કાલે રાત્રે મેં ઇંગ્લીશ વીંગલીશ ફિલ્મ જોઇ. ખરેખર ફિલ્મ બહુ સરસ છે. એક ગૃહિણિનું વિશ્વ એનું ઘર અને બાળકો જ હોય છે પણ જ્યારે એ જ લોકો એની મજાક ઉડાડે કે ઉપેક્ષા કરે ત્યારે તે કેવું અનુભવે છે તેની વાત છે. ઘરના દરેક સભ્યનું ધ્યાન રાખતી વ્યક્તિનું ધ્યાન કોઇ રાખતું નથી કે તેની સંભાળ રાખનાર કોઇ નથી હોતું. ફિલ્મની નાયિકા અંગ્રેજી ભાષામાં ઘણી નબળી હોય છે અને તેના બાળકો અંગ્રેજી માધ્યમમાં ભણે છે માટે તેના અંગ્રેજીના ઓછા જ્ઞાનને લીધે નાયિકા પોતાના બાળકોની જ ઉપેક્ષાનો ભોગ બને છે. નાયિકા એકલી અમેરિકા જાય છે અને ત્યાં પણ અંગ્રેજીના ઓછા જ્ઞાન ને લીધે તેની ઘણી તકલીફો વેઠવી પડે છે. પછી તે નિર્ધાર કરે છે કે પોતે અંગ્રેજી શીખી ને જ જંપશે અને તે ઘરે કોઇને જાણ કર્યા વગર અંગ્રેજીના વર્ગો ભરે છે અને અંગ્રેજી શીખે છે. તેને તેનો આત્મવિશ્વાસ પાછો મળે છે. છેલ્લે પોતે એક નાનકડુ વક્તવ્ય અંગ્રેજીમાં આપે છે અને સૌને આશ્ચર્યમાં મૂકી દે છે. જ્યારે પતિ કે બાળકો તરફથી ઉપેક્ષિત વર્તન થાય ત્યારે એક સ્ત્રી શું અનુભવે છે, તેની મનઃસ્થિતિ નો સુંદર ચિતાર આપ્યો છે.