આ તરફ ગામોગામથી ઉગ્રવિહાર કરી શ્રી નેમિપ્રભુના મિલનના મનોરથ સેવતા મહાત્માઓ ગિરનાર ગિરિવરની તળેટીએ પહોંચી ચૂક્યા હતા. અનંતા તીર્થંકરોના કલ્યાણકોની આ કલ્યાણકભૂમિના સ્પર્શની સંવેદનાઓ દ્વારા શિવપદની સાધના કાજે ગિરનારના સોપાન સર કરવા ડગ માંડી રહ્યા હતા. હૈયામાં હર્ષનો પાર નહોતો. પરંતુ એકાએક આસમાને ચડેલા તેમના અરમાનો પૃથ્વીતળે પટકાઈ ગયા. કદાવર કાયાના એક માણસે તેમને આગળ વધતાં અટકાવ્યા અને કહ્યું, “આ ગિરિરાજ ઉપર આરોહણ કરવું હોય તો પ્રથમ મૂંડકવેરો ભરવો પડશે. અન્યથા આગળ નહિ વધી શકો!” આશ્ચર્ય પામેલા મહાત્માઓ કહે, અરે ભાઈ! પ્રભુના દ્વારે પહોંચવા પૈસા ભરવાના હોય? અમે તો નિષ્પરિગ્રહી છીએ. અમારી પાસે પૈસા ક્યાંથી હોય? પણ આ દુરાગ્રહી માન્યો જ નહિ. મહાત્માઓ અત્યંત દુઃખ સાથે પાછા ફર્યા. બીજા દિવસે પણ એ જ પરિસ્થિતી રહી. મુનિવરો આ મૂંડકવેરાને સંપૂર્ણ રીતે નાબૂદ કરવાના મક્કમ વિચાર સાથે આવાસ તરફ પાછા ફર્યા.