ફરી એણે બોલવાનું ચાલુ કર્યું, “રાજાની ઉદાસી, એના નિર્ણયો, એના પરાક્રમો, એની વિરુદ્ધ રમાતી રમતનું એક માત્ર સાક્ષી હું હતું. ખુશીમાં મારા હાથાને પંપાળવું. ગુસ્સામાં એ જ હાથા પર હાથ પછાડી લોહી વહેવડાવવું. એ લોહીમાં મારોય સિસકારો ભળતો. રોજની એમની અલગ અલગ રીતે બેસવાની ઢબ. હું એમના આગમનની રાહ જોતો. બધું જ મારામાં અકબંધ હતું. રોજ બદલાતી ગાદી પરના વસ્ત્રો, વસ્ત્રોની મુલાયમતા, રાજાને બેસવામાં આરામ આપતા રૂની પસંદગી. એ દરેક કામ વખતે કામદારોની થતી વાતચીત. મારી ચમક જરાય ઝાંખી ન થાય તે માટે લેવાતી કાળજી. ક્યારેક રાજાના મુગટનો મારા મસ્તક સાથે થઈ જતો સ્પર્શ. મને વિક્રમાદિત્યનું સિંહાસન હોવાના ગર્વમાં વધારો કરતું.”