થયું કે દિશાના બદલે બીજુ કોઈ રડે છે. સામે સાંત્વન દિશા જ આપે છે.. પણ એવુ કેમ બને !? હશે, કાનનો દોષ છે. આમ મન મનાવી મુકેશ મૌન અવસ્થામાં બેઠો, ચારેબાજુ જોવાં લાગ્યો. તેણે આ ગામમાં બરાબર અડધા દાયકા પછી પગ મુકયો હતો. સઘળું જ ઘરમૂળથી બદલાઈ ગયું હતું. ગામનું પાદર. ચોરો, બસ સ્ટેન્ડ, જૂનો ઉતારો-ગ્રામપંચાયત કચેરી, તબેલો… કહો તો ગામનો નાક-નકશો બદલાઈ ગયો હતો. જાણે પોતે રમ્યો, રઝળ્યો, રખડયો…. એ ગામ જ નથી ! ઘરમાં ટી.વી. ચેનલ, ફ્રીઝ, વલોણા યંત્ર, ફળિયામાં નળમાં,.. શહેર જેવી કે વિશેષ સગવડો ઊભી થઈ ગઈ હતી. મહેમાનને શું લેશો એમ પૂછવાનો અને ચા ના બદલે ઠંડુ આપવાનો પણ રીવાજ શરૂ થયો હતો. ત્યાં પાછળથી કોઈએ સોયની અણી જેવું તીક્ષ્ણ હથિયાર ભોંકયું હોય તેવું મુકેશને થયું. તેણે એકદમ બરડો સંકોરી લીધો. કોઈ કાનમાં કહેતું હતું. ભાઈ આ બદલાવ આવ્યો છે એટલે તુ આમ સીધો અહીં આવી કન્યાના હાથની માંગણી કરી શકે છે ! નહિતર તો વાત કરવાનું શું. કન્યાનું મોં જોવાં પણ ન મળે !