એટલે એ દિવસોમાં હું જેને મળું એનો હાથ જોવા બેસી જતો હતો. છ મહિ‌નામાં તો મેં એકાદ હજાર હાથ ‘વાંચી’ કાઢ્યા હશે. આનંદની બાબત એ હતી કે બહુ ઝડપથી એ વિષયમાં મને મહારત હાંસલ થવા લાગી હતી. આશ્ચર્યજનક ગણી શકાય તે હદ સુધી મારી આગાહીઓ સાચી પડવા લાગી હતી. જો એ પછીનાં તરતનાં વર્ષોમાં હું લેખનકાર્ય તરફ ન વળી ગયો હોત તો મને લાગે છે કે પામિસ્ટ્રીના ક્ષેત્રમાં મેં ખૂબ સારી ખ્યાતિ અર્જિત કરી લીધી હોત, પણ મારા નસીબમાં હથેળીને બદલે આંગળીઓ સાથેનો પનારો લખાયો હશે માટે મેં પામિસ્ટ્રીને છોડીને પેન પકડી લીધી.