પ્રથમ પ્રસૂતિ વખતે આગ્રહ કરીને એ લેબર રૂમમાં મારી સાથે જ રહ્યા. ખૂબ ઓછું બોલનાર મારા સાહેબ મારો હાથ પકડીને સતત મારી પીડા ઓછી કરવાની કોશિશ કરી રહ્યા હતા. અલગ અલગ પ્રકારે મને હસાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. હું તો એમનું આવું રૂપ જોઈને આશ્ચર્યમાં ગરકાવ થઈ ગયેલી. દિલના ખૂણે ઉગેલા પ્રેમના બીજ પર લાગણીના છાંટા પડવા શરૂ થઈ ગયા હતા. મારી આ ખુશીમાં થોડી ક્ષણો બાદ જ નાના બાળકના રૂદને વધારો કર્યો. હજી તો એ શમે એ પહેલાં અત્યાર સુધી અડીખમ રહેલાં, ગમે એવા સમુદ્રી તોફાનને ઘોળીને પી જનાર મારા પતિ મહાશય ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડયા! મારી અત્યાર સુધીની બધી જ પીડા એમના પ્રેમભર્યા અશ્રુભિષેકથી ઓગળવા લાગી. એમની આંખો અત્યાર સુધી ન કહેલી બધી જ વાતો બોલી રહી હતી. હું નિશબ્દ એમને સાંભળી રહી હતી. પ્રેમ વિશેના મારા બધા જ પૂવગ્રહો તે દિવસે તૂટી ગયા. શબ્દોથી ય પર લાગણી વ્યક્ત કરવાની રીત મેં એમની પાસેથી શીખી.