એ વાતને થોડા દિવસો પસાર થઈ ગયા. ધીરજ અને સમતા એ વાત વિસારે પાડી પાછાં એમના પરિવારની માયામાં ખોવાઈ ગયાં. બે પુત્રો-પુત્રવધુઓ અને એમનાં ત્રણ સંતાનોથી ભર્યા-ભર્યા ઘરમાં એમનો સમય ક્યાં પસાર થઈ જતો એની ખબર ન પડતી. મોટો પુત્ર અનિલ બિઝનેસ કરતો હતો. ડૉક્ટર થયેલો મિલન સ્વતંત્ર પ્રૅક્ટિસ કરતો હતો. ધીરજની રિટાયર્ડ જિંદગી શાંતિથી જઈ રહી હતી. ઓ.એન.જી.સી. જેવી કેન્દ્ર સરકારની માતબર કંપનીની નોકરીમાંથી રિટાયર્ડ થયેલા ધીરજને પી.એફ.-ગ્રેજ્યુઈટીની પ્રમાણમાં ઘણી સારી કહી શકાય એવી રકમ મળી હતી. એનું વ્યાજ અને દર મહિને આવતું પેન્શન એમ બંનેની થઈ મળતી કુલ આવક આખા પરિવાર માટે પૂરી થઈ પડતી. એણે ક્યારેય દીકરાઓ પાસે ઘરખર્ચ પેટે એક રૂપિયો સુધ્ધાં માંગ્યો ન હતો. ક્યારેક સમતા કહેતી, ‘પરિવારની જવાબદારીવાળા થઈ ચૂકેલા છોકરાઓ ઘરમાં કંઈક ઘરખર્ચ પેટે રકમ આપે તો તેમાં કંઈ ખોટું નથી.’ તો એ સમભાવપૂર્વક કહેતો, ‘જો સમતા, આપણું જે કંઈ છે તે આપણાં બાળકોનું જ છે ને ! હમણાં એમની પાછળ ખર્ચ કરીએ કે પછી આપતા જઈએ, એ બધું એકનું એક છે.’