રાત્રિના ત્રણ વાગી ગયા હતા. સવારે બોર્ડનું પેપર આપવા જવાનું હતું. યોગેશને હજુ ઘણું વાંચવાનું હતું, પણ સતત વાંચનના કારણે તેની આંખો પણ ઘેનના કારણે બંધ થઈ જતી હતી. આથી સવારે સાતથી દસ વાગ્યામાં થોડું વાંચી લઈશ એમ મનોમંથન કરી યોગેશ સૂઈ ગયો. મોડી રાતના ઉજાગરા પછી પણ ઍલાર્મના સહારે યોગેશ સવારે સાત વાગે ઊઠી જાય છે અને મોઢું ધોઈ ચોપડી પકડી બેસી જાય છે, ત્યાં તો બાજુવાળાં વનિતા માસીનો અવાજ સાંભળ્યો. બેટા યોગેશ, ક્યાં છે ? બૅસ્ટ ઑફ લક હોં ! બોલ ! કેવી છે તારી તૈયારી ? બધું બરોબર ગોખી નાખ્યું છે ને? જો તારે પણ તારા ભાઈની જેમ ૯૦ ટકા લાવવાના છે હોં ! એક કલાકની શુભેચ્છા પાઠવી માસી પાછાં ઘરે ચાલ્યાં ગયાં. યોગેશનો એક કલાક શુભેચ્છામય બગડ્યો, પણ યોગેશે વિચાર્યું હજુ મારી પાસે એક કલાક છે, પણ જ્યાં તે વાંચવા બેઠો ત્યાં પાછી ફોનની ઘંટડી રણકી... નાની બહેને બૂમ પાડી, ભઈલા, મામીનો ફોન છે, તને શુભેચ્છા પાઠવવા ફોન કર્યો છે.