વિવેચન, કવિતા, સંપાદન, નવલકથા, વાર્તાસંગ્રહ,અને નાટકના અવલોકનમાં એમનું વલણ મુખ્યત્વે આસ્વાદનું રહ્યું છે.જે તે અવલોકનના પ્રારંભે જ કૃતિની લાક્ષણિકતા એક લસરકે પ્રગટાવે છે. જેમકે, જયવંત દળવીની નવલકથા વિશે નોંધે છે, "શ્રી જયવંત દળવીની મરાઠી નવલકથા 'ચક્ર'નો ગુજરાતી અનુવાદ 'દુનિયા બહારની દુનિયા'વાંચીને થયું- વાત કંઈ નવી નથી, પણ નવી રીતે કહેવાઈ છે."(પા.૧૩૮) સુરેશ જોશીના બે સંગ્રહો 'ગુજરાતી કવિતાનો આસ્વાદ' અને 'મરણોત્તર'ના અવલોકનમાં પ્રશંસાનું વલણ દેખાઈ આવે છે. 'ગુજરાતી કવિતાનો આસ્વાદ'માં તો આસ્વાદ સંદર્ભે લાંબી ભૂમિકા છે અને ઉદાહરણ વગર અછડતી વાતો કરી છે. અવલોકનના શીર્ષક 'કાવ્યાસ્વાદનું સીમાચિહ્ન'માં પણ પ્રશંસાનો ગુણ દેખાય છે. સીમાચિહ્ન કહી દેવાથી એ બની જતું નથી, વિવેચકે એ બતાવવું પડે. જયંત કોઠારીએ પણ આ સંદર્ભે નોંધ કરી છે, "આ જ અનિરુદ્ધ 'ગુજરાતી કવિતા'ના આસ્વાદનું અવલોકન કરતી વેળા કાવ્યાસ્વાદની પ્રક્રિયા વિશે થોડું આમતેમ લખી નાખી, સુરેશ જોશીએ પોતે પોતાની પદ્ધતિ વિશે કરેલા નિવેદનો નોંધી, એમણે કરાવેલા આસ્વાદો વિશે માત્ર એકબે અછડતા અધ્ધર અભિપ્રાયોથી પતાવે છે એ નવાઇભર્યું લાગે છે."(૨) અનિરુદ્ધ બ્રહ્મભટ્ટ અને સુરેશ જોશીનો સંબંધ ગુરુ-શિષ્યનો રહ્યો છે એ વાત ધ્યાનમાં રાખીએ.