એક વાર આ રીતે ઉપમાર્ગ પર વિહાર કરતો-કરતો જઈ રહ્યો હતો ત્યાં મારી જેમ જ ચાલવા નીકળેલા એક મિત્ર મળી ગયા. એ મિત્ર પણ રોજ ચાલવા નીકળતા હશે, પણ એ દિવસે પહેલવહેલી વાર મળી ગયા. હું ચાલવા કરતાં બેસવાનું ને બેસવા કરતાં સૂવાનું વધુ પસંદ કરું છું એ પ્રકારની મારી કીર્તિ મિત્રોમાં પ્રસરેલી છે એટલે હું હવે દરરોજ સવારે વહેલાં ચાલવા નીકળું છું એ જાણી પહેલાં એમને આશ્ચર્ય થયું ને પછી આનંદ પણ થયો. આશ્ચર્યનો ભાવ ગુપ્ત રાખી, એમણે આનંદનો ભાવ પ્રગટ કર્યો. અને પછી ખાસ્સી વાર સ્ટેન્ડિંગ પોઝિશન જાળવીને એમણે વહેલી સવારે ચાલવાના ફાયદા મને સવિસ્તર સમજાવ્યા. એમણે આપેલા જ્ઞાનથી કૃતકૃત્ય થઈ મેં છૂટા પડવાની રજા માગી. એમણે પ્રેમપૂર્વક રજા આપી ને મેં પગ ઉપાડ્યો ત્યાં એમની નજર મારા હાથમાંની લાકડી પર પડી અને એ ચોંકી ગયા; બોલ્યા ઃ ‘યાર, તમારા જેવા અહિંસક માણસના હાથમાં લાકડી જોઈને નવાઈ લાગે છે.’ મને એમણે અહિંસાનો ઉપાસક ગણ્યો તેથી મને ઘણું સારું લાગ્યું. મારો ઘણોખરો ગુણવિકાસ દુર્ગુણ કેળવવાની મારી અશક્તિને કારણે થયો છે! હું જાણું છું કદાચ હું એકલો જ જાણું છું કે જરૂર પડે તોપણ હિંસાનો માર્ગ ન આપનાવવો એવી સાતિ્ત્વક વૃત્તિને કારણે નહિ, પણ હિંસાના માર્ગે જવાની મારી અશક્તિને કારણે હું અહિંસાનો ઉપાસક બન્યો છું. આમ છતાં, કોઈ વ્યક્તિ સાચી રીતે પણ મારામાં કોઈ દુર્ગુણનું આરોપણ કરે છે તો મારાથી સહન નથી થતું, પણ કોઈ વ્યક્તિ ભલે ખોટી રીતે મારામાં કોઈ સદ્ગુણનું આરોપણ કરે છે તો એ હું સહર્ષ સ્વીકારી લઉં છું એટલું જ નહિ; જેણે મારામાં ખોટી રીતે ગુણનું આરોપણ કર્યું હોય એવી વ્યક્તિની ગુણગ્રાહિતાની પ્રશંસા પણ કરું છું. એટલે અહિંસાના ઉપાસક હોવાના મિત્રના કથનથી આનંદિત થઈ મેં કહ્યું, તમારી વાત સાચી છે. પણ આ લાકડી મનષ્યો માટે નથી, કૂતરાંઓ માટે છે.