પરંતુ એ દિવસો પછી ફરી લેખનમાં મોટો ઝોલ પડી ગયો. હું સાહિત્યના કેટલાક પારખુઓની નજરમાં વસી ગયો હતો એ સાચું. એવા લોકોમાં મોહમ્મદ માંકડ. ગુલાબદાસ બ્રોકર, રસિક ઝવેરી, ભગવતીકુમાર શર્મા, હરીન્દ્ર દવે ,કુંદનિકા કાપડીઆ. કૃષ્ણવીર દિક્ષીત, વિનોદ ભટ્ટ, અશોક હર્ષ જેવા લોકો ખરા .પણ એ સિવાય બીજા સ્થાપિત જૂથોમાં મારી કોઇ ગણના નહોતી અને મને તમા પણ નહોતી. હું પણ અમદાવાદથી બહુ દૂર -સાવ અળગો- હતો .લખવાનું કોઇ વાતાવરણ નહોતું, તળપદી બોલીમાં કહીએં તો લખ્યા વગર કાંઇ ‘અખંડીયારુ’ રહી જતું નહોતું. એ જ મનોદશા અને એ જ વાતાવરણ લઇને હું જૂનાગઢ આવ્યો.ત્યાં ય મારે નવી બ્રાંચ ખોલવાની અને ચલાવવાની હતી. જો કે ત્યાંય મને નિયમિત લખતો રાખે એવું કોઇ વાતાવરણ નહોતું . જવાબદારીવાળી નોકરીમાંથી થોડોક સમય બચતો તે મોજમઝામાં વીતતો, થોડો વાચનમાં જતો. પરંતુ .મારે લખતા રહેવું જોઇએ અને તો જ સાહિત્ય જગતમાં ‘જીવતો’ રહીશ એવી સમજણ હતી પણ અહિં ‘જીવતા ‘રહેવાની તમન્ના જ કોને હતી ? મારું ક્ષેત્ર બેંકીંગ છે ,સાહિત્ય નહિં એવી સમજણ દ્રઢ્મૂળ થતી જતી હતી.