સુરત જિલ્લાની વાત કરીએ તો, આ જિલ્લામાં અમુક વિસ્તારોમાં જ્યાં હળદર નહોતી થતી ત્યાં હળદરની ખેતી થવા લાગી છે. એપલ બોર, ડ્રેગન ફ્રૂટ, જમરૃખ અને દાડમની ખેતી શરૃ થઈ છે. સરગવાની ખેતી શરૃ કરી છે. સુરતમાં નીલગિરિની ખેતી પણ ખૂબ થાય છે. તેમાં શેરડીની જેમ ઓછી મહેનત છે અને માર્કેટ પણ ઘણુ છે. આમ શેરડીના ખેડૂતોએ નીલગિરિને અપનાવી છે. તેની નર્સરીઓ પણ બહુ બની છે અને રોપાઓ પણ સરળતાથી પ્રાપ્ય થયા છે. ડૉ. ટિમ્બડિયા કહે છે, ‘પાણીની ઓછી સગવડતા અને ઊંડા ભૂગર્ભ જળવાળા વિસ્તારના ખેડૂતોને અમે નીલગિરિ વાવવાનું પ્રોત્સાહન આપીએ છીએ. કેમ કે વિશ્વમાં સૌથી વધુ ભૂતળનું પાણી બાષ્પીભવનથી બહાર કાઢવાનું કામ નીલગિરિનું વૃક્ષ કરે છે. ભરૃચ, નર્મદા અને સુરત- ત્રણેય જિલ્લામાં ખેડૂતો મિલિયા ડુબિયા એટલે કે મલબારી લીમડાના વાવેતર તરફ ખૂબ વળ્યા છે. ચાર-પાંચ વર્ષમાં મલબારી લીમડાનું લાકડું ઘણુ મળે છે. તેમાં એકરે ૩-૪ લાખ રૃપિયાનો નફો થાય છે અને તેમાં વિશેષ કામગીરી રહેતી નથી. દક્ષિણ ગુજરાતમાં સુબાબુલ, મલબારી લીમડો અને નીલગિરિના એટલા બધા વાવેતર થયા છે કે હવે પેપર મિલવાળાઓએ ભાવ ઘટાડી દીધા છે. પહેલા ટનના ૪૦૦૦ રૃપિયા ચૂકવતા તે અત્યારે ઘટાડીને ૩૦૦૦ જેટલા ચૂકવે છે.’