સવાર પડતી ને આખા ઘરમાં ‘હાથ ધો’….. ‘હાથ ધો’ ના અણિયાળા ખીલા પથરાઈ જતા. એના પર ચાલવું સુમીત માટે મુશ્કેલ બનતું રહ્યું. શું પોતે કોઈ નાનો કીકલો છે ? શું પોતાને ચોખ્ખાઈનું કોઈ ભાન નથી ? એ એના મનમાં શું સમજતી હશે ? જવું હતું કોઈ રાજા-મહારાજને ત્યાં કે કોઈ કરોડપતિને ત્યાં. મારો જીવ લેવા કેમ આવી ? સુમીત ઘરમાં રહેતો એટલો સમય સતત એના પર બે આંખો અદશ્ય રીતે મંડાયેલી જ રહેતી જાણે ! પોતાના જ ઘરમાં એ કેદી બની ગયો. એને થતું, ‘રૂમમાં જ પડી રહું. બહાર નીકળીશ તો કંઈ અડકાઈ જશે ને સાબુથી હાથ ધોવા પડશે. છટ્ ! આ તે કંઈ જિંદગી છે ?’