ક્યારેક તો વિવેક પણ ચૂકી જઈએ છીએ. જેઓ પોતે પોતાનામાં જ સ્થાયી ભાવે વસવાટ કરતા નથી તેઓના મન ગમે ત્યાં અને ગમે ત્યારે માળા બાંધવામાં મશગૂલ થઈ જાય છે. પ્રથમ સ્થિરતા છે. ધાર્મિક પ્રવૃત્તિઓને ધ્યાનથી જોશો તો ખ્યાલ આવે છે કે પ્રથમ તો એમાં આગંતુકને સ્થિર કરવામાં આવે છે પછી ભલે તે ઉપાસના કે વિધિવિધાન હોય. ધર્મનું ઘણુંખરું તો એ પ્રથમ પગલે જ સિદ્ધ થઈ જાય છે. છતાં કેવી નવાઈની વાત છે કે ધર્મકાર્યમાંથી મુક્ત થતાંવેંત મનુષ્ય તુરત જ અસ્થિરતાના ચકડોળે સોત્સાહ ચડે છે. એક આખું સૂકાઈ ગયેલું જંગલ બુઠ્ઠી થઈ ગયેલી કુહાડીથી તમારે એકલાએ જ કાપવાનું હોય તો કેટલો સમય લાગે? એટલો સમય તો અપેક્ષાઓને દૂર કરવામાં ઑફિશિયલી લાગે જ, કારણ કે દરેક અપેક્ષાઓને પણ શાખા-પ્રશાખા, પર્ણ, અંકુર અને ભ્રામક ફળફૂલ પણ હોવાનાં જ. સમય તો લાગશે, પણ સારો કઠિયારો એને કહે છે જે જંગલ તરફ જોવાને બદલે નજીકના એક-એક વૃક્ષને જુએ છે અને પોતાનું કામ ચાલુ રાખે છે. કઠિયારો તો ઉપરનું કામ કરે એટલે એની રોજીરોટી પૂરી.