અને એક ક્ષણ માટે એ ઘર જાણે સમયના વ્હેણમાં વ્હેવવાનું ભૂલી ચુક્યું હોય એમ સમય થંભી ચુક્યો હતો. પણ બેમાંના એક ધાડપાડુએ પોતાને સમયના એ થંભેલા ચક્રમાંથી છોડાવી, હરિયાને આંગળીથી ઈશારત કરી દરવાજો બંધ કરી દેવા જણાવ્યું. અને એ કોઈ પણ પ્રકારની હોંશિયારી આદરે એ પહેલા તેણે હાથમાં રાખેલા ચાકુની અણીને મોંઘીના ગળા પર વધુ સખત કરી હતી ! અને એ જોઈ ઘડીના છઠા ભાગમાં હરિયાએ સમગ્ર પરિસ્થતિ સમજી લઇ તાબે થવાનો નિર્ણય લીધો હતો. અને તેનું મગજ પણ જાણે વધારાની કોઈ હરકત ન થઇ જાય એવી ચીવટ રાખતું હોય એમ, તેણે તેના હાથને ઉંધા ફર્યા વિના બારણું અટકાવી દેવાનો આદેશ આપ્યો હતો. અને એ બાદ તરત જ, મીંદડી ઉંદરને જોઈ એની તરફ ડગ માંડે એમ હાડકાના ‘કટક’ બોલવાનો પણ અવાજ સુદ્ધાં ન આવે એ રીતે હરિયાએ ઓરડાની મધ્યમાં આવવા માટે ડગ માંડ્યા હતા. અને એના હાથ પણ જાણે દરરોજની કોઈક યાંત્રિક ક્રિયાથી દયાભાવની યાચના માટે ટેવાયેલા હોય એમ આપોઆપ જોડાઈ ચુક્યા હતા ! પણ એની દયા યાચનાના ભાવ તો સામેના ને ત્યારે જ દેખાયને જયારે સામેની વ્યક્તિમાં એ ભાવને વાંચી શકવાની ક્ષમતા હોય ! પણ સામે તો મનુષ્યના રૂપમાં સાક્ષાત હેવાન આવી ઉભા હતા, જેમની આંખો માત્ર પૈસા જોવા માટે તરસી રહી હતી !