રહેમતનું ધ્યાન ધીરે ધીરે મનથી બિલકુલ ઉતરી ગયું. અમે લોકો હવે પોતાના ઘરમાં બેઠા, સદાની જેમ નિત્ય કામધંધામાં ઉલઝીને દિવસો વિતાવી રહ્યાં હતા, ત્યાં એક સ્વાધીન પર્વતો પર ફરવા વાળો માણસ જેલની દિવાલોની અંદર કઈ રીતે વર્ષ પર વર્ષ કાઢી રહ્યો હશે એ વાત અમારા મનમાં કદી ઉદભવી નહીં. અને ચંચળ મિનીનું આચરણ તો એથીય વધુ લજ્જાસ્પદ હતું. આ વાત તો તેના પિતાએ પણ માનવી પડશે. તેણે સહજ પોતાના એ જૂના મિત્રને ભૂલીને પહેલા તો નબી ઘોડારના રખેવાળ સાથે દોસ્તી કરી, પછી ક્રમશઃ જેમ જેમ તેની વયોવૃદ્ધિ થવા લાગી તેમ તેમ મિત્રની બદલે તેની સાહેલીઓ વધવા માંડી. વધુ તો શું, એ પોતાના બાબુજીના લખવાના ઓરડામાં પણ દેખાતી નહીં. મારો તો એક રીતે તેની સાથે સંબંધ જ ઓછો થઈ ગયો.