‘માફ કરજો, પણ મારો અને રીનાનો સંયુક્ત નિર્ણય છે કે, અમે સ્વનિર્ભર રહીને જીવશું.’ ઘણી આનાકાની અને ખેંચતાણ પછી બહુ મુશ્કેલીથી એમને સમજાવીને કારમાં બેઠો ત્યારે મન પરથી એક બહુ મોટો બોજો ઊતરી ગયો હતો. મારી આ આત્મસન્માનની વાત સાંભળીને અને દીકરાની કમાણીની કાર જોઈને ભાઈ ચોક્કસ રાજી થઈ જવાના. હાઈ-વે પર પહોંચીને ગામ તરફ જતો રસ્તો પકડ્યો ત્યારે મારી નજર સામે મને અતિ પ્રિય એવો નાનપણનો સાથીદાર મારો ઓરડો, એમાં અસ્તવ્યસ્ત પડેલાં પુસ્તકો, પલંગ પર ચોળાઈને ડુચ્ચા જેવી થઈ ગયેલી ચાદર – આ સઘળું તરવરવા લાગ્યું. હું પહોંચ્યો ત્યારે ઘરમાં બહેન સિવાય કોઈ દેખાતું નહોતું. મને જોઈને ખુશ થવાને બદલે જાણે એ કંઈક ડરી ગઈ હોય એવું લાગ્યું. મને ગુંગળામણ થઈ આવી.