છતાં તકલીફ તો થતી જ. ઇતિની વાતોમાં આવતા અનિકેતને અરૂપ કેમે ય સહન નહોતો કરી શકતો. અનિકેત જેમાં હોય તે કોઇ વાત અરૂપને ગમતી નહોતી જ. અને ઇતિ પોતાની કોઇ પણ વાત કરવા જાય અનિકેત આવ્યા સિવાય કેમ રહી શકે? ઇતિની ઇચ્છા, અનિચ્છાનો કોઇ સવાલ જ કયાં હતો? હવે ઉપાય ફકત એક જ બચ્યો હતો. ઇતિએ પોતાની વાતો.. શૈશવની વાતો કે અતીતની કોઇ વાતો કરવાની જ નહીં. જે જિંદગી જીવાઇ હતી એને ભૂલી ન શકાય તો કયાંક ઉંડે.. ખૂબ ઉંડે દાટી દેવાની હતી.