શિખા માટે તો ટ્રેનિંગનો છેલ્લો દિવસ હતો, પણ મથુર માટે તો જાણે એક યુગનો અંત હતો. ‘આજે તો મન મક્કમ કરીને મેડમને પૂછવું જ છે.‘ પોતાને જ હિંમત આપતો મથુર ખૂબ આતુરતાથી પોતાની જગ્યાએ આવીને બસની રાહ જોવા માંડ્યો. બસ આવી એટલે દોડીને સીધો બારી પાસે ગયો, પણ ત્યાં શિખા ન હતી. એક પછી એક તેણે બધી બારીઓ જોઈ લીધી, પણ ક્યાંય શિખા ન દેખાઈ. તે બીજી બાજુ ગયો અને બધી બારીઓ જોઈ ત્યાં પણ ઉક્યાંય શિખા ન દેખાઈ. તેના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. તે ઉતાવળ કરી બસની અંદર ગયો અને મટકું માર્યા વિના બસની પિસ્તાળીસ સીટ પર આંખ દોડાવી દીધી! પણ ક્યાંય શિખા ન દેખાઈ. મથુરના ચહેરાનો રંગ ઊતરી ગયો. ઉદાસ ચહેરે તે બસની બહાર નીકળ્યો, હસ્યો, ‘હું પણ પાગલ છું! ક્યાં હું ને ક્યાં શિખા મેડમ! ઠળિયા કોને ગમે!‘ તેણે ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને ચાલ્યો ગયો.