છેલ્લા કેટલાયે મહિનાઓથી હું નર્કમાં જીવી રહ્યો હતો. અને જે અર્થપૂર્ણ રીતે એમણે મારી સામે જોયું, એના પરથી મને લાગ્યું, કે મારી પરિસ્થિતિને એ બરાબર સમજી શકતા હતા. “મારા દિકરા…,” -વર્ષોથી મને કોઈએ “દિકરા” કહીને સંબોધ્યો ન હતો- “મારી આખી જિંદગીમાં મેં રક્તપિત્તનો માત્ર એક જ કિસ્સો જોયો છે. હું કોલેજમાં ડૉક્ટરીની તાલીમ લેતો હતો, ત્યારે એક કેસ અમારી પાસે આવ્યો હતો. એટલે કે… એ રક્તપિત્ત જ છે, એવું ત્યારે કહેવાયું હતું. એ રોગ વિશે ત્યારે વાંચવામાં આવ્યું હતું. પણ સાચું કહું તો, આ રક્તપિત્ત છે કે નહીં, એવું હું કહી નથી શકતો. આ શહેરમાં એવું નિદાન કરી શકે તેવું પણ કોઈ મારા ધ્યાનમાં નથી.” એ બારી પાસે જઈને થોડી વાર બહાર તાકી રહ્યા. પછી એ મારા તરફ ફર્યા.