આરોહી પૂરા બે કલાક હેત્વી સાથે હસતી રહી. તેની વાતો સાંભળતી રહી. તેનાં ગીત સાંભળ્યા. હેત્વી આમ પણ બોલકી હતી. અવિનાશ અને જેનાએ તેને જમ્યા સિવાય જવા ન દીધી. આરોહી હેત્વી સાથે રમતી રહી. અવિનાશ અને જેનાએ સાથે મળીને કયારે રસોઇ બનાવી નાખી તેને તો ખબર પણ ન પડી. રાત્રે આરોહી ઘેર પહોંચી ત્યારે અંતરમાં એક પ્રસન્નતા હતી. આજે ઘણાં સમય બાદ તે કશુંક ગણગણતી હતી. ઘેર પહોંચીને જોયું તો આલોક તેની મિત્ર ઇલાક્ષી સાથે ટી.વી. જોતો બેઠો હતો. કોઇ વાત પર બંને ખડખડાટ હસતાં હતાં. ઇલાક્ષી કંઈ પહેલીવાર નહોતી આવી. પરંતુ ન જાણે કેમ આજે ઇલાક્ષી આલોક સાથે આટલી નિકટ હોય તે એને ન ગમ્યું. શું ખૂંચ્યું તે સમજાયું નહીં. પરંતુ કશું બોલ્યા સિવાય તે પોતાના રૂમમાં ચાલી ગઈ. આજે રાત્રે આલોક પાસે જવાનું તેને ખૂબ મન થઇ આવ્યું પણ ઇલાક્ષી મોડી રાત સુધી આલોકના રૂમમાં હતી. બંનેના હસવાનો અવાજ બહાર પણ સંભળાતો હતો. ધૂંધવાયેલી આરોહી આખી રાત બારીમાંથી દેખાતા તારલા ગણતી રહી. આમ તો આ વાતમાં કશું નવું નહોતું. આરોહી પર આલોકનો કોઇ હક્ક નહોતો તેવી જ રીતે આલોક પર પણ તેનો કોઇ હક્ક નહોતો… છતાં…આજે….