વાંક આમાં વિદ્યાર્થીઓ અને વાલીઓનો નથી, વાંક આપણી શિક્ષણપદ્ધતિનો છે. મેકોલેની યાદ કર્યા વગર કહીએ તો કારકૂનો પેદા કરવા માટે આપણી શિક્ષણપદ્ધતિ પાસેથી આપણે મેનેજરો, એન્જીનીયરો, વિજ્ઞાનીઓ, ડૉકટરો અને પ્રોફેશનલો પેદા કરવાનું કામ લઈ રહ્યા છીએ. ગધેડીની કૂખે સિંહનું બચ્ચું અવતારવા જેવો પ્રયત્ન થઈ રહ્યો છે. બાવળ વાવીને કેરીની આશા રાખનાર મૂર્ખ કહેવાય. આપણી પરિક્ષાલક્ષી પદ્ધતિ શિખવા માટેની નથી, યાદ રાખવા કે ગોખવા માટેની છે. E=MC2 આઈનસ્ટાઈનનું આ સુત્ર સમજ્યા વગર ગોખી કાઢનારને પણ પૂરા માર્કસ મળે અને સાપેક્ષવાદની થીયરી સમજનારને પણ એટલા જ માર્ક મળે. ટકે શેર ભાજી ટકે શેર ખાજા. વિદ્યાર્થીને કોર્સની બહારનું કશું ભાન નથી હોતું. પ્રત્યક્ષ નિદર્શનથી શિક્ષણ નથી મળતું. બારમા સાયન્સમાં કેમેસ્ટ્રીનાં હજારો રાસાયણિક સમીકરણો મોઢે કરી જનાર વિદ્યાર્થીમાંથી કેટલા હકિકતમાં તેને સમજી શકતા હશે?