એ સમયે તો વડલો ઘેઘૂર હશે. ચોતરફ વડવાઈઓ ફેલાયેલી હશે. એટલે જ તો લગભગ અઢીસો લોકોને આ વડની ડાળીઓ પર ફાંસી અપાઈ હતી એવું કહેવાય છે, તેમાં દોરડાં ઓછાં પડ્યા હશે એટલે વડવાઈઓનો ઉપયોગ કરીને ફાંસી અપાઈ હશે. એ આઘાત આ વડલો પણ સહન કરી શક્યો નહીં હોય કદાચ! એટલે વડલાએ પણ આત્મ વિસર્જનનો માર્ગ અપનાવ્યો હશે. અત્યારે એ સ્થળે ટકી રહેલું ઠૂંઠંુ એ તો જાણે ફાંસિયા વડનું પ્રાકૃતિક સ્મારક! કહે છે કે અહીં એ વર્ષોમાં શહીદોની યાદમાં શોકાંજલિ અર્પવા દર વર્ષે મેળો યોજાતો. હવે તેનું સાતત્ય જળવાયું નથી. આ ફાંસિયો વડ… પાછા ફરતાં આરતી ગમગીન હતી… બપોરના બળબળતા સૂર્ય તાપ વચ્ચે ઘડીભરની આ સફર દોઢસો વરસ પૂર્વેની ફાંસીની કણસતી કથા સંભળાવતી હતી… શહીદો કી મઝારો પર હર બરસ જૂડેંગે મેલે, વતન પે મરને વાલો કા બસ, યહી નામો-નિશા હોગા!’