સાચે જ સુશીલ નિશાળે નહીં જવા માટે એટલાં બહાનાં કરતો હતો કે તેને પકડી પાડવો તે તેના બાપની હાથની વાત નહોતી. સુશીલ તેના નાનાશા પિતાજીને જબરજસ્તી નિશાળે મોકલવા લાગ્યો. નિશાળેથી છૂટ્યા પછી સુબલ ઘેર આવીને મન ભરીને ભાગ-દોડ કરવા અને ખેલવા-કૂદવા માટે બેચેન થઈ ઉઠતો, પરંતુ બરાબર ત્યારે જ તેનો છોકરો ડોસો સુશીલ આંખો પર ચશ્માં ચડાવીને રામાયણનો સ-સ્વર પાઠ કરી રહ્યો હતો અને સુબલની ધમાચકડી તેના પાઠમાં ભંગાણ પાડતી. તેથી તે સુબલને જબરજસ્તી પકડીને પોતાની પાસે બેસાડી લેતો અને હાથમાં પાટી પકડાવીને કહેતો, ‘લો પિતાજી, ગણિતનો અભ્યાસ કરો.’ એવા-એવા સવાલ પસંદ કરી દેતો કે એક-ક સવાલમાં બિચારા બાપને એક-એક કલાક સમય લગાવવો પડતો. સાંજના વૃદ્ધ સુશીલના ઓરડામાં કેટલાક ડોસાઓ શતરંજ રમવા આવી બેસતા. તે સમયે સુબલને શાંત રાખવા માટે સુશીલે એક શિક્ષક રાખી દીધો. તે શિક્ષક રાતના દસ વાગ્યા સુધી ભણાવ્યા કરતો હતો. ભોજનની બાબતમાં સુશીલ ભારે કડક હતો. કારણ, તેના પિતાજી સુબલ જ્યારે વૃદ્ધ હતા ત્યારે એને ખોરાક બરાબર પચતો નહોતો. થોડુંક પણ અધિક જમી લેતો તો ઓડકાર આવવા લાગતા હતા. સુશીલને આ વાતની બરાબર ખબર હતી. તેથી તે તેના બાપને અધિક ખાવા દેતો નહોતો. અચાનક નાના થઈ જવાથી હવે તેની ભૂખ ખૂબ વધી ગઈ હતી. સુશીલ તેને ખોરાક એટલો ઓછો આપતો હતો કે ભૂખના માર્યા તે બેચેન ફર્યા કરતો હતો. છેવટમાં સુકાઈને તે સાવ કાંટો થઈ ગયો અને હાડપિંજર બહાર દેખાવા લાગ્યું. સુશીલે વિચાર્યું કે એને કોઈ બૂરી બીમારી લાગી ગઈ છે. તેથી તે તેને જાત-જાતની દવાઓ ખવડાવવા લાગ્યો.