વશરામ આતાને વસ્તારમાં સહુથી મોટી બે દીકરીઓ અને બે દીકરા. જમીન સારી અને ખાધેપીધે સુખી ઘર હતું. દીકરામાં તો હરજી સહુથી મોટો અને એનાથી પાંચ વરસ નાનો નાનજી. બેય ભાઈને નાનપણમાં સારું ભડતું હતું. નાનજી આઠેક વરસનો હતો ત્યારે પાદરમાં હનુમાનજી ની એક દેરી હતી તે દેરી માથે ચડીને રમતો હતો સાત તાળી.. એવામાં એનો પગ લપટ્યો ને આવ્ય નીચે..નીચે એક મોટો પથ્થર હતો અને માથું ફૂટી ગયેલું.ત્રણ મહિનાનું દવાખાનું આવેલું પણ પછી નાનજી સુનમુન થઇ ગયેલો. વશરામ આતા કહેતા કે મગજમાં આને થોડી અસર થઇ ગઈ છે તે ક્યારે છટકું ચડે એ નવાઈ નહિ. ક્યારેક કારણ વગર બાધી બેસે.. જે હાથમાં આવે એ ફગાવવા માંડે..વશરામ આતાને પણ મણ મણ ની જોખવા માંડે પણ હરજી સમજાવે એટલે સમજી જાય.. મોટો થયો ત્યાં લગ્ન હરજી એની સાથે એને જમાડતો. ક્યારેક તો હરજી એને પોતાની હાથે જમાડતો!! આવી હેતપ્રીત વાળા ભાઈઓ વચ્ચે સમયનું એવું સોગઠું ફરી ગયું કે પૂછો ના વાત!!