સ્વપ્નીલ જયારે સાતેક વરસનો હતો ત્યારે આકાશભાઈ એને લઈને સુરત આવ્યા હતા. આવીને અશોકવાટિકા સોસાયટીમાં એક મકાન રાખ્યું હતું. સ્વપ્નીલને સાચવવા માટે એક માજીને રાખી લીધા હતા. સવારથી આકાશભાઈ મીની બજારમાં ચાલ્યા જાય. સાંજે સાત વાગ્યે ઘરે આવે.સોસાયટીમાં કોઈની સાથે કોઈ અંગત વહેવાર જ નહિ. સોસાયટીમાં સ્વપ્નીલ ની માતા વિષે જયારે પૂછવામાં આવ્યું ત્યારે એણે એટલું જ કીધેલું કે એની માતા મૃત્યુ પામી છે..!! બસ સ્વપ્નીલ મોટો થતો રહ્યો,પિતાજીનું એકાંકીપણું એનું અભિન્ન અંગ બની રહ્યું. ભણવામાં તેજસ્વી સ્વપ્નીલ કમ્પ્યુટર એન્જીનીયર બન્યો.પોદારમાં એક શોપમાં એ પોતે કમ્પ્યુટર ના સોફ્ટવેર બનાવતો અને વિદેશમાં વેચતો. એમના પાપા પણ પુષ્કળ કમાતા હતા. પણ સોસાયટી વાળા એ ભાગ્યે જ એમને વાતચીત કરતા સંભાળ્યા હતા. બાપ અને દીકરો કોઈની સાથે ભળતા નહિ.. વરસોથી એક સોસાયટીમાં રહેવા છતાં સાવ અજાણ્યા જ હતા!!!