(૨૫) વળી, આ સેતુ-વિધૃતિને પ્રાપ્ત કરીને, રાત્રિઓ દિવસ થઈ જાય છે. અંધકાર અજવાળું થઈ જાય છે,-એવો એ, નિત્યપ્રકાશ છે, અને એજ બ્રહ્મલોક છે. (એ આત્માનું દેખવું એવું અજબ છે, કે દિવસને જેવો દેખે-જાણે છે, તેવો રાતનેય દેખે-જાણે છે, એ અજવાળાને દેખે-જાણે છે. તેવી જ રીતે, અંધકારને પણ દેખે-જાણે છે. એવો એ બીન શરતી, નિત્યપ્રકાશ છે.) જે કોઈ બ્રહ્મચર્ય વડે, (એટલે કે, બ્રહ્મભાવનાપૂર્વક) એ પ્રકાશમાં જ ચાલે, એ ઠોકર ન ખાય, અને જેઓ બ્રહ્મચર્ય દ્વારા અન્વય-વ્યતિરેક નિયમ વડે, અંધકારથી અજવાળાને અળગું પાડી જાણે, તથા જાગ્રત-સ્વપ્ન-સુષુપ્તિમાં એકરસપણું દેખે,-બ્રહ્મલોક તેમનો જ છે, સીધે સીધો. એવા (જીવાત્માઓ) જ મૃત્યુમાં સર્વલોકમાં કામચાર (એટલે કે યથેચ્છ વિચાર કરવા સ્વતંત્ર) થઈ જાય છે, કે જે સ્થિતિનો આપણે પાછળ ઉલ્લેખ કર્યો છે.