ઉષાના કથનમાં હળવેથી જોડાઈ જઈને કપિલા ચોકસીએ વાતને આગળ લંબાવતાં કહ્યું કે, ‘પેલા માનવતાવાદી અધિકારીના સૂચનનો અમલ કરતાં અમારા પરમાર સાહેબે તમામ વિદ્યાર્થીઓને ખુશાલની જોડે બેસવા માટેની પ્રત્યેક દિવસની ફાળવણી કરી દીધી હતી. પરંતુ સમસ્યા તો હવે શરૂ થઈ હતી. બીજા દિવસે ખુશાલ સાથે બેસવાનો જેનો વારો હતો, તે વિદ્યાર્થી જાણીજોઈને કે કોઈ કારણસર ગેરહાજર રહ્યો હતો. અમારા સાહેબમાં નૈતિક હિંમતનો અભાવ હોય કે ગમે તે કારણ હોય પણ તેઓ બીજા કોઈ વિદ્યાર્થીને તે દિવસે ખુશાલ જોડે બેસવાનું કહી શક્યા નહિ. પછી તો માસી, પેલા છોકરાઓએ સંગઠિત થઈને પોતાના ખુશાલની સાથે બેસવાના વારાના દિવસે ગેરહાજર રહેવાનું શરૂ કરી દીધું. આ સિલસિલો દશેક દિવસ સુધી ચાલ્યો અને અમે છએ જણીએ ખુશાલના ચહેરાનું અવલોકન કરતાં સમજી લીધું કે ખુશાલ મનોમન ખૂબ જ અપમાનિત અને વ્યથિત થતો હોવો જોઈએ.’