આ ફિલ્મના ઢીલા રાઇટિંગની ખામી ભરપાઈ કરે છે તેના લગભગ તમામ કલાકારોની વધુ સમૃદ્ધ એક્ટિંગ. સુપર ડિપેન્ડેબલ વિદ્યા બાલને ફરી એકવાર સાબિત કર્યું છે કે એ સ્ક્રીન પર હોય તો એને સારી સ્ક્રિપ્ટ સિવાય બીજા કોઈ ‘સ્ટાર’ની જરૂર નથી. એક સંવેદનશીલ મુદ્દાને લઇને ભયંકર સ્ટ્રેસ્ડ, પોતાની પર્સનલ લાઇફનો પણ ભોગ આપી દે તેવા ઑબ્સેશનની હદ સુધી ચિંતિત સ્ત્રી એક પ્રેક્ષક તરીકે તમને પણ શાંતિથી ઝંપવા દેતી નથી. જ્યારે ‘ઇચ્છામૃત્યુ’ની જેમ ‘ઇચ્છાઍક્ટિંગ’નું લક્ષણ ધરાવતો અર્જુન રામપાલ સારા ડિરેક્ટર પાસે જ ખીલે છે. પણ તોય તમને અગાઉની ફિલ્મના નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી અને પરંબ્રત ચૅટર્જીની ખોટ તો સાલે જ. અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં નાનાં નાનાં પાત્રો જેમ કે, અર્જુન રામપાલનો ઉપરી પ્રોનોબ હાલ્દાર (સુપર્બ ખરજ મુખર્જી), ભયંકર ડરામણાં દાદી તરીકે (‘શિપ ઑફ થિસિયસ’ ફૅમ) અંબા સન્યાલ, ‘બૉબ બિશ્વાસ’ની સામે ઊભી કરાઈ હોય તેવી બ્લૅડ લઇને ફરતી હત્યારિન, પોતાની હયાતીનો પુરાવો આપતો જુગલ હંસરાજ, આપણને જેની ચિંતા થઈ આવે એવી ક્યુટ નાઇશા ખન્ના વગેરેમાંથી કોઈ પાત્ર આપણને પરાણે ઠૂંસેલું કે કાપીને ચોંટાડેલું નકલી નથી લાગતું. ઇવન અલપ ઝલપ દેખાતો કોઈ માનસિક રીતે અસ્વસ્થ કચરો વીણનાર, આળસુ કોન્સ્ટેબલ, ડરામણી આંખે તાક્યા કરતી વૃદ્ધ દર્દી, ઉત્સાહી રિસેપ્શનિસ્ટ વગેરે પાત્રો અને અનાયાસે જ ઊભું થતું હ્યુમર પણ આ ફિલ્મને એક જીવંત પર્સનાલિટી બક્ષે છે. અરિજિત સિંઘે ગાયેલું ‘મેહરમ’ ગીત પણ કાનને ગમે તેવું છે.