એ નદીની સમીપ આવ્યા ત્યારે નદીકાંઠે એક મનમોહક સુંદરીને બેઠેલી જોઈ. નારદે એ સુંદરીની આગળથી નીકળીને નદી પાસે જવા મનમાં ખૂબ ગડમથલ કરી. એ આકર્ષક યૌવનાની પાર નદીનાં નિર્મળ નીર વહેતાં હતાં. પણ નારદ એ ખૂબસુરત યુવતી પરથી નજર ન હટાવી શક્યા. આવું મુગ્ધ સૌંદર્ય એમણે કદી જોયું નહોતું. એની ઊંચી, પાતળી કાયા મોહક હતી. ચોળીમાં છુપાયેલા એના વિકસેલા સ્તનો પર એના લાંબા કાળા કેશ ખુશનુમા પવનમાં નૃત્ય કરી રહ્યા હતા. અને એની કાળી, ધનુષ્ય જેવી ભ્રમરો નીચે અણિયાળી આંખો રોમાંચનાં તીર વરસાવતી હતી! એના અપ્રતીમ સૌંદર્યથી સ્તબ્ધ થઈ ગયેલા નારદ એની પાસે સરક્યા અને પૂછ્યું, “સુંદરી, તમે રસ્તો ભુલ્યાં લાગો છો. તમે ખોવાયેલાં લાગો છો. શું હું તમને કંઈ મદદ કરી શકુ?”