સાંજના છ વાગ્યે હું અમદાવાદથી જયપુર માટે નીકળ્યો. કારમાં હું વિચારોથી ઘેરાયેલો હતો. રાત્રે આઠ વાગ્યે પાલનપુર પહોંચ્યો ત્યારે જીગીશાનો ફોન આવ્યો, મેં કાર સાઈડમાં ઉભી રાખી અને કહ્યું, હા જીગીશા ! જીગીશાએ કહ્યું, ક્યાં પહોંચ્યા જીજુ ? મેં કહ્યું, પાલનપુરથી નીકળ્યો. જીગીશાએ કહ્યું, એક કામ કરશો ? મેં કહ્યું, હા બોલ ને ? જીગીશાએ કહ્યું, કોમલ આંટી આબુરોડ રહે છે તો એમને લઇને આવશો ? મેં કહ્યું, હા કેમ નહીં ? તું મને એમનો એડ્રેસ મેસેજ કર એટલે હું એમને લઈને આવું ! જીગીશાએ મેસેજ કર્યો, એકવાર તો જીગીશાને કહેવાનો હતો કે મને જીજુ કહીને ન બોલાવ ! પણ એનું મન તોડવાનો મને કોઈ જ ઈરાદો નહોતો. નવ વાગીને વીસ મિનિટ થઈ હતી અને હું આબુરોડ પહોંચ્યો. મેં આંટીને ફોન કર્યો ! હું એમને સારી રીતે ઓળખતો હતો. એમણે કહ્યું, બેટા કબીર, કેમ છે ? તે ડિનર કર્યું કે નહીં ? મેં કહ્યું, ના ! એમણે કહ્યું, તું મારી ઘરે આવ એટલે આપણે ડિનર લઈને નીકળીએ ! હું વિચારવા લાગ્યો અને એમણે કહ્યું, વધારે વિચાર નહીં, તું ઘરે આવ. હું એમના ઘરે પહોંચ્યો, એમણે કહ્યું, આવ કબીર… ડિનર રેડી છે, હાથ-પગ ધોઈને જમવા બેસી જા…! હું અને આંટી જમવા બેઠા અને આંટીએ કહ્યું, બેટા જોબ કેવી ચાલે છે ? મેં કહ્યું, સારી ચાલે છે. હું અને આંટી બન્ને ખૂબ જ ક્લોઝ હતાં, આંટી મને એમના દીકરા જેવો જ માનતા હતાં. આંટીએ કહ્યું, બેટા કબીર, ચિંતા ન કર….બધુ જ ઠીક થઈ જશે ! હું કંઈ જ ન બોલ્યો. મેં આંટીની બેગ કારમાં મૂકી અને જયપુર માટે રવાના થઈ ગયા. હું અને આંટી આખી રાત વાતો કરતાં હતાં અને વહેલી સવારે જયપુર પહોંચ્યા. આંટીએ ઘર જોયેલું હતું એટલે વધારે તકલીફ ન પડી. સાંકડી શેરીઓમાં કાર ચલાવવાનો મને અનુભવ હતો. આંટીએ કહ્યું, જો કબીર, સામેનું ઘર આસ્થાનું છે ! જેમ જેમ ઘર નજીક આવતું હતું, તેમ તેમ મનમાં એક પ્રકારનો ડર ઘર કરતો હતો. મનમાં ઘણા વિચારો હતા અને એમાંથી એક વિચાર એ હતો કે હું આસ્થાની સામે કઈ રીતે જઈશ ! કદાચ આસ્થા પણ આ જ વિચારતી હશે. મેં કારને સાઈડમાં પાર્ક કરી અને ઘરમાં પ્રવેશ કર્યો ! મસ્તીખોર છોકરી જીગીશા જીજુ …જીજુ કરતી બહાર આવી અને મારી સામે આવીને ઉભી રહી. મેં એના માથા પર હાથ મુક્યો અને કહ્યું, કેમ છે જીગીશા ? એણે કહ્યું, બસ તમારી જ રાહ જોતી હતી. પાછળથી એક અવાજ આવ્યો, આંટી આવી ગયા તમે ? એ અવાજ જેમ જેમ મારા કાને પડતો હતો, તેમ તેમ મનમાં એક ગભરામણ થતી હતી ! અને અચાનક મારી સામે આસ્થાનો ચહેરો આવ્યો. મન તો થતું હતું કે બધું જ ભૂલીને એણે બાથમાં લઈ લઉં અને એક નવી જિંદગીની શરૂઆત કરું ! પણ જવાબદારીઓ સાંકળ જેવી હોય છે !