ગયા ગુરુવારે બ્રીચ કેન્ડી હૉસ્પિટલમાં મારી મમ્મીનું ઘૂંટણનું ઑપરેશન હતું. ત્રણ-ચાર કલાકની શસ્ત્રક્રિયા હતી એટલે સવારે સાત વાગ્યે મમ્મીને ઑપરેશન થિયેટરમાં લઈ ગયા પછી હું વેઈટિંગ રૂમમાં ઑપરેશન પૂરું થવાની પ્રતીક્ષા કરતી બેઠી હતી. મારી સામેની ખુરશીમાં એક સભ્ય અને સુશિક્ષિત દેખાતો લગભગ 30-35 વર્ષનો યુવાન બેઠો હતો. એના હાથમાં આધુનિકતમ મોબાઈલ હતો. એના ચહેરા પર ચિંતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. તેની આજુબાજુ બેઠેલાં કુટુંબીજનોની વાતચીત પરથી મને ખ્યાલ આવી ગયો કે એની પત્નીનું સિઝેરિયન ઑપરેશન થઈ રહ્યું છે. થોડી જ વારમાં સમાચાર આવ્યા કે, ‘બેબી આવી છે અને માતા તથા બેબી બંનેની તબિયત સારી છે.’ કુટુંબમાં બાળક જન્મે ને જે અનેરો આનંદ થાય તેવો આનંદ મને કોઈના ચહેરા પર જોવા ન મળ્યો, કારણ કે તેમને દીકરો જોઈતો હતો અને દીકરી જન્મી હતી.