‘પપ્પા, હવે આપણે ડૂબી જઈશું?’ શ્રેયના અવાજે એના હાથોની પક્કડ મજબૂત બનાવી, ‘ના બેટા, હું તમને બરાબર પકડીને ઊભો છું ને!’ ઝંખના અવાચક હતી, કદાચ મૃત્યુના વિચારે જ એને મૂક બનાવી દીધી હતી. એ વિશ્વાસનો હાથ પકડીને ઊભી હતી. વરસાદ ચારેયને ભીંજવી રહ્યો હતો. બાળકોએ હવે રડવાનું શરૂ કર્યું હતું. વિશ્વાસ મૃત્યુને નજીક આવતું જોઈ રહ્યો, એણે અશ્રુ સાથે અધૂરી પ્રાર્થનાના શબ્દો શરૂ કર્યા, ‘ભૂલ કદી કરીએ અમે તો પ્રભુ કરજે માફ…!’ કઈ ભૂલ કરી હતી એણે? ઝંખના તો નિર્દોષ છે, શ્રેય અને પ્રેય તો ભૂલનો અર્થ પણ સમજતા નથી, તો પછી આ જળસમાધિ શા માટે? જળસમાધિ… નાનપણમાં સાંભળેલી વાર્તા? હા, વણઝારી વાવ… ગોઝારી વાવ’ જળ જીવન છે પણ ક્યારેક એ પણ તરસ્યું બની જીવ માંગે છે. આજે ગોઝારી વાવ પૂર બની મારી પાસે આવી છે પણ વાવમાં તો બે જણાં – દંપત્તિ હતાં, આજે કેમ ચાર? ઝંખના જો… ઝંખના સાંભળ, તને વણઝારી વાવની ખબર છે? એમાં તારા જેવી જ એક નિર્દોષ ઝંખના જળ બની ગઈ હતી. હા ઝંખના, મને યાદ છે, યાદ છે.’ વિશ્વાસ હવે શૂન્ય બની રહ્યો હતો – વિચારવમળમાં ડૂબી રહ્યો હતો. પરાણે એ બંને બાળકો સાથે જીવતો હતો.