અમે ચારેય એટલે કે હું, આરાધના, પીન્ટુ અને ભગત સાથે જ સ્કુલે જતા, રમતાં, ભણતાં અને જમતાં પણ. એક દિવસ અમે ચારેય જ્યારે સ્કુલે થી પાછા આવ્યા, ”ભગત, ભગત જલ્દી આવ, એના ગંગા કાકી એ રડતાં રડતાં બૂમ પાડી. ભગત અને એની પાછળ અમે બધાં પણ દોડી જઇ ને જોઇએ છીએ તો ત્યાં એના મમ્મી-પપ્પા ના અંતિમ યાત્રા ની તૈયારી ચાલતી હતી.ભગતના મમ્મી-પપ્પા એક્સીડન્ટ માં મૃત્યુ પામ્યા હતા. નાનકડાં ભગત ને સમજાયું નહી કે આ શું થઇ રહ્યુ છે, મમ્મી-પપ્પા ને બધા ક્યાં લઇ જાય છે ? એ કેમ કાંઇ બોલતા નથી ? મમ્મી કેમ મને વ્હાલ નથી કરતી ? મમ્મી મને કેમ પુછતી નથી કે આવી ગયો બેટા, શું જમવું છે ? ગંગા કાકી કેમ આટલુ બધું રડે છે ? આવા અચાનક લાગેલા આઘાતથી ભગત ગૂમસૂમ રહેવા લાગ્યો, અમે રોજ એનામાં આવતા બદલાવ ને જોવા લાગ્યા, કોઇ કહેતું કે ભગત મૂંગો થઇ ગયો છે, તો કોઇ કહેતુ કે પાગલ થઇ ગયો છે.