[stextbox id=”warning” float=”true” align=”right” width=”250″]પૉશ વિસ્તારની સાથે સાથે તેના ગુણો-દૂષણો, સગવડ-અગવડો આવે છે. જાતે કામ કરી લેવાનું સારું ન દેખાય, છૂટક કામ કરનાર ઘાટી મળે નહીં, મળે તો તેની અનિયમિતતા ને આડોડાઈ સહેવાં પડે એટલે સવિતા ક્યારની કહ્યા કરતી હતી કે ઘરઘાટી રાખો. પણ ઘરઘાટી એટલે સારો એવો પગાર, તેને ઘરમાં રાખવાનો અને ચા-પાણી ને ખાવા-પીવાનું આપણે માથે. એ બધું પોસાય એવું નહોતું.[/stextbox] કુશી મોટી થતી ગઈ તેમ તેમ સવિતાની ચિંતા વધ્યે જતી હતી. ‘આ છોકરી પરણીને એના સાસરે જતી રહેશે પછી ઘરમાં નોકરનું શું ?’ કુશી વગર પોતે સાવ નિઃસહાય થઈ જવાની એ સવિતાની ફિકર. કુશી વિશે સોનલની ચિંતા બીજી હતી. ‘લગ્ન થઈ ગયા પછી કોઈ ગરીબ ઘરમાં કુશીનું કેમ નભશે ? અહીં તેને બાદશાહી હતી, એવી સાહેબી ગામડાગામના કોઈ ગરીબ ઝૂંપડામાં કે મુંબઈની કોઈ ચાલીમાં ક્યાંથી મળવાની ?’ હું નિર્લેપ ભાવે બંનેની ચિંતા સાંભળતો, પણ સમજતો કે ‘પડશે એવા દેવાશે’ એ માત્ર વ્યવહારુ મંત્ર જ નથી, પણ મનુષ્યજીવનની અનિવાર્ય નિયતિ છે. બધાએ સંજોગોને અનુકૂળ થવું પડે છે.