પરંતુ આ ફિલ્મમાં પણ પ્રોબ્લેમ્સ તો છે જ. જેમ કે, ભારતને કૅન્સરની જેમ ભરડો લેનારા આ ઇંગ્લિશ-ઍજ્યુકેશનના ક્રેઝને ચાબખા મારવાની લ્હાયમાં મૅકર્સે બિલકુલ બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ એમ બે ભાગ પાડી દીધા છે. જેમ કે, અપર ક્લાસ તો દંભી, સ્વાર્થી જ હોય, જ્યારે ખરેખરા માણસાઈવાળા લોકો તો ગરીબો જ હોય. ગરીબ દેખાવાના પ્રયત્નોમાં ઇરફાન ગરીબ મહોલ્લામાં રહેવા આવે એ હજી સમજાય, પણ એ પોતાની ગંજાવર શૉપ છોડીને બિસ્કિટના કારખાનામાં મજૂરી કરવા જાય એ વધુ પડતું છે. એ જ રીતે કોઈ ગરીબ વ્યક્તિ બીજાને મદદ કરવા માટે પોતાનો જીવ પણ જોખમમાં મૂકી દે એ વાત પણ હજમ થાય એવી નથી. આ ફિલ્મમાં હાઈફાઈ પ્રાઇવેટ સ્કૂલોને પૈસા ખાનારા ડ્રેગન જેવી બતાવી છે, જ્યારે સરકારી સ્કૂલોની બિચારી હાલત માટે ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને માતાપિતાઓની ઉપેક્ષા જ જવાબદાર હોય એવું ચિત્ર ખડું કરાયું છે. ધારો કે ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર સુધરે તોય પૂરતા અને યોગ્ય શિક્ષકો વિના ઍજ્યુકેશનલ ક્વૉલિટીની ગૅરન્ટી કોણ આપશે? વળી, દર થોડા દહાડે બાળકોને અપાતાં મધ્યાહન ભોજનમાંથી ગરોળી-સાપનું બચ્ચું નીકળવાના સમાચારો આવે છે એ માટે કોણ જવાબદાર?