શિક્ષકો ખરેખર તો શિક્ષણને લગતાં વિવિધ કાર્યોમાં રત થયેલા રહેવા જોઈએ. સમગ્ર રાષ્ટ્રની શિક્ષણનીતિને ધરમૂળથી બદલવાની પ્રક્રિયા હાથ ધરવી જરૂરી બની રહી છે, પણ એ ત્યારે જ થઈ શકે જ્યારે તે કોઈ રાજકીય દૃષ્ટિએ નહીં, પણ વાસ્તવિકતાનું મૂલ્યાંકન કરીને કરવામાં આવે. અતિ આધુનિક ઈમારતો ધરાવતી અને તગડી ફી લેતી શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ કદાચ પરિણામની ટકાવારી વધારી શકતી હશે. પણ શિક્ષણની મૂળભૂત પ્રણાલિ ગુણલક્ષી બની રહેલી છે. વધુ ગુણ ધરાવતી માર્કશીટ કદાચ ઉમેદવારની સારી યાદશક્તિની ખાત્રી આપી શકે, પણ તેના કૌશલ્યની કોઈ બાંહેધરી આપતી નથી. શિક્ષકો શિક્ષણ સિવાયનાં કામોમાં જોતરાયેલા રહેશે તો થઈ થઈને શું નુકસાન થવાનું? જે સરકાર કે દેશના લોકો માટે યોગ્ય શિક્ષણ કરતાં ઉત્સવોની પ્રાથમિકતા હોય ત્યાં દરેક સરકારી કર્મચારીએ એ વાતે રાજી થવાનું છે કે પોતે કોઈ ને કોઈ કામમાં વ્યસ્ત રહીને સરકારને મદદરૂપ બની રહ્યા છે. એ કામ પોતાના ક્ષેત્રનું ન હોય તો શું થઈ ગયું? પોતાનું ક્ષેત્ર દેશ કરતાં મોટું શી રીતે હોઈ શકે?