વ્યર્થ અને અધૂરા તત્વોના પાયા ઉપર રચાયેલું આ જગત એટલે સંસાર, વૃતિઓનો વિલાસ એટલે સંસાર, સદા સુખી થવા ની એ કરામતની કોઇને ખબર નથી. સુખની શોધમાં, લોકેશણામાં, પુત્રેશણામાં અને વિતેશણામાંથી પ્રેરાઈને સ્ત્રીધન અને માનની પાછળ સૌની રીતે સંસારના પ્રવાહમાં દોટ મૂકી રહ્યા છે. અને એને પરિણામે પૂર્ણવિરામને બદલે પ્રશ્ર્નો ઉભા થતા રહ્યા છે. સમાજમાં તો અત્યારે હતાશા,નિરાશા,ઉદાસિનતા,મુઝવણ કે ઉદ્દવેગ વગર કંઇ દેખાતુ નથી, બીજી બાજું ગામે ગામ રામાયણ,મહાભારત અને ભાગવતની કથાઓ વંચાય છે. મક્કા અને મદિનામાં હજયાત્રીઓનાં ટોળે ટોળાં ઠલવાય છે. કુભં મેળામાં શ્ર્વાસ લેવાની પણ જ્ગ્યા મળે એટલી ભીડ થતી હોય છે. વિશ્ર્વના સર્વ પુસ્તકાલયમાં ધાર્મિક ગ્રંથોનો ભંડાર ભર્યો છે. અને વર્ષો સુધી ઘણા વાંચન પણ કરે છે. પણ સુખી થવાની સાચી કરામતની ખબર ના હોવાના કારણે જીવો બિચારા દુઃખીઆ જ રહ્યા કરે છે. પ્રયત્નો ખુબ છે. પણ પોકળ છે. સુખી થવાની રૂચિ સુંદર છે. પણ પાંગળી છે. આપણું જીવન સંતો કરતાં ભિન્ન છે. આપણા યુવા સમાજ તરફ જોઇએ છીએ ત્યારે લાગે છે કે હતાશા અને ઉદ્દવેગની વ્ચ્ચે એનું જીવન પસાર થઇ રહ્યું છે. યુવકોની જીવન રીતી જોઇને દુઃખ થાય તેવી છે. ભાવનાઓ અને સંસ્કારો અદ્ર્શ્ય થઈ ગયા છે. સારા વિચારો કે સંસ્કારિક પ્રણાલિકાઓનો એમને ખ્યાલ જ નથી. પશું થી પણ નીચી કક્ષાએ આજે યુવક માનસ જઈ રહ્યું છે. સમાજ તરફ જોઇએ છીએ ત્યારે એમને જ લાગ્યા કરે કે કરૂણ કહાનીઓનું દર્શન હવે વર્તમાન પત્રોના પાને પાને જોઇ શકાય છે. કોઇ ધ્યેયલક્ષી જીવન હોવું જોઇએ. ધન્ય છે. આવા સંત મહાપુરૂષોને કે આવી કરૂણ હાલતમાંથી સમગ્ર માનવ સમાજને સદાને માટે ઉગારવા એમણે સંત સમાગમને સેવાનો અદ્દભુત માર્ગ ચિંધ્યો એના બદલામાં આવા મહાપુરૂષોએ આપણી પાસે શી અપેક્ષા રાખી એમનો વારસો રાખનાર અને પ્રકૃતિ પુરૂષ સુધીનું જગતમાં એમને મન રાખનાર પડીકાં જ છે. એમને આપણે શું આપી શકવાના છીએ તપ કરી શકીએ એવા આપણા દેહ રહ્યાં નથી ધ્યાન કરી શકીએ એવું આપણું મન રહ્યું નથી. યોગ કરી શકીએ એવી આપણી ધીરજ રહિ નથી. સ્મરણ કરવા લાયક સ્થિરતા નથી. આપને વામન છીએ સંતો વિરાટ છે. સંતો આપણી પાસે એટલી અપેક્ષા જરૂર રાખે છે કે આપણે એમના યોગમાં રહી માત્ર રૂચિ સારી રાખીએ. શ્રી કૃષ્ણ પરમાત્માએ અર્જુન પાસે પણ એટલી જ અપેક્ષા રાખી હતી, અને કહ્યું હતું કે...