રૂઢિચુસ્ત પરિવારમાં તેમનાં લગ્ન થતાં પરિવારની સંપૂર્ણ જવાબદારી એમના શિરે આવી પડી. એ સમયે ઘરની બહાર નીકળવું એ નારીમર્યાદાનો લોપ ગણાતો. પણ આશાપૂર્ણાદેવી માટે ગૃહસ્થ જીવન અને સાહિત્યિક જીવન બંને સમાન મૂલ્યવત્તાવાળાં હતાં. પોતાના પરિવારજનોની સઘળી સગવડ સાચવતાં રહીને અને તમામ ફરજો બજાવતાં રહીને એમણે અખંડપણે સાહિત્યસાધના કરી. જવાબદારીના બોજથી શરીર થાકતું, પણ એમનું લેખનનું ઝરણું સદાય વહ્યા કરતું. એમના હૃદયભાવ શબ્દ રૂપે પોતાનો માર્ગ શોધી લેતા હતા અને એ રીતે એમની અક્ષરની આરાધના થતી હતી. સ્વાતંત્ર્યોત્તરકાળનાં સુપ્રસિદ્ધ બંગાળી લેખિકા આશાપૂર્ણાદેવીને કલકત્તા વિશ્વવિદ્યાલય તરફથી ઈ.સ. 1954માં ‘લીલા પારિતોષિક’ અને ઈ.સ. 1963માં ‘ભુવનમોહિની સુવર્ણચંદ્રક’ એનાયત થયાં. ઈ.સ. 1966માં પશ્ચિમ બંગાળની સરકારે એમને ‘રવીન્દ્ર પુરસ્કાર’ એનાયત કર્યો. એમની નવલકથા ‘પ્રથમ પ્રતિશ્રુતિ’ બદલ એમને ઈ.સ. 1977માં જ્ઞાનપીઠ પુરસ્કાર પ્રાપ્ત થયો. ભારતીય સાહિત્યક્ષેત્રનો સર્વોચ્ચ એવો જ્ઞાનપીઠ પુરસ્કાર મેળવનાર તેઓ પ્રથમ મહિલા લેખિકા છે. ઈ.સ. 1976માં ભારત સરકારે એમને ‘પદ્મશ્રી’ ખિતાબથી સમ્માનિત કર્યાં.