રાઘવથી આખા સ્મશાનને ધ્રુજાવી નાખે એવી બાળચીસ નીકળી ગઇ…..અને એ બેભાન બનીને ઢળી પડ્યો. હઠ કરીને સ્મશાને આવેલા આ છોકરાને થોડા ડાઘુઓ ઘેર આવીને સુવડાવી ગયા. રાઘવ જાગ્યો તો ખરો પણ માતાપિતાની સળગતી ચેહ એની આંખોમાં દાખલ થઇ ગઇ…. ન ખાધું, ન પીધું ! બસ, માતાપિતાનાં નામ લઇ લઇને કુમાર અવસ્થાનો રાઘવ, ડૂસકાં ભરીભરીને હૈયું નિતાર્યા કરે…..! આખો ભરવાડવાસ ગમગીન અને શોકાતુર બની ગયો. રાઘવને ફોસલાવવાની, સમજાવવાની એક પણ ચાવી કામ ન આવી. “અરેરે ! બચ્ચારા સામત ભગતનો વંશ જાશે.” વાસ ના ભરવાડો નિશ્વાસ મૂક્યા કરે : “પુણ્યશાળી ખોરડાની પેઢીએ તાળાં દેવાશે.” “આ છોકરાનું કાંક કરો, રૂડા ભગત !” પાંચ-દસ ભરવાડો ન્યાત પટેલ રૂડા ભગતને ઘેર ગયા : “આ રાઘવ કાંઇ ખાતો પીતો નથી. છોકરો કેટલા દી કાઢશે ? કાંક ઉપાય કરો પટેલ !”