ગામનાં માણસ મૂરખાં રે          એને કાળવી કે'તા રે          હું કહેતો કૃષ્ણકળી, કૃષ્ણકળી          કૃષ્ણકળી રે          હરિની કૃષ્ણકળી રે           દીઠી વૈશાખને દા'ડે          સીમને કૂબે          બાપની વાડી રે          માથે કાંઈ ઘૂમટો નો'તો          ખંભે કાંઈ સંગટો નો'તો          ઝૂકાઝૂક ઊડતો ચોટો મોકળો          એની પીઠ પછાડી રે           કાળી!