તેમના ઘેર ગયાં. માજીની વહુએ ઝડપથી ખાટલો ઢાળ્યો, ચાદર પાથરી, પાણીનો લોટો-ગ્લાસ, નેપકિન સાચવીને રાખ્યાં હશે તે આપ્યાં. મહેમાન માટે આ ઘર કોઈ સુખી નહીં પણ આગંતુક આવે તો કામ લાગે એવું. આશ્ચર્ય તો એ વાતનું થયું કે વહુને કશું કહેવું ન પડ્યું. માજી બે વખત ઘરમાંથી બહાર આવ્યાં ને પાછાં અંદર ગયાં. પોણા કલાક પછી માજીએ કહ્યું : ‘ચાલ મારી સાથે.’ હું એમની પાછળ ચાલ્યો. બ્રાહ્મણનું ઘર આવ્યું. આસન બિછાવેલ ત્યાં બેસાડ્યો અને પાતર પાણી ગોઠવી, રોટલી-બે જાતનાં શાક, દાળ ભાત પ્રેમથી જમાડ્યો. માજીએ ગામની દુકાનમાંથી સીધું લઈ આપી ગોરને ઘેર મારી ભોજનની વ્યવસ્થા કરી હતી. મારે શું સગાઈ ? આવું કોણ કરે ? જેનામાં કરુણા હોય, પ્રેમની લાગણી હોય તે જ વિચારી શકે કે વટેમાર્ગુ ક્યાં જશે ? કેટલો દુ:ખી થશે ! ગામડામાં એક ઘાસનાં ઝૂંપડામાં રહેનારની આ કેવી ખાનદાની સચવાઈ રહી છે ! જમી પરવારી, થોડી વાતો કરી (ઉડિયા ભાષા જાણું) અને મેં પાંચ રૂ. આપવા માંડ્યા તો ગોર બાપા મને કહે : ‘હું બ્રાહ્મણ છું. માગવું-લેવું એમાં અમોને સંકોચ ન હોય. પણ બાબુ, આજ ન લેવાય. મેં કહ્યું કે કેમ ? તો મને કહે, ‘તું અમારા સમસ્ત ગામનો અતિથિ-મહેમાન છે.’ આવી લાગણી, આવા પ્રેમનું મૂલ્ય હું કઈ રીતે ચૂકવી શકવાનો હતો ?