આશય જો માત્ર વાત પહોંચાડવાનો જ હોત તો પેન્સિલ કે ફાઉંટન પેન કે બોલપેન કે છપાયેલા અક્ષરથી કોઈ ફેર નથી પડતો, પણ મન, ઊર્મિઓ, ભાવનાઓનું શું ? ભગવત કહે છે અને આપણે પણ જાણીએ છીએ તેમ હસ્તલિખિત પત્રોમાં એ લખનારનું ચરિત્ર અને એ લખતી વખતની એની માનસિક પરિસ્થિતિ પણ ઉજાગર થતી. લખનારે લખીને છેકી નાંખેલા શબ્દો થકી એનું મનોમંથન વ્યક્ત થતું. ઘણી વાર લખીને રદબાતલ કરેલા શબ્દો સાવ ઘૂંટીને છેકી નાંખ્યા હોય, રખે એ અઘટિત શબ્દ વાંચનાર સૂધી પહોંચે એ તકેદારી કે બીકથી, તો વળી ક્યારેક લખાયેલો શબ્દ કે વાક્ય એવી મુલાયમતાથી કાઢી નાંખ્યું હોય જાણે લખનારનો ઈરાદો જ એવો હોય કે વાંચનારને જે છેકી નાંખ્યું એ પણ વંચાવું જોઈએ, પોતાની મન:સ્થિતિથી સુપેરે વાકેફ થવા !