એમાં ક્યારેક બહાર અર્લી મોર્નિંગ બ્રેકફાસ્ટનું વિચારીએ તો આખું ‘ઝોમેટો’ ઊલેચી નાખીએ પણ ફાઇવસ્ટાર હૉટેલોને બાદ કરતાં કોઈ સારા ઑપ્શન જ ન મળે. હા, ઑફિસોવાળા એરિયાની આસપાસ કામચલાઉ ખાઉગલીઓ ફૂટી નીકળી હોય, પણ ત્યાં ઊભા રહીને ખાતા કૉર્પોરેટ એમ્પ્લોયીઝને જોઇએ લાગે કે ‘પેટનો ખાડો પૂરવો’ એ કહેવત જેણે પણ બનાવી હશે એ માણસ ટાઇમટ્રાવેલ કરીને અમદાવાદ આવ્યો હોવો જોઇએ. ૪૫-૪૮ ડિગ્રી સે. ભઠ્ઠીમાં વડાપાઉં, ચોળાફળી, દાળવડાં, ગાંઠિયા, પૌંઆ, ઇડલીના નામે નાયલોનનો ડૂચો અને સાંભારના નામે ખારું-તીખું પાણી ખાતા, સોરી ગળચતા લોકોની હોજરી વિશે વિચારીએ તો લાગે કે ‘અસહિષ્ણુતા’ની બૂમો પાડનારા ખરેખર ખોટ્ટાડા છે. અને દરેક વસ્તુની ઉપર ચીઝના ડુંગરા (‘ચીઝ ઇડલી’, કેન યુ બિલીવ?!). જપાનીઓએ ચા પીવા, જાજરૂ જવાથી લઇને આત્મહત્યા (સેપ્પુકુ, હારાકીરી) કરવાની પણ વિધિઓ બનાવી હતી. અહીંયા ત્રણેયની ભેળસેળ થઈ ગઈ હોય એવું લાગે.