એક મોડી સાંજે ઉબેરકોમ્ફ તરફ જતા રસ્તા પર ચાલતી વખતે ઑસ્વાલને આકસ્મિક જ થાક ઘેરવા લાગ્યો. અડધે રસ્તે જ તેને થયું કે હવે એક પણ ડગલું આગળ નહીં મૂકી શકાય. તે એક થાંભલાનો સહારો લેવા ગયો, પણ માથાના પાછળના ભાગમાં આવતા સણકાઓને કારણે તેની આંખો ચકરાવા લાગી. સહારો લેવા આગળ વધેલો હાથ થાંભલો ચૂકી ગયો. પડતા-પડતા બચતો ઑસ્વાલ જમીન પર બેસી ગયો. આંખો જાણે દિમાગમાંથી નીકળતી પ્રજ્ઞાની શ્વેત જ્વાળાથી અંજાઈ રહી હતી. આસપાસની ઇમારતો તેની નજર ઉપર ઢળતી આવી. ઇમારતોના કાટમાળ નીચે દટાઈ જવાના ડરથી તેણે આંખો મીંચી દીધી.