અમારા ઘરથી પચાસ કદમ દૂર વાંઘું (જમીન ખોદાઈને પડેલો લાંબો ઊંડો ખાડો અથવા કોતર). વાંઘાની ધારે ઊભા રહીને નજર કરો તો પાંચસો મીટર નીચે સાબરનાં નીર વહ્યાં જાય. ચોમાસામાં ઉપરવાસના ભારે વરસાદથી નદીમાં પૂર આવે. નદી ચારે કાંઠે ધમકારા કરતી, અમળાતી વહેતી હોય…. એના વહેણમાં સાપ તણાતા હોય…. કિનારે પહોંચી જવાય તો સાપ ભેખડોમાં ભરાઈ જાય. ભૂખ્યા થાય એટલે દેડકાં પકડે ને ઊંદરને ખાવા ઘરમાં પેસી જાય. કોઈના ઘરમાં સાપ ભરાયો હોય તો નાથીમાને બોલાવવા આવે. નાથીમા સાડલાના પાલવમાં સાપને લપેટીને વાંઘામાં પાછો નાંખી આવે. તોફાની જુવાનિયા સાપને મારવા જતા હોય તો રોકે…ટોકે…. ‘રહેવા દો બેટા…! આય ભગવાનનો બનાયેલો જીવ છે. લખ-ચોરાસીના ફેરામાં કોક વાર આપણેય સાપ બનવું પડશે.’