વીસમી સદીના મોટા ભાગના સમય દરમિયાન ઉત્તર અમેરિકાના લોકગીત અને પરંપરાગત ગીતોની શિષ્યવૃતિનો અન્ય મહત્વનો મુદ્દો એ હતો કે મોઢેથી પ્રસારિત તથી સામગ્રીને પ્રાધાન્યતાની સાંકળ તરીકે પસાર કરવી (ઘટાડાવાદી મંતવ્ય) કે સંપૂર્ણ ગીત, કાવ્ય, કહેવાત કે વાયકા જેવા સમગ્ર એકમમાં પસાર કરવી (સાકલ્યવાદી મંતવ્ય). અગાઉનું મંતવ્ય બીજા મંતવ્ય કરતા પહેલાનું હોવાથી અને બંને મંતવ્ય તેમના ઉદભવના સમયે અસ્તિત્વમાં રહેલા શિક્ષણના મનોવૈજ્ઞાનિક સિદ્ધાંતો પ્રદર્શિત કરે છે. સંગીત નિષ્ણાતોમાં ઘટાડાવાદી મંતવ્ય ધરાવતા અગ્રણી જ્યોર્જ પુલેન જેકસન હતા જેમણે 1930 અને 40ના દાયકામાં "ટોનલ વેસ્ટમેન્ટ્સ” અથવા લાક્ષણિક સંગીતમય પ્રાધાન્યતાનો વિચાર રજૂ કર્યો હતો અને તેનો બચાવ કર્યો હતો જે વારંવારના ઉપયોગ મારફતે સ્ટોક ફિગર તરીકે સ્થાપિત થયો હતો અને નવી ધૂન રચવા અને હયાત ધૂનમાં સુધારો કરવા શ્રૃંખલિત થયો હતો. 1950માં સેમ્યુઅલ પ્રેસ્ટન બેયાર્ડે એમ કહીને અને સાકલ્યવાદી મંતવ્યનો બચાવ કરીને એથનોમ્યુઝિકોલોજીકલ દુનિયાને આંચકો આપ્યો હતો કે સંગીત શિક્ષણ અને સ્મૃતિ પ્રક્રિયા અન્ય શિક્ષણ અને સ્મૃતિ પ્રક્રિયાની જેમ, જેકસન અને અન્યએ રજૂ કરેલી પ્રક્રિયાની જેમ કામ કરતી નથી. મધ્ય સદીમાં લોકપ્રિય બનેલી ગેસ્ટેલ્ટ સાયકોલોજીમાંથી અંદેશો લેતા બેયાર્ડે દલીલ કરી હતી કે શબ્દસમૂહ અને સમગ્ર ધૂન જેવા મોટા માળખાકીય એકમો કોન્ટોરના વ્યાપક મોર્ફોલોજિકલ નિયમો અનુસરે છે અને સંપૂર્ણ મધુર વક્રીધ્વનિ યુક્ત પંક્તિઓ, ટૂંકી ટોનલ પેટર્ન નહીં, પરંપરાગત સંગીતકારના મગજમાં સ્મૃતિ રચે છે. આ મંતવ્યો સરવોર્ટ પોલાડીયન અને અન્ય દ્વારા સ્વીકારવામાં આવ્યા હતા અને અનેક રીતે સુધારવામાં આવ્યા હતા.