ઈન્સપેક્ટર આંખો ફાડી ફાડીને મારી સામે જોઈ રહ્યો. તેની નોકરીમાં આવો પહેલો જ પ્રસંગ હોય તેવું લાગ્યું. તે કહે, મારી પાસેથી કેટલાંય લોકો લાઈસન્સ લઈ ગયા છે, પરંતુ કોઈ મેદાન પર આઠડો દોરી નથી ગયા. ચાલો, ગાડી ચાલુ કરો. હું તમારી સાથે આગળની સીટમાં બેસું છું. મને થયું હું આગળ જોઈને પણ આઠડો પાડી શકું તેમ નથી તો પછી પાછળ જોઈને આઠડો પાડવાની વાત જ ક્યાં રહી. મહાભારતના યુદ્ધમાં અર્જુનની સ્થિતિ થયેલી તેવી જ સ્થિતિ મારી થઈ. પરસેવો છૂટી ગયો. સ્ટિયરિંગ (ગાંડીવ) હાથમાંથી સરવા લાગ્યું. માથું ફરવા લાગ્યું. આજે દેશ 60 વર્ષ પછી પણ વિકાસ કરી શક્યો નથી, કારણ કે આપણે આગળ જવું છે, પણ દષ્ટિ પાછળ રાખી છે ! ઈન્સ્પેક્ટરે પ્રથમ બે ઝાડ વચ્ચેથી ગાડી કાઢવા કહ્યું. મને થયું ‘कालो हि अयं निरवधि, विपुलाश्च पृथिवी’ આખી વિશાળ દુનિયા પડી છે. ઈન્સ્પેક્ટરની નજર આ ઝાડ પર જ પડી ? ગાડી થોભાવી હું નીચે ઊતર્યો. હાથમાં દોરી લઈ, બે ઝાડ વચ્ચેનું અંતર માપવા લાગ્યો. પછી મોટરની પહોળાઈ માપી. પછી કેલક્યુલેટર કાઢી ગણતરી કરવા લાગ્યો. ઈન્સ્પેક્ટરની ધીરજ હવે ખૂટી ગઈ. તે બરાડી ઊઠ્યો. ‘મિસ્ટર આ શું માંડ્યું છે ?’ તે એકદમ ડઘાઈ ગયો હતો. મેં કહ્યું : ‘સાહેબ, આપે મારા પૂર્વજ બ્રાહ્મણની વાર્તા અવશ્ય સાંભળી હશે. તેણે છ માસ સુધી વિચાર કરેલો કે ભેંશનાં શીંગડામાં માથું આવી શકે કે નહીં. તે મારા પૂર્વજ હતા. તે વાર્તામાંથી ધડો લઈ હું સાવચેત રહેવા માગું છું. ન કરે નારાયણ ને બે ઝાડ વચ્ચે ગાડી ભરાઈ પડે તો, આપણે બન્ને ગાડીમાંથી બહાર ન નીકળી શકીએ. મને તમારી વધારે ચિંતા છે. વળી અહીં આપણને બહાર કાઢનાર કોઈ દેખાતું નથી !