‘કોલ્યુશાના પિતા દોઢ વર્ષથી ઉચાપતના ગુન્હા બદલ જેલમાં હતા. આથી તેમણે જે કાંઈ બચાવ્યું હતું તે મેં આ દોઢ વર્ષના ગાળામાં ખર્ચી નાખ્યું હતું. જોકે બચત કાંઈ વધુ ન હતી. જેમ તેમ કરીને અમે એક ટંક ભેગા થતાં હતાં. સમય પૂરો થતાં તે જેલમાંથી છૂટ્યા. પણ હવે કોઈ તેમને નોકરીએ રાખતું ન હતું. હું દિવસ આખો મજૂરી કરતી ત્યારે વીસેક કોપેક મળતા. તે પણ જો શુકનવંતો દિવસ હોય તો. કોલ્યુશાને પગે પહેરવા મોજાં પણ ન હતાં. એક દિવસ હું ઘોડાના ચારાનું બળતણ બનાવી રસોઈ કરતી હતી. મારાથી તેના પપ્પાને કહેવાઈ જવાયું કે હવે આપણામાંથી કોઈક ઓછું થાય તો સારું. ઘરમાં ફૂટી કોડીય નથી. હું રાધું ક્યાંથી ? તેના પપ્પાએ ખંધુ હસીને કહ્યું, ‘ધીરજ રાખ, હું પૈસા લાવી આપીશ. છેવટે તું તો છે ને…’