વૃન્દાવનના સંતો જ્યારે ભાગવતનું વાંચન કરતા ત્યારે આમ માત્ર બેસી રહીને વાંચન ન કરતા. એ ભાગવતની કથાઓ સાથે સંચાર કરતા, ભાગવતની કથા સાથે જતા. કારાગારમાંથી મુક્ત થયા, ભગવાનના ચરણનો સ્પર્શ થયો, પ્રકૃતિનો પ્રવાહ મંદ પડી ગયો, વૃન્દાવનધામમાં ગયા – એ બધા જ પ્રસંગોમાં વૃન્દાવનના સંતો ગોપબાળક તરીકે, ગોપબાલિકા તરીકે, જાણે ભગવાનની સાથે જતા હોય તેમ જતા અને ભગવાનની સાથે જીવતા થઈ એ ભાગવતના રસનું પાન કરતા. આપણે જેમ જળનું પાન કરીએ છીએ એમ ભાગવતનું પણ પાન કરવું જોઈએ, એ અમૃત જળ છે. વૃન્દાવનવાસી સંતો ભાગવત વાંચે ત્યારે ભાગવતના ભાવદેહથી જીવતા. આ સંતો નંદપંક્તિના હતા. સુરદાસ, નંદદાસ, કુંભણદાસ, પરમાનંદદાસ વગેરે સંતો સવારે ગોપબાળક તરીકે ભગવાનની સાથે ગોચારણ માટે જતા. પોતે જ ગોપબાળક છે, પોતે જ કૃષ્ણ સાથે છે એવો ભાવ જ્યારે ઘનીભૂત થાય, દઢીભૂત થાય ત્યારે ભાવ સાકાર બને છે. ભગવાન ભાવના ભૂખ્યા છે. ‘ભાવગ્રાહી જનાર્દનઃ’ ભગવાનને વસ્તુની પડી નથી, સંપત્તિની પડી નથી, પણ જેનો ભાવ જુએ તેને સામેથી વશ થાય છે.