ગુલાલે આઠ વાગે ભાગીને ગેટ વે ઓફ ઇન્ડિયા પર મળવાનો વાયદો કર્યો હતો. મલ્હાર છ વાગ્યાથી જ ત્યાં ઊભો રહી ગયો હતો. ક્યાંક ગુલાલ વહેલી આવી જાય તો એને રાહ ના જોવી પડે. સાડા સાત થયા હતા. એના મનની અધીરાઈ વધતી જતી હતી. એ આસપાસની ભીડમાં એની જિંદગીનો ગુલાબી રંગ શોધવા ફાંફાં મારી રહ્યો હતો. ત્યાં જ કોઈએ આવીને એના ખભા પર હાથ મૂક્યું, ‘આપનું જ નામ મલ્હાર ?’ એ મનુ હતો. યુવરાજની ચાલ એકદમ પરફેક્ટ હતી. એ ધારતો હતો એમ જ થઈ રહ્યું હતું. મલ્હારે ડોકું ધુણાવતાં કહ્યું, ‘હા, હું જ મલ્હાર, બોલો શું કામ હતું ?’