એક ધારું વાચી ગઈ અને પિતાજીસાથે ના સ્મ્રણો તાજા થી ગયાં….લગ્નના ર5 વર્ષે પણ જ્યારે પિતાજી પાસે જાઉ એજ બાલપણ થી વિદાય સુધી ની ગતિવિધી અનાયાસે જ થઈ જાય છે….ઘર માં પહેલે થી જ વણલખ્યો નિયમ ઘરની વ્યક્તિ બહાર જાય ત્યારે દીકરીઓ એ પાણી આપવાનુ…રખેને બહાર જલ્દી પાણી પીવાનુ મળે કે ના મળે…ગ્રામ્ય વિસ્તાર….અને પિતાજી શાળઓના એસ્પેક્શન કરીને અવતાં રાત થઈ જાય…..ઘરે રહેતી દીકરીઓ માટે કંઇક ને કંઈક ખાવાનું રો શહેરમાં થી લઈ આવે…..પહેલાં પાણીનો ગ્લાસ અમે આપીએ એટલે સામે પેકેટ મળીજ જાય અથવા કએ કે થેલામાંથી કાઢી લો……અને અમારા બાપ-દીકરીના ચહેરા ખીલી ઉઠતા……હવે ક્યારેક જાવાનું થાય છે અને બહાર જઈને આવ્યા હોય તો પણ જૂની આદત પ્રમાણે પાણીનો ગ્લાસ અપીને થેઓ ફંફોસીએ છીએ….:)..હવેઘડીક માં માંગો તે હાજર થઈ જાય એવો જમાનો છી છતાં પેલા પડીકામં થી મલતુ વ્હાલ હજુએ ઝંખે છે…પિતાજી ને અને કદાચ પિતાજી પણ એવું જ કંઈક અનુભવતા હશે… એની ખાતરી એમની ઝાંખી થઈ ગએલી આંખો માં અકબંધ જોઇ શકીએ છીએ…એ પન એમજ કહેતા દાન પેસ્સા અનાજ કપડાં નુ હોય દીકરી તો ગર્વ થી સોંપેલૌં મહામૂલુ રતન કહેવાય….તે હંમેશાં જીગરના ટુકડા સમ હોય…….આપના બધા લેખો માં સૌથી વધુ સ્પર્શી ગયેલ લેખ…આપ ની સો સો સલામ…..