થોડો સમય પસાર થયો હશે ત્યાં પેલો અલકાની નજીક આવ્યો, એ સાવધ થઈ ગઈ, તેણે અલકાને કહ્યું, ‘મેં આતા હું.’ અને તે સ્ટેન્ડની બહાર નીકળ્યો. અલકાને વળી પાછા ખરાબ વિચારો આવવા માંડ્યા, તેને થયું નક્કી એ પોતાના સાથીદારોને બોલાવવાં ગયો છે. એકવાર તો તેને વિચાર આવ્યો કે તપનને લઈને ત્યાંથી ભાગી જાય, હાઇ-વે પર જતા આવતા કોઈ વાહન ઉભું રાખી નજીકના કોઈ ગામમાં આશરો લેવા જતી રહે, પણ તેને સુરત પહોંચવું પણ ખૂબ જરૂરી હતું, ઑફીસની ખૂબ અગત્યની મિટીંગ હતી. થોડી વાર થઈ ત્યાં પેલો માણસ સ્ટેન્ડમાં દાખલ થયો, તેના હાથમાં પ્લાસ્ટિકની થેલી હતી. તે બાંકડા પાસે આવ્યો અને અલકા સામે જોઈ સ્મિત કર્યુ ને કહ્યું, ‘બચ્ચા સો ગયા, અચ્છા હૈ, થક ગયા હોગા..’ આટલુ બોલી તે પાછો બાંકડા પર બેસી ગયો. અલકા ડર છુપાવવાની મથામણમાં મૌન જ રહી. આમ ને આમ સમય પસાર થતો ગયો. અલકાને સમજાતુ નહોતું કે પેલાના મનમાં શું ચાલી રહ્યું છે? એ ફરી ફરીને બસસ્ટેન્ડના પ્રવેશ તરફ જોતો હતો. અલકાને થયું નક્કી તેના કોઈ સાથીદારની રાહ જોતો લાગે છે.