તે દિવસે, ફેબ્રુઆરી ૨૧, ૨૦૧૧ હતી. ઓગસ્ટ ૧૯, ૨૦૧૦ને છ મહિના પૂરા થયાં હતાં. રોજ જ હું ઈ-મેલ, વોઈસ મેલ અને ફેસબુક જોતી રહેતી. હું કેનેડામાં પરીને ઘરે જઈ શકી નહોતી આથી ત્યાંના એના મિત્ર-વર્તુળથી પણ અજાણ હતી. પરી રિટાયર થઈ ચૂકી હતી આથી એની કંપનીમાં પણ ફોન કરવાનો અર્થ નહોતો. મારા સંતાનો પણ પૂછતાં રહેતાં, “વી હોપ ધેટ પરી આન્ટી ઈઝ સેફ.” અને, એક દિવસ, સાંજે, પરીનો ફોન આવ્યો. હું તો ખુશીથી પાગલ થઈ ગઈ. મેં પહેલાં તો એને ધમકાવવી કે આમ તે કોઈ ડિસએપીયર થતું હશે? ક્યાં હતી અને શું કરતી હતી? તું ઠીક તો છે ને?” એ હસી અને કહે, “મારે જાણવું હતું કે વ્હેર ડુ આઈ બીલોન્ગ! માન કે ન માન, હું લગભગ આખી દુનિયા આ છ મહિનામાં ફરી આવી છું. આફ્રિકા, રશિયા, બીજા બધાં જ યુરોપિયન દેશો, રોમ, તિબેટ, ચાયના, નેપાલ, હિમાલય, એન્ટાર્ટિકા, મક્કાથી માંડીને બધાં જ મીડલ ઈસ્ટર્ન કન્ટ્રીસ, યુ નેઈમ ઈટ.” મેં પૂછ્યું, “કેમ ઓચિંતા જ? માણસ કઈં કહીને તો જાયને? શી જરુર પડી એવી?” પરી હસીને બોલી, “મને શોધવા નીકળી હતી. મારું કઈંક શોધવા નીકળી હતી.” ‘મેં રીસથી કહ્યું, “તારું જે છે એને તું એમ જ છોડીને ચાલી જાય અને પછી કહેવું કે મારું કોઈક શોધવા નીકળી હતી. અન-બીલીવેબલ!” મેં ગુસ્સાથી કહ્યું. પરી બોલી, “સાંભળ, કાલે સાન ફ્રાન્સિસ્કોમાં ફક્ત એક જ દિવસ છું. તું મને મળી શકે? ઘરે આવવાનું કહેતી જ નહીં. ટાઈમ નથી.” અમે જગા નક્કી કરી. બીજે દિવસે, સાન ફ્રાન્સિસ્કોના એક પાર્કમાં, બપોરના ત્રણ વાગે અમે મળવાના હતાં. લંચ માટે મળવાની ના પાડી હતી. હું એને શોધતી હતી. ત્યાં જ મારી પાછળથી એ જાણીતો અવાજ આવ્યો, “જય!” અને પાછળ ફર્યા વિના મારા મોંમાંથી નીકળી ગયું, “નાઝ!” અને મેં ખુશીથી ઊછળીને પાછળ જોયું, ત્યાં તો એક નન મારી આગળ આવી, મારો હાથ મિલાવીને કહે, “કોલ મી નેન્સી, સિસ્ટર નેન્સી પેરી!”