પછી બા અવસાન પામી ને બાપુજીને પક્ષઘાતનો હુમલો !…. આવી સ્થિતિમાં એમને એકલા કઈ રીતે છોડાય ? છેલ્લે હમણાં પણ જિલ્લા શિક્ષણાધિકારી સુધીર મહેતાએ પ્રસ્તાવ મૂક્યો હતો. એના બંને દીકરા કૅનેડા હતા, શ્વેતા હા પાડે તો એને લઈ જવા આતુર હતા. શ્વેતા માટે એક ઉપહાર હતો. ભાગ્યે જ મળે તેવી તક ! પાછલી જિંદગી સ્થિરતાની હતી. નવા દેશમાં એનાં કોઈ પગલાંની ટીકા થવાની નહોતી. સુધીરભાઈએ શ્વેતાને વિચારવાની તક આપી. લાંબો સમય રાહ જોઈ પણ અપાહિજ બાપને છોડી જવા શ્વેતા તૈયાર નહોતી અને એ કૅનેડા ચાલ્યા ગયા. હવે જિંદગીભર પોતે ને બાપુજી બે જ ! બાપુજીની સેવા એકમાત્ર એનું કાર્ય. એમનું બાકીનું આયુષ્ય સારી રીતે વ્યતીત થાય એવા પ્રયત્નો. ટૂંકમાં, બાપુજી એ જ એનું જીવવાનું અવલંબન. કાલે સવારે બાપુજી નહીં હોય ત્યારે ? …. અજ્ઞાત ભયનું એક લખલખું એના દેહમાંથી પસાર થઈ ગયું.