જેના સ્મરણોની ધૂળ આજેય તાજી હતી એ હુંફાળવી શેરીમાંથી હું ભરી ભાદરી એકલતા લઈને પસાર થયો હતો. ત્ર્યંબકેશ્વર મહાદેવનું એ પુરાણુ શિવાલય આવ્યું. પરણ્યા પછી પોતાની માને ડોશી કહીને સંબોધતા થઈ ગયેલા એ મોટાના કરમાઈ જતા નાનપણને ગોદાવરીએ અહીં વ્રત કરીને જીવાડેલું. જીવનની હર એક મુશ્કેલી ગોદાવરીએ હસતે મોઢે વેઠી લીધેલી પણ મને મોળો ન પડવા દીધો. જુઓને મારા પહેલા ચાલી ગઈ. આજેય તે મને હળવો રાખ્યો. મારા વિના એ શું કરત ! હાથ તો થાય પણ કંકણ ઓછા વૃદ્ધ થાય છે ? કેમ કરીને તોડત એ લાલ લીલા રંગના રણકારા ? કોની સાથે કરત બજર રંગના સંવાદો ? ખૂણાનો અંધાર એકલી કેમ કરીને ઓઢત ? દિવાલેથી પડું પડું મારી નોંધારી તસવીરને પોતાના ઓશિયાળા હાથોથી કેમ કરીને ચોડત ? આજે મારે છાતી હોત તો એ નક્કી ભરાઈ આવત.