એમણે તો નક્કી એવું જ ધાર્યું હશે કે… ઘરની સામે આવેલી ઝૂલતી નાળિયેરી પર કૂદમકૂદ કરતી પકડાપકડી રમતી ખિસકોલીને જોતાં જોતાં મને લેખના અદ્દભુત વિચારો આવતા હશે ! એમને બિચારાંને શું ખબર નાળિયેરીના સાન્નિધ્યની વાત ? નાળિયરી તો દૂરથી રળિયામણી ! દિવસોથી સુકાઈ ગયેલા ને મારા નાળિયેરી નીચે જવાની જ રાહ જોઈ રહેલા એકાદ તરોપાનું મારા માથા પર પડવું, બધાં આગલા-પાછલા લેખનો હિસાબ ચૂકતે કરી નાખે કે નહીં ? ને ધારો કે તરોપો નિમિત બનવા ના માગે તો એનું ભારેખમ પર્ણ ધમ્મ કરતુંકને પડે ને મને પણ ગબડાવી દે તો ? ને ગબડતાંની સાથે જમીન પર પડેલા પથ્થર સાથે અફળાઈને મારું માથું ફાટ્યું તો ? લેખ-બેખ બધું બાજુ પર રહી જાય કે નહીં ? ને પછી…..? ‘લેખ લખવાની લ્હાયમાં નાળિયેરી નીચે ઊભેલી લેખિકાનું માથા પર તરોપો પડવાથી….!’ અથવા તો ‘….. વજનદાર પર્ણ પડવાથી…! જોયું ? મોત શબ્દ લખતાં પણ ડર લાગે તો ઝાડ નીચે ? ના, ના.