સંસ્કૃતમાં જ્યોતિષ્મતિ તરીકે ઓળખાતી આ વનસ્પતિના ફળનું અથાણું નાખવાનો આપણે ત્યાં રિવાજ હતો. ગુંદા જેવું જણાતું આ અથાણું બુદ્ધિ અને સ્વાદ બંને ગુણ આપતું. કાળક્રમે માલકાંગણી વનસ્પતિ વિસ્મૃત થઈ અને ગુંદાની બોલબાલા થઈ. બાળકો મંદબુદ્ધિવાળાં હોય તો જ બુદ્ધિવર્ધક ઉપાયો કરવા પડે એવું આપણે ત્યાં ક્યારેય નહોતું. રોગ થાય પછી ચિકિત્સા કરવાની પ્રથા આપણે ત્યાં નહોતી. રોગ આવે તે પહેલાંનાં ચિહ્નો ઓળખી અગમચેતીનાં પગલાં ભરાતાં, સરવાળે સ્વાસ્થ્ય જળવાવા સાથે જીવનશક્તિ, જીવનક્ષમત્વ જળવાતું અને તેથી ફક્ત વ્યક્તિ હયાત ન રહેતાં જીવન જીવતી.