તે દિવસે પણ રમાકાંત ઓફિસના કોઈ કામે મુંબઈ ગયો હતો – એક અઠવાડિયા માટે. એટલે ચિત્રાને ફાવતી આવી ગઈ હતી – વીણા ઉપર ત્રાસ ગુજારવાની. સવારમાં ક્યારનીયે તે વીણાને ઉઠાડી દેતી અને કામે લગાડી દેતી. જો રમાકાંત ઘેર ના હોય તો તે પોતે અને તેનાં બંને બાળકો મોડા સુધી પથારીમાં પડી રહેતાં. વીણા ઘરનું બધું કામ પરવારી જાય અત્યાર પછી જ એ લોકો ઉઠતાં. તેમને ચા બનાવી પીવડાવવાની જવાબદારી પણ વીણાની જ. તે દિવસે પણ એવું જ થયું હતું. રમાકાંત હતો નહીં. ચિત્રા અને અભય-રીમા દસ વાગ્યા સુધી ઊંઘ્યા કર્યાં. પછી ઊઠ્યાં ત્યારે વીણા બધું જ કામ પરવારી ગઈ હતી. અભયને ઘણા દિવસથી પૂરણપોળી ખાવી હતી એટલે ચિત્રાએ પૂરણપોળી બનાવી અને બપોરે જમવા બેઠાં ત્યારે વીણાની થાળીમાં તો રાતની વહેલી વઘારેલી ખીચડી જ મૂકી. વીણા ઘડીભર તો પૂરણપોળી સામે તાકી રહી પછી નિસાસો નાખીને તેણે પોતાની થાળીમાંથી ખીચડીનો કોળિયો ભર્યો, મોંમાં મૂકતાંની સાથે જ… થૂ…થૂ… કરીને થૂકી નાખ્યો, ‘મા… આ ખીચડી તો ઉતરી ગઈ છે…’ કરીને તેણે થાળી ઠેલી મૂકી…! તેની સાથે જ ચિત્રાનો ગુસ્સો ફાટી પડ્યો, ‘હં… પૂરણપોળી જોઈને ખીચડી ઉતરેલી લાગતી હશે કેમ ? પણ તને પૂરણપોળી નહીં મળે ખાવી હોય તો ખા આ ખીચડી – જેવી હોય તેવી, ઉતરેલી હોય તો પણ તારે જ ખાવાની છે – અન્નનો બગાડ કરવાનો નથી.’ કહીને ચિત્રાએ તેને રમરમાવી, સાવરણી લઈને ઝુડી કાઢી એટલે તે ઘર છોડીને નાસી ગઈ. ચિત્રાને ગમ્યું, આનંદ થયો, ચાલો ટાઢા પાણીએ ખસ ગઈ. રમાકાંત આવ્યો એટલે તેને ચઢાવ્યો કે, ‘તમારી લાડલીનાં લખ્ખણ કાંઈ સારાં નહોતાં પેલા નીચ વરણના છોકરા સાથે લફરું હતું અને મેં તેને રંગે હાથ પકડી એટલે નાસી ગઈ.’ રમાકાંતે પોતાની વહાલીની ખૂબ રાહ જોઈ, તેને એમ હતું કે છોકરી ગુસ્સામાં ચાલી ગઈ છે, જેવો ગુસ્સો ઉતરશે એટલે પાછી આવી જશે, પણ તેની વહાલી પાછી ના જ આવી. તેણે બધાંય પેપરોમાં જાહેરાતો આપી તો પણ વીણા પાછી ના જ આવી.