શવ્યા પહેલેથી જ નબળી હતી. શારીરિક રીતે કમજોર હતી, માતૃત્વ તેના માટે જોખમ હતું, સંજયે ના પાડી હતી- કે તેને બાળકની જરૂર નથી. બાળક આપણે દત્તક લઈ લઈશું. પણ શવ્યાને મા બનાવીને તે તેના જીવને જોખમમાં મૂકવા માગતો નહોતો. તેના માટે તો બાળક કરતાં શવ્યાનું જીવન વધારે મહત્વનું હતું પણ… પ્રતાપબા – સંજયનાં મા ક્યાં માને તેમ હતાં. માની જીદ્દ પાસે તેને નમતું જોખવું જ પડ્યું. અને શવ્યા ગર્ભવતી થઈ… એવું નહોતું કે પ્રતાપબાને શવ્યાની ચિંતા નહોતી, તેઓ શવ્યાની સારવારમાં પણ કોઈ કસર બાકી રહેવા દેવા માગતાં નહોતાં, શવ્યાને બચાવવાના તમામ ઉપાય તેમણે તે ગર્ભવતી થઈ ત્યારથી શરૂ કરી દીધા હતા. શવ્યાનું નિયમિત મેડિકલ ચેકઅપ અને જીવી… પૂર્ણ સમયની દાયણ… તેમણે શવ્યાની દેખરેખ રાખવા મૂકી દીધી હતી. જીવીને પૂર્ણ સમયની દાયણ તરીકે શવ્યાની તહેનાતમાં રોકી લીધી હતી, ચોવીસે કલાક તેણે શવ્યા પાસે જ રહેવાનું હતું. શવ્યાને એકલી પડવા દેવાની નહોતી, દર અઠવાડિયે ફરજિયાત કોઈ તકલીફ હોય કે ના હોય તો પણ ગાયનેક ડોક્ટર પાસે ચેકઅપ માટે લઈ જવાની હતી, હા… ડૉ. સ્મિતાને કહી જ દીધું હતું કે તેણે દર અઠવાડિયે શવ્યાને ચેક કરવી. ખાસ તો બધાંને એવું હતું કે તેના સાસુ શવ્યાની કેટલી કાળજી રાખે છે…? પણ ના… ખરેખર એવું નહોતું. પ્રતાપબાને શવ્યાની કોઈ ચિંતા નહોતી, તેમને તો ચિંતા હતી આવનાર બાળકની…! આવનાર બાળક સાજું સમું આવે – એટલે જ જોઈતું હતું પ્રતાપબાને. પેલી કહેવતમાં કહ્યું છે તેમ દૂધનો દાઝ્યોએ છાસ ફૂંકીને પીએ તે રીતે…! પ્રતાપબાને પોતાને એ અનુભવ થઈ ચૂક્યો હતો, પહેલા ખોળે સંજયના જન્મ પછી લાખ પ્રયત્નો કરવા છતાં પણ તેમની કૂખ વાંઝણી જ રહી ગઈ હતી. તેમની ઈચ્છા હતી બીજા બાળકની પણ એ ઈચ્છા અધૂરી જ રહી ગઈ…. તેમને સંજય પછી બીજું બાળક ના થયું તે ના જ થયું… આથી સંજયની પત્ની શવ્યાની બાબતમાં તેઓ કોઈ કસર છોડવા માગતા નહોતાં…! શવ્યાની કૂખે સાજું સમું બાળક અવતરે એટલું જ તે ઈચ્છતાં હતાં. પછી ભલે શવ્યાનું જે થવાનું હોય તે થાય…! પ્રતાપબાને ખરેખર તેની કોઈ ચિંતા નહોતી અને થયું પણ એવું જ…! શવ્યાએ તંદુરસ્ત બાળકને જન્મ આપ્યો અને તે પણ દીકરો…! સાજો સારો… નામ પાડ્યું સુષેણ… અને બીજા જ દિવસે શવ્યાને ખેંચ આવી, તાત્કાલિક તેને દવાખાને લઈ ગયાં પણ પોતાના પુત્રનો ઉછેર કરવા શવ્યા હયાત ના રહી… ભગવાનને પ્યારી થઈ ગઈ.