માલિનીબહેનની ઊંઘ ઊડી ગઈ. એમને ખીજ ચડી. એ ધસમસતાં ગેલેરીમાં ગયાં અને કબૂતરને ઉડાડી મૂક્યું. કબૂતર સામેના મકાનની બંધ બારી પર જઈને બેઠું. ત્યાં એને એક સાથીદાર મળ્યું. હવે મંદ્ર સપ્તકના ‘સા’માં યુગલગાન શરૂ થયું. અવાજ થોડે દૂરથી આવતો હતો પણ સંભળાતો હતો. શાંતિ હતી ને? માલિનીબહેનને લાગ્યું હવે ઊંઘવાનો અર્થ નથી. એમણે અકળાતાં અકળાતાં ટીવી ચાલુ કર્યું.. જે દેખાતું હતું એમાં મન પરોવવા પ્રયત્ન કર્યો. થોડા સમય પછી બપોર પૂરી. હવે તો આ રોજનું થયું. અતિઓમશાંતિ એપાર્ટમેન્ટ સંકુલના મકાનો, ગેલેરીઓ, બારીઓમાંથી વહેલી સવારે, સૂરજ આથમવા ટાણે શાંત બપોરોએ અને ક્યારેક તો મધરાતે પણ સંભળાય ઘૂઘૂઘૂઘૂઘૂ. સાથે સંભળાય પાંખોના ફફડાટો. ક્યારેક સોલોમાં ક્યારેક ડ્યુએટમાં તો ક્યારેક કોરસમાં એકધારું બિલકુલ સ્થિર ગાયન ઘૂઘૂઘૂઘૂઘૂઘૂઊઊઊ….