આ અસહ્ય દુઃખ છતાં ધૃષ્ણાણ પાર્થિવ શિવલિંગોનાં પૂજનમાં કાયમી વ્રતથી ડગી નહીં. આ વ્રતવિધિ જ્યાં સુધી સમાપ્તજ થયો નહીં, ત્યાં સુધી સુધર્મ પણ પોતાનું દુઃખ વરતાવા દીધા વગર સ્વસ્થ રહ્યો. આ પછી બંને જણાએ લોહીથી ખરડાએલી પથારી થોઈ. આથી અત્યંત દુઃખ થયું, પરંતુ જેણે પુત્ર આપ્યો? છે તે જ રક્ષા કરશે, એવી અચળ શ્રદ્ધાથી મનને મનાવીને હંમેશની માફક ધૃષ્ણાર તો પાર્થિવ શિવલિંગોને પધરાવવા સરોવરે ચાલી ગઈ. સરોવરમાં શિવલિંગોને પધરાવીને ધૃષ્ણાો પાછી ફરી રહી હતી ત્યાં તો કાંઠા પર બેઠેલો તેના મૃત પુત્રે સાદ પાડ્યો કે ‘હે માતા ! મારી પાસે આવ. હું તને મળવા તત્પર છું. હું મરી ગયો હતો, પણ તારાં પુણ્યના પ્રતાપથી તેમ જ ભગવાન શંકરની કૃપાથી હું હમણાં જ જીવતો થયો છું.‘ આમ છતાંય, ધૃષ્ણાે દુઃખી પણ ન થઈ અને હર્ષ પણ પામી નહીં. તેણે તેનું સ્વસ્થ મન જાળવી જ રાખ્યું અને ભગવાન શંકરને યાદ કરીને આદર અને ભક્તિથી પ્રણામ કર્યા.