નાનો હતો ત્યારે મે મહિનાની રાહ ઉત્કટતાથી જોતો. પરીક્ષા પુરી થાય એટલે મોજ. મારા પિતાજીને બુક - સ્ટેશનરીની દુકાન. એટલે વેકેશનમાં કામ ઘણુ (જુના ચોપડા ખરીદવાનું, અને તેમનુ કાચુ બાઇન્ડીંગ કરવાનુ) વેકેશનમાં નાણાકિય ખેંચ રહે એટલે બહાર ફરવા જવાનુ પોષાય નહીં. પરંતુ મિત્રો જોડે રમવાનુ, ચિત્રો દોરવા, નજીક આવેલા બાલભવનની મુકલાકાત લેવી - એવી પ્રવ્રુત્તીઓમાં સમય પસાર થતો. પરંતુ સૌથી વધારે મજા એટલે કેરી ને માણવાની. પહેલા મિક્ષ્ચર અથવા ઇલેક્ટ્રીક હેન્ડ બ્લેન્ડર તો હતા નહીં. મારા પિતાજી દુકાનેથી આવે ત્યારે કેરી લેતા આવે. એમાંથી તે દિવસે ખવાય એવી કેરી શોધી મને આપે એટલે તુરંત એ કેરી ને ધોઇ કાઢું. પછી પિતાજીની પાસે બેસુ. એ કેરીને ઘોળી રસ નિકાળે. કેરીઓની છાલ અને ગોટલા ચુસવા હું બેસી જઉં. ત્યાર બાદ બરફને થર્મોકો ના આઇસબોક્સમાંથી (ફ્રિજ ત્યારે ન હતુ) કાઢી ધોકાથી ભાંગુ. ઝિણો ભુક્કો કરી રસવાળા તપેલામાં નાખું. કપડામાં થોડો ભુક્કો ચોટ્યો હોય એનો આનંદ ઉઠાવુ. મમ્મી તપેલામાં થોડુ મલાઇ વાળૂ દુધ ઉમેરે અને થોડી જ ખાંડ. ઝરણીથી રસને બરોબર હલાવવાનો.અને રસ તૈયાર. જમતા જમતા મને વઢે પણ ખરા કે બરફ વધારે નાખ્યો. પણા બંદાને ચાર વાટકા રસ પિવા જોઇએ તો પછી બરફ નાખવો જ પડે ને. થોડા મોટા થયા ત્યારે તો મિક્ષ્ચર, બ્લેન્ડર' ને ફ્રિજ પણ આવી ગયેલુ. ત્યારે તો કેરી ને ઘોળિને નહીં પણ છાલ ઉતારી કટકા કરતા અને રસ બનાવતા. લોક લાગણી (એટલે કે મારી લાગણી) ને માન આપી થોડા કટકા અલગથી રાખી રસમાં અલગથી ઉમેરાતા. રસની જોડે કેરીના કટકાનો અદભુત સ્વાદ.. અ હા હા.. મોજ પડતી બાપુ. ત્રણ-ચાર વાટકા રસના પેટમાં ગયા હોય પછી જે ઘેન ચડે..બે કલાક ની ઉંઘ તો પાક્કી જ. કેરી પ્રત્યે એટલો મોહ કે ઉનાળામાં લગ્નસરા દરમ્યાન જમણાવારમાં કેરીનો રસ હોય તો સારુ એવુ મનોમન વિચારતો, હજુ આજની તારિખે પણ એવુ જ વિચારુ છુ. શ્રીખંડ મને ભાવે, પણ કેર ના રસને પ્રાથમીકતા. કોલેજમાં ગયો તે પહેલા ૩ પ્રકા … Continue reading મારો કેરી પ્રત્યેનો “રસ”