ગાડું આવ્યું. ચાર-પાંચ ગોદડાં પણ સાથે લાવેલા. ફરતાં ગોદડાં વીંટાળી મને ગાડામાં ગોઠવી. જનશાળી આવ્યું એટલે બહેનો ઊંચકીને મને દરદી પાસે લઈ ગયા . બાળક મરી ગયેલું જણાયું અને દરદીના પેટમાં પુષ્કળ પાણી ભરાયું હતું. દરદીને ગ્લુકોઝનો બાટલો ચડાવ્યો ને ઇંજેક્શન આપ્યું. મરેલા બાળકનો પ્રસવ થયો, બાઈ બચી ગઈ. પછી તરત ગાડું જોડાવી સૂતી સૂતી શિયાળ પહોંચી. ત્યાં પાદરે બસ ઊભેલી ને ઊપડવાની તૈયારીમાં હતી. બાપુજીને સંદેશો મોકલ્યો, એ આવી પહોંચ્યા. અમે અમદાવાદ ગયાં સીધાં દવાખાને. ફ્રેક્ચર હતું એનો ઉપાય કરાવી બીજે દિવસે શિયાળ ગઈ. પથારી પાસે જ દવાખાનું ગોઠવી દીધું. સૂતાં સૂતાં દરદીને તપાસતી અને દવા કે ઇન્જેકશન આપતી. પડી ગયાની ખબત વડોદરે પહોંચતાં જ ભાઈ ને ભાભી દોડતાં આવ્યાં. કહે, “ઘરે ચાલો, ત્યાં સારી સારવાર થશે.” મેં કહ્યું, આસપાસ ચાલીસ માઈલના ઘેરાવામાં ડૉક્ટર કે દવાખાનું નથી. દરદીને છોડીને મારાથી કેમ અવાય ? પહેલી દરદીની માવજત, પછી મારી. મને તો દરદીની આશિષથી જલદી સારું થઈ જવાનું છે.” બન્યું પણ એમ જ. દોઢ માસમાં તદ્દન સારું થઈ ગયું.