પણ વાડીને જોતાં નજરને એક જોરદાર ધક્કો વાગ્યો. બધી કલ્પનાઓ જાંબુની ડાળની જેમ બટકી પડી. વાડી જાણે સર્વનાશ પછી બચેલા ખંડેર જેવી દેખાતી હતી. કોઈ પ્રચંડ વાવાઝોડું જાણે બધું ધરાશયી કરી ગયું હતું, મશીનની ઓરડી પર છાપરું ન હતું. ફૂવાની આસપાસ ઘાસ ઊગીને સુકાઈ ગયું હતું. કૂવાથાળના પથ્થર પણ કોઈ ઉખેડી ગયું હતું. ઝાંખરાં જેવાં વૃક્ષોએ ખેરવેલાં પાંદડાનાં ઢગલા થઈ ગયા હતા. વર્ષોથી કોઈએ પગ ન દીધો હોય તેવાં અવાવરુ ખંડેર જેવી નિર્જન વાડી ભેંકાર ભાસતી હતી. એ રડતી આંખે અને બળતાં હૈયે જોઈ રહી. કૂવાથાળની કૂંડીના અવશેષ પર નજર જતાં – તારો ચણિયો સરખો કર. શબ્દો ભૂતાવળની જેમ દોડી આવ્યા. એ ધ્રૂજી ઊઠી. ગળે ડૂમો ભરાયો. છૂટા મોંએ રડવાની ઇચ્છા થઈ આવી. ઝાંપાનો ટોડલો પકડી ક્યાંય સુધી રતબ્ધશી ઊભી રહી – હવે કયાં જવું ? પહાડ જેવો પ્રશ્ન સામે ઘૂરકી રહ્યો. મેળામાં મા-બાપથી છૂટા પડી ગયેલા બાળક જેવી અસહાયતા ઘેરી વળી. સૂરજ ડૂબવા જઈ રહ્યો હતો. વૃક્ષોના લાંબા લાંબા પડછાયા ઉદાસીને વઘુ ઘેરી વળતા હતા. પગલે પગલે હજારો પ્રશ્ન ઊઠતા હતા.