- સવારે ગાંધીજીનો માનવતાભર્યો સંધ એક ગામની મુસ્લિમ શાળા પાસેથી પસાર થતો હતો.સાત આઠ વર્ષનાં બાળકો એક મૌલાનાં પાસે ભણતાં પંડાળમાં બેઠા હતાં.હસતાં દાદાજી માફક હાસ્ય વેરતાં જાણે પોતાનાં પૌત્ર પૌત્રી ઓવારણા લેતાં હોય એમ ગાંધીજી બાળકો પાસે ધસી ગયા.આચાનક પેલો મૌલાનાં સફાળો બેઠો થઇ ગયો.ગુસ્સા ભરેલાં હાવભાવથી તેમણે પોતાનાં વિધાર્થીઓને કમરામાં ધકેલી દીધા.કેમ જાણે ગાંધીજી કોઇ ભુતપલીત ન હોય અને બાળકો પર કોઇ મેલી વિધ્યાનો અજમાઇશ કરવાં આવેલો તાંત્રીક ન હોય!બાળકો નાસીને કમરામાં ભરાઇ ગયાં.તેનાથી ગાંધીજીને પારાવાર વેદનાં થઇ હતી અને પોતે બારણા આગળ ઉભા રહીને બાળકો પ્રેમથી હાથ હલાવીને બહાર આવવાંં ઇશારો કર્યો.બાળકોની ધેરી આખોમાં જિજ્ઞાશા હતી અને અણસમજ પણ હતી.ગાંધીજી તરફ બધાં બાળકો ટગર ટગર જોઇ રહ્યા,છેવટે હાથ હ્રદય પર મુકીને મુસ્લિમ શિરસ્તાં પ્રંઆને બાળકોને સલામ કરી પણ કોઇ બાળકોએ એની પ્રતિક્રિયા ના આપી.