લોકસભાની ચૂંટણી જેમ-જેમ નજીક આવતી જાય છે તેમ-તેમ દેશમાં રાજકીય વાતાવરણ વધુ ને વધુ ગરમાતું જાય છે. હવે લોકપ્રશ્નો કે લોકકલ્યાણની ચર્ચા જાણે નીરસ બનતી જાય છે અને એટલે વ્યૂહાત્મક સ્તરે જનમાનસમાં ગરમાટો પેદા કરવા રાજકીય પક્ષો માટે ક્યારેક સનસનાટીભરી ઘટનાઓ તો ક્યારેક વ્યક્તિગત ચારિત્ર્યહનનના મુદ્દાઓ, ક્યારેક સંસ્થાઓ તો ક્યારેક સમુદાયો પર પ્રહાર, એવી પોતપોતાની જરૃરિયાત મુજબની રણનીતિ નાગરિકોમાં આક્રોશ, નફરત કે સહાનુભૂતિ પ્રાપ્ત કરવા માટે જાણે જડીબુટ્ટી બની રહે છે. છેલ્લાં કેટલાંક વર્ષોમાં જાહેરજીવનમાં સક્રિય રાજનેતાઓમાં એકબીજાને નીચા પાડવાની હોડ, એકબીજા પ્રત્યે નફરત પેદા થાય તેવા પ્રયાસો, કેટલાક તત્ત્વોના અનૈતિક આચરણ સામે સમગ્ર સમુદાય કે વર્ગને ભાંડવાની વૃત્તિ-પ્રવૃત્તિ, કાયદાકીય લડાઈમાં છીછરા અર્થઘટન અને સંયમ કે વિવેકનો અભાવ, જેવી બાબતો રાજકીય ચાતુર્યમાં ગણાવા લાગ્યું છે. આ બધું એટલી હદે વકર્યું છે કે જેનો કોઈ હિસાબ નથી, એટલે વિકરાળ બનતી સમસ્યાઓના મૂળમાં જવા પ્રયત્ન કરીએ તો કોણે પહેલો ગુનો કર્યો તેનો તાગ મેળવવામાં પણ ભાગ્યે જ સફળતા મળે. આઝાદી મળી ત્યારે આપણી સમક્ષ સૌથી મોટો પડકાર એ આઝાદી ટકાવવાનો હતો. આજે એવું નથી લાગતું કે દેશમાં એવું કોઈ વાતાવરણ હોય જેમાં સમાજના છેવાડાના માનવી સુધીના નાગરિકોને પોતાના સુખ, સમૃદ્ધિ, સલામતી અને સ્વતંત્રતાની રક્ષા માટે પ્રતિબદ્ધ હોય તેવા રાજકીય, સામાજિક, ધાર્મિક કે આર્થિક વાતાવરણની અનુભૂતિ થતી હોય.