હું એના આવવાના વખતે જ ઓટલા પર દાતણ કરવા બેસતો. સામેથી દેખાય ત્યારે નફ્ફટ થઈ એકીટશે એની સામે જોતો. એ બિચારી શરમાય, નજર નીચી ઢાળી દે, પણ બીજી નવેલીઓની માફક એની ચાલ નહોતી બદલાતી; ધ્રુજારો ન્હોતો છૂટતો. હાથ વાંકાચૂકા નહોતા ઊછળતાં. શાંત અને ગંભીર થઈ હંમેશનો ‘દૂધ લેવું સે, દૂ..........ધ’નો રણકાર કર્યા કરતી.