ઉત્સુકતાથી હું ખાનાને હાથ લગાડવા ગયો ત્યાં મા એકાએક બોલી ઊઠી, ‘ઊભો રહે, ઊભો રહે, બહું સાવચેતી રાખવી પડશે. નહીંતર હમણાં ઊડી જશે. કેવી રીતે ખબર છે ? પાંખો ફફડાવીને, ફરરર…. કરતો.’ એણે બેઉ હાથથી ઊડતાં પક્ષીનો અભિનય કર્યો ને અમે બંને ખૂબ હસ્યાં. રસોડામાં જઈને વાસણો ઊંચા-નીચાં કર્યાં, મસાલાના ડબ્બામાં જોયું, પાણીના માટલામાં હાથ નાખીને જોયું. દરેક વખતે અમે એકબીજા સામે અંગુઠો હલાવીને ‘નથી’ એવો ઈશારો કરીને હસી પડતાં. એક પૈસો અભરાઈ પરથી, એક મેં બરફગોળો લેવાં માટે સંતાડેલો એ અને બીજો એક માના જૂના બ્લાઉઝના ખીસામાંથી એમ બધું મળીને છ પૈસા તો થયા પણ હવે બાકીનો એક કયાંયથી પણ મળવાની શકયતા નહોતી. એટલામાં ઘરની બહારથી અવાજ આવ્યો,