અમે ઘેર પાછા ફર્યા ત્યારે સાંજના સાડાસાત થઈ ગયા હતા. “ઘરમાં બાપુજી નથી”નો તીવ્ર અહેસાસ મગજમાં ઉઠ્યો. એક અવ્યક્ત ડુસકું સમગ્ર શરીરમાં પ્રસરી ગયું. એ વખતે સામે અમુલ બેઠો બેઠો ગંભીર ચહેરે કોઈ આગંતુકને કહેતો હતો : “બરાબર બાર ને ત્રણ મિનિટે દેહ છોડ્યો. મેં પણ છેલ્લામાં છેલ્લું એમના મોંમાં ગંગાજળ મુકેલું.”