પ્રીતિશની સમસ્યાનું કોઈ એક લેબલ નીચે નિદાન થવું મુશ્કેલ છે. એની ‘પેસિવ એગ્રેસિવ પર્સનાલિટી’ અને ‘અન્ડરલાઇંગ ડિપ્રેશન’ આ બંનેના કારણે ઉપરનાં લક્ષણો દેખાઈ રહ્યાં હતાં. પ્રીતિશ ખૂબ અલગ પ્રકારના વાતાવરણમાં ઉછર્યો હતો. એનાં મમ્મી ટીચર અને પપ્પા બેન્કમાં જોબ કરતા. એ એકનું એક સંતાન. ઘરમાં બીજું કોઈ ન હોવાને લીધે સ્કૂલેથી આવીને એકલા જ રહેવું પડે. એના મિત્રો પણ ખાસ નહીં. બંને માતા-પિતા એવું ઇચ્છે ખરા કે પ્રીતિશને સારામાં સારો ઉછેર મળવો જોઈએ, પણ એ માટે સમય નહોતો મળતો. પ્રીતિશને બાળપણથી એકલતાનો ગુસ્સો અને રોજ સાંજે જ મળતાં માતા-પિતાના વધારે પડતા શિસ્તને લીધે એનામાં ધીમે ધીમે ઇમોશનલ ડ્રાયનેસ વધતી ચાલી. એને સાંભળનાર અને સમજાવનાર ખાસ કોઈ હતું નહીં. સિંગલ ચાઇલ્ડનાં જે માતા-પિતા જોબ કરતાં હોય તે બધાંને આવી સમસ્યા થાય જ એ જરૂરી નથી, પરંતુ પ્રીતિશને મિત્રવર્તુળ પણ નહોતું અને ટીનએજમાં એ એકલો જ પોતાના પ્રોબ્લેમ્સ સામે ઝઝૂમીને થાક્યો હતો. એટલે ધીમે ધીમે પોતાના નિર્ણયો લેવાનો કોન્ફિડન્સ ગુમાવતો ગયો. મોબાઇલ અને ટી.વી.નો પણ એડિક્ટ બનતો ગયો. એટલે આભાસી દુનિયામાં રહેવાનું એને ગમવા લાગ્યું હતું. જીવનમાંથી પેશન ઘટવા લાગ્યું.