હું વીર વિદ્યાપતિ… વિદ્યાનગરનો સમ્રાટ… આજે નથી રહ્યો સમ્રાટ મારો મુગટ ભલે છિન્વાય ગયો પણ આ માથુ હજી સલામત છે….અરે ચાંડાળો…. દુ:ખ મને એ વાતનું નથી કે તમે મારો વિશ્વાસઘાત કર્યો… દુ:ખ મને એ વાતનું છે કે મેં તમારો વિશ્વાસ કર્યો….. નરાધમો… તમે મને ખાબોચિયામાં શું ડુબાડશો…? સમુન્દર પી ગયો છું. અરે આ આંધી મને શું સતાવશે…? ઝંઝાવાત સહી ગયો છું હું…. રસાતાળ ભલે થાય આ પૃથ્વી… ફાટી પડી ભલે આ આકાશ… થાય ભલે આ છાતીના સહસત્ર ટુકડા…. આંસુનું એક બિન્દુ હું નહીં ટપકવા દઉં હું મારી આંખોમાંથી…. કારણ… કારણ ભલે હું વિદ્યાનગરનો સમ્રાટ નથી રહ્યો પરન્તુ મારા સ્વાભિમાનનો હું સમ્રાટ છું…હું નિર્ભય છું હું અજેય છું… હું વિરાટ છું…. હે જગતનિયંતા … હે જગતનિયંતા…. તું મારી શક્તિઓને કોઈ ગજથી માપી ન શક્યો… તેં મને દુ:ખ દીધા તો પણ સંતાપી ન શક્યો… અરે આપણે બન્ને એટલા મગરૂર હતા કે હું કશું માગી ન શક્યો અને તું કશું આપી ન શક્યો…