એને દૂધિયા દાંત આવતા હતા અને કોઈની સલાયથી અમે એને કેલફોસ (કેલ્શિયમ-ફોસ્ફરસ) ની બાયોકેમીની ગોળીઓ ચપટા ભરીભરીને (ચપટી નહીં, ચપટા ભરીને) અપાય તેટલી આપતા હતા. અમારી જિંદગીમાં કારમા અને અમને બધી જ રીતે બેહાલ કરી મૂકે તેવા ધર્મયુદ્ધ પછી બહુ મોટી વયે મારા અને તરુનાં પ્રેમલગ્ન પાર પડ્યાં. આ દીકરી પણ અમને અમારી પ્રૌઢાવસ્થા – પિસ્તાળીસ વર્ષની ઉંમરે સાંપડી એથી રાંકનું રતન થઈ પડી. અતિશય આળપંપાળ અને માનસિક લોલા-પોપને કારણે એના માનસના અસંપ્રજ્ઞાત સ્તર સુધી એ લાડ પહોંચતો હતો તેથી એ માગે તે તત્કાળ ન મળે તો એ રડતી વખતે શ્વાસ ઊંચો ચડાવી જતી. શ્વાસ વધુ વખત રોકાઈ રહે તો એ પહેલાં જાંબલી રંગની થઈ જતી અને પછી એક-બે આંચકા ખાઈ લેતી. ડોકટરોએ જ અમને આ સમજાવ્યું હતું. કહ્યું હતું કે બાળક પણ આવું ત્રાંગુ અભાનપણે કરતું હોય છે. આવું થાય ત્યારે મોં પર જોરથી પાણીની છાલક મારવી એટલે શ્વાસ પાછો વળે અને એ પહેલાં એના પોપચાં બંધ કરી દેવાં જેથી આંખો ત્રાંસી ન થઈ જાય. આ તો એ વખતની વિધિઓ – બાકી એ સિવાય એની કોઈ જ દવા નથી હોતી. એટલું કરવું કે તેને છંછેડવું ઓછું. આમ છતાં સાવધાની તરીકે એને મેઝેટોલ નામની ગોળીનો ડોઝ અલ્પ માત્રામાં અમુક સમયે આપવો, જેથી એનું અતિ સંવેદનશીલ મગજ ઉશ્કેરાટથી દૂર રહે. આ ગોળી આમદવા તરીકે નહીં પણ સંરક્ષણાત્મક પગલા તરીકે આપવાની હતી. એ પણ હું બજારમાંથી લાવ્યો હતો. જે એને બહુ સાવધાનીપૂર્વક આપવાની હતી. દાંત આવવામાં સુગમતા રહે એ ગોળી કેલફોસ પણ સફેદ રંગની હતી અને આ મેઝેટોલ પણ.