“શી વાત છે, મમ્મી? જે વાત કરતાં આટલી એન્ક્ઝાઈટી થાય છે એ વાત કરવી જ કેમ? એવી તે કઈ વાત છે?” મેં મમ્મીને કહ્યું. મમ્મી હજી કઈં જવાબ આપે ત્યાં તો સામેથી દિલીપ આવી ગયો, “માસી, આ સુલુને સૂઝતું નથી કે તમારા હાથમાંથી ડબ્બો લઈ લે! આપો મને! મારા માટે આજે તમે સુખડી લાવશો જ એની મને ખાત્રી હતી! ધીરજ ન રહી, એટલે સામો આવ્યો.” એણે ડબ્બો મમ્મીના હાથમાંથી લઈ લીધો. દિલીપ પણ વાત કરતો હતો મમ્મી સાથે, પણ મને જ જોતો હતો. મમ્મીને શું થયું એકદમ, કે, એ આગળ ચાલી અને દિલીપના ઘરની ઘંટી વગાડી. અમને બે-ચાર ઘડીનું એકાંત મળી ગયું. એણે મને જોઈને કહ્યું, “ઈટ ફીલ્સ લાઈક આઈ એમ અલાઈવ નાઉ. સુલુ. મારે તને આજે જ કશુંક પૂછવું છે. રાતના તને અને માસીને ડીનર પત્યા પછી મૂકવા આવીશ ત્યારે પૂછીશ.” અને આગળ વાત થાય એ પહેલાં અમે દિલીપના ઘરના દરવાજે આવી પહોંચ્યા હતાં.