કારણ કે ‘અમોલા, મૂળે તું પેલી વર્તુળબદ્ધ દુનિયાનો જીવ નથી.’ ક્યાંય ઊંડેથી ગોરંભાયેલો એક અવાજ સંભળાયો ને હું ચોંકી ઊઠી. તું છે અમોલા ગુપ્તા, જેના પેઈન્ટિંગને કૉલેજમાં દર વર્ષે ફર્સ્ટ પ્રાઈઝ મળતું હતું. જેને એના ડ્રોઈંગટીચરે કહ્યું હતું : ‘અમોલા, તારામાં મૌલિક કલ્પનાશક્તિ છે. રંગ અને રેખાની સૂઝ છે. તું આ જ રીતે કામ કરે તો ભવિષ્યે જરૂર સારી ચિત્રકાર બની શકે.’ આલોકે પણ કેટલી બધી વાર કહ્યું હતું, ‘અમોલા, ચિત્રો દોર. તને ગમતું એ કામ છે.’ પણ મારી ક્ષણો તો હતી માછલીઘરમાંની માછલી જેવી જીવંત, તરવરતી, સુરક્ષિત, પણ બદ્ધ. ઘર, બાળકો, સગાંસંબંધીઓ, વ્યવહારોમાં વહેંચાયેલી. હા, ક્યારેક પિન્ટુ અને ચિન્કીને ડ્રોઈંગબુકમાં ચિત્રો દોરી આપતી ત્યારે એ બંને…. આંખો પહોળી કરીને જોઈ રહેતાં, મમ્મીએ તો હાથ આમ કર્યો, પેન્સિલ આમ ચલાવી ને ત્યાં હાથી ને મોર દોરાઈ ગયા ! સાવ સાચા સોનાના દિવસો હતા એ. સતત જાણે કે માથે સુવર્ણની ઝીણી રજ ઝરમરતી હતી અને શણગારાઈ ઊઠતાં હતાં અમે બંને. પછી તો પિન્ટુ, ચિન્કી…. ને કળાયેલ મોરની જેમ કોળી ઊઠ્યું હતું જીવનસમસ્ત ! પણ ક્યારે એ મોરની કળા સંકેલાઈ ગઈ, પીંછાં ખરી પડ્યાં, કેવી રીતે આ બધું સાવ રુટિન ઘસડબોળો બની ગયું ? ક્યારે આવી ગઈ ભારેખમ આ એકવિધતા અને સ્થગિતતા. ક્યાં ગયો પેલો રોમાંચ ! પર્વત પરથી ઢળતાં પાણીની જેમ વહી ગયાં પંદર પંદર વર્ષો. અમોલામાંથી બની ગઈ હું મૌલી-મૌલા. માત્ર મૌલુ ને મમ્મા-મમ્મી.