આ શ્ર્લોકમાં પ્રભુ ૫રમાત્માને ગમતા માણસોનું વર્ણન છે. અમૂઢ માણસો અવ્યય (અવિનાશી) ૫દને પ્રાપ્‍ત કરે છે.જેને માનની અપેક્ષા નહી.. જેને મોહ નહી.. તે અમૂઢ છે. શરીરમાં હું – મારાપણું થવાથી જ માન.. આદર.. સત્કારની ઇચ્છા થાય છે. શરીર સાથે પોતાનો સબંધ માનવાના કારણે જ મનુષ્‍ય શરીરના માન.. આદરથી ભૂલથી પોતાનાં માન, આદર માની લે છે અને ફસાઇ જાય છે. જે ભક્તોનું ફક્ત ભગવાન માં પોતાપણું હોય છે તેઓનું શરીરમાં હું – મારાપણું રહેતું નથી. આથી તેઓ શરીરના માન – આદરથી પ્રસન્ન થતા નથી. ભગવાનના શરણે થતાં તેઓનો શરીર સાથે મોહ રહેતો નથી, પછી માનની ઇચ્છા કેવી રીતે થાય?