કોઈ વ્યક્તિ ક્યારેય એકસરખી રહેતી નથી. દિલથી વિચાર્યું હોય ત્યારે આપણને આપણી વ્યક્તિનું બધું જ સારું લાગે છે. દિમાગથી વિચારીએ એટલે એક પછી એક ખામીઓ બહાર આવવા માંડે છે. આપણને આપણી વ્યક્તિમાંથી છેલ્લે તો એ જ મળતું હોય છે જે આપણે આપણી વ્યક્તિમાં શોધતાં હોઈએ છીએ. તમે તમારી વ્યક્તિને જેવી છે એવી સ્વીકારો તો વાંધો આવતો નથી. એક ભાઈ એના બોસના ઘરે ગયા. બોસે પત્ની પાસે પાણી મંગાવ્યું. પત્ની તાડૂકી, હું કંઈ નવરી છું? મારે બીજું કામ નથી? તમારા ગેસ્ટની સરભરા જ મારે કરવાની છે? પાણી આપવું હોય તો જાતે લઈ લો, હું નથી આપવાની. બોસ કંઈ બોલ્યા નહીં, ઊભા થઈને પાણી લાવ્યા અને ગેસ્ટને આપ્યું. બોસે તેના સાથીને કહ્યું કે તને એવું થયું ને કે જો તો આની વાઇફ કેવી કર્કશા છે! કેવી રીતે વાત કરે છે! પણ તું જરાયે આશ્ચર્ય ન પામતો કે તેના વિશે કંઈ માની ન લેતો. એ એવી જ છે. મને તેના આ વર્તનથી કોઈ આશ્ચર્ય થતું નથી, કારણ કે મને ખબર જ છે કે એ એવી છે. આપણને ખબર હોય કે મારી વ્યક્તિ કેવી છે એ પછી આપણે એને જેવી છે એવી જ સ્વીકારવાની હોય છે. એ મારી પત્ની છે, મેં પત્ની આગળ મારી શબ્દ વાપર્યો, એ જ કહે છે કે જેવી છે એવી મારી છે.