તે કશું પણ બોલ્યા વગર ત્રણેયને આંબી ગયો. હવેલી વિશાળ અને જુનવાણી બાંધણીની હતી. ડેલીમાં આઠ-દસ માણસો જાણે તેની જ વાટ હોતા હોય તેમ તોરથી ભોરિંગ જેવા ચહેરા કરીને બેઠા હતા. હા વચ્ચે બેઠેલ માણસ શાંત જણાતો હતો. પણ તે કદાચ પરગામનો હોય તેમ તેને લાગ્યું. હવે તેને પણ ફડક પેઠી. તેણે ફરી ફરી ઘટનાને યાદ કરી જોઈએ. છોકરીઓ તે આવ્યો તે દિવસથી તેને ફરિયાદ કરતી હતી : વિશ્રાંતિમાં છોકરીઓનાં દફતર બદલી નાખવાં; ખરાબ લખેલી ચિઠ્ઠી દફતરમાં નાખવી; છોકરીઓને ગંદા ચાળા કરીને પજવવી અને અજ તો હદ કરી નાખી હતી. શાહીથી છોકરીઓના કુર્તા બગાડવાની ફરિયાદ થઈ ત્યારે શિક્ષકો હર્ષવર્ધનને કહેવાને બદલે છોકરીઓ પર ગુસ્સે થયા, “તમને કેટલી વાર કહ્યું; તેનાથી આઘી રહેતી હો તો.” છોકરીઓ રડતી રડતી તેની પાસે આવી ત્યારે તેનું લોહી ઊકળી ગયું અને તેને માર્યો. તે અંદરથી ફફડી રહ્યો હતો. છતાં કોઈ પણ ભોગે માફી ન માગવી અને માર પડે તો… તે મન અને શરીર સાબદું કરી રહ્યો હતો.