ઘણા લાંબા સમય સુધી આ ગડમથલ ચાલતી રહી. અનસૂયાને એમ હતું કે વરસ – છ-મહિને પુત્રના મનના ઉધામા શમી જશે, પણ એવું કંઈ ન બન્યું. લગ્નની વાત જેવી અનસૂયાના હોઠ ઉપર આવે કે તરત જ ઉમેશ વડચકું ભરી લેતો. માતા પહેલાં સમજાવતી, પુત્ર આ સમજાવટનો પ્રતિભાવ ઉગ્રતાથી આપતો. આ ઉગ્રતા માતા માટે અજાણી હતી, એટલે ક્યારેક વળતી ઉગ્રતા દાખવી દેતી. કહી પણ દેતી, ‘તારા બાપની ગેરહાજરીમાં હું તારો બાપ બનીને રહી છું. તારા હિતને હું બરાબર સમજું છું. હવે મારા મનની લાગણીઓને જો તું નહિ સમજે તો મારે કહેવું પણ કોને ?’