ઘણી સરકારોએ ખોરાકના પૂરતા જથ્થાની ખાતરી માટે કૃષિ ક્ષેત્રને આર્થિક મદદ કરી હતી. આ કૃષિ સહાયો ઘઉં, દાણા (મકાઈ), ચોખા, સોયાબિન અને દૂધ જેવી કેટલીક ચોક્કસ વસ્તુઓ સાથે જોડાયેલી હોય છે. આ રાહતો જ્યારે વિકસીત રાષ્ટ્રો દ્વારા સંસ્થિત કરવામાં આવે ત્યારે તેને રક્ષણાત્મક, અપૂરતુ અને પર્યાવરણને નુક્શાનકર્તા કહેવામાં આવી છે.[૭] છેલ્લી સદીમાં, કૃષિને વધેલી ઉત્પાદકતા, સિન્થેટીક ખાતરો અને જંતુનાશકોના ઉપયોગ, પસંદગીના ઉછેર, યાંત્રીકરણ, પાણીની દૂષિતતા અને ખેતીની રાહતો દ્વારા દર્શાવવામાં આવી છે. સર આલ્બર્ટ હોવાર્ડ જેવા પદ્ધતિસરની ખેતીના સમર્થકોએ 1900ના દાયકાની શરૂઆતમાં એવી દલીલ કરી હતી કે જંતુનાશકો અને સિન્થેટીક ખાતરોનો વધુ પડતો ઉપયોગ જમીનની લાંબા ગાળાની ફળદ્રુપતાને નુક્શાન પહોંચાડે છે. આ લાગણી દાયકાઓ સુધી નિષ્ક્રિય રહી ત્યારે 2000ના દાયકામાં કેટલાક ખેડૂતો અને નીતિઘડનારાઓ દ્વારા ટકાઉ કૃષિ તરફથી પર્યાવરણ અંગેની જાગૃતિ આવી હતી.