‘તું એની સજજનતાનું સર્ટિફિકેટ આપવું રહેવા દે. તને એવું લાગ્યું હશે ત્યારે તું પ્રેમમાં પડી ને ! ગૌરવ, બેટા, તું કાંઈક વાત કર…’ જાણે મનનાં બંધ દરવાજે કોઈએ ટકોરો માર્યો હોય એમ એનાં કમાડ ખૂલી ગયાં. એમાં એની પીડાની, લજ્જાની, વિટંબણાઓની કેટકેટલી વાતો હતી, જે આજ સુધી એ પણ જાણતી નહોતી. એ શાળામાં હતો ત્યારે જ એના પિતા બૅકમાં છેતરપિંડીના કેસમાં સંડોવાઈ ભાગી છૂટયા હતા. વિશાળ માનવમહેરામણમાં એક જળબિંદુ બની અદ્રશ્ય થઈ ગયા હતા. માએ શહેર છોડયું, પોતાના અને પુત્રના કપાળેથી કલંક ભૂંસવા. મુંબઈમાં હિન્દીનાં શિક્ષિકા બન્યાં, ટયૂશન કર્યાં, નાનામોટાં કામ કરી પુત્રને ભણાવ્યો. એક આદર્શવાદી ભાવનાશીલ યુવક. ગૌરવે ઊંડો શ્વાસ લીધો. બધું જ કહી દીધું. કશું સિલકમાં રાખવું ન હતું.