ધન્ય ભાગ્ય, ધન્ય ઘડી કે આવા વિરલ સંતોએ કરૂણા કરી અમને આ સેવા આપી છે. એવા અહો ભાવથી સેવા થવી જોઇએ. ખુબ વિચાર કરીશુ તો ખ્યાલ આવશે કે હાડકાં અને ચામડાની કોથળીવાળા માનવ દેહદારી એવા આપણને સનાતન,ચૈતન્ય સ્વરૂપોની સેવા ક્યાંથી મળે. આગીયો જેમ સૂર્ય નારાયણની કલ્પના કરી શકે નહિ. તેમ દેહની માયામાં એક રૂપ થઈ ગયેલા જીવાત્માને ચૈતન્ય રાશિના ધારક એવા ભગવાન શ્રી વાળીનાથજી અને આવા સંતમહાપુરૂષોની સેવાનો અધિકાર ક્યાંથી મળે. સંતોના ઉપદેશ પ્રમાણે કોઇપણ સંજોગોમાં સેવામાં ઉદાશીનતા, બેચેની,કે પરાણે શબ્દો ના જ આવવા જોઇએ. માંદા હોઇએ, શરીર અસ્વથ હોય, ખુબ થાક્યા હોઇએ. અને મનના માનતુ હોઉઅ એવા પ્રસંગે કદાચ સેવા કરવાની આવે છતાંય અંતરભાવ ના જવો જોઇએ. આવા પ્રસંગોએ ભગવાનની પ્રસન્નતાના અર્થે સેવામાં લાગેલા સેવક પોતાના મનને સમજાવે કે સંતોએ જે સેવા આપી છે. અને મારી ફરજ છે. મારે તેવી સેવા કરવી જોઇએ. દિનદયાળ એવા મહાસંતોની સેવા કરવી તૌ સૌને ગમે છે. પરંતુ આશ્રમમાં રહેલ અશક્ત, અપંગ,દિનઃદુખીયાની સણ્તોના સબંધવાળાની સેવા પણ તેટલી જ મધુર લાગવી જોઇએ. તો જ તે સેવા અંતરની સેવા ગણાય, સાચા ભક્તો તો સામેથી મંદિરની અને એમાં બિરાજેલા સંતો અને એમના સબંધવાળા મુમુક્ષની થાળીઓ સાફ કરવાની તક જતી કરતા નથી. પૈસા ખર્ચીને પણ એવી સેવા મેળવી લેવા ઉત્સુક હોય છે.