શુક્રવારની એ ગોઝારી સવાર. તન્વીને ત્યાં ગુરૂવારે મોડે સુધી હીરને રમાડી મૃદુલા ઘરે આવવા નીકળી. એ દિવસે તેને તન્વી જોડે જાણે એવી રીતે વાતો કરી હતી કે પછી તે બંને ફરી મળવાનાં જ ના હોય! તન્વી કંઇકંઇ સમજી ને કંઇક ન સમજી. અબોલ હીર પણ જાણે બધું જ જાણતી હતી એમ મૃદુલાને વળગી રહી. એ રાત મૃદુલાએ ઘરમાં કેવી રીતે વિતાવી હશે એ તો વિચારી જ ન શકાય ! વળી, એની નાની દીકરી તૃષા પણ તે રાતે તેની સાથે જ હતી. મનહરરાય – મૃદુલાનો પતિ – પણ આખો દિવસ ને રાત ચિંતામાં ફર્યા કરતા. ક્યાંય્ એવો રસ્તો નહોતો કે આવનારી આપત્તિમાંથી મૃદુલાને બચાવી શકાય. મૃદુલાએ અગર કંઇ કર્યુ હતું, તો પણ ઘર માટે, પોતાના સ્વાર્થ માટે નહીં, પણ યાદ છે. પેલી વાલેયા લૂંટારાની વાત. જ્યારે તે ચોરી લૂંટ કરતો ત્યારે અચાનક એક દિવસ તેને નારદ મુનિ મળે છે અને પ્રશ્ન કરે છે કે જા તું ઘરે જઇ તારા કુંટુંબીઓને પૂછ કે તું જે ચોરીનું પાપ કરે છે, તેના તે લોકો ભાગીદાર છે કે નહીં ? વાલિયો ઘરે જઇને એ પ્રશ્ન પૂછે છે, તો જવાબ મળે છે કે ‘ના તારા એ પાપના અમે ભાગીદાર નથી.’ અને વાલિયો વાલ્મીકી બની જાય છે.