આપણે ત્યાં ઈરાનિયન ફિલ્મોને અને તેના ચાહકોને ક્લાસી અને દંભી કહીને ઉતારી પાડવાની પણ એક ફેશન છે. પરંતુ પૂર્વગ્રહનાં ચશ્માં બાજુ પર ફગાવીને તટસ્થ રીતે જોઈએ તો આ ફિલ્મમાં પણ ઈરાનિયન સ્ટાઈલનો અને માજિદ મજિદીનો ટચ જોવા મળે જ છે. જેમ કે, શરૂઆતમાં જે બે શૉટ્સની વાત કરી તે, સતત પડછાયા-છાયાકૃતિઓ અને પડદાની પાછળ દેખાતી આકૃતિઓ સાથે કરાતી રમત, એક સીનને લગભગ અધવચ્ચે છોડીને પછીના સીન માટે સસ્પેન્સ ઊભું કરવાની અને પછી જે કંઈ થયું હોય તે સમજવાની જવાબદારી આપણા પર નાખી દેવાની કરામત, ક્યાંક અરીસાના પ્રતિબિંબ દ્વારા તો ક્યાંક અવાજ દ્વારા વાત કહી દેવાની કરામત, પાત્રોને નાટ્યાત્મક બનાવવાને બદલે એકદમ રિયલ જ રાખવાં, એમની મનોસ્થિતિ જાણવા માટે ચહેરાના એકદમ ક્લિયર ક્લોઝઅપ બતાવવા, શહેરનો-આસપાસનાં લોકેશન્સનો માત્ર સ્ટોરીના ભાગરૂપે નહીં, બલકે એક પાત્રની જેમ ઓતપ્રોત થઈ જાય તે રીતે ઉપયોગ કરવો (અહીં મુંબઈ, ત્યાંના ધોબીઘાટ, ઝૂંપડપટ્ટીઓ, બંધ પડેલી મિલ, જેલ, લોકલ ટ્રેન વગેરેનો ઉપયોગ કરાયો છે), સંવાદો ઓછામાં ઓછા રાખીને કેમેરાને જ બોલવા દેવો… આવું ઘણું બધું ‘બિયોન્ડ ધ ક્લાઉડ્સ’ને આપણી રેગ્યુલર ફિલ્મોથી અલગ બનાવે છે. આ માટે સિનેમેટોગ્રાફર અનિલ મહેતાને પણ ક્રેડિટ આપવી પડે. બાળકો પાસેથી કામ લેવા માટે મજિદી સહિત ઈરાનિયન ફિલ્મ મેકર્સ પાવરધા છે. અહીં પણ મજિદીએ બાળકો પાસેથી એવું જ ઈમોશનલી અપીલિંગ કામ કઢાવ્યું છે.