ભૂલ… કઈ ભૂલ? કોની ભૂલ? વિશ્વાસ વિચારવંટોળમાં હતો. ‘પ્રેય, જો ને મમ્મી ચૂપ કેમ છે? એ બોલતી કેમ નથી?.. ઝંખના તું પાણીથી ડરતી નહીં, હું તારી પાસે છું ને… જો મને પકડી રાખ, હું આ બંને બાળકોને પકડી રાખું છું, પૂર હમણાં જ ઉતરી જશે, થોડી જ વારમાં સવાર થઈ જશે, કદાચ કોઈ આપણને જુએ અને મદદે આવી જાય… ઝંખના તું ડૂબતી નહીં, હું તને ડૂબવા નહીં દઊં. ખબર છે ને એક વાર દરિયા કિનારે મારો હાથ ખેંચીને તે દરિયાને ભગાડ્યો હતો, ઝંખના? આ તારી સાડી પાણીમાં ખેંચાઈ રહી છે એને સરખી કર ને! હું કરી દઊં? પણ મારા ખભે બંને બાળકો છે… પ્રેય પકડી રાખજે પપ્પાને – શ્રેય તું ભાઈનો હાથ પકડી રાખજે – ડરતા નહીં. હમણાં જ અજવાળું થશે એટલે આપણે કંઈક કરીશું.’