ડો. રઇશ મનીયારની આ નાનકડી પંક્તિ બહુ મોટી વાત કહી જાય છે. જીવનમાં નિરાશાના, દુ:ખના, વેદનાના પ્રસંગોની આવનજાવન ચાલતી રહે છે. જીવન કદી એકધારી રીતે વહેતું નથી અને વહેવું પણ ન જોઇએ. જયારે કોઇ નિકટનું સ્વજન અચાનક આપણને છોડીને ચાલ્યું જાય છે, ત્યારે કોઇ આશ્વાસન કામ લાગતા નથી. થોડો સમય તો માનવી ગહન પીડામાં ગરકાવ થઇ જાય છે. અને એ સ્વાભાવિક પણ છે. સ્વજનના ગુમાવ્યાની પીડા આશ્વાસનના કોઇ શબ્દોથી નથી શમતી. પરંતુ સમય ભલભલા ઘા રૂઝાવી શકે છે. નહીંતર તો જીવનક્રમ આગળ ચાલી જ ન શકે.