રમલીને ગૌતમની ઘેરી, નશીલી અને સુરમો આંજેલી આંખોમાં ડૂબવું હતું. એની ઓગણીસ વર્ષથી સૂકી ભઠ્ઠ થયેલી અંતરની ઈચ્છાઓ ફરીથી જાગૃત થઇ હતી. એણે સજેલા તમામ આભૂષણો ત્યજવા હતા. ઓગણીસ વર્ષથી આ શરીરને ગૌતમ માટે પર પુરુષના સ્પર્શ વગર સાંભળી રાખ્યું હતું. એનું હૃદય વિયોગ પછીના મિલનને ઝંખતું હતું. એને ડૂમો ભરાઈ આવ્યો. ગૌતમ આટલા વર્ષે પાછો આવ્યો તો ફક્ત મને પથ્થરની શીલામાં કંડારીને એના સાગર જેવા પ્રેમની સાબિતી આપવા? એક પગ પર મૂર્તિ બનીને ઉભેલી રમનીનું સંતુલન ખોરવાયું અને એ ખડે પગે ઉભી રહીને ગૌતમની આંખોમાં પોતાનું વિશ્વ તાકતી રહી.