સાંજે અશ્વિનભાઈ ઓળખીતાને મળીને સુનંદાબેનના ઘેર ગયા. સુનંદાબેન તેમની રાહ જ જોતાં હતાં. બંને જણાં મળતાં બંનેના ચહેરા ઉપર ખુશી દેખાતી હતી. ખરેખર ઘણા દિવસો બાદ તેઓ સારા મૂડમાં દેખાતાં હતાં. તેમણે અશ્વિનભાઈને રાત્રે જમીને જવાનો આગ્રહ કર્યો. થોડી ના ના કહેતાં તેમણે હા પાડી. સુનંદાબેન જાતે જ રસોઈ કરતાં હતાં. આજે તેમણે બે નવી વાનગીઓ બનાવી હતી. ટેબલ ઉપર બધું સારી રીતે ગોઠવીને તેઓ જમવા બેઠા. અશ્વિનભાઈને તેમના હાથની રસોઈ જમવામાં વિશેષ રુચિ લાગી. વાતો કરતા, હસતાં હસતાં બંને જણાં જમી રહ્યાં. પણ છેલ્લે છોકરાંઓની વાત તો નીકળી જ. અશ્વિનભાઈ બોલ્યા : ‘આપણાં છોકરાંઓ છૂટાછેડા લઈને અલગ થઈ ગયાં એ બહુ દુ:ખની વાત છે. પણ આપણે એમાં શું કરી શકવાનાં હતાં ? પરણવાનો તેમણે જાતે જ નિર્ણય લીધો હતો અને હવે છૂટા પડવાનો નિર્ણય પણ તેમનો જ છે. તેઓ હવે પાછાં અહીં આવવાનાં નથી અને આપણે કંઈ કાયમ માટે ત્યાં જઈ શકવાનાં નથી. તો હવે આપણે તેમની ખોટી ચિંતા શા માટે કરવાની ? તેઓ આપણા પ્રશ્નનો તો કોઈ વિચાર કરતા જ નથી. તો હવે આપણી પરિસ્થિતિનો ઉકેલ આપણે જ લાવવો જોઈએ એવું મને લાગે છે. તમને શું લાગે છે ?’ તેમણે સુનંદાબેનને પૂછ્યું.