૨૬ વર્ષની યંગ એજમાં લી શુઍન્ગને પગમાં ગાંઠ થઈ હતી. લોકોનાં ઘર રંગવાનું કામ કરી રોજનું રોજ કમાતા આ ભાઈએ શરૂઆતમાં તો એની સાવ અવગણના કરી, પણ જ્યારે ગાંઠ વધી ગઈ અને પીડા બેસુમાર થવા લાગી ત્યારે ડૉક્ટર પાસે ગયા અને નિદાન થયું કે લીને થયેલું ટ્યુમર કૅન્સરનું છે અને કૅન્સરનો ફેલાવો હાડકાંને પણ લાગી ગયો હોવાથી એટલો પગ કાપી નાખવો પડશે. પહેલાં ઘૂંટીથી થોડેક ઉપર સુધીનો ભાગ કાપવામાં આવ્યો. જોકે હજી એ રુઝાય અને સારું થાય એ પહેલાં તો સડો વધુ ઉપર ચડી ગયો અને આ વખતે ડૉક્ટરોએ લગભગ ત્રીજા ભાગનો ડાબો પગ કાપી નાખવો પડ્યો. બે-બે સર્જરીઓ કર્યા બાદ અને એક પગ ગુમાવ્યા પછી લી ડિપ્રેશનમાં સરી પડ્યો. કહેવાય છે કે ડિપ્રેશનમાં પડી રહેવું એ અમીરોને જ પોસાય. જ્યાં બે ટંકના રોટલાનો સવાલ હોય ત્યાં ડિપ્રેશન પણ ઝાઝું ન ટકી શકે. લી પાસે બે ચૅલેન્જ હતી. સૌથી પહેલી એ કે એક પગે તે પોતાનું કામ જાતે કરતો થઈને પોતાનામાં આત્મવિશ્વાસ ઊભો કરે. બીજો પડકાર એ હતો કે લોકો તેનામાં વિશ્વાસ મૂકીને તેને કામ આપે. વ્હીલચૅરમાં તો કદી નહીં બેસું એવું નક્કી કર્યા પછી લીએ કાખઘોડી લઈને કામ મેળવવા માટે ફરવાનું શરૂ કર્યું. જે શેઠને ત્યાં તે કામ કરતો હતો તેમણે પૈસાની થોડીક મદદ કરવાની તૈયારી બતાવી, પણ તેને લાયક કામ નથી એમ કહીને છોડી મૂક્યો. તેને લાગ્યું કે હવે તેણે જિંદગીભર આમ ઠેબાં ખાઈને જ જીવવું પડશે.