આઠમા દાયકાના આ મનોવિશ્લેષ્ણવાદી નવલકથાકારે આધુનિક મનુષ્યનાં મનઃસંચલનોને તાકતી પાત્રપ્રધાન કૃતિઓ આપી છે. ‘વલય’ (૧૯૭૧)માં નવપલ્લવિત પ્રણયનું તાઝગીભર્યું આલેખન છે; તો ‘ચિહ્ન’ (૧૯૭૮) અને ‘દિશાંતર’ (૧૯૮૩)માં વિકલાંગ કથાનાયકના સંઘર્ષપૂર્ણ મનોલોકનું સંકુલ નિરૂપણ છે. નાટ્યકૃતિ પરથી રૂપાંતરિત નવલકથા ‘અદ્રશ્ય’ (૧૯૮૦)માં જીવનનું અપ્રગટ રહી જતું કારુણ્ય લાઘવપૂર્વક તાદ્દશ્ય થયું છે અને ‘આપણે લોકો’ (૧૯૮૭) માનવજીવનની વિભીષિકાને તાકે-વાગે છે. ‘કાવેરી અને દર્પણલોક’ (૧૯૮૮)માં બે લઘુનવલો સમાવિષ્ટ છે.