મારી પાસે એક ઢીંગલી હતી અમેરિકાની.ત્યારે તો એવી સાચા વાળવાળી ઢીંગલી અહીં ખાસ ન મળતી. અમે અમેરિકાથી મુંબઈ આવેલા. અમે એમને ત્યા ગયા ત્યારે મેં એ બહેનને આઠ-દસ ઢીંગલી બતાવી. પછી કહ્યુ ‘આમાંથી તને જે ગમે તે રાખી લે.’ આવી સુંદર ઢીંગલીઓ પહેલી જ વાર જોઈ તે એટલી દિગ્મૂઢ થઈ ગયેલી કે ઢીંગલીને અડકીને જોવાનીયે હિંમત નહોતી. શરમાઈને બાની સોડમાં ભરાઈ. બે-ત્રણ ઢીંગલી ખૂબ નાની-બચૂકડી બેબી જેવી હતી. એ જોઈને મને બહુ આશ્ચર્ય થયુ પણ બધાંમાં મોટી દેખાતી એક લાંબી ઢીંગલી લેવા કહ્યું ને તે લઈ લીધી. પણ, પેલી ટબૂકડી ઢીંગલી યાદ રહી ગઈ. વર્ષો સુધી એ ઢીંગલી સાથે રમ્યા. પછી એના ડોકાને વારંવાર છૂટું પાડતાં એક બાજુ ફાટી ગયું. પછી તો ક્યાંક ઢીંગલીનું એકલું ધડ અને ક્યાંક એકલું માથું ! બહુ વરવું ને બિહામણું લાગતું છેવટે એય ભંગારમાં ચાલી ગયું.