મારો વર અગિયાર ધોરણ જ ભણેલો ! મને જોવા આવેલો ત્યારે એણે ફૂલફૂલની ભાતનો બુશકોટ પહેરેલો, ઓ માય ગોડ ! મારી સ્મૃતિની ફ્રેમમાં જડાઈ ગયેલું એ દશ્ય, ગ્રે સૂટમાં સજ્જ ડૉ. શેટ્ટીનો હસમુખ હેન્ડસમ ચહેરો, પત્નીને આવીને એમણે ફૂલોનો બુકે ધરેલો અને પત્નીના હાથ પર હળવું ચુંબન કરેલું. સાચ્ચું કહું તો, સભાખંડમાં હાજર દરેક છોકરીઓનાં હૃદયમાંથી આહ નીકળી ગઈ હતી. હંસાની આંખમાં તો આંસુ આવી ગયેલાં. બા મને દુનિયાદારીની સમજણ આપતાં ઊઠતાં ઊઠતાં બોલેલી, ચિંતા ન કર. ઘીને ઘડે ઘી થઈ રેશે. મારે કહેવું જોઈતું હતું, હું ઘી નથી માણસ છું. ઘી ઘડામાં સમાય ન સમાય કે ઘડો ફૂટીય જાય ઝાઝું નુકશાન નથી. અને લગ્ન કરવાં જ જોઈએ એ વળી ક્યાંનો કાયદો ? ભણીગણીને પછી હું જાતે પસંદ કરું કે ન પણ કરું એવું પણ બની શકેને ! પણ એ સમયે રડવા સિવાય કશું સૂઝ્યું નહોતું. અઢાર વર્ષ સુધી રક્ષણાત્મક કવચમાં આજ્ઞાંકિત બની જીવેલી (જિવાડેલી) એ કવચમાં છિદ્ર પાડી મેં પહેલી વાર બહારની અજબ દુનિયા જોયેલી, બસ એટલું જ. મારું જોઈને હંસાના ઘરે પણ થોડી હિલચાલ શરૂ થયેલી, પણ એના ભાઈ પ્રદીપે એની જબરી દાદીનાં ત્રાગાં સામે લડીને પણ હંસાને જીવતદાન આપેલું.