‘શ્વેતા, અમેરિકામાં પણ હું ઘણું બધું પામી છું. મારી આ વિચારશક્તિ, આ નિર્ણયશક્તિ, ડર કે સંકોચ રાખ્યા વિના જ્યાં જવું હોય ત્યાં જવાની હિંમત મને અમેરિકાએ આપ્યાં છે. મારી મોમ ઈન્ડિયામાં જન્મી અને ઈન્ડિયામાં કેળવાઈ છે, તે સ્વતંત્રપણે કંઈ કરી શકતી નથી. તે સારું ખોટું, યોગ્ય અયોગ્ય સમજી શકે છે પણ તેને જે સાચું લાગે તે કરવાની હિંમત એનામાં નથી. તે નાની નાની વાતમાંય ડરે છે. એ પોતાને ગમે તે પ્રમાણે કરવાને બદલે ડેડીને ગમે એ પ્રમાણે કરે છે. એનામાં જે શક્તિ છે એનો વિકાસ થયો નથી. તે કદી ડેડીને સમજાવવાનો પ્રયત્ન નથી કરતી. મારી મોમ અઢારમી સદીમાં જીવે છે. એને ઘરમાં શાંતિ રહે, પપ્પા નારાજ ના થાય એટલે સુખ લાગે છે. હું મારી મોમ જેવી નથી. હું મારા મનને ગૂંગળાવી ન શકું, મારું શોષણ ન થવા દઉં. અમેરિકાના ઉછેરે સાચા અર્થમાં મને મુક્ત રાખી છે. હું કોઈ પરંપરા, પ્રથા કે રિવાજને આંખો મીંચીને અનુસરી ન શકું. મારાં જીવનમૂલ્યો મારી મમ્મીનાં મૂલ્યો કરતાં જુદાં છે. અમેરિકામાં મહેનત કરીને દરેક જણ પોતાનું જીવન બનાવે છે. ત્યાંના વાતાવરણે મને નીડર બનાવી છે. હું કોઈથી ગભરાતી નથી, સંજોગો વિપરીત હોય તો ય ચિંતા, મૂંઝવણ, ક્રોધ, લાચારી બધા પ્રકારની લાગણીને કંટ્રોલમાં રાખતાં મને આવડે છે. જીવનના સંઘર્ષમાં આ બધાની જરૂર પડે છે. હું લાચારી અનુભવીને મારી વાત છોડી નથી દેતી.