જલસાની વાત આવે છે ત્યારે માણસ એમ વિચારે છે કે ‘આજનો લાહવો લીજીએ રે કાલ કોણે દીઠી છે?’ અને ધર્મની વાત આવે છે ત્યારે માણસ એમ વિચારે છે કે ‘જિંદગી તો હજી ઘણી લાંબી છે. ધર્મ તો ગમે ત્યારે કરી લેશું. આજે જ શી ઉતાવળ છે?’ પણ આવતીકાલનું વિચારો. આજે તો ગુટખા ખાઈ લઈશ પણ આવતીકાલ કેવી આવશે?’ પૈસા તો આજે ઉડાવતો રહીશ પણ આવતીકાલ કેવી આવશે?’ સહુ સાથે તડાફડીની ભાષામાં આજે હું વાતો તો કરી દઈશ પણ આવતીકાલ કેવી આવશે?’ પૈસા પાછળ જીવનની મૂલ્યવાન પળો આજે હું ખર્ચી તો નાખીશ પણ આવતીકાલ કેવી આવશે?’ સાચું કહું? ગંભીરતાથી માણસ જો જીવનની ક્ષણભંગુરતાનો વિચાર કરવા લાગે તો માણસના મનમાં સયમની અને સંતોષની પ્રતિષ્ઠા થઇ ગયા વિના ન જ રહે! આજના યુગમાં બે દોષો અસંતોષ અને અસયમ-એ હદે વકર્યા છે કે માણસને એણે માનવના ખોળિયે પશુ અને શેતાન બનાવી દીધો છે. દુયોર્ધન ભલે એમ કહેતો હોય કે ‘તમામ લક્ષ્મીનું મૂળ અસંતોષ છે’ આજનો અર્થપ્રધાન યુગ ભલે એમ કહેતો હોય કે ‘અસંતોષ બજારને ધબકતો રાખે છે; પરંતુ હકીકત એ છે કે અસંતોષ આજ પર જ જીવતો હોય છે. આવતીકાલને જોવા કે વિચારવા એ તૈયાર જ હોતો નથી. જવાબ આપો. સંતોષીને તમે ક્યારેય તનાવમાં જોયો ખરો? સંતોષીને તમે ક્યારેય આપઘાતના માર્ગે જીવન ટૂંકાવી દેતો જોયો ખરો? સંતોષીને તમે કોઈને ય દુશ્મન બનાવતો જોયો ખરો? ના. એ બધાં વરદાન(?) અસંતુષ્ટને જ મળતા હોય છે અને મળ્યા હોય છે. પાછા ફરો આ ખતરનાક રસ્તેથી. ‘ખાઓ, પીઓ અને જલસા કરો’