કદાચ આપણી કમનસીબી એ છે કે આપણે ‘આપણાં’ માં જ પડ્યા પાથર્યાં રહીએ છીએ. જાતને વિસરવાને બદલે વિરાસતને વિસરી જઈએ છીએ. પછી બાકી રહેતું હોય તેમ પાછા રાડીયા રિમણ કરી મુકીએ છીએ. ક્યારેક આપણા સ્વાર્થ અને એને લઈ ઉભા કરેલા, ગોઠવેલા પ્રશ્નો અને સમસ્યાઓને વિસરવાની જરૂર છે. સ્વાર્થ અને ગણતરીઓ આપણી ઉર્જાને સીમિત કરનારાં બાધકતત્વો છે. આપણો સાહિત્ય સંગ્રહ જલ્દી બહાર પડે તેની ચિંતાની સાથોસાથ જે ઉત્તમ સંગ્રહિત છે તેની પણ ચિંતા સેવવી રહી ! બ્રિટીશ માનસિકતા હજુય આપણી અંદર ઘર કરી બેસેલી છે. તેની અસરમાંથી હજુય ક્યાં સાવ મુક્ત થવાયું છે ? ટાપટીપમાં વધુ છતી થાય છે. આ બ્રિટીશ લોકોએ પોતાના શેક્સપિયર માટે કેટલું કર્યું તે આપણને યાદ નથી આવતું. આજે પણ તેના નાટકો ભજવાય છે. તેના મકાનને વારસા તરીકે તેઓ સાચવે છે. અનેક દેશો પોતપોતાના સર્જકોના સંદર્ભમાં આવું જતન કરે છે અને આપણે ત્યાં માંડલીનું એ તીર્થસમું ઘર….. ! કેવી સ્થિતિ છે જુઓ તો ખરા ! આવી પરિસ્થિતિ તો લગભગ બધે છે. મનુભાઈ પંચોલી કહેતાં કે આપણે ગાંધીને ઈમ્પોર્ટ કરશું ત્યારે સમજાશે ! રાડો પડવાને બદલે કે જૂથોમાં વહેંચાઈ જઈ મહત્વ ઊભું કરવાને બદલે અને દોડાદોડી કરવાને બદલે આવતી પેઢીઓ ધન્યવાદ આપે તેવું કામ સામુહિક ધોરણે કરવાની જરૂર છે. ગાંધીને સમજાયું અને તેઓ નીકળી પડ્યા. સત્ય અને રામનામનું બળ હતું તો કેવું કામ થયું ! મોરારીબાપુ પાસે ભજનનું બળ છે તેમ સમજાય છે. અહીં સ્વાભાવિક ‘ભજન’ શબ્દ વિશાળ અર્થમાં લેવાનો છે. નિસ્બત છે, શુભને પોંખવાની માનસિકતા છે, ભાવ છે, આદર છે, વંદના માટેની સહજ સમજ છે અને તેથી તેમાંથી નીપજતો સહજ એક વિશ્રામ છે. તેથી આપોઆપ બધી બાબતો મંગલમાં પરિણમે છે. આપણે તો મૂડી વિના ધંધો કરવો છે. રાગ અને દ્વેષ મુક્ત ચિત્ત સાધનાથી આવે. ક્યારેક તે સ્વભાવ પણ હોય છે. સામે આપણી વિરાસત તો જુઓ કેવી તેજસ્વી છે ! તેના જતન માટેના આપણા પ્રયાસ કેવા ઝાંખા છે ! વ્યક્તિગત ધોરણે અને સામુહિક ધોરણે આવનારી પેઢીઓ માટે આ વિરાસતનું વાવેતર કરવાનો પ્રયાસ આનંદનો ઓડકાર આપી જશે.