સરીતા એટલે શક્તિનું સ્વરૂપ, વાત્સલ્યનો દરીયો, સહનશીલતાની મૂર્તિ, વિનમ્રતાનું ઝરણું, પરીવારનું રેશમી બંધન.... જેટલી પણ ઉપમા આપીએ તેટલી તેના વ્યક્તિત્વને માટે ઓછી પડે .. એ સરીતા. . નિખાલસ હદયવાળી, પરીવારની ચિંતા કરનારી, મહેનતુ એ નારી નહિ પણ સાક્ષાત નારાયણી. સવારે વહેલા જાગી ઘરકામ કરવાનું, જય-વિજય ને માટે નાસ્તો તૈયાર કરી તેમને શાળાએ વળાવવા, પતિ માટે ચા-નાસ્તો અને બપોરનું ભોજન બનાવવું, પોતાનું ટીફીન તૈયાર કરી ઓફિસે સમયસર પહોંચાય એ કાળજી રાખી તૈયાર થવું. આફિસમાં દિવસ ભર લમણાંજીક કરવી, ઘરેઆવી ઘરકામ રસોય અને રાતે પથારીમાં પડે ત્યાં સુધી ... કામ કામ અને કામ...સવારે 6 થી રાતના 12 વાગ્યા સુધી કોઈ પણ રજા વિના, માંદગીની દરકાર કર્યા વિના, કોઇ પણ સ્વાર્થ વિના, કોઇ પણ અપેક્ષા વિના યંત્રવત્ એ આર્યનારી પરીવાર માટે અને વહાલસોયા સંતાનો માટે જાત ઘસી રહી.બાળકો મોટાં થશે ને બધું સારાવાના થઇ જશે એવી આશાએ જીવન જીવી રહી. કિસ્મત કહો કે ઈશ્વરની કસોટી અવિરત સંઘર્ષ અને દુઃખોથી ભરેલી એની જીંદગીએ બાળપણથી મળેલ હસતા ચહેરાને વૃદ્ધાવસ્થા જેવો ગંભીર બનાવી મૂકેલ. સ્ત્રી અને પુરુષ સંસાર રથના બે પૈડાં કે જે સાથે ચાલી પરીવારની જવાબદારી રૂપી બોજને વહન કરે અને સુખ -દુઃખમાં એક બીજાના પૂરક બની કિસ્મતના કારમા ઘાનું ઓસડ બની શકે, પણ વિધાતાએ બન્ને પૈડાંની જવાબદારી સરીતાના લલાટે લખી દિધેલ. છતાં પણ ઈશ્વરને એક પણ ફરીયાદ વિના, અતુટ શ્રદ્ધાથી થાકયા-હાર્યા વિના જીંદગી જીવી રહી. ... (ક્રમશઃ)