બ્રહ્મલીન સ્વામી શ્રી કૃપાલ્વાનન્દજી (બાપુજી) (1913 - 1981) ભારતના સંતરત્ન હતા. યોગના ઉપાસક હતા. ભક્ત હતા. સાચા અર્થમાં સંન્યાસી હતા, નિરભમાની, નિર્મોહી, નિરાસક્ત અને અતિપ્રેમાળ, સરળ, દયાળુ ને કૃપાળુ. તેઓશ્રીનું સાન્નિધ્ય સંતપણાની પ્રતીતિ તેઓશ્રીના સંગમાં આવનારને અચૂક કરાવતું હતું. તેઓશ્રીના જીવનકાળ દરમ્યાન ઈલેકટ્રોનિક મીડિયાનો ખાસ કોઈ વિકાસ ન હોવા ને કારણે તેઓશ્રો વિશ્વમાં જાણીતા ન હતા. તેઓશ્રો વિશેનું જ્ઞાન તથા તેમનો શિષ્ય સમુદાય ભારતના ગુજરાત પ્રદેશ પૂરતા સીમિત રહ્યો હતો. જો કે તેમના કેટલાક શિષ્યો અમેરિકા જેવા દેશોમાં ગયા અને વિદેશોમાં તેમની યોગપ્રવૃત્તિ અને ઉપદેશનો પ્રસાર કર્યો. જો કે હકીકતમાં તેમને પ્રચાર કે પ્રસિદ્ધિની કોઈ ખેવના ન હતી, ન કોઈ શિષ્ય સમુદાય ને વધારવાની કે આશ્રમોની સ્થાપના. તેઓશ્રી દ્રઢપણે માનતા હતા કે "સાધુ તો ચાલતા ભલા". તેઓશ્રી સન્યસ્ત લીધા પછી તો તેઓશ્રી ગામડે ગામડે ફરતા હતા, સત્સંગનું આયોજન કરતા અને ખાસ તો શ્રીમદ ભગવદ ગીતા પર પ્રવચનો આપતા હતા. તેઓશ્રીની વાણીની છટા અને શૈલી શ્રોતાઓને સ્વામી વિવેકાનન્દજીની યાદ અપાવતા હતા આવો હતો તેમનો પ્રભાવ. જો કે તેમના ગુરુઓ સ્વામી પ્રણવાનંદજી, જેઓશ્રી ભગવાન લકુલીશના ના અવતાર હતા અને તેમના આધ્યાત્મિક ગુરુ હતા, અને સ્વામી શાન્તાનાન્દજી, જેઓ તેમના સન્યસ્ત દીક્ષા ગુરુ હતા, તેમની પ્રેરણા અને આદેશને શિરોધાર્ય કરી તેઓશ્રીએ ભારતના ગુજરાતના પંચમહાલ જીલ્લાના મલાવ ગામમાં એક આશ્રમ સ્થાપી ત્યાં યોગસાધના માટે સ્થિર થયા તેમજ ભારતના વડોદરા જીલ્લાના કાયાવરોહણ ગામે ભગવાન લકુલીશ, જેઓ ભગવાન શિવના અઠ્ઠાવીસમા અવતાર હતા, તેમને માટે એક ભવ્ય શિવ મંદિર, 'બ્રહ્મેશ્વર પ્રાસાદ' નું નિર્માણ કરાવ્યું.