આ નાટિકામાં માત્ર સંગીત, પદો, ગીતો હતાં એટલું જ નહીં; એમાં ભાવસભર દૃશ્યો, પ્રસંગો, સંવાદો અને સંદેશ પણ હતાં. ખાસ કરીને જ્યારે નરસૈંયાને તેમનાં ભાભી મહેણું મારે છે કે આખો દિવસ ભટક્યા કરો છો તો કોઈ કામ કેમ નથી કરતા? ત્યારે નરસૈંયો બહુ સહજતાથી પૂછે છે કે શું ઈશ્વરની ભક્તિથી મોટું કોઈ કામ છે? ઈશ્વર પર અતૂટ શ્રદ્ધા કોને કહેવાય એ નરસિંહ મહેતા શીખવે છે. વિવિધ સંવાદો અને દૃશ્યોમાં સતત તાળીઓના ગડગડાટ વચ્ચે ચાલુ રહેલી આ નાટિકામાં ‘હું-હું કરું એ જ અજ્ઞાનતા, સકટનો ભાર જાણે શ્વાન તાણે...’, ‘અખિલ બ્રહ્માંડમાં એક તું શ્રી હરિ, જૂજવા રૂપે અનંત ભાસે; વૃક્ષમાં બીજ તું, બીજમાં વૃક્ષ તું...’, ‘નીરખને ગગનમાં કોણ ઘૂમી રહ્યો, તે જ હું, તે જ હું શબ્દ બોલે...’, ‘જાગીને જોઉં તો જગત દિસે નહીં, ઊંઘમાં અટપટા ભોગ ભાસે...’, ‘મેહુલો ગાજે ને માધવ નાચે...’, ‘એવા રે અમો એવા રે, ભક્તિ કરતા જો ભ્રક્ટ થાશું, કરશું દામોદરની સેવા રે...’ જેવાં વિવિધ પદો રજૂ થયાં હતાં જે મોટા ભાગે સંગીતજ્ઞ હાર્દિક ભટ્ટે નરસૈંયાના પાત્રમાં ઓતપ્રોત થઈને ગાયાં હતાં. આ કાર્યક્રમનો કન્સેપ્ટ અમૃત બારોટનો હતો અને નિર્માણ-વ્યવસ્થા કીર્તિ શાહની હતી. આ સાથે સંવિતિના વિવિધ સભ્યોની મહેનત હતી જેમણે એ સમયે જૂની-નવી પેઢી બન્નેને નરસૈંયામય કરી દીધી હતી.