લોકજીવનમાં ગાયોનાં છત્રીસ નામો મળે છે. આ નામો ય કેવાં ? હીરાળ, પાંડેરી, ભટેરૂ, બાહોળ, પારેવ, હરણ્ય, શામળિયું, ધમળ, સરજુ, લાખેણ, માણેક, ઢેલ, ભાંડેર, મની, ગડેડ, ઝુઝાળ, ઘેડ, બાલ્ય, જીંબલ, રૂપેણ, ઝુમખિયું, પબલિયું, લીલડીઉં, શણધેર્યું, પીછોરું, ઉજળિયું, મુંઝીઉં, ધુમડિયું, ધારણિયું. આવી ગાયો લોકજીવનમાં પાળવામાં આવતી. આ ગાયોને તેના માલિકો જુદાં જુદાં નામે ઓળખતા ને સંબોધતા. શ્રી નાગજીભાઈ ભટ્ટી એમની પ્રવાસ નોંધમાં લખે છે કે ‘કચ્છી રબારીઓ વિયાતી ન હોય એવી ગાયને ‘કાન કુંવર’ કહે છે. ફળતી હોય પણ વિયાતી ન હોય એવી ગાયને ‘મંડાણ’ કે ‘વરોળ’ કહે છે. જેને વિયાયે ચાર પાંચ મહિના થઈ ગયા હોય તેને ‘બાખડ’ કહે છે. જે ગાય દૂધ ન દેતી હોય તેને ‘પાંકડ’ કહે છે. જે એકેય વેતર વિયાયી ન હોય તેને ‘અવિયાળ’ તરીકે અને જે ગાય એકેય વાર ફળી ન હોય, ઝાભણી (ગર્ભવતી) ન થઈ હોય તેને ‘ઠાલી’ કહે છે.