મુકુલ ચોકસી લખે છે- ખાઈ પીને નાહીને કવિતા નથી બનતી હે દોસ્ત! લોહી વહે ત્યારે જ કાગળ વચ્ચે ધરવો જોઈએ. રઈશ મણિયાર લખે છે- એ ય સાચું કે મારું દર્દ ગઝલ, એ ય સાચું કે છે ઇલાજ ગઝલ. શબ્દો બસ લાકડાની જેમ તણાઈ આવ્યા, લોહીમાં દર્દભર્યાં રોજ જહાજો તૂટે. આદિલ મન્સૂરી લખી ગયા છે- હજીયે તાજા છે શબ્દોના સર્વ ઘા આદિલ, હજીયે લોહી ટપકતું કલમની ધાર વિશે. ઘાયલ- ટપકે છે લોહી આંખથી પાણીના સ્વાંગમાં, કાવ્યો મળી રહ્યાં છે કહાણીના સ્વાંગમાં. વિવેક ટેલર- શબ્દોનું લોહી જેવું છે, ઘા થાય તો વહે, વ્યર્થ જ હું એના ઘેર તકાજો કરું છું રોજ/ ન થઈ જે વાત એના ડંખે સર્જી છે ગઝલ મારી કે ક્ષર કાગજ પે અક્ષર પામું એવી લાગણી કોઈ. સલામનીય મરીઝ લખી ગયેલા છે- પરિશ્રમ જાગરણ સાહિત્યનો કાનૂન માંગે છે. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો જિગરનું ખૂન માંગે છે/ નથી સાહિત્યને સ્પર્શી શકાતું અલ્પ વાણીથી, કદી આકાશ ભીંજાતું નથી વાદળના પાણીથી. આ સિવાય અન્ય કેટલાય કવિઓએ લોહી વહાવ્યું હશે. મેં નહીં વહાવ્યું હોય તો હું પણ વહાવીશ.