ગીતાની સત્ય સ્વરુપ આત્મીક ભક્તી એ ઉપનિષદની  ઉપાસનાની જે પધ્ધતીઓનુ સિધુ ફળ છે, ગીતાએ  આત્મા પ્રત્યેના પ્રેમને ખાતર માણસે બધુ જ જતુ  કરવુ પડે તે હકિક્ત રજુ કરેલ છે તે પણ ઉપનિષદમા  કહેવામા આવેલ છે,ઉપનિષદમા જોવા મળે છે આત્માની પ્રાપ્તિ થયા પછી બીજા કશાને પ્રાપ્ત કરવાની માણસના મનમા વાસના ઇચ્છા, અપેક્ષા તૃષ્ણા રહેવા જ  પામતી જ નથી,કારણકે આત્માએ પુર્ણ છે, તે ઉપનિષદના ઋષીનુ જ મંતવ્ય છે, પછી આત્માની પ્રાપ્તિ પછી ભોગ્ય વસ્તુ  મેળવીને શુ કરવી  તે  ઉપનિષદમા કહેવાયેલ છે, તેનો જ પડધો ગીતામા જોવા મળે છે,આમ જોવા જઈએતો ઉપનિષદ કાળ એટ્‌લે પુર્ણ રુપે પરમ સત્ય આધારે સુવર્ણ કાળ  ચાલતો યુગ હતો, એ વખતનુ સમગ્ર વાતાવરણ જ પરમ તત્વ પરમાત્મા વિષેની આંતરિક ભક્તિથી તરબોળ હતુ ,ત્યારે માણસમા  એકબીજાની ખટપટ્‌ કરવાનુ  નામ નિશાન હતુ નહી, સૌ આત્મજય આંતરિક ભક્તિ દ્વારા મેળવવા મથતા હતા, અને આંતરિક સાધના કરી મેળવી આનંદ અને શાંતિથી જીવન જીવતા હતા, આમ નિષ્કામ કર્મો થતા હતા, તેનો પણ ઉલ્લેખ ઉપનિષદોમા જોવા મળે છે,ઉપનિષદમા  કહેવાયેલ છે કે જ્યારે આંતરિક સાધના દ્વારા મન જ્ઞાનની અમુક ઉચાઈએ  પહોચે છે, ત્યારે આપો આપ અનાસક્તીનો ભાવ જ્ઞાનમાથી જ અંતરમાથી જ  પ્રાપ્ત થાય છે,અને જ્ઞાની માણસને પાપ અડી શકતુ જ નથી, જે માણસ જ્ઞાનમા સ્થિર છે, એનો અર્થ તે પોતાની પરમ ચેતનામા સ્થિર છે ,જે માણસ પોતાની જ પરમ ચેતનામા જાગૃતતા પુર્વક સ્થિર  હોય છે, તેનાથી જીવનમા ખરાબ કર્મો થઇ  જ શકતા નથી, કારણ કે તે પોતે જ કર્તૃત્વ રહીત  હોય છે, જે માણસ કર્તૃત્વ રહિત  હોય તેનામા સ્વાર્થ ,લોભ ,લાભ વૃતિ જ ન હોય જગતમા જે કાઇ ખરાબ કામો થાય છે,થઇ રહ્યા છે, અને  થનાર છે, તેની પાછળ માણસની સ્વાર્થ, લોભ, લાભ,કામના અને વાસનાજ જવાબ દાર હોય છે,હોય છે તેમ ગીતા કહે છે, જ્યારે જ્ઞાની અને કર્તુત્વ રહીત  માણસ  આ બધાથી મુક્ત હોય છે, તેજ પાયાનો સિધ્ધાંત છે, જેનુ પ્રતિપાદન ઉપનિષદોમા ભરપુર જોવા મળે છે,ઉપનિષદોમા  સાધના અને ઉપાસનાના  વિચારો બીજ રુપે પડેલા હતા, તેને ગીતાએ એવી રીતે ગોઠવીને ખીલવ્યા કે જેથી ઉપનિષદોના ઋષીઓના ઉપદેશો ખોટા હોવાનો આભાસ થવા પણ પામે નહી અને પોતાની વાતનુ  પ્રતિબીંબ પડે તેનો બરાબર ખ્યાલ રાખવામા આવેલ છે ઉપનિષદની બ્રહ્મ વિષેની ક્લ્પના નિર્ગુણ, નિર્વ્યય ,નિષ્ક્લ, નિરંજન,નિષ્ક્રિય,અને જગતનુ  આદી કારણ છે,એમ માનવામા આવતુ હતુ, પણ તેમા માણસના જીવનનુ  સમગ્ર  રીતે પરીવર્તિત કરાવવાની શક્તિ  પુરેપુરી નહોતી  તે ગીતાએ  બ્રહ્મમા  માણસના જીવનમા  ધુસીને પરિવર્તન કરવાની  શક્તિ છે, તે સ્પષ્ટ  બતાવ્યુ છે, આમ ગીતા કારે નિર્ગુણ બ્રહ્મને સગુણપુરુષ રુપ ઇશ્વરનુ  આપ્યુ, એ ઇશ્વરને જ શિવ વિષ્ણુ  વગેરે રુપે ઓળખવામા આવેલ છે, આમ ગીતા કારે માત્ર નવો પ્રાણ જ પુરેલ છે તે જોઇ શકાય છે.