સ્વપ્નસ્થને એ વધારે બારીકીથી જોઈ રહ્યો. એને લાગ્યું કે આ કોઈ જણાય છે અજાણ્યો. ભાઈનાં કપડાંનું જ ઠેકાણું નથી, તો એ પૈસા ક્યાંથી કાઢવાનો હતો ? ગઠિયો નજર ચૂકવીને ઘા મારી ગયો લાગે છે ! અને હવે ભાગી જવા ઢોંગ કરે છે ! એણે તરત તાલી પાડી ને પળમાં તો શહેરના ચાર સંરક્ષકો ત્યાં આવીને ઊભા રહી ગયા ! દ્વારપાળે કહ્યું તે તેમણે સાંભળ્યું. અને એમણે આ સ્વપ્નતરંગીને સાથે ઉપાડ્યો ! અને બન્ને બાજુ બબ્બે જણા ઊભા રહ્યા, ગઠિયો હાથતાળી દઈ નાસી જાય નહિ માટે ! પણ પેલો સ્વપ્નવાસી તો એમનો વેષ અને એમની વિવેકભરેલી રીતભાત જોઈ રહ્યો હતો; અને મનમાં ને મનમાં ખુશ થતો હતો કે આ કોઈ પ્રતિષ્ઠિત અધિકારીઓ એની સાથે ચાલી રહેલા જણાય છે ! – અને એમ ને એમ એ આખું સરઘસ નગર-ન્યાયાધીશની પાસે આવ્યું, અને ત્યાં બેઠું. ત્યાં સિંહાસન જેવા આસન ઉપર એક પ્રતિષ્ઠિત ગૃહસ્થ બેઠા હતા. એમની લાંબી દાઢી એમના ચહેરાને શોભાવતી હતી. એમનો ન્યાયી ઝભ્ભો ભવ્ય જણાતો હતો. સ્વપ્નીને લાગ્યું કે આ રાજા જણાય છે ! પોતે રાજા પાસે આવ્યો છે, એ જાણીને એ તો ખુશ-ખુશ થઈ ગયો !