કોઈ ખૂબસૂરત વાત કે સ્મૃતિને ધીમી ગતિએ વાગોળવાની પોતાની મજા છે, એમાં સમાયેલા ઝીણામાં ઝીણા આનંદ કે કસકને પૂરેપૂરી ઉપભોગવા માટે. હસ્તલિખિત પત્રલેખનનું પણ એવું જ છે. એ સમગ્ર પ્રક્રિયા જ નજાકતસભર હતી. સુંદર, સાફ અને ઘણીવાર ‘ ખાસ ઈસમો ‘ માટે કલાત્મક કાગળમાં લાગણીઓ ઠાલવવી, લખેલા કાગળની હળવા હાથે ગડીઓ વાળી પરબીડિયામાં મૂકવું, પરબીડિયાની ગૂંદવાળી કિનારી જીભેથી ભીની કરી ચીવટપૂર્વક ચિપકાવવી, લિફાફા પર સરનામું લખવું ( સૌથી ઉપર મુકામ પોસ્ટ ફલાણું ), પગપાળા કે સાયકલ પર હોંશે હોંશે એ ટપાલના લાલ ડબ્બામાં નાંખી આવવું ( સ્હેજ નીચે ટપાલ પેટી પર નેકસ્ટ ક્લીયરંસનો કાળી પટ્ટી પર સફેદ અક્ષરોમાં લખેલો સમય ખાસ ચેક કરવો ! ), ઘેર આવી એ પત્ર ક્યારે પહોંચશે અને વંચાશે એની ગણતરીઓ અને કલ્પનાઓ કરવી. મોકલનાર અને મેળવનારના ઇંતેજારના પરિમાણો વળી જૂદા ! મોકલનારને પત્ર આજે મળશે, કાલે મળશે, મળવામાં હશે, મળ્યો હશે, વાંચ્યો હશે – ની ઇંતેજારી તો મેળવનારને ટપાલીની પ્રતિક્ષા. ટપાલ મળે અને પરબીડિયું હળવેથી, અંદરની ચિઠ્ઠીને ‘ નુકસાન ‘ ન પહોંચે એ રીતે ખોલવા માટેનો યોગ્ય ખૂણો ગોતીને ફાડવાનું અને ગડી વાળેલો પત્ર કોઈ તિલસ્મી ચીજ ઉકેલતા હોઈએ તેમ ખોલી નિરાંતે દરેક લીટી ઓછામાં ઓછી બે વાર વાંચવી અને પછી ઘરનાંને સંભળાવવા પાત્ર હોય તો મોટેથી વાંચી સંભળાવવું ! કેટલી બધી મજાઓ એક સાથે ! એ બધી તો ગઈ જ ને !