૪૭ વરસનાં દીનાબહેન ગૃહિણીથી સરપંચ સુધીની વાત માંડતા કહે છે, ખરું કહું તો બહેન સ્ત્રીઓએ સપનાં જોવા જોઈએ. મેં પાંચ વરસની ઉંમરે એક સપનું જોયું હતું સ્કૂલમાં. ગણતંત્ર અને સ્વતંત્રતા દિને સ્કૂલમાં ઝંડાવંદનમાં મને વિચાર આવ્યો હતો કે એક દિવસ મારે પણ આ ત્રિરંગો ફરકાવવો છે. કદાચ એ સપનાનું બીજ મારામાં રોપાઈ ગયું હશે તે વૃક્ષ બન્યું નહીં તો આજે હું સરપંચ હોઉં નહીં અને તમે મારી મુલાકાત લ્યો નહીં. હું એ જ વાસીદું કરતી, ઘરના ખૂણે ભરાઈ રહેનારી સ્ત્રી હોત. સાચું કહું તો પંચાયતમાં બહેનોને માટે ૩૩ ટકા અનામત આપવામાં આવતાં મારા જેવી સ્ત્રીઓને નવું જીવન મળ્યું છે. ર૦૦૭ની સાલમાં મહિલાઓ માટે અનામત આવતાં પુરુષો પોતાના ઘરની સ્ત્રીઓને પંચાયત કારભારમાં લેવા લાગ્યા. તેમાં મારા જેઠે મારું નામ સભ્ય તરીકે સૂચવ્યું, કારણ કે મને છાપાં વાંચવાં, સમાચારો વિશે વાત કરવી ગમતી હતી. પંચાયતમાં સભ્ય તરીકે જતાં જોયું તો સ્ત્રીઓ તો ફક્ત નામની જ હાજર હતી. કારભાર તો પુરુષો જ ચલાવતા. સ્ત્રી સરપંચ હોય કે સભ્ય હોય સહી કરી આપવા સિવાય તેમની કોઈ ભૂમિકા જ નહોતી. મને કારભારમાં રસ પડતો હતો. અનેક સવાલોય થતાં કે આમ કેમ? પણ ઝાઝી પંચાત ન કરવાનું સૂચન સીધી કે આડકતરી રીતે આવતું. મનમાં ને મનમાં હું ધૂંધવાતી પણ પછી નક્કી કર્યું કે હું બધો કારભાર શીખીને જ રહીશ. એટલે પંચાયતી રાજ વિશે જે પુસ્તક મળે તે વાંચતી. તેમાં એક વાર મને કચ્છ મહિલા વિકાસ સંઘના એક વર્કશોપમાં જવાનું બન્યું પંચાયતી મહિલા સભ્યના નાતે. ત્યાં જઈને જોયું તો બીજીપણ મહિલા સરપંચો હતી. તેમાંથી મોટા ભાગની પુરુષોના વહીવટ નીચે જ કામ કરતી. એ લોકોને તો બસ અનામત હોવાને લીધે જ કાગળ પર રાખવામાં આવ્યા હતા. પણ કેટલીક સ્ત્રીઓ એવી પણ હતી કે જેઓ પોતે જ બધો વહીવટ સંભાળવા કુશળ હતી. વળી એ વર્કશોપ પણ સ્ત્રીઓને પંચાયતી કારભાર શિખવાડવા માટેનો જ હતો. તે દિવસથી મનમાં ગાંઠ વાળી હતી કે મારે સરપંચ બનવું છે, પણ કોઈના પ્યાદા નહીં.