યાદ છે, રમેશતન્નાના પુત્ર આલાપની લ્હેંકા ભરી પે’લી જમણ માટેની આમંત્રિકા.. આજે ગુજરાતી માટે મથતા લોકો સાથે મને સહજ પ્રેમ થઈ આવે છે.એક દિવસ એક ભાઇ આ જ ચાની લારી પર એવું બોલેલા તેયાદ આવે છે. ભાઇ બિનગુજરાતી હતા, બિન-અનુભવની પણ મૂડી હતી. મેં એમની ગુજરાતી વિશે પુછ્યું એમણે કહ્યું,”सा’ब मुझे मजदूरो और कारींगरोंसे काम लेना पडता है इसलिये थोडी गुजराती समझ लेता हूं ॥” મેં એમણે નમ્રતાથી કહ્યું અહીં મજૂરો જ નહીં પણ મુખ્યમંત્રી અને ઉચ્ચ અધિકારીઓ અને સામાન્ય પ્રજા અનેા લેખકો અને કવિઓ અને ઉપકુલપતિઓ પણ ગુજરાતી બોલે છે. આ બાબતમાં મને કન્નડ, તમિલ અને દક્ષિણના ભણેલા લોકો માટે થોડું માન થાય કારણ આ લોકોના જીન્સમાં આ ભાષાભિમાન સરસ રીતે વણાયેલું હોય છે. ચિંતા તો એ વાતની છે કે આપણી પાસે એક અનોખી માનસિક સંપત્તિ છે, આપણા જ્ઞાનતંતુઓની એક એવી તાકાત આપણા પૂર્વજોની ઉપાસનાને કારણે મળેલી છે કે આપણે બહુ સરળતાથી અનેક ભાષાઓમાં સહજ રીતે જ આપણે વિહાર કરી શકીએ છીએ. હવે પરિસ્થિતિ એવી ઉભી થવા લાગી છે કે તથાકથિત ઉચ્ચમધ્યમ વર્ગના બાળકોને ’૪૯’ બોલતા કે લખતાં નથી આવડતું. કોઇ એક સમયે પૂંછડી ગુમાવવામાં જે ક્રમિક ઘસારો જોવા મળતો હશે તેવી અજ્ઞાનતા આપણા બાળકોના જીભ-મગજને પકડાય તેવી યુગવિદારક પરિવર્તન દેખાઇ રહ્યું છે.