પ્રશ્ન અણિયાળો હતો, સંસ્કારનું શિક્ષણ નથી પણ ચિંન્તા છે. સંસ્કારની વ્યાખ્યા નથી એટલે ધર્મો એમની કર્મકાંડ લીલામાં મનુષ્ય વ્યવહાર અને વર્તનને પકડીને બંધિયાર બનાવી દેવી તેવી દહેશત છે, અને સમય એનો સાક્ષી છે. ગુજરાતી હોવું એટલે શું ? ઢેબરા, કરકસર, ટીવી સીરીયલોની વિષય વસ્તુ કે ઉત્સવપ્રિય પ્રજા !!! સંસ્કારની વ્યાખ્યા કરવા બેસીએ તો તો સમય પણ પડખુ બદલી નાખે તેવી ઝડપની ગરમી પડવા માંડી છે. મેં બે વાતો જોરથી કહી. એક ઓળખ-કટોકટીના આ કાળમાં સંસ્કાર ઓળખ છે, બીજી બાબત એ સામાજિક ચેતનાને સરળતા, સહજતા અને સુંવાળપ આપતું એક સાતત્ય છે. આ સાતત્ય અને આ ઓળખની જેટલી જાગૃતિ જબરદસ્ત એટલી સામાજિક-વર્તનની સામાજિક સુગંધ અને નવનીત બનવાની પ્રક્રિયા અસરકારક અને દીર્ઘજીવી. ઘરમાં આની રસપૂર્વક ચર્ચા થાય અને મિથ્યાભિમાન વગરનું ગૌરવ લહેરાય ત્યારે આપણી સંસ્કાર હસ્તાંતરણની મઝા જીવવા મળે. સ્પોર્ટસ ક્લબ રવિવારની સવારે આ ભેળ કરવા માટે અને આ મેળ કરવા મથે તે ઘટના પોતે જ એક સંસ્કાર ઘટના છે. કાજલે સ્ત્રી હોવું એની માંડણી સરસ કરી, જેડી મજીઠીયાએ પોતાની દિકરી સાથેના પ્રસંગોથી સંસ્કાર માટેની નવી પેઢી સાથેના વાણીવ્યવહારની બારાખડી બાંધી આપી. જો કે આ બધું થાય તે અગત્યનું છે, સ્મિતાભેને એક પ્રશ્નાવલી પણ આપી. આખો કાર્યક્રમ રવિવારને બૌધ્ધિક અને હળવી ખુશનુમા આપી ગયો તેનું એક કારણ સમ્રાટ અશોક દવેનું રસીલું સંચાલન હતું. અમદાવાદ પોતાની ઓળખના ફ્લાય=ઓવર પર છે, વાંધો નહીં આવે, ટ્રાફિક જામ નહીં નડે…