હું ફરીથી માનવતાના પાઠ તરફ વળી. મેં તેઓને કહ્યું : ‘તમે બધાંએ ક્યારેક ને ક્યારેક આવા પ્રસંગો જોયા હશે. આવા સમયે લોકો નિંદા કૂથલી કરતાં હોય છે. બીજા લોકોમાં કોઈ આવું કરે તો વળી તિરસ્કાર પણ જાગે છે પરંતુ પોતાના ઘરમાં જો આમ થયું હોય તો શરમ આવે છે. ઘણીવાર અન્ય લોકોના જીવનમાં આમ બન્યું હોય તો જાણવાનો છૂપો રસ પણ જાગે છે જ્યારે ઘરની બાબતમાં આપણે છૂપાવતા હોઈએ છીએ. ખાસ કરીને બધા કેમ કરીને ભૂલી જાય તેવી ઈચ્છા જાગે છે. સમાજમાં ન ઈચ્છવા છતાં ઘણાં અમંગળ પ્રસંગો બનતાં રહે છે. આવા સમયે કઠોરતા કે નિર્દયતા રાખ્યા વગર સહાનુભૂતિથી સામેની વ્યક્તિને સંભાળી લેવું જોઈએ. આ સમયે તિરસ્કાર, મશ્કરી કે કઠોરતા નહિ પરંતુ સહાનુભૂતિ અને દયા રાખવી એ જીવનનો સૌથી ઉત્તમ ગુણ છે. એ જ સાચી પ્રૌઢતા છે.’ સૌને આટલું સમજાવીને મેં મિનલનો આભાર માન્યો કે આ બહાને સૌને માનવતાનો એક અગત્યનો પાઠ શિખવવાની મને તક મળી. ભલે આ પ્રશ્ન યુનિવર્સિટીની પરીક્ષામાં ન પૂછાય પરંતુ જીવનની પરીક્ષા માટે તો એ અત્યંત જરૂરી હતો. બધા જ વિદ્યાર્થીઓ ગંભીરતાથી આ વાતની નોંધ લીધી અને લેક્ચર પૂરું થયું.