જયપુરના પગના દવાખાને પહોંચી કોકીએ સહેલાઈથી ત્રિકમભાઈને શોધી કાઢ્યા. ડૉ. મુકુંદ મહેતાનો પત્ર વાંચી ત્રિકમભાઈએ દવાખાનામાં તો ઘટતી વ્યવસ્થા કરી જ દીધી, સાથે-સાથે સાવ નજીવા ખર્ચે નજીકમાં જ રહેવા – જમવાની વ્યવસ્થા પણ ગોઠવી આપી. ‘ત્રિકમભાઈ, તમે તો મારા મનનો બધો ભાર ઊતારી દીધો. હવે મારે કોઈ ચિંતા ના રહી. તમારો આભાર કઈ રીતે માનું તે સમજાતું નથી.’ કોકીના વિવેક સામે તરત ત્રિકમભાઈએ પણ વિવેક બતાવ્યો, ‘બેન, આમાં મેં કઈ નથી કર્યું. ડૉ. મુકુંદભાઈ અહીં એન.જી.ઓ.માં ઘણું દાન આપે છે. તમારા માટે તો એમણે પોતે જ ભલામણ કરી છે. વળી એમનો મારા પર ફોન આવેલો એટલે બીજી કોઈ ખાતરીની જરૂર પણ નથી. તમે સામેના કાઉન્ટર પર કેસ કઢાવી લો.’