અંધકારમાં ઓગળે છે બરફના ડુંગરાઓ..... એના એકધારા પ્રવાહમાં તરતો રહે છે એનો કલકલ નિનાદ..... સ્તબ્ધ રાત્રિના પહાડ પર ચમકે છે સૂરમાંથી જન્મેલી તેજસ્વી તારાઓની પંક્તિ ! ને એ પંક્તિના તારાઓને ભીંજવે છે પેલો ભીનો ભીનો કલનાદ ! એ ભીનો કલનાદ, એ તારાઓનું તેજ-સૂરે મઢેલું, ચીરી નાંખે છે મારી છાતીમાં જામેલા અંધકારને ! ને રાતભર ઓગળતા રહેલા મારા ડૂમામાં તરતું રહે છે મારું હૈયું ! અસંખ્ય રાત્રિઓની આંખમાં આમ બનેલું એ આ ક્ષણે યાદ આવે છે.