‘નયના એટલે મારી નેનકી. એને લાડમાં અમે નેનકી કહીએ છીએ. એ જ નેનકી જેની દુહાઈની સીડી બનાવી તમે મને પકડ્યો છે !’ યુવરાજે કટાક્ષ કર્યો અને આગળ બોલવા લાગ્યો, ‘મારી બેય બહેનો મારો પ્રાણ હતી. એને ઉજરડોય પડે તો હું રડી ઊઠતો. પણ આ છોકરીએ - આ ગુલાલે એને મારી પાસેથી છીનવી લીધી. મારી બહેન મારા જ ગામના જયદેવસિંહને પ્રેમ કરતી હતી. જયદેવ આઈ.આઈ.ટી.માં પહેલા દિવસે આવ્યો ત્યારે એની સાથે ગુલાલ અને એના મિત્રોએ રેગિંગ કર્યું અને એણે આત્મહત્યા કરી લીધી એ તો બધાને ખબર છે પણ પાછળથી શું થયું એ તમને ખબર નહીં હોય. એ વખતે મારી બહેન ગંગા પણ જયદેવસિંહ સાથે જ અમદાવાદ આવી હતી. એની જ સામે એના પ્રેમીને ઘાઘરો અને પોલકું પહેરાવીને નચાવવામાં આવ્યો, ડાન્સ કરાવવામાં આવ્યો. જયદેવ ગંગા સામે મોં ના બતાવી શકયો. એણે આત્મહત્યા કરી લીધી. મારી બહેન આઘાતની મારી જડ બની ગઈ. ઘરે આવીને બીજા દિવસે એણે પણ ગળે ફાંસો ખાઈ લીધો. મરતાં મરતાં એ એક ચિઠ્ઠી મૂકી ગઈ હતી. એ ચિઠ્ઠી ફક્ત મારા માટે હતી. એણે લખ્યુ હતુ, ભાઈ, મને માફ કરજો. મને ખબર છે કે તમે મને ખૂબ પ્રેમ કરો છો. પણ હું જાઉં છું. મારાથી હવે જીવી શકાય એમ નથી. બીજી માફી એ માગી લઉં કે મેં તમારાથી એક વાત છુપાવી છે. હું જયદેવસિંહને પ્રેમ કરતી હતી. ખૂબ જ પ્રેમ. એટલો બધો પ્રેમ કે એના વગર હવે શ્વાસ લેવો પણ મુશ્કેલ પડતો હતો. પણ હવે જયદેવ આ દુનિયામાં નથી એટલે મારે પણ નથી જીવવું. ભાઈ, એક કામ કરશો ? મારો બદલો લેશો ? જયદેવે ભલે આત્મહત્યા કરી હોય પણ ખરેખર તો એની હત્યા કરવામાં આવી છે. કોલેજમાં એની સાથે બહુ ખરાબ થયું. અટકી શકયુ હોત પણ એક છોકરીને કારણે બધું થયું. એનું નામ ગુલાલ હતું. એના મિત્રોએ એને પૂછ્યું હતું કે જયદેવસિંહ સાથે આવું કરાય કે ના કરાય. એણે ના પાડી હોત તો કદાચ આજે જયદેવ જીવતો હોત અને હું પણ. બસ, છેલ્લી એક આશા છે એ છોકરીને બરબાદ કરી દેવી છે. એ ક્યાં રહે છે .... કોની છોકરી છે એ કાંઈ ખબર નથી. બસ, એટલી ખબર છે કે તમારી લાડકી બહેનનો જીવ એણે લીધો છે. ભાઈ, તમે જ્યાં સુધી બદલો નહીં લો ત્યાં સુધી મને ચેન નહીં મળે.... તમારી લાડકી બહેન, ગંગા...’