‘પછી હું તને માથે બેસાડી ને ફરકડી લેવા ઉપાડી જ્યો. બધે બહુ ગોત કરી પણ ફરકડી વાળો તો ક્યાંય ફરાર થઇ જીયો હશે કે તારી ફરકડીની જીદ મારાથી પૂરી ન થઈ. અને તારી નાની નાની આંખુ તો નેવા જીમ નીતરતી હતી! પણ જેવા આપણે બેય મેળામાં આવ્યા ત્યાં તો મારા તો હોડીયાના બધાય વાણા તૂટીને પાણીમાં તણાઈ ગયા.’ ત્યાં તો ખખડધજ પહાડ જેવો નોરુ બરફની જેમ પીગળવા લાગ્યો, અને પાણીની ધારો વછૂટી.