હિરલબહેન, પહેલાં તો આપના ઉમદા વિચારો માટે ધન્યવાદ. અને સાચી વાત કે લોકો માત્ર ગોસિપિંગનો વિષય બનાવતા હોય છે. પરંતુ હું કે તમે આ બ્લોગજગતમાં સારા વિષયો પર ચર્ચા કરવામાં આપણો કામકાજ પછીનો સમય વીતાવતાં હોઇએ એટલે એ વાત તો નક્કી કે આપણે ગોશિપિંગમાં રસ ધરાવતાં નથી. હવે જ્યારે શરૂઆતમાં જ મેં એની માતાને આ વાત કરી ત્યારે તેમણે તેના પર ધ્યાન આપવાને બદલે ઉલટાંનું મારા વિશે ગોશિપિંગ ચાલુ કરેલું એ ડરથી કે હું એમના દીકરાની વાતો બીજાને ના કરું. એમણે એ જ સમયે વાત સ્વીકારીને એમના પુત્રને પ્રેમથી સમજણ આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો હોત કે કોઇ એક્સપર્ટની સલાહ લીધી હોત તો વાત આગળ ના વધી હોત. એટલે જ ટીનએજનો પ્રોબ્લેમ એક માનસિક વિકૃતિ બની ગયો. અને જેમ મેં એમને વાત કરેલી તેમ જે લોકો તેનાથી હેરાન થતાં તેઓ શાંતિથી અને પ્રેમથી એની માતાને જ પ્રોબ્લેમ કહેતા હતા. અને જો પ્રોબ્લેમ છે તે સ્વીકારે જ નહીં તો એનું કાઉન્સેલિંગ જ શક્ય ના બને. એટલે સૌથી સારો ઉપાય તેનાથી સાવચેત રહેવું. મેં પ્રતિભાવમાં લખેલ વાત લગભગ આઠેક વર્ષની ભેગી છે. અને બીજા ઘણા કારનામાં પણ હતાં જે અહીં લખવા અશક્ય છે. અને જ્યારે પેલી ફ્રેન્ચ યુવતીએ મારવા લીધેલ ત્યારે મારા પતિએ છે તેને માંડમાંડ પેલી યુવતીના ઝનૂનમાંથી છોડાવેલ. બાકી બીજા લોકો તો ખૂબ કંટાળેલા કહે કે એકવાર માર ખાય તો સુધરે.