આ એક એવા માણસની વાતછે જે એમ માનતો હતો કેપોતે જીવતો જાગતો માણસછે એ જ એનો મોટો હોદ્દો છે.પોતાની જિંદગીની દરેક પળતેણે માણી હતી. તદ્દન ગરીબમાણસ હતો, પણ તેનેપૈસાની ભૂખ પણ નહોતીઅને તેને મહત્ત્વાકાંક્ષા જેવુંપણ કંઈ નહોતું. તે બરાબરચુંમાળીસ વર્ષ જીવ્યો, પણઆટલી ઉંમરમાં પીડા તોપુષ્કળ વેઠી હતી. હાડકાંનામાળા જેવો લાગે. તબિયતનરમ જ રહે. તે ક્ષયરોગથીપીડાતો હતો, પણ તેને કદી એ રોગનો કે મોતનો ડર લાગ્યો નહોતો. એને મન જિંદગી એક ઉજાણી હતી. દરેકદિવસ તેને માટે ઉત્સવનો દિવસ હતો. આમ જુઓ તો સમાજમાંથી એ ફેંકાઈ ગયેલો માણસ હતો. ઓગણીસમાસૈકાનો એ ઊજળો અંગ્રેજ સમાજ- એમાં આવા ગરીબ અને સાચાદિલ માણસને શું સ્થાન હોય? આ તો એકખાણિયાનો દીકરો. માંડ મેટ્રિક પાસ. તેની એક જ વિશેષતા નજરે ચઢે તેવી હતી કે તે લેખક હતો, પણ એકલેખક તરીકે પણ તરત કોઈના મનમાં વસી જાય એવો નહોતો. કેમ કે, ઔદ્યોગિક ક્રાંતિ અને પ્રગતિનીબોલબાલાના એ દિવસો હતા. ત્યારે કોઈ માણસ કુદરતની અને ધરતીની ગોદની કે આકાશની અસીમતાની વાતકરે તો તે જુનવાણી લાગે - રહસ્યવાદી લાગે.