પૂર્વ દિશામાંથી આવતા ઝાંખા અજવાળે ફંફોસતાં-ફંફોસતાં મેં મારી ઝૂંપડી શોધી કાઢી. બારણું ખુલ્લું જ હતું. નજીક જતાં કોઈનો પગરવ સંભળાયો. ઝુંપડામાંથી કથ્થઈ રંગના ઉંદરોનું એક મોટું ધાડું નાસભાગ કરતું બહાર આવ્યું અને મારી પાસે થઈને કચરાના ઢગલાની દિશામાં ચાલ્યું ગયું. છેલ્લે બચેલા ઉંદરોને ડરાવવા ઝૂંપડાની દિવાલ સાથે પગ પછાડીને હું અંદર ગયો અને સાંકળ વાસી દીધી. ઝાંખા અજવાળામાં ઝીણી આંખે હું જોવા લાગ્યો. દૂર ખૂણે એક મોટો શયતાન ઉંદર હજુ પણ ભરાઈને બેઠો હતો, જાણે ઝૂંપડીના માલિકીપણાનો વિવાદ મારી સામે ઉખાળીને બેઠો ન હોય! હું દરવાજો ખોલવા આગળ વધ્યો, અને ત્યાં જ કોઈ જાતની ચેતવણી વગર એ મારા પર ત્રાટક્યો! જોરદાર તાકાત સાથે એ મારા પગ સાથે અથડાયો, અને પેન્ટની આરપાર દાંત ઘુસાડીને મારા પગ ઉપર એણે બટકું તોડી લીધું. એક વખત તો હું લથડિયું ખાઈ ગયો, પણ બીજા પગ વડે જોરદાર લાત લગાવીને એને સામેની દિવાલ સુધી ફગાવી દીધો. તીણા અવાજે ચિચિયારી નાખીને એ ફરીથી મારી ઉપર ત્રાટક્યો. પાસે પડેલી એકમાત્ર ખુરશી ઊંચકીને મેં એના પર ખુરશીનો ઘા કર્યો. ખુરસીના ટુકડે ટુકડા થઈ ગયા. પાછો ફરીને ઉંદર ફરી એક વખત મારી તરફ લપક્યો. આ વખતે એણે ઊંચો કૂદકો માર્યો હતો. એ મારા કોટ સાથે વળગ્યો એ સાથે જ મેં મારી મુઠ્ઠી વાળીને એની સાથે અફળાવી. એ જમીન ઉપર પડી ગયો. મેં એને લાત મારી દીધી, પણ એ મારા કરતાં વધારે ચપળ નીકળ્યો. હું ખુરસીનો પાયો લેવા માટે ઊભો રહ્યો, અને લાગ જોઈને એ વીજળીવેગે ત્રાટક્યો, અને મારા હાથ પર બટકાં ભરી લીધાં. આવેશમાં આવીને મેં એને ગળેથી પકડી લીધો. મારો હાથ એના ગળે ભીંસાતાં એણે લોહી થીજી જાય એવી ભયાનક ચિચિયારી પાડી. બરાબર લડત આપી એણે! નખોરિયાં ભરી લીધાં, લોહીની ધાર વહેવા લાગી ત્યાં સુધી એણે મારો હાથ છોડ્યો નહીં. એના પરથી હાથ હટાવતાં મને ડર લાગતો હતો. આમ તો એ સાવ મરી ગયા જેવો ઢીલો પડી ગયો હતો, છતાં મેં એને છોડ્યો નહીં. હાથ ફંગોળીને મેં એનો જોરદાર ઘા કરી દીધો. એનો મૃતદેહ બારીનો કાચ તોડીને બહાર ફેંકાઈ ગયો.