પ્રત્યેક મનુષ્ય પર ધોધમાર પ્રભુકૃપા વરસી રહી છે. વિષ્ણુસહસ્રનામમાં વિષ્ણનું એક નામ છેઃ અનુકૂલઃ માણસ ગમે તેટલો પતિત હોય, તોય અસંખ્ય અનુકૂળતાઓને કારણે જીવતો રહી શકે છે. કૃપાનો ધોધ કદાચ બધાંને નહિ ભીંજવે તોય કૃપાની દદૂડી તો પ્રત્યેક માણસને ભીંજવતી રહે છે. એ દદૂડી ધોધ બને એવી ઝંખનાનું બીજું નામ સાધના છે. સાધના કરવી એ કેવળ સાધુજનોનો જ વિશેષાધિકાર નથી. કહેવાતી શૂદ્ર જ્ઞાતિમાં જન્મેલા ભક્ત રૈદાસની સાધનાને કારણે મીરાંબાઈ એમને ખાસ ચાલીને મળવા જઈ શકે છે. પ્રત્યેક સિદ્ધાર્થમાં બુદ્ધ બનવાની શક્યતા પડેલી હોય છે. અહંકારને કારણે માણસ પડે છે એ ખરું, પરંતુ પોતાની જાતને છેક ઓછી આંકનાર માણસ પણ સૂક્ષ્મ કક્ષાએ આપઘાત કરતો હોય છે. આવા નમાલા માણસો દરેક ઓફિસમાં કે સંસ્થામાં જોવા મળે છે. જાત અંગેની સાચી સમજણને સેલ્ફ – કન્સેપ્ટ કહે છે. આવી સ્પષ્ટ સમજણ ધરાવનાર માણસને અભિમાની કહીને વગોવવાની જરૂર નથી. ચર્ચિલ ગરીબડો શા માટે બને? સરદાર પટેલ કે મોરારજી દેસાઈની ખુમારીને નમ્રતાને નામે વગોવવાનું યોગ્ય નથી. નમ્રતા પણ અભિમાનની પ્રતિછાયા બની શકે છે.