બીજા દિવસની ઢળતી સંધ્યાએ વાયરામાં વહેતી વાતોમાં મુનિવરોના કને શબ્દો સાંભળવામાં આવ્યા કે ધોળકાનરેશના મહામંત્રીશ્વર વસ્તુપાળ સંઘ લઈને આવતીકાલે ગિરનાર મહાતીર્થની તળેટીમાં પધારી રહ્યા છે. મુનિવરોને તેમની ભાવના પૂર્ણ થવાના એંધાણ વર્તાવા લાગ્યા. આ મૂંડકવેરાની કનડગતની વાત વસ્તુપાળની જાણમાં જ હતી. પરંતુ ત્રીજા દિવસે પરિસ્થિતિનું નિરીક્ષણ કરતાં તેમને એટલો ખ્યાલ આવ્યો કે આ મામલો બળથી નહિ પણ કળથી પાર પડશે. મહાત્માઓને મંત્રીશ્વરે સંઘ સાથે જ યાત્રા કરવા વિનંતી કરી. મૂંડકવેરાને કોઈપણ રીતે દૂર કરવાના દાવ લગાવવાના વિચારમાં રહેલા મંત્રીશ્વરને જોઇને મહાત્માઓએ તક ઝડપી લીધી. મહાત્માઓએ કહ્યું કે, “પરમાત્માને ભેટવા માટે કર ચૂકવવો પડે આ વાત અત્યંત શરમજનક છે. આજે તો આપ અમને આ સંઘ સાથે યાત્રા કરવી દેશો પરંતુ ભવિષ્યમાં આ મહાતીર્થને દૂરસુદૂર થી ભેટવા આવતા મહાત્માઓનું શું?” આ વાતથી મંત્રીશ્વરના અંતરમાં પડેલી મૂંડકવેરો નાબૂદ કરવાની ચિનગારી હવે જ્વાળા બની ભભૂકી ઉઠી. મંત્રીશ્વરે સંમતિ દર્શાવતા કહ્યું, “હે મહાત્મા! આપ આજ્ઞા ફરમાવો આ સેવક તૈયાર છે. પ્રભુ શાસન માટે કેસરિયા કરવા પડે અને મારું મસ્તક પણ વાઢી નાંખવામાં આવે તો તે મારા જીવનની સુવર્ણપળ હશે.”