ડૉ. મનમોહનસિંહ : વેલ, હું તો બહુ જ નાનો માણસ છું કે જેને સમાજનું ઋણ અદા કરવા માટે આ પ્રકારે તક મળી હતી. હું માનું છું ત્યાં સુધી મને મળેલી તક એ લોકોનું મારી ઉપર જે ઋણ હતું તેનો ભાગ હતો. હું ખૂબ જ ગરીબ કુટુંબમાંથી આવું છું. સ્કોલરશીપ અ સરકારી મદદ મને ભણતી વખતે ન મળી હોત તો હું કદાપિ કૉલેજ ન જઈ શખ્યો હોત કે ન દુનિયાની બેસ્ટ યુનિવર્સિટીમાં અભ્યાસ લઈ શક્યો હોત. મને હંમેશા લાગ્યું છે કે આપણામાંના દરેકે સમાજ પ્રત્યેનું ઋણ અદા કરવા માટે લોકો માટે કંઈક ને કંઈક કરવું જોઈએ. મેં જે કાર્ય કર્યું તે ભારતનાં લોકો સાથેનું મારું ઋણ અદા કરવાનું કાર્ય કર્યું છે. આપણું ભારત જે વર્તમાન ભારત છે, જે ભૂતકાળનું ભારત છે તે આજ પ્રકારની ઋણ અદા કરવાની પરંપરાઓમાંથી સર્જાયેલું ભારત છે. ગરીબો પ્રત્યેનું ઋણ આપણે સૌએ ચૂકવવાનું છે. આપણે તેમને રોજી, રોટી અને શિક્ષણ આપીને કોઈકને એન્જિનિયરીંગમાં તો કોઈકને મંડિકલ સાયન્સમાં તો કોઈકને કમ્પ્યૂટર વિજ્ઞાનમાં શિક્ષિત કરવાના છે કે જેથી કરીને તેઓ પણ મજબૂત ભારતના નિર્માણમાં પોતાનું યોગદાન આપી શકે. હું માનું છું ત્યાં સુધી દરેક શિક્ષિતની ફરજ છે કે સમાજ માટે ઉપયોગી હોય તેવું કંઈપણ કાર્ય તેઓ કરે અને તે જ ભાવના દેશની આઝાદી અને સ્વતંત્રતા પાછળ કારણભૂત રહેલી. ગાંધીજી, જવાહરલાલજી અને બીજા ઘણા મહાનનેતાઓમાંથી આજ પ્રકારની પ્રેરણા મળ્યા કરી છે.