આજે રોહિણીની સુંદરતામા જાણે કંઇક અજાણીતો જ વધારો થયો હતો.કેટલાંક તાજા ખીલેલા ગુલાબને ભેગા કરી કોઇ આજે ગાલ પર ફેરવી ગયું હોય એવો ગાલ પર પડતો શરમનો એ ગુલાબી શેરડો.ગુલાબનાં એ જ બાગનાં બેવ છેડે પ્રથમ વર્ષામાં ગેલમાં આવીને પીછા ઉંચા કરી નાચતા મોરનાં એ ઝૂમખાં.જાંબુનાં અર્કનો રસ જાણે હોઠ પર લગાવ્યો હોય એમ જાંબુડી હોઠ.સ્ત્રીનો જન્મથી જ ગમતા ગુલાબી રંગનો ડ્રેસ. કદાચ ગુલાબી રંગ સ્ત્રીઓને એટલા માટે પણ ગમતો હોય છે કે એમા ગુલાબ આવી જાય છે અને ગુલાબને ક્યાં પતંગીયા શોધવાની જરુર હોય છે.આમ જ રોજ કેટલાય પતંગીયા રોહિણીની આસપાસ ગુમરાતા.પણ આજે તો એ સાંજનું કરમાતૂ ગુલાબ નહી પણ સોળે કળાએ ખીલેલો ચાંદ લાગતી હતી.પૂનમનાં આખા ચંદ્રની ચાંદની કોઈ સંગેમરમરનાં મકબરા પર પડતાં જેમ મકબરો ચમકી ઉઠે તેમ આજે રોહિણીનો દેહ ચમકતો હતો. એ તાજને છેડથી વહેતી કોઈ ગાઢ નદીના ઊંડા પ્રવાહની ગતિની જેમ સડસડાટ એની ચાલ હતી.ત્યાં જ કિનારા પર આગિયાનાં ગણગણાટની જેમ એની ચાલમાં તાલબદ્ધ ભરી જતા એ ઝાંઝરાનો લય.અને આ બધુય જેની સામે પાણી ભરે એવા નિર્મળ અને ઊંડા નીરની શાંતતાને સમાવે તેવું સ્મિત.અને એ સ્મિતમાંય જાણે કોઈ જોગીએે વર્ષોનાં તપને અંતે મેળેલી કોઈક સિદ્ધિ છુપાવી હોય એવું ગાઢ રહસ્ય.