આપણે અગાઉ જાણી ગયા છીએ કે સજીવોમાં ચાલતી ચયાપચયની પ્રક્રીયા બે ભાગોમાં વહેંચાયેલી છે – સંષ્લેષણ અને વિઘટન. પોષકદ્રવ્યના વિઘટન દ્વારા એનું રૂપાંતરણ સાદા ઘટકોમાં થાય છે. વધારામાં આ પ્રક્રીયા દરમિયાન શક્તિનો ચોક્કસ જથ્થો મુક્ત થાય છે, જે આવી પ્રક્રીયાઓને ચલાવવામાં મદદરૂપ થાય છે. આ રીતે પ્રાપ્ત થતા સાદા આણ્વિક ઘટકોની મદદથી જે તે સજીવ પોતાની જરૂરીયાત મુજબના રાસાયણિક અણુઓનું નિર્માણ કરે છે. સ્વાભાવિક રીતે જ, આ પ્રક્રીયા દરમિયાન શક્તિનો ચોક્કસ જથ્થો ઉપયોગે લેવાય છે. એ સમજી શકાય એવી બાબત છે કે કોઈ પણ સજીવ પાસે જીવિત રહેવા માટે વપરાશ માટે જરૂરી હોય એના કરતાં વધારે માત્રામાં શક્તિ પુરાંત સ્વરૂપે હોવી જોઈએ. આથી જે તે સજીવે સર્જનાત્મક પ્રવૃત્તિઓ કરતાં વિઘટનાત્મક પ્રવૃત્તિઓ વધારે માત્રામાં કરતા રહેવું અનિવાર્ય છે. આ અને આને સંલગ્ન સિદ્ધાંતો સાર્વત્રિક છે, પણ આપણે આપણી ચર્ચા બેક્ટેરિયાને કેન્દ્રસ્થાને રાખી ને કરતા રહીએ.