તેમનાં પૂત્રવધૂ સેજલબહેન કહે છે, ‘પપ્પાને ક્યારેય આળસ ન આવે. બહારથી કોઈ વસ્તુ લાવવી હોય અને જો કોઈ ન જાય તો તેઓ કહેશે, લાવ હું લાવી દઉં. આપણને કંટાળો આવે, પણ તેમને કામ કરવાનો ક્યારેય કંટાળો ન આવે. તેઓ આપણને મદદરૂપ થાય તેમ છતાં કોઈ પાસેથી એક્સ્પેક્ટેશન ન રાખે. સવારે છ વાગ્યામાં ઊઠી જાય ને પોતાની જાતે ચા બનાવીને પી લે. આખો દિવસ કંઈ ને કંઈ કામ કરતા જ રહે. વૉકિંગને તો તેઓ ટૉનિક માને છે. ઘરનાં તમામ પરચૂરણ કામ કરવા ચાલીને જાય. આટલું બધું ચાલે છે એટલે ૮૦ વર્ષની વયે તેમની પાચનશક્તિ સારી રહી શકી છે. આજે પણ તેઓ સવારે ઘી અને કાળી ખજૂર ખાય છે. અત્યારે શિયાળાની મોસમ છે તો અડદિયો ખાય. તેમનું માનવું છે કે શરીરમાં ઘી તો જવું જ જોઈએ. સવારના નાસ્તામાં પણ રોટલો અથવા ભાખરી ખાય છે. તેઓ સ્વયંને હજી ચાલીસ વર્ષના જ માને છે.’