આ વેણ સાંભળી વહુ તો હીબકે હીબકે રડવા લાગી. એટલામાં સાસુ-સસરા નદીએ નાહીને પાછાં આવ્યાં. વહુને રડતી જોઈ પૂછ્યું કે - ‘વહુ શાથી રડે છે ?’ વહુએ સમગ્ર ઘટના સંભળાવી. સાસુએ કહ્યું - ‘દીકરી, પાડોશી તો છે જ એવા. કોઈની વાત કાને ધરીશ નહીં. અમારો દીકરો પુરુષોત્તમ માસ પૂર્ણ થતાં કાશીથી ભણીને આવશે ત્યારે તું તેની સાથે ચોથો ફેરો ફરજે. તમે બંને સુખથી ઘરસંસાર માંડજો.’ દેવકીએ વહુને શાંત પાડતાં કહ્યું કે, હે વહુ! તમે આ અમારા જિંદગીની કમાઈના સાત ઓરડા છે તેમાંથી છ ઓરડા ખોલજો પણ સાતમો ઓરડો ખોલશો નહીં. તે પૂજાનો ઓરડો છે. વહુ શાંત પડે છે. તેણે બીજા દિવસે સાસુ-સસરા નહાવા ગયાં ત્યારે ઓરડા ખોલવા માંડ્યા. પહેલામાં ધનના ઢગલા, બીજામાં હીરા-ઝવેરાત, ત્રીજામાં ઘરેણાં. આમ છ ઓરડા ખોલ્યા. વહુથી રહેવાયું નહીં. તેને થયું કે લાવ ! સાતમો ઓરડો ખોલું. વહુ સાતમો ઓરડો ખોલે છે. તેના આશ્ર્ચર્યનો પાર ન રહ્યો. જોયું તો ઝગમગતા પ્રકાશિત ઓરડામાં જનોઈધારી, કપાળે ચંદન લગાડેલ પીતાંબર પહેરેલ, ખભે રેશમી કાપડ નાખેલ, યુવાન પોથી વાંચી રહ્યો છે. આખા ઓરડામાં ધૂપની સુગંધ છે. વહુની તો આંખો અંજાઈ ગઈ. આ દિવ્ય યુવાન પુરુષે ક્ધયાને નિહાળી કહ્યું, ‘તમે પાછાં જાવ ! મારાં માતા-પિતાનું વ્રત તૂટશે અને મારો અભ્યાસ અધૂરો રહેશે. આ માસ પૂર્ણ થયે હું તમારી સાથે ચોથો ફેરો ફરીશ.’