અલબત્ત, આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે દેશો-દેશો વચ્ચેના સંબંધો અને કૂટનીતિક સ્તરે ચાલતાં સમીકરણો એટલા જટિલ હોય છે કે કોઈ પણ પરિસ્થિતિ રાતોરાત બદલાતી હોતી નથી. દ્વિ-પક્ષીય સંબંધો અને આ પ્રકારે સામૂહિક સ્વરૃપે દેશો-દેશો વચ્ચેના સંબંધોમાં બદલાવની પ્રક્રિયા ખૂબ લાંબો સમય માગી લેતી હોય છે. મોદી સરકારની વિદેશનીતિ એક રીતે ઘણી પ્રભાવશાળી અને વ્યાપક બનતી જોવા મળી છે, પરંતુ આરંભનો આશાવાદ આગળ જતાં અપેક્ષિત પરિણામ ન આપી શક્યો હોય, તેવા દાખલાઓ પણ મોજૂદ છે. વડાપ્રધાન તરીકેના શપથ લેતી વખતે પ્રથમ દિવસે જ તેમણે પાકિસ્તાન સહિતના પાડોશી દેશોને આમંત્રણ પાઠવેલું અને એ દેશોના વડાઓ હાજર પણ રહેલા, ત્યારે પાકિસ્તાન સાથેના મૈત્રીપૂર્ણ સંબંધો માટે એક નવી જ આશા જાગેલી. આમ છતાં ટૂંકા સમયગાળામાં જ બંને દેશો વચ્ચે તડાફડીના સમાચાર આવવા લાગેલા. સરહદ પર સૈનિક ઘર્ષણના કિસ્સાઓ પણ પ્રકાશમાં આવ્યા. વિવાદોનો ઉકેલ વાતચીતથી લાવવાની આશા પર પાણી ફરી વળ્યું. ચીનના કિસ્સામાં પણ બંને દેશોના વડાઓની અરસ-પરસ મુલાકાત સુદ્ધાં બાદ સંબંધોમાં સ્પષ્ટરૃપે સકારાત્મક પરિવર્તનની અપેક્ષા ફળીભૂત થઈ રહી નથી. આવું અગાઉની સરકારોના કાર્યકાળ દરમિયાન પણ જોવા મળ્યું છે. અલબત્ત, આનો અર્થ એ નથી કે આ પ્રકારના શિખર સંમેલનો કે પ્રયત્નો ફળદાયી નથી હોતા, પરંતુ એનાં મીઠાં ફળો પ્રાપ્ત કરવા માટે દાખવવી પડતી ધીરજ પણ કસોટીરૃપ હોય છે. આ માટે જરૃરી હોય છે નીતિઓનું સાતત્ય અને કાર્યદક્ષ વહીવટ.