એ દરમિયાન બે ઘટનાઓ બની. મને લાગે છે કે મારે એ બન્ને વિશે લખવું જોઈએ. મિયાંગામ-કરણજણમાં ગુજરાતી વિષયની જગ્યા પડી. જાહેરાત આવી. મેં રાબેતા મુજબ અરજી કરી. એ જગ્યા માટે વિનોદ ગાંધીએ પણ અરજી કરી. વિનોદ ગાંધી અને હું, મેં આગલાં પ્રકરણોમાં નોંધ્યું છે એમ, સાથે ટૅલિફૉન ઑપરેટર હતા. ગોધરામાં. એ કવિ પણ હતા અને એમનાં એકબે પુસ્તકો પણ કદાચ ત્યારે પ્રગટ થયેલાં હતાં. પણ, કોઈક કારણસર એને એમ.એ.માં પચાવન ટકા ન હતા. પણ ત્યારના નિયમ પ્રમાણે એ ગુજરાતી વિષયના અધ્યાપક માટે લાયક હતો. એ ત્યારે એક હાઈસ્કુલમાં ગુજરાતી વિષય ભણાવતો હતો. એણે બી.એડ. પણ કરેલું હતું. એક દિવસે વિનોદ મને મળવા આવ્યો. કહે: બાબુ, તેં મિયાંગામ-કરઝણની કૉલેજમાં અરજી કરી છે. જો તું ઇન્ટરવ્યૂમાં ન જાય તો મારો નંબર લાગે. કૉલેજમાં ગુજરાતી વિષયના અધ્યાપક બનવા માટે આ મારા માટે છેલ્લી તક છે. કેમ કે આવતા વરસથી સરકાર નિયમો બદલે છે અને એ નિયમ પ્રમાણે ઉમેદવારે એમ.એ.માં ઓછામાં ઓછા પંચાવન ટકા મેળવવા પડે. તારે તો ફર્સ્ટ ક્લાસ છે. તને કોઈ મુશ્કેલી નહીં પડે. મેં પૂછ્યું, “પણ, મેનેજમેન્ટ તને જ લેશે એની શી ખાતરી?” એ કહે, “હું એ લોકોને મળવા ગયેલો. એમને મારામાં રસ છે પણ કહે છે કે આ એક ભાઈ છે. એમ.એસ.ના. એમને ફર્સ્ટ ક્લાસ છે. જો એ ન આવે તો અમે તમારા વિષે વિચારીશું.” મને વિનોદની વાતમાં તથ્ય લાગ્યું ને કહ્યું, “જો તારું થતું હોય તો હું ત્યાં ઇન્ટરવ્યૂમાં નહીં જાઉં.” પછી ઇન્ટરવ્યૂ કૉલ આવ્યો પણ હું ન ગયો. એ જગ્યા પર વિનોદ લેવાઈ ગયો. મને ખૂબ આનંદ થયો. ત્યારે વિનોદ પ્રમાણમાં સારી કવિતા લખતો. એની કવિતાઓ ત્યારે ‘કવિતા’, ‘કવિલોક’, ‘કુમાર’, ‘કંકાવટી’ અને ‘નવચેતન’ જેવાં સામયિકોમાં પ્રગટ થતી. મને એના માટે ઘણું માન હતું. એણે મારા કરતાં વધારે ગુજરાતી સાહિત્ય વાંચેલું હતું. એટલે પણ મને આ ઇન્ટરવ્યૂમાં ન જવાનો કોઈ અફસોસ ન’તો થયો. સાચું પૂછો તો મને હું એક મિત્રને મદદ કરી શક્યો છું એનો ખાસ આનંદ હતો.