વતન એવી જગ્યા છે જ્યાં માણસ ‘થેંક્યુ’ બોલતો નથી, જ્યાં હાથ મિલાવતો નથી પણ ભેટી પડે છે. જ્યાં ધૂળમાં પડેલા પગલાં આપણે ઓળખીએ છીએ. જ્યાં મરેલી દાદીમાનો અવાજ આજે પણ આંખો બંધ કરીને પડઘાતો સાંભળી શકાય છે, જ્યાં નાની બજારમાં અઢીસો રૂપયે તોલો ‘રૂહે ગુલાબ’ ની અત્તરની સાથે સાથે માણસ ‘માટીનું અત્તર’ ખરીદે છે.