ધીમે ધીમે હું મારી એ પૂર્વપરિચિત દુનિયામાં ફરવા લાગી. ઠેર ઠેર જિન્સ અને ટી-શર્ટનાં ઝૂમખાં. પેલો યુવાન હાથમાં હથોડી અને ટાંકણું લઈને શિલ્પમાં મસ્ત-વ્યસ્ત છે. પણે કૅન્ટીન પાસે હાથમાં કપ અને સેન્ડવિચ લઈ ઉગ્રતાથી ચર્ચા કરતું ટોળું ઊભું છે. તો વળી, જાતને સાવ ભૂલી જઈને, મનમાં દોરાયેલા ચિત્રને કૅન્વાસ પર સાકાર કરવા મથતાં આ યુવક-યુવતીઓ. અચાનક એક જગ્યાએ થંભી જવાયું. એક યુવક તન્મય થઈને, એકાગ્રતાથી એના ચિત્રમાં આકાશના રંગોને પૂરી રહ્યો હતો, પણ ક્યાંય કશુંક ખૂટતું હતું. ધ્યાનથી જોયું તો વાદળોની ઘેરાશ ઓછી પડતી હતી. ‘એકસ્યૂઝ મી’ કહી પીંછી હાથમાં લીધી અને બેચાર કર્વઝે લીધાં ન લીધાં ત્યાં એ જ આકાશમાં જળભર્યાં વાદળો દોડવા લાગ્યાં. ‘થેંક્યું વેરી મચ મેડમ.’ તે યુવકે નમ્રતાથી કહ્યું, ‘આય’મ સાગર.’ પણ એને જવાબ કોણ દે ? હું તો પહોંચી ગઈ હતી મારા વિસ્મૃત અતીતની પેલી સૂક્ષ્મ ક્ષણોમાં…..