દાદા કંઈક બબડતા હોય તેમ તેમના હોઠ ધ્રુજી રહયા અને એકીટશે દુર પડેલા પથ્થરને જોઈ રહયા. મેં જેમ તેમ કરી થોડી હિંમત દાખવી અને એ દાદાના દુ:ખમાં સહભાગી થાઉં એવા વિચારે હળવેકથી પુછયું.’દાદા કોઈ મુશ્કેલી છે?’ તે લાંબા એવા સમય સુધી કાંઈક વિચારી રહયા અને પછી કહયું ’હું જીવું છું એજ મોટી મુશ્કેલી છે.’ હું ડઘાઈ ગયો ’કેમ એમ બોલો છો? ’મારાથી સહજ પ્રશ્ન પુછાઈ ગયો. તેમણે ખીચામાંથી રૂમાલ કાઢી મોઢાપર ફેરવવાના બહાને આંખોનાં આંસુ લુછી મારી નજરોમાં નજર નાખી પોતાની વેદના ઠાલવવાની શરૂઆત કરી... ’જેના માટે જીંદગી ઘસી નાખી હોય, પોતાના સુખનો વિચાર કર્યા વિના જેના દરેક કોડ હસતાં હસતાં પુરા કર્યા હોય, સારા શિક્ષણ મળી રહે તેથી પરીવારથી દુર રહયા હોય, કિલોમીટરો અપડાઉન કરીયું હોય, પચ્ચીસ માંગે અને પચાસ ખીચ્ચા ખર્ચીના આપ્યા હોય, પોતાના શરીરે કોઈ દિવસ સારાં કપડાં ખરીદી પહેર્યા ન હોય અને તેનીએ એક નાનકડી જીદથી પણ મોંઘાદાટ કપડાં લઈ આપ્યાં હોય અને પોતાની જાતની દરકાર કર્યા વિના જેના માટે જીવ્યા હોય એ સંતાનો જો નિવૃત બાપને બીડી પીવાનાં દસ રૂપિયા પણ પુરા ન આપે તો એ માણસ જીવતો રહે એજ મોટી મુશ્કેલી છે.’ તે દાદા આટલું બોલી અટકી ગયા અને ફરી પથ્થર સામે જોઈ બબડી રહયા.