વારાફરતી આખા ઓરડામાં ઉપસ્થિત બધાની સામે નજર ફેરવીને એમણે ધીમા અવાજે માહિતી આપી. ‘જીભને શબ્દો જડતા નહોતા, મનમાં દ્વિધા હતી. હૈયામાં જાણે શારડી ફરતી હોય એવી વેદના થતી હતી, એ છતાં, હૃદય ઉપર પથ્થર મૂકીને નિર્ણય કરવો પડ્યો. આજે રાત્રે કોઈએ અહીં રહેવાની જરૂર નથી. સવારે નવ વાગ્યે અમે પુરુષો અહીં આવીશું અને સાડા નવ વાગ્યે વેન્ટિલેટર હટાવી લેવાશે...’