રાતે એ બધી ડાયરીઓ લઈ નીલ વાંચવા બેઠો. પહેલી ડાયરી નોટ સ્વરૂપે હતી ત્યારે પ્રકાશભાઈ પંદર વર્ષના હતાં અને ઘરેથી ભાગીને શહેરમાં આવ્યાં હતાં. એ ડાયરીમાં તેમણે પોતે સમજણા થયા પછીની વાતો લખી હતી. તેમના પિતા અત્યંત ગરીબ હતા. પોતાના સંતાનોને પૂરતા કપડાં પણ પહેરાવી શકતા નહોતા તો શાળાએ મોકલવાની તો વાત જ ક્યાં. તેમના પ્રદેશમાં બધા જ એટલા ગરીબ હતાં. બાળકોને ફટાકડા બનાવવાના કારખાનાઓમાં કામે મોકલતા. ત્યાં ન તો હવાની અવરજવર રહેતી ન તો કુદરેતી હાજતની સગવડો. ત્યાં ગંધકની વાસથી કેટલાક શ્વાસના રોગના રોગી બની જતા તો કદીક વિસ્ફોટ થતાં દાઝી પણ જતા. તેમના શરીર પર દાઝી જવાના અનેક ડાઘાઓ રહેતા. કેટલીક વાર તો વિસ્ફોટ એટલા ભયંકર થતા કે બાળકોના ફુરચે ફુરચા ઉડી જતા અને કેટલાયે અપંગ બની જતા. પણ ગરીબી જ એટલી હતી કે દરેક માતા-પિતાને આવું જોખમ લેવું જ પડતું. પ્રકાશભાઈના ભાઈઓ આવી જ એક વિસ્ફોટની ઘટનામાં મૃત્યુ પામ્યા હતાં. એમના દેહ જોઇને પછી પ્રકાશભાઈ એટલા ગભરાઈ ગયા હતા કે ઘર છોડીને શહેરમાં ભાગી આવ્યા હતા. એમણે વેઠેલી તકલીફો અને કારખાનામાં કામ કરતાં બાળકોની મજબૂરી વાંચતા વાંચતા નીલની આંખોમાંથી આંસુઓ નીકળી આવ્યાં. બધી ડાયરીઓ વાંચી ત્યારે પપ્પાના મનમાં કેટલું દર્દ છૂપાયેલું છે તેનો ખ્યાલ નીલને આવ્યો. ડાયરીમાં પિતાએ વ્યક્ત કરેલી તેમની ઇચ્છા જે રૂપિયાની અછતને કારણે પોતે પૂરી કરી શક્યા નહતા તે પૂરી કરવાનું તેણે નક્કી કર્યું.