બે વર્ષ પહેલાં હું મુખ્યમંત્રી હતો ત્યારે ઈશ્વરચરણ સ્વામી કે બ્રહ્મવિહારી સ્વામી કોઈનો ફોન આવ્યો કે તમે ક્યાં છો? મેં કહ્યું કે હું પ્રવાસમાં છું. બાપાની તબિયત ઢીલીઢાલી રહેતી હતી. એટલે મને જરા ચિંતા થઈ. મેં કહ્યું, શું કામ હતું? મને કહે, તમે અહીંયા આવો તો તાત્કાલિક આવી જાઓ. સ્વામીબાપા જમતા નથી. જમવાનું છોડી દીધું છે. અમે બધા સમજાવવામાં નિષ્ફળ ગયા છીએ. અને તમે જો આવશો તો દીકરાની વાત બાપ કદી ટાળશે નહીં. મેં કહ્યું, હું પહોંચી તો નહીં શકું, હું પ્રવાસે છું. પણ મને બાપા સાથે ફોન પર વાત કરાવો. બાપા જોડે ફોન પર મેં વિનંતી કરીઃ બાપા, આ દીકરો તમને કહે છે. આપ અન્ન ન છોડો. અન્ન શરૂ કરો. અને આટલા મોટા સંત! અને બીજી બાજુ મારા જેવો એક સામાન્ય માનવી! પણ એમણે કોઈ દલીલ નહીં કરી. એમના શબ્દો આ હતા: 'ભલે ભાઈ, તું ખુશ રહેજે.' અને પછી મેં એકાદ કલાક પછી ફોન કર્યો ત્યારે બ્રહ્મવિહારી સ્વામીએ કહ્યું કે બાપાએ ભોજન શરૂ કર્યું છે! આ નીકટતા મેં અનુભવી છે.'