આશા બૂચે ‘દર્શક’નાં કથેતર સાહિત્ય વિષે વાત જરા જુદા ઢંગમાં કરી. એક શોધ નિબંધ લખનારી વિદ્યાર્થિની પોતાના અભ્યાસનો નિચોડ આપવાની સાથે સાથે ‘દર્શક’ને કેટલાક પ્રશ્નો પૂછે છે એવો સંવાદ તેમણે ભજવી બતાવ્યો. ‘દર્શક’ કેળવણી વિચાર, ધર્મ દર્શન, ચરિત્રો, સમાજ ચિંતન, રાષ્ટ્ર ચિંતન, ઉપરાંત સમાજ, દેશ અને વિશ્વની ઘટનાઓને આવરી લે તેવા બહુ આયામી સાહિત્યનુ સર્જન કરી શક્યા તેની પાછળ કયું પ્રેરક બળ કામ કરી ગયું, ઐતિહાસિક ઘટનાઓનું આવું સમુચિત દર્શન તેઓ જાણે વાર્તા કહેતા હોય તેમ સહજ રીતે સમજાવી શક્યા તેની પાછળ શું રહસ્ય છે, શાસ્ત્રોમાં ઉદ્દબોધાયેલ મૂલ્યોને આ રીતે સમજીને રજૂ કરવાનો દ્રષ્ટિકોણ તેમને ક્યાંથી સાંપડ્યો, કેળવણી વિષયક સાહિત્ય પ્રકાર પર તેમના વિચારોનાં કયાં પાસાંની મહદ્દ અંશે અસર છે, સામયિકોમાં લેખ લખવા અને તંત્રીપદ સંભાળવાનું કાર્ય અન્ય અનેકવિધ જવાબદારીઓ છતાં શા માટે સ્વીકાર્યું અને ગાંધીજીના જીવનના અંતિમ વર્ષોની તેમની એકલતા અને પોતાના સાથીઓ માટે કાળબાહ્ય થઈ જવાની પરિસ્થિતિને તેમણે યુધિષ્ઠિરની અંતિમ જીવન યાત્રા સાથે સરખાવીને એક નવો આયામ આપ્યો, એ દ્વારા તેઓ વાચકોને શું કહેવા માગે છે એવા પ્રશ્નો ‘દર્શક’ સમક્ષ રજૂ કરવામાં આવ્યા. ‘દર્શકે’ પોતાની આગવી લાક્ષણિક ભાષા અને બોલવાની લઢણથી તેના સમુચિત ઉત્તરો આપ્યા (‘દર્શક’ની હયાતીમાં આ સંવાદ રચાયેલો એવી કલ્પના કરવામાં આવી છે). છેવટ વેદ, ઉપનિષદ, રામાયણ-મહાભારત અને ગીતાપઠનના પરિપાક રૂપે સન્યસ્ત લઈ ભગવાં ધારણ કરવાને બદલે ‘દર્શકે’ ગ્રામ અને નગરવાસીઓને, ખેડૂત અને કસબીઓને એમની જ ધીંગી ધરા પર જઈને સાહિત્યની અમૃતગંગાનું પાન કરાવ્યું, વિકાસ અને જ્ઞાનના દર્શન કરાવી આપ્યાં અને એ રીતે આપણી સંસ્કૃિતના ખરા દર્શક બન્યા એવી શબ્દાંજલિ સાથે એ વક્તવ્ય વંદન સહિત પૂરું થયું.