દસ ધનુષની ઉંચી કાયાવાળા પ્રભુ અનુક્રમે યૌવનવય પામ્યા. એકડા સ્વર્ગમાં દેવપતિ ઇન્દ્રે દેવતાઓની આગળ સભા વચ્ચે શ્રી નેમિનાથપ્રભુનાં અદભૂત સત્વનું વર્ણન કરતા કહ્યુંકે, “ત્રણ લોકમાં સત્વ, શૌર્ય, બળ, દાન, રૂપ અને ગુણ માં શ્રી નેમિનાથ ભગવંતની ઉપમાને યોઉંગ્ય થાય તેવો કોઈપણ પુરુષ નથી.” આ પ્રમાણે સાંભળી મિથ્યાત્વી દેવોએ ઇન્દ્રના વચનને મિથ્યા કરવા માટે તત્કાળ પૃથ્વી ઉપર આવી રૈવતાચલની નીચેની ભૂમિ ઉપર સુરધાર નામે નગર વસાવી રહ્યા અને દ્વારિકા સુધી આવી લોકો ઉપર બહુ પ્રકારે જુલમ ગુજારવા લાગ્યા. તેથી નગરમાં મોટો કોલાહલ થયો. આ સાંભળી ક્રોધ પામેલ અનાધૃષ્ટિ યુદ્ધ માટે ગયો. દેવોએ પોતાની માયાથી તેને જીતી લીધો. ત્યારે તેની પાછળ કૃષ્ણ અને બલરામ યુદ્ધ માટે ગયા, તેઓ પણ દેવોની માયાથી જીતાઈ ગયા. તે વખતે શ્રી કૃષ્ણની સ્ત્રીઓએ નેમિનાથ પ્રભુને ઉપહાસમાં કહ્યુંકે, “હે અરિષ્ટનેમિ! અમે સાંભળ્યું છે કે, સર્વજ્ઞ ભગવંતો અનંતવીર્યવાળા હોય છે. તમે પણ આપણા કુળમાં અર્હત્ પણે અવતર્યા છો તેથી તમારું અખંડિત પરાક્રમ પ્રગટ કરી બતાવો. તમે હોવા છતાં શત્રુઓ તમારા ભાઈઓનો પરાભવ કરે છે.” આ પ્રમાણે પોતાની ભોજાઇઓના કટાક્ષ સાંભળી પ્રભુ પોતાના ભાઈઓને જેમણે જીતી લીધા છે તેમની સાથે યુદ્ધ કરવા નીકળ્યા. તે વખતે ઇન્દ્રની આજ્ઞાથી ઉત્તમ રથ લઈને માટલી સારથી ત્યાં આવ્યો. રથ ઉપર આરૂઢ થઇ પ્રભુ ક્ષણવારમાં તે માયાનગર પાસે આવ્યા અને શંખના ધ્વનિ વડે ચારેબાજુથી શત્રુઓને બોલાવ્યા. દેવતાઓએ પણ રણભૂમિ ઉપર આવી પોતાના ભાત – ભાતનાં વિકરાળ સ્વરૂપ બતાવ્યા. દેવતાઓનું વિકરાળ સ્વરૂપ જોઈ કંઇક હસી પ્રભુએ પોતાનું ધનુષ લીલામાત્રમાં પણછ ઉપર ચઢાવ્યું. પછી પ્રભુએ ધનુષને ખેંચી દ્રઢ રીતે આસ્ફારિત કર્યું. ત્યારબાદ વિશ્વને ભય ઉપજાવનાર અમોઘ વાયવ્યાસ્ત્ર સાધ્યું અને કાન સુધી ખેંચી તે બાણ પ્રભુએ તત્કાળ છોડ્યું. તેમાંથી એવો પવન ઉત્પન્ન થયો કે જેથી દેવોના વિમાનો રૂની જેમ ઉડી ઉડીને ક્યાંના ક્યાં જતાં રહ્યા. તે વાયુથી પરસ્પર અથડાયેલા વિમાનો પ્રલયકાળના મેઘની જેમ અંગારાની વૃષ્ટિ કરવા લાગ્યા. પછી પરમાત્માએ મોહનાસ્ત્ર નામે એક બીજું બાણ છોડ્યું. તેથી સર્વ દેવો ચેતન રહિત થઈને પૃથ્વી ઉપર આળોટવા લાગ્યા. પ્રભુના આવા પરાક્રમની હકીકત જાની સૌધર્મઇન્દ્રે આવીને પ્રભુની સ્તુતિ કરી. ઇન્દ્રની સ્તુતિ સાંભળી પ્રભુએ બન્ને અસ્ત્રો સંહારી લીધા. તેથી તત્કાળ સચેતન થયેલા તે દેવતાઓએ લજ્જા પામી પ્રભુની ક્ષમા માંગી પ્રભુના ચરણોમાં ઝુકી ગયા. ત્યારબાદ પ્રભુ દેવોએ રચેલા માયાનાગરમાં પિતાના બંધુ કૃષ્ણ, બલરામ અને અનાધૃષ્ટિને સ્નેહથી આલિંગન કરી પરમ હર્ષ પામ્યા. પછી ઇન્દ્રે કહ્યુંકે, “હે સ્વામી! અમારા ઉપર અનુગ્રહ કરી શત્રુંજયાદિ તીર્થની યાત્રા કરવો અને અમને તારો.” પ્રભુની અનુમતિ પામી હર્ષ પામેલા દેવો પ્રભુની સાથે શત્રુંજયની યાત્રાર્થે ગયા. ત્યાં આવીને પ્રભુએ તીર્થનો અપ્રતિમ મહિમા ગયો. ત્યારબાદ ત્યાંથી ઇન્દ્ર સહીત પ્રભુ ગિરનાર તરફ આવ્યા. ત્યાં પણ ગિરનારના અપ્રતિમ મહિમાને વર્ણવ્યો અને તીર્થની ભક્તિ કરી. પછી પ્રભુને દ્વારિકામાં મૂકી ઇન્દ્ર સ્વર્ગમાં ગયા. વિશ્વને આનંદ આપતા પ્રભુ સુર, અસુર તથા રામ – કૃષ્ણથી સેવાતા સુખે રહેવા લાગ્યા.