ફ્રેન્ચ નવલકથાકાર બાલ્ઝાક એવું માનતો હતો કે ‘દરેક પ્રકારની સંપત્તિ પાછળ ગુનો રહેલો હોય છે.’ એટલે કે આપણી કુદરતી જરૂરિયાતોને સંતોષી લીધા પછી આપણે વધારાનું જે કંઈ ભેગું કરીએ છીએ તે માટે તમારે ખોટું કરવું પડે છે અથવા તો બીજી વ્યક્તિનું શોષણ કરવું પડે છે. એવું કરનાર માણસ મનથી તંદુરસ્ત વ્યક્તિ ન હોઈ શકે, અર્થાત્ ગુનાની ગંગોત્રી એ મનનું કુપોષણ હોય છે. માણસ પ્રેમ અને વિવેક ચૂકી જાય એટલે આ સમસ્યાની શરૂઆત થાય છે અને જ્યાં સુધી મક્કમપણે તેનો પ્રતિરોધ ન થાય ત્યાં સુધી આ પ્રશ્ન જગતને સતાવતો રહે છે. એનું સમાધાન મનની દુરસ્તીમાં રહેલું છે. એવું કહેવાય છે કે જગતના તમામ પ્રશ્નોના મૂળમાં પ્રેમનો અભાવ કેન્દ્રસ્થાને રહેલો હોય છે. જે સમાજમાં ભ્રષ્ટ આચરણ અને બુદ્ધિનો દુરુપયોગ થતો હોય ત્યાં આ સમસ્યા વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરતી હોય છે. મનના કુપોષણને અટકાવવા માટે પ્રેમ અથવા સ્નેહનું ટોનિક અસરકારક રહે છે, પરંતુ મફત મળતા આ ટોનિકનો ઉપયોગ કેમ કરવો એ મોટો પ્રશ્ન છે.