એકવખત ધનકુમાર પોતાની પ્રિયા સાથે જલક્રીડા કરવા માટે એક રમણીય ક્રીડાસરોવરના તટે પહોંચ્યા. ત્યાં અશોકવૃક્ષની નીચે સૌમ્ય આકૃતિવાળા એક મુનિભગવંતને મૂર્છિત અવસ્થામાં પડેલા જોયા. તેઓનું શરીર શ્રમથી પીડિત જણાતું હતું, અને વિહારના કારણે ઘાયલ થયેલા તેઓશ્રીના ચરણો રક્તરંજિત થયેલા હતા. મુનિવરની આવી સ્થિતિ જોઈને ધનકુમાર અને ધનવતીનું હૃદય દ્રવી ઉઠ્યું. તેઓશ્રી પ્રત્યેની પરમભક્તિ અને અહોભાવથી પ્રેરાઈને તેઓએ ત્વરિત મુનિવરને વિવિધ ઉપચારો પૂર્વક સ્વસ્થ કર્યા. અત્યંત કોમળહૃદયી ધનકુમારે મુનિવરની પરિચય પૃછા કરી, મુનિભગવંતે કહ્યું કે, “મારું નામ મુનિચંદ્ર છે. ગુરુમહારાજ અને અન્ય સાધુઓના ગચ્છની સાથે વિહાર કરતાં – કરતાં હું દિશા ભૂલી ગયો છું અને સાર્થભ્રષ્ટ થઈને આમતેમ ભટકી રહ્યો હતો. વિહારથી ખેદ પામેલો અને ક્ષુધા – તૃષાથી આક્રાંત હું મૂર્છિત થઈને અહી આવી પડ્યો.” પોતાની વાત કર્યા બાદ મુનિભગવંતે ધનકુમાર અને ધનવતીની યોગ્યતા જાણીને સમ્યક્ત્વમૂળ ગૃહસ્થધર્મનું સ્વરૂપ સમજાવ્યું. ધનકુમાર અને ધનવતીએ આવા ઉત્કૃષ્ટ ધર્મને ગ્રહણ કર્યો. મુનિભગવંતની ચડતા પરિણામે અને શુભભાવથી કરેલી સેવા- શુશ્રુષાના બળે ધનકુમારના જીવે અહીં સમગ્ર ભવરાશિમાં પ્રથમ વખત સમ્યગ્ દર્શનની સ્પર્શના કરી. ત્યારથી ધનવતી પરમશ્રાવિકા અને ધનકુમાર પરમશ્રાવક બન્યા. વિક્રમધન મહારાજાએ ધનકુમારને પોતાના રાજ્ય પર અભિષિક્ત કર્યો. ત્યારથી ધનકુમાર શ્રાવકધર્મ સહીત વિધિવડે પૃથ્વીનું પણ પાલન કરવા લાગ્યા.