મારૂ નામ ઇલા છે. મારો જન્‍મ એક સાધારણ કુટુંબમાં થયો છે અમે ત્રણ બહેનો અને બે ભાઇઓમાં હું સૌથી નાની અને લાડકી છું.શું કામ ? કે જયારે હું બે વર્ષની હાલતી ચાલતી હતી અને તાવમાં પોલીયાથી મારા બંન્ને પગ કામ કરતા બંધ થયા ત્‍યારે મારા માતા-પિતા દર મહિને અમદાવાદ ટ્રીટમેન્‍ટ માટે લઇ જતા. અમારી આર્થિક પરિસ્‍થિતી સારી નહોતી મારા પિતા એકમે ફોજીગમાં મિસ્‍ત્રી તરીકે કામ કરતા.ટુંકા પગારમાં ગુજરાન ચલાવતા છતાં મારા પગની સારવાર કરવામાં કોઇ ખામી રાખેલ નથી. મને ઉચકીને શાળાએ તેડવા મુકવા આવતા. હું જ્‍યારે સમજણી થઇ ત્‍યારે મને જામનગર ડો.વી.એમ.શાહને ત્‍યાં પગ બતાવવા લઇ ગયા ત્‍યારે ડોકટરે મને જોઇને મારી હાજરીમાં જ કહી દીધું કે આ દિકરીને ભણાવો-ગણાવો આમાં કાંઇ ફેરફાર થઇ શકે તેમ નથી. ત્‍યારે હું નારાજ થઇ ગઇ કે મને સારૂ જ નહીં થાય ? મારો ઇલાજ કોઇ નહીં કરી શકે ? શું મારે આમ ચાર પગે ઢસડાતા ઢસડાતા જ જીંદગી કાઢવાની છે ? હું વિચારમાં ને વિચારમાં રાત્રે ઉઘતી પણ નહીં અને રડયા જ કરતી હું હાર માની ને સાવ ભાંગી ગઇ અને નિરાશ થઇ ઇશ્વરને પ્રાર્થના કરવા લાગી કે હે ઇશ્વર મેં એવા શું પાપ કર્યા હશે ? મેં તમારૂ શું બગાડયુ છે ? તું આ દુનિયામાં મને શું કામ લઇ આવ્‍યો.? પરંતુ મને સમજાય ગયું કે એમાં ઇશ્વરનો કોઇ દોષ નથી.હવે મને લાગે છે કે હું આ દુનિયામાં આવી એ મારા સદભાગ્‍ય છે. પહેલા વંદન હું મારી જનેતાને કરીશ કે ગમે તેવી પરિસ્‍થિતી હતી છતાં પણ ભણાવી ગણાવી મને પગભર કરી.આજ હું જે છું તે મારા માતા-પિતા થકી છું.