અમારી જીપ સાયલાથી આગળ વધતી હતી. વગડો તો ઉજ્જડ હતો. ક્યાંક ક્યાંક મરેલાં ઢોર પડેલાં હતાં, સડતાં હતાં ને દુર્ગંધથી માથું ભમી જાય કે ઊલટી થઈ જાય એવું થતું હતું. ક્યાંક રાહતકામ ચાલતાં હતાં. ત્યાં જઈને પત્રકારો સવાલો પૂછતા. કાર્યકરો મદદ માટેની વાત કરતા. હું લગભગ મૌન રહેતો. સુદમડાથી જીપ આગળ વધી. નીચે ઊતરી. સડકને કાંઠે જ આવેલા ગામ ઓવનગઢમાં પહોંચી. નાનકડા ચોકમાં જીપ ઊભી રાખી અમે સૌ નીચે ઊતર્યા. ઉનાળો હતો. ધૂળથી કપડાં-શરીર રજોટાયાં હતાં. સુદમડામાં જ પાણી પીધું હતું છતાં તરસ લાગી ગઈ હતી. તડકો પણ લાગતો હતો. પરસેવા અને ધૂળને કારણે કપડાં મેલાં થઈ ગયાં હતાં. વાળ પણ ધૂળમાં રગદોળ્યા હોય એવા થઈ ગયા હતા.