પગ ઉપાડીને ખૂની ખાંચામાં વળીએ એટલે સામેના ચોક પાસે ફરી ઊભા રહી જવાય. તાજિયાના દિવસોમાં ચોકમાં ખોદેલા ખાડામાં ધગધગતા લાલચોળ અંગારા ઉપર ઉઘાડા પગે સડસડાટ દોડી જતા મુસલમાન મોટેરા અને છોકરાઓને ‘યા હૂસેન યા હૂસેન’ ને બદલે ‘ધાવસેન’ જ બોલતા હતા. એવા એ ખૂની ખાંચાનું નામ ક્યા ખૂની પરથી પડ્યું એનું કૌતુક હજુ ય શમ્યું નથી. ક્યારેક કોઈ વાર્તામાં એ ખૂની ખાંચો નહીં લાવું ત્યાં સુધી મનને જંપ નહીં વળે. એ ખાંચામાંથી બહાર નીકળ્યા એટલે કન્યાશાળા દેખાય. છોકરીઓની એ નિશાળમાં છોકરાઓને જવા દેતા નહીં એટલે બહાર ઊભા ઊભા અંદર ડોકિયાં કરવાનું ખેંચાણ થયા કરતું. એ સ્થળનું બીજું આકર્ષણ હતું અવારનવાર ત્યાં સાંભળવા મળતાં આખ્યાનો પેટ્રોમૅક્સનાં અજવાળે અને પેટીવાજાના સથવારે કુંવરબાઈનાં મામેરાંથી નળ આખ્યાન સુધી સાંભળેલી વાર્તાઓની કથન શૈલી આજે કદાચ મારા વાર્તા સર્જનમાં અનાયાસ સહાયરૂપ થતી હોય તો નવાઈ નહીં.