અને બાહ્યાચારોમા આત્મિક સત્ય સ્વરુપતા પણ જીવનમા  હાજર હોતી નથી ,જ્યા દંભ અને અહંકાર યુક્ત જિવન છે, ત્યા કદી શાંતિ  ધટિત થાય જ નહી, જ્યારે કોઇ કહે કે સત્ય ધર્મ ને પ્રાપ્ત કરવા  માટે  માત્ર માત્ર બુધ્ધી અથવા કેવળ ભાવનાની અથવા કેવળ કર્મની જ આવશ્યકતા છે ,તો એનો અર્થ એ થયો કે ધર્મમા માત્ર ને માત્ર કોઇ એક  વિષેશ અંગનો જ તે સ્વીકાર કરે છે, અને  જે અન્ય મુળભુત  તત્વો છે, તેની ઉપેક્ષા કરે, અવગણના કરે છે, આમ કરવુ  તે સત્ય ધર્મનુ આચરણ  નથી કે પરમ તત્વને  પામવાનો માર્ગ નથી  એટલે તેને કહી શકાય કે તે પુર્ણતઃ અનુચિત અને અસંગત આ  ક્રિયા છે, કારણ કે  ધર્મના આચરણમા આ ત્રણે તત્વો આવશ્યક  અને જરૂરી છે, એટલે ધર્મમા એકનો પણ અભાવ તે સત્ય ધર્મ બની શકે નહી,ધર્મને  બોધિક કહેવામા આવે છે, માણસ નિરંતર પરમાત્માની  શોધ કરતો  જ રહે છે,કારણ કે પરમાત્માને મળ્યા વિના અનુભુતી અનુભવ કર્યા વિના તેને જીવનમા શાંતિ સુખ અને આનંદ પ્રાપ્ત થતો જ નથી,આ માટે  જે પરંપરાગત પદ્ધતીઓ છે,તેજ પ્રમાણ છે,તેમ માનીને  આદી કાળથી આજ સુધી  માણસ પરમાત્મા સબંધે ચિંતન મનન કરતો જ રહ્યો છે, ને કરતો જ રહેશે, તે પોતાની બુદ્ધિથી પરમાત્માને પ્રમાણિત કરવા શોધવા  માગે છે, જે કદી પણ શક્ય બનવાનુ જ નથી, એટલે જે બાહ્ય ક્રિયાઓ છે, તે આનુ પ્રમાણ છે, પણ  તેમા આજ સુધીમા સફ્ળ થયો નથી,  અને સફળ થવાનો પણ નથી, છતા  આજે માણસ બાહ્ય ક્રિયાને જ ધર્મને માનીને જ ચાલે છે, તે તેનુ મહા અજ્ઞાન છે, અને બુદ્ધિ દ્વારા પરમ તત્વને  કદી શોધી શકાય જ નહી.