૧૯૪૮માં સરદાર પટેલ અને હું બંને નવી દિલ્હીમાં શ્રી ઘનશ્યામદાસ બિરલાના અતિથિ હતા. સવારના ભ્રમણ સમયે જ્યારે પણ સરદાર મૂડમાં હોય ત્યારે મારી સાથે એવી સમસ્યાઓની ચર્ચા છેડતા કે જેમાં તેમનું મન-મગજ વ્યસ્ત રહેતું. એક દિવસ વાતો કરતાં તેઓ મને ચિડવતાં બોલ્યા ઃ – ‘ઓ અખંડ હિન્દુસ્તાની, હવે અમે ભારતનું વિભાજન કરવાનો નિર્ણય કરી લીધો છે.’ તેઓ સંભવતઃ કોઈ કોન્ફરન્સમાં ભાગ લઈને આવ્યા હતા. સ્વાભાવિક રીતે જ આ સાંભળીને મને આંચકો લાગ્યો. કેમ કે સરદાર આરંભથી જ વિભાજનનો વિરોધ કરતા રહ્યા હતા અને વિભાજનનું સમર્થન કરવાને કારણે તેઓ રાજાજીની બહુ ઉગ્ર શબ્દોમાં ટીકા કરતા હતા. હવે સરદારે મને સમજાવવાનું શરૃ કર્યું કે તેમનો નિર્ણય યોગ્ય કેમ છે.