(૧૦૬) ‘મરણ કાળે, માણસની બુદ્ધિ પોતાનાં આચરણ તથા કર્મોને વશ થઈ જાય છે, ને ઉદાન પ્રાણ કે જે એક મોટો સમર્થ દેવ (શક્તિ) છે, તે પણ, એ જીવની બુદ્ધિને જ તાળે વર્તે છે, તેથી, આરંભથી જ સદાચરણના નિયમો તથા સત્કર્મોની મર્યાદામાં જીવને રાખવાની વ્યવસ્થા શાસ્ત્રો કરે છે, કે જેથી, માણસ મરતાં સુધી શાસ્ત્રોમાં ભરોસો રાખીને શાસ્ત્રસંમત કાર્યોમાં જીવન વિતાવે, કેમકે, અંતકાળે તો, મતિ કર્મોને અધીન, ને સદાચરણ મતિને અધીન થઈ જાય છે. (એટલે કે, જેવાં કર્મો, તેવી મત જાય છે, ને જેવી મતિ થાય છે તેવું એ, બીજા ભવે, આચરણ કરે છે.) તેથી, સંસ્કૃત નહિ પરંતુ ચાલુ ભાષા જ જાણનારે શાસ્ત્રની મર્યાદામાં રહેવું ઘટે. (શાસ્ત્રો સંસ્કૃતમાં લખાયેલાં છે, તેથી, સંસ્કૃત નહિ જાણનારો શાસ્ત્રોનો અભ્યાસ કરી શકે નહિ, ને તે કારણે,)