ગામ આખામાં વાતો થતી કે, ‘લ્હેર તો આપણા હરિયા ભાઈને જ હોં ! ઘર આખુ સંભાળવા ભણેલી-ગણેલી વહુ જ જો મળી છે !’ હા, આમ તો મોંઘી માત્ર આઠ જ ચોપડી પાસ હતી, પણ ગામની અન્ય સ્ત્રીઓ – અરે ખુદ અભણ હરિયા – ની સરખામણીએ તો એ ભણેલી-ગણેલી જ કહેવાય ને ! અને એની જ આગમચેતી રૂપી સલાહથી પ્રેરાઈને આજે બપોરે, પાક વેચીને પાછા ફર્યા બાદ, ઘરખર્ચીના પાંચસો રૂપિયા સિવાયની બાકીની રકમ એ બરોબર બેંકમાં જમા કરાવી આવ્યો હતો ! ‘…પણ જો એના પરસેવાથી કમાયેલી સમગ્ર મૂડી જો હમણાં ઘરમાં હોત તો…?’ – નો વિચાર સુદ્ધાં એને કંપાવી જતો હતો ! પણ હમણાં પોતાની મોંઘીની વાત માન્યા પર એ ઇતરાતો હતો. કારણકે તેની પાસે ગુમાવવા માટે પણ વધારેમાં વધારે પાંચસો રૂપિયા જ હતા, અને એ પણ પેલાએ ખીંટી પર લટકી રહેલ એની શર્ટમાંથી પોતાની પાસે સેરવી લીધા હતા. અને હવે જયારે એની પાસે લુંટાવા જેવું કશું બચ્યું જ નહોતું ત્યારે એ તદ્દન ભયમુક્ત બની ચુક્યો હતો !