િમતિાું રચ્યાપચ્યા રહેનાર િોહિય પરલોક ઈચ્છનારાઓને િન, એવા હોિહવનો, અને તેવા કિો કરાવનારા જ પોતાન ું વમ કાુંઈ છે. (૭) પરલોક િાટે કિોનો પાર નથી. એિાું બે મ ખ્ય છે. એક દેવકિમ, જેિા ું અક્ગ્ન મ ખ્ય છે (યજ્ઞયાિાહદ) ને મપતૃકિમિાું, િોર બ્રાહ્મણ મ ખ્ય છે. પહેલાિાું અક્ગ્નને જિાડાય છે, ને બીજાિા ુંબ્રાહ્મણ (િોર – િોરાણી વિેરે) ને એ ભોજનો “આહ મતઓ” છે. (૮) “જ્ઞાનપ્ર ાદ” ની વૃ મિ ન જાિે, (િીતાિા ુંઆ જ્ઞાન પ્ર ાદનો વૈભવ વણમવાયો છે.) તો છેક શરીર પડતાું સ ધી િાણ ો ત્કિો કયામ કરવાું જ િીક છે. કે છેવટે ોિલોક તો િળે ને કીડા પતુંિીયાની દશાથી તો બચાય ? (ઈશાવાસ્ય ઉપમનિદના િત્રુંનો ભાવ આ છે.) (15/76) (૯) પણ જ્યાું જીવાત્િાની વૃ મિ આત્િજ્ઞાન તરફ વધી, ત્યા ુંકિકમાડુંની િમત િાપ્ત થઈ જાય છે. િન ઠય આઝાદ થાય છે. ને પરલોક વાળી સ્વિમની ઉન્નમત તો, એને રસ્તે ચાલતાું કોઈનીયે િરજ કે પળસ્ત વિર જ િળી જાય છે. (એ વાત આપણે આિળ કરીશ ું.) (૧૦) હવે કેટલાક શબ્દોના અથો જોઈએ. મપતૃ એટલે િાતા મપતા તથા બીજા પૂવમજો. દેવો એટલે જાણવા તથા હક્રયાઓ કરવાની ઈષ્ન્દ્રયોરપી અ લ શક્તતઓ જેનાું દ્વારા જન્િ પાિવાન ું થાય છે. ને જેિના વડે તત્વમવવેક તેિજ કતમવ્યશીલતા પણ િળે છે. એજ મપતૃ, ને એજ દેવો છે. (૧૧) જન્િવાિા ુંકારણ િાત્ર િાબાપના શરીરો જ નહહ, પણ ખરેખરા તો, એ મપતૃ-દેવો જ છે. એિની પરુંપરાિા ુંિાણ જન્િે, ને િયામ પછી પાછા એિન ે જ પાિે, એ કિકમાડુંનો ન્યાય છે. તેથી િરનાર પાછળ શ્રાદ્ વિેરે મપતૃકિમ કરાય છે. બધા મપતૃઓ ય િલ સ્વરપ છે. કેિકે જન્િ પરુંપરા નર-નારીના ું(એટલે કે પ્રાણ અને દ્રવ્ય, Energy and Matter રપી) ય િ વડે જ થાય છે.