અમારા ઘરની નજીક એક દાદાજી એમના પરિવાર સાથે રહેતા હતાં. કેટલાક દિવસો પહેલાં તેમનું અચાનક અવસાન થયું. સંદેશો મળતાં જ અમે ઘરનાં સૌ અંતિમવિધિમાં જઈ પહોંચ્યા. ધીમહિ મારી સાથે હતી. તેમના ઘરમાં થતી રોક્કળ અને શોકનું વાતાવરણ તે મૂંગા મોંએ જોયા કરતી. બધી ધાર્મિક વિધિ પૂરી થઈ અને એ વાતને થોડાક દિવસો પસાર થયા. એક દિવસ હું કૉલેજથી પાછી ફરી રહી હતી ત્યારે મને દૂરથી આવતા જોઈને ધીમહિ દોડીને મને વળગી પડી. સોસાયટીમાંથી પસાર થતાં મેં જોયું કે તે ઘરના ઓટલે દાદીમા ઉદાસ ચહેરે બેઠા હતા. સ્વાભાવિક રીતે જ દાદીમા સાથે મને થોડી વાતો કરવાની ઈચ્છા થઈ આવી. ધીમહિની આંગળી પકડીને હું એમના ઓટલે જઈને બેઠી. જીવનના આ દુ:ખદ વળાંકને પચાવવાનો પ્રયત્ન કરતાં તેમની આંખોમાંથી આંસુ ટપકી પડ્યાં. મેં સાંત્વન આપ્યું. થોડી વાર તેમનું મન હળવું થાય એવી વાતો કરી. છેવટે જમવાનું બનાવવાનો સમય થતાં હું ઊઠીને ઘરે આવી અને કામમાં પરોવાઈ ગઈ.