આપની વાત સાચી લાગે છે.મેં ખાલી શક્યતા દર્શાવેલી.જોકે ભોજ પત્ર પર લખવાનું તે સમયે કદાચ શરુ થયું હોય.પણ એક વાત ચોક્કસ છે કે જયારે લખવાની પ્રિન્ટીંગ વિદ્યા ના હતી ત્યારે કંઠસ્થ રાખીને વેદિક સાહિત્ય સાચવી રાખવાનું મહાન કાર્ય આ લોકે કરેલું છે.એક ની એક વાત રોજ રાત્વામાં આવે તો બ્રેન માં જડાઈ જાય.સબ કોન્શિયસ માં એવી સજ્જડ રીતે ઘુસી જાય કે અંકાઈ જાય કે કદી ના ભૂલાય.આ બ્રેન ની કરામત નો ખુબ ઉપયોગ કરીને રોજ નિત્ય પાઠ કરીને બધું સાહિત્ય પેઢી દર પેઢી સાચવી રાખેલું છે.પાછું વૈદિક સંસ્કૃત પણ થોડું અલગ પડે છે.માટે વેદો તો જુના જ છે.પણ કંઠસ્થ રાખવામાં એક બીજી વાત એ થાય કે પેઢી દર પેઢી એમાં ઉમેરણ પણ થતું જાય.હજારો વર્ષ સુધી સાહિત્ય જડબેસલાક યાદ રાખેલું છે તે પણ એટલુજ સાચું છે.અને તે કામ ફક્ત બ્રાહ્મણો એ કરેલું છે.હવે જયારે પ્રિન્ટીંગ અને પછી હવે કોમ્પુટર આવી ગયા છે ત્યારે યાદ રાખવાની કળા વિસરાતી જાય છે.માટે આપને એમાં ખાસ વજૂદ ના લાગે.પણ મને પોતાને કોઈ પણ અર્થ ની ખબર વગર ગીતા ના પ્રથમ બે અધ્યાય આખાને આખા મોઢે હતા.ઊંઘ માંથી ઉઠાડો તો પણ બોલી શકતો.ઘર માં રીવાજ પડેલો કે રોજ બે અધાય વાચવા.એમાં ગોખણ પટ્ટી સ્પેશિયલ નહિ કરેલી,પણ રોજ ના પઠન થી યાદ રહી ગયેલા.એટલે ઘણા ને આખી ગીતા મોઢે હોય છે.આજે કોઈને એક ઘડીયો આંક મોઢે હોતા નથી.મારા પિતા ને દોઢા ને સવાયા,પોણા કઈ કેટલાય અંક મોઢે હતા.એ પોતે પલ માં આખા મહિના ના દૂધ નો કે બીજો કોઈ હિસાબ બે ચાર અંક બોલી ને કરી દેતા.એમાં આના પાઈનો પણ ફેર ના પડે.કેલ્ક્યુરેટર અને કોમ્પુટર થી સામાન્ય ગણિત માં લોકો પાંગળા બની ગયા છે.પણ એના અગણિત ફાયદા ઓ છે માટે માટે ઘણા બધા લાભ માટે થોડું જતું કરવું હિતાવહ છે.આપના અમુલ્ય પ્રતિભાવો નું હમેશા સ્વાગત છે.