સારા માણસ હોવું એ કાંઈ સહેલું તો નથી છતાં આ પૃથ્વી પરના માનવ જીવનની એ એક સદાકાળની લાક્ષણિક્તા રહી છે કે ચાલાક અને ચોર લોકોની તુલનામાં સારા માણસોની સંખ્યા સદાય વધુ રહી છે. એ અલગ વાત છે કે એમની નોંધ ન પણ લેવાતી હોય. બધી સજ્જનતાને કીર્તિના ત્રાજવે તોળવાનું યોગ્ય નથી. એવા લોકોની સંખ્યા બહુ મોટી અને દરેક ક્ષેત્રમાં છે કે જેઓના જ વ્યક્તિગત અપાર પ્રયત્નોથી આપણી આજની જિંદગી રળિયામણી બની છે. કોઈનું અવસાન થાય ત્યારે પરિવારને આઘાત હોય છે, પરંતુ શું સમાજ પણ આઘાત અનુભવે છે? હંમેશાં તો નહીં. કેટલા બધા લોકો એવા છે જેમનું પ્રદાન આ સમાજના ચોપડે જ ચડ્યું હોતું નથી અને આમ પણ મૃત્યુ પામેલા માણસ માટે જેમને ખબર પડે તે તમામ એક સ્વરે કહે કે – સારા માણસ હતા હો…. એવું મરણોત્તર પ્રમાણપત્ર મેળવવું પણ જિંદગીનો સામાન્ય ઉપક્રમ તો નથી. આપણા ગમન પછી જેઓ આપણે માટે સુવચનો ઉચ્ચારે તેઓને તેમ કહેવું સહેલું લાગે એવી જિંદગી મૃતકે પસાર કરી હોવી જોઈએ અને સ્વાભાવિક છે કે એ ઊંચાઈએ પહોંચવા માટે મૃતકે આજીવન ઘણું જતું કર્યું હોય.