એમનો દીકરો અમેરિકા છે. બંને ઈંટરનેટ પર ચેટીંગથી પુત્ર-પરિવાર સાથે નિરાંતે વાત કરે છે. સંતાનો પૃથ્વીના બીજે છેડે વસે છે પણ એ શું જમ્યા, શું નવું ખરીદ્યું, કોને મળ્યા કે પછી કયો પ્રોગ્રામ જોયો એ બધી જ વાતો શેર થાય છે. વેબ કેમેરામાં એમના હસતા ચહેરા જોઈને સંતોષ મેળવી લે છે. માતાપિતાને લાગતું જ નથી કે સંતાનો દૂર છે. ચકબહેન ઘરના કામમાં પરોવાય છે. મદદ માટે નોકર છે. રસોડામાં ગેસ, કૂકર, ઓવન, મીક્સર જેવી અનેક સુવિધાઓ છે. કડાકૂટ સાવ ટળે એવા કેટલાય તૈયાર મસાલા અને ઈંસ્ટંટ સામગ્રી ઉપલબ્ધ છે. ઓફિસે કે બહાર જવા માટે દરેક પાસે પોતાનું વાહન છે. ગરમીમાં પંખા, કૂલર, એરકંડિશનર છે. વાંચવા માટે છાપાં મેગેઝીન ઘરે આવે છે. ઘરની ખરીદી માટે શોપિંગ મોલમાં એક જ સ્થળે પૂરી થતી તમામ જરૂરિયાતોમાં શું પસંદ કરવું એ દ્વિધા છે. આ અતિશયોક્તિ નથી, હકીકત છે. સરેરાશ સુખી વર્ગની આ વાત છે. આ વર્ગ નાના મોટા શહેરોમાં ઘણો છે અને વધતો જાય છે. હજી હું ફાર્મ હાઉસ માલિકોની કે પોશ ક્લબોમાં ફરતા ધનાઢ્ય વર્ગની વાત નથી કરતી. જો કે એવો વર્ગ પણ નોંધપાત્ર સંખ્યામાં છે ખરો. આપણે એમને બાકાત રાખીએ છીએ.