એકવાર મેં એ યુવતીને મળવાની કોશિશ પણ કરી જોઈ-એને હૈયાધારણ બંધાવવા માટે જ ! ક્યાંક હિંમત હારી જાય અને કશુંક ન કરવાનું કરી બેસે ને આપણા કર્યા-કારવ્યા પર પાણી ફરી વળે એ કરતાં એને મળી લેવું એમ વિચારી એના છૂટવાના સમયથી પહેલાં જ કૉલેજ પહોંચી ગઈ અને એને મળી પણ ખરી. પણ એને તો જાણે મને મળવામાં કંઈ રસ જ ન હતો. ક્યાંથી હોય ? પોતે કરેલી ભૂલની શરમના ભારથી આંખ કેમ મીલાવે ? ગમે તેમ તો યે હું તો એને માટે સાવ અજાણી જ ને ? આવી ખાનદાન પરિવારની દીકરી એમ ટપ લઈને કોઈ અજાણ્યા સામે પોતાનાં દુ:ખ ઠાલવવા તો ના જ બેસે ને ! એણે આમ મારી અવગણના કરી એનું ય મને જરાયે દુ:ખ નથી, એનું નામ જ ખાનદાની ! એની અંદરની પીડા હું નહીં સમજું તો બીજું કોણ સમજશે ? બસ એનું એમ.એ. પૂરું થાય- રીઝલ્ટ આવે કે બધો પર્દાફાશ કરવાનો. અને હવે ક્યાં વધારે સમય કાઢવાનો છે ? બે-ચાર મહિના તો ઘડીકમાં પસાર થઈ જશે. આ લફંગાએ એને ફસાવી હશે ત્યારે તો ઉંમરે શું હશે બાપડીની ? વળી અધૂરું ભણતર, કોઈ હાથ પકડનાર પણ નહીં હોય. હવે એની પાસે એમ.એ.ની ડીગ્રી હશે અને હું છું એને સહારો આપનાર-હું એને આ કળણમાંથી બહાર કાઢીને જ રહીશ.