વધુ વિચારતાં એવું પણ લાગે કે માણસે બીમાર પડવા અગાઉ એનાં સગાં-સ્નેહીઓ તેમજ લાગતાં-વળગતાંઓને એની વેળાસર જાણ કરી દેવી જોઈએ. વચ્ચે બન્યું એવું કે મારી જાણ બહાર જ હું ગંભીર માંદગીમાં પટકાયો. ડોક્ટરોની પૂરી તૈયારી છતાં બચી ગયો. હૉસ્પિટલમાંથી ઘેર આવ્યો એ સાંજે મારા એક નજીકના સગા મારી ખબર કાઢવાને બદલે ખબર લઈ નાખવા આવ્યા હોય એમ ગુસ્સે થઈ જતાં મારા પર તાડૂક્યાઃ ‘તમે સાવ જાવ એવા માંદા પડી ગયા ને મને જાણ પણ ન કરી ! તમને કંઈ થઈ ગયું હોત તો ? છેલ્લા ચાર દિવસથી જે કોઈ સામે મળે એ મને પૂછે કે વિનુભાઈનો મોં-મેળો કરી આવ્યા કે નહીં ? આ તો ઠીક છે, અમારા નસીબે તમે બચી ગયા, બાકી તમને રજા-કજા થઈ હોત તો હું લોકોને શું જવાબ આપત ! સાચું કહું છું, મને બહુ જ ખોટું લાગ્યું છે…’ આટલું કહ્યા પછી તેમણે હાથ-રૂમાલથી પોતાની ભીની નહીં થયેલી આંખો લૂછી એટલે મેં અપરાધભાવ સાથે તેમને વચન આપ્યું કે આટલી વખત મને દરગુજર કરો. ભવિષ્યમાં તમને ખબર આપ્યા વગર હું માંદા પડવાનો વિચાર સુધ્ધાં નહીં કરું, ત્યારે જ તેમણે મને કચવાતા મનથી માફ કર્યો હતો.