“નક્કી કરીને ચડતાં હોય તો, લ્યા આંહી નવરા થોડીને બેઠા છીયે, બોલવામાં બી કલાક કરે. એ બોલે ત્યાં ઘડીએ એનું સ્ટેશન બી આવી જાય ને પછી જવાબ તો અમારે આલવાનો ને…” એવું બબડતો બબડતો એ ટિકિટ ફાડીને પૈસા લઈને જતો રહ્યો. મેં બારીની બહાર પ્રયત્નપૂર્વક મોં દબાવી રાખ્યું. નજર પણ જાણે કે વધારાનો લોખંડનો સળિયો બની બસની બહાર બારીએ લાગી ગઈ. આંખો ભરાઈ આવી હતી.