‘તારો ધરમ તેં નિભાવ્યો અને દીપાવ્યો, ગોવા!’ ‘આપનો પ્રતાપ, બા! તમારા પુણ્યે મારી મતિ ભમી નૈ.’ અને આટલો સંવાદ સાંભળીને જાગેલા દીવાન મહમદભાઇ પણ નીચે આવ્યા… બેગમે બધી વાત કરી. મહમદભાઇ દીવાને સ્મિત ઝરતી નજરે ગોવા સામે જોયું. પછી નામઠેકાણું પૂછી લીધું અને ચૂપચાપ બંગલા ઉપર જતા રહ્યા. ‘ગોવો ભગત ક્યાં રહે છે?’ થોડા દિવસો પછી રાજનો સિપાઇ વાસના નાકે આવીને ઊભો રહ્યો. વાસ આખો ભય અને આશંકાથી ફફડી ઊઠ્યો!‘ભગત હજી ઘેર નથી આવ્યા, બાપા!’ ગોવા ભગતના પત્નીએ લાજનો ઘૂમટો તાણીને કંપતાં અવાજે પ્રત્યુત્તર વાળ્યો: ‘કાં તો ક્યાંક ભજન, કાં તો મંદિરે હશે.’