તમે એને ઘણીવાર કહેતા, ‘આભા, આપણે આમ ક્યાં સુધી મળ્યા કરીશું ? મને લાગે છે કે આપણે લગ્ન કરી લેવાં જોઈએ. તું વહેલી તકે તારા હસબન્ડ સાથે ડિવોર્સની ચર્ચા કરી લે તો સારું.’ આભા તો એની આગવી અલ્લડ છટામાં કહેતી, ‘મને ખબર છે વિકી, પણ એટલી બધી ઉતાવળ પણ શી છે ? મારા પતિને અહીં આવવાનો કે આવી કોઈ વાત માટે ડિસ્કસ કરવાનો પણ સમય નથી હોતો, શું કરું ? બટ યૂ નેવર માઈન્ડ.’ પછી જરા મારકણી અદામાં તમારી સાથે નાક ઘસતી કહે, ‘યૂ નોટી બોય, લગ્ન વગર પણ….. પછી શું કામ એવી ઝંઝટમાં પડવું ? ઍન્જોય યોર મૉમેન્ટ, ડાર્લિંગ. શું કામ ચિંતા કરે છે ? ગોઠવાઈ જશે બધું.’ તમને આભાની આવી અટપટી વાતો ક્યારેય સમજાતી નહિ. એ કહેતી કે ભવિષ્યનો વિચાર કર્યા વિના વર્તમાનની દરેક ક્ષણોને માણવી, એમાં જ સાચું જીવન રહેલું છે. તમને એ વાત કેટલેક અંશે સાચી લાગતી, પણ સારી નહિ. તેથી તમે એની વાતને અનુસરી ન શકતા. તમને થતું કે દરેક ક્ષણ પોતાની સાથે કંઈક લઈને આવતી હોય છે. એ ક્ષણને માત્ર ઍન્જોય કરવી એ તો ક્ષણ સાથે વ્યભિચાર થયો જ કહેવાય, નર્યો વ્યભિચાર ! ક્ષણની સાથે આવેલી સુખ કે દુઃખની અનુભૂતિને અવગણીએ એ તો એ ક્ષણનું અપમાન જ થયું ગણાય ને ! તમને ઊંડે ઊંડે થતું કે દરેક પળની સાથે આવતી લાગણીઓને પૂરતું સન્માન આપવું એ જ સાચું જીવન છે. નિયતિનો સંદેશ લઈને આવતા વર્તમાનથી છટકવું અને નિયતિનો તિરસ્કાર કરવો એ તો સ્વયંથી ભાગી છૂટવું જ થયું, જાતને છેતરવાથી ક્યો આનંદ મેળવી શકાતો હશે ! જાતને છેતરામણી ખુશીઓ ધરી દેવા તરફ ધકેલતી ‘ઍન્જોય એવરી મોમેન્ટ’ની થિયરીને બદલે જાત સાથે નિખાલસ વિષાદને શૅર કરવા મથતી ‘રિસ્પેક્ટ એવરી મોમેન્ટ’ની થિયરીમાં તમને વધારે ભરોસો હતો. આ બાબતે તમારે આભા સાથે અનેક વાર ચર્ચાઓ થતી પણ ન તો ક્યારેય તમારી થિયરી જીતી શકી હતી કે ન તો ક્યારેય આભાની થિયરીએ મચક આપી હતી. સારી બાબત એ હતી કે એ મતભેદ ક્યારેય મનભેદ સુધી પહોંચી શક્યા નહોતા.