આપણે ત્યાં ઉત્તમ નેતૃત્વ બાબતે બહુ ઓછું ચિંતન થાય છે. ગમે તેને નેતૃત્વ આપી દેવામાં આવે છે. તેની બાહ્ય લાયકાતો (ડિગ્રી વગેરે) કદાચે જોવાય છે, પણ તેની નેતૃત્વશક્તિને ભાગ્યે જ તપાસાય છે. હા ‘સિનિયોરિટી’ – જૂનાપણું- જોવાય છે. જેટલી વ્યક્તિ જૂની – કબીરવડ છાપ – તેટલું તેને મહત્વ આપવામાં આવે છે. તેને જ પ્રમોશન આપવામાં આવે છે. પણ જૂના હોવું, ટકવું એ કોઈ ગુણ નથી. જ્યાં ‘જીવદયા’ હોય, અથવા સંઘોની દાદાગીરી હોય, ત્યાં કોઈને નથી કાઢતા. માટે તેઓ જૂના થતા જાય છે. ટકવું અને કાર્યક્ષમ હોવું એ અલગ બાબત છે. એટલે જ ઉત્તમ સંસ્થાઓમાં બઢતી ‘કાર્યક્ષમતા’ના આધારે મળે છે, કબીરવડ હોવાને કારણે નહીં ! ઉત્તમ કંપનીઓ શા માટે કાર્યક્ષમ ને ઊંચું વળતર આપે છે ? એક કંપનીના વડા સેમ્યુઅલ ગોલ્ડવિન તેનો સરસ જવાબ આપે છે અને કહે છે કે, ‘અમે તેને વધારે પડતો પગાર આપીએ છીએ, કારણ કે તે તેને લાયક છે.’ તેનાથી બરાબર ઊલટો – પણ એવો જ જવાબ જેમ્સ ગોલ્ડસ્મિથ આપે છે. તે કહે છે, ‘જો તમે સીંગદાણા આપશો તો તમને વાનરો જ મળશે.’ એટલે માત્ર વફાદારીપૂર્વક કામ કરનારા પસંદ કરવા જેવા નથી, સંસ્થા સારી ચલાવવી હોય તો ! ‘વફાદારો’ સર્જનાત્મક નથી હોતા, મશીન હોય છે. સોંપાય છે તે બધું કામ પૂરું કરે છે પણ નિયમ બહાર જઈ (out of box) કેમ સર્જનાત્મક કામ કરવું તેવી તેમનામાં વૃત્તિ પણ નથી હોતી અને આવડત પણ નથી હોતી.