મનહરભાઇ એ દિવસોમાં અલબત્ત વ્યસ્ત રહેતા હતા પણ એમણે નિર્મળને એક ઓળખાણ એવી કરાવી આપી હતી કે જે એને ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં બધે ફેરવી શકે. એ હતો ધન્નાલાલ કે જે દેવ આનંદનો પાંચમા-છઠ્ઠા ક્રમનો સેકેટરી હતો. અને દેવ આનંદની દરેક ફિલ્મમાં નાના નાના રૉલ પણ કરતો હતો. ( એના અતિ કરૂણ અંજામની વાત ફરી ક્યારેક.) એ રતલામનો હતો અને એક્ટર બનવાની લાલસાથી મુંબઇ આવ્યો હતો. દિલિપકુમારને મળતા ચહેરાવાળો એ શ્યામવર્ણો માણસ છેવટે દેવ આનંદનો સેક્રેટરી બનીને રહ્યો હતો..હું મુંબઇ જાઉં ત્યારે મારું કામ પતાવ્યા પછી બાકીનો સમય હું અને નિર્મળ સ્ટુડીઓમાં જઇને શૂટિંગ જોવામાં પસાર કરતા. એમાં ધન્નાલાલ અમને બહુ ઉપયોગી નિવડતો. એણે એક વાર ફિલ્મીસ્તાન સ્ટુડીઓમાં અમને “જહોની મેરા નામ”નું શૂટિંગ બતાવ્યું હતું જેમાં દેવ આનંદને એક ખુરશીમાં બંધક બનાવીને પ્રાણ એમને મુક્કા મારતા હતા. આગળ જતાં એકવાર “પ્યાર કા મૌસમ’”નું પણ શૂટિંગ બતાવ્યું હતું. જેમાં ધન્નાલાલનો પણ નાનો એવો રોલ હતો. એણે અમને એક વાર સ્ટૂડીઓના નાનકડા રેસ્ટ રૂમમાં એક કૃશકાય અને ચીમળાયેલા ચહેરાવાળા માણસનો ઑટોગ્રાફ લેવાનુ સૂચન કર્યું. મને કહ્યું “ બહુત નામી આર્ટિસ્ટ હૈ. લે લો, લે લો ઑટોગ્રાફ યાર,વો ભી ખુશ હોગા.” હું ઓળખી તો શક્યો નહિં કે એ કોણ છે, કારણ કે મારું ધ્યાન શશી કપુરને જોવામાં હતું કે જે બેફિકરાઇથી ભોંયે પડીને પાથરણા વગર જ કોણીને ટેકે આરામ ફરમાવતા હતા. પેલા ચીમળાયેલા ચહેરાવાળા મેઇક અપ વિના પણ તદ્દન સફેદ વાળવાળા એકટરનો ઑટોગ્રાફ મેં અને નિર્મળે બન્નેએ બેમનથી લીધો પણ પછી જ્યારે તેમની સહિ વાંચી ત્યારે ખબર પડી કે એ ભારત ભુષણ હતા! એમનો પણ “પ્યારકા મૌસમ”માં એક મામુલી રોલ હતો..