એક દિવસ ઘરે મહેમાન આવ્યાને રાત્રે મોડુ થઈ ગયું. ઉતાવળમાં પપ્પા ગાડી ગૅરેજમાં મૂકવાનું ભૂલી ગયાં. વહેલી સવારે પાંચ વાગ્યે પપ્પાની આંખ ખૂલી અને ગાડી યાદ આવી. પછી તો જાતજાતનાં વિચાર આવે. કારણ કે બે દિવસ પહેલાં જ અમારા પડોશી ચાલતાં ઘરે આવેલા. રસ્તાંમાં તેમને ગુંડા મળ્યાં અને રિવોલ્વર બતાવીને ગાડી લઈને રવાના થઈ ગયાં હતાં. જ્યારે અમારી ગાડી તો બહાર જ પડી હતી અને બહાર પેલાં રિક્ષાવાળા….!?! રેણુ આન્ટી નહોતા કહેતા કે પટનાંમાં તો આ લોકો જ ચોર ને બોલાવે ?….. અમે ત્રણે દોડતાં બહાર પહોંચ્યા તો અમારી ગાડી એકદમ સલામત ! અને પેલા રિક્ષાવાળાઓ ગાડીની આજુબાજુ બેઠા હતાં. તેઓ એ પપ્પાને જોઇને કહ્યું : ‘અરે, બાબુજી ગાડી અંદર રખના કાહે ભૂલ ગયે ? કલ વો બગલવાલે દાક્તર બાબુકી ગાડી લે ગયે જાનત નાહી કા ? હમ તો ફિર પૂરી રાત ચોકી દેત રહે.” અમે એમનો ખુબ આભાર માનવા લાગ્યાં, તો તેઓ કહે : ‘ આપ કે તો કિતને ઉપકાર હૈ. માજી તો હંમેશા ખ્યાલ રખતી હી હૈ ! આજ હમારી બારી !’