મુંબઈ એરપોર્ટ પર ૧૬મી નવેમ્બર ૨૦૦૬ના રોજ પહોંચ્યા બાદ એજ દિવસે ગુજરાત જવાનું થયું અને નવસારીના શ્રી પ્રજાપતિ જ્ઞાતિજનો માટે આશ્રમ એક ગૌરવ ગાથા છે. ૧૯૩૪માં પ્રજાપતિ બાળકોને શિક્ષણ ઉતેજન મળે એવાં હેતુથી શરૂ થયેલ આ સંસ્થા દ્વારા અનેક પ્રજાપતિ બાળકોએ લાભ લીધો છે. તેમાં એક હતાં મારા સ્વ.મોટાભાઈ નામે છગનલાલ માધવભાઈ મિસ્ત્રી, મારા પિતાશ્રી પણ આશ્રમના કાર્ય માટે હંમેશ કાર્યકર્તાઓને મદદરૂપ થતા એ મારી જાણમાં છે. અને હું પણ નાનો હતો ત્યારે આશ્રમના અરાલ જુના મકાનમાં ઘણી વાર આવ્યો હતો. જેથી અત્યારે આશ્રમનુ નવું મોટું મકાન હોવા છતાં પુરાણી યાદ ફરી ફરી આવે છે. હું ભલે આશ્રમે ભણ્યો ન હતો તેમ છતાં આશ્રમ માટે મને ઘણુંજ માન છે અને જ્યારે આ સફરે આશરમે રહેવાની તક મળી ત્યારે હૈયે થયું કે હું કેટલો ભાગ્યશાળી. અત્યારના આશ્રમના કાર્યકર્તાઓમાં પ્રમુખશ્રી બાલુભાઈ લાડ ને રૂબરૂ મળ્યો હતો અને પત્રો દ્વારા મિત્રતા બની હતી. એથી ફરી તેઓને આશ્રમે મળી ઘણોજ આનંદ થયો. બાલુભાઈ સાથે ચર્ચા કરતા આશ્રમે સુધાર કરવાં અનેક સુચનો આપવાની તક પણ મળી. નવસારી આશ્રમમાં થોડા દિવસનાં રોકાણ દરમ્યાન અનેકવાર મારા ગામ વેસ્મા જવાનું થયું. ભુરીયા ફળિયા નામના પ્રજાપતિ મહોલ્લે પ્રજાપતિ ટ્રસ્ટ મંડળના કાર્યકર્તાઓ તેમજ નવા ફળિયે નામના બીજા પ્રજાપતિ મહોલ્લે જ્ઞાતિજનોને મળી ખુશી અનુભવી. ભુરીયા ફળિયે ઘણીજ પ્રગતિઓ નિહાળી. ૧૯૭૬ બાદ બનેલ ફળિયાનું પ્રજાપતિ ભવનનું મકાન તો નિહાળ્યું હતુ. એ મકાન મારા સ્વ.પિતાશ્રી માધવભાઈ ગાંડાભાઈ મિસ્ત્રી તેમજ સ્વ.મોટાભાઈ છગનભાઈ માધવભાઈ મિસ્ત્રીના યાદગીરી રૂપે શક્ય થયુ હતું. ત્યારબાદ બાજુમાં બંધાયેલ બાળભવનનું મકાન જોયું ન હતું એ જોવાની તક મળી. બે ઘરગાળાની જમીન મારા સ્વ.મોટાભાઈના પરિવાર તરફથી દાન રૂપે મળી હતી. ખોડીયાર માતાનાં મંદિરે પણ આરસના પથ્થરો ચણી નવેસરથી રીપેરીંગ કાર્ય ચાલુ હતું એ નિહાળી પણ આનંદ થયો. શ્રી ભુરીયા ફળીયા પ્રજાપતિ ટ્રસ્ટના કાર્યકર્તાઓ દ્વારા એક દિવસ પાછળથી સભા થઈ જેમાં મને સ્નમાન આપવામાં આવ્યું એ કાંઈ નાની વાત નથી. મારા માટે એક ગૌરવભરી કહાણી છે.