ત્યારે પૂનામાં કમિશનર રેન્ડ હતો તે બહુ કઠોર અને ક્રૂર હતો. તેણે ગામોનાં ગામો સળગાવી દીધાં જેથી પ્લેગનાં જંતુઓ મરી જાય. જંતુઓ મર્યાં કે નહિ તે તો ભગવાન જાણે પણ લોકો ઘરબાર વિનાનાં થઈ ગયાં. તે વગર મોતે મરવા લાગ્યાં. આ જ સમયે મહારાણી વિક્ટોરિયાના રાજ્યારોહણનો હીરકમહોત્સવ ઊજવવાનો આવ્યો. ઉત્સવો ઊજવીને પ્રજાનો ઉત્સાહ વધારી શકાય છે. રેન્ડના ત્રાસથી પ્રજા ત્રાહિમામ પોકારી ગઈ હતી. 22-6-1897ના રોજ ઉત્સવ ઊજવવાની તડામાર તૈયારી ચાલી રહી હતી. દામોદરનું લોહી ઊકળી ઊઠ્યું. આ ક્રૂરને ખતમ કરવો જોઈએ. તેણે એક પછી એક જુદી જુદી યોજનાઓ બનાવી પણ સફળતા ન મળી. અંતે એક દિવસ રેન્ડ ચર્ચમાંથી નીકળીને બગી દ્વારા બંગલે જઈ રહ્યો હતો ત્યારે દામોદરે યોજના પાર પાડી દીધી. નાનો ભાઈ બાળકૃષ્ણ વૃક્ષની આડે સંતાઈને ઊભો હતો. બગી જોઈને તેણે બૂમ પાડી “નારયા નારયા…” દામોદર સમજી ગયો. ઝપાટો મારીને દામોદર બગીના પાછળના પગથિયે ચઢી ગયો. પડદો ઊંચકીને જોયું તો અંદર રેન્ડ તેની પત્ની સાથે બેઠો હતો, ધડાધડ ગોળીઓ છોડી. રેન્ડ ઢળી પડ્યો. તેની પત્ની હતપ્રભ થઈ ગઈ. ઓચિંતાની ઘટનાથી તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. નાના ભાઈ બાળકૃષ્ણે આયરિસ્ટને ઠાર માર્યો. હાશ, હવે શાંતિ થઈ. હવે જે કોઈ કમિશનર થશે તે જુલમ કરતાં સો વાર વિચાર કરશે. પ્રતિકાર કરનારી બહાદુર પ્રજા ઉપર લાંબો સમય અત્યાચારો કરી શકાતા નથી. ઘેટાં-બકરાં ઉપર સેંકડો વર્ષોથી છરીઓ ફરે છે. પણ હજી બંધ થઈ નથી. કારણ કે કોઈ પ્રતિકાર કરનારું ઘેટું-બકરું પાક્યું જ નથી.