વાત આમ તો કાંઈ બહુ જૂની નથી, ફક્ત સાતેક વર્ષ પહેલાની છે, શ્રી ભીખાભાઈ સાંટીયા નામના એક સજ્જન પાસે લગભગ ત્રણેક કરોડથી વધુની મિલ્કત હતી, કેટલાંય વીઘા જમીન હતી અને એ મિલ્કતના તેઓ એકલા વારસદાર, પણ તેમનો મારગ અવળો હતો, ખૂબ જુગાર રમવો, પૈસા ઉડાડવા એ તેમનું એકમાત્ર કામ. આસપાસના લોકોમાં તેમની છબી પણ ખૂબ જ ખરાબ. પણ ક્યાંક કોઈક કર્મ તેમને જનસેવાના એક નવા માર્ગને કંડારવામાં મદદ કરી ગયું. એક દિવસ તેમણે વિચાર કર્યો તેમના દિવંગત પિતાજીની યાદમાં પોતાની જમીનમાં એક શિવ મંદિર બાંધવાનો. એ કામ હજુ શરૂ જ થયેલું કે એક દિવસ અચાનક તેમણે વર્તમાનપત્રમાં સમાચાર વાંચ્યા, “શિહોરમાં મંદબુદ્ધિ યુવતિ પર જમાદારે કરેલો બળાત્કાર !” આપણને થશે કે આવા સમાચારો તો આપણે રોજે છાપાનાં કોઈક ખૂણામાં વાંચીએ જ છીએ, પરંતુ ભીખાભાઈને આ સમાચારે હલાવી મૂક્યા. તેમને થયું, ભગવાનના મંદિરો તો અનેક છે ને બનશે, પરંતુ માનવમંદિર કેમ ક્યાંય નહીં? તથાગત બુદ્ધને જ્યારે જ્ઞાન પ્રાપ્તિ થઈ હશેએ ક્ષણ કેવી હશે? સાગરમાંથી છૂટી પડીને નદીએ જાણે ફરીથી ઉંચાઈ તરફનો પ્રવાસ આદર્યો ! ભીખાભાઈ પણ આવા સમાચારો રોજેરોજ વાંચનારાઓના સાગરમાંથી કર્મ કરનારાઓના નાનકડા પણ વંદનીય ઝરા બનવા ચાલી નીકળ્યા. એ સંજોગ કેવા હશે જેણે વાલીયા લૂંટારાને વાલ્મિકી બનવા પ્રેર્યો, કાંઈક એવાજ સંજોગો ભીખાભાઈ સાથે સર્જાયા. તેમને થયું કે આ તો કેવી કરુણતા, પેલી યુવતિને તો તેની સાથે શું દુર્ઘટના થઈ ગઈ અને તેના પરિણામો વિશે કાંઈ ગતાગમ પણ નહીં, કે નહીં એ અપરાધ કરનારાને ઓળખવા જેટલી પણ સભાનતા. આ એક પ્રસંગે બીજ રોપ્યું એક અનોખા યજ્ઞનું. શ્રી ભીખાભાઈએ મંદબુદ્ધિ લોકોના જીવનને એક દિશા આપવા, જીવનની મૂળભૂત જરૂરીયાતો જેમકે ખોરાક, કપડાં, રહેઠાણ વગેરે પૂરાં પાડવા અને તેમને દાક્તરી સહાય આપવાના નિર્ધાર સાથે આજથી સાત વર્ષ પહેલાંના બેસતા વરસના દિવસે તેમની માતાજીના શુભહસ્તે મંદબુદ્ધિ લોકોની સંભાળ માટેના ધ્યેય સાથે શરૂ કર્યો ‘પાગલોનો આશ્રમ’ જે આસપાસના વિસ્તારમાં ગાંડાઓનો આશ્રમ ના નામે પ્રસિદ્ધ છે.