છેલ્લે ભાષા સાહિત્યની સ્થિતિ પણ કોઈ રીતે સંતોષકારક ગણાય એવી નથી. ગુજરાતી ભાષાને હજુ અભ્યાસપાત્ર જ કોઈ ગણતું નથી. અભ્યાસ થાય છે તો વ્રજ, સંસ્કૃત કે ફારસી ભાષાનો જ થાય છે. ગામઠી શાળાઓ ચાલે છે તેમાં બોડિયા અક્ષરે કાગળ લખવા જેટલું જ્ઞાન માંડ ગુજરાતી ભાષાને મળે છે. નવી કેળવણી શરૂ થયા પછી પણ કેટલાંય વરસો સુધી ગુજરાતી કવિતાને શિક્ષણમાં સ્થાન નથી મળતું. કેવળ ગદ્ય પુસ્તકોનું જ પઠનપાઠન થાય છે. આથી મુંબઈ જેવા શહેરમાં પણ કવિતા એટલે શું તેની કોઈને ખબર નથી, અને એલ્ફિન્સ્ટન કૉલેજમાં અભ્યાસ કરતાં નર્મદ જેવા બુદ્ધિશાળી વિદ્યાર્થીને પણ પિંગળ એટલે શું તેનો ખ્યાલ નથી.