‘મમ્મીના હાથનું કંઈ પણ ખાવાનું મન થાય તો તરત ફોન કરી દેજે. મગજ, ગોળપાપડી જે ખાવું હોય તે ફટાફટ બનાવીને મોકલી દઈશ. ને દવા લેવાનું એક્કે ટંક ભુલાય નહીં, હોં બેટા !’ આવી કંઈ ને કંઈ ભલામણ એ કરતી રહેતી. બુધવારની સવારે ગાડીનું હોર્ન વાગ્યું અને બેલાની છાતી ધકધક થવા લાગી. પ્રશાંત ખુશખુશાલ હતો. મમ્મીને પગે લાગી એણે પ્રજ્ઞાને ગળે વળગાડી. પ્રજ્ઞા એનો હાથ પકડીને ચૂપચાપ રડવા લાગી. બેલાએ એને સંભાળી. પોતાની જાત પર જેમતેમ કાબૂ રાખતાં એણે પ્રશાંતને આશીર્વાદ આપ્યા, ‘બેટા, કામમાં બરાબર ધ્યાન આપજે. સમય મળે ત્યારે અમને મળવા આવતો રહેજે. રોજ એક ફોન કરજે….’ એને થયું, હવે એક અક્ષર પણ વધુ બોલવા જશે તો ભાંગી પડશે. એ પ્રજ્ઞાને લઈને અંદર ચાલી ગઈ.