તેમની વાત સાંભળી સુનંદાબેન બોલ્યાં : ‘મારી વાત પણ તમારાથી ક્યાં જુદી છે ? મૃણાલના પપ્પા ગયા પછી તેને મોટી કરવામાં સમય ક્યાં પસાર થઈ ગયો તે ન જણાયું પણ હવે તે અમેરિકા જશે એટલે…! છોકરાઓનું શું ? એ થોડાં જ કંઈ આપણો વિચાર કરી બેસી રહેવાનાં ? મૃણાલ કાયમ માટે થોડી જ મારી સાથે રહેવાની હતી ? તેની જવાબદારીથી હું બહુ ચિંતામાં રહેતી હતી, અને હંમેશાં મને એના પિતા રજનીની યાદ આવતી રહેતી. તમે તો કામધંધામાં રોકાઈ જશો, પણ મારું શું ? હું શું કરીશ ? કેવી રીતે મારો સમય વિતાવીશ એ મારા માટે મોટો પ્રશ્ન છે. પણ તમે કહો છો તેમ, છોકરાંઓના જીવનને હવે આપણે પ્રાધાન્ય આપવું જોઈએ.’ એટલામાં પંકજ અને મૃણાલ ત્યાં આવી ગયાં અને સુનંદાબેનને ફરી મળવાનું અશ્વિનભાઈએ આમંત્રણ આપતાં બધાં ઊભાં થયાં અને સુનંદાબેન અને મૃણાલ બહાર નીકળ્યાં. જતાં જતાં સુનંદાબેને કહ્યું : ‘હવે આપને વારંવાર મળવાનું થશે. કંઈ નહીં તો ફોન પર વાત થશે જ.’