડતું. ભગતનાં માં હતાં ત્યાં સુધી તો ઠીક હતું, પણ પછી ધીમે ધીમે લખમાને ઘર પહોળું પહોળું લાગવા માંડ્યું. ક્યારેક તો ભગતની કીર્તિ, ટેક બધુંય નકામું લાગતું.