ઘણાનો પ્રોબ્લેમ વળી સાવ જુદો હોય છે. બધા એને સુખી, ખુશ અને લકી સમજતા હોય છે, પણ એ પોતાને જ દુ:ખી સમજતા હોય છે. મોટાભાગના લોકો આવું જ કરતા હોય છે. એક યુવાન સાધુ પાસે ગયો. સાધુને તેણે કહ્યું કે, બધાને એમ છે કે હું બહુ ખુશ છું, મારે કંઈ પ્રોબ્લેમ જ નથી, મારે તો જલસા જ છે, એ લોકોને ખબર નથી કે હું કેટલા સંઘર્ષનો સામનો કરું છું. બધાને મારી સારી વાતો, મારી નામના અને મારી પ્રેસ્ટિજ જ દેખાય છે, મારી જે પીડા છે એ કોઈને દેખાતી જ નથી! સાધુ ખડખડાટ હસવા લાગ્યા! તેણે કહ્યું, તને મારી પીડા દેખાય છે? તને એમ લાગે છેને કે હું ખુશ છું, સંતોષી છું, શાંત છું, હસતો રહું છું, તને એવું થાય તો એ સાચું છે. હવે હું તને એમ કહું કે, તને દેખાય છે એવું કંઈ નથી. મારે પણ કેટલાયે પ્રોબ્લેમ છે. નાનકડી ઝૂંપડીમાં રહું છું, જીવ-જંતુનાં જોખમ છે, ખાવાનું કોઈ આપે ત્યારે મળે છે, બીજા સાધુ કરતાં મારા શિષ્યો ઓછા છે, મારે આશ્રમ નથી. આ બધી વાત પણ સાચી છે. સવાલ એ જ છે કે, હું મારી સ્થિતિ વિશે શું માનું છું. તને બધા સુખી અને ખુશ સમજે છે તો તું તારી લાઇફમાંથી દુ:ખ અને ઉદાસી ન શોધ. આપણને આપણામાંથી પણ છેલ્લે એ જ મળતું હોય છે જે આપણે આપણામાં શોધતા હોઈએ છીએ. જિંદગી છેને સમુદ્રમંથન જેવી છે. જીવવાની સાથે સમુદ્રમંથન થતું રહે છે અને એમાંથી બધું નીકળતું રહે છે, સારું અને ખરાબ પણ, સુખ અને દુ:ખ પણ, ઉદાસી અને ઉત્સાહ પણ, પ્રેમ અને નફરત પણ, આપણે શું રાખવું એ આપણે નક્કી કરવાનું હોય છે. દરેકને કુદરતે બધું જ થોડું થોડું આપ્યું જ છે, કોઈ સંપૂર્ણ સુખી હોતું નથી, કોઈ સંપૂર્ણ દુ:ખી હોતું નથી, તમારા હિસ્સામાં જે આવ્યું છે એમાંથી તમે કઈ વાતને પંપાળ્યા રાખો છો તેના ઉપરથી તમે તમારી જાતને સુખી કે દુ:ખી સમજતા રહો છો.