એકતરફી પ્રેમનો એ રેલો ત્યાં સુધી પહોંચી ગયો કે, મીરાબહેન તેમની સાથે લગ્ન કરી, બાળકની મા બનવા તલસવા માંડ્યા. પૃથ્વીસિંહને તેમણે ઉત્કટતાભર્યા પત્રો લખ્યા. બંને વચ્ચે જન્મોજનમનો સંબંધ છે તેવું તેઓ માનવા લાગ્યા હતા. તેમણે આ વાતની જાણ ગાંધીજીને કરી તેમના આશીર્વાદ માંગ્યા. બાપુ તો રાજી થયા, પણ પૃથ્વીસિંહ પ્રૌઢાવસ્થાએ પહોંચવા આવેલા મીરાબહેનને સ્વીકારશે કે કેમ એ બાબતે તેમને દ્વિધા હતી. આશ્રમના સાથીદારોને સાથે રાખીને તેમણે પૃથ્વીસિંહ સુધી આ વાત પહોંચાડી. પણ પરિણામ એ જ આવ્યું જેની ગાંધીજીને આશંકા હતી. પૃથ્વીસિંહે ના તો ન પાડી પણ બહાનુ કાઢ્યું કે, ‘આશ્રમની તમામ સ્ત્રીઓ મારે મન મા-બહેન છે. મીરાને પણ હું એ જ નજરે જોઉં છું.’ બાપુએ સ્પષ્ટતા કરી કે, ‘એ પરંપરા આશ્રમની વ્યવસ્થા અને શિસ્ત જાળવવા માટે છે તે ખરું. પણ તેનાથી તું અને મીરા ભાઈબહેન થઈ જતા નથી, માટે તું ઈચ્છે તો મીરાને પરણી શકે છે.’ પણ તેઓ માન્યા નહીં અને બર્મા ચાલ્યા ગયા. જ્યાં તેઓ અન્ય સ્ત્રી સાથે પરણી ગયા.