મરશિયા વિણ મોકળું ક્યાંયે ગળું ન મૂકતાં, એકલી  ડંફાસ  ખંડેરો  મહીં  જઈ  ફૂંકતાં;  માંચડે ફાંસી તણે ચડતાં,  કપાતાં ખંજરે, એ વિના જે હરફ હોઠે કાઢતા યે થરથરે!