“કાલે રવિવારે મુંબઈ જવું છે અને તારે આવવાનું છે તને એક જવાબદારી સોંપવાની છે. તું સવારમાં સાત વાગ્યામાં રેલવે સ્ટેશન પર આવી જજે. આ જયના છેલ્લા શબ્દો હતા. કઈ જવાબદારી હતી એ વગર કીધે હું સમજી ગયો હતો. કારખાના ના ભાગલા પડ્યા હતા. બંગલા ના ભાગ પડ્યા. પૈસાના ભાગલા પડ્યા!!! પણ જે વી ડાયમંડ ના ભાગ નથી પડ્યા!! આજે મારા બેય કારખાના જેવી ડાયમંડ ના નામથી ઓળખાય છે!! મારે જય પહેલા આવે. જયના અવસાન પામ્યા પછી હું જે કઈ કમાયા એમાં જય નો હિસ્સો અમે સાવ અલગ જ રાખ્યો છે.. સોનલ ભાભી તમારે દેશમાં જવાનું કોઈ કારણ નથી. મનમાં આવે તો મારા બંગલામાં રહો . અથવા તમે કહો એ જગ્યાએ હું બંગલો લઇ દઉં!! પણ જે વી ડાયમન્ડ ભાગીદારી ક્યારેય નહિ તૂટે!! મારી પાસે જે છે એ અડધું તમારું છે!! મારો પુત્ર સાગર અને આપનો પુત્ર આકાશ હવે એક જ નિશાળમાં સાથે ભણવા જશે!! બાપાએ નિભાવેલી મિત્રતા હવે આપના બનેના દીકરા નિભાવશે આ તો મને સમાચાર મળ્યા કે આપ હવે દેશમાં જઈ રહ્યા છો એટલે રોકવા આવ્યો છું.મારા એક ના એક દીકરાના સોગંદ છે તમને કે રોકાઈ જાવ”