જ્યારે શોકસભા સ્ત્રીલિંગ હોવાને કારણે બોલકી છે, જેમાં વક્તાઓ મરનાર વિશે ઓછું ને પોતાના વિશે વિગતે બોલવાનું ચૂકી ન જવાય એની ખાસ કાળજી રાખે છે. આ જ કારણે સાહિત્યિક શોકસભાઓમાં ઓડિયન્સની ખેંચ વર્તાય છે. આથી સાહિત્યપરિષદ જેવી સંસ્થાઓ મારા જેવો કોઈ એકલ-દોકલ મીડિયોકર લેખક હતો – નહતો થઈ જાય કે તરત જ શોકસભા ભરવાની ઉતાવળ કરવાને બદલે આઠ-દસ દિવસ એ આશાએ ખેંચી નાખે છે કે આ ગાળામાં જો ત્રણ-ચાર લેખક-કવિઓની પાલખી ઊઠી જાય તો સમૂહ યજ્ઞોપવીત યા સમૂહલગ્નોની પેઠે સમૂહમાં શોકસભા યોજી શકાય. અહીં શ્રોતાઓની સંખ્યાનો પ્રશ્ર્ન ઓછો નડે. આ ચાર લખનારાઓએ લખેલ પુસ્તકોના સરવાળા કરતાં અડધા લોકો ઉપરાંત તેમના મિત્રો, વેવાઈ પક્ષનાં સગાંઓ, સ્નેહીઓ, પ્રકાશકો, તંત્રી-સંપાદકો હાજરી આપે એટલે હોલ અડધો-પોણો તો ભાડૂતી સેવા વગર પણ ભરાઈ જાય.