વંદિતાએ પુસ્તકમાંથી નજર ઊંચકી સામે ઊભેલા વિનોદ સામે નાખી અને પળભર ફાટી આંખે વિનોદને જોઈ રહી. વિનોદ પણ એમ જ સ્થિર થઈ વંદિતાને અપલક તાકી રહ્યો. ‘ત… તમે…!’ વંદિતાના મોંમાંથી શબ્દો નીકળ્યા. પણ વિનોદ તો એમ જ પૂતળા જેવો સ્થિર ઊભો રહ્યો.