આપણે હસવા જઈએ છીએ, પણ ખરેખર તો આપણે આંસુને પાછલા બારણેથી, આંખોમાં આવવાનું ઇજન આપીએ છીએ. ખડખડાટ હસતા માણસની આંખોમાં ચમકદાર આંસુના મોતીની જ્યોતિ હશે! જીવવામાં આપણે બધું જ બાજુ પર મૂકીને નિભાવવામાં ધ્યાન આપીએ છીએ. કોઈ ‘ના’ પાડે છે તો સ્વીકારી નથી શકતા અને કોઈને ‘ના’ પાડવા માટેના કારણોમાં ઘડિયાળને શરમાવીએ છીએ. અધકચરું આપણને વહાલું લાગે છે. તબિયતથી જીવવા માટે નિયતની જરૂર પડે છે. આપણને કોઈ શું કામ હેરાન કરી શકે? આપણે શા કારણે કોઈનાથી હેરાન થઈએ? બહુ બહુ તો કોઈ આપણને પ્રેમ કરી શકે! અને એના પ્રેમને વશ થવું કે નહીં એ આપણા હાથની વાત હોવી જોઈએ. હસવાનું નાટક આપણે રોજ કરીએ છીએ. ખબર ન પડે એમ પાંપણો મીચાઈ જાય ત્યારે એ નાટક પર ઊંઘ પડદો પાડી દે છે. સવારે તરોતાજા અજવાળું જાણબહાર હસવાનું નાટક ચાલુ કરે છે. આપણા હાથમાં નથી- એવું ઘણું બધું આપણને ડંખે છે. આપણા હાથમાં છે એવું ઘણું બધું માણવાનું બાકી રહી જાય છે. જિંદગી અને આવડત બે ફેફસાંમાથી લીધેલા સરખા જ શ્વાસો છે. શોખ જિંદગીને એનેસ્થેશિયામાં રાખે છે. નિંદ્રા અને તંદ્રા વચ્ચેની સ્થિતિમાં શોખ કેળવે છે જાતને!