શ્રી હિમાંશી શેલત દ્વારા સંપાદિત – સંસ્કૃત, બંગાળી, પંજાબી અને અંગ્રેજી કૃતિઓનો શ્રી મકરન્દ દવેએ કરેલો ગુજરાતી અનુવાદ જેમાં છે તે પુસ્તક ‘પ્રતિરૂપ’ ની પ્રસ્તાવનામાં શ્રી મકરન્દ દવે કહે છે તેમ, ‘અગાઉના જમાનામાં વડીલો વરંડામાં બેઠા હોય, મહેમાન આવ્યા હોય ત્યારે વહુવારુઓ ઘરની બહાર નીકળતી નહોતી. કોઈક વાર મહેમાનની જરા સરખી ઝાંખી થઈ જાય કે અવાજ સંભળાઈ જાય તે પરથી એ પારખી જતી કે આ તો મારો માડીજાયો! મૂળ કૃતિ જેને યાદ હોય અને તેનો અનુવાદ વાંચે તે વાચકને આવો જ ભાવ થતો હશે! એ મૂળના ભાવ અને પ્રાણને પકડી શકે. અનુવાદમાં મૂળનો અણસાર કે અવાજ ઉઠવો જોઈએ. અનુવાદક તેનો પરિચાયક છે, પિતા નહીં. મૂળ સાથે ભાવનું મળતાપણું અહીં મુખ્ય વસ્તુ છે, આમ અનુવાદ એ પ્રાણનો પરકાયાપ્રવેશ છે.’