(૧૮) એવી રીતે સિદ્ધ થાય છે કે આત્માના જ્ઞાનથી લોભ ઉખડી જાય છે. અરે, લોભ, હંકાર, ક્રોધ, ઉત્કર્ષ, અપકર્ષ – એ બધાની જડને જ્ઞાન ઉખેડી નાખે છે. કેમકે, એ (આત્મા) તો, એ બધાંનાં નખરાંનો દ્રષ્ટા છે. અને, નાટકનો પ્રેક્ષક પોતે કંઈ નામે નખરાં ન કરે, તેમ પોતે અન્ય કોઈનાં નામે – નખરાંરૂપ પણ ન બની જાય. વેદની વાણી એનું સમર્થન કરે છે કે “(કર્મફળના) ન્યાયની સાંકળથી છૂટી જઈને જ્ઞાની જન પ્રસાદમાં પ્રવેશે છે. એને પુણ્ય-પાપ તપાવતાં નથી. પુણ્યોથી એ વધી જતો નથી, તેમ પાપથી ઘટતો નથી. એ તો, એવો ને એવો પ્રેક્ષક રહે છે.”