એમના કથનને સમર્થન આપવા તેઓ નવમી સદીના કોલ્હાપુરના મહાલક્ષ્મી મંદિરનું એક ઉદાહરણ આપે છે જ્યાં યોગાનુયોગ અગાઉ શક્તિમાતાની પૂજા થતી હતી, જેનું પ્રમાણ પણ મળે છે. જ્યારે ભારતના દક્ષિણ પ્રદેશમાં ઈસ્લામ ધર્મીઓ દ્વારા આક્રમણ થવાની શરૂઆત થઈ ત્યારે મંદિરમાંથી મૂર્તિ ગાયબ થઈ ગઈ અને મંદિર પરિસરનો ઉપયોગ સ્થાનિક શાસન દ્વારા શાસકીય વહીવટ માટે થવા મંડ્યો. ત્યાર બાદ, સદીઓ પછી જ્યારે અઢારમી સદીમાં સંભાજી બીજા કોલ્હાપુરની ગાદી ઉપર બેઠાં ત્યારે તેમણે કહ્યું કે હિંદુઓ હવે મૂર્તિઓના પુન:સ્થાપન માટે તૈયાર છે અને તેમણે મૂર્તિઓની શોધખોળ કરવા માંડી. એ મૂર્તિ એક ઉપાસકના ઘરમાં મળી જેની મંદિરમાં વિધિસર પુન:સ્થાપના કરવામાં આવી અને આજે પણ એ મૂર્તિની ત્યાં પૂજા થાય છે. એટલે મંદિરોના વિધ્વંસનો, મૂર્તિઓના ખંડનનો કે આક્રમણકારીઓની જંગલીયાતનો હિંદુઓ દ્વારા કોઈ વૃતાન્ત નોંધાયો નથી એમ કહેવાને બદલે આપણે એમ પ્રત્યુત્તર વાળી શકીએ કે મૂર્તિઓને છુપાવી દેવામાં આવી અથવા અન્ય સ્થળે લઈ જઈને સાચવવામાં આવી, એ જ સાબિત કરે છે કે અન્ય મૂર્તિઓનો કેટલો ખતરનાક અંત આવ્યો હશે.