“આઈસીએસ! અમારા માતુશ્રી તેમની લાડકી દીકરીનાં લગ્ન અંગ્રેજોના ગુલામ સાથે કરવા નીકળ્યાં છે! વાહ! અને દિનકરરાવ? એ તો ફક્ત અહીં બંગલા સુધી પુસ્તકો લાવી આપે છે, અને આપણે તે વાંચીએ છીએ – બસ એટલા પૂરતો સંબંધ. આગળ વાત ખતમ. બીજી તરફ વિશ્વાસ જુઓ! એ તો સીધો બાબા પાસે ગયો હતો. દિનકરરાવે પુસ્તકોમાં ચિઠ્ઠીઓ સરકાવવા સિવાય બીજું શું કર્યું? અને દૂરથી સાડી-પિન બતાવવા ઉપરાંત બીજું કંઈ કરવાની તેમનામાં હિંમત ક્યાં હતી? વિશ્વાસનો રૉફ, તેનો આત્મવિશ્વાસ, તેની મરદાનગી, સ્પષ્ટવક્તાપણું – અરે, તેનો તો અહંકાર સુદ્ધાં કોઈ પણ છોકરીને મોહી નાખે એવો…” વિચારમાં ને વિચારમાં કૃષ્ણનું અંગરખું તૈયાર થવા આવ્યું હતું. ઘેર જતાં પહેલાં તેની રુમમાં આવીને સત્વંતકાકી બોલ્યાં. “અરી ચંદર બિટિયા, તનિક હસો, ખેલો, બાત બતિયાઓ! આજકલ તુમ્હારી હઁસી કિતૈ ખો ગઈ હેંગી? અત્યાર સુધી વાત વાતમાં ખડખડાટ હસતી રહેતી હતી. અરે અમારે તો તને ટોકવી પણ પડતી કે જુવાન મોડીને આટલું બધું હસવું ન શોભે! હવે તો સાવ વિલાયેલું મોઢું કરીને બેસી રહે છે!”