[તંત્રીનોંધ : પચ્ચીસ વર્ષને બદલે પાંત્રીસ વર્ષે થતાં લગ્નની આસપાસનો માહોલ કેવો હોય છે, તેનું ચિત્રણ આ વાર્તામાં સુપેરે પ્રગટ થયું છે. પાંત્રીસ વર્ષે લગ્ન કરતી કન્યાનાં મનમાં ચિંતાઓ અને જવાબદારીનું ભાન વિશેષ પ્રમાણમાં હોય છે આથી તેને પપ્પાનાં પેન્શનથી લઈને નાનામોટાં અનેક ઘરકામની ચિંતા સતાવે છે. બીજી તરફ, જે સમાજ એને જલ્દી લગ્ન કરવા માટે ઉકસાવતો હતો એ જ સમાજ લગ્ન વખતે ‘મેળ પડી ગયો ખરો…’ કહીને જાણે ઠંડુ પાણી રેડી દે છે. સમાજની નજરમાં પચ્ચીસ વર્ષે થતાં લગ્ન એ હકીકતે ‘લગ્ન’ કહેવાય છે, જ્યારે પાંત્રીસ વર્ષે થતાં લગ્ન એ ‘ગોઠવણ’ બનીને રહી જાય છે. આ ‘ગોઠવણ’ની વિધિમાં આવેલા લોકો અંદરોઅંદર વાતો કરે છે કે : ‘આમનેય પાંત્રીસ વર્ષે શી ખબર શું રહી જતું’તું. એકાદ વર્ષ પછી કર્યું હોત તો મારી ટ્રેઈનિંગ પતી જાત. માંડ સારી જોબ મળી છે…’ નેકલેસ તો એના ગળામાં શોભે છે જેના લગ્ન નાની ઉંમરે થતાં હોય ! વિરાજને વળી નેકલેસની શું જરૂર ?! એક પછી એક, એમ ધીમે ધીમે બધું જ વિરાજના હાથમાંથી સરકતું જાય છે…. છેલ્લે ચાવીનો ઝૂડો પણ લઈ લેવામાં આવે છે. હવે કશું જ એનું નથી – આ પીડા ખૂબ સુક્ષ્મ રીતે આ કથામાં આલેખાઈ છે.]