બીજા કેટલાંક પાત્રો આસ્તિક જેવાં હોય છે, જે દોષને પણ વાણીના કૌશલ દ્વારા શાંતિથી પ્રગટ કરે. શેક્સપિયરના નાટક ‘જુલિયસ સીઝર’માં એન્ટનીનું પાત્ર આ પ્રકારનું છે. તેમાં ઘટના આ પ્રકારની છે કે સીઝર રાજા છે અને તેના વિરોધી તેનું ખૂન તેના જ મિત્ર બ્રુટસ પાસે કરાવે છે, જે ઘણો જ પ્રામાણિક અને સજ્જન છે, એટલે ખૂન કર્યા પછી લોકોનાં ટોળાં સામે એ જ્યારે બોલે છે કે ‘આઈ લવ નોટ સીઝર લેસ, બટ આઈ લવ રોમ મોર.’ (હું સીઝરને ઓછો પ્રેમ નથી કરતો, પણ હું મારા દેશ રોમને વધારે પ્રેમ કરું છું.) માટે મેં સીઝરનું ખૂન કર્યું છે. અને પછી પોતે જ પોતાના મિત્રનું શા માટે ખૂન કર્યું તેનાં કારણો આપી, ‘એ સત્તાનો શોખીન થઈ ગયો હતો, એશારામી બની ગયો હતો’ વગેરે વગેરે કહે છે અને લોકોને પ્રતીતિકર પણ લાગે છે. પણ ત્યાર પછી એન્ટની બોલવા ઊભો થાય છે. એને બ્રુટસની વાત ખોટી છે એમ સાબિત કરવું છે, પણ એ સીધો વિરોધ નથી કરતો. એ કહે છે કે બ્રુટસ જે કહે છે તે બધું આપણે સાચું માનીએ, કેમકે બ્રુટસ ઈઝ એન ઑનરેબલ મૅન. (બ્રુટસ એ એક પ્રામાણિક માણસ છે.) પછી બ્રુટસે કરેલી એકએક દલીલને લેતો જાય છે કે બ્રુટસ કહે છે કે સીઝરને સત્તાનો લોભ હતો, પણ તમે જાણો છો કે પ્રજાએ એના માથા પર ત્રણત્રણ વખત મુગટ મૂક્યો છતાં તે ના પાડતો હતો. પણ બ્રુટસ કહે છે માટે બરાબર છે, કેમકે બ્રુટસ પ્રામાણિક માણસ છે. બ્રુટસ કહે છે કે સીઝર એશારામી હતો, પણ લોકો જાણે કે યુદ્ધમાં એ સૈનિકો સાથે જમીન પર સૂતો, છતાં આપણે એને એશારામી કહીએ, કેમકે બ્રુટસ કહે છે અને બ્રુટસ એક પ્રામાણિક માણસ છે.