આ વિચારમાંથી બહાર આવી તેણે પેલી સ્ત્રી તરફ ફરીને પુછ્યું, “માફ કરજો, તમારૂ નામ શું છે ? અને તમારા અને મારા વચ્ચે શો સંબંધ છે ?” બરાડતા પેલી સ્ત્રી બોલી, “ઓહ ક્ષિતિજ ! તો હવે તું મને હની, હની કહેતા કહેતા મારૂ નામ પણ ભુલી ગયો એમને !!!”“ અગાથા ! ”બસ ? શાંતી ? વર્ષોથી તને મારા મોંએ મારૂ નામ બોલાવાની ટેવ પડી ગઇ છે. (ક્ષિતિજ મનમાં વિચારી રહ્યો, કે કદાચ આ સ્ત્રીને તે આ નામે ઓળખતો નહોતો) તે વળીને તેની પાસેના બીજા ઓફીસર સામે જોતા-જોતા બોલી, “હવે તું જલદી ચાલ, ખબર નહીં ક્યાં સુધી આ સ્થિતીમાં રહેવું પડશે. હું બે વર્ષથી સહન કરૂ છું. હવે તો કર્નલને કહી જ દેવું છે કે આ પ્રોબ્લેમ ને તમારે જેમ સોલ્વ કરવો હોય, એમ કરો. અમે તો જઇએ છીએ. હજુ ઘણી બધી જવાબદારીઓ છે. ”થોડુ ચાલ્યા હશે, ત્યાં તો ગીચ વનરાજી વચ્ચે એક બહુ મોટું બીલ્ડીંગ આવ્યું. તેઓ તેમાં પ્રવેશ્યા. ત્યાં મીલીટરી લોકોની ભીડ હતી. બધા ખુબ દોડધામ કરતા હતા. કેટલાક ખુબ રડતા હતા, તો કેટલાક ચીસો પાડતા હતા. ક્ષિતિજ ને ડર લાગ્યો કે ક્યાંક તેણે લડેલી તેના જીવનની સૌથી મોટી લડાઇ ભુલી તો નથી ગયો ને ?! જેવા કર્નલે આમને જોયા, કે તરત જ બોલ્યા, “તમે ઉભા છો શા માટે? ક્ષિતિજ ! તમારી તબીયત ખુબ નાજુક છે. ”આમ કહી ને ક્ષિતિજ ને એક બેડ પર સુવડાવી બધા જતા રહ્યા અને ક્ષિતિજ ને એક ટુંકી ઉંઘ આવી ગઇ.