રાત જામવા માંડી. ફુસકી મિયાં ઘસઘસાટ ઊંઘવા માંડ્યા. એ સમયે ચોરભાઈ પહોંચ્યા. ધીરે ધીરે ફુસકી મિયાંની પરસાળ પર ગયા. ઓરડાનું કમાડ બંધ હતું. કમાડે કાન અડકાડ્યા. ફુસકી મિયાંનાં નસકોરાં ઘરડ ફરડ બોલતાં હતાં. ચોરભાઈ રાજી થયા કે, હવે વાંધો નથી. મિયાંજી ઊંઘે છે, પણ ઓરડાનાં કમાડ અંદરથી બંધ છે. તે શી રીતે ઉઘાડવાં ? આમ વિચાર કરીને ચોરભાઈએ કમાડને જરા ધકેલી જોયાં. વાહ ભાઈ ! મઝાની વાત છે. કમાડ ખાલી વાસ્યાં હતાં. ધીરે ધીરે કમાડ ઉઘાડ્યાં. હળુ હળુ ચોરભાઈ ઘરમાં પેઠા. ઘરમાં ડાબી બાજુ પટારો છે એમ ભીમાભાઈએ બતાવેલું. જમણી બાજુ મિયાં સૂવે છે. હવે જાળવી જાળવીને પટારા પાસે જવું જોઈએ. આમ વિચારીને ચોરભાઈ નીચે બેસી ગયા. હળવે હળવે જવા માંડ્યા.