માંડ બે કલાકની હોવા છતાં આ ફિલ્મ એનાં અત્યંત કંગાળ ગીતોને કારણે લાંબી લાગે છે. અને હિરોઇનના પપ્પાને કન્વિન્સ કરવાનો ટ્રેક આપણે છેક દિલવાલે દુલ્હનિયાં લે જાયેંગેના જમાનાથી જોતા આવ્યા છીએ. અહીં એમાં નવા એન્ગલ તરીકે પૈસાની એન્ટ્રી થઇ છે, અને એ જ ફિલ્મનો સૌથી સ્ટ્રોંગ પોઇન્ટ છે. એક જમાનામાં સરકારી નોકરીઓમાં આખી જિંદગી કાઢી નાખતા પપ્પાઓએ રિટાયર્મેન્ટ વખતે પણ જેટલો પગાર ન મેળવ્યો હોય, એટલો પગાર બે-પાંચ વર્ષમાં જ મેળવવા લાગેલાં જુવાનિયાંવને પૈસા અને બચતની કદર હોતી નથી. પાર્ટીઓ, બેફામ શોપિંગ, હોલિડેઝ, ગાડીઓ, મોંઘા મોબાઇલ્સ વગેરેમાં આખો સેલરી ક્યાં ઊડી જાય છે એનો એમને ખ્યાલ જ આવતો નથી. હાયર એન્ડ ફાયરના આ જમાનામાં જો યોગ્ય બચત ન કરી હોય તો ગમે તેટલા ગાઢ પ્રેમની વચ્ચે પણ પૈસાની કાંટાળી દીવાલ ઊભી થઇ શકે છે. ક્રેડિટ કાર્ડ ઘસાવવાથી વસ્તુ મળે, પ્રેમ નહીં. બીજું, આ ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર રિટાયર થયા પછી પણ નવરા બેસી રહેવાને બદલે બાકાયદા ઇન્ટરવ્યૂ આપીને એક કંપનીમાં જોબ સ્વીકારે છે. એટલું જ નહીં, એ કમ્પ્યુટર પણ શીખે છે. આ બંને મેસેજ જો અનુક્રમે અત્યારના યંગસ્ટર્સ અને રિટાયર્ડ જનો આ ફિલ્મમાંથી લે તો ફિલ્મ નબળી હોવાના બધા ગુના માફ કરી શકાય.