વિભાકરના હોઠ દૃઢતાથી બિડાયેલા હતા અને આંખોની ચમક અત્યારે સાવ અલગ હતી. એની સામે જોઇ રહેવાથી ફફડાટની માત્રા વધી જશે એવું લાગ્યું એટલે સુભાષે બારીનાં બહારનાં દૃશ્યો જોવાનું શરૂ કર્યું. આડેધડ ખોદકામ અને મસમોટી ટ્રકોને લીધે કારની ગતિ સાવ ધીમી હતી. પ્રેમ દરવાજા પાસે તો એટલે ગીચ ટ્રાફિક હતો કે કાર કીડીવેગે આગળ વધી રહી હતી. કાલુપુર રેલવે સ્ટેશન લઇ જઇને મારું શું કામ હશે? સુભાષ મનમાં વિચારતો હતો. એક શબ્દ પણ બોલવાની હવે હિંમત નહોતી એટલે જે થાય એ ચૂપચાપ જોવાનું જ હતું.