લોકો તો કેવા ધડાધડ પુસ્તકો પ્રકાશિત કરતા હોય છે. એકની શાહી સૂકાઈ ન હોય ત્યાં બીજું, ત્રીજું, ચોથું ને એમ ‘લેખકનાં તાજેતરનાં – તદ્દન નવાં જ પ્રકાશનો’ જેવી જાહેરાતનો ખંગ વળી જાય છે. પ્રસિદ્ધ લેખકોની આવૃત્તિઓ ગણવામાંયે અરધો કલાક નીકળી જતો હોય છે. પુનર્મુદ્રણો ને નાની-મોટી સંશોધિત આવૃત્તિઓથી લેખક જેટલો હરખાતો હોય છે એનાથી બમણો એનો વાચક હરખાતો હોય છે. ને પુસ્તકની નહીં એટલી છપાઈની, બાંધણીની અને એના ઉપરણાની વાહવાહ થતી હોય છે. એ જાણી મારા જેવા લહિયાને પણ લેખક થઈ સાહિત્યજગતમાં કંઈક જગા કરવાનું મન થાય એમાં અસ્વાભાવિક શું છે? આ બધાનાં આટઆટલાં પુસ્તકો ને મારું એકપણ નહીં એવો વિચાર જ અસહ્ય હતો. દબદબાભેર થતા વિમોચન સમારંભોની આમંત્રણ પત્રિકાઓ મને ‘અશુભ’ કાગળ જેવા જણાતી. નવા પુસ્તકોની ગોળગોળ સમીક્ષાઓ વાંચીને હૈયું પણ ઊડનખટોલાની જેમ ગોળગોળ ફરવા લાગતું. આને લીધે થોડા દિવસોમાં તો અર્જુનને જેમ પક્ષીની આંખ જ દેખાતી હતી એમ મને પુસ્તક જ દેખાવા લાગ્યું. પુસ્તક પ્રકાશિત થતાં જ ગરમાગરમ ભજિયાંની જેમ ચપોચપ ઊપડી જાય, ક્લિનટનની આત્મકથા ખરીદવા અમેરિકામાં જે રીતે રસિકજનો કલાકો સુધી લાઈન લગાવે એવી આશાનાં તોરણો બાંધતો હું આપણા એક પ્રસિદ્ધ પ્રકાશક અને વિક્રેતાને ત્યાં જઈ પહોંચ્યો. તરેહ-તરેહનાં પુસ્તકો વચ્ચે બેઠેલા પ્રકાશકનો દેખાવ દળદાર ગ્રંથ જેવો હતો. મને પધારેલો જોઈ હિસાબોના ચોપાડામાંથી માથું ઊંચું કરીને એ શુષ્ક સ્વરે બોલ્યા : ‘કહો, શું કામે આવવાનું થયું?’ સાહિત્યના નવરસની સહેલ કર્યા કરતા આ વ્યક્તિના ભયાનક રસ તરફના પક્ષપાતની ઐસી તૈસી કરીને મારી ફાઈલને લંબાવતાં મેં કહ્યુ : ‘તમારે ત્યાં મારે પુસ્તક છપાવવું છે.’