દિવાળીના દિવસો હતા, વૅકેશન હતું. ઘર બંધ કરીને અમે વતનમાં ‘બા’ની પાસે ગયાં હતાં. પિતાજીના અવસાન પછી, અમે મોટે ભાગે તમામ તહેવારો, બા પાસે જ પસાર કરતાં ! બા જીવનમૂલ્યોનો ખજાનો હતાં. આશ્રમ જેવું ઘર, મોટું ફળિયું, ફરતાં ઘેઘુર છાયા દેતાં વૃક્ષો ! વૃક્ષોની ડાળે ટીંગાતી પાણી ભરેલી ઠીબો, બાજુમાં નાનો ચબૂતરો, ચણ ચણતાં ને કલરવ કરતાં પંખીઓ- બાની આ નિરાળી સૃષ્ટિમાં રહેવાની ઓર મજા પડતી ! હજી તો વતનમાં આવ્યાને થોડા જ દિવસો થયા હતા, ત્યાં એક દિવસે સાંજે હું જ્યાં શિક્ષક તરીકે નોકરી કરતો, ત્યાંથી પડોશીનો વાયા વાયા લૅન્ડ લાઈન પર એક સંબંધીને ત્યાં ફોન આવ્યો ! એ વખતે મોબાઈલ હજુ બજારમાં આવ્યા નહોતા !