એક ઘટના અમારા બન્ને માટે દુ:ખદ ઘટેલી. સૅનેટ-હૉલમાં એમના પ્રમુખસ્થાને એક કવિ વિશે મેં આપેલા વ્યાખ્યાનને એમણે ઉતારી પાડેલું. પણ સભા પૂરી થતાં ઊંધું કહેલું : સુમન, તમે કહ્યું એ સાચું છે, એ કવિમાં સાત પાનની પણ કવિતા નથી ! એમની એ પરસ્પર વિરોધી વાતોનો મને સખત વાંધો પડેલો ને અમારી વચ્ચે જોરદાર ઝઘડો થયેલો. ભવનના મિત્રોએ અને રજિસ્ટ્રારે અમને છૂટા પાડેલા. કેટલાક માસ પછી અકસ્માતે અમે ભાષાભવનના બસ-સ્ટૅન્ડે ભેગા થઈ ગયેલા. એમને ગુજરાત કૉલેજ જવું’તું ને મારે પણ. બસની એક જ સીટ પર અમે સાથેસાથે બેઠેલા. મારી હથેળીઓ ભેગી પકડી લઈ કહે, સુમન, એ દુ:ખદ વાતને ભૂલી જજો, હું ભૂલી ગયો છું. મેં કહેલું, જરૂર. હું ગદ્ગદ્ થઈ ગયેલો. મેં એમની વ્યક્તિતાને સમજવાની કોશિશ કરેલી. પામી શકેલો કે હી ઇઝ ગ્રેટર ધૅન હી ઇઝ. પોતીકા સત્યની હિફાજત કરનારો વળી ભૂલોના એકરારો અને સમાધાનો કરનારો આવો સમ્પ્રજ્ઞ આધુનિક વિરોધાભાસી ન હોય તો જ નવાઈ ! અને મારું દુ:ખ પણ ઊડી ગયેલું.