હું એક રાષ્ટ્રિયકૃત બેન્કમાં અધિકારી હતો. હોદ્દાની રૂએ મારી બદલી મુંબઈથી બિહારના એક ગામમાં થઈ. ત્યાંના લોકો મને એ ભાવથી જોતાં કે હું જાણે ઈન્દ્રની અલ્કાપુરીથી ના આવ્યો હોઉં! એમાં પણ રામ કૃપાલુ ચતુર્વેદીને મળો એટલે તમને એકદમ ઊચા આસને બેસાડે. અમારી શાખામાં એ લેજર-કીપર હતા. ગૌર-ઘઉં વર્ણો ગોળ ચહેરો. થોડા શીળીના ચાઠા. પિત્તલના વાસણને ટોચણા માર્યા હોય એમ ચાડી ખાય. માથામાં વાળ શ્યામ પણ વધારે લાંબા ના થઈ તેની પૂરતી કાળજી. તેલ એટલું નાંખે કે તમારી નજર એ તરફ જ જાય. શિખા પણ ખરી. વાળીને ગાંઠ મારીને બાંધે. બેન્કમાં પ્યૂન કે સિકયુરિટી સ્ટાફ સિવાયને ગણવેશ ન હતો. તેથી ચતુર્વેદીજી સફેદ ઝભ્ભો અને ધોતિયાનો પરિવેશ ધારણ કરતા. બોલે ત્યારે આંખો ઊંચી-નીચી થાય જાણે કંઈક શોધી રહ્યા હોય એવો ભાસ થાય. મધ્યમ બાંધો અને સરખી ઊંચાઈ. ગંભીરતાથી વાતો કરે. ‘હસવું’ અને ચતુર્વેદીજીને જોજન દૂરનુ અંતર. બીજાના દુઃખ અને કષ્ટથી પોતાને અધિક તકલીફ પડે છે એવી પ્રતિતી એમની વાતો પરથી તમને લાગે. ખરેખર એવું ના હોય એમ સ્ટાફના બીજા કર્મચારીઓનો પાકો અભિપ્રાય! તેઓનું માનવું હતું કે તેઓ નખ-શીશ સ્વાર્થી છે. બોલવામાં ભલમનસાઈ પણ ગર્ભિત સ્વાર્થ સમય આવ્યે સમજાય. સૌ તેમને આર. કે. એ નામથી જ બોલાવે.