આ બધું ચાલતું હતું ત્યારે હું થોડો વિચારોમાં ખોવાયો…. પપ્પાના સ્વભાવને હું સારી રીતે જાણું. ગમે તેવો મોટો માણસ હોય, પૈસાવાળો હોય કે અધિકારી હોય – પણ જો તે ખોટું કરતો હોય તો મારા પિતાજી એને મોઢામોઢ સત્ય કહેવામાં જરાય ખચકાતાં નહીં. પછી ભલે ને સામેવાળાને ન ગમે. તેમની આ રીતથી હું પરિચિત હતો એટલે જ રમણદાદાની આટલી વાતો સાંભળ્યા પછી પપ્પા સુરેશને કંઈ ન કહે એવું તો કદી બને જ નહીં. તેથી મારી આંખો અજાણતાં જ સુરેશને શોધવા લાગી… એટલામાં જ પેલી દીકરી રસોડામાંથી બહાર નીકળી અને દોડતી દોડતી ઓસરી તરફ ગઈ. ત્યાં એક નાનકડા લાકડાના સ્ટેન્ડ પર ગોઠવાયેલા ટેલીફોનનું રિસીવર તેણે ઉપાડ્યું. તેની વાતચીત પરથી મને સમજમાં આવી ગયું કે જેને મારી આંખો શોધી રહી છે તે સુરેશ હમણાં ઘરમાં નથી એટલે એને બોલાવવા આ ફોન થઈ રહ્યો છે. તે ફોન પર બોલી રહી હતી :