વિરોધનો વાયરો પહેલાં લહેરખી બને, પછી વંટોળ બને. આરંભે જ વંટોળ બનીને આવવાથી હાજરી નોંધાય છે. પણ વિરોધના કારણરૂપ મુદ્દો પણ વંટોળમાં જ ઊડી જાય છે. ભૂલ હોય ત્યાં ધ્યાન દોરાય. ભૂલ સુધારવાનો મોકો અપાય. ભૂલ કબૂલ કરવાની તક અપાય. ભૂલના કારણ વિષે પણ વાત થાય. આને અંતે નવું અને આવકાર્ય ને સ્વીકાર્ય એવું કૈંક આકાર લઈ શકે. (પછી ભલે એનો ય વિરોધ કરનારા નીકળે.) વિરોધ થાય એ યોગ્ય, પણ વિરોધના ભયે કે નિરાશાએ કામ ન જ થાય એ તો સાવ જ અયોગ્ય. અનેક પ્રામાણિક કર્મચારીઓ નિષ્ક્રિય થઈ જાય છે અને અપ્રામાણિકો સક્રિય જ રહે છે – એક વિરોધથી હતાશ છે, બીજાને વિરોધ અડતો નથી. સંવેદનશીલ રહેવું કે સંવેદન બધિર થવું ? બધા આગળ, બધો વખત સુધી સ્પષ્ટતાઓ જ કર્યા કરવી ? તો કામ ક્યારે કરવું ?