આમ વડીલો એક મોટી જવાબદારીમાંથી છટકી શક્યાં. છોકરી જોવાનો, પસંદ કરવાનો ભાર છોકરાના માથે આવી પડ્યો. છોકરાના માથે આ ભાર નવો નવો હતો ત્યારે એમાંથી ક્યારેક રમૂજ પણ ઊભી થતી. આજથી લગભગ 55-60 વર્ષ અગાઉ અમારા એક નજીકના સગાનો પુત્ર છોકરી જોવા ગયો હતો. જોઇ. ચા-પાણી પતાવ્યાં બાદ બહાર નીકળ્યા. પોળના નાકે પહોંચ્યા એટલે છોકરાને તેના કાકાએ પૂછ્યું કે, ‘લાલિયા છોકરી કેવી લાગી? ‘ફર્સ્ટ ક્લાસ...’ લાલભાઇએ પોતાનો મત જાહેર કર્યો. કાકાને થયું કે છોકરી કંઇ એટલી સારી નથી, તો પણ લાલુને ફર્સ્ટ ક્લાસ કેવી રીતે લાગી? એટલે પૂછ્યું: ‘ખરેખર?’ ‘હા, ખૂબ જ સુંદર છે...’ લાલભાઇએ ભારપૂર્વક જણાવ્યું. કાકાને વહેમ પડ્યો, કેમ કે એ છોકરી થોડી શ્યામવર્ણી હતી, એટલે પૂછ્યું: ‘કઇ છોકરી?’ ‘કઇ તે પેલી લીલી સાડીવાળી...’ લાલુ બોલ્યો એટલે પોતાનું કપાળ કૂટતાં કાકાએ કહ્યું, ‘બેવકૂફ એ તેની મા હતી, એ છોકરીએ તો ભૂરા રંગની સાડી પહેરેલી.’ આ સહેજ પણ અતિશયોક્તિ વગરનો તદ્દન સાચો કિસ્સો છે.