આપણા દેશની દશા પણ એ ભાંગેલા મંદિર જેવી છે. એનો ઉદ્ધાર કરવાને જોઈએ છે એમાં પરસેવાની સુગંધ ને પુરુષાર્થની હામ પૂરનારા ! બસ, એ એક જ કામનો ધૂણો ધખાવીને બેઠેલા બાવાઓ. તમે કોઈ દિવસ એક માણસે, એકલે હાથે, પથ્થરો વીણીને, માટી ખૂંદીને ઊભું કરેલું મંદિર મનમાં પણ કલ્પ્યું છે ? છતાં એમ બન્યું છે. જમાનાઓથી એ મંદિરના ખંડિયરોએ જીણોદ્ધાર થવાને માટે કોઈ સખી, દાતાર, દાનેશ્વરીની રાહ જોઈ હતી. જમાનાઓથી એ મંદિરે કોઈ જીર્ણોદ્ધાર કમિટિ કે સમિતિ કે ફંડફાળાની રાહ જોઈ હતી. જમાનાઓની એની રાહ નકામી ગઈ હતી. કાંઈ જ આવ્યું નહિ. કોઈ જ આવ્યું નહિ. પણ આખરે ખંડિયેરનો સાદ સાંભળીને એક બાવો આવ્યો. એણે કંઈ ના કર્યું, કેવળ પોતાનો પરસેવો એ મંદિર ઉપર છાંટ્યો. ને સાચે જ જાણે જાદુ હોય એમ એ પરસેવામાંથી પુરાતન જહોજલાલીનેય ભુલાવી દે એવું મંદિર ઊભું થયું.