આ ઘટના ભલે ઊત્તર પ્રદેશમાં બની. ગુજરાતમાં એ ન બને એની કોઈ ખાત્રી ખરી? પોતાના બાળકને ઉચ્ચ ગુણવત્તાવાળું શિક્ષણ અપાવવાની લ્હાયમાં માબાપ મોંઘીદાટ ફી ચૂકવવા તૈયાર હોય છે. ઘણી શાળાના સંચાલકો હવે ખુલ્લેઆમ કહે છે કે શિક્ષણ વેપાર બની ગયું છે. પણ એ વાત સદંતર ખોટી છે. વેપારમાં નાણાં ચૂકવીને સામે તેટલા મૂલ્યની ચીજવસ્તુ લેવામાં આવે છે. શિક્ષણમાં મોટે ભાગે કેવળ એકપક્ષી વ્યવહાર હોય છે. જે ચીજ માટે નાણાં પડાવવામાં આવે છે તેની સામે એ ચીજ મળે છે કે કેમ એ મોટો સવાલ છે. પણ આ સવાલ નાણાં ચૂકવનારને ભાગ્યે જ થાય છે. નાણાં ચૂકવવામાં જ તેની અપેક્ષાનું શમન થઈ જાય છે. શાળાના સંચાલકો આદેશ કરે ત્યાંથી જ પાઠ્યપુસ્તકો, ગણવેશ, પગરખાં ખરીદવાં અને તેમની જ પરિવહન પ્રણાલિ સ્વીકારવાના આદેશ પાછળ ગુણવત્તાનો આગ્રહ કારણભૂત નથી, પણ ઈજારાશાહીને ખુલ્લંખુલ્લું પ્રોત્સાહન છે, જેની હવે કોઈ શરમ રહી નથી. અદાલત ગમે એવા આદેશો બહાર પાડે કે માર્ગદર્શિકાઓ બનાવે, તેનો અમલ કોણે કરવો છે તે ચિંતા? અને આ બાબતે કેવળ શાળા સંચાલકોને શું કામ દોષ દેવો? આપણે સામાન્ય નાગરિકો પણ ક્યાં પાછા પડીએ એમ છીએ?