એ તો થોડાં વર્ષો બાદ અચાનક મને કાંડે ઝૂલાવીને નીકળતા વડીલોને જોઇને છોકરાં હસવાં માંડ્યાં ત્યારે મને ફાળ પડી હતી. એ વખતે મને ખ્યાલ આવ્યો કે હવે કોઇ મને આંગળીઓ વચ્ચે પરોવીને કે પછી ગડી કરીને નીકળે છે એ જૂનવાણીમાં ખપી જાય છે. ધીમે ધીમે હું ‘આઉટ ઓફ ડેટ’ બનવા માંડી હતી. કોઇ છોકરાંને એની માં હાથમાં થેલી પકડાવીને દૂધ લઇ આવવાનું કે શાક લઇ આવવાનું કહે તો એ છોકરું છણકો કરીને ના પાડી દેતું હતું. મેં ઝીણી આંખે જોઇ લીધું હતું કે પ્લાસ્ટિકનાં ઝભલાં ધીમે ધીમે ઘરમાં ને બજારમાં પગપેસારો કરવા માંડ્યાં હતાં. મને કોઇ કોઇએ ક્યાંક ખૂણામાં પેટીમાં ભંડારી દીધી હતી. તો કોઇએ મને પરાણે ગૃહત્યાગ કરાવી દીધો હતો. સાચું કહું ત્યારે મને પેલાં પોટલાં સાંભર્યાં હતાં ને મેં પણ આસ્તેકદમ ગામડાં તરફ પ્રયાણ આદર્યું હતું. ક્યારેક ક્યારેક કોઇ એસટી બસની બારીએ લટકતી હું દેખાઇ જતી હતી તો ક્યારેક કોઇ નોકરિયાતનું ટિફિન સાચવીને તેના સુધી પહોંચી જતી હતી.