મુઠ્ઠી ઉંચેરો માનવી નાટકમાં કાન્તિભાઈ સંશોધક/ઈતિહાસકારની ભૂમિકા ભજવતા હતા. નાટકમાં પૂરનું એક દૃશ્ય સર્જવા એમણે બંગાળના નામી પ્રકાશ આયોજનકાર (લાઈટિંગના કસબી) એવા તાપસ સેનને બોલાવ્યા. લાઈટિંગના જાદુગર તાપસ સેને કમાલ કરી. પહેલાં બારીમાંથી પાણી પ્રવેશે પછી વેગ વધે. સર્વત્ર જળબંબાકાર થઈ જાય. આગલી હરોળના પ્રેક્ષકો તો પાણીનો પ્રવાહ જોઈને ભયના માર્યા ઉભા થઈ ગયેલા. પ્રેક્ષકોને પૂરના દૃશ્યની અદ્દલ અનુભૂતિ કરાવવા બદલ મડિયાએ એ જમાનામાં તાપસ સેનને રૂ. ૭૦,૦૦૦ ચૂકવેલા. મરાઠી લેખક વસંત કાનેટકરના નાટક‘અખેર ચાસવાલ’ પરથી મડિયાએ ગુજરાતી રૂપાંતર કરીને ‘અમે બરફનાં પંખી’નાટક બનાવ્યું. જેણે જીવનમાં એક પણ નાટક નહોતું જોયું, એવી પલ્લવી રાયજી નામની કન્યાને નાટકમાં નંદુની મુખ્ય ભૂમિકા આપી. પલ્લવી રાતોરાત મુંબઈના ઘરઘરમાં જાણીતી થઈ ગઈ. આ નાટક પુરું થાય એટલે પડદો પડે. બે મિનિટ પછી લાઈટ થાય. પ્રેક્ષકો એ દરમિયાન આંસુ લૂછે, અને સ્વસ્થ થાય. હોલિવુડના મહાન દિગ્દર્શક ફ્રેંક કાપ્રાએ કહ્યું છે–નાટકમાં અભિનેતા કે અભિનેત્રી રડે, એમાં નાટક નથી. પણ દર્શકો રડે, એમાં નાટક છે. મડિયા આવી કમાલ ધારે ત્યારે કરી શકતા.