ઘેર આવી, પણ હમીદનો પત્તો નહોતો. સૌ કામે ગયા હોવાથી ઝૂંપડપટ્ટી સાવ ખાલી હતી. થોડાં છોકરાં રમતાં હતાં. એક બે સ્ત્રીઓ તેની જેમ કામ પતાવીને આવી હતી. તેની પાસેના ભોજનની સુગંધથી પાસે આવતાં કૂતરાંને હડ્ હડ્ કરી ભગાડ્યાં. થોડે આગળના ઘરનાં કમલમૌસી ફૂલ વેચીને આવ્યાં હતાં, તેમને હમીદ વિશે પૂછ્યું, પણ જવાબ નકારમાં મળ્યો. તે ક્યારેય હમીદને શોધવા ગઈ નહોતી. એટલામાં “અમ્મા, અમ્મા આ ગઈ” કહેતાં છોકરાં આવ્યાં. “અબ્બા અબ તક નહીં આયે ?” નાના ઈકબાલે પૂછ્યું, “આયેગા જબ જી ચાહેગા તબ, ચલો પહેલે ખા લો.” કોણ જાણે આજે તેના મોંમાં કોળિયો જતો નહોતો. “કહાં હોગા મૂઆ, જીતા ભી નહીં, જીને દેતા ભી નહીં” બબડી થોડું ખાધું. “યહાં હી ખેલના, કમલામૌસી જરા દેખના.” કહી આજે તે હમીદને શોધવા નીકળી. ઝૂંપડપટ્ટી વટાવી તે રસ્તા પર આવી, ત્યાં સામે રસૂલચાચા મળ્યા. તેમને પૂછતાં જણાવ્યું, “હમીદ કો મૈંને બમ્બઈ જાનેવાલી ટ્રેન મેં દેખા.” (તેઓ સ્ટેશન પર હમાલી કરે છે.)