આ પાનું કેમ લખાશે એ ખબર નથી. કારણ કે બાજુમાં એક છોકરો બેઠો છે, અને લખતાં લખતાં એનું ધ્યાન પણ રાખવાનું છે. છોકરો મોટો નથી, આઠ વરસની ઉંમર હશે. અને બાજુમાં બેઠો એટલે સાવ બાજુમાં. હું પલંગ ઉપર બેસીને લખી રહ્યો છું, અને તે એજ પલંગ ઉપર મને અડીનેજ બેઠો છે અને હું શું લખી રહ્યો છું એ જોય રહ્યો છે એની વાંચવાની ઝડપ ઓછી છે એટલે હું લખતો જાઉં છું એ વેગથી એ વાંચી શકતો નથી. અક્ષરો છૂટા પાડીને બોલે છે, કાનો-માત્રા ઓળખાવીને ઉચ્ચારે છે અને કોઈ પરિચિત શબ્દ આવે ત્યારે વિજયાનંદની સાથે એ આખો બોલે છે અને ખુશ થાય છે. શબ્દોના અર્થ સાથે એને હજી કામ નથી, ફક્ત શબદનીજ સાથે કામ છે, એટલે હું શું લખી રહ્યો છું એ તે જાણતો નથી અને એના વિષેજ લખી રહ્યો છું એનો પણ એને ખ્યાલ નથી, પણ એ વાંચી રહ્યો છે અને હું લખી રહ્યો છું ને બંનેની પૂરી ઊંડી એકાગ્રતા છે. પણ શું લખાશે એ ખબર નથી.