1974ના ઑકટોબર મહીનામાં અમદાવાદમાં એક સંગીત કાર્યક્રમ આપવા આવેલાં બેગમની તબિયત નાજુક જ હતી. પણ સંગીત પ્રેમી પ્રજાના આગ્રહને વશ થઈને તેમણે બમણાં ઉત્‍સાહથી મંચ પર ગાયું. છેલ્લે ચૈતી ગાઈ ‘સોવત નિંદીયા જગાયે, હો રામા…’. એ રાતના મીઠા ઉજાગરાનો શ્રમ તેમની સાથોસાથ સંગીત માટે પણ બહુ મોંઘો સાબિત થયો. જેમના આગ્રહને માન આપીને બેગમ અમદાવાદ કાર્યક્રમ આપવા આવ્‍યાં હતાં, બેગમનાં એ અંગત મિત્ર એવાં નીલમ ગામડિયાના સાંનિધ્‍યમાં જ એમણે દેહ છોડયો. એમના દેહાવસાન સાથે ગઝલગાયકીના ક્ષેત્રે એક એવો શૂન્‍યાવકાશ સજર્યો છે, જે આજે પાંત્રીસ-પાંત્રીસ વર્ષ વીત્‍યાં છતાં ભરી શકાયો નથી, પણ ખુદ બેગમ અખ્‍તર પોતે, પોતાની ગાયકી દ્વારા આપણી સાથે સદેહે હાજરાહજૂર છે એવું સૌ ગઝલ પ્રેમીઓ કબૂલશે.