વાયરાની તોફાની બાથમાં ખેંચાઈને રાતભર દોડતું રહેલું આકાશ અત્યારે સુસ્તાઈને હાંફી રહ્યું હતું. હવામાં હજુ ય ઠાર હતો. રાતભર વરસેલા હિમના ફોરાં ધીમે ધીમે ઓગળીને સડક પર રેલાઈ રહ્યાં હતાં. ‘આપણે રાત્રે જ સમય નક્કી કર્યો હતો...’ નિયત સમયે એ તૈયાર ન હતો એટલે અકળાયેલો જેમ્સ ચાલતાં ચાલતાં સતત અણગમાથી બબડી રહ્યો હતો, ‘...પણ તમે આજકાલના જવાનિયાઓ એવી શિસ્તમાં સમજતાં જ નથી...’ જેમ્સના એકધારા તુચ્છકારથી વિલી એટલો બધો અકળાઈ ગયો હતો કે બીજો કોઈ સમો હોત તો ચોક્કસ ઝગડી પડ્યો હોત, પણ અત્યારે બોલાય તેમ ન હતું. તેણે સાચે જ બાઘાઈ કરી હતી. રાતભર સપનાનો થથરાટ જ એટલો બધો હતો કે એ સરખું ઊંઘી ય શક્યો ન હતો. હવે જો એ સપનાં વિશે જેમ્સને કહે તો વળી એ મૅક્લિનની બહાદુરીની વાતે ચઢી જશે અને તેનાં ડરની મજાક ઊડાવશે. ‘આ એન્સેસ્ટ્રી ચર્ચ કેટલાં વર્ષ જૂનું હશે?’ તેણે વાત બદલીને જેમ્સનો મિજાજ ઠેકાણે લાવવાની પેરવી કરવા માંડી.