એનો અવાજ ગુસ્સો, જુસ્સો અને ઉદાસી જેવા કંઈ કેટલા ભાવો સાથે બદલાતો રહી હવે ઠંડો પડ્યો હતો. “મા તો પગની બિમારીમાં પથારીવશ થઈ ગઈ હતી. મજબૂર પરિવાર ને હવે બદનામી ન્હોતી નડતી. મારા આવતાં એમને હિંમત આવી. નાનાં ભાઈની જ્વાબદારી માથે આવતાં મોટો ભાઈ ગેરેજ જવા લાગ્યો હતો. શું કરું મારા સિવાય એમનું કોણ હતું. મેં એમને માફ કરી દીધા. મેં એને ફરી ભણાવી, મારી વગથી સરકારી નોકરી અપાવી. લગ્ન કરાવ્યા અને નાનો એન્જિંનિયરીંગમાં ભણે છે. મેં પણ શહેરમાં વસવા વિચારીને અહીં મહિલા મોરચો સંભાળ્યો. હવે સ્થાનિક સરકારમાં કોર્પોરેટર છું. અને કાપડનો ધંધો અને ગ્રુહઉદ્યોગથી પણ કમાઉ છું. બસ હવે પરીને ખૂબ જ ભણાવવી છે. અને…..”