મન મરી જતા સંસાર નીરસ બની જાય છે, ભોગ મનને મારવાનું જ કામ કરે છે, ભોગ ભોગવાઈ જતા મનુષ્ય જાણે વધુ દુઃખી બને છે અને ભોગની ક્ષણભંગુરતાને તરત જાણે છે. ભોગ જાણે નદીમાં પુર આવે અને બધું તણાઈ જાય તેમ મનુષ્યના મનની સ્થિરતા અને સમજને તાણી જાય છે. પરંતુ જે મનુષ્ય પોતાના મનનો માલિક બનીને જીવે છે, તેનું મન મરી નથી શકતું, તે સંસારમાં સભાનપણે સુખ પામી શકે છે. બધા સુખો મનને આધીન છે, તે તેને ખબર હોય છે.