દરેક નવા ઘરમાં પ્રવેશતાંની સાથે અમે પણ ત્યાં અમારાથી અગાઉ રહી ગયેલી વ્યક્તિઓએ છોડી દીધેલી ચીજો ઉસરડી છે. એ જ ઘરના જૂના ઝાડુથી ઘરને નવેસરથી સાફ કરવાનું શરૂ કર્યું છે. નવા ઘરમાં આરંભના દિવસોમાં એવું લાગતું. જાણે તેમાં રહી ગયેલી વ્યક્તિઓના શ્વાસોચ્છવાસ સંભળાય છે. પછી એમના જીવવાની ઉપર અમારું જીવવું ગોઠવાતું જતું. એ ઘર અમને પણ ઓળખવા માંડતું અને છતાં, એ સતત કોઈ થડકા સાથે જીવતું હોય એવું લાગતું, જાણે એને ડર હોય – અમે પણ એને કોઈ પણ ઘડીએ એકલું છોડીને ચાલ્યા જઈશું. હવે સમજાય છે, દરેક ઘરને પણ પોતાના ડર હોય છે, પોતાની આશંકાઓ હોય છે અને પોતાનો પ્રેમ હોય છે. ઘર તમને કશું કહેશે નહીં, એ તો બોલે પણ નહીં – માત્ર આપણે ઘરને સાંભળવાનું હોય છે – એના નિસાસા, એનાં હાસ્યો, એના ઉચ્છવાસો અને એની ખામોશીમાં છુપાયેલાં કેટલાંક રહસ્યો…. એનું ભરેલું હોવું અને એનું ખાલી હોવું…. આપણે કોઈ ઘરના સાક્ષી બની શકતા નથી. માત્ર ઘર જ આપણા હોવાપણાના એક ટુકડાનું સાક્ષી બનીને મૂંગું ઊભું રહે છે.