‘અરે શ્રીકાંત શેઠ...!’ રમણિકે હસીને સમજાવ્યું. ‘તમારા સુરતમાં કેવી સ્થિતિ છે એ હું નથી જાણતો. બાકી, અહીં અમદાવાદમાં બે પૈસા રળીને શાંતિથી જીવવું હોય તો આંખ-કાન સતત ઉઘાડા રાખવા પડે. મોઢું ક્યારે બંધ રાખવું ને ક્યારે ખોલવું એ કળા પણ શીખવી પડે. હરિવલ્લભદાસને વહાલા થવા માટે બીજા લોકો આપણી ચાડી ખાવા તરત દોડી જાય. સમજણ પડી?’