આ પ્રસંગે મકરંદ દવેએ અનુદિત કરેલી ખલીલ જિબ્રાનની પંક્તિઓ જ યાદ આવે... નવા રાજાને કહે વાજાં વગાડીને જિયો! / જાય તો પાછળ ઉડાડી ધૂળ બોલે હૂડિયો, / ને છતાં એ કોઈ બીજાને ફરી સત્કારવા, / એ જ નેજા ! એ જ વાજાં! એજ ખમ્મા, વાહ વા! / જાણજો એવી પ્રજાના ખીલડા ખૂટલ થયા,/ દોસ્તો, સફરના સાથીઓ, એ દેશની ખાજો દયા. (આગળ એબીવીપીએ અમદાવાદ યુનિવર્સિટીને લખેલા પત્રના ત્રણ પાના વાંચી જુઓ)