‘વાત તારી સાચી. પણ તું ઑફિસ જાય કે પછી મારો આખો દિવસ યુગ જેવો લાગે છે ! તું સાંજે ઘેર આવે છે ત્યારે નિરાંતનો અહેસાસ થાય છે !’ પ્રતિમા ઢીલુંઢીલું બોલી ગઈ. સાંભળી મયંક હળવું હસી પડ્યો. ક્યારેક મયંકને ઑફિસના અગત્યના કામે સવારના સાત કે આઠ વાગ્યે પણ જવું પડતું. ત્યારે તો પ્રતિમાને દિવસ જ અણગમતો લાગતો. પળેપળે ઉચાટ-બેચેની અનુભવાતી. તે મન કશાકમાં પરોવવાનો પ્રયત્ન કરતી… પણ… પછી દસેક વાગતાં તે ઑફિસમાં મયંકને ફોન કરતી કૈંક અર્થવિહીન વાતો કરતી. મયંક આ જાણતો. પણ પ્રતિમાના જીવને થોડી શાતા મળતી, એટલે એનો વિરોધ કરતો નહીં કે ગુસ્સો કરતો નહીં.