આજે ખરે જ તેઓ ભારે ઉત્સાહમાં હતા. પગે પાંખો આવી હતી. એમનો સિત્તેરમો જન્મદિન ! સવારના દસ થતાં થતાં તેઓ પોતાની સદાની સહચરી-દ્વિચક્રી પર મીઠાઈ અને ચૉકલેટ લેવા નીકળી પડ્યા. સામે મળતાં આત્મીયજનોના ‘જય શ્રી કૃષ્ણ’ને પ્રતિસાદિત કરતાં કરતાં તેઓ ઢોળાવ પાસે આવી પહોંચ્યા. પૅડલ પર જોર આપ્યું. પણ આ શું ! સાયકલ ઢોળાવ ચડવામાં આનાકાની કરવા લાગી. એમણે વધારે જોર લગાવ્યું. સાયકલ આગળ વધવાની જાણે ધરાર ના પાડી રહી હતી. એડીચોટીનું જોર વ્યર્થ ગયું. ‘આમ કેમ બન્યું !’ એ મનોમન વિચારી રહ્યા ત્યાં તો સામેથી એમના પ્રિય ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થી મહેશ પટેલ સ્કૂટર પર આવતા જોયા. એમણે સ્કૂટર ઊભું રાખ્યું, ‘સર ! હવે સાયકલ તાણવી રહેવા દો ! બહું થયું ! બાય ધ વે હૅપી બર્થ ડે, સર !’ કહી દેસાઈસાહેબને વંદન કરી ઉષ્માપૂર્વક હસ્તધૂનન કર્યું. ‘થૅંક યૂ’ કહી સાહેબ સાયકલ પરથી ઊતરી ગયા. મહેશ પટેલે ભાવપૂર્વક વિવેક દાખવ્યો, ‘સર, સાયકલ અહીં જ પશાકાકાના ઘર પાસે મૂકી દો. મારા સ્કૂટર પર આપ કહેશો ત્યાં લઈ જઈશ.’