શરીઅત પર ન ચાલનારા અને એઅતેરાઝ કરવાવાળા લોકો વધુ સંખ્યામાં છે, એમાં મોટા મોટા લેખકો અને વકતાઓ પણ આવી જાય છે અને એમાં સાધારણ દરજ્જાના એ લોકો પણ છે, જેઓ કલમકાર (લેખક) છે અને સાથે સાથે પોતાની અકકલની વિચારની રોશનીમાં ફેંસલો કરી લે છે અને એક મોટી જમાત એ લોકોની પણ છે, જેઓ પોતાના જેવા વિચાર-વિમર્શ ધરાવતા લોકોને પોતાના જેવા બનાવવા માટે હર-હંમેશ કાર્યરત રહે છે, અને બાતીલની તબ્લીગાત એટલે કે તેને ફેલાવવામાં આગળ વધીને હિસ્સો લેતા હોય છે. અને દરેક કાચના તરાશેલા પથ્થરોને હિરા સાબીત કરવા માટે પોતાનું બધુ જોર લગાવે છે પરંતુ જેમ જંગલના એ ભુલાએલાને તે રસ્તા પર ક્યારેય મંઝીલ નસીબ થતી નથી અને ગભરાટ તથા પરેશાની સિવાય તેમના હાથમાં કાંઇ આવતું નથી. તેવી જ રીતે શરૂઆતમાં જેમનો ઝીક્ર કર્યો તેવા લોકો પણ હકીકત અને હકકથી દુર થતા જાય છે.