મને યાદ આવ્યા એ દિવસો કે, જ્યારે બાપૂજી એમની સાઇકલના હેન્ડલમાં છીકિયું લગાવી, છીકિયામાં ગોદડી પાથરી મને, હેતથી ચૂમી ભરીને, મારા એક-પછી-એક પગ છીકિયામાં કાળજીથી ગોઠવીને બેસાડતા. મારી આંખ સામે એ દ્રશ્ય પણ તરવરે છે કે, બાપૂજી દરવખતે, ગોદડી પાથરી, જાણે ઝેડ પ્લસ સિક્યોરીટી આપવાની હોય એમ, ગોદડીની બરાબર જાંચ કરતાં ! છીકિયાનાં બેય નકુચા હેન્ડલમાં બેઠા છે કે નહી, એની સાવચેતી દાખવતા. મને સાઈકલ પર બેસાડી બાપૂજી સૌ પ્રથમ તો લેંગ લાઈબ્રેરી જતા, ત્યાં આટલા બધા પુસ્તકો અને સાવ મુઠ્ઠી જેટલા માણસો હું મુગ્ધભાવે જોઈ રહેતો ! હું લાયબ્રેરીમાં ત્યારથી જતો થયો છું કે જ્યારેથી હું પુસ્તક આપ-લે વિભાગના કાઉન્ટર સુધી પણ, મારા પગના બેય પંજા ઊંચા કરીને, હાથ લંબાવું તો પણ આંબી નહોતો શકતો. લાઈબ્રેરીની સામે જ આવેલા છત્રી અને વાંકા-ચુકા પથ્થરના બોગદામાં હડિયા-પાટી કરવાં માટે, બાપૂજી મને થોડીવાર છુટ્ટો મૂકી દેતા. હું થાકી જાઉં એટલે ગોરધનભાઈનો ચેવડો અને એક પેંડો મળતા. ત્યારે વોટર-બેગ કે મિનરલ વોટરનાં દિવસો નહોતા. ત્યારે તો જળ માત્ર પવિત્ર હતું અને જાહેર નળ કે નાંદમાંથી જ પાણી પી લેવાનું ! મિનરલ વોટર તો માત્ર મેડીકલ સ્ટોર્સમાં મળતાં અને સામાન્ય રીતે વિદેશીઓ જ ખરીદતા.