બીજા દિવસે સવારે હું બાળકોને સલામત સ્થળે ખસેડીને ફોટા પાડવા નીકળ્યો. વીજળીના તૂટેલા તાર પર પશુઓ લબડતાં હતાં. ક્યાંક ખાટલા તો ક્યાંક માણસો પણ વીજળીના તાર પર લટકતાં જોવા મળ્યા. લાશોના તો ખડકલા થયેલા. એ બધી તસવીરો મેં પાડી. આખા શહેરમાં એક ફૂટ સુધી કાદવ ફરી વળેલો છતાં એમાં ફરીફરીને મેં આ ફોટા પાડ્યા છે. એ વખતે ૧૨ ફોટાનો એક રોલ આવતો. મેં આવા ચાર રોલ ભરીને હોનારતના ફોટા પાડેલા. આજે પણ એમાંની કેટલીક નેગેટિવ મારી પાસે પડી છે, પણ તેનો હવે કોઈ મતલબ નથી. આજે પણ એ દિવસ યાદ કરું છું તો મારા વૃદ્ધ શરીરમાં ગરમાટો આવી જાય છે. એ મરેલાં પશુઓ, એ ચૂંથાતા માનવદેહો, કાળમુખી મચ્છુ નદી, તૂટેલો પાડા પુલ બધું જ એવું ને એવું આંખો સામે તરવરે છે.’