[ જે વસ્તુની માણસે તીવ્ર ઈચ્છા સેવી હોય, એ જો એને વર્ષો પછી મળે ત્યારે તેને એ વસ્તુ પ્રત્યે અપાર લગાવ થઈ જાય છે. એ વસ્તુ એની સર્વસ્વ બની જાય છે. ચોવીસેય કલાક એનું મન એમાં જ લાગેલું રહે છે. સામાન્ય માનવીના મનનું આ દર્શન છે. પ્રસ્તુત વાર્તામાં કંઈક એવી જ વાત બની છે. દીકરાએ આપેલા બૂટનું એના પિતાને એટલું આકર્ષણ છે કે તેનું સમગ્ર અસ્તિત્વ બૂટને સાચવવામાં કેન્દ્રિત બની જાય છે. ચરમસીમા તો ત્યારે આવે છે કે જ્યારે પોતાના પરમ મિત્ર કરતાં પણ બૂટ એની માટે સર્વસ્વ બની જાય છે. આ વાત માત્ર બૂટની જ નથી. જુદા જુદા માનવીઓનો જુદી જુદી વસ્તુ પ્રત્યે આવો અભિગમ હોઈ શકે છે. આ માણસમાં ઊંડે ઊંડે રહેલી વૃત્તિઓનું ચિત્રણ છે. – તંત્રી.]