રાત્રિની ટ્રેનમાં બેસીને વડોદરા આવ્યાં. મને હતું કે એક પ્રકરણ પૂરું થયું. હવે આગળ કંઈ કરવાનું ન હતું. ફકત વધુ પ્રમાણમાં દવાઓ લેવાની હતી. એ સિવાય બીજો રસ્તો ન હતો. વડોદરા આવીને ડૉ. અતુલને વાત કરી. એને પણ આનંદ થયો. કહે, ‘પ્રદીપભાઈ, એ પ્લેટ અને રિપોર્ટ મને આપજો.’ મેં કહ્યું, ‘સારું.’ નડિયાદ ડૉ. મોહનભાઈને વાત કરી. એણે પણ કહ્યું : ‘ચાલો, સારું થયું.’ મને પણ તમારી પર ઍન્જિયોગ્રાફી કરતાં થોડી બીક લાગતી હતી.’