અમે લોકો નાનાં હતાં ત્યારે જૂનાગઢના સક્કરબાગમાં પ્રાણીઓ જોવા પણ ખૂબ જતાં. ત્યાં જાતજાતનાં અને ભાતભાતનાં પ્રાણીઓને જોઈને અમારી નાનકડી આંખો અચંબામાં પડી જતી. વળી, ત્યાંથી આવીને ઘરે બાલ્કનીમાંથી જ્યારે સામેના ઘરની પાળી પર બિલાડી જોતાં ત્યારે અમે એને વાઘ સમજીને બાલ્કનીનું બારણું ફટાફટ બંધ કરી દેતાં. અમારે તો દર વર્ષે ગિરનાર ચડવાનું નક્કી જ રહેતું. નાના-નાના બાળકોને 50-100 પગથિયામાં જ ‘અરે વાહ ! તમે તો આખો ગિરનાર ફટાફટ ચડી ગયાં…’ કહીને સમજાવી દેવામાં આવતાં. જ્યારે અમે લોકો પૂરેપૂરો ગિરનાર ચઢતા. અમે ઘરેથી રસ્તામાં ખાવા માટે જાતજાતનો નાસ્તો લઈ જતાં. જૈન દેરાસરની ટૂંક પર પહોંચીને અમે ભેળ બનાવતાં. એ ઉપરાંત અંબાજીની ટૂંક પર પહોંચતાં મામીએ સવારના બનાવી દીધેલાં પૂરી-શાક આરોગતાં. સાથે લઈ ગયેલાં દહીંમાં પાણી વધારે પડી ગયું હોય તો સરસ મજાની છાશ આરોગવાની મજા પડતી ! સામાન ન ઉપાડવા માટે થતાં બહાનાંઓ અને ઝઘડાંઓ આજના પોલિટિક્સથી તો ઘણાં નાદાનિયત અને માસુમિયતથી ભરેલાં હતાં. પગથિયાં ઉતરતી વખતે કોઈ વસ્તુને લાત મારતાં-મારતાં જવાનું, રેસ લગાવવાની, એ બધી રમતોને તોલે તો ઑલિમ્પિક્સ પણ ન આવી શકે !