આ હકીકતોને આધારે એવા તારણ પર આવી શકાય કે પંજાબ, હરિયાણા, ઉત્તરપ્રદેશ, મધ્યપ્રદેશ, રાજસ્થાન અને ગુજરાતમાં વસતા રબારીઓ પશુપાલનના તેના ધંધાને કારણે કચ્છ જે મૂળે માલઢોર માટે ચરિયાણનો પ્રદેશ હોવાથી અહીં આવ્યા. રબારીઓની વિશિષ્ટતા વર્ણવતા રાજરત્ન ગોસ્વામી લખે છે કે માતા મામણના વાહન ઊંટને આશરે દરતીના બેય છેડા વચ્ચેના દેશદેશના સિમાડાઓમાં પોતાના ‘માલ’ સાથે નીકળીને વિચરતા રહેતા આ રબારીઓ પ્રકૃતિના આશરે પોતાની જાતને સમર્પી દેનારા, સુદ્રઢ બાંધાના, ઊંચા પડછંદ એવા આ રબારીઓ તેના ઈંડાકાર ચહેરા પરની તીક્ષ્ણ, પાતળી અને મોટી આંખો, સફેદ પાઘડી કાથી અજરખનો મોટો રૂમાલ, લાંબી બાંયનો સફેદ આભો ને ચારસા જેવી ચોરણી, ખભે ઉપવસ્ત્રમાં અજરખનો રૂમાલ, કાનમાં સોનાના કુણક ને હાથમાં મોટી કડિયાળી ડાંગ લઇને લાંબી લાંબી ડાંફુ દેતો રબારી તરત જ ઓળખાઇ આવે.