મેં આસપાસ જોયું. મોહિત આવો જ હોય, આવું જ કરે એવું બધાને ખબર એટલે થોડી વાર પહેલાં અમારી બંનેની સાથેના બે ચાર જણ એકસ્ક્યુઝ મી કરીને આઘાપાછા થઈ ગયા હતા. હું લગભગ પકડાઈ ગયો હતો એ નિશ્ચિત હતું. હું કંઈ આગળ બોલું એ પહેલાં એણે એનો સેમસંગ મારી આંખોની સામે ધરી દીધો. મોબાઈલ સ્ક્રીન પરની વિડિયો ક્લિપના બ્લુ સફેદ રંગોએ મારી આંખોનો કબજો લઈ લીધો. કોઈ વ્યકતિએ પોતાના મોબાઈલ પર રેકોર્ડ કરેલ દ્રશ્ય… સાંજનું ઝાંખું અંધારું વિશાળ મેદાન ને એની ઉપર આસમાની ભૂરું આકાશ. ધીમે ધીમે વાદળોની વચ્ચે ઊપસતી બે આંખો આકાર લઈ રહી. થોડી વાર હું મોહિત, પાર્ટી, મીનાક્ષીની સાડી બધું ભૂલીને મુગ્ધ થઈને જોઈ રહ્યો. આવી આંખો ભગવાનની જ હોઈ શકે. બે સ્પષ્ટ ભાવસભર વિશાળ કમળ સરખી આંખો. પવનમાં સહેજ ફરકતાં વાદળોની વચ્ચે આંખો પણ જાણે મટકું મારતી ને ફરી એ જ ભાવથી એકધારું જોઈ રહેતી જાણે નીચેની સમગ્ર સૃષ્ટિ પર નેહ વરસાવતી. હું બસ જોતો રહ્યો. જેનાથી સતત જોવાતા હોઈએ એવું અનુભવાય છે એ આ… કુતૂહલ, શ્રદ્ધા, ભાવ, અહોભાવ… બધું એકમેકમાં ભળીને મારામાં ટપકતું રહ્યું.