અંગત રીતે મને એવું લાગે છે કે ફિલ્મમેકરે શું બનાવવું-બતાવવું અને લોકોએ શું જોવું તેનો નિર્ણય આ બંને પક્ષો પર છોડી દેવો જોઈએ. ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી પોતે જ પોતાની એક બૉડી બનાવે અને જાતે જ પોતાની ફિલ્મોને સર્ટિફિકેટ આપે તે આદર્શ પરિસ્થિતિ છે. કોઈને પણ કોઈ ફિલ્મ સામે વાંધો હોય તો તે કાયદાનાં દ્વાર ખખડાવી શકે છે. આવું ન થાય અને દર ત્રીજી-ચોથી ફિલ્મમાં કોઈ ધર્મ-સમુદાય-સંપ્રદાય-રાજકીય પાર્ટીઓને વાંકું પડી જાય, તેઓ કાયદો હાથમાં લઈ લે, કોર્ટના આદેશ છતાં ફિલ્મને રિલીઝ ન થવા દે, આખાં ને આખાં રાજ્યો બાનમાં લે, સર્જકો પર હુમલા કરે અને સરવાળે તે સ્થિતિનો શૅડો ગ્લોરી ઊસેટવા માટે, ક્વિક પબ્લિસિટી માટે કે રાજકીય ઉપયોગ થઈ જાય… આ બધી પરિસ્થિતિ ડિસ્ટોપિયન (Dystopian) છે. ધ્યાનથી માર્ક કરશો તો દેખાશે કે આપણી ફિલ્મોની શરૂઆતમાં આવતાં ડિસ્ક્લેમર્સ વધુ ને વધુ લાંબાં થઈ રહ્યાં છે. હાસ્યાસ્પદ સ્થિતિ તો એ હોય કે રિયલ લાઈફ પર્સનાલિટી-ઈવેન્ટ્સ પર બનેલી ફિલ્મોને પણ ‘વાસ્તવિકતા સાથે સંબંધ નથી’ તેવી ચોખવટ સાથે રિલીઝ કરવામાં આવે! પુખ્ત વયનાં ‘A’ સર્ટિફિકેટ સાથે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મને પણ કાટછાંટ અને શબ્દો મ્યુટ-વિઝ્યુઅલ્સ બ્લર કરીને રિલીઝ કરવામાં આવે એ કેવી હાસ્યાસ્પદ સ્થિતિ છે!