ગામમાં રાતવાસો કરી પરોઢે અમે અમારા આગળના પ્રવાસનો આરંભ કર્યો. ઢાબાની સામે દેખાતી ખીણ(વેલી) ઓળંગી ડુંગર ચઢવાનું હતું. એક કલાક પછી તો ચઢાણ પડકારજનક અને થકવનારું લાગી રહયું હતું, પણ અમે હિંમત હારી નહીં. લીલા વૃક્ષો, કદાવર પહાડો અને એમની ટોચ પરનો સફેદ બરફ કોઈ અદ્રુત પ્રભામંડળ જેવો ભાસ આપી રહયો હતો. બરફની પીગળતી રેખાઓ જાણે ટોચથી અમને મળવા ઝરણું બની ખીણ સુધી દરેક વળાંકો પર સંતાકુકડી રમી રહી હતી. બીજા ત્રણ કલાકમાં વાંકાચૂકા પથ્થરોથી કંડરાયેલા રસ્તા પાર કરી અમે આજે જ્યાં કેમ્પ નાખવાના હતા એ સ્થળે પહોંચ્યા. થાકી ગયા હોવા છતાં પણ થાકનો અણસાર ન કરાવે એવું પરિસર હતું. આસપાસની કુદરતી સૌંદર્યસભર સૃષ્ટિને નિહાળતા રાતનાં ક્યારે આંખ લાગી ગઇ એ ખબરજ ન પડી.