સસરાએ સહજતાથી ખભે સંસાર ઊંચકી લીધો. એનાં સંસારરથનું ભાંગેલું પૈડું ફેંકી દઈ એ પોતે પૈંડુ બની રહ્યા અને રથ ચાલવા લાગ્યો. વહેલી સવારે ઘરની નજીકની કલબમાં ક્રિકેટનાં મેદાનમાં ચાલવા જતા, નિયમિત ટેનિસ રમતા. નાની-મોટી માંદગીને તો ગણકારે જ શાના ? જાણે મજબૂત હાથો વડે સમયનું ઘૂમતું ચક્ર અટકાવી દઈ સરી જતી જવાનીને, એનાં મિજાજને પકડી રાખ્યો હતો. સુબંધુ હતો ત્યારે ય, હાશ હું રીટાયર થયો એ રીતે એ વર્ત્યા જ નહોતા. ઓફિસે તો થોડો સમય જતા જ હતા. હવે એમણે પૂરું ધ્યાન બિઝનેસ પર આપવા માંડ્યું. આરતીને એક દિવસ કહી દીધું :‘પપ્પા પ્લીઝ, તમે આટલો બધો બોજ ઊંચકો તે મને નથી ગમતું. આ મોટું ઘર, બીઝનેસ વેચીને નાનું ઘર લઈએ, પૈસા વ્યાજે મૂકશું, તમે આ ઉંમરે….’‘આ ઉંમરે એટલે શું આરતી ! પહેલી વાત તો તું અને અરુ મારે મન બોજ નથી. બીજું મને આમ પણ વ્યાજખાઉ લોકો નથી ગમતા. આરાધના હવે મોટી થતી જશે, એનું જીવન ઉલ્લાસથી ભરી દેવાનું છે આપણે. એ બિચારી બાપડા વડીલ દાદા અને એકલવાયી માનાં પડછાયામાં જીવે તે મને મંજૂર નથી.’ વિશ્વંભરે હેરડાય કર્યા, લેટેસ્ટ કપડાં ખરીદ્યા. ફિલ્મ્સ, પિકનિક, અનેક શોખ, બધું જ આરાધનાની સાથે માણતા.