વ્યક્તિ ક્યારેક ખૂબ જ વ્યાકુળ થઇ જાય છે. જે-જે ક્ષણે તમે ચેતનાને, શક્તિને, ભક્તિને ભૂલી જાઓ છો, તે જ ક્ષણે તમે અતિ વ્યાકુળ બની જાવ છો. આ પ્રેમીઓનો પણ સ્વભાવ છે. પ્રેમની સાથે વ્યાકુળતા પણ જોડાય છે. ક્યારેક એટલા પ્રેમમાં રહે તો ક્યારેક આકુળ-વ્યાકુળ બની જાય છે. બીજી રીતે એવું પણ કહી શકાય કે પ્રેમ ન હોત તો કદાચ વ્યાકુળતા પણ ન હોત. મીરાંનું ભજન છે કે નગર નગર ઢિંઢેરો પીટતી, પ્રીત ન કરીઓ કોય. આ અનુભવની છે. પ્રેમની જેમ વ્યાકુળતા પણ તમારા મનને ઊંડાણમાં લઇ જાય છે.