શાળામાં કેરીની ઋતુમાં ગામડાની છોકરીઓ કાચી કેરી લઇ આવતી. ક્યારેક સાથે મીઠુંમરચું પણ હોય. અહાહા, એ કેરી ખાવાની જે લિજ્જત હતી. હજુયે કાચી કેરી ખાવાની મજા આવે જ પણ એ સમયની લિજ્જત અનેરી જ હતી. હા, મજા અને લિજ્જતમાં ફરક હોય છે. ગામની સખીઓ કેરી આપે એટલે ફેરવી-ફેરવીને જોઈએ. એક બાજુથી ચાંચ નીકળેલી નાનકડી કેરીઓ કેવી સુંદર લાગતી. ઉપરથી ઘેરો લીલો રંગ ! નાનીનાની કેરીઓનો સુંવાળો સ્પર્શ જ રણઝણાવી મુકતો. આંખોમાં ‘ક્યારે ખાવા મળશે’ની તાલાવેલી જ કીકીઓ ચળકાવી દે! મોંમાં પાણી તો શું, દરિયો જ છૂટે. અને પછી નાનકડું બટકું ભરીએ એટલે ખટાશને કારણે આંખો આપોઆપ ઝીણી થઇ જાય અને જીભ માલામાલ. અમે સખીઓ ટોળામાં કેરી ખાઈએ પણ એ સમયે કોઈ કંઈ ન બોલે. બધાં કેરીમાં ગરકાવ. કેરીસમાધિ લાગી જાય જાણે. ક્યારેક કેરી ઓછી હોય તો પતરી (બ્લેડ)થી કાપીને વહેંચીને ખાઈએ. હા, ગામની છોકરીઓના કંપાસબોક્સમાં પેન્સિલ (જેને તેઓ સીસાપેન કહેતી) છોલીને અણી કાઢવા માટે પતરી હોય જ. સંચા (શાર્પનર) તો અમારા જેવા કોઈકની પાસે જ હોય. જોકે, પેન્સિલનો ઉપયોગ બહુ ઓછો થતો. પાટી-પેન જ વપરાતા. એમાંયે રંગીન પેન મળે એટલે ભયોભયો! શાળામાં લઇ જઈ મિત્રોને બતાવી રાજી થઈએ. બહુ ખાસ સહેલી હોય તો જરા..ક વાપરવા પણ આપીએ. પાટીમાં હોમવર્ક કરીને લઇ જવાનું હોય તો પેન ભીની કરીને લખીએ જેથી સરળતાથી ભૂંસાઈ ન જાય. હવે, આ પેન ભીની કરવી એટલે જે અમુક બાળકો પેન ખાતા હોય એમને મજા. ભીની કરવાના બહાને પેન મોંમાં નાખે અને થોડીક તોડીને ખાઈ પણ લે! પાટીની વાત પણ મજાની છે. જુદીજુદી સાઈઝ, કલર અને ક્વોલીટીની પાટીઓ મળતી. મણકાવાળી પાટી પણ આવતી જેમાં ઉપરની બાજુએ મોતી કે મણકા પરોવેલા રહેતા. મોટાભાગે પાટી પર લખેલું લૂછીને ભૂંસી નાખતા પણ ક્યારેક પાણીથી પાટી ધોઈએ ત્યારે પાટી પકડીને ઉપરનીચે આમતેમ હલાવતાં ‘ચકી ચકી પાણી પી જા’ એવું બોલતા તો સાચે ચકી પાણી પી જતી કે ખબર નહિ કેમ પણ પાટી સુકાઈ જતી હોં!