લોકો ભિન્ન ભિન્ન ક્ષેત્રોમાં ભિન્ન ભિન્ન કાર્યોમાં વ્યસ્ત હોય છે. કેટલાંક કાર્ય અત્યંત સરળ હોય છે; કેટલાંક કાર્યો વિશિષ્ટ પ્રકારની કુનેહ માંગી લે છે; કેટલાંક કામ એવાં હોય છે કે બળ કરતાં કળથી ઝડપથી ઉકલે છે, જ્યારે કેટલાંક કાર્યો એવાં કઠણ હોય છે કે જેને સંપન્ન કરવા ભૌતિક સાધનો, નાણાં, કાચી માલસામગ્રી, યંત્રો, પાણી, વીજળી, રસ્તાઓ જેવી પ્રાથમિક સેવાઓ-સુવિધાઓ-આ સઘળું ઉપલબ્ધ હોવા છતાં જો માનસિક તૈયારી, દૃઢ નિશ્ચય અને પ્રતિબદ્ધતા ન હોય તો તે સુપેરે પાર પડતાં નથી. આવાં કામ દેખીતી રીતે જ સંપન્ન કરવાં કપરાં લાગે છે, કેડી દુર્ગમ લાગે છે, ચઢાણ સીધાં હોય છે. આવાં કાર્યોનો આરંભ કરતાં પહેલાં જ, વ્યક્તિ હિંમત હારી જતી હોય છે. શરૂઆત કરે એ પહેલાં જ તેના મોંમાંથી મોળા ઉદûગારો સરી પડતા હોય છે. દા.ત. કોઈક માનદપદ ગ્રહણ કરવાનું હોય તો કહે, 'ના, ના; હું બહુ નાનો પડું, મારાથી સેક્રેટરી ન થવાય.' 'આપ જ નિર્દેશક બનવા યોગ્ય છો - મારું એ કામ નહીં.'