બીજા દિવસથી બાળકીના બહાને ધીરે ધીરે મેં તેની સાથેનો પરિચય વધાર્યો. ક્યારેક બાળકી માટે ઘરે બનાવેલો જ્યૂસ, ક્યારેક દલીયો, ક્યારેક ચીકુનો પલ્પ લઈને જઉં. હવે બાળકી પણ ખાસી હેવાઈ થઈ ગઈ હતી. મને ગેલેરીમાં જોતાં જ હાથ લાંબા કરે. ક્યારેક એ લફંગો એને ઉપર મારી પાસે રમવા મૂકી જાય. છોકરી ભલે અંદર આવે, પણ એ લફંગો તો ઘરની બહાર જ ! ભલું પૂછવું, એકને ફસાવીને બેઠો હોય એનો વિશ્વાસ કેમ કરાય ? વાતો ભલે ને મોટી મોટી કરે- છોકરીની માને ભણાવીશ. . છોકરીને ખૂબ ભણાવીશ વગેરે વગેરે. પણ આવાનો શો ભરોસો ? આવી મોટી મોટી વાતોમાં ભોળવીને પછી ક્યાંક વેચી મારે ! મા તો ઠીક, બાપડી આ ફૂલ જેવી છોકરીનું જીવન નરક થઈ જાય. ના, ના, આ કિસ્સામાં જરા જેટલુંય રેઢિયાળપણું ન ચાલે. બરાબર જાસૂસી કરવાની અને એની પોલ બધાની સામે ખુલ્લી કરવાની. કદાચ એ યુવતીને પ્રેમના નશામાં રાખીને છેતરતો હોય. અને આ ઉંમર જ એવી છે ભોળવાઈ ગઈ હોય બિચારી. તો એ છોકરીની આંખો પર બાંધેલો લવ બેલ્ટ છોડવો જ પડશે. સાચી હકીકત સમજાશે એટલે પસ્તાવો તો થવાનો જ. અને ભૂલ થઈ તેથી શું થયું ? હજી આખી જિંદગી પડી છે એની સામે. કોઈ ને કોઈ તો હાથ પકડનાર મળી જ રહેશે. અરે ! હું મહેનત કરીશ એના માટે. જો એની ફૂલ જેવી બાળકીને કોઈ ન સ્વીકારે તો હું બેઠી છું ને ! હું જ દત્તક લઈ લઈશ, હા, આટલી મોટી વાતમાં એમને પૂછવું પડે. પણ એ ક્યાં ના પાડે એવા છે ? અને આ યુવતી ? એ પોતાને ઘેર સુખી. આવતી-જતી રહેશે અહીં. કેમ ન આવે ? પેટના જણ્યાનું એટલું તો ખેંચાણ તો હોય જ ને. ભલે ને આવતી બાપડી. હું ય સમજીશ કે મારે બે દીકરી છે.