કોઈ જાતના ખચકાટ સિવાય કાયિરાએ કેરી સુધીની મુસાફરી ચાલુ રાખી. તેને શ્રદ્ધા હતી કે કેરો પહોંચી નાનાં-મોટાં કામો કરી તે પોતાને જોઈતું ભંડોળ અવશ્ય મેળવી લેશે. કેરોમાં નોકરી મેળવી અમેરિકા પહોંચવા બાબત તે એટલો બધો આશાવાદી હતો કે સ્કાગિટના પ્રવેશદ્વારમાં ખુલ્લા પગે દાખલ થવું ન પડે તે માટે પોતાની પાસે જે કંઈ બચત હતી તે તેણે સારી ગુણવત્તાવાળા જોડા ખરીદવા ઉપર લગાવી દીધી ! એક બાજુ મહિનાઓ પસાર થતા ગયા અને બીજી બાજુ અખબારી અને ટેલિવિઝન જેવા પ્રચારમાધ્યમો મારફત તેની સંઘર્ષમય યાત્રાના સમાચારો અમેરિકામાં પ્રસરતા ગયા. સુદાન દેશની રાજધાની ખાર્ટુમ શહેરમાં પહોંચ્યો ત્યારે તેનાં ગજવાં ખાલી હતાં – વેશ સાવ નિસ્તેજ અને થાકથી ભરપૂર હતો.