‘મમ્મી એક ટીચર છે એટલે તેને તો સ્કૂલની પિકનિકમાં જવું જ પડે ને…મને મુકીને જતા તે કેટલી રડી હતી…. મને જલ્દીથી મમ્મી પાસે જવું છે. કેટલી લાંબી પિકનિક છે જલ્દી પૂરી જ નથી થતી. કેટલા બધા દિવસથી તેઓ બન્ને ગયા છે. હું મમ્મી કે ભૈઈલા સાથે નહી બોલું. તેઓએ મને એક વાર પણ ફોન નથી કર્યો અને તમે પણ નથી વાત કરી આપતા…….’ નિકુંજની વાણી અસ્ખલીત વહ્યા કરતી અને તે શૂન્યમનસ્ક થઈને બેસી રહેતો તેની ઈઝી ચેરમાં. જ્યારે નિકુંજ તેને હલબલાવતો અને મમ્મીને કોલ કરવાની રટ લેતો તે કોલ જોડવાની એંકટીગ કરતો અને કહેતો ‘નથી લાગતો. ત્યાં નેટવર્ક નથી બેટા.’ પણ તે જ જાણતો હતો કે નેટવર્ક તો હતું જ પણ તે કોલ જોડતો જ ન હતો. અને શા માટે જોડે ? અનિતા તેની મરજીથી ઘર છોડીને ગઈ હતી. તેણે તો તેને સુખ સાહ્યેબીમાં રાખવામાં કોઈજ મણા રાખી ન હતી. આલીશાન ત્રણ બેડરૂમનો પોશ એરીયામાં ફ્લેટ, મોટી કાર, તેના માટે પણ હમણાં અલગથી બીજી નવી કાર ખરીદી આપી કે તેને ક્યાંય જવું હોય તો અગવડ ના પડે. ઘરમાં નોકર-ચાકર , તગડું બેંક બેલેંસ, એક થી એક ચડીયાતી સુખ સગવડના અદ્યતન સાધનો અને બે દેવ જેવા દીકરાઓ અને તેને અપાર પ્રેમ કરતો પતિ જે તેનો પડ્યો બોલ ઉઠાવવા તૈયાર રહેતો. શું ઊણપ વર્તાઈ અનિતાને આ ઘરમાં ? અમારી ઘર ગૃહસ્થીમાં ? શા માટે તેણે આવો અંતિમ નિર્ણય લેવો જોઈએ ?