Ik heb vaker ‘officieel’ geteld. Eén keer heb ik zelfs meegedaan aan de tellingen van de waterrietzangers in Wit-Rusland. Die beesten moeten rond zonsondergang geteld worden, dus we waren meestal ver na middernacht thuis. Toch liep ik de volgende ochtend weer voor dag en dauw met een microfoon in het dorp rond om wielewalen, noordse nachtegalen en wat al niet op te nemen. Alleen de boeren waren al op. Een van hen vroeg wat ik aan het doen was (ze spreken daar nog een beetje Duits, nog van de oorlog). ‘Vogels tellen’, zei ik in het Wit-Russisch. Daarop barste hij in lachen uit. Of ik het wilde herhalen. Ik zei het nog maar een keer: ‘падлік птушак’. Weer bulderend gelach. Buurman erbij gehaald, toen nog een; ze bleven maar vragen en lachen. Had ik het misschien verkeerd uitgesproken? Nee, bleek bij navraag: In het Wit-Russisch is ‘vogels tellen’ een uitdrukking voor een volstrekt nutteloze bezigheid. Iets als ‘lanterfanten, niets doen’.