ગરીબ બ્રાહ્મણ વિચાર કરવા લાગ્યો : “માગી માગીને હું શું માગી શકું ? હા, એક સોનામહોર તો ખરી. પણ બે કેમ નહિ ? ગમે તે માગવાની છૂટ આપી છે. અને બે માગું તો ત્રણ કેમ નહિ ? અથવા ત્રણ કે દસ ? પછી દસની વીસ, વીસની સો અને સો ની હજાર. હજાર સોનામહોરોથી જીવન સુધી મારું ગુજરાન ચલાવું, પણ મારા કુટુંમ્બનું શું અને મારા ભવિષ્યમાં દીકરાઓનું શું ? લાખ સોનામહોર માગું કે કરોડ માગું ? તો પછી પૂરું રાજય કેમ નહિ ? જોકે આખું રાજય માગું તો દયાળું રાજાને અન્યાય કર્યો કહેવાય. અર્ધું માગું તો પૂરતું છે. અને રાજ્ય ચલાવવામાં આખરે તો ઉપાધી જ છે. પૈસા માગવા સારા. કરોડ સોનામહોર. લાખ. હજાર. વીસ. દસ. ત્રણ. બે. બસ, રાજા રોજ આપે એવી એક સોનામહોર માગવી એ જ યોગ્ય છે. જોકે એક સોનામહોરની મારે શી જરૂર. જેવું છે તેવું શું ખોટું છે !