બાપુજી, એની બેઝેંટ, દાદાભાઈ નવરોજજી, ગોખલે વગેરે દેશનેતાઓનાં જીવનચરિત્રો અમે સાથે જ વાંચી ગયા. મોતીભાઈએ નિશ્ચય કર્યો કે જીવતા નેતાઓમાંથી બને તેટલાને આપણે વઢવાણમાં ઉતારવા. બન્યું એવું કે ગોખલેજીના સ્મારક ફંડ માટે તા. ૧લી ડિસેમ્બર, ૧૯૧૫ના રોજ મહાત્માજી રાજકોટ જતા હતા. અમને આ વાતની ખબર પડી. મોતીભાઈએ અમને કહ્યું, કે આપણે વઢવાણમાં મહાપુરુષોને લાવવાનું વ્રત લીધેલ છે અને તેના અમલ તરીકે બાપુજીને ઉતારવાનો આ લાગ સારો છે. મહાત્માજીને વઢવાણમાં આવવાનું નોતરું આપવાનો અમે નિશ્ચય કર્યો. આ વખતે એક વાત ધ્યાનમાં રાખવાની છે. અમે બધાય હતા વિદ્યાર્થી. કોઈની અલેડ જુવાનોથી વધુ આબરુ નહિ. મોતીભાઈ પણ અમારી મંડળીના, તે વખતના મોટા ગણાતા આગેવાન શહેરીઓ સાથેનો અમારો કોઈ ખાસ સંબંધ નહિ. મતલબ કે, અમારો કોઈ બોજ પ્રજા ઉપર નહિ. કશાયનો ખ્યાલ કર્યા વિના મહાત્માજી જેવાને વઢવાણમાં નોતરવાનો નિશ્ચય અમારી મંડળીએ કર્યો. બાપુજી રાજકોટ જતા હતા તે વખતે જંક્શન સ્ટેશને અમે મળ્યા. તેમના જીવનની ઘણી વાતો વાંચેલી. એમનાં પ્રત્યક્ષ દર્શન કરી ધન્ય અને કૃતકૃત્ય થયા. મહાત્માજી સાથેનો આ પ્રથમ પરિચય. મોતીભાઈ અને બાપુજી વચ્ચે વાતો ચાલી. મોતીભાઈએ રાજકોટથી વળતાં વઢવાણ ઉતરવાનું નોતરું આપ્યુ. બાપુજી સમજ્યા, કે ગોખલે સ્મારકમાં મને કાંઈક મળે એવું હશે માટે જ આ જુવાનિયા મને લઈ જતા હશે. એ લાલચે એમણે તો પટ દઈને હા પાડી દીધી અને અને અમે તો અમારી કશીય જવાબદારી સમજ્યા વિના મહાત્માજી વઢવાણને પાવન કરશે એ એક જ વિચારથી ખૂબ ઉલ્લાસમાં આવી જઇ અમારી જાતને ધન્ય થયેલી માની વઢવાણ તરફ વળ્યા. મોતીભાઈનો ઉત્સાહ અજબ હતો. તે દિવસથી તે બાપુજી વળતી વખતે વઢવાણ આવ્યા ત્યાં સુધી અમે ઉજાગરા કર્યા. હાથે લખી લખીને જાહેરનામાં શહેરમાં ચોડ્યા અને મહાત્માજીની પધરામણીની તૈયારીઓ કરી. ગામના કેટલાંકે અમને કોઈ પણ તૈયારી વિના અને કોઈને પૂછ્યા વિના મહાત્માજી જેવાને નોતરું આપી આવવા માટે મોતીભાઈને ઠપકો પણ દીધો.