અને માટે જ, તારા ગયા બાદ થોડાક જ કલાકમાં હું એ જગ્યા છોડી ચાલી નીકળી હતી. ક્યાં જવાની હતી? શું કામ? આગળ શું કરવાની હતી? એવા પાયાના પ્રશ્નોના પણ મારી પાસે કોઈ જવાબ નહોતા. બસ એ સ્થળ, તારા જીવન પરનું મારું લ્હેણું એ દિવસે સમાપ્ત થતું હોવું જોઈએ. પણ છતાંય જો ને, માનવસહજ સ્વભાવથી પ્રેરાઈ, તારી પાસે મારી એક યાદગીરી સ્વરૂપે આ ડાયરી મૂકી જવાની લાલચ ન જ ખાડી શકી. કમસે કમ તને મારી યાદ આવે ત્યારે વાગોળવા માટે કંઇક તો હોવું જોઈએ ને… જેને મેં મનથી સ્વર્સ્વ માની લીધો હતો, એની યાદના નામ પુરતું પણ મારી પાસે વિરહના એ ત્રણ વર્ષોમાં કંઈ જ નહોતું. માટે જ તને આ ડાયરી લખીને પંહોચતી કરું છું. અને એ સાથે તારી પાસેથી એક છેલ્લી અપેક્ષા એ રાખું છું કે, મને ક્યારેય શોધવાની કોશિશ ન કરતો. કારણકે તારી આ દોસ્તે જે નિર્ણય લીધો છે તેની પર સહેજ વિશ્વાસ રાખજે.