કબાટમાં પચાસ સાડી હેંગર પર લટકતી હોય, તોય નવી સાડી લાવવા માટે ઘણાબધા અજ્ઞાનની જરૂર પડે છે, પરંતુ ગરીબ કામવાળીને એક સાડી ભેટમાં આપવા માટે થોડાક જ વિવેકની જરૂર પડે છે. દેરાણી અને જેઠાણી વચ્ચે જે ઠંડું યુદ્ધ ચાલે, તેમાં કદી ગુમાવવાની હરીફાઇ નથી હોતી. અન્ય માટે ઘસાઇ છૂટવામાં જે હિંમત જોઇએ, તે ન હોય ત્યારે વ્યક્તિની પર્સનાલિટી નથી ખીલતી. બાકી પર્સનાલિટી ખીલે કે ખીલી ઊઠે, ત્યારે જે સુગંધ પ્રગટે તે પુષ્પના કુળની હોય છે. લોકો એને ચારિયની સુગંધ કહે છે. આવી દિવ્ય સુગંધના માલિક હતા, પૂજ્ય રવિશંકર મહારાજ. પૂરા છ મહિના સુધી એમની સાથે પદયાત્રામાં ગામડે ફરવાની તક પ્રાપ્ત થઇ હતી. મેં પૂજ્ય મહારાજને ગાંધીજીને ચશ્મે નથી નિહાળ્યા, પરંતુ પૂજ્ય મહારાજને ચશ્મે દૂરથી ગાંધીજીને નિહાળ્યા છે. પરિણામે ગાંધીજીને જોવા ન પામ્યાનો વસવસો નાશ પામ્યો!