પોતાની કલા વિશે વાત કરતાં શિવજીભાઈ કહે છે, ‘હું સાત-આઠ મહિનાનો હતો ત્યારે જ મારા પિતાનું અવસાન થયું હતું. માતાએ પારકા કામ કરીને મને ઉછેર્યો અને આઠ વર્ષની વયે તો હું વહાણ પર ચડી ગયો. ૧૨ વર્ષની વયે તો માલમ તરીકેનો અનુભવ મળ્યો. પહેલી ખેપ દારેસલામથી જંગબારની ખેડી હતી. વહાણની મુસાફરી દરમિયાન જ માત્ર શોખથી મેં શિકોતર માતાને અર્પણ કરવાના વહાણ બનાવવાનું શીખ્યું હતું, પરંતુ બીજાની જેમ માત્ર ઢાંચો બનાવવાના બદલે મેં સાચા વહાણ જેવા ખુવા, ડેક, ધરો, મોરા, પઠાણ, સઢ, સુકાન વગેરે સાથેનું નાનું વહાણ બનાવવાનું શરૃ કર્યું હતું. તેમાં મને હથોટી બેસી ગઈ. પછી તો મેં અનેક વહાણોનાં મોડેલ બનાવ્યાં અને મહાનુભાવો, અનેક સંગ્રહાલયો અને મોટી-મોટી હોટેલોને આપ્યાં છે. મારા પછી આ કલા લુપ્ત ન થઈ જાય તે માટે હું નાનકડી કાર્યશાળા પણ ચલાવું છું. જેમાં યુવાનોને મોડેલ બનાવતાં શીખવું છું.’