પણ અચાનક હમણાં બે દિવસથી એ લફંગો અને એની રીક્ષા કેમ દેખાતા નથી ? ક્યાં ગયો હશે ? પરીક્ષાઓ પતી, વેકેશન પડ્યું એટલે બાળકી તો એની મા પાસે ઘરે હોય. પણ આ લોફરિયો ? ક્યાંક મારા મનની ગતિવિધિઓ જાણી લઈને મારાં પહેલાં જ એણે એના ગંદા ઈરાદા પાર પાડવાના શરૂ તો નથી કરી નાખ્યાને ? ભલું પૂછવું ! રાતોરાત ક્યાંક વેચી આવ્યો હોય બંનેને ! અને પોતેય છૂ થઈ ગયો હોય. મારો તો જીવ અધ્ધરતળે થઈ ગયો છે. કોને પૂછું ? નીચે જઈને બીજા કોઈ રીક્ષાવાળાને પૂછું. . એ ય આ કાવતરામાં ભળેલા હોય તો કોને ખબર ? આ બીજા બે દિવસ પણ ગયા, હજી પેલા બદમાશ કે એની રીક્ષાનો કોઈ અતોપતો નથી. શું કરું ? એમને કહી જોઉં ? ના, ના, એમના જેવા સીધા માણસનું આમાં કંઈ કામ નથી. એના ઘર તરફ પણ એક ચક્કર મારી આવી. તાળું લટકે છે, આજુબાજુવાળાને પૂછું ને કંઈ હોબાળો થાય એ કરતાં પોલીસમાં ફરિયાદ કરી હોય તો ? પણ કંઈ આધાર વિના તો ફરિયાદે ય શું કરવી ? મનમાં ને મનમાં મૂંઝાયા કરું છું. કોઈ કામમાં ચિત્ત ચોટતું નથી, વારે વારે ગેલેરીના ચક્કર લગાવું છું, કદાચ પેલો ક્યાંક નજરે ચડે. આમ હાથ પર હાથ ધરી બેસી રહેવાથી શું થાય ? તરત કંઈક કરવું જોઈએ, નહીંતર પેલા બદમાશને સમય મળી જશે એના બદઈરાદા માટે ! પણ હવે ખરા વખતે જ બુદ્ધિ બહેર મારી ગઈ છે અને બધી બહાદુરી પણ ગાયબ ! આમ ને આમ બીજા બે દિવસ થઈ ગયા. આ ચિંતામાં ને ચિંતામાં ઘરના કામકાજમાંય મન નથી લાગતું.