વધુ તેઓ ઉમેરે છે કે, “હીરો જેવી કોઈ પ્રતિભા અમિતમાં દેખાતી નહોતી, તેનામાં શું હતું? શરમાળ હતો, પરિચિત માહૌલમાં તે હસી મજાક કરી શક્તો પણ અજાણ્યા લોકોમાં તે સંકોચ પામતો. અભિનય હોય કે વ્યક્તિગત સંબંધો – તે સ્લો સ્ટાર્ટર હતો. તે નાચતો ગાતો તો પણ ઓળખીતાઓ સાથેની પાર્ટીમાં, અન્યથા તે સંકોચ પામતો અને આ બધું હિન્દી ફિલ્મોના હીરો માટે આવશ્યક હતું. હીરો જે અર્થમાં સુંદર જોઈએ તે અર્થમાં અમિત સુંદર નહોતો, નાચ ગાનમાં અવ્વલ નહોતો, અભિનયમાં પણ સામાન્ય જ હતો. એટલે તેની સફળતા વિશે અમને શંકા હતી, પણ આટલા વર્ષે વિચારતા લાગે છે કે તેણે એ સમયે ફિલ્મ જગતની શૂન્યતાને ભરી હતી. એક જેવા હીરોને જોઈ જોઈને દર્શક થાકી ગયેલા, બધા ચોકલેટી હીરો હતા, એક જ પ્રકારનો પ્રેમ, એક જ પ્રકારના ભાવ અને એ જ પ્રકારના નાચ. અમિતનું પદાર્પણ નવીન હતું, લોકોએ એટલો લાંબો હીરો કદી જોયો નહોતો, આવું ગળું સાંભળ્યું નહોતું, આવી આંખો પણ જોઈ નહોતી. આવી સ્ક્રીન પ્રેઝન્સથી અમિત છવાઈ ગયો, એ મૂળભૂત સતત શીખતો વિદ્યાર્થી હતો એટલે તે પોતાને સુધારતો સંવારતો રહ્યો, કદાચ આજે પણ તેના શીખવાના આગ્રહમાં ઓટ નથી આવી. તે વિનમ્ર છે, ભદ્ર છે. નારાજ થાય તો અંતર્મુખ થઈ જયા છે, મૌન થઈને પોતાને આત્મકેન્દ્રિત કરી લે છે.”