મોતીભાઈના અને અમારા જીવનની આ ધન્ય ક્ષણ! અમારા આનંદનો પાર ન હતો. આખા દિવસની સખત મજુરી પછી દાળિયા અને ગોળ ઉપર ઝપટ મારી ઝાલર ટાણે અમે જ્યાં ઘર તરફ વળીએ ત્યાં તો ઘેરઘેર અમારા પરાક્રમની વાર્તા ફેલાઈ ચૂકી હતી; પણ અમારાં લગભગ દરેકનાં મોટેરાં અમારા આ સાહસથી ખીજાયેલાં. મોતીભાઈના સહવાસ પછીથી અમે દરેક અમારા વડિલોની દૃષ્ટિએ બગડી ગયેલા હતા. એટલે સૌને મોતીભાઈ ઉપર થોડી થોડી દાઝ તો હતી જ. તેમાં આ બન્યું, એમાં બધાય દુઃખીયા થયા ભેગા. ઝાઝા દહાડાની દાઝ આજે તો મોતીભાઈ ઉપર કાઢવાનો સૌએ નિશ્ચય કર્યો. ગામના જુવાનિયાને આમ આ દરજી બગાડે તે કેમ પાલવે? એક ભાઈ કે જેનો છોકરો અમારી સાથે જ હતો અને તે રાંપની ધાર કઢાવવા જતો હતો ત્યાં તે ભાઈએ અમારી ટોળી ગામ ભણી વળવાના સમાચાર સાંભળ્યા, એટલે તે લુહારને ત્યાંથી પોતાના પુત્રને લઈ દરવાજા તરફ પરભાર્યા વળ્યા. અમારા ચીડાયેલા કેટલાક અન્ય વડીલો પણ સાથે. વડીલોનું ટોળું આવ્યું દરવાજે અને અમે પણ પેઠા દરવાજામાં. મોતીભાઈ ઉપર ગાળોનો વરસાદ વરસ્યો-અમે તો એમને ત્યાંના ત્યાં જ મૂકીને રસ્તો માપ્યો. મોતીભાઈ અને એક અમારા જોડીદાર, બન્ને જણા રહ્યાં એકલા. વડીલોએ એમનો લીધો ઉધડો. પેલા રાંપવાળા ભાઈને એવો ક્રોધ ચઢ્યો કે રાંપ ઉગામીને તાડુકયા, કે અલ્યા ‘ચુંકણ’ એક વેણ હવે જો કાઢ્યું છે તો એક ઘા ને બે કટકા કરી નાખીશ. મોતીભાઈ અડગ રહ્યા. એના મુખની એક પણ રેખા ન બદલાઈ. એ બોલ્યાઃ તમારે જે કરવું હોય તે ભલે કરજો. તમારા છોકરા મારી સાથે પોતાની ઈચ્છાથી આવશે ત્યાં સુધી તેમને હું અટકાવનાર નથી. પેલા ભાઈ આ સાંભળીને વધુ ક્રોધિત થઈને ઘા કરવા જતા હતા ત્યાં પાછળથી અન્ય લોકોએ એનો હાથ થોભી લીધો અને ટોળું વિખરાયું.