બપોરની શરૂઆત થઈ રહી હતી ત્યારે મુંબઈના એક નાનકડાં પરાથી થોડેક દૂર, લગભગ સૂમસામ દરિયાકિનારે પહોંચેલા એ બંને એક બીજાના હાથમાં હાથ – આંખોમાં આંખ પરોવીને કોઈક સહજ આનંદનો અનુભવ કરી રહ્યા હતાં, થોડાક કોલેજીયન યુગલો સિવાય કિનારો લગભગ ખાલી હતો. અને એમ ન હોય તો પણ બીજાઓની નજરમાં એમનું મૂલ્ય શું અંકાય છે એવી આ બે માંથી કોઈને પણ ચિંતા નહોતી, અન્યોના અસ્તિત્વ વિશે થોડોક તુચ્છકારનો ભાવ પણ ખરો – છતાંય લોકો ક્યાં બીજાની કિંમત આંકવાનું વલણ છોડી શકે છે?