મુખ્ય દ્વાર વાસવા માટે આગળ વધેલી રુકસારના પગ ત્યાં જ થીજી ગયા હતા. દ્વ્રેષયુક્ત ક્રોધિત લાલ આંખો જોડે બારણે ધસી આવેલા શિવને નિહાળી મોઢામાંથી ભયયુક્ત ચીસ નીકળી આવી હતી. પણ એની ચીસ ઘરની બહાર હવામાં ગુંજી રહેલી અન્ય અનેકાનેક ચીસો વચ્ચે કશે ઓગળીને રહી ગઈ હતી. જ્યાં કોઈ કોઈનું ન હતું. પોતાની જાતનેજ બચાવી શકાય તો ઘણું, ત્યાં અન્યના જાનની કોઈને ક્યાં પડી હોય?