પાછું વળીને જોયું તો એને પોતાનું બાળપણ યાદ આવ્યું. પોતે ગલીઓમાં ઊછર્યો હતો. એક ભિખારણે એને ઉછેર્યો હતો. એની મા કોણ હતી? એનો બાપ કોણ હતો? એને કશું યાદ નહોતું. એની જરૂર પણ એમને પડી નહોતી. નાનપણમાં જ એમને જીવનની સમજણ શીખવી પડી. કેટલા અંધકારમય દિવસો હતા એ ! ગલીઓની ધૂળમાં રગદોળાવું, દાદરાની પાછળની બદબૂભરી જગામાં સૂવું, પાદરીની ખેરાત પર નભવું, ફંડફાળાથી શિક્ષણ પામવું, અને જ્યારે વખત બદલાયો ત્યારે પ્રકાશમય દિવસોની ચમક પણ કેવી ! હીરાઓ જેવા ચમકતા એ દિવસો ! ઇજ્જત મળી, પૈસામળ્યા, શક્તિ મળી, પણ આ બધાંની વચ્ચેય પ્રેમ તો ન જ મળ્યો. જે કામ એ કરી રહ્યા હતા ને જે કામ એણે જમીન પરથી પોતાને માથે ઉપાડ્યું હતું તે આટલું મહાન હતું કે એને કદી પ્રમની જરૂર જણાઈ જ નહોતી. એ અજનબી પ્રકરણથી તે અજાણ જ રહ્યા હતા. મહોબતની લાગણીઓ વિશે એમણે ઘણું વાંચ્યું હતું. આ બંને યુવાનોને ભણાવ્યું હતું. પણ જાણવું એ જુદી વાત છે અને અનુભવી જાણવું એ જુદી. એ ક્યારેય પ્રેમમાં સમજ્યા નહિ ને પોતાની આગ એમણે માચીસની કાંડીની જેમ વાપરી હતી કે એમની આંગળી દાજે નહિ ને એટલે જ મહોબત વિશે બીજાંઓને સમજાવવામાં પણ પોતે સફળ થયાં નહિ.