કહે તે સ્વીકારું શરત માત્ર એકજ, મને મારી ક્ષણ દે પરત માત્ર એકજ…… સ્વ. મનોજ ખંડેરિયા ની આ ગઝલ પેહલી વાર વાચતા ની સાથેજ શરીર ની રોમે રોમ માં સમાઈ ગઈ હતી…. અને પછી, હાથ માં કારોબાર રાખ્યો તે, મને બારોબાર રાખ્યો તે….. તળેટી જતાં એવું લાગ્યા કરે છે, હજી ક્યાંક કરતાલ વાગ્યા કરે છે, [સાભાર: http://www.manojkhanderia.com/?p=264] …. કવિ હૃદય ના માણસ ને trans માં નાખી દેવા માટે આ છેલ્લી ગઝલ કાફી છે. ગઝલ ના અંતે શબ્દ અને “ક્યાય પણ ગયો નથી” માં મૃત્યુ ને લક્ષ માં રાખી ને ગઝલ [મારા કેસ માં કવિતા] પૂરી કરવાની એમની સ્ટાઈલ ખાનગી ખૂણે મેં બિન્દાસ કોપી કરી છે…. [જાહેરાત: ગઝલો અને કવિતા વાંચવાનું બહુ ઓછું રહ્યું છે… મરીઝ ને વાંચેલા છે પણ એની કોઈ ગઝલ યાદ નથી, અને અત્યારે વિપિન પરીખ, કે જેને વાચી ને મેં મારી કવિતા ઓ ને કાયમી અછાંદસ બનાવી છે એનું સર્જન પણ બહુ યાદ નથી.. 😦 ]