આજ હવે શાળાના બંધ કમાડ ઉઘાડવાનો દિવસ આવી પહોચ્યો છે. છેલ્લા ઘણા સમયથી નિર્જીવ અને નિશ્ચેતન પડેલી શાળાના ખૂણે ખૂણામાં સંજીવની છંટાશે. બાવા-ઝાળા, કરોળિયા, કીડીઓના રાફડા અને ચકલા-કબુતરના માળાઓ.. આજે બધું સાફ, આળસ મરડીને શાળા હવે ઉઠશે.. જેમ શેષનાગ નિંદરમાંથી જાગે એમ. બારીએથી એક જીવતો કલશોર શાળામાં પ્રવેશશે. વર્ગખંડોમાં પડેલી નિર્જીવતા ઉભી પૂંછડીએ ભાગશે. ધમાંચકરડી, ઘોંઘાટ, કલશોર અને કલબલાટ હવે ફરીથી પોતાનું રાજસિંહાસન સંભાળશે. કોણ ક્યાં જઇ આવ્યું, ક્યાં ફરી આવ્યું એનો હિસાબ મંડાશે. કાળા-પાટિયાની ત્રીસ-પાંત્રીસ દિવસની નિ:શબ્દતા અચાનક જાગી ઉઠશે. નવા નવા સુવિચારોથી ફરી કાળું પાટિયું પોતાની કાયમી ફરજ બજાવવા હાજર. પાણીની ઓરડી ફરીથી સજીવન થશે. ફૂલોના ક્યારા અને વૃક્ષોની નીરવ પોઢેલી શાંતિ હવે કલશોર નું રૂપ ધારણ કરશે. નિર્વસ્ત્ર થયેલા વૃક્ષો હવે નવા કલેવર ધારણ કરી બાળકોને આવકારશે. આજ વર્ગની હરેક પાટલી પર ગુલાબ ખીલશે. ડાળીએ ડાળીએ કલશોર મહેકી ઉઠશે. આંગણું જીવતું થઈ જશે. આજ સરસ્વતીમાંની વિણાનો મધુર નાદ સમગ્ર વાતાવરણને પાવન કરી દેશે. આ પવિત્રતામાં બાળકોનું નિર્દોષ હાસ્ય ઉમેરાશે એટલે પ્રકૃતિ સોળે શણગાર સજી નાચી ઉઠશે. હાથમાં નાનકડું બેગ ને ચહેરે સ્મિત મઢીને આવતું બાળક એટલે પ્રકૃતિના ખોલે ખીલતું ગુલાબ જ જોઈ લોને સાહેબ.. આ દ્રશ્ય ખૂબ મૂલ્યવાન છે.