“હું તો અલીગઢની છોકરી,” એમણે મને કહ્યું : “પણ મારા ઘરમાં સાહિત્યનું વાતાવરણ રહેતું. મજરૂહ સુલતાનપુરી અમારે ત્યાં આવતા અને શાયરીની રંગત જામતી. અને ઝાકિર હુસેન સાહેબ (પાછળથી રાષ્ટ્રપતિ થયા તે) કે મજાઝ લખનવી જેવા મારા પિતાના મિત્રો હતા. એમણે જ મને પંડિત નહેરુની આત્મકથાનો અનુવાદ વાંચવા માટે આપ્યો હતો. પણ મારી વય પ્રમાણે હું હિજાઝ ઈમ્તિયાઝઅલી નામના સામાન્ય લેખક (ગુલશન નંદાની કક્ષાના)નાં પુસ્તકો પાછળ પાગલ હતી. આમ છતાં હું વાંચ્યે રાખતી તો ખરી જ.”