ગમે તેટલી તેજ દષ્ટિવાળા આંખના ડૉક્ટર હોય પણ ટૉર્ચની મદદ વગર આંખ તપાસતા નથી. જેમ દાંતના ડૉક્ટર શક્ય તેટલું મોં (પેશન્ટનું) ફાટવાનો આગ્રહ રાખે તેવું જ આંખના ડૉક્ટર પણ પેશન્ટને પોતાની સામે શક્ય તેટલા ડોળા ફાડવાનું કહે. ચશ્માંના નંબર કાઢતી વખતે જરાય કંટાળ્યા વગર ખૂબ પ્રેમથી પેશન્ટને ગૂંચવે. બુટ્ટી, બક્કલ કે બંગડીનાં ખોખાં જેવી પેટી કાઢે ને એમાંથી, જેમ જાદુગર પોતાની ટોપીમાંથી જાતજાતની વસ્તુઓ કાઢે એમ જુદા જુદા નંબરના કાચ કાઢવા માંડે. વગર કાચનાં પહેરાવેલાં ચશ્માં વડે પેશન્ટ બાઘાની જેમ બધું જોયા કરે એટલે ખેલ શરૂ થાય. વર્ષોથી એ જ ઘીસાપીટા સવાલો પુછાય, ‘ત્યાં સામે બોર્ડ પર વાંચો. વંચાય છે ?’ ફરી કાચ બદલે, ‘હવે ?’, ‘હવે ?’ ….. કહેતા પેશન્ટના સ્વભાવની ચીકણાઈને ભાંડવા માંડે. (ડોબા, વંચાય એટલે બસ. તારે ક્યાં મોતી પરોવવાનાં છે ?) પણ પેશન્ટને ઘરમાં કોઈએ આટલી બધી વાર પૂછ્યું ન હોય એટલે ભાવાવેશમાં આવીને એ પણ નિરાંતે ગૂંચવાય ! એને બિચારાને થાય કે ઘડીક આ કાચ બરાબર છે, ઘડીક આગળનો હતો તે બરાબર હતો. એ પાછો ગોઠવે તો લાગે કે ના, પેલો જ બરાબર છે. ઘણા તો આ પૂછપરછ દરમિયાન રડવા જેવા પણ થઈ જાય. ડૉક્ટર તો રોજની આ રમતથી ટેવાઈ ગયા હોય એટલે આપણને સરખા લાગતાં પણ એમને યોગ્ય લાગતા બે કાચ ગોઠવી પેશન્ટને બોર્ડ વાંચી જણાવે. (ડૉક્ટર કદાચ આખું દવાખાનું નવું સજાવી કાઢે તોય પેલું બોર્ડ તો તે જ રાખશે !) પેશન્ટ તો રેસમાં ભાગ લીધો હોય એમ શરૂઆતના અક્ષરો ઝપાટામાં વાંચી જાય ને પછી છોભીલો પડી…. ત…ત… પ…પ…. થવા માંડે. ડૉક્ટરને ત્યાં વારંવાર જવાવાળા તો દોડીને પાટાને અડીને આવી રહેવાનું હોય એમ વગર કાચના ચશ્મે પણ સડસડાટ કે કડકડાટ આખું બોર્ડ વાંચી (!) જાય. ભૂલમાં બિચારા કોઈ અભણને ચશ્મા ચડાવ્યાં હોય ત્યારે ભેંસ આગળ ભાગવત વાંચવાનો ડૉક્ટરને અફસોસ થાય. આખી પેટી ખાલી થઈ ગઈ હોય ને પેલો, ‘નથી વંચાતું-નથી વંચાતું’ જ બોલતો હોય ને ?