બંને અસવારોએ સાંઢિયો સીધો જોધપરિયા ભોંયરે લીધો. સાંઢિયા ઉપરથી ઉતરીને બંને જણા શસ્ત્ર સાથે કલ્યાણમલજીની પાસે જઈને ઊભા રહ્યા. પોતાના બહારવટિયા ભાઈ કલ્યાણસંગને જોતાં જ કલ્યાણમલ સમજી ગયા કે ભાઈ બદલો લેવા આવી પહોંચ્યો છે. વીજળી પડે કે ન પડે, પણ હવે ભાઈની તલવાર રૂપી વીજળીથી આજે વેતરાઈ જવાનું જરૂર થશે. કલ્યાણમલજી ડગ્યા નહીં, ભયભીત પણ ન થયા. તેમણે ગરદન ઝુકાવીને કહ્યું : ‘લે ભાઈ, તારું કામ પૂરું કર. મેં તારો ગરાસ ડુબાડ્યો તેનો બદલો લઈ લે.’ પણ ભાઈ એ ભાઈ. ગમે તેવાં વેરઝેર હોય તોપણ ખરા સમયે લોહીનો સંબંધ જોર પકડી લે. આકાશમાં જોરજોરથી કડાકા થવા લાગ્યા, કલ્યાણસંગે કલ્યાણમલનો હાથ પકડીને બહાર કાઢી મૂક્યો અને પોતે તેની જગ્યાએ ગોઠવાઈ ગયો. બંને એકનામા : કલ્યાણ-કલ્યાણ. જોરથી વીજળી ત્રાટકી અને કલ્યાણમલની જગ્યાએ કલ્યાણસંગને ભરખી ગઈ. માથે વીજળી પડી, પણ ઘાતમાંથી ભાઈએ ભાઈને બચાવી લીધો. પોતે ઘાતનો ભોગ બની ગયો.