કેટલો વિશ્વાસ હતો બન્ને પર. ક્યારેય કલ્પના પણ નહોતી કરી કે….. વિચારોમાં ગરકાવ થયેલી કોશાનો ચહેરો તંગ થતો જતો હતો. સવારનું દ્રશ્ય એના મનમાંથી ખસતું જ નહોતું. એ દંગ રહી ગઈ હતી. શું કરવું ને શું ન કરવુંની એને સૂઝ નહોતી પડતી. એને કેટલાયે વિચારો આવતા હતા. આજે ને આજે ઘર ખાલી કરી દેવું ? પિયરની વાટ પકડવી કે મરી જવું ? એક જ પળમાં જીવવાના અરમાન મરી પરવાર્યા હતાં. એ તૂટી ગઈ હતી. પોતાના હૃદય પર પોતાના જ માણસે પ્રહારો કર્યા હતા. ટૂકડે-ટૂકડા થઈ ગયેલી જાત સાથે જીવવું એના કરતાં તો મરી જવું બહેતર લાગ્યું એને…. પણ પછી એ જ પળે એને આર્યન દેખાયો.