વહાણ દરિયામાં બેકાબૂ અને હાલકડોલક સ્થિતિમાં પડ્યું હતું. તોફાન બંધ થવાનું નામ લેતું ન હતું. પ્રભાતનું અજવાળું ધીરે ધીરે બહાર આવી રહ્યું હતું. તેનું હજુ પહેલું કિરણ દરિયાના પાણીને અડવાં જાય ત્યાં તો તોફાને પોતાની લીલા સંકેલવાની શરૂ કરી. નાખુદા ભુદો અને સરંગ રામજીએ રાહત અનુભવી. ફરી સઢ ખોલાયો અને વહાણે હીંજવાન – માડાગાગસ્કરની દિશા પકડી. હવે કિનારો ઝાઝો છેટે ન હતો. રામજીએ પોતાના મનની વાત નાખુદાને પુછી લીધી, ‘નાખવા, ભૂરદ નાખવોસ?’ ખમીસને નીચોવીને પાણી કાઢતો ભુદો બોલ્યો, – ‘નાખી જોને, હમરા જ ખબર.’ રામજીએ લચુને ભુરદ સેવા કહ્યું, રામજી અને ભચુ ફના આગળ ઉભા રહ્યાં, ભચુએ ભુરદની દોરનું મોટું ફીંડલુ વાળીને તેનો એક છેડો ડાબા હાથે પકડી રાખ્યો અને જમણે હાથે ફીંડલાને ફેંકવાની તૈયારી કરી. ભાણજીએ સઢ ઢીલું કર્યું કે ભચુએ સુખાણીએ સુખાણ ફેરવ્યું. ભચુએ દોરીના ફીંડલાને બે ત્રણ ઝાટકા મરાવી ભુરદને મોરાની આગળ ફેંકતા અવાજ દીધો, ‘ફેસ’ ભુરદ જ્યાં ફેંકાયું હતું ત્યાં વહાણ એક સાઈડમાં આવી ગયું. ભચુએ દોરને કડક તંગ કરતાં બે ચાર વખત તેને ખેંચી ભુરદને જમીન પર પટકાવ્યું, જેથી જમીન અને પાણીની ઉંડાઈની તપાસણી થઈ શકે. સરંગે ભચુને પ્રશ્ન કર્યો, ‘પટ કેવુંસ?’ ભીંજાયેલી દોરનું નિશાન રાખી દોરને વહાણ ઉપર છતાં બોલ્યો, ‘પટ કાદવ અને ખરકવારો છે.’ સરંગે બીજો પ્રશ્ન કર્યો, ‘જોતાં કેટલી વામ થાઈસ?’ ભચુએ દોરીની વાસ ગણતાં કહ્યું, ‘સારી તેર વામ.’ ઢીલા સઢની ધમણને ભણજીએ તંગ કરી બે કલાક પછી ગરમી વધી અને ફરી વરસાદે આક્રમણ કર્યું પણ હવે કિનારો બિલકુલ નજીક આવી ગયો હતો જે ઘણું કરીને હશે અર્ધોએક – એકાદ માઈલ દૂર.