તેમણે સાવરણી ઉપાડી. હળવે હાથે વાળતાં વાળતાં તેમણે ફૂલોને જોયાં કર્યું. સૂપડોએક ફૂલો ખરી પડ્યાં હતાં. તેમણે સહેજ જેવી નિરાશાથી ફૂલોને સૂપડામાં ભરી કચરાની કૂંડીમાં ઠાલવી આવ્યાં. વળતી વખતે તેમણે મધુમાલતીની વેલને આખેઆખી ધારીને જોઈ. કળીઓના ઝૂમખેઝૂમખાંથી ડાળીઓ નમી પડી હતી. સવિતાબહેનને થયું, ઓહ ! હજી તો કેટલાંય ફૂલો ખીલવાના બાકી છે ! તેમણે હળવે હૈયે બાઉન્ડ્રીની ભીંત પર સાવરણીનો છેડો ઠપકારી સળીઓ સરખી કરી અને પછી સહેજ નમીને રસ્તા પર જોઈ લીધું. ઘરમાં આવી વોશબેઝીન પર જઈ ચહેરો બરાબર ધોયો. વાળ સરખાં કર્યા. ચશ્માં સાફ કરી પહેર્યા. આંખો પર ચશ્માં બરાબર ગોઠવાયા છે કે નહીં તે અરીસામાં જોયું અને બેડરૂમમાં જઈ બારીની ધાર પર મૂકેલી, બે દિવસથી બંધ પડેલી એલાર્મ ઘડિયાળને ચાવી ભરવા માંડી.