ચોથી મુલાકાત થઈ. ને પછી પાંચમીયે થઈ. સ્વાતિ વળાવવા ગઈ હતી, પોળના ચોક સુધી. કેટલીય આંખો ઝળૂંબી હતી- એ બેય પર. લોક ઓળખી જાયને લક્ષણો ? ને પેલી બેય ફફડી ગઈ હતી. શું કરવું હવે ? આ જાય તો શું થાય ? ચાલો, તે તો કહેવાની- ‘લો, ચલાવો તમે બેય !’ પણ તે બન્ને શું કરે ? મંજીરા વગાડે ? પસ્તાવાનું શરૂ થયું. આમાં આપણો જ વાંક ? કેમ કશું શીખ્યાં નૈ, આટલા સમયમાં, છેવટે પેટીવાજું ! કોઈ ગાવાવાળી તો શોધી લેવાય. અરે, ગાવાનુંય શીખી લેવાય ! એ તો પ્રેક્ટિસ કરવી પડે. બોલવાની પણ આવડત હોવી જોઈએ. કેવી સરસ સ્પીચ આપતી હતી-સ્વાતિ ? જાણે પોતાનું જ કોઈ સ્વર્ગે ના સંચર્યું હોય-એવી ભાવમય. અરે, આટલું શીખ્યાં હોત તો ? આગળ વધાત !