‘આહાહાહા કેવો મહિમા ! કેવી દુનિયા…!! મોહમયી મુંબઇમાં આપણે કરેલા પરાક્રમો કે રતિલાલ દ્વારા પુન:પ્રાગટ્ય થયા પછી સમસ્ત જગતનો કરેલો જીર્ણોદ્ધાર !! અને છેલ્લે ઉર્વીશ રચયિત અને પુન:પુન: પ્રાગટ્ય બાદ દૂર દૂર સુધી એવા કોઇ અણસારની પ્રતિતિ નથી દેખાતી અંબારામ કે, આપણે પુન:પુન: પુન :પ્રાગટ્ય કરી પૃથ્વીલોક પર ઘૂસી ગયેલા દુષણોને દૂર કરી શકીએ. આહા કેવી ઉત્તમ ! કેવી શ્રેષ્ઠ ! રંગ, ઉમંગ, દંગ, જંગ, ભંગ કરીને પણ.. પણ.. પણ… પૃથ્વીલોક પર આપણું પ્રાગટ્ય થવું ટૂંક સમયમાં નિમિત મનાઇ રહ્યું છે. જેમ શંકરની જટામાંથી નીકળતી ગંગાનું પાવન દ્રશ્ય તો મનુષ્યો માટે દર્શન દુર્લભ છે. તેવા ત્રિકાળજ્ઞાની આપણા સાધુ સંતોની ભૂમિને પૃથ્વીલોક વાસીઓએ બગાડી મુકી છે. દ્રૂષ્ટ યવનો હવે ભ્રષ્ટ બની રહ્યા છે. બ્રાહ્મણોના શીશ પર શીખાનું દુર્લભ કેન્દ્રબિંદુ જોવા નથી મળતું. જ્યાંથી જ્ઞાનની ધારા કોઇ દૂરભાષયંત્રના ટાવરની માફક વહેતી હતી. સમસ્ત બ્રાહ્મણ સમાજ અને આર્યોના ધર્મનું પાલન કરનારા પણ ઉપદ્રવી જીવ બની ચૂક્યા છે. પોતાની એક આંગળીથી જગત આખાની સમસ્ત માહિતી મેળવવી એ તેમના જીવનનું અખંડ સૌભાગ્યવતી જેવું લક્ષ્ય બની ચૂક્યું છે. કિન્તુ પરંન્તુ હાથમાં રહેલા તેમના દુરભાષીયંત્રનો છેદ હું એવી રીતે છોડાવીશ અને ઉડાવીશ જેવી રીતે કૃષ્ણએ કંસનો વધ કર્યો હતો, શિશુપાલનો શિરચ્છેદ કર્યો હતો, ધેનુકાસુરને પછાડ્યો હતો, દુર્યોધન પર પોતાની તીવ્ર બુદ્ધિશક્તિથી જય મેળવ્યો હતો. પરંતુ આપણું પ્રાગટ્ય ત્યારે જ સંભવ બની શકે જ્યારે જગતના રણી, ધણી, કણી અને શેષનાગ પર સવાર થયેલા મણી જેવા ઇશાન ભાવસાર ફરી આપણી કથાને જગત સમક્ષ લાવે.