વાસીદામાં આખેઆખું સાંબેલું ઉકરડે ચાલ્યું ગયું ને કોઈને ખબરેય પડી નહીં. દુઃખ એ વાતનું નથી કે પ્રશ્નપત્રમાં ભૂલો રહી ગઈ છે; દુઃખ એ વાતનું છે કે આટઆટલી ભૂલો રહી જવા છતાં કોઈ ગુજરાતીના પેટનું પાણી પણ હલ્યું નહીં. આ ગુજરાતી ભાષા પ્રત્યેની આપણી ઉદાસીનતા નહીં તો બીજું શું? ૨૩૦૦ વિદ્યાર્થીઓએ ગુજરાતી વિષયની બોર્ડની પરીક્ષા આપી છે. માવિત્રો તો ઠીક, કોઈ એક મેતો કે મેતી (માસ્તર કે માસ્તરાણી) પણ આ ભૂલો તરફ નિર્દેશ કરવા આગળ આવ્યું નથી. બાપડો કોઈ છાપાવાળો પણ જાગ્યો નહીં. ચલણી નોટોમાં ક્યાંય નાની સરખી ભૂલ નજરે ચડે તો છાપાંવાળા કાગારોળ કરી મૂકે છે. નોટની તસવીર છાપે છે અને જ્યાં ભૂલ હોય ત્યાં મોટું ચકરડું કરે છે. પણ પ્રશ્નપત્રની આવી અને આટલી ભૂલો તરફ એકેય છાપાવાળાને ફીલર તરીકે પણ ન્યૂઝ આઇટમ છાપવાની જરૂર જણાઈ નથી. અને બિચારા ક્યાંથી છાપે, કારણ કે છાપાંવાળા પોતે જ દહાડે દિવસે પોતાના છાપામાં ટાઇમ લિમિટનો અંચળો ઓઢીને પાનાંદીઠ પાંચસો ને પંચોતેર ભૂલો કરે છે. ગુજરાતી ભાષાનો વર્તમાન જ આટલો ખરાબ હોય ત્યારે તેના ભવિષ્યની શું ખાક વાત કરવી? (છેલ્લા વાક્યની પાછળ પાંચ-પાંચ પ્રશ્નાર્થ ચિહ્નો મૂકીને વાંચો.)