એમ તો શાળાજીવનના સાવ પ્રારંભે ઉપેન્દ્રને પણ ક્યાં ખબર હતી કે પોતે અભિનયના ક્ષેત્રમાં કારકિર્દી બનાવશે ? વિદ્યાર્થીકાળમાં વક્તૃત્વ અને નાટ્યસ્પર્ધાઓમાં ભાગ લઈને તે ઈનામો મેળવતો હતો, તેમાં કિશોર શર્મા, રાજેન્દ્ર, રમેશ કક્કડ જેવા મિત્રો ઉપરાંત પિતા જેઠાલાલ ત્રિવેદીનાં સૂચન-માર્ગદર્શનનો પ્રતાપ પણ ખરો. કબડ્ડી, હૉકી, ફૂટબોલ અને લાંબી દોડ જેવી રમતોમાં ઉપેન્દ્ર અચૂક ભાગ લે. શૂટિંગમાં તો તેણે શ્રેષ્ઠ એન.સી.સી. કેડેટ તરીકે પુરસ્કાર પણ મેળવેલો. રમતોમાં ભાગ લેવાને કારણે રમતવીર તરીકેના ગુણો પણ આપમેળે ખીલ્યા હશે. મોટાભાઈ ભાલચંદ્ર ત્રિવેદીએ એક પ્રસંગ વર્ણવ્યો છે, જેમાં આ બાબત જણાઈ આવે છે. શાળાજીવનમાં વિદ્યાર્થીઓને થતાં અન્યાય અને ઉપેક્ષા સામે ઉપેન્દ્રે શાળાના આચાર્ય સમક્ષ વિરોધ નોંધાવ્યો. આ આચાર્ય ઉપેન્દ્રના કુટુંબના પાડોશી અને સ્વજન જેવા હોવાથી તેમને ‘ઘરનો છોકરો’ પોતાની સામે આવીને બોલે એ રુચ્યું નહીં અને ગુસ્સે થઈને તેમણે ઉપેન્દ્રને નેતરની સોટીથી ફટકાર્યો. બસ ખલાસ ! માત્ર ઉજ્જૈનમાં નહીં, આસપાસનાં શહેરોના વિદ્યાર્થીઓમાં પણ આ ઘટનાના પડઘા પડ્યા. ઠેરઠેર સભા, સરઘસ અને હડતાળ થવા લાગ્યાં. આખરે ઉપેન્દ્રનાં બા-બાપુજી વચ્ચે પડ્યાં અને તેમણે જેમ-તેમ કરીને આખો મામલો થાળે પાડ્યો. આમ, અન્યાય થતો હોય તો તેની સામે થવું એ બાબત છેક બાળપણથી તેમના સ્વભાવમાં વણાઈ ગઈ હતી. કદાચ આમાં રામાયણ-મહાભારત જેવા ગ્રંથોના અભ્યાસનો પણ પરોક્ષ ફાળો હોઈ શકે. નિશાનતાક અને અન્યાયનો વિરોધ આ બંને પરિબળો વ્યક્તિ ઉપેન્દ્રને ઘડવામાં મુખ્ય પરિબળો બની રહ્યાં, જેના અન્ય પ્રસંગોનો ઉલ્લેખ આ પુસ્તકમાં આગળ આવશે.