પેલી જરૂર લપસવાની, મિતાલી વિચારતી હતી. એમ તો તે પોતેય આતુર હતીને – કોઈ નિનાદ જેવાને પરણી જવા ? આને તો રમતવાતમાં મળીયે ગયો, બીજી વારેય ? તેને તો પહેલી વારનાય વાંધા હતા. વાન ગોરો ખરો પણ બીજી ચીજોય હોવી જોઈએને ? ભૈ, ગમી જાય એને તો ગમે તેવી ગમી જાય ! અને ન ગમે તો ઐશ્વર્યાય ન ગમે ! જોકે તેને વિશ્વાસ હતો કે તેને મળી જ જાશે ! અરીસામાં જોવે ને વિશ્વાસ વધી જાય. તે પૈસા એકઠા કરતી હતી, તેનાં લગ્ન માટે. એક વરસમાં કેટલી બધી બચત થઈ હતી આ મંજીરા વગાડવામાંથી ! તેની માએ કહ્યું હતું, ‘પૈસા ભાળશે ને તને ચાટીને લૈ જાશે.’