જે સાધુ તપશ્ચર્યા કરીને પરમતત્ત્વને શોધે છે. એને મન તો આ વરસાદ એનો જ સાક્ષાત્કાર છે. ધૂળની ઢગલીઓમાં કાચના ‘કૂકા’ છુપાવીને પછી એને શોધતી શિશુઓની ટોળકીને મન તો શેરીના આ પહેલા વરસાદે રમત જીતી જઈને ઉછળવું એ જ જીવનતત્ત્વ છે. પંખીઓને ખબર નથી અને ગત વર્ષાનાં સ્મરણાવરણો પણ હવામાં ઊડી ગયા છે એટલે એને મન તો આહાહા જેટલા છાંટા એટલા કૌતુક…! વરસાદ પાસે એના આવવાની અનિશ્ચિતતાનું જે અભિજાત લક્ષણ છે એ એના દર્શનસુખને અધિક કરી આપે છે. પ્રેમ અનિશ્ચિત હોય છે. લગ્ન એ પત્નીના પ્રેમમાં પડવાની મોસમ નથી. પરિચયારંભનું સૌજન્યપર્વ છે. એ કદાચ આગળ જતા પછીના વરસોમાં પ્રેમમાં પરિણમે કે ન પણ પરિણમે તો સૌજન્યમય દામ્પત્ય ધબકતું ધબકતું આગળ વધે છે. એમ કરતાં કરતાં જ એ સૌજન્યને પાંખો આવે છે ને એ સહિયારા આભમાં ઊડે તો એ પ્રેમ પદારથ પામે છે.