બીજે દિવસે દરબારમાં જગન્નાથ કવિએ પોતાના મિત્રોને વિદાયગીરી જોઈએ છીએ તે વાત કરી. રાજાજીએ એ ચોરોને ચાલી આવેલી રાજરીત પ્રમાણે બહુ કીમતી શિરપાવ બક્ષિસ કર્યો, અને એમને ગામ પહોંચાડવાને માટે સારાં વાહનો, અધિકારીઓ અને ચોકીદારો સાથે આપ્યા. કવિની આ બધી મહેનતનો અર્થ ચોરોએ તો એવો જ કર્યો કે આ અધિકારીઓ અને ચોકીદારો એટલા માટે મોકલવામાં આવે છે કે રસ્તામાં આપણને ગિરફતાર કરીને પરભારા કેદખાનામાં મોકલી દેવામાં આવશે, એટલે ગિરફતારીમાંથી બચવા માટે ચોરોએ એક કુમાંડ ઊભું કર્યું. પોતાનું ગામ નજીક આવ્યું એટલે બપોરના વિશ્રામ વખતે ડેરાતંબુ નંખાયા ત્યારે ચોરોએ રાજાના અધિકારીઓને બોલાવીને કહ્યું કે, ‘અમારે આપને એક ઘણી જ રહસ્ય વાત કરવાની છે. અને તે એ છે કે જેને તમે જગન્નાથ કવિ તરીકે ઓળખો છો, તેણે રાજાજી પાસે અમારી આટલી બધી શુશ્રૂષા કરાવી, તેનું મૂળ કારણ એ છે કે તે અમારા ગામનો હરિજન હોઈ, તેને એવી ધાસ્તી લાગી કે જો તે અમને સારી રીતે રખાવે નહીં તો અમે રાજાજીને તેના કુળની વાત જાહેર કરી દઈએ.’ ઉપકારના ઉપર આવો મોટો અપકાર કરવાની દુષ્ટતાને પરિણામે પૃથ્વી એકદમ ફાટી અને ચોરો એમાં ગરક થઈ ગયા. લોકો માને છે, કે કરેલાં પાપનું ફળ કોક દિવસ પણ મળે છે. લોકવદન્તી એવી છે કે આ જન્મમાં નહીં તો બીજા કોઈ જન્મમાં પણ કર્મનું ફળ ભોગવ્યા વિના છૂટકો નથી. પરંતુ શાસ્ત્રમાં એમ પણ કહ્યું છે કે : अत्युग्र पुण्य पापानम इहैव फ़लमश्नुते ॥ ‘અતિ ઉગ્ર એવું પુણ્ય કર્યું હોય અથવા તો પાપ કર્યું હોય તો તેનું ફળ આ જન્મમાં તુરત જ ફળીભૂત થાય.’ આ પ્રમાણે ચોરોની ઉગ્ર દુષ્ટતાનું ફળ તેઓને તત્કાળ મળ્યું.