પુજ્યપાદ મહારાજશ્રીનો જે હેતુસર મંગલમય અવતાર થયો હતો તે બધુ કામ હવે પુરુ થયુ, કારણ કે જેમણે પ્રવાસે વિચરી અનેક જનોના કલ્યાણ કર્યા અને ત્યાર પછી જેમણે એકાંતમા નિવૃતિપ્રાયણ રહી ઇશ્વરભજન કરવા છતા પણ અનેક જનોના કલ્યાણ કર્યા પછી તો તેઓશ્રી પોતાના શેષ પ્રારબ્ધને જ વ્યતિત કરતા હતા અને પછી તેઓશ્રીની પ્રકૃતિ પણ બરાબર રહેતી નહી. તેઓશ્રીના શરીર છૂટવાનો સમય જ્યારે અતિ સમીપ આવી ગયો ત્યારે તેપ્શ્રી પોતાના શિષ્યોને પાસે બોલાવી કહેવા લાગ્યા કે, આ સંસારમા શરીરથી કોઇ પણ અમર નથી. કારણ કે જેનો ઉદય છે, તેનો અસ્ત છે. આમ હોવાથી જે શરીરનો જન્મ થાય છે તે શરીરનો અંત અવશ્ય નાશ છે. પરંતુ અજરઅમર તો એક જ આનંદરૂપ આત્મા છે કે જે ઉદય અને અસ્તથી રહિત છે. માટે આત્માનો દઢ નિશ્ચય કરી નિરંતર વૃતિને અંતર્મુખ કર્વી અને આત્માનુ અભેદ ચિંતન કરવું. એવી રીતે નિરંતર બ્રમ્હ્યાભ્યાસ કરતા કરતા જ્યારે વૃતિ સંકલ્પ અને વિકલ્પના પ્રદેશથી પસર થાય ત્યારે અજ્ઞાનરૂપ આવરણ દુર થઇ, આત્મારૂપ આત્માનો અપરોક્ષ અનુભવ થાય છે અને મુક્તાવસ્થા પ્રાપ્ત થાય છે. આમ થવાથી જ ભાવના બંધનો તૂટી જાય છે. માટે સંસારના નાશવંત અને બંધન કરનાર એવા તમામ વિષયોથી ઉપરામ રહી જે બને તે આત્મા સંધાનરૂપ ઇશ્વરભજનમા તન્મય રહેવુ, કારણ કે આવો મનુષ્ય દેહ વારંવાર મળતો નથી.