મુલાકાતીઓનો દિવસ! ક્યુલિઅન ખાતે બોટ આવી રહી હતી. દરદીઓ સાથે એમના કુટુંબીઓ અને સગાવહાલાઓની મુલાકાતથી હું હંમેશા દૂર રહેતો. વસાહતમાં હું નવોસવો આવ્યો હતો, ત્યારે એક વખત હું આવા પ્રસંગે ગયો હતો. ત્યાંનું એક વખત જોયેલું દૃશ્ય જીવનભર માટે પૂરતું થઈ ગયું હતું! માતાઓ પોતાનાં બાળકોને મળવા આવતી હતી, પણ એ એમને સ્પર્શી શકતી નહીં! સ્ત્રીઓ એમના રોગીષ્ઠ પતિને મળી લેતી, વાતો કરી લેતી… પણ બસ! એથી વિશેષ કશું જ નહીં! ઘરની યાદમાં હિજરાતાં બાળકો પોતાની સામે ઊભેલાં મા-બાપ સામે તાકી રહેતાં… એ મા-બાપ હવે કદાચ ક્યારેય એમને ગોદમાં લઈને રમાડવાનાં ન હતાં! ક્યારેય એમને બાથ ભરીને ભેટવાનાં ન હતાં! એમાં ક્યારેક કોઈક દરદી કે મુલાકાતી બેબાકળા થઈને કાબૂ ગુમાવી બેસતા, અને પોતાના સંબંધીને છાતી સરસું ચાંપી લેતા! ડૉક્ટરો, નર્સો કે પછી પોલિસ તરીકે સેવા આપતા દરદીઓએ જબરદસ્તીથી એમને છૂટા પાડવા પડતા! મારી પોતાની બીમારી અને મારા નસીબ પ્રત્યે તો હું નિષ્ઠુર બની ગયો હતો. પણ બીજા લોકોના નસીબ પ્રત્યે હું નિષ્ઠુર બની શકતો ન હતો, ખાસ કરીને બાળકો પ્રત્યે! એમની એ હાલત મને હંમેશા અસ્વસ્થ કરી મૂકતી હતી, એટલે એ દૃશ્યથી હું હંમેશા દૂર જ રહેતો!