આવા પુરુષો આખા જગતના પિતૃપદે વિરાજે છે. તે તેમના પિતાના પુત્રો હોતા નથી, પત્નીના પતિ હોતા નથી, ભગિનીના બંધુ હોતા નથી; સુહૃદના મિત્રો હોતા નથી; પરંતુ પોતાના પિતાના, પત્નીના, ભગિનીના, સુહૃદના સર્વના શિખામણ આપનારા પિતા થાય છે ! તમે એમને ઓળખતા હો કે નહિ, મુરબ્બી તરીકે સ્વીકારતા હો કે નહિ, પરંતુ એ તો તમને દરેક કાર્યમાં સલાહ આપવાના જ. ‘હું ન હોઉં તો જગતનું શું થાય ?’ એવી ચિંતા અહોનિશ એમના મુખ પર, એમના વાર્તાલાપમાં, એમના એકેએક હાવભાવમાં સ્પષ્ટ રીતે જણાઈ આવે છે. બાળક જેવું બિચારું જગત ઠોકર ખાઈને પડી જાય છે, ત્યારે એનો હાથ ઝાલી ઊભું કરવા તથા તેને ચાલતાં શીખવવા તેમના જેવા મુરબ્બી ન હોય તો એ બાળજગત ચાલતાં શીખે પણ શી રીતે ? પહેલા પુરુષ સર્વનામનું બહુવચન (માનાર્થે) – અમે; ને બીજા પુરુષ સર્વનામનું એકવચન (તિરસ્કારાર્થે) – તું; એ બે એમના પાળેલા શબ્દો હોય છે અને તે બીજાના પાળેલા કૂતરાની પેઠે અન્યને ખીજવી પાલકને રીઝવે છે.