એક સાંજે અમારા બગીચા ઉપર વાંદરા ત્રાટક્યા. પછી તો બસ આંતક... આતંક. અમદાવાદના વાંદરાઓની રણનીતિ આતંકવાદીઓ જેવી છે. અણધાર્યા ત્રાટકે છે. હરદ્વારના વાંદરાઓનો પણ મને પરિચય છે. એમ જ સમજો કે અમે હરદ્વારના અતિથિગૃહમાં સાથે રહ્યા છીએ. પણ ત્યાં એ નિયમિત વિઝિટે આવતા. સંચાલકોએ યાત્રાળુઓને સાવધાન રાખવા માટે ચેતવણી લખેલું પાટિયું મારી રાખેલું તેમ છતાં કોઈ ને કોઈ યાત્રાળુના ઓરડાની બારી ખુલ્લી રહી જતી અને વાંદરાઓને જલસો થઈ જતો. એક વાર અતિથિગૃહના છેક ઉપરના માળે બંધ ઑફિસમાં ઘૂસી ગયેલા. ત્યાં તેમને મબલક પસ્તી મળી ગઈ. તેના કાગળો ફાડવાની એમને મજા આવી. કાગળો ફાડી ફાડીને ચોકમાં ફેંકવા માંડ્યા. ચોકમાં ઉતરાણ જેવું દશ્ય રચાયું. વાંદરાની આ વિશિષ્ટતા છે. ક્યાંક ઘૂસ્યા હોય અને એમને ખોરાક ન થળે તો ચાલ્યા ન જાય પણ એ સ્થળે કોઈ રમત ખોળી કાઢે. અરીસા સામે ચેનચાળા કરે. પોતાના જ ચેનચાળાથી ખીજાઈને અરીસામાં બેઠેલા વાનર સાથે મારામારી કરે. અરીસાનું જે થવાનું હોય તે થાય. બંધ ટી.વી.ના સ્ક્રીનમાં પ્રતિબિંબ દેખાય તો ટી.વી.નું પણ આવી બને. વાસણોની ફેંકાફેંક કરે. તેમાં ય જો કાચનાં વાસણો તૂટવાના ખણખણાટથી એ ગેલમાં આવી જાય. બીજાં કોઈ પ્રાણી આટલો આનંદ કરતાં નથી.