મૂળમાં મધ્યગુજરાત ચરોતરના વાલમો ગ્રામવિસ્તાર જેવા કે વસો, સોજીત્રા, કરમસદ, મોગર કે સાવલી, ઉત્તરસંડા (દેવા, ચાંગા જેવા વિસ્તારોમાં વસતો સમાજ હતો. ધીરેધીરે મહેનતુ કે ભાઈચારામાં વસતા ઉદાર સમાજ તરીકે પોતાની આગવી ઓળખ ઊભી કરતા થયા અને વીસમી સદીમાં પરિવર્તનનો નવો પવન વૈજ્ઞાનિક શોધો તથા શૈક્ષણિક તકોનો ઉપયોગ કરી ઉદારતાથી સર્વના વિચારોમાં સુમેળ સાધતા ગયા. ધીરેધીરે જૂની પારંપરિક પરંપરા નામશેષ થતી ગઈ. સમાજમાં થોડા પણ તેજસ્વી વાલમ યુવાનોએ આધુનિક દૃષ્ટિ અપનાવતાં અન્ય યુવાનોમાં જાણે પરદેશ તરફ જવાની પાંખો આવતી ગઈ. કેટલાક વ્યક્તિગત કે કૌટુંબિક રીતે ગ્રામવિસ્તાર ત્યજીને મોટાં શહેરો પૈકી વડોદરા, મુંબઈ, મદ્રાસ, કોલકત્તા, બેંગલોર વગેરે તરફ વળતા ગયા તેમાંય ઘણાં યુવાનો, તનતોડ મહેનત કરીને સ્થિરતા પ્રાપ્ત કરી સમૃદ્ધિ પાછળ દોટ માંડી. આ ઉપરાંત પોતાના વતનમાંથી અન્ય લોકોને પોતાની સાથે બોલાવીને ભણાવવા કે કમાવા માટે વિકાસશીલ પગલાં પણ ભરવા માંડ્યે. ધીરેધીરે વિકાસ સાધતા ગયા. ત્યારબાદ સમાજ કે સમષ્ટિ માટે પણ વિકાસકાર્યો કરતા ગયા. ન્યોછાવરી, કુટુંબ કે સામાજિક ભાવના, સંવેદનશીલતા વિસ્તૃત કરીને વિકાસ સાધતા ગયા.