‘મને જ ખબર નથી પડતી કે હું શું છું. આપણે એમને મળવા કલાકો લાઈનમાં ઊભા રહીએ તો એમણે આપણી લાગણી સમજવી જોઈએને! અમદાવાદથી છેક ઉદેપુર સુધી લાંબા થાવ. નાથદ્વારા પહોંચો ત્યારે મંદિરનાં કમાડ બંધ હોય. પ્રભુના શણગાર થાય ત્યાં સુધીમાં બહાર ભીડ જામે. કમાડ ખૂલે ને એયને ધક્કામુક્કી, પડાપડી, કોલાહલ. હજી તો આપણે હાથ જોડીએ છીએ ત્યાં તો ઝાપટીઆઓ ઝાપટ મારે, જલદી કરો, જલદી કરો. પ્રભુ સામે ઊભા રહો તો પડે ઝાપટ. બીજે બારણેથી નીકળો બહાર. ઝાપટ ખાઈને સૌ ધન્ય ધન્ય થઈ જાય છે. કેદારનાથના મંદિરની બહાર સૂચના લખેલી છે, દાન કરવું હોય તો મંદિરના ટ્રસ્ટની પેટીમાં નાખો. અમે એમ કર્યું. અંદર ખડક આકારના લિંગ પર પૈસા ન ચઢાવ્યા તો એક કાણીઓ પૂજારી અમારા પર વીફર્યો. ત્યાં પણ એ જ રટણ – જલદી કરો, જલદી કરો. કાણીઆને કોડી મળી નહીં એટલે એણે મારાં મામીને ધક્કો માર્યો. મારા બાપા ને મામા સામે વીફર્યા. પૂજારીઓ અમને પરાણે બહાર ધકેલે તે પહેલાં અમે ઘાંટાઘાંટ કરી મૂકી. અમારી પાછળ આવી રહેલા યાત્રાળુઓને કહેવા માંડ્યું, અહીં પૈસા ન મૂકતા, આ બધા ચોર છે. ગભરાયેલા પૂજારીઓએ કાણીઆને મારીને પગમાં સુવાડ્યો અને માફી મંગાવી. માધુકાકા, ઈશ્વર આ બધું જોતા તો હશે જ ને?'