વરસાદ ગાંડોતુર એકધારો વરસતો હતો. ‘અહીં આટલો વરસાદ છે તો શું રામવાડામાં ય આટલો બધો વરસાદ હશે?’ વડા પાઉં ખાતા ખાતા એને પોતાનું વતન અને એની માં યાદ આવ્યાં. પછી તરત જ થયું કે, ‘ના, ના, ત્યાં તો હજી વરસાદને પંદર દિવસની વાર છે. આટલો જલ્દી નઈ જ આવે, પણ …. જેમ એ અહીં જલ્દી શરુ થયો તેમ ત્યાં પણ કદાચ જલ્દી શરુ થયો હોય તો? જો એવું જ હોય તો મારી માંની પરિસ્થિતિ શું હશે? એ શું કરતી હશે આવા વરસાદમાં? ..અને જો છાપરું ય સમું ન રહ્યું હોય તો …તો આવા મુશળધાર વરસાદમાં બિચારી માં શું કરતી હશે? ત્યાં એનું કોણ ધ્યાન રાખતું હશે?’ એથી આગળ તો ખુશાલ વિચારી જ ન શક્યો. હાથમાંનું પાઉં એણે ફેંકી દીધું, સાથેની કેરિયર બેગનું પુંજીપડીકું પહેરણ નીચે પાટલુનમાં કસકસાવીને ખોસી દીધું અને પછી લાગલો જ સામે આવેલા ડેપો તરફ દોડ્યો, વરસાદની પરવાહ કર્યાવગર, દોડતો. પલળતો. તે જ ક્ષણે એક જબરો તેજ્લીસોટો થયો અને વાદળોમાં પ્રચંડ ગડગડાટ થયો અને તે સાથે જ ગભરાઈ ઉઠેલા બાળકોની ચિચિયારી ભેગો કોલાહલ પણ વધી જ ગયો, જબરું વૃષ્ટિતાંડવ ચાલતું હતું.