માતા-પિતા નથી એના કરતાં ય મોટું દુઃખ રાકેશ માટે ભાઈ-બહેન નથી એ હતું. એને હંમેશા લાગતું કે, જો મારે ભાઈ-ભાંડુ હોત તો હું આજે છું એનાથી ઘણો જુદો હોત. મારાં સુખ-દુઃખ, મારો આનંદ, મારી હતાશા બધું, બધું જ હું એની સાથે વહેંચી શકત. જો વધુ નહીં તો એક જ ભાઈ કે બહેન હોત તો ! આ એના અંતરની તીવ્ર ઝંખના હતી પણ એ આ જન્મમાં સંતોષાય એવી કોઈ શક્યતા નહોતી. અકસ્માતમાં મા-બાપ બંને ચાલી નીકળ્યાં એ પછી મામાએ હાથ ઝાલ્યો તો ખરો પણ માત્ર લોકલાજને ખાતર, અંતરના ઉમળકાથી નહીં. છતાં ય મામા-મામીને ટેકે ટેકે અને માતા-પિતા જે સંપત્તિ મૂકી ગયાં હતાં એને આધારે એ મીકેનીકલ એન્જિનિયર બની ગયો એ કંઈ નાની સૂની વાત નહોતી. જિંદગીની ગાડી બરાબર પાટે ચઢી ગઈ હતી. એક નામાંકિત કંપનીમાં સુપરવાઈઝરની મોભાદાર નોકરી પણ મળી ગઈ. હવે મામા-મામી પર ભારરૂપ ક્યાં સુધી રહેવાનું !