‘અગિયાર વર્ષ પહેલાંની વાત છે. હું નવીસવી પરણીને પોંડિચેરી આવી હતી. સંજીવ તો આખો દિવસ કામ પર ચાલી જાય તે છે’ક રાતના સાત-આઠ વાગે આવે. એટલે સાંજના હું એકલી એકલી દરિયે ફરવા જતી. હજુ મારે કોઈની સાથે બહેનપણાં થયાં ન હતાં અને આમેય મને એકલા રહેવાનું, વાંચવાનું, સંગીત સાંભળવાનું બહુ જ ગમતું. હું બીચ પર ઝડપથી ચાલું જેથી પૂરતી કસરત થાય. થાકી જાઉં ત્યારે સમુદ્રકિનારાની પાળ પર બેસીને મોજાંઓની મસ્તીભરી રમત નિહાળું. એમ કરતાં કરતાં પોતાની જાતને ભૂલી જાઉં અને સમુદ્રના પાણી સાથે એકાકાર થઈ જાઉં અને હું સમુદ્ર હોઉં, હું જ મોજાં હોઉં એવું તાદાત્મ્ય અનુભવું. સમયનો ખ્યાલ પણ ન રહે. જાણે ઈટરનિટીમાં જીવતી હોઉં એવું ભાસે… હું ફરતી હોઉં ત્યારે એક મધુરો, સુરીલો અવાજ મને રોજ સાંભળવા મળે. ‘ફુગ્ગા લો, અમ્મા, રંગબેરંગી ફુગ્ગા. ફક્ત પાંચ રૂપિયામાં ચાર ફુગ્ગા…..’ દરિયાકિનારાની ઠંડી તાજી હવા, ખુલ્લું વિશાળ અસીમ આકાશ, સમુદ્રના ઊંડા જળ, ભૂરાં મસ્તીભર્યાં મોજાં અને આ સ્ત્રીનો સુરીલો ચિરપરિચિત અવાજ સમુદ્રતટનો જાણે એક ભાગ બની ગયાં હતાં, કોઈને પણ એકબીજાથી અલગ કરવાનું અશક્ય હતું. આ ફુગ્ગાવાળીને અણસાંભળ્યું કરવાની અથવા તો એની હાજરીની ઉપેક્ષા કરવાનું મારા માટે લગભગ અસંભવ હતું. આમ જોવા જઈએ તો બીચ પર બીજા કેટલાય ફેરિયાઓ હતા – કોઈ મગફળી વેચતા, તો કોઈ ચોકલેટ, બિસ્કિટ, કોઈ આઈસ્ક્રીમ, તો કોઈ રમકડાં, મને લાગતું કે જાણે છોકરાઓના માધ્યમ દ્વારા આ ફેરિયાઓ મા-બાપનું દેવાળું કાઢવા બેઠા ન હોય ! પણ ન જાણે કેમ મારી આંખો આ ફુગ્ગાવાળીને જ શોધતી અને એના પર જ ટકી રહેતી.’