નવમી કોફી સમાપ્ત થઇ ચુકી હતી અને કદાચ મારી અપેક્ષાઓ અને હકારાત્મકતા પણ . એણે પાક્કું વચન ક્યાં આપ્યું હતું ? પ્રયાસ અને પ્રયત્ન કરી જોવાની વાતજ તો કરી હતી . એના જીવનમાં આવ્યા પછીનો એના વિનાનો આ મારો પહેલો જન્મદિવસ હતો , એ ઉદાસ મન સ્વીકારી ચૂક્યું હતું . હોઠ ઉપર આછું હાસ્ય અને આંખોના ભારે ભેજ જોડે બિલની ચુકવણી કરી હું હારેલા મને કોફી શોપમાંથી બહાર નીકળી આવ્યો . વ્યવસાયમાં ભોગવેલી આર્થિક પછાડ પછી સમૃદ્ધિ અને વૈભવતા જે રીતે મારાથી રિસાઈ બેઠી હતી, એની આડઅસર સ્વરૂપે મારી સૌથી પ્રિય કાર તો હાથમાંથી નીકળી ગઈ હતી . ભાગ્ય હવે ટેક્ષીથી જ કામ ચલાવી રહ્યું હતું . મનમાં ઉમટી પડેલા હતાશાના મોજાઓ અને ભગ્ન હૃદયની અસહ્ય પીડા સમેટવાનો નિષ્ફ્ળ પ્રયાસ કરતો હું ટેક્ષીનો દરવાજો થામી રહ્યો કે પાછળથી એક મીઠો , મધુર ટહુકો હવાને ગુંજાવી રહ્યો :