‘વહીવટદાર સાહેબે બોચી ખંજવાળી.’ સાહેબની આંખો થોડી પહોળી ગઇ: ‘તમારા જેવો અધિકારી, આવા સામાન્ય માણસોથી પ્રભાવિત થાય એ નવાઇ નહીં, શરમની વાત ગણાય!’ ‘સાહેબ! આપ ખુદ અહીં પધાર્યા છો ત્યારે-’ વહીવટદારે લોચા વાળ્યા. ‘સમજી ગયો.’ સાહેબ ખુરશીમાં ટટ્ટાર થયા: ‘બે ચોકીદારને મોકલીને તાબડતોબ એને મારી પાસે મોકલો. તમે જોઇ શકશો કે વણિક આપણી સાથે હાજી હા કરવા માંડશે!’ સાહેબના માણસો કાબા પટેલને બોલાવવા માટે દોડ્યા. વંડા ગામનો આ વણિક, પોતાની ચેમ્બરમાં હાજર થાય એ પૂર્વે વસૂલાતી અધિકારી સાહેબની તુમાખીના ચિતારાએ કાબા પટેલનું એક કાલ્પનિક ચિત્ર મગજના કેન્વાસ ઉપર દોરી લીધું: કાતરેલી વાણિયા મૂછો, ઢીલા અને ખુશામતખોર હોઠ, ચાર આંટાની ઢીલી પાઘડી, લફડફફડ ધોતિયું અને કથીરના રૂપિયા જેવું, ખોટું હસતો ચહેરો.