જાણીતી વાત છે કે, મરહૂમ શાયર ‘મરીઝ’એ પોતાની ગઝલો માચીસના પૂઠા પર લખી હતી. આજે લેખકો સીધું લેપટોપ કે કોમ્પ્યુટર પર ટાઈપ કરીને લખે છે, પરંતુ અગાઉ તો ફૂલ-સ્કેપના પેજ ખાસ કાઢીને લખાતું! માંડવીના વિનેશ અંતાણીસાહેબનું બેસ્ટ સર્જન ‘પ્રિયજન’ અવતર્યું તે ઘટના રસપ્રદ છે. વિનેશભાઈ ત્યારે ભુજના આકાશવાણી કેન્દ્રમાં કાર્યરત હતા. તેમણે નવલકથા લખવાની એક સપ્તાહની રજા લઈ રાખી હતી, જે પૂરી થવા આવી હતી! પ્રિયજન તેમના જ રેડિયો નાટક ‘માલિપા’ પરથી લખવાના હતા, માટે સ્ક્રિપ્ટ પણ તૈયાર હતી. એ નાટક પરથી અંદાજ કાઢીને વિનેશભાઈએ ૧૧૦-૨૦ ફુલસ્કેપ પાનાં પણ ફાઈલમાં ગોઠવી દીધા હતા. ભુજના પાનવાળા પઠાણની દુકાનેથી રાતે જ તૈયાર કરાવી રાખેલા ત્રણસો તમાકુવાળો મસાલો મોઢામાં મૂકી દીધો હતો! ‘માલિપા’ની સ્ક્રિપ્ટ સામે હતી, કથાબીજ તેઓ જાણતા હતા. પણ… પ્રિયજનનું પહેલું વાક્ય આવ્યું જ નહીં! આખો દિવસ પસાર થઈ ગયો. બીજા દિવસે વિનેશભાઈએ લખ્યું, પણ ‘પ્રિયજન’ નહીં, ‘આસોપાલવ’! તેમણે પછીના ત્રણ દિવસમાં ‘આસોપાલવ’ નવલકથા લખી નાખી! અને એ પૂરી થઈ તેની બીજી જ મિનિટે ‘પ્રિયજન’ લખવાની શરૂઆત કરી! વિનેશ અંતાણી કહે છે, ‘મેં મારી નવલકથા ‘પ્રિયજન’નું છેલ્લું વાક્ય લખ્યું ત્યારે રાતના અઢી વાગ્યા હતા. મેં મારા થાકેલા શરીરને લંબાવ્યું હતું અને ભારે થઈ ગયેલા પોપચાં પર હાથ દાબ્યો હતો. મારું મન હળવું થઈ ગયું હતું. અને હવે તે નવલકથા વિશે કશું જ આગળ લખવાનું બાકી રહ્યું ન હતું એ વાતનો ખાલીપો પણ મારા મન પર છવાઈ ગયો હતો.’ ત્યારે કોને ખબર હતી કે આ અત્યંત સંવેદનશીલ નવલકથા સમય જતા ગુજરાતી સાહિત્યમાં ક્લાસિકનો દરજ્જો પામવાની છે…