મેં એ બેગ ખોલી. એમાં એનું કુદવાનું દોરડું, રંગબેરંગી છાપ, ઘર ઘર રમવા માટે રમકડાનો નાનો સ્ટવ, સાણસી, ચીપીયા, તપેલી, રકાબી, ઝારો, વેલણ જેવી વસ્તુઓ હતી તો નદી કિનારેથી વીણાયેલા લીસ્સા રંગબેરંગી નાનકડા ગોળ પથ્થરો પણ હતા. બાળકો કેટલા પરિવર્તનશીલ હોય છે ! મેચ-બોક્સ પરના ખોખાની છાપ, કોડી, ભમરડા, લખોટા, નાનકડા ફૂલ-રેકેટો કે અઢી ફૂટના ક્રિકેટના બેટ. એમની બદલાતી ઉંમર સાથે એના શૈશવના ખજાનામાં કેટકેટલીયે નવી વસ્તુઓ ઉમેરાતી જાય. જે રમકડું ઊંઘમાંયે પકડી રાખીને સુએ એની સામું પછીથી ન પણ જુએ. કોઈ મેળામાંથી ખરીદેલું માઉથ-ઓર્ગન હવે કાટ ખાઈને તૂટેલી હાલતમાં કોઈ ખુણામાં પડ્યું છે તો હોળીના રંગથી રંગાયેલા ટી-શર્ટ, ચડ્ડીઓ, ખમીસ, ફ્રોક, સ્કર્ટ પણ વર્ષો પહેલાની વાતોને વણી લઈને પોટલામાં બંધાયેલા પડ્યા છે. મને યાદ છે, એક વેકેશનમાં અમે પહાડી પ્રદેશમાં ઘૂમતા હતા ત્યારે કોઈ છોડના પાન તોડતા ગોલુના હાથપગે ખૂબ ખંજવાળ ઉપડી. ચામડી ઘસી ઘસીને લોહી ઉપસી આવ્યું. એ વખતે કોઈ બૌદ્ધ સાધુએ એક ડબ્બીમાં અમને લેપ આપેલો. એ લેપ લગાડતાં જ થોડીવારમાં ખંજવાળ મટી ગઈ. ગોલુને તો એ પ્રસંગની યાદ પણ નહિ હોય પણ હજુ કોઈ પતરાની પેટીમાં વર્ષો જૂની લેપની ડબ્બી પડી છે.