અલબત્ત, વાસ્તવિકતા શું છે? સૌ પ્રથમ તો ૧૩૦ કરોડની વસતિમાં જ્યારે ૫૦ ટકા જેટલી વસતિ મહિલાઓની હોય અને ભારત જેવા લોકશાહી દેશમાં કાયદો અને વ્યવસ્થાની પરિસ્થિતિમાં કોઇપણ પોલીસ અધિકારી એફઆઇઆર નોંધવાનો ઇનકાર ન કરી શકતો હોય ત્યારે દેખીતી રીતે રેકોર્ડ પર ગુનાઓની સંખ્યા વધતી હોય છે. ખુદ ભારત સરકારનો રેકોર્ડ કહે છે કે, વર્ષ ૨૦૦૬થી ૨૦૧૬ સુધીમાં ભારતમાં મહિલાઓ વિરુદ્ધ અત્યાચારો અને અપરાધોની સંખ્યામાં ૮૦ ટકાનો વધારો થયો છે. વર્ષ ૨૦૧૬માં ભારતમાં બળાત્કારના ૪૦,૦૦૦થી વધુ કેસો નોંધાયા હતા. નેશનલ ક્રાઇમ રેકોર્ડ સૂચવે છે કે, ભારતમાં દર કલાકે ચાર મહિલાઓ પર બળાત્કાર થાય છે. છેડતી, ફરજિયાત વેશ્યાવૃત્તિ, જાતીય સતામણી, ગૃહકંકાસ અને પતિ દ્વારા થતી મારપીટને પગલે સ્ત્રીઓ દ્વારા આત્મહત્યાનું આત્યંતિક પગલું જેવી બાબતો દેખીતી રીતે ખૂબ જ ચિંતાજનક છે અને ભારતે પોતાનો ટ્રેક રેકોર્ડ સુધારવાની જરૂર છે. ભારતમાં સ્ત્રી-ભ્રૂણ હત્યા અંગે સભાનતાની શરૂઆત થઈ છે. ‘બેટી બચાવો-બેટી પઢાઓ’થી માંડી સ્ત્રી-સશક્તિકરણના મુદ્દે ભારત ખાસ્સું અગ્રેસર છે અને છતાં મહિલાઓના મુદ્દે કોઇપણ કિસ્સામાં છેડતી, હેરાનગતિ કે બળાત્કાર જેવા તમામ કિસ્સામાં કસુરવારને કડડમાં કડક સજા થવી જોઇએ એ મુદ્દે પણ કોઇ બેમત ન હોઈ શકે. આ તમામ બાબતોનો સ્વીકાર કર્યા બાદ એક વાત મક્કમતાથી-વિનમ્રતાપૂર્વક સ્પષ્ટ કરવી પડે કે અફઘાનિસ્તાનથી માંડીને સિરિયા, સોમાલિયા વગેરે રાષ્ટ્રોની સરખામણીમાં ભારતનો મહિલાઓ પરત્વેનો ટ્રેક રેકોર્ડ ખાસ્સો સારો છે. અત્યંત ખેદ સાથે કહેવું પડે છે, દિલ્હીમાં ફિઝિયોથેરાપીમાં ભણતી ૨૩ વર્ષની યુવતી પર બસમાં બળાત્કાર બાદ હત્યા થાય(નિર્ભયાકાંડ) કે જમ્મુ-કાશ્મીરમાં કઠુઆકાંડ જેવી ઘટનામાં માસુમ બાળકી પર અરેરાટી ઉપજે એ હદે બળાત્કાર થાય ત્યારે આ પ્રકારના કિસ્સાઓ કે જે અખબારોથી માંડીને સોશિયલ મીડિયામાં વધુ પ્રકાશિત કે પ્રસારિત થાય છે અને પરિણામે ભારત અંગેની છાપ ખરડાય છે. જોકે, એનો અર્થ એ નથી કે સિરિયા અથવા અફઘાનિસ્તાન કરતાં ભારતની હાલત વધુ ડેન્જરસ છે.