આદિવાસી બાળકોને તેમણે જોયાં, ગરીબીથી જીવનવિકાસમાં અટકી ગયેલા અને ભણતર વિના અંધકારમય જીવનની દિશામાં દોરાઈ જતાં. આ સંવેદનશીલ દંપતીએ અનુભવ્યું કે આ બાળકોને પાયાના શિક્ષણની ખૂબ જરૂર છે જે આ બાળકો પામી શકે તેમ નથી. આપણાં આ ખિલતા યૌવનમાં અભિવ્યકત થયા વિનાની ખુબ આવડત છે જે સાધન અને તકના અભાવે ખીલી શક્તી નથી. બન્નેને એવો વિચાર આવ્યો કે શા માટે આપણે એવો શૈક્ષણિક કાર્યકમ ના બનાવીએ કે જેમાં બાળકને પોતાની વ્યક્તિગત શક્તિને ઉજાગર કરવાની તક મળે, એની આવડત ઉપર એનું ઘડતર થાય અને માત્ર શિક્ષણ જ નહીં પરંતુ સમગ્રતયા વિક્સવાની તક મળે?