રેશન કાર્ડ ગામમાં છે અને મજૂરી ગામમાં નથી. સરકારી નિયમ પ્રમાણે ગામની સસ્તા અનાજની દુકાનમાં અંગૂઠો વાગે તો જ અનાજ મેળવવાની કૂપન નીકળે છે. મશીન દ્વારા વહીવટ થાય ત્યાં સામાજિક વાસ્તવિકતાની રજૂઆત ક્યાં થાય? ઘણા લોકો પોતાનું રેશન કાર્ડ ચાલુ રહે એટલા માટે દિવસની મજૂરી ભાંગી, ભાડું ખર્ચી પોતાના વતનમાં મશીનમાં પોતાનો અંગૂઠો મારવા જાય છે. ગરીબીની રેખા હેઠળ ગણાતા કુટુંબોને મળેલું કહેવાતું સસ્તા ભાવનું અનાજ ખાસ્સું મોંઘુ પડે છે. સસ્તું અનાજ ન લેવા જનારની સંખ્યા મોટી છે એટલે ‘ગરીબી ઘટવાના’ સરકારી આંકડા વધે છે. બૅંકમાં ખાતાં ખોલાવીને બેઠા છે. એ.ટી.એમ.ની વ્યવસ્થા પણ છે પણ ખાતામાં પૈસા નથી!