આ દરેક મસ્તી, મજાક અને તોફાનોને અમે કચકડે કંડારી લીધા, આ એ જ યાદો હતી કે જેને જોઈને અમે આ એક-એક ક્ષણ ફરી જીવવાના હતા. સાંકરી છોડતા જ અમે ઈલેકટ્રીસીટીને આવજો કહી દીધુ હતુ એટલે કુદરતી પ્રકાશમા જ કામ ચલાવવાનુ હતુ આથી અંધારુ થાય એ પહેલા લગભગ 6:30 વાગ્યે અમે ડિનર કરી લીધું, 7pm સુધીમા તો જાણે રાતના 10 વાગ્યા હોય એવુ લાગવા લાગ્યુ. તાપમાન -12 સુધી પહોંચી ગયુ હતુ અને અમને કેમ્પ લિડરે કહ્યુ કે જેમ-જેમ રાત વધતી જશે એમ ઠંડી પણ વધશે. આટલા વહેલા ડિનર તો કરી લીધુ પણ આટલી વહેલી ઊંઘ તો કઈ રીતે આવે? આથી કેમ્પ લિડરની પરમિશન લઈ ગૃપના દરેક સભ્યો અમારા ટેંટમાં એકઠા થયા. અને વાતોનો દોર શરૂ થયો, કોઈએ પોતાના અનુભવનો પટારો ખોલ્યો, તો કોઈએ અલક-મલકની વાતો જણાવી અને હા, ટાઢા પોરના ગપ્પા મારવાવાળાઓની પણ કમી ના હતી. અમારી વાતો અને અવાજમાં વધુ જોર ત્યારે આવ્યુ જ્યારે રાતની કડકડતી ઠંડીમાં અમને ગરમ-ગરમ બોર્નવિટા મલ્યુ. દૂધ ના ભાવે, બોર્નવિટા ના ભાવે એવા નખરા કરનારાઓ પણ ચુપચાપ ગટગટાવી ગયા.