એ જમાનો હતો ‘ભવન’નો. ‘ભારતીય વિદ્યા ભવન’ દ્વારા યોજાતી આંતરકૉલેજ નાટ્ય હરીફાઈનું કૉલેજના વિદ્યાર્થીઓમાં જબરદસ્ત ઘેલું હતું. 1960ની આસપાસના સમયગાળાની આ વાત. પ્રત્યેક વિદ્યાર્થી કલાકારનું એ સ્વપ્ન રહેતું કે ભારતીય વિદ્યાભવનના સ્ટેજ પર ચઢવા મળે અને વિદ્યાર્થીઓ પોતાનું નાટક શાંતિથી (એટલે કે અધવચ્ચે પડદો પડાવ્યા વિના) સાંભળે, તેમજ સારા શો માટે તાળીઓ મળે. કોઈ પણ જાતના પુરસ્કાર કે ઈનામ કરતાં પોતાનું નાટક સળંગ ભજવાય એ પુરસ્કાર મોટો ગણાતો, કેમ કે આ નાટકોના પ્રેક્ષકો પણ મોટે ભાગે કૉલેજના વિદ્યાર્થીઓ રહેતા અને એ લોકો બહુ સેન્સિટિવ હતા. બહુ કડક આલોચકો. નાટક નબળું જતું લાગે તો એ લોકો હુરિયો બોલાવે, સિંગચણા ઉછાળે અને અધવચ્ચે પડદો પડાવે. અને નાટક સારું હોય તો પુરસ્કારરૂપે તાળીઓથી વધાવે. આવી એક સ્પર્ધા વખતે કોણ જાણે કેમ બધાં નાટકો ઉપરાઉપરી ફિક્કાં આવતાં ગયાં. લોકોએ સિંગચણા ફેંક્યાં, હુરિયો બોલાવ્યો અને અધવચ્ચે એને બંધ કરાવ્યાં. દરમિયાન એક નવા નાટકની જાહેરાત થઈ. અજિત પટેલ લિખિત એ નાટકનું નામ હતું ‘ભીતરનાં વહેણ’. આ નાટકને વધાવવા માટે લોકોએ મુઠ્ઠીમાં સિંગચણા તૈયાર જ રાખેલાં. પણ નાટક શરૂ થયું ને આગળ વધતું ગયું. અને જોતજોતામાં પૂરું પણ થઈ ગયું. લોકોનાં સિંગચણા હાથમાં જ રહી ગયાં. અને નાટકના એક અભિનેતા વિષે એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા : ‘કોણ હતો એ છોકરો ? શું એનો અવાજ ! શું એનાં એક્સપ્રેશન !’