આટલું બોલતા તો જાણે મેઘને હાંફ ચડી.. દિલ હથેળી પર મૂકીને બોલતો હોય એમ બેચેન હતો એ.. એણે તમન્નાની સામે જોયું.. તમન્ના ખુરશીમાંથી નીચે ફર્શ પર પેલા થાંભલાને અઢેલીને બેસી ગઈ હતી. અંધારામાં એનો ચહેરો દેખાતો નહોતો, પણ મેઘને એની હાલત સ્પષ્ટ કળાતી હતી. એ અને મેઘ ક્યાં અલગ જીવ્યા હતા! મેઘ એની પાસે ગયો, એના ખોળામાં માથું મૂકીને વર્ષોનો થાક ઉતરતો હોય એમ સૂતો. એણે તમન્નાની સામે જોયું. તમન્ના ખોબેખોબે રડી રહી. કહેવાની જરૂર ખરી કે આટલા વર્ષોથી કેદ તમન્ના આજે આંસુઓની ધાર સાથે વહી નીકળી હતી. એ તમન્ના નામની નદી મેઘ નામના સાગરની જ હતી, પંદર વર્ષ પહેલા નીકળેલું એ ઝરણું નદી બનીને પોતાના સાગરની વાટે ચડ્યું હતું. પણ હવે રસ્તો મળશે?