જાણીતા બાળસાહિત્યકાર યશવંત મહેતા ગુજરાતી બાળસાહિત્યના વારસા વિશે કહે છે, ‘૧૮૩૦માં એક ફ્રેન્ચ પુસ્તકનો અંગ્રેજી, મરાઠી અને ગુજરાતીમાં ‘બાળમિત્ર’ નામે અનુવાદ પ્રગટ થયો ત્યારથી અમે લોકો ગુજરાતી બાળસામયિકોનો ઇતિહાસ ગણીએ છીએ. એટલે જ મજાકમાં હું કહેતો હોઉં છું કે, ગુજરાતી બાળસાહિત્યના પાયામાં અમૌલિકતા, ચોરી અને ઉતારાબાજી રહેલી છે. અહીં હું પોતે પ્રામાણિકતાપૂર્વક સ્વીકારું છું કે, દુનિયાભરનું સાહિત્ય લાવીને મેં આપ્યું છે. પોતાના મન, કલ્પના કે અનુભવોથી કંઈ રચ્યું હોય તેવું માંડ ત્રીસ ટકા હશે. આપણે જેને સૌથી મોટા બાળસાહિત્યકાર ગણીએ છીએ તે ગિજુભાઈ બધેકાએ પણ પોતાનું તો લગભગ કશું નથી લખ્યું. દાદી, માસી, ફૈબાઓ જે વાર્તાઓ તેમને કહેતી તેનું સંપાદન જ તેમણે કર્યું હતું. ગુજરાતી બાળસાહિત્યનો સુવર્ણયુગ આપણે જેને કહીએ તે ૧લી મે, ૧૯૫૨થી શરૃ થાય છે. કેમ કે તે દિવસે ગુજરાતીમાં જીવરામ જોષીએ ‘ઝગમઝ’ સાપ્તાહિક શરૃ કરેલું. એ પછી બીજા ચાર સાપ્તાહિકો પણ ક્રમશઃ શરૃ થયાં. એ પણ એક રેકોર્ડ હતો. કેમ કે વિકસિત ગણાતા અમેરિકા અને બ્રિટનમાં પણ એકસાથે પાંચ બાળસાપ્તાહિકો નહોતાં ચાલતાં. દેશ નવોસવો આઝાદ થયેલ હોઈ નવી સરકાર હતી, બજેટ હતું, વાલીઓ પણ ઉત્સાહી હતાં એટલે બધું ચાલેલું. આમ ઍવરેસ્ટ જેટલી ઊંચાઈ પણ આપણા બાળસાહિત્યએ જોઈ છે અને પૅસિફિક જેટલી ઊંડાઈ પણ હવે આપણે જોઈ રહ્યા છીએ. એંસીના દાયકા બાદ પુસ્તકો, સામયિકો, પૉકેટ બુકો એમ બધાં માટે કપરા દિવસો આવ્યા હતા. મુંબઈમાં આઠ હજાર અને અમદાવાદમાં ચારસો જેટલી લેન્ડિંગ લાઇબ્રેરીઓ ટીવીના આગમન બાદ ધીમે-ધીમે બંધ પડી ગઈ. આજે ગુજરાતીમાં સામયિક કે પુસ્તકો ખરીદનારાં નથી. તેની સામે ગુજરાતમાં અંગ્રેજી સ્કૂલોમાં ભણતાં બાળકો હૅરી પૉટરનું પુસ્તક બહાર પડે કે તરત ખરીદી લાવે છે. ગુજરાતી બાળસાહિત્યનું માર્કેટ ખતમ થઈ રહ્યું છે ત્યારે હવે રાજ્ય સરકારના ટેકા વિના તે ટકી શકે તેવી કોઈ શક્યતા મને નથી દેખાતી.’