આદરણિય ભગવતભાઇનો નિવૃતિ વિષયક લેખ વાંચ્યો. મારા સમજવા પ્રમાણે આપણે બહુ આતુરતાથી નિવૃતિની રાહ જોઇએ છીએ. માબાપ ઇચ્છે કે દિકરા જલ્દી કમાતા થાય ને દિકરી જલ્દી સાસરે જાય ને ઘરમા વહુ આવે ને ધર સંભાળી લે. આપણૂ પૃથ્વી પરનુ કામ પુરુ. બીજી તરફ આપણા સામાજિક ઢાંચા પ્રમાણે કે ઘર્મનુ કે ઘર્મગ્રંથોનુ ખોટુ અર્થઘટન જે કહો તે પણ આપણને વૈરાગ્ય જલ્દી આવી જાય છે. થોડામાં ઘણુ માનવાનો, જરુરિયાત સંતોષવા માટે નવા રસ્તા કે નવી શોધખોળ કરવાને બદલે જરુરુયાત જ ઓછી કરવાની. એટલે આજીવીકાના સાધનો મર્યાદિત. શારિરીક મહેનત તરફ સુગ. આ સંજોગોમાં આગલી પેઢી જગ્યા ખાલી કરે તો જ યુવાન નવી પેઢીનો વારો આવે. રાજા સિંહાસન ખાલી કરે તો જ કુંવરને ગાદી મળે. એ માટે બાપાએ વનવાસ લેવો પડે. એવી જ રીતે ખેતીથી માંડીને પેઢી સુધી બાપા