૧૯૪૪-૪૫ના શિયાળામાં ઓસ્કર અને સસ્મથ, ઓસ્ટવિટ્ઝમાંથી વધારાની ૩૦૦૦ સ્ત્રીઓને ચાલાકીપૂર્વક બહાર કાઢીને ૩૦૦થી ૫૦૦ના જુથમાં મોરાવિયાની નાનકડી છાવણીમાં લઈ આવ્યા હતા! આ કામ માટે ઓસ્કરે પોતાની લાગવગ, દલીલો, અને લોકોના હાથ ભીના કરવા જેવી પ્રયુક્તિઓને પણ કામે લગાડી હતી! એ સ્ત્રીઓના દસ્તાવેજો સસ્મથે તૈયાર કર્યા હતા. મોરાવિયાની ટેક્ટાઇલ મિલોમાં મજૂરોની તંગી હતી, અને બધા જ ઉદ્યોગપતિઓ યહૂદીઓ પ્રત્યે કંઈ હોફમેન જેટલી તીવ્ર નફરત ધરાવતા ન હતા. મોરેવિયામાં ફ્ર્યુડેન્થલ, જેગર્નડોર્ફ, લિબાઉ, ગ્રલિક અને ટ્રોટેન્યુ જેવી પાંચ જગ્યાએ આવેલી ફેક્ટરીઓએ, પોતાની જમીનોમાં છાવણી બનાવીને સ્ત્રીઓની એ ટૂકડીઓને તેમાં સમાવી લીધી હતી. આવી છાવણીઓ કંઈ સ્વર્ગ તો ન જ હતી! એ છાવણીઓમાં તો લિઓપોલ્ડની મરજી પ્રમાણે વહીવટીતંત્ર દ્વારા એસએસને જોઈએ એટલી ઘુસણખોરી કરવા દેવામાં આવી હતી! પાછળથી ઓસ્કરે એ કેમ્પમાંની સ્ત્રીઓને “પ્રમાણમાં સારું જીવન જીવતી સ્ત્રીઓ” ગણાવી હતી. પરંતુ હકીકતે ટેક્સ્ટાઇલ છાવણીઓ ઘણી નાની હોવાથી જ એ સ્ત્રીઓને ઘણી રીતે મદદરૂપ થઈ પડી હતી. કારણ કે અહીંની એસએસની ટૂકડીઓના સૈનિકો વૃદ્ધ અને આળસુ હતા, અને પ્રમાણમાં ઓછા પાગલ પણ ખરા! બસ, અહીં માત્ર ટાયફસથી ડરવાનું હતું! અને ભૂખને તો અહીં પાંસળી નીચેના ભારની માફક સાથે લઈને જ ફરવાનું હતું! પરંતુ વસંતરૂતુમાં મોટી છાવણીઓમાં સામુહિક દેહાંતદંડના જે હુકમોમાં થવાના હતા, તેનાથી આવી નાની-નાની અને અણઘડ સંસ્થાઓ બચી જવાની હતી!