‘તારા વર્તન અને કર્મોથી – તારી આસપાસના જગત સાથે માનવ જેવો જ વ્યહવાર કર અને નહીં કે કોઈ પશુ જેવો. પશુઓમાં બુદ્ધિ હોતી નથી; તેમનું શરીર, તેમની જન્મજાત સહજ વૃત્તિથી, કેવળ સ્વબચાવ કરવા માટે જ ઘડાયું છે. એજ કારણ છે કે તે બધાં મત્સ્યન્યાયની સાંકળથી જકડાએલા છે અને કેવળ પોતાના બળપ્રયોગ તેમજ સ્ફૂર્તિથી શક્ય એટલો પોતાનો બચાવ કરે છે અન્યથા નાશ પામે છે. માનવી પાસે બુદ્ધિ છે, તર્ક છે અને તે સ્વબચાવ ઉપરાંત પણ વિચારી શકે છે. એનામાં અન્ય જીવ જોડે સહભાવ કેળવવાનો અજોડ ગુણ છે, કારણ એ પોતાના આત્મતત્ત્વને ઓળખી શકે છે. બધા જીવધારીઓમાં કેવળ માનવી જ એવું પ્રાણી છે જે મત્સ્યન્યાયને જાકારો આપી – ભ્રાતૃભાવના ગુણો ખીલવી એક એવો સમાજ રચી શકે છે જે નિતિનિયમોનું ઘડતર અને પાલન કરી, પ્રગતિ સાધી, એક અર્થ પૂર્ણ જીવન જીવી શકે. એ જ તો માનવ ધર્મ છે. અને આ માનવ ધર્મને અનુસરીને જીવવું એટલે જ ડર વિના જીવવું તે છે. આ ધર્મ સાથે જીવવું એ જ પ્રેમ ભર્યું જીવન છે. આ ધર્મ સાથે જીવવું એ જ અન્યોનું વિચારીને નિસ્વાર્થ ભાવે જીવવું તે છે. માટે આ લડાઈમાં, વર્ચસ્વ માટે ભસતા અને હાર થતાં પગ વચ્ચે પૂંછડી દબાવતા અસલામત કુતરાની જેમ લડવા કરતાં એક દૂધ આપતી સલામત ગાયની જેમ લડ, જે હાર્દિકતાથી દૂધ આપે છે અને નિરાંતે બંસીનાદને અનુસરે છે. અર્જુન, શું આ લડાઈ તું માનવીને મત્સ્યન્યાયથી છોડાવવા લડી રહ્યો છે? જો એવું નથી તો તું કર્મયોગ નથી કરી રહ્યો.’