મુક્તિને આપણે અતિશય અઘરી માની બેઠા છીએ તેનું કારણ એ છે કે સામાન્ય વ્યવહારમાં પ્રાપ્ત કરવાની વસ્તુ જેમ જેમ વધુ મહત્વની તેમ તેમ તેની પ્રાપ્તિ વધુને વધુ કઠિન હોય છે અને તેથી વધારે શ્રમ કરવો પડે છે. પરમાર્થની બાબતમાં પણ આજ નિયમ લાગુ પાડીએ છીએ. એ વાત સાચી છે કે જીવ અજ્ઞાની છે તેથી શું કરવા યોગ્ય છે તે પોતે સમજી શકતો નથી તો પછી આચરવાની તો વાત જ ક્યાં રહી ! અજ્ઞાની જીવ જે કંઈ કરે છે તે અવળું હોય છે. કાદવમાં ફસાયેલો માણસ બહાર નીકળવા જે જે ઉપાય કરે છે તે બધા અવળા જ થઈ પડે છે. કેમકે પોતે બહાર નીકળવાને બદલે ઊલ્ટો કાદવમાં વધુને વધુ ઊંડો ખૂંપતો જાય છે. તે રીતે આ માયારૂપી કાદવમાંથી બહાર નીકળવાનો જે જે ઉપાય માનવ કરે છે તે બધા અવળા નિવડે અને પરિણામે પોતે વધુને વધુ માયામાં ફસાય છે. આમ સાધનો કરતાં કરતાં અનેક જન્મ વીતવા છતાં જીવનો પત્તો ખાતો નથી. તેથી જ માયાને તરવી કઠણ છે. “मम माया दुःत्यया” એમ ભગવાને કહ્યું છે છતાં નિરાશ થવાનું કોઈ કારણ નથી. કાદવમાં ફસાયેલો માણસ બહાર નીકળવાના બધા ઉપાય બંધ કરીને કાદવની બહાર રહેલાનું શરણ થઈ પોતાનો હાથ એને સોંપે તો એક જ પળમાં બહાર નીકળી શકશે. આવી જ રીતે જો માણસ પોતાના સાધનો છોડી માયાથી પર એવા સદ્‍ગુરુ અથવા ભગવાનનું શરણું સ્વીકારે તો તેની મુક્તિ તદ્દન સરળ બની જાય છે. ભગવાન આગળના ચરણમાં જ કહે છે કે मामेव ये प्रपधंते मायामेतां तरन्ति ते ।