“મારી જિંદગીમાં અનેક સ્ત્રીઓ આવી. જો કે, આમ તો એક જ આવી હોત તો સારું હતું, પણ જિંદગીની માફક પ્રેમ પણ એક ગૂંચવણભર્યું રહસ્ય છે. ક્યારેક ક્યારેક આપણે જેને પ્રેમ માનીએ છીએ તે માત્ર એક હંગામી પસંદગી હોય છે. શારીરિક ભૂખ હોય છે. માબાપની જોહુકમી હોય છે. વિધિલેખ હોય છે. માનસિક નિર્બળતા હોય છે યા નફ્ફટ બદહેતુ હોય છે. એવો પ્રેમ લગ્નમાં પરિણમે તોય તે નક્કામો હોય છે. એવા લગ્ન બાદ ઘર વસે તો પણ તે એક ખંડેરથી વિશેષ નથી બની શકતું. એનાથી તો જીવનપ્રવાહ પણ જાણે કે એક એવા ખાબોચિયામાં ગોંધાઈ જાય છે કે માણસને ખુદને શંકા થવા માંડે છે કે પોતે માણસ છે કે કીચડ ?.... જેના સ્પર્શમાત્રથી હું લોખંડમાંથી સોનું થઈ શકું તેવા પ્રેમની તલાશમાં સેંકડો રાતોની સેંકડો રૂપેરી પળો મેં ફેંદી નાંખી. દોસ્તારોની મહેફિલોમાં, દુશ્મનોના અડ્ડામાં, ગલીઓમાં, શેરીઓમાં, મેં એવા ચહેરાની શોધ આદરી, જે શોધ આદરતાની સાથે જ મારા હ્રદયમાં જડાઈ ગયો હતો, છતાં હું એના નામ-સરનામાથી અજાણ હતો, જેની હું શોધ કરતો હતો અને જે મારી શોધ કરતો હોય. આખરે જ્યારે મને એ ચહેરો મળી આવ્યો ત્યારે અમારા બન્નેના જખ્મો પરસ્પરના દિલમાં સમાઈ ગયા. બસ, ત્યારે મારી શોધનો અંત આવ્યો. હવે મારો આત્મા કોઈને (અરે દિલીપકુમારને પણ !) મારવા ઈચ્છતો નથી. બસ, સૌને પ્રેમથી ભેટવા તલસે છે.”