એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) સ્ટેથોસ્કોપ વિષે મોટાભાગના લોકો માહિતગાર હોય છે, અને તેના એક ચેસ્ટપીસ (છાતી પર મુકવામાં આવતા હિસ્સા)ને છાતી પર મુકવાથી તેમાથી આવતા અવાજના આધારે ચાલે છે, જેમાં હવા ભરેલી પોલી નળીમાંથી આવતો અવાજ સાંભળનાર વ્યક્તિના કાન સુધી પહોંચે છે. ચેસ્ટપીસમાં સામાન્યપણે બે બાજુઓ હોય છે જેને અવાજની સંવેદના પારખવા માટે દર્દીના શરીર પર મુકવામાં આવે છે – એક ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) (પ્લાસ્ટિકની તક્તી) અથવા ઘંટડી (પોલો કપ). ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો)ને જો દર્દીના શરીર પર મુકવામાં આવે તો, શરીરના અવાજથી ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો)માં કંપન આવે છે, જે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) દબાણના તરંગો રચે છે, જે પોલી નળી મારફત સાંભળનાર વ્યક્તિના કાન સુધી પહોંચે છે. જો ઘંટડીને સીધી જ દર્દીના શરીર પર મુકવામાં આવે તો, ત્વચાના કંપનો સીધા જ એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) તરંગોનું દબાણ રચે છે જે સાંભળનાર વ્યક્તિના કાન સુધી પહોંચે છે. ઘંટડીથી ઓછી આવૃત્તિનો અવાજ પસાર થાય છે જ્યારે ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) ઊંચી તીવ્રતાનો અવાજ પસાર પરે છે. 20મી સદીની શરૂઆતમાં રેપપોર્ટ અને સ્પ્રેગ દ્વારા 2-બાજુઓ ધરાવતા આ સ્ટેથોસ્કોપનો આવિષ્કાર કરવામાં આવ્યો હતો. એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) સ્ટેથોસ્કોપમાં એક સમસ્યા એ હતી કે તેમાં અવાજનું સ્તર ખૂબ જ નીચુ હોય હતું. 1999માં સ્ટ્રેટિફાઈડ સતત (આંતરિક) લ્યુમેન (સ્તરયુક્ત અવકાશિકા), અને 2002માં કાઈનેટિક એકોસ્ટિક મિકેનિઝમ (ગતિ આધારિત ધ્વનિક કાર્યપદ્ધતિ)ની શોધથી આ સમસ્યાનો ઉકેલ લાવી શકાયો હતો. એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) સ્ટેથોસ્કોપ સામાન્યપણે સૌથી વધારે ઉપયોગમાં લેવામાં આવે છે. તાજેતરમાં હાથ ધરાયેલી સ્વતંત્ર સમીક્ષામાં 12 સર્વસામાન્ય એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) સ્ટેથોસ્કોપનું અવાજની તીવ્રતા, સ્પષ્ટતા, અને કાર્યક્ષમતાના આધારે મુલ્યાંકન કરવામાં આવ્યું હતું. તેમણે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) લેબોરેટરી પરીક્ષણો કર્યા અને કેટલાક સ્વૈચ્છિક લોકોના હૃદયના અવાજ નોંધ્યા. તેના પરિણામોની બ્રાન્ડ અને મોડેલ પ્રમાણે યાદી તૈયાર કરવામાં આવી.[૫]