ભાષાવિજ્ઞાન વિભાગમાં પ્રવેશ મેળવ્યા પછી હું લગભગ રોજ બપોરે ગુજરાતી વિભાગમાં જતો. અધ્યાપકોને મળતો. વાતો કરતો. ભારતી મોદીને આ જરા પણ ગમતું ન હતું તો પણ. ત્યારે સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર ગુજરાતી વિભાગના વડા હતા. એ પણ ક્યારેક મળતા. પણ એ જ્યારે મારા ભણી જોતા અથવા તો વાત કરતા ત્યારે એ ભૂલી શકતા ન હતા કે હું સુરેશ જોષીનો વિદ્યાર્થી છું. એમને સુરેશ જોષી માટે ખાસ માન ન હતું. કદાચ તેજોદ્વેષ. જે કંઈ કહેવું હોય તે. પણ મારું ભાષાવિજ્ઞાનનું પહેલું વર્ષ પૂરું થયું ત્યારે ગુજારતી વિભાગમાં એક Teaching Assistantની જગ્યા પડેલી. સિતાંશુભાઈ એ જગ્યા પર એમના એક વિદ્યાર્થીને લેવા માગતા હતા. કોણ જાણે કેમ એમને એવો ડર લાગેલો હું પણ એ જગ્યા માટે અરજી કરીશ તો મને નકારવાનું કામ જરા અઘરું બની જશે. એટલે એમણે એ Teaching Assistantની જગ્યા માટે લોકસાહિત્યમાં specialization માગેલું. એમને ખબર હતી કે એમના વિદ્યાર્થીએ લોકસાહિત્યમાં કામ કરેલું હતું. Teaching Assistant જેવી સામાન્ય પોઝિશન માટે યુનિવર્સિટીએ specialization માગ્યું હોય એવો એ સૌ પ્રથમ બનાવ હતો. જો કે, હું એ જગ્યા માટે અરજી કરવાનો ન હતો. મેં મારું ભાષાવિજ્ઞાન સાથેનું એમ.એ. પૂરું કરવાનો નિર્ણય લઈ લીધો હતો અને એ સાથે મેં ગુજરાતી વિષયના અધ્યાપક બનવાની મારી ઇચ્છા પર પણ ચોકડી મારી દીધી હતી. હું હવે સાંજે ‘સંદેશ’માં જતો, રાતે પાછો આવતો, સવારે નવેક વાગે પુસ્તકાલયમાં આવી જતો. વાંચતો ને ભણતો.