ઈનામ પ્રોત્સાહન આપે છે જ્યારે લેખક નવો હોય છે. મને જોસેફ મેકવાન માટે દિલી હમદર્દી એટલા માટે છે કે કેટલા બધા તીનપાટિયા લેખકો એમની હાજરીમાં મહાન મુરબ્બીઓ હોય એવો વર્તાવ રાખે છે! ઈનામ તમને એક સ્થાન આપે છે. આજકાલ તો ગુજરાતી વાચક લેખકનો બની ગયો છે. એ સમજે છે, એ ક્ષીરનીરવિવેક જાણે છે, અને મર્દો અને મસાણિયાઓ વચ્ચેનો ફર્ક ખબર છે એ બતાવવા માટે માત્ર એક સ્મિત જ કરવું પડે છે. વાચકની ત્રીજી આંખ જુએ છે કે ગુજરાતી સાહિત્યના સ્થાનિક ગઠિયાઓ અને ગલ્લાવાળાઓની હાજરીમાં કોઈ નટબોલ્ટ બનાવનારા શેઠિયાના હાથે જાહેરમાં શાલ ઓઢાડી દો અને નાળિયેર પકડાવી દો એ સન્માન ન કહેવાય. એ તો મહાનટ શેઠિયાભાઈઓની સાંજની એક્સ્ટ્રા-કરિક્યુલર એક્ટિવિટી કે ઈતર પ્રવૃત્તિ છે. જ્ઞાનપીઠના એવોર્ડ અપાતા હતા ત્યારે આરંભના એક સમારંભમાં ઈન્ડો-એંગ્લીઅન લેખક નીરદ ચૌધરીને બોલાવવામાં આવ્યા હતા. નીરદબાબુનો બોલવાનો વારો આવ્યો ત્યારે એમણે કહ્યું: આ જ્ઞાનપીઠ પુરસ્કાર તો સાહુ-જૈન સિમેન્ટ ફેક્ટરીની બાય પ્રોડક્ટ છે! એ પછી નીરદ ચૌધરી ક્યારેય દેખાયા નહીં... જો કે નીરદબાબુ એમની કર્કશ જીભ માટે હમેશાં કુખ્યાત રહ્યા છે.