‘એ તો કૉલેજમાં એક-બે પ્રોફેસર જોડે વાત કરવા જાઉં છું….’ રત્ના સડસડાટ દોડી ગઈ. લગભગ ત્રણ કલાક વીતી જવા છતાં રત્ના પાછી ન ફરી એટલે સુજાતાબહેનને ચિંતા થવા લાગી. રત્નાની નિષ્ફળતાથી એ પોતે વધારે દુઃખી હતાં. મા તરીકે ઊણા ઊતર્યાનો વસવસો એમને હતો. એમને અવિની વાત સાચી લાગી રહી હતી કે રત્ના ભલે મંગુ નથી પરંતુ એમની દશા તો ‘લોહીની સગાઈ’નાં અમરતકાકી જેવી જ હતી. અમરતકાકીનું પાત્ર યાદ આવતાં એમણે પોતાના મનને મક્કમ કર્યું. બધી નબળાઈઓને ખંખેરી નાંખી. અત્યારે મનની સકારાત્મક શક્તિ સિવાય રત્નાને મદદરૂપ થઈ શકે એવું એમની પાસે બીજું કશું જ નહોતું. સુજાતાબેનની નજર ઘડિયાળ પર પડી. કૉલેજ તો સાંજના પાંચ-છ વાગ્યે બંધ થઈ જાય. અત્યારે સાત થવા આવ્યાં તોય હજુ રત્ના ન આવી ? ક્યાં ગઈ હશે ?…. જેવા એ નિરાલીને ફોન કરવાં ગયાં ત્યાં જ રત્ના દોડતી આવી ચડી અને સુજાતાબેનને ભેટી પડી. ઘણા દિવસો પછી તે આટલી ખુશ હતી. તેના ચહેરા પર ખુશી જોઈને તેમની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યાં. રત્ના એલ.એલ.બી અને જજ બનવા માટેની પરીક્ષાની વિગતો લઈને આવી હતી. સુજાતાબેનના હરખનો પાર ન રહ્યો.