રામકથા એટલે મને સમજાયું છે તેમ જીવનના અનુભવોનો મુક્ત અને ખુલ્લા હૃદયનો સંવાદ છે, ડાયલોગ છે. અહીં નથી કોઈ ઉપદેશ કે નથી કોઈ આદેશ. ક્યારેક ને ક્યારેક આ સંવાદ સામેની વ્યક્તિને સ્પર્શે છે અને પછી ક્ષમતા અનુસાર તે વ્યક્તિ તેને જીવવાનો પ્રયત્ન કરે છે. ખાદીનો વિચાર આજે પણ એ રીતે પ્રસ્તુત છે. અંગ્રેજી માનસિકતા બદલવી રહી. ગામડાઓ ભાંગે છે, મજૂર અને ખેડૂત હતાશ થતો જાય છે, ખુલ્લું આકાશ અને પોતાનું ગામ છોડીને શહેરની કેદમાં ગિરફતાર થાય છે. પરંતુ આ માટેની સંવેદના ક્યાં ? બાપુ આ સંદર્ભને પણ જાણે-અજાણે સ્પર્શ કરી લે છે. મહુવા તેમને થોડા વર્ષો રહેવું પડ્યું. પરંતુ એ પછી બાળકોનો અભ્યાસ વગેરે પૂરું થતાં બાપુ પુનઃ પાછા સ્વસ્થાને એટલે કે ગામડામાં- તલગાજરડા રહેવા આવી ગયા છે.