હું એસ.એસ.સી. પાસ થઈ ગઈ ને હરિત તાલુકાના ગામની જ કોલેજમાં દાખલ થયો. પણ મને હાયર સેકન્ડરી સ્કૂલે અને હરિતને રોજ એન્જિનિયરિંગ કોલેજ લઈ જવાવાળી એસ.ટી.બસ એક જ હતી-સવારના દસની. રોજ સવારે અને સાંજે તાલુકાના ગામના એસ.ટી. સ્ટેન્ડે, અને બસની એક જ સીટમાં મળતું હરિતનું સ્પર્શભીનું સાંનિધ્ય મારા તરુણ રોમેરોમને પુલકિત કરી જતું. પણ હરિતની કોરી સરળ આંખોમાં ક્યારેય મારી એ પુલકિતતાનું પ્રતિબિંબ સરખું ડોકાયું નહોતું. બારમું પાસ યા નાપાસ થયે મને પરણાવી દેવાની વાત ઘરમાં જોરશોરથી ચાલતી હતી. ને બારમાનું વર્ષ પૂરું થવા આવ્યું છતાંય હરિત સાવ ‘કોરોધાકોર’ હતો-એના એન્જિનિયરિંગના અભ્યાસ અને સ્પોર્ટ્સની વાતોમાં જ હંમેશાં લીન. અને મારી તરુણ કુંવારી લજ્જા લાગણીઓની લીલાશને જબાન સુધી ન લાવી શકી તે ન જ લાવી શકી. અરે ! એક વાર તો સાંજની ગામ લઈ જતી બસ રસ્તામાં બ્રેક-ડાઉનના લીધે અટકી પડેલી ત્યારે ચાલીને ગામ જતાં એક મેઘલછાઈ સાંજની સાક્ષીએ મેં હરિતને પૂછેલું :