કુંવરબાઈની આંખમાં આંસુ આવ્યાં. પિતા મોસાળું કરવા આવ્યા—પણ સાથે કાંઈ જ લાવ્યા નહિ ! એનાથીબોલી પડાયું :”અરેરે, હવે આપણી લાજ કેમ કરીને રહેવાની ? પિતાજી તમે વિચાર તો કરો ! તમે નથી મોડ લાવ્યા, નથી કુમકુમની પડી લાવ્યા, નથી માટલી લાવ્યા, નથી ચોળીનો એક કકડોય લાવ્યા !… એમ ને એમ સીધેસીધા અહીં આવ્યા, તે તમને જરાય વિચાર ન આવ્યો ? મારી મા હોત તો આવું થાત ?”પછી એ દુ:ખી સ્વરે બોલી : “આવો ઉપહાસ કરાવવા શીદ આવ્યા.પિતાજી ? સાથે પાંચ-પચીસ વેરાગીઓને લાવવાનું કંઈ કારણ હતું ?…અને આ શંખ, કરતાળ, મંજીરાં ને માળા અને ઢોલક !—એ તે કંઈ મોસાળું કરવાના ઢંગ છે, પિતાજી ? એના કરતાં તો….તો …તમે પણ જતા રહો !” એટલું બોલતાં બોલતાં તો કુંવરબાઈ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.