સાહેબે એક ક્ષણ, ડારતી નજર કાબા શેઠ ઉપર નાખી અને બોલ્યા: ‘મારે આ ગામની મહેસૂલ દોઢ રૂપિયા લેખે વસૂલવી છે. અને તમારે એમાં ટાપશી પૂરવાની છે.’ અને શેઠના ચહેરામાં ચિકિત્સકે એક નજર નાખીને ઉમેર્યું : ‘તમારી બાબતમાં આપણે સમજી લઇશું.’ ‘મારી બાબતમાં સાહેબ અત્યારે જ સમજી લઇએ તો?’ કાબા શેઠ બોલ્યા: ‘પછી તો આપને ખાતરી થાય ને!’ ‘હં… હવે મૂળ વાત પર આવ્યા.’ સાહેબ સમજયા કે કાબા શેઠનો દાણો ગળ્યો ખરો. ‘તો હવે દોઢ રૂપિયો જ નામ પાડશું ને?’ ‘હા દોઢ પાડૉ…’ શેઠે માથું હલાવ્યું. ‘કાબા ધનજી દોઢ રૂપિયા લેખે દોઢસો વીઘાની ફારમ ભરી દેશે, હાંઉ?’