મતલબ એ કે સંપૂર્ણ શિક્ષા-દિક્ષા પર ખર્ચ કરવામાં આવેલી તાકત, મહેનત અને દૌલત દરેક માટે ફાયદાકારક સાબિત થાય છે. પરંતુ અફસોસ છે આપણી લાપરવાહીઓ અને રાજનેતાઓની દૂરદર્શિતાના લીધે સમગ્ર જગતમાં એવી શિક્ષણ-પ્રશિક્ષણ પ્રણાલી પ્રચલિત થઇ ગઈ છે, જે આપણા વિભિન્ન પ્રકારના શૈક્ષણિક કાર્યક્રમો, વિષયો, પાઠ્યપુસ્તકો, સહાયક પુસ્તકો, પાઠ્ય સહગામી ક્રિયા-કલાપો અને સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમો વગેરે દ્વારા યા તો ઈશ પરાયણતા, જવાબદારીની ભાવના અને નૈતિક મૂલ્યોની રક્ષા કરવાની કળા શીખવાડવાના બદલે ઈશ વિમુખતા, નાસ્તિકતા, પરલોકની પૂછગછથી નિર્ભયતા અને ઉચ્ચ માનવ મૂલ્યોનો અનાદર કરતા શીખવાડે છે અથવા બહુદેવવાદ અને અંધવિશ્વાસ, પક્ષપાત અને દ્રષ્ટિ સંકિર્ણતા, રાષ્ટ્રીય અને જાતીય પક્ષપાત, સ્વાર્થ અને આત્મ પ્રદર્શન અને ભોગ-વિલાસમાં ફસાઈ જાય છે અને તે આર્થિક પ્રગતિ અને આર્થિક સંપન્નતાને જ અંતિમ લક્ષ્ય માને છે, પરંતુ ચરિત્ર નિર્માણ અને આચરણના સુધારની તરફ કોઈ ધ્યાન નથી આપતું.