આવનારાં સગાવ્હાલાં પોતાની સૂઝબૂઝ પ્રમાણે સલાહ સૂચનો આપી રહ્યા હતા, આ બધાથી દૂર બેઠા બેઠા અનંતરાય વ્યોમને  નિહાળી રહ્યાંં હતાંં, એની આંખોમાં એનાં સપનાં ઘૂઘવાટ કરી રહ્યાંં હતાંં, એ ફ્રેશ થઈને ઘરની પૂજામાં માતાજીના દર્શન કરીને બહાર આવ્યો ત્યારે આંખોમાં સમાવી રાખેલા આંસુઓની ભીનાશ વર્તાતી હતી, જે જાણેઅજાણે અતીતની નજરમાં આવી ગઈ જાણે કે તેને કહી રહી હોય કે હું આખા ઘરની જવાબદારી હવે તને સોંપીને જાઉં છું અને અતીત વ્યોમને ભેટીને રડી પડ્યો, એ ક્ષણો હતી કે એક બહેનથી ભાઈ દૂર જઈ રહ્યો હતો, બહેનને તો જાણે એના શરીરનું એક અંગ જુદું થઈ રહ્યું હતું, માંથી દીકરો અને પિતાથી પુત્ર લાંબા સમય માટે અલગ થઈ રહ્યા હતા, પણ આ બધી જ પળોમાં વ્યોમ ખૂબ જ મક્કમ હતો.