વિશાળ ભાલની સ્ફટિકશી નિર્મલતા, મોટી તેજસ્વી આખોમાંથી ઝરતી મધુરતા,સુંદર લોભાવે એવા હોઠોએ હાસ્ય કરી છોડેલી શરસમી સ્નેહભરી મોહકતા, વદન પર હાસ્યમાં સ્પષ્ટ દેખાતો વિજય-આટલું જ તેણે જોયું, તે દિવ્ય મુખમાં કાવ્યની મીઠાશ હતી, તે હાસ્યમાં પુષ્પધન્વાનું સચોટ શરસંધાન હતું- મૃણાલ પળવાર-એક જ પળવાર-સ્તબ્ધ બની રહી-કોઇએ તૈલપરાજ જોયો નહિં, કોઇએ મહાસામંત તરફ નજર ન કરી-બધાંએ નીચા વળી દૂર ને દૂર જતાં પૃથિવીવલ્લભની પીઠ તરફ જોયા કર્યું.