હું આ બધું સમજુ ત્યાં સુધી મારી મંઝીલ આવી ચુકી હતી.આખી જિંદગી સંઘર્ષ કરી ભીને સુઈ,સુકે સુવડાવેલ દીકરા પાસે જીવન સંધ્યા એ સુખ ઇચ્છનાર એ માં-બાપને દીકરાએ જિંદગીના અંતિમ પડાવમાં વૃદ્ધાશ્રમરૂપી મંઝીલ દેખાડી દીધી હતી જે હવે માત્ર ૭ કી.મી દુર હતી ! હું બસમાંથી ઉતરી તો ગયો પણ જરા વિચારો ખચાખચ ભરેલા વૃદ્ધાશ્રમમાં આવા કેટલાય માબાપ પર શું વીતતી હશે? વૃદ્ધાવસ્થામાં છાંયડો ઈચ્છનાર આજના કેટલાય જીવંત ભગવાનને પેટના દીકરાઓ તડકે ઉભા રાખી દેતા હશે ? ક્ષણીક પ્રેમરૂપી ઝરણાને પામવા,કેટલાય ઉભરતા હૈયાઓ વાત્સલ્યરૂપી સમંદર ત્યજી દેતા હોય છે ! ત્યારે આધુનિક સમાજની વિસમતાનો વસવસો એ રહી જાય છે કે આવા કેટલાય પુત્રો જેના પાસે માં-બાપ છે તેની તેઓને કદર નથી,અને જેના માથે આ અમૃત છાંયડો નથી એ બિચારા આ અગાધ વાત્સલ્ય પામવા આવતા ૮૪ લાખ જનમફેરાની રાહમાં છે!