ટિકેલ ઉમેરે છે: “દરિયામાં પ્રદૂષણ અંગે તમામ કવાયત છતાં તે ખરેખર તો ગેરકાયદે છે તે હકીકતનો ભાગ્યે જ ઉલ્લેખ થાય છે. દુઃખની વાત એ છે કે બહુ ઓછાં રાષ્ટ્રો તેમણે દાખવેલી પ્રતિબદ્ધતાનું પાલન કરે છે.” તેઓ કહે છે કે કાયદાનો ભંગ કરનારાઓને આંતરરાષ્ટ્રીય ન્યાયાલયમાં લઈ જવા જોઈએ અને વળતર ચુકવવા આદેશ આપવો જોઈએ. પરંતુ ટિકેલ ચેતવે છે કે અમલ અઘરો છે કારણકે માત્ર રાષ્ટ્રો જ કેસ કરી શકે છે. તેઓ માને છે કે નાના ટાપુઓ દરિયાઈ પ્લાસ્ટિક પ્રદૂષણની સૌથી ખરાબ અસરોથી પીડિત છે. પરંતુ તેઓ આ સમસ્યા માટે જવાબદાર વધુ શક્તિશાળી દેશોની સાથે સંઘર્ષમાં ઉતરતા ડરે છે. ટિકેલ અનુસાર ચીન, ભારત અને ઇન્ડૉનેશિયા સૌથી વધુ ખરાબ અપરાધી છે. ક્લાયન્ટ અર્થના એક પ્રવક્તાએ કહ્યું કે વર્તમાન આંતરરાષ્ટ્રીય કાયદા હેઠળ, રાષ્ટ્રોની દરિયામાં પ્લાસ્ટિકના પ્રદૂષણને અટકાવવા, નિયંત્રિત કરવા અને ઘટાડવાની ફરજ છે. નવું ઘોષણાપત્ર વધુ ચોક્કસ પગલાં લાદી શકે છે, પરંતુ વધુ સારા ઉપયોગ માટે મૂકી શકાય તેવા નવી આંતરરાષ્ટ્રીય સમજૂતી માટે રાજકીય ઊર્જા જરૂરી છે. રાષ્ટ્રીય સ્તરે પગલાં માટે નવી આંતરરાષ્ટ્રીય સમજૂતી માટે વાટાઘાટ આવશ્યક નથી. જોકે ચીન સરકારના પ્રવક્તાનું કહેવું છે કે ચીને દરિયામાં પ્લાસ્ટિકની સમસ્યાને હલ કરવા શ્રેણીબદ્ધ કાયદા અને નિયમનોનો અમલ કર્યો છે.