નાગમોડી પાસે વળી વિક્રમગઢ વટાવતાં ઘાટ શરૂ થયો. આ વળી એક જુદું જ આશ્ચર્ય હતું. અહીં અમે ગાડી થોભાવી બહાર નીકળ્યા. સહેજ આળસ મરડી સફરનો થાક ખંખેર્યો. દૂર દૂર સુધી કોઈ દેખાતું નહોતું કે ન તો કોઈ અવાજ. નજરે ચડતો હતો કેવળ ચમત્કારિક કુદરતી સૌંદર્યનો નજારો. વરસાદ વરસતો હતો, પણ કોને ચિંતા હતી ભીના થઈ જવાની. આપણા હિતેન આનંદપરાએ ગાયું છે નેઃ દોસ્તી દિલ્લગી, સંબંધના હર સાદમાં/ચાલ, આજે આપણે ભીંજાઈએ વરસાદમાં… ભીંજાઈએ નહીં તો કવિ સંદીપ ભાટિયા કહે છે એવું થાયઃ આખું ચોમાસું તેં મોકલ્યું ટપાલમાં ને પરબીડિયું ગયું ગેરવલ્લે/હવે મારું ભીંજાવું ચડ્યું ટલ્લે… યાર, એટલા માટે તો આવ્યા હતા. ઠેર ઠેર નાના-મોટા ધોધ અચાનક ફૂટી નીકળ્યા હતા.