એટલેકે દીકરીએ સાસરે ગયા પછી પોતાના અહમને ઓગાળી નાખી માતાપિતાની કેળવણી, પોતાનું શિક્ષણ, અભ્યાસ, સંસ્કાર સાથે પોતાની સઘળી આવડત, અક્કલ, હોંશિયારી, સૂઝબૂઝને કામે લગાડી સંતુલિત અને સંયમિત વ્યવહાર કરવાનો છે. શંકા અને સંશયને કોરાણે મુકવાના હોય છે. વિશ્વાસ અને વફાદારીના ભાવ સાથે સહુને પોતાના કરવાના છે. પોતીકાપણાનો, આત્મીયતાનો ભાવ જાગૃત કરવાનો છે. આ બધું જોવામાં, સમજવામાં, સંતુલન જાળવવામાં, આ બધા સાથે તાલમેલ બેસાડવામાં ઘણી વાર વર્ષો વહી જતાં હોય છે. ડગલે પગલે સહિષ્ણુતા, અને સમાધાન સાધવાના હોય છે. કેટલુંયે જતું કરવાનું હોય છે, કેટલોય ત્યાગ કરવાનો હોય છે, કેટલુંયે ઉદાર બનવાનું હોય છે, અને કેટલુંયે ન જાણે કેવું કેવું ભોગવવાનું હોય છે પણ ડરીને ભાગવાનું નથી એ સહુ સ્ત્રીઓ સમજતી હોય છે. પોતાની મનોયાતનાને મનમાં જ ધરબી દેવાની હોય છે. જોકે ભગવાને સ્ત્રીઓમાં આ રીતની કુદરતી કુશળતા, સમજણ, સહિષ્ણુતા અને આવડત, મુકેલી જ હોય છે. જે સ્ત્રીને સાસરે ગૃહલક્ષ્મી અને અન્નપૂર્ણા તરીકેના માનસન્માન મેળવવાને પાત્ર બનાવે છે. ટૂંકમાં કહીએ તો સાસરે ગયા પછી વહુએ સહુને જે અત્યાર સુધી અજાણ્યા હતાં પારકા હતાં તેને પોતાના કરવાના છે. પોતાના કરવાનો પ્રયત્ન કરવામાં કદાચ નિષ્ફળતા મળે તોપણ પોતે જો સહુની થઈ જાય તો સહુને જીતી લેવા આસન થઈ જાય. સહુનો વિશ્વાસ સંપાદન કરવામાં સરળતા થઈ જાય. કારણકે સહુને પોતાના કરવામાં પોતાના સિવાય ઘરના બધાને બદલવાના છે. જયારે સહુના થવામાં પોતે એકલાએ જ બદલાવાનું હોય છે. સ્વયં પોતાનામાં જ પરિવર્તન લાવવાનું હોય છે. જેથી સંઘર્ષ ઓછો થઈ જાય છે. જોકે હવે માહોલ બદલાયેલો છે, વાતાવરણમાં પરિવર્તન આવ્યું છે તેથી પહેલા જેટલી છોકરીને સાસરામાં અગવડો, મુશ્કેલીઓ વેઠવી નથી પડતી, સદનસીબે સમજુ સાસરિયા દીકરીને મળી ગયા તો માતાપિતા સુખ, શાંતિ, આનંદનો અનુભવ કરી શકે છે. હસ્તમેળાપથી હૃદય મેળાપ સુધી પહોચવાના આ બધા નાના પગથિયાઓ છે સાચવીને સમજીને વિચારીને પગ મુકતા જવાનું છે ને દામ્પત્યજીવનનો આનંદ માણવાનો છે.