"એ બંને નોકરી કરે છે એટલે કામમાં મદદ કરો એમાં કોઈ વાંધો નથી પણ આ તાળાબંધી જોઈને લમણાની નસો ફાટફાટ થાય છે. પેલી તો પારકીજણી છે, પણ વિજિયાને બાપની દયા ના આવે? એ લોકોએ આવું કેમ કર્યું?" "એમાં થોડોક વાંક મારો. હું ગળકૂડો.ગળ્યું ખાવાનું કાયમ મન થયા કરે.બપોરે ભૂખ લાગે ત્યારે બીજું તો શું કરું? નાના છોકરાની જેમ ગોળ સાથે રોટલીનું પંપૂડું વાળીને ખાતો હતો એ વહુને ખૂંચતું હતું. વિજિયાને ચાવી ચડાવી કે ડોસાને ડાયાબિટિસ થશે તો ચાકરી કોણ કરશે? ફ્રીઝમાં એમનો આઈસક્રીમ ને ચોકલેટો પડી હોય. હું તો એને અડુંય નહીં તોય બીકના માર્યા એનેય તાળું મારી દીધું!" એમણે સાહજિકતાથી કહ્યું. "ગયા વર્ષે મકાન એના નામે કરી દીધું પછી એમને બાપની કોઈ ગરજ નથી રહી.” દીકરીના અવાજમાં આક્રોશ હતો. “બાપા,આવી મૂર્ખામી કેમ કરેલી?"