લગભગ બે મહિના આ વાતને વીત્યા પછી મેં ગાંધીજીને જણાવ્યું કે મેં સિગારેટ ફૂંકવાનું બંધ કર્યું છે, મેં સિગારેટ છોડી અને ગાંધીજીની હત્યા થઈ ત્યાં સુધી મેં સિગારેટને હાથ પણ અડકાડ્યો નથી. આ વાત કહેતાં મને દુઃખ થાય છે. મારે વિચારવાની રીતને લીધે પણ મને દુઃખ થાય છે. મારે પ્રામાણિકપણે કહેવું જોઈએ કે એમની હત્યા પછી જે વહેલી સવાર ઊગી તેમાં મને એમ લાગ્યું કે જાણે એમણે મારો અને સઘળા દેશ-બાંધવાનો વિશ્વાસભંગ કર્યો છે. એમણે આટલા વહેલા ચાલ્યા જવું નહોતું જોઈતું. હવે મારે બીડી નહીં પીવાનો ધર્મ કોની આગળ બજાવવો રહ્યો ? આવો બેવકૂફીભર્યો તુક્કો મારા મનમાં ઊઠ્યો. પણ આવો મોટો માણસ જ્યારે સામે ચાલીને મારા જેવાને અમુક શીખ દે અને એના સમર્થનમાં અનેક દલીલો ધરે ત્યારે એમની સાથે પૂરેપૂરા સંમત ન થતા હોઈએ તોપણ એવા મહાપુરુષોની પ્રભાવકતાને વશ વર્તીએ તેમ જ તેમના પ્રત્યેની વફાદારીને ન અવગણીએ તો આપણામાં એક પ્રકારની શિસ્તનો ઉદય થતો હોય છે. આખી માનવજાતના પુનનિર્માણ માટે પણ આ વાત ખપની છે.