એવું જ એક મૂળવાજી ઠાકોરને વફાદાર રહેતું પાત્ર એટલે દાનો કોળી. એણે જોયું કે કારભારી અને ગામનો વાણિયો હાલતા-ચાલતા મૂળવાજી ઠકોરને કશું પણ કહી જાય. એનાથી આ સહન ન થાય, કયારેય ચોરી ન કરવાની પ્રતિજ્ઞા લીધી હોવા છતાં એ કારભારી અને વાણિયાને ત્યાં ચોરી કરી ધન દાટી દે છે. કોઈને ખબર ન પડી કે ચોરી કોણે કરી છે. ઘણો વખત વીતી ગયા પછી એક વખત દરબારમાં આવીને પોતે પેલી બે ચોરી કરી હતી તેની કબૂલાત કરી. સોનાના સિક્કા જે કોથળીમાં રાખ્યા હતા એ રેશમી કોથળી સળી ગઈ હતી, પણ એક પણ સિક્કો ઓછો નહોતો થયો. કારભારી અને વેપારીએ એને પૂછયું કે, ‘તે આમાંથી કશું લીધું કેમ નહીં?’ તો કહે, ‘લેવાતું હશે? લઈએ તો પાપ પડે. આ ચોરી કરીને તોય મારો બાપ મરી ગયો. આનો રૂપિયો વાપર્યો હોત તો મારું શું થયું હોત? મારાથી બાપુનું જે અપમાન થતું હતું તે સહન નહોતું થતું એમને પાઠ ભણાવવા મેં આ ચોરીએ કરી હતી.’ પછી દાના કોળીને મુકુંદરાયના દાદા જે વૈદક પણ જાણતા હતા તેમની સાથે કામ કરવાનું સોંપાયું. દાદાએ એને દોથો ભરીને અમુક વનસ્પતિ લાવવા કહ્યું. દાનો કોળી થોડાક જ મૂળિયા લઈને આવ્યો ને કહ્યું કે, ‘હું સવારે ગયો ને એના પાંદડાં પર જે પાણીનાં ટીપાં પડ્યા હતા, ને મને થયું કે આને ઉખેડવાનું પાપ મારાથી થાય? મને બીજું કોઈ કામ આપો, ઉગાડવાનું કામ કહો, ઉખેડવાનું નહીં.’ આ બધા માણસો ખબર નથી ક્યાંક ખોવાઈ ગયા છે, મુકુંદરાયે આપણી પાસે માણસોને જીવતા કરવાનું કામ કર્યું છે.