અંગ્રેજો જેમ જેમ ભારત પર કબ્જો કરતાં ગયા તેમ તેમ પોતાની અનુકૂળતા પ્રમાણે પ્રેસિડેન્સી એટલે આજની ભાષામાં કહીએ તો પોતાને ગમે એવા રાજ્યોની, સ્થાપના કરતાં ગયાં. જેમકે કોલકત્તા પ્રેસિડેન્સી, મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સી, મુંબઈ પ્રેસિડેન્સી. આ મુંબઈ પ્રેસિડેન્સીમાં મહારાષ્ટ્ર, મુંબઈ, ગુજરાત, સૌરાષ્ટ્ર, કર્ણાટકનો કેટલોક ભાગ અને મલયાલી ભાષી વિસ્તારોનો પણ સમાવેશ થતો હતો. આ ભાષાકીય અવ્યવસ્થા લોકોને પહેલીથી થોડી ખૂંચતી હતી આથી આઝાદી પહેલાં જ કૉંગ્રેસના અનેક અધિવેશનોમાં ભાષાવાર રાજ્યોની માંગણી વારંવાર ઊઠી હતી. આ માંગણીઓને તે સમયના કૉંગ્રેસના નેતાઓએ માન્ય ગણાવેલી પણ તે સમયના રાજનેતાઓ પણ આજના નેતાઓની જેમ જ જરા ભુલકણા હતા એટલે સત્તા પર આવ્યા પછી તેઓ પોતાનો આ વાયદો ભૂલી ગયા. થોડો સમય બધું બરોબર ચાલ્યું પણ લોકોમાં એ લાગણી પ્રબળ થવા લાગી કે હવે તો દેશ સ્વતંત્ર થયો, આપણું રાજ છે તો પછી ભાષાવાર રાજ્યો શા માટે નહીં? આ ભાષાવાર રાજ્યો મેળવવા માટે આંદોલન શરૂ થયા. સૌથી પ્રબળ આંદોલન આંધ્રપ્રદેશમાં થયું, વર્ષ 1951માં અહીંના વિજયવાડા વિસ્તારમાં શ્રી રામુલુ નામના કૉંગ્રેસના જ આગેવાને ઉપવાસ આંદોલન શરૂ કર્યાં પણ મદમસ્ત હાથી જેવી સરકારે આ ઉપવાસ આંદોલનની અવગણના કરી. આ કોંગી આગેવાને લગભગ 52 દિવસ સુધી ઉપવાસ કર્યા અને પોતાનો જીવ ગુમાવ્યો. આ ઘટના પછી આંધ્રમાં તોફાનો શરૂ થયાં. આ તોફાનોના કારણે સરકાર સફાળી જાગી કે હવે તો દેશમાં ભાષાવાર રાજ્યોની રચના કરવી જ પડશે. આ માટે સરકારે એક કમિશનની પણ સ્થાપના કરી. જેના રિપોર્ટના આધારે સરકારે 1લી ઑગષ્ટ, 1956ના દિવસે નવી રાજ્ય વ્યવસ્થા લાગુ કરવામાં આવ આ નવી વ્યવસ્થામાં બોમ્બે પ્રેસિડેન્સી તોડી તેનું વિભાજન કરીને બૃહદ્ મુંબઈની રચના થઈ.. આ બૃહદ્ મુંબઈમાં સૌરાષ્ટ્ર, કચ્છ, ગુજરાત, મહારાષ્ટ્ર, મુંબઈ અને, કર્ણાટકનો કેટલોક ભાગ હતો. આ વિશાળરાજ્યની રચનામાં મોરારજી દેસાઈનો ભાગ મહત્ત્વનો હતો.