‘સાહેબ, હું કંઈ ઝાઝું ભણ્યો નથી. અંગ્રેજી ફંગરેજી આવડતું નથી. રેલવેની સિંગલ કૅબિનની નોકરીમાં આયખું વિતાવી ગઈ સાલ જ રિટાયર થયો. અને થોડું પેન્શન આવે છે. એ સિવાય રોજ સાંજે પાંચથી નવ રેંકડી ફેરવીને ઈમિટેશન જ્વેલરીનો ધંધો કરું છું. પણ સાહેબ, અલ્લાને હરઘડી માથે રાખું છું. ભાવની રકઝક કદી કરવાની નહીં, દરેક આઈટેમ પર લખ્યો ભાવ લેવાનો. ખીસામાં પચીસ-ત્રીસનો વકરો થાય એટલે ‘ખુદા હાફિઝ’ કરતા ઘર ભેગા. રોજ ચાર કલાકની આ પેટસેવા. બાકી ટાઈમમાં થોડી ઈન્સાનની સેવા ને થોડી ખુદાની સેવા.’ આમ બોલતાં રહીમભાઈનો ચહેરો ખુશીથી ચમકતો હતો, અને જે સંતોષથી તે જિંદગી ગુજારી રહ્યા હતા તે જોવામાં હું પણ ખોવાઈ ગયો હતો. હવે રહીમભાઈ બોલતા અટકાવાના નહોતા. એમણે એમની વાગધારા વહેતી રાખી :