જવાબ : મારા મત મુજબ લેખકનું. (જો એ મૌલિક હોય તો.) ભારે હતાશા સાથે કબૂલ કરવું પડે છે કે ગુજરાતી રંગભૂમિ ઉપર સૌથી મોટી ખોટ સારા, સક્ષમ મૌલિક લેખકોની છે. નાટક લખવું એક વાત છે અને ભજવાઈ શકે એવું નાટક લખવું એ બીજી વાત છે. એ માટે લેખકોએ પણ રંગભૂમિનો અનુભવ લેવો જરૂરી છે. ગુજરાતી રંગભૂમિને વાઈબ્રન્ટ બનાવવા નવા લેખકોનો ફાલ આવે એ અતિ મહત્વનું છે. મુંબઈની રંગભૂમિની વાત કરીએ તો 1952 થી 1970 સુધી અંગ્રેજી નાટકોના અનુવાદ થયા અને ત્યારબાદ મરાઠીના નીવડેલા નાટકોનાં રૂપાંતરો ભજવાયાં. મૌલિક કૃતિઓ બહુ જૂજ પ્રમાણમાં આવી. નાટકને એક ‘બાળક’ તરીકે ગણીએ તો લેખક, દિગ્દર્શક અને અભિનેતા, આ ત્રણે એના ‘પાલક’ ગણાય. લેખક કૃતિને જન્મ આપે છે. દિગ્દર્શક એને દિશા આપે છે અને કલાકાર એને ઉછેરીને પ્રેક્ષકો સમક્ષ રજૂ કરે છે. પડદો ઉઘડ્યા પછી નાટક કલાકારનું બની જાય છે. ક્યારેક નબળું નાટક સારા અભિનયને લીધે ‘જીવી’ જાય છે તો ક્યારેક સારું નાટક નબળા અભિનયને લીધે ‘ગુજરી’ જાય છે.