સપ્ટેમ્બર ૧૮, ૧૯૭૮ની સાંજે, દિલીપ અને મારા રૂટિન પ્રમાણે, હું સૂર્યાસ્ત જોવા બાલ્કનીમાં એકલી ગઈ હતી અને એકલી જ હું અતીતમાં સરી ગઈ! રાતના સાડા આઠ થયા હતા. સપ્ટેમ્બર ૧૫, ૧૯૭૮, દિલીપના ગયા પછી, ઋચા મારી પાસેથી ખસી નહોતી. આજે, પણ સાંજના, મેં એને પરાણે ઘરે મોકલી. જતાં પહેલાં મને કહે, “સુલુ, તું આવ મારી સાથે. હું તને એકલી મૂકીને જતાં જીવ નથી ચાલતો!” મેં એને કહ્યું, “ઋચા, મારી જરા પણ ચિંતા ન કર. આમેય, તારું ઘર ખાલી ૧૫ મિનિટ દૂર છે અહીંથી અને સીતા તો છે જ. તારા બેઉ સંતાનો ત્રણ દિવસથી તારા વિના એકલા રવિ સાથે છે. કાલે પાછા મળીશું. તું ફિકર વિના જા.” જતાં પહેલાં ઋચાએ સીતાને બોલાવી. સીતા છેલ્લા દસ વરસથી મારા ઘરમાં કુટુંબનો હિસ્સો છે. સીતાએ એશ્યોરન્સ આપ્યું, “ઋચાદીદી, હું દીદીની સાથે છું ને?” ઋચા જતાં જતાં બોલી, “સીતા, તારા ભરોસે મારી સુલુને મૂકીને જાઉં છું.” જતાં પહેલાં, ઋચા મને ભેટી. મારો અને એનો, બેઉનો ખભો ભીનો થયો હતો! સીતા કઈં પણ પુછ્યા વિના મારી થાળી લઈને બાલ્કનીમાં આવી. “દીદી, જમી લો. હવે ન કહેતાં કે તમને ભૂખ નથી. હું અહીં જ તમારી સામે બેઠી છું.” અને સીતા બાલ્કનીમાં જમીન પર બેસી પડી. મેં કહ્યું, “તું ખુરસી લઈને અહીં બેસ. હું જમી લઈશ.” સીતા અંદર ખુરસી લેવા ગઈ, પણ, મારું મન તો, ૧૭-૧૮ વરસ પહેલાંના, દિલીપના એ એક અઠવાડિયાના વિયોગ પછીના આગમનના દિવસે આયોજાયેલા એ જમણવારમાં પહોંચી ગયું હતું.