જાન્યુઆરી ૧૯૬૪માં શ્રી ગુરુજી કાલિકટ આવ્યા હતા. ત્યાં સ્વામી શ્રી કૃષ્ણાનંદજી સાથે તેમની મુલાકાત થઈ તથા અનેક વિષયો પર ચર્ચાઓ થતી રહી. એવામાં મંદિરમાં અહિંદુઓના પ્રવેશનો પ્રશ્ર્ન આવ્યો. શ્રી સ્વામીજી વિચારી રહ્યા હતા કે મુસ્લિમો અને ઈસાઈઓને મંદિરમાં શા માટે પ્રવેશ ન કરવો દેવો ? જ્યારે મસ્જિદ તથા દેવળમાં તો હિન્દુઓ સરળતાથી પ્રવેશ કરી શકે છે. શ્રી સ્વામીજીનો મત હતો કે મંદિરપ્રવેશના સંદર્ભમાં મંદિરની પવિત્રતા જાળવી રાખવાના હેતુથી પ્રવેશાર્થીઓ માટે સ્વચ્છતા, શુદ્ધતા, ચોખ્ખાં વસ્ત્રો વગેરે જેવા નિયમો લાગુ કરવા જોઈએ. એમણે આ વિષયમાં શ્રી ગુરુજીનો અભિપ્રાય માગ્યો. શ્રી ગુરુજીએ કહ્યું : બધા લોકોને મંદિરપ્રવેશની અનુમતિ આપવી એ કંઈ અઘરી વાત નથી, પણ એ વાત ખાસ ધ્યાનમાં રાખવી જોઈએ કે મંદિર ભગવાનનું સ્થાન છે, અને પ્રવેશનાર દરેકને એ વાતની સમજ હોવી જોઈએ. જ્યાં સુધી હિન્દુઓની વાત છે ત્યાં સુધી તેઓ મસ્જિદ તથા દેવળ પ્રત્યે પણ સમાનભાવ રાખે છે. તેઓ એ જગ્યાને પણ ઈશ્ર્વરના સ્થાન તરીકે જુએ છે. તે જ્યારે મસ્જિદ કે દેવળમાં જાય છે ત્યારે ત્યાં પણ આંખ બંધ કરીને પોતાના ઇષ્ટદેવનું સ્મરણ કરે છે. એટલે આ બંને જગ્યાએ હિન્દુઓના પ્રવેશથી કશી મુશ્કેલી થતી નથી, પણ જો આપણે બીજી તરફનો વિચાર કરીએ તો, શું મુસ્લિમ અને ઈસાઈ લોકો મંદિરને પણ ભગવાનનું જ સ્થાન સમજી ત્યાં શ્રદ્ધાપૂર્વક જવાનું પસંદ કરે છે ? મંદિરો પ્રત્યે તેમનો એવો દૃષ્ટિકોણ નથી. સમગ્ર ભારતમાં જેટલો મંદિરો તોડી પાડવામાં આવ્યાં, જેટલી મૂર્તિઓ ખંડિત કરવામાં આવી તે મુસ્લિમો તથા ઈસાઈઓના દૃષ્ટિકોણનું પર્યાપ્ત પ્રમાણ છે. એમની તો એવી જ ભાવના છે કે મંદિર એક એવી જગ્યા છે જે ભ્રષ્ટ કરવા યોગ્ય જ છે. એટલે શું આપણે એ વાતનો વિચાર ન કરવો જોઈએ કે આવા વિધ્વંસકારીઓને મંદિરમાં મુક્ત પ્રવેશ આપવો જોઈએ કે નહીં ?’