પહેલાના જમાનાનાં માણસો સરળ હતા એ બુધ્ધિથી નહી હ્રદયથી મૈત્રી , કુટુંબભાવના , પાડોશીધર્મ, પ્રેમધર્મ વગેરે વગેરે જેવા ….. આ બધા સંબંધો એક સાચી ભાવના સાથે નિભાવતા હતા. એમના જીવનમાં ત્યાગનું મહ્ત્વ વધારે રહેતુ. વર્તનમાં કોઈ આડંબર નહી સાદગી છલોછલ ઉભરાય. આત્મીયતાને આંચ ના આવે એમ પ્રાચીન કાળના લોકો સંબંધો નિભાવતા. આત્મીયતા એટલે પોતાપણું, મૈત્રી, જુદાપણાનો અભાવ આવા મનોભાવ ધરાવવાની સાથે સાથે મુશ્કેલીમાં પડખે ઉભા રહેવાની ભાવના. આત્મીયતાને કારણે ગુણદ્ર્ષ્ટિ વિકસતી હતી. એકબીજામાં રહેલા દુર્ગુણો ને નજરઅંદાજ કરવાની ક્ષમતા ધરાવતા હોય.