તો આપણે નેસવાસીઓની દિનચર્યાની વાત કરતાં હતાં, સવારે બધી ભેંસો દોહાઈ જાય એટલે દૂધના કેન નેસના માર્ગ પાસે મૂકી દેવાય છે. ડેરીનું વાહન આવીને તે લઈ જાય છે. દોહવાનું કામ પૂરું થાય એટલે સવારની વિધિઓ, નદીએ જઈને નહાવાનું, દાતણ અને શૌચ વગેરે થઈ જાય એટલે ઘરની સ્ત્રી રોટલા ઘડવા બેસી જાય. રોટલા ઘડાઈ રહે એટલે ચા બને, અને એ ચા પીને, રોટલાને ન્યાય આપીને, પુરુષ પશુઓને લઈને ગીરમાં ચરાવવા લઈ જાય. સવારે આઠ વાગતા સુધીમાં નેસમાંથી ધણ નીકળતા અચૂક દેખાય. અને એ વનમાં, પાણી વાળી જગ્યાઓની આસપાસ ચર્યા કરે, અથવા આરામ કરે. બે કે ત્રણ ધણના ગોવાળો ભેગા થઈને, નજીકથી લાકડા વીણીને ચૂલો કરે. એમની પાસે રહેલી થેલીમાં બધોય સામાન હોય. ચા – ખાંડ, દૂધની બોટલ, તપેલી, વાટકીઓ, ચપ્પુ, બટાટા, ડુંગળી, મસાલા, તેલ જેવી અનેક વસ્તુઓ એ થેલામાંથી નીકળે. નક્કી જગ્યાએ ચૂલો કરીને ત્યાં શાક બનાવે, અને ઘરેથી આણેલા રોટલા અને દૂધ સાથે બપોરના બારેક વાગ્યે એ ગોવાળો બે ત્રણની જુદી જુદી ટોળીઓમાં વનભોજન કરે. એ પછી સાંજના પાંચેક વાગ્યા સુધી પશુઓ ચરે, અને પછી શરૂ થાય ઘર ભણીની સફર.