થોડી વાર થઇ ને નરબદા માંને બજર ખુટી. તેમણે આજુ બાજુ જોયું અને ડેલીમાં નજર નાખતા બુમ પાડી . . . “સુરેશ. . . એલા એય સુરેશ . . . “કોપભવનના કમાડ સહેજ ખુલ્યા, ને તિરાડમાંથી એક સારી અને એક ત્રાંસી એમ બે ત્રસ્ત આંખો તગતગી. ડોસીના અવાજમાં હળવાશ અનુભવાતા બાડીયો હળવે પગલે ફળીયામાંથી ખડકી બહાર આવીને તેમની સામે ઉભો રહ્યો. ડરેલા બાડીયાની હડપચી પકડીને મોં ઉંચુ કરીને પોતાના સવારના કૃત્યને સાચુ ઠરાવતા હોય તેમ નરબદામાં બોલ્યા “સુર્યા . . . મારો ડાયો દિકરોસો ને ? જો મેં કાંઇ અમથું માઇરુ તું તને ? તેંઆટલું બધું દુધ ઢોળી નાઇખુ તો કાળ ચડી ગ્યો, ને મારાથી મરાય ગ્યું . . . બૌ વાઇગુ નથીને તને સુર્યા . . . ? “બાડીરાંડના માંથી અચાનક સુર્યો બની ગયેલો સુરેશ હતપ્રભ થઇને ડોસીના મોં સામે અચરજથી જોઇ રહ્યો. અચાનકના આ હૃદયપરિવર્તનને સમજવા તેનું બાળમાનસ મથતું રહ્યું. ડોસીબોલ્યા “સુર્યા વાણીયાની દુકાને ધોડા ધોડ જા, ને કેજે નરબદા માંના ખાતે એક બજરની ડાબલી દ્યો . . .આ મારી બજર ખુટી ગૈ સે ને તીમાં”.પોતાના એક વ્યક્તિ તરીકેના આ અણધાર્યા સ્વિકારે, તેના માર ખાઇ ખાઇને ખેંચાઇ ગયેલા સ્નાયુઓમાં એક નવું જોમ ભર્યું અને “સુરેશભાઇ”એ મલકાતા મોંએ વાણીયાની દુકાનવાળી શેરી ભણી ડગલાં ભર્યાં.