ઠકરાણાં તો જાણે ભીંતમાં જ જડાઈ ગયાં હોય એમ સ્થિર થઇ ગયાં. એમનો આત્મા રડતો હતો પણ આંખમાં એક આંસુ ય ન દેખાયું. એકદમ એ કાકુભા પાસે આવીને બેસી પડ્યાં. નીચી નજરે મૂંગાં મૂંગાં બેઠેલાં ઠકરાણાંની પીઠ ઉપર બાપુ હાથ પસવારતા રહ્યા. દૂદાએ કાચની રકાબીઓ ખખડાવી ત્યારે બેયને ખબર પડી. એમણે જરા પણ હાલ્યાચાલ્યા વિના ઠકરાણાંનો વાંસો પસવારવાનું ચાલુ રાખ્યું અને દૂદાને કહ્યું, ‘તુંય અહીં બેસ, તું ક્યાં પારકો છો ?’