સ્વપ્ન હોય એમ એ તો હવે આ બધું થવા દેતો ગયો. વાજતેગાજતે લગન પૂરા થયાં. રાજાના છોકરાના લગ્ન એટલે વળી પૂછવું શું? … રાત ઉતરી. પૂનમનાં અજવાળાં નીતરવા લાગ્યાં. વરરાજાને મહેલની ટોચે રાજકુંવરીના આવાસમાં લઇ ગયા. મરકતમાણેકથી જડેલા પગથીયાં, માનવામાં પણ ન આવે એવો વૈભવ, ઓરડામાં રત્નજડિત ઝગમગતો પલંગ ને ઉપર ચાંદની બિચાવી હોય એવી ફૂલની ચાદર. વરરાજાને એકલા મૂકીને બાંદીઓ અને સખીઓનું ટોળું ‘હમણાં કુંવરીબા આવે છે!’ કરતુંકને મરક મરક હસતું તેતરના ટોળાની પેઠે એકદમ ફરરરર કરતું સરકી ગયું.