દીકરો દેશમાં આવ્યે અઠવાડિયું થયું હતું. એટલે કે બૂટ આવ્યેય અઠવાડિયું થયું હતું. પણ આજકાલ કરતાં પહેરાયા જ નહોતા. આજે અવકાશ મળ્યો; ને અવસર લાધ્યો હોય તેમ મૂળજીએ પગને બૂટનો યોગ કરાવ્યો. સવારથી જ સંકલ્પ કર્યો હતો : આજે બુધવાર. બળુકો દિ’ ! જે કરીએ ઈ બેવડાય ! બૂટ આજે જ પે’રવા ! એકના બે થશે એવું વિચારતાં સવારે ઘસી-ઘસીને તે નાહ્યો. નહાતાં-નહાતાં થયું યે ખરું કે આજે પંચક હોત તો કામ થઈ જાત ! તો ય બુધવારથી સંતોષ માન્યો. પગને ઠીકરેથી ઘસીને ઊજળા કર્યા. તળિયાને રાજુલાના પથ્થર પર ખાસ્સાં એવાં ઘસ્યાં. વર્ષોનો મેલ આજે નીકળતો હોય એવું લાગ્યું. ક્યાંક ક્યાંક તો લોહીના ટશિયા ફૂટી નીકળ્યા. પણ મૂળજીએ એની ખાસ નોંધ ન લીધી. ચામડું કૂણું પડેલું લાગ્યું ત્યારે નાહીને તે ઊઠ્યો. ફળીથી ઓસરીમાં આવતાં પગે ચોંટેલી રેતીને પાણિયારે આવીને ધોઈ. પગ ફરીથી લૂછ્યા ને રોજ જોવાતા બૂટને આજે પહેરવા હાથમાં લીધા.