“આમાં મને પૈસા આપવાની કોઈ વાત જ નથી. મને તો મારું પેન્શન મળે જ છે, અને મારે રહેવા માટે આ ઘર છે. મારે કોઈ ખાસ ખર્ચ પણ નથી. ચાલો, તમે મને કંઈ જ ન આપતા, બસ! તમારા રાજકારણીઓ કંઈ ગરબડ કરે તો એનાથી એમનું મોં બંધ થઈ જશે. આપણે એક સહકારી મંડળી બનાવીને નફો વહેંચી લઈશું. હું પણ બીજાની જેમ જ કામ કરીશ. મારા માટે પૈસાનું કોઈ મહત્વ નથી.” થોડી વાર એ ગૂંચવાતા રહ્યા. હળવો પવન શરૂ થયો હતો. તાડીનાં પાન આમતેમ નિરાંતે ડોલી રહ્યા હતા. તીડનો ઝીણો કર્કશ અવાજ બંધ થઈ ગયો હતો.