બ્રહ્મને થયું કે હું સાવ એકલો છું ને પાછો આકાર–રુપ–રંગ વગરનો ! આમાં નથી તો મને મજા આવતી કે નથી કોઈ મારો મહીમા જાણવા ને ગાવાવાળું. આમ ને આમ શુન્યવત્ ક્યાં સુધી ફાવે ?! કોઈ વખાણવાવાળું તો ઠીક પણ વખોડવાવાળુંય જો હોય તો કાંકેય સમય પસાર થાય. આમ “કશુંય ન હોવા”નો કોઈ અરથ ખરો ? એટલે એમને ઈચ્છા થઈ કે હાલો ‘एकोहं बहुस्याम् ’ રમીએ ! (રમવામાંય કોઈક તો જોઈએ જ !!)