તે સંસાર-રૂપી અરણ્યની અંદર પ્રસરી રહેલ વાસનાના પવનને આધીન થઈને રહે છે.એ અહંકાર-રૂપી-ઝાંઝવાની નદીને દેખી,તે તરફ દોડે છે.તૃષ્ણા-રૂપી દાહથી વ્યાકુળ થયેલ તે મૃગને થોડાથી સંતોષ થતો નથી,એટલે તે અતિ-વિસ્તાર-વાળા-ભોગોમાં જ આદર (ઈચ્છા) રાખે છે.વિષયો તરફ દોડીદોડી તેનું શરીર શિથિલ થઇ જાય છે.