અચાનક એના મસ્તક પર કોઈકનો હાથ ફર્યો. એ સ્પર્શમાત્રથી જ સમજી ગઈ કે આ મમ્મીનો સ્પર્શ હતો. એના સિવાય કોઈ સ્પર્શમાં આટલી હૂંફ અને ચિંતા દેખાય જ નહીં. એણે પાછળ જોયું. સોફા પાછળ એની મમ્મી ગરીબડું સ્મિત કરતાં ઊભાં હતાં. ગુલાલે પરાણે ચહેરા પર ઉત્સાહ લાવતાં કહ્યું, ‘હાય, મોમ! બેસ! જો તો ખરી કેટલી જબરજસ્ત ફિલ્મ બનાવી છે.’ પણ કદાચ ગુલાલ અવાજમાં ઉત્સાહ નહોતી લાવી શકી. મમ્મી એનો ચહેરો વાંચી ગયાં હતાં, આંખોનાં પૂર પારખી ગયાં હતાં. એ શાંતિથી એની પાસે બેઠાં અને બોલ્યાં, ‘બેટા, શું થયું છે તને ?’