આખરે એણે કબાટના અરીસા પર લગાડેલા છાપાંના સેલોટેપથી ચોટાડેલ પાનું હળવેકથી એક તરફથી કાઢવાનું શરૂ કર્યું. હાથ અને મન વચ્ચે તુમુલ યુદ્ધ ચાલ્યું, આખરે મનને થોડીક ક્ષણ ધોબીપછાડ આપીને હાથે એ પાનાં એક તરફ વાળ્યું અને અરીસામાં એણે મહીનાઓ પછી પોતાનો ચહેરો જોયો, એ હસી રહ્યો હતો.. ખડખડાટ.. એ જ ચહેરો.. જેનો ડર હતો એ જ થઈ રહ્યું હતું, પહેલા ખૂબ ડર લાગ્યો, પછી એને ભયંકર ગુસ્સો આવ્યો અને આખરે નિઃસહાયતાની લાગણીએ આશકાની આંખમાંથી આંસુ ટપકી રહ્યાં, આનાથી કેમ છૂટવું? અથાગ પ્રયત્નો અને અપાર તુક્કાઓ લડાવ્યા છતાં બંધ થવાનું નામ જ નહીં. રાતના સાડા બાર થવા આવ્યા હતા. અને પછી કબાટના અરીસા પરના છાપાંના ટુકડાઓને એમ જ લટકતા છોડી દઈ એણે કપાળ પરથી પરસેવો સાફ કર્યો, વાળ સહેજ સરખા કર્યા અને પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે ચહેરા પર બળજબરીથી સ્મિત મઢીને એણે ટી.વી પરથી કપડું હટાવ્યું.. ઘડીક ટી.વીની બંધ સ્ક્રીન પર એ જ જોઈને અવાચક થઈ ગઈ.. રડતા ચહેરાની ભીતરમાં કોણ હતું? આજે એને હરાવીને જ જંપીશ.. એણે ફ્રીજ પરથી, બાલ્કનીના દરવાજાઓ પરથી, બાથરૂમના અરીસા પરથી, રસોડાની ટાઈલ્સ પરથી – બધેથી છાપાંના સેલોટેપથી ચોંટાડેલા ટુકડા ફાડ્યા. અને એક સાથે આટલા બધા હસતા ચહેરાઓ જોઈને એ રડી પાડી ઉઠી.. ચહેરાઓનું હાસ્ય વધુ ભયાનક બન્યું. લેન્ડલાઈનથી અશ્વને ફોન કરીને પોતાની પાસે આવવા કરગરી, ને પોતે બાલ્કનીમાં આવીને બેઠી..