મૂળ સાથે જોડાણનું સ્ખલન થતાં થતાં એ સ્થિતિ બની જાય છે કે હું જૈન, શ્ર્વેતાંબર, સ્થાનકવાસી તેમજ તેરાપંથી જે પણ છું પણ હિન્દુ નથી અને પછી એના પર રાજનીતિ શ થઈ જાય છે અને મૂળ સાથેના એ જોડાણનું વધારે સ્ખલન થતાં હિન્દુ પાકિસ્તાન, હિન્દુ તાલીબાન, હિન્દુ આતંકવાદ જેવા વિચારો સૂઝવા લાગે છે અને આ સ્ખલન પૂર્ણ થતાંની સાથે જ અભારતીયકરણની પ્રક્રિયા પૂર્ણ થઈને ભારત તેરે ટુકડે હોંગે... ભારત કી બરબાદી તક જંગ ચલેગી..., આ પ્રકારની વાતો શ થઈ જાય છે. એ પણ અભણ, ગરીબ અને પછાત લોકો દ્વારા નહીં, પરંતુ સૌથી વધારે પ્રગતિશીલ માનવામાં આવતા શૈક્ષણિક સંસ્થાઓની ભારતીય પ્રજ્ઞાના આધુનિકતમ યુવા પ્રતિનિધિઓ તરફથી એ તો ઠીક પણ આ લોકોને સમર્થન પણ આ ભારતના પૈસાથી ભણેલા અને સમૃદ્ધ થયેલ પ્રજ્ઞાવાન પ્રાધ્યાપકો દ્વારા મળી રહ્યું છે. અભારતીયકરણનું આનાથી સ્પષ્ટ ઉદાહરણ આપવાની આવશ્યકતા નથી. ડૉક્ટર પ્રણવદાએ એટલે જ ૫૦૦૦ વર્ષથી બનેલી ભારતની ઓળખની જે વાત કરી એ બહુ જ મહત્ત્વપૂર્ણ હતી. આપણે ઊંડાણપૂર્વક આપણા મૂળ સાથે જોડાઈશું તો જ દુનિયામાં આપણે આપણી ઓળખ બનાવીને ટકી શકીશું. સુપ્રસિદ્ધ કવિ શ્રી પ્રસૂન જોશીએ એક કવિતામાં કહ્યું છે :