વગડામાં માલઢોર ચરાવતા રબારીનો પોશાક કેડિયું અને પોતડી હોય છે. એણે કેડવે બાંધેલા રૂપાના કંદોરામાં ચપ્પુ, ચિપિયો, કાનમાંથી મેલ કાઢવાનું સાધન રાખે છે. કાંટો વાગે તો ચિપિયાથી કાઢી શકાય. રબારી પુરુષો મોટેભાગે ચલમ-ભૂંગળીના બંધાણી હોય છે. તેઓ ચામડાની પદડી (પાકીટ)માં તમાકુ, બીજા ભાગમાં ભૂંગળી, રૂની કળી, ચમકનો ટુકડો ને ગજવેલ (લોઢા)ની પટ્ટી રાખે છે. વગડામાં બા’કસ ન હોય એટલે તેઓ ચલમ ભરી ગજવેલને ચકમકથી રૂની કળી સળગાવી ચલમ પેટાવે છે. પોતાના માલઢોરને ઓળખવાના માહેર હોય છે. હજારેક ઘેટાં-બકરાનું વાંભ હોય તો એમાંથી પોતાના અઢીહેં ઘેટાં બકરાં ઓળખીને નોખા તારવી લેવાની સૂઝ ધરાવે છે. રબારી ગાયો રાખતા હોય તો એનાં નામ પાડે છે. સો ગાયો ચરીને બેઠી હોય ત્યારે એક વાંભ કરીને ગાયના એક પછી એક બોલે ઈ ગાય ફટદેતી ઊભી થઇને આવી જાય. ગાયો એવી એને ડીલે ચકેલી હોય છે. આ પણ રબારીઓની કોઠાવિદ્યા છે.