આ દરમિયાન એક સંસ્થાએ મજૂરોના સંતાનો માટે એક અસ્થાયી સ્કૂલ શરૂ કરી. મજૂર માતા-પિતાની નાનકડી પુત્રી કૃષ્ણા પણ સ્કૂલમાં ભણવા જવા લાગી. એને ભણવાનું બહુ જ ગમતું હતું. શોષણથી આખો દિવસ ખેતરમાં કામ કરીને એનાં માતા-પિતા રાત્રે થાકીને સૂઈ જતાં. એ તો કદી સ્કૂલ ગયાં નહીં. એ તો એમ જ સમજતાં હતાં કે આખી જિંદગી આમ ને આમ જ પસાર થઈ જશે. જમીનદારની સામે થવાની કોઈની હિંમત નહોતી. કોઈ ત્યાંથી ભાગી શકે જ નહીં તેવી જડબેસલાક વ્યવસ્થા હતી. હા, માત્ર બાળકોને ભણવા જવાની છૂટ મળી હતી.