પ્રેમમાં માણસ મજબુત પણ બને અને એટલો જ ગભરું પણ બને. દુનિયા આખી અને આખુ વાતાવરણ ગમવા લાગે. ચહેરો ખીલી ઊઠે મતલબ કોઈ જ કારણ વગર ચહેરા પર એક નાની મુસ્કાન લેમિનેટ થઈ જાય. પ્રિયપાત્રનો સ્પર્શ, અવાજ, મહેક, દર્શન, યાદ આવતા જ ધબકારામાં ધડબડાટી બોલી જાય. રાતનાં ઊજાગરા જાગરણમાં કનવર્ટ થઈ જાય. સનમ માટે જાતને ફના કે ખુંવાર કરી દેવાનાં અભરખા જાગે. તદ્દન અશક્ય કામો કરવાનાં ઝનુન આવી જાય.(ચાંદ તારે તોડ લાઊ). ચાલતા હોઈએ તો દોડવાનું મન થાય, દોડતા હોઈએ તો ઊડવાનું મન થાય, ઊડતા હોઈએ તો પવન બનીને પ્રિયને સ્પર્શવાની ઘેલી ઈચ્છાઓ થાય. સમર્પણની ભાવના એટલી હદે થઈ આવે કે પિયુ માટે પોતાના શરીરની ચામડીની ચાખડી બનાવીને પહેરાવીએ. પ્રિયનાં વિયોગ કરતા મૃત્યુ વ્હાલું લાગે. એક નંબર પરથી ભગવાનની બદલી કરીને બે નંબર પર લાવી દેવામાં આવે, પ્રથમ સ્થાને પ્યારાની પધરામણી થઈ જાય. મંદિર-મસ્જિદમાં માથું નમે તો અનાયાસે પ્રિય માટે પ્રાર્થના-બંદગી થઈ જાય. જાત ઘસીને વ્હાલમને ખુશ કે સુખી રાખવા. અેને મળવાની રાહમાં કિલોમીટર માઈલમાં, સેકંડ કલાકોમાં, દિવસ વર્ષોમાં પલટાઈ જાય. જીવાઈ ગયેલી ઝિંદગી અને બાકી રહેલી આયુનાં સરવૈયામાંથી એક જ રેશમી ઝંખના નીકળે કે શ્વાસનો છેલ્લો સુર પ્રિયસ્મરણ કરતા કરતા જ નિકળે.