લોકભારતી ગ્રામ વિદ્યાપીઠમાં એક વિદ્યાર્થીએ દર્શકને એક સવાલ પૂછયો કે નવલકથાકાર દર્શક અને નિયામક મનુભાઈ પંચોળી વચ્ચે અંતર કેમ છે. દર્શકે બહુ સરસ જવાબ આપ્યો કે, તમારો નિયામક મનુભાઈ એ તો ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણીનો દર્શક એ બન્ને એક નથી. એ વસે છે એક જ ખોળિયામાં. તમે રોજ જતાં-આવતાં, મળતાં હળાવતાં દુનિયાભરની જળોજથાથી વિંટળાયેલા, નાની મોટી મર્યાદાઓથી ભરેલા આ મનુભાઈને તો જુઓ પણ એ મનુભાઈએ સારા-નરસા સમાજની કેળવણી ત્યારથી જે ઉઘાડા આંખ-કાન જોયું, જાણ્યું, વાંચ્યું, વિચાર્યું અને જીવન જીવ્યું એ તમામમાંથી એક ઉદાત માનવીની કલ્પનામૂર્તિ બની. મારા મનમાં એ ઉદાત માનવીની કલ્પનામૂર્તિ બની જેને સૌ પ્રેમ કરે છે, કે જેને સૌ ચાહે, જેને સૌ વ્હાલાં નવલાં ન ગણે, ન કદી ગુસ્સે થાય, ના કદી ભાંગી પડે એવા માણસ થવાની લગની લાગી હતી. પણ હું ય તમારી જેમ માણસ એટલે રાગ-દ્વેષ, માન-અભિમાન આ બધું મારામાં છે. અને એનાથી ઘેરાયેલા તે આ મનુભાઈ ને પેલી કલ્પનામૂર્તિમાં જે માણસ હતો તેનું નામ દર્શક. એ દર્શક બનીને ઉદ્દાત જીવન જીવવાની ઝંખના પાર પાડવાનું થયું એટલે હું સર્જક તે દર્શક. અને આ તમારી સામે ભાંગેલો-વિખરાયેલો, રાગ-દ્વેષથી ઘેરાયેલો, માન-અભિમાનથી વીંટળાયેલો ઊભો તે મનુભાઈ.