સ્વાભાવિક છે કે સવાર પડે એટલે બધે ચહલપહલ શરૂ થાય. સીમ, ખેતર, શેરી બધું જાગી ઊઠે. સૂર્યના કિરણો જગતના ખૂણે ખાંચરે ફરી વળે છે એટલું જ નહીં પક્ષીના માળાને જરા પંપાળેય છે અને એ કલબલ કરી ઊઠે છે. સવાર પડવાની વાતને કવિ આરતી શેઠે સરસ મજાના કલ્પનોથી ગૂંથી એક હૂંફાળી, તડકાળી રજૂઆત કરી છે. ખાસ કરીને સૂર્યને સફાળો જગાડીને અને પછી પ્રકૃતિના આવા તત્વોમાં માનવીય ભાવોનું જે આરોપણ થયું છે એ આસ્વાદ્ય બન્યું છે. સવાર આમ પણ જીવનનું પ્રતીક છે અને તડકો આશાનું, લક્ષ્ય તરફ લઇ જતા પથનું…. આમ આ આખી અછાંદસ રચના મનને ઉઘડતી પ્રફુલ્લિત સવારથી ભરી દે છે. એમાં ભર્યા છે, આનંદ, આશા અને વિશ્વાસ.