કેશવ નામ હતું એનું… ઘરમાં કમાવા લાયક ફક્ત એ એક જ હતો. ઘરમાં આમતો ચાર જણ ખાનારા. પોતે, મા, વૃદ્ધ દાદી અને નાની બહેન. બાપુ તો નાનો હતો ત્યારે જ ગુજરી ગયા હતા. મા બિચારી પાંચ ઘરના ઠામ-વાસણ અને સંજવાળી-પોતાં કરી તનતોડ મહેનત કરી માંડ બે ટંકનું પૂરું કરતી. કેશવને પણ ભણવું હતું અને ૧૨ સુધી ભણ્યો પણ ખરા પરંતુ માની મહેનત જોઈ એણે ભણવાનું છોડી નાની-મોટી નોકરી કરવાનું વિચાર્યું અને એના એક મિત્રની મદદથી એને આ મોલમાં સારી નોકરી મળી પણ ગઈ અને એની મહેનતથી બધા ખુશ પણ હતા. બસ એની એક જ ઈચ્છા હતી કે એની માને પણ ખૂબ સારી જિંદગી આપે. એ પણ સારાં કપડાં પહેરી અને આવા જ કોઈ શોપિંગ મોલમાં મહાલતી જોવા મળે…કેશવ પહેલેથી જ ખૂબ વિચારશીલ અને લાગણીવાળો. એની ઉંમરના છોકરાઓ કરતા એનો સ્વભાવ જ કંઈક અલગ હતો. લોકોની મદદ કરવી,મોટાઓની સેવા એ જાણે ગળથુથીમાં જ મળેલી. આ જ સ્વભાવને કારણે એક મહિનામાં તો એ બધા ઉપરીઓ અને સહકર્મીનો ચહિતો થઈ પડ્યો હતો.