ડ્રોઈંગરૂમમાંથી આવતો જોરજોરથી હસવાનો અવાજ સાંભળીને કોઈ ન કહી શકે કે શારદાના મૃત્યુને હજી ૧૫ દિવસ જ થયા હશે. મનોજની આંખોમાં ધુમ્મસની જેમ ભૂતકાળ અલપઝલપ આવ-જા કરી રહ્યો હતો. ઘરડી થઈ ગયેલી આંખોમાં પ્રસંગ હજી કાલે જ બન્યો હોય એમ જવાન હતો. ડ્રોઈંગરૂમમાંથી આવતો અવાજ મનમાં આવી રહેલી શારદાની યાદ પાછળ દબાઈ જતો હતો. આજ સવારથી શારદા યાદ આવી રહી હતી. ટેબલના ખાનામાં કઈંક શોધતી વખતે ચહેરા પર ક્ષણિક ખુશી આવીને ઓઝપાઈ ગઈ. ખાનામાં શારદાની તસ્વીર જોઈને ચહેરા પર હાસ્ય આવ્યું પણ તસ્વીર નીચેથી નીકળેલી ઉંદરો મારવાની દવાનું પેકેટ હાથમાં આવ્યું કે વીજળીનો આંચકો લાગ્યો હોય તેમ એમણે તે નીચે નાખી દીધું! એમને અચાનક સાંભર્યું કે આજ દિન સુધી કેમ એ પેકેટ તેમણે સાચવી રાખ્યું છે. આ જ પેકેટમાંથી તો શારદાએ દીકરાના ત્રાસથી કંટાળીને.. એક નિઃસાસો નીકળી આવ્યો. પોતે હજી પણ દીકરાના ત્રાસને જીરવી રહ્યા છે અને શારદાએ એક જ ઝાટકે.. સાંજ રાતનો ક્લેવર બદલીને તેમને ઘેરી વળી. આજે પોતાની જાત પર આટલી બધી નફરત? ભૂતકાળના પ્રસંગો એક પછી એક યાદ આવવા લાગ્યા. અચાનક તેમણે મનોમન કઈંક વિચાર્યું અને પેકેટમાં વધેલી ગોળીઓનો ભુક્કો કરીને ચાના ડબ્બામાં નાખી દીધો. એકપળ તેમણે ડ્રોઈંગરૂમમાં બેઠેલા દીકરા અને પુત્રવધૂ તરફ ભીની નજર કરી ને પછી કોરા સપાટ ચહેરા સાથે નિંદ્રાદેવીને શરણે થઈ ગયા.