જો કે અહીં ઘરમાં તો મને સહુ હૈયાફૂટી કહે છે, કેમકે હું મારી રોજની મેલછાંડમાં કઈ ચીજ ક્યાં મૂકી તે ભૂલી બહુ જાઉં છું – નાહીને કે સૂઈ ઊઠીને ગળાનો હેમનો હાર પણ ચોકડીમાં કે પથારીમાં પડ્યો રહેવા દઉં છું, અને તેને પરિણામે સહુ મને ભાન વિનાની, રોઝ જેવી કે ગામડાનું ભોથું કહે છે તેમ છતાં મને મારા પાંચ વર્ષના વયનું તલેતલ નાનપણ યાદ આવે છે : તે વખતે હું ઘરની ભીંતેથી કરોળિયાનાં જાળાં તેમ જ ભમરીનાં ભોંણ ઉખેડી નાખતી તે દેખીને રતનમાં મને કહેતાં : ‘રે’વા દે, રે’વા દે, પાપણી !