અમારાં તોફાન-મસ્તી ખૂબ જ નિર્દોષ રહેતા. જેમ કે, જ્યારે બપોરના બધાં સૂઈ ગયા હોય ત્યારે હું અને કવિતા જડીબુટ્ટી-જડીબુટ્ટી (કે જે અમારી બંનેની સંશોધન કરેલી રમત હતી તે) રમતાં. આ રમત અમે ત્યારે જ રમી શકતાં કે જ્યારે બધાં સૂઈ ગયા હોય કારણ કે એમાં અમારે છાનાંમાનાં વનસ્પતિના પાંદડાં તોડી અને કૂંડામાંથી થોડીક માટી કાઢવાની રહેતી, જેમાંથી અમે જાતજાતની દવાઓ બનાવતા અને બધાનાં ઊઠવાના સમય પહેલા અમે આ અમારા શોધ-સંશોધનને એક બેગમાં ભરીને પાણીના ટાંકાવાળા રૂમમાં (કે જ્યાં જતાં પણ બીક લાગતી) ત્યાં દોડીદોડીને જઈ, છુપાવી દઈ, ફરીથી દોડતાં-દોડતાં જાણે કંઈ જ બન્યું નથી એમ ફળિયાની ઓસરીમાં બેસીને પાંચીકા રમવા લાગતાં. વળી, મામાને ઘેર ગયા હોય એટલે ફરવા જવાનું તો હોય જ ને ! અને તેમાંય જો રવિવાર હોય તો મામા દૂર-દૂર પિકનિક પર લઈ જતાં. રવિવાર સિવાયના દિવસે ક્યારેક અમે લોકો સેવમમરા, ડુંગળી, ટામેટાં બધું લઈ જઈને સ્વામિનારાયણ મંદિરે જતાં. ત્યાં મેદાનમાં રમીને ભેળ બનાવીને આરોગતાં. ત્યાં રમતાં-રમતાં પણ અમે બધાં એ જ વિચારતા કે ક્યારે દાવ પૂરો થાય અને અમે ભેળ બનાવીને ખાઈએ. જ્યારે આજે અમે ક્યાંક બહાર નીકળીએ તો આશી મને પૂછતી, ‘મમ્મા, કૂરકૂરે સાથે લીધાં છે ને ?’ ખબર જ ન પડી કે એ સેવ-મમરાંની દુનિયા કૂરકૂરે, વેફર્સ કે બિસ્કિટના પેકેટ્સમાં ક્યારે આવીને છૂપાઈ ગઈ ?