આ તરફ વેદની પણ મુંઝવણ વધતી જતી હતી. તેને સમજાતુ નહોતું કે શું કરવું? એક તરફ તેની મમ્મી હતી કે જેણે રાત-દિવસ જોયા વિના એકલા હાથે વર્ષો સુધી મહેનત કરી દીકરાને ભણાવ્યો ગણાવ્યો અને મોટો કર્યો હતો. બીજી તરફ સાર્થકી હતી કે જે ઉધ્ધત અને લડાક વહુ હતી એવું નહોતું પરંતુ નોકરીનું ટેન્શન અને શ્લોકાને ભણાવવાની દોડ-ધામની સાથે સાથે જ ઘરની પણ જવાબદારી નભાવ્યે જતી હતી. અને આ બંને સાથે ત્રીજી તરફ શ્લોકા હતી કે જેની હજી પુરી સમજ કેળવાય નહોતી. તેની સામે તેના દાદીને ગમે તેમ બોલાય કે તેની મમ્મી પણ દાદી સાથે ગમે-તેમ વહેવાર કરે તો દીકરી પર ખરાબ સંસ્કાર પડે, તે પોતે પણ દાદીથી દૂર થઈ જાય તેમ હતું. પરંતુ માલતીબેન તેને જે કંઈ પાઠ ભણાવી રહ્યા હતાં તે પણ તો બરાબર નહોતાં જ ને. આટલી નાની દીકરીને બધાં સાથે જ બોલવાનું નહીં હળવા-ભળવાનું નહીં એમ શીખવવામાં આવે તો કાલે ઊઠીને એ શું શીખશે? આપણે બધાં સામાજીક પ્રાણી છીએ, સમાજમાં રહેવા માટે સમાજના લોકો સાથે સગા-વ્હાલા સાથે સંબંધ તો રાખવા જ પડશે ને? પણ મમ્મીને આ બધી વાત કોણ સમજાવે? અને સમજાવે પણ શું કામ? શું મમ્મીને આ બધું નથી ખબર, એમણે પણ એમના સ્માયમાં બધા સાથે સંબંધ રાખ્યા જ હતાં ને, તો પછી હવે આમ અચાનક મમ્મી આવું શું કામ કરે છે? મુંઝવણો અનેક હતી અને તે મુંઝવણ સાથેના પ્રશ્નો પણ અનેક હતાં જેના જવાબો વેદને કેમેય કરી મળી નહોતા રહ્યા.