સરદાર નગરમાં ભાગલા વખતે સિંધથી આવેલા સિંધીઓને વસાવેલા છે , હું સિંધમાં રહેલો એટલે થોડીક સિંધી ભાષા પણ બોલી શકતો એટલું હું સિંધી ભેગો ભળી જાઉં પણ ખરો , એક સિંધીને બકરી રાખવાની ઈચ્છા થઇ ‘ એ મારી પાસે આવ્યો મને કીધું સાંઈ મુખે બકરી ઘુરજે , મેં એને કીધું . હાલ હું મારી બકરી વેંચી શકું એમ નથી . પણ નરોડા પાસેના ગામ મુઠીયામા એક બકરીયું વાળો રહે છે , એની પાસેથી બકરી મળી રહેશે , અમો મુઠીયા ગામે ગયા , મને સિંધીએ કીધું તમે બકરી પસંદ કરો . મેં એક સરસ દ્ધ વળી બકરી પસંદ કરી . પણ એ બકરી દુબળી પાતળી હોવાથી સિંધીને પસંદ ન પડી . પણ એને એક ગાભણી હોવાથી મોટી અને જાડી દેખાતી હતી , તે બકરી પસંદ પડી પણ એ બકરી થોડા દિવસજ દૂધ આપવાની હતી પછી એ વસૂકી જવાની હતી , એની મને ખબર પડી ગઈ . સિંધી ને ખબર ન પડી . એને મેં એ બકરી પચ્ચીસ રૂપિયામાં અપાવી , કેમકે બકરી વાળો મારુ ઓળખીતો હતો . મેં છેલ્લું વાક્ય સિંધીને કીધું કે આ બકરી ફક્ત થોડા દિવસેજ દૂધ આપવાની છે પછી વાસુકી જશે , એટલે તું કંટાળી જઈશ અને જ્યારે તુઝ કઁટાળી જા ” તડે મુખે ચઇ જા આઉં વિઠો આહ્યા ” . થોડા દિવસ પછી સિંધી મારી પાસે આવ્યો અને બોલ્યો , ” આઉં કઃ ખ થી વ્યો આહ્યા” મને એણે બકરી અઢાર રૂપિયામાં આપી દીધી . મેં એ બકરીનું દૂધ બે વર્ષ પીધું .