હું બાર વરસની થઈ. મારા પિતાને મન મારી માતા ભારતીય સંસ્કૃતિની જીવતીજાગતી મૂર્તિ હતી. મને પણ એ જ ઢાંચામાં ઢાળવા તેઓ પ્રયત્ન કરતા. પણ તેઓ ભૂલી જત કે હું અમેરિકામાં જન્મી છું, અમેરિકામાં બાળકોનો વધુ સમય સ્કુલમાં જતો જ્યાં મુખ્યત્વે અમેરિકન વાઈટ બાળકો જ ભણતાં. તેમના સંસ્કાર મારામાં ઝિલાતા. અમેરિકાનો માહોલ એવો કે ભારતની જેમ મોટાં મોટાં મેદાનો કે શેરીઓ ન હોય કે જ્યાં તમે તમરા મિત્રો સાથે રમતગમત રમો કે ધિંગામસ્તી કરો. સ્કૂલેથી ઘરે આવે એટલે હોમવર્ક કરો અથવા ટીવી જુઓ. ને અહીં જન્મીને મોટી થઈ હોવાથી ટીવી જોવા કરતાં અમેરિકન પ્રૉગ્રામ્સ જોવા ખૂબ ગમતાં. મારી માતા ઘરકામ ઉપરાંત સામાજિક કાર્યોમાં ભાગ લેતી. હિન્દુ તહેવારોમાં પણ સક્રિય ભાગ લેતી. હોળી, જન્માષ્ટમી, દિવાળી જેવા તહેવારો ખૂબ જ હોંશથી ઊજવતી. મને પણ પરાણે ભાગ લેવડાવતી. બાળક હતી ત્યાં સુધી બધું નવું નવું લાગતું. પણ હાઈસ્કૂલ પૂરી કરતાં પિતાજી મને લોકલ યુનિવર્સિટીમાં દાખલ કરવા માગતા હતા અને મારી મહત્વાકાંક્ષાઓને પાંખો આવી હતી. U.C.L.A કે સ્ટૅનફર્ડમાં જવાનું મન હતું. ‘મૉના, ચાલ આપણે જરા વૉક લઈ આવીએ.’ પિતાજીએ એક દિવસ કહ્યું. હું સમજી ગઈ કે શા માટે તેઓ કહે છે. મને સમજાવવા માંગતા હતા, કારણકે તેઓ મારી દૂરી સહન કરી શકે એમ નો’તા. વિચાર કરતાં મારી આંખ ભીની થઈ ગઈ. નાની હતી ત્યારે તેમની આંગળી પકડી દરિયાકિનારે ફરવા જતી. મારા બાપુજીને તરવાનો ખૂબ શોખ. રોજ સવારે ઊઠી દરિયે તરવા જતા. મને પણ લઈ જતા ને અફાટ સમુદ્રમાં તરતાં. બીક લાગતી પણ પિતાજીના પ્યાર કે તેમની હૂંફથી હું એક અસાધારણ તૈરાક બની ગઈ. ક્યારેક સાગરકિનારે રેતીમાં ચાલતાં ન ફાવતું તો તરત મને ખંધોલે – ખભા પર તેડી લેતા અને ચાલતા ચાલતા કાવ્યપંક્તિ બોલતા, ‘વાદળઘેર્યા આભમાં, તું જ મારું તેજકિરણ, તું જ મારું તેજકિરણ.’ ‘બેટા મૉના, ખરેખર તારે બીજી યુનિવર્સિટીમાં જવું છે?’ વૉક લેતાં તેમણે કહ્યું. અમેરિકામાં જન્મતાં અમારી ભાષામાં ગુજરાતી, હિન્દી ને અંગ્રેજી શબ્દોનો પ્રયોગ ખૂબ જ થઈ જતો, જ્યારે મેં હા કહ્યું તો તેઓ તરત મૂંગા થઈ ગયા.