તેમના ગયા પછી વિશાખા ગભરાઈ ગઈ, કારણ કે આખરે એ એક ‘મા’ હતી. તેના હ્રદય અને મગજ વચ્ચે યુદ્ધ ચાલુ થયું, હૈયું કહેતુ હતું કે આ બધી માન્યતા છે, પણ માનું મન ગભરાતું હતું. તે વિચારવા લાગી, આમ તો તે આરવને કેટલો પ્રેમ કરે છે, તે એને નુકસાન શા માટે પહોંચાડે? હું તેના માટે આવુ વિચારું તો ખરાબ કહેવાય. આમ વિચારતા તે નંદુ એ બનાવેલી અજમાની પોટલી આરવને સુંઘાડવા લાગી. તેને થયું કે મયૂરને આ વાત કરુ તો.. તો મયૂર તેને હસી નાંખશે, મયૂરને કહેવાની તેનામા હિંમત નહોતી, મયૂરને આવી વાત પસંદ નહોતી. આખી રાત તે આરવ પાસે બેસી રહી. એ સૂતો નહોતો, તેને તાવ પણ હતો. વિશાખાને જાત જાતના વિચાર આવતા હતાં. વિચારમાં ને વિચારમાં તે સૂઈ ગઈ.