એક દિવસ સવારના પહોરમાં મારા બે વડીલો પાસેના એ જ ગામડામાં ફરવા માટે જવા નીકળ્યા. હું પણ મારી ઉત્કંઠા વધારે દાબી શક્યો નહિ અને છાનોમાનો બહાર નીકળી એમની પાછળ પાછળ થોડો રસ્તો ચાલ્યો. લીલાછમ ઘાસથી છવાયેલી, તે તળાવના કિનારા પાસેથી ગાઢ છાયાવાળી અને સીઓરાના કાંટાવાળી નેળીમાં થઈને જતાં જતાં ઉમંગના ઉમળકાથી મેં એક પછી એક ચિત્ર મારા હૃદયમાં ઠસાવવા માંડ્યું. તે વખતે એક માણસ તળાવના કિનારા પર સ્નાન કરવામાં ગૂંથાયેલો હતો. તે દાતણ કરતો હતો અને તેનું શરીર ઉઘાડું હતું. એટલામાં મારા વડીલોને ઓચિંતી જ મારી હાજરીની ખબર પડી ગઈ. ‘ચાલ્યો જા !’ ‘ચાલ્યો જા !’ ‘એકદમ પાછો જા !’ એમ મને કહ્યું. મારા પગ ઉઘાડા હતા તથા બદન પર શાલ કે કોટ-ડગલો કાંઈ જ હતું નહિ, એટલે એમને શરમ લાગી. બહાર જવા માટે મારો પહેરવેશ લાયક ન હતો. જાણે તેમાં મારો જ દોષ હોય નહિ. મારી પાસે મોજાં કે એવાં બીજાં વધારેપડતાં કપડાં હતાં જ નહિ. તે દિવસે તો નિરાશ થઈને મારે પાછા જતા રહેવું પડ્યું, એટલું જ નહિ પણ બીજે કોઈ પણ દિવસે મારી નાલાયકી પૂરી પાડવાને અશક્ત હોવાથી બહાર નીકળવું દુર્લભ થઈ પડ્યું. બાહ્ય જગતને મળવાની તક ઘરને પાછલે બારણેથી સાધવી અશક્ય હતી, તો પણ મારી સામે આવી રહેલી પવિત્ર ગંગા મને સઘળા બંધનોથી મુક્ત કરી દેતી. મારી મરજીમાં આવે ત્યારે મારું મન આનંદથી નદી પર તરતી હોડીઓમાં બેસી કોઈ પણ ભૂગોળમાં નહિ વર્ણવેલા અગમ્ય પ્રદેશમાં ઊપડી જતું !