વ્યવસાય શરૂ કરવા અથવા વ્યવસાયના વિસ્તરણ માટે પેઢી માટે ઇક્વિટી અને દેવું ધિરાણ બંને મૂડી મેળવવાના સ્વરૂપો છે. ક્યાંતો તેનો ઉપયોગ, એક પેઢી માટે ભંડોળના પ્રવાહમાં પરિણમે છે, તેમ છતાં તેમની અસર અલગ છે. દેવું ધિરાણમાં ફરજિયાત વ્યાજ ચુકવણી આવશ્યક છે, જે ખૂબ ખર્ચાળ હોઇ શકે છે અને એક પેઢીમાં સ્થિર રોકડ પ્રવાહની જરૂર પડે છે, જ્યારે ઈક્વિટી મૂડીમાં કોઈ ફરજિયાત ચુકવણી નથી, અને ડિવિડન્ડની ચૂકવણી અંગેના નિર્ણયોને સંપૂર્ણ રીતે મેનેજરના પુનઃ-રોકાણના નિર્ણયો પર કરવામાં આવે છે. નુકસાનની વસૂલાત માટે પૂરતી કોલેટરલ ઉપલબ્ધ ન થાય ત્યાં સુધી દેવું ધિરાણ ઉપલબ્ધ ન પણ હોઈ શકે, અને એવી કંપનીઓ જે ગીરવે આવી સંપત્તિ ધરાવતી ન હોય તે સંપૂર્ણ લોનની રકમ પ્રાપ્ત કરી શકશે નહીં જે વૃદ્ધિની સંભાવના ઘટાડી શકે છે. ઈક્વિટી ધિરાણને આવા કોઈ કોલેટરલની આવશ્યકતા નથી, પરંતુ શેરહોલ્ડરને નફો અને નિર્ણય કરવાની સત્તાઓનો એક ટુકડો મળે છે. બીજી તરફ, દેવું ધિરાણથી શેરધારકો કામગીરી પર સંપૂર્ણ નિયંત્રણની છૂટ આપે છે અને ટેક્સ કપાતપાત્ર છે.