અનુરાધાના દિલને ઠેસ પહોંચી. એ ગુમસુમ બનીને વિચાર ચક્રાવામાં પડી ગઈ. ધક્કો લાગણીને વાગ્યો અને ટપકી પડ્યાં આંખમાંથી આંસુ. નેહલ તો તેને સાડી બતાવતી હતી. પણ અનુરાધાનું મન ક્યાં તેમાં હતું ? પાંપણોને છેદીને એ અશ્રુબિંદુ સાડી ઉપર પડ્યા ને નેહલ હેબતાઈ ગઈ… આમ તો અત્યાર સુધીની અનુરાધાની ઉદાસીનતાની તેણે નોંધ લીધી હતી પણ આજ… આજ તેને સાચું કારણ મળી ગયું હતું. આજ એણે ગાંઠ લીધી કે ભાભીને પૂછ્યા વગર એ પાણી નહીં પીવે. અનુરાધા ભારે હૈયે ઉપર પોતાના રૂમમાં ચાલી ગઈ. હજી નેહલનાં, અનુરાધાનાં કપડાંની ખરીદી બાકી હતી. બંને બાળકોની ખરીદીય બાકી હતી. તે દિવસે સવિતાબહેને, નેહલને બોલાવીને કહ્યું : ‘નેહલ બેટા, તારા અને તારી જેઠાણીનાં કપડાં બાકી છે. એમ તો એક સૂટ અને વીંટી જમાઈને પણ આપવાની છે. તું અને મીરાં જઈને –’