દેશનું વાતાવરણ અત્યંત ઝડપથી ડહોળાઈ રહ્યું છે. આઝાદીની લડતના સમયથી જ રોપવામાં આવેલી નફરત વૈમનસ્યની વિષવેલે આ દેશને ભયંકર નુકશાન પહોંચાડયે રાખ્યું છે. સીત્તેર વરસો વીતી જવા પછી આ વિષવેલ હવે ચારે તરફ ફેલાઈને પથારા પાથરી ચુકી છે. રોજ નવી નવી તોફાની ઘટનાઓ ઉભી થઈ રહી છે જેના કારણે ઉસ્કેરાટ, હિંસા-પ્રતિહિંસા, અરાજકતા અને કાનુન વ્યવસ્થાની ઐસીતૈસી કરી નાંખવાના અનેક દૃશ્યો જોવા મળી રહ્યો છે. બીજી બાજુ ઉભાં થઈ શકનારાં દુરોગામી ખરાબ પરીણામોની દર્શીતાના અભાવ સાથે અથવા તો જાણવા છતાં તેની અવગણના કરીને લેવાતા નિર્ણયોએ તેનો રંગ બરાબર બતાવવા માંડ્યો છે અને ચારેકોર આક્રોશના અવાજો ઉઠતા જાય છે. નોટબંધી અને જી.એસ.ટી.એ ઉભી કરેલી આડઅસરોના કારણે જનજીવનની અર્થવ્યવસ્થા બગડતી જાય છે. નાના વેપારીઓ, કારખાનેદારો, નાના ઉદ્યોગકારો પરેશાન પરેશાન થઈ ગયા છે. મીલો અને કારખાનાંઓ બંધ થવા લાગ્યો છે જેના કારણે લાખો કામદારો બેકાર બનતા જઈ રહ્યા છે. અનેક ઉદ્યોગો કોમા જેવી પોઝીશન તરફ ધકેલાઈ રહ્યા છે અને સહુથી વધુ પરેશાનહાલ ‘જગતના કહેવાતો તાત’ ખેડૂત બની રહ્યો છે. એની પરેશાનીઓનો કોઈ પાર નથી. દેવામાં ડુબી જવાના કારણે, અને ફરીથી ઉભા થવાની કોઈ તકો બાકી ન રહેવાના કારણએ હઝારો ખેડૂતો આત્મહત્યાઓ કરી ચુક્યા છે. લાંચરૃશ્વતને રોકવાના હજારો દાવા છતાં એ વબામાં કોઈ ઓટ આવતી નથી. લાંચરૃશ્વતનો આ દરીયો હંમેશાની જેમ જ ભરતીથી મદમસ્ત બનેલો છે. નજીવા કારણોસર ખુલેઆમ લોકોની હત્યાઓ થઈ જાય છે અને કાનૂન તેને નાથવામાં નિષ્ફળ સાબીત થઈ રહ્યો છે. સ્ત્રીઓ અને બાળકીઓ સુદ્ધાં સાથે આચરવામાં આવતાં દુષ્કર્મોની તો જાણે વણઝાર લાગી ગઈ છે. સ્ત્રી-બાળકીઓ સાથે થતા બળાત્કારોના સમાચારથી કોઈ દીવસનું સમાચારપત્ર ખાલી જતું નથી. ઇલેકટ્રોનિક મીડિયા રોજરોજ આવી ઘૃણિત ઘટનાઓના સમાચાર પ્રસારીત કરવા મજબૂર થઈ ગયું છે. ભારતને ‘સોનેકી ચીડીયા’ કહેવામાં આવે છે. શું ‘સોનાની ચીડીયાં’ આવી હોય છે?