એક ખિસકોલી હતી. તે એક લીમડાના ઝાડ પર રહેતી. બાકીની ખિસકોલીઓ કરતાં તે જરાક શારીરિક રીતે જુદી હતી. બાકી બધી ખિસકોલીઓને ચાર પગ હતા, પણ આ ખિસકોલીને માત્ર ત્રણ જ પગ હતા. ત્રણ પગ હોવાને લીધે તેને જરાક ચાલવામાં તકલીફ પડતી પણ તે એકદમ મજાની ખિસકોલી હતી. પોતાને એક પગ ઓછો છે એ વાત જાણે કે સાવ બિનજરૃરી છે એમ તે શીખી ગયેલી. લીમડા પર રહેતાં બીજાં પંખીઓ તથા આસપાસનાં પ્રાણીઓ સાથે પણ તેને દોસ્તી હતી. ફક્ત એક કિક્કુ કાગડો જ એવો હતો કે જે કાયમ ખિસકોલીને ચીડવતો રહેતો. કિક્કુ કાગડો ખિસકોલીની ચાલની નકલ કરતો અને તેને હેરાન કરતો. કિક્કુ કાગડાની મમ્મી તેને કાયમ એમ ન કરવા કહેતી પણ તે કદી કોઈનું માનતો જ નહીં. કિક્કુની હરકતોથી ખિસકોલીને બહુ ગુસ્સો આવતો. ઘણી વાર તે આ લીમડાનું ઝાડ છોડીને બીજી જગ્યાએ રહેવા જવા માટે તેની માને કહેતી, પણ તેની મા તેને સમજાવતી કે બેટા, “આ આટલાં બધાં પ્રાણીઓ ને પંખીઓ તને સરસ વહાલ કરે છે તો પછી એક કિક્કુ કાગડાને લીધે તેમને બધાંને મૂકીને થોડું જવાય. એ થોડો મુરખ છે, પણ આજ નહીં તો કાલ સુધરશે ખરો.” કિક્કુ સુધરશે તે વાત કોઈ માનવા તૈયાર જ નહોતું, પણ એક દિવસ એવી ઘટના બની કે કિક્કુને સુધરવું જ પડયું.