તો શું શિક્ષણનું આ કામ નથી કે તમને એ બીકમાંથી છોડાવવા અને માત્ર કશીક પરીક્ષાઓ પાસ કરવા જ માત્ર તૈયાર ન કરવા – પછી ભલે ગમે તેટલી જરૂરી ન લાગતી હોય! તાત્ત્વિક રીતે, ઊંડાણથી તે જ શિક્ષણનું સર્વોપરી ધ્યેય હોવું જોઈએ. શિક્ષકનું પણ તે જ ધ્યેય હોવું જોઈએ – કે બાળપણથી જ સંપૂર્ણતઃ તમને બીકમાંથી મુક્ત કરવા કે જેથી જ્યારે તમે દુનિયામાં ઝંપલાવો ત્યારે તમે એક બુદ્ધિમાન માનવ અભિવ્યક્તિ તરીકે જીવો કે જે સ્વંયસ્ફુર્તિમાન અને સાચી પહેલ કરનાર હોય. જ્યારે તમો અનુસરણ કરો છો ત્યારે પહેલનો કોઈ અર્થ રહેતો નથી. જ્યારે તમે રૂઢિના દાસ હો કે રાજકીય નેતાને કે ધાર્મિક “સ્વામી” ને અનુસરતા હો ત્યારે ય પહેલનો કોઈ અર્થ રહેતો નથી. કોઈનું અનુસરણ કરવું એટલે બુદ્ધિને નુકસાન પહોંચાડવું. અનુકરણની પ્રક્રિયા જ બીકની લાગણી જન્માવે છે. જીવન, પોતાની અસાધારણ સંકુલતાઓથી ભરપૂર જીવન, તેના સંઘર્ષો, તેના અવસાદ, તેની ગરીબાઈ, તેની સમૃદ્ધિ અને સૌંદર્યથી ભરપૂર જીવનને સમજવાના દ્વારને બીક ભીડી દે છે. જીવનનું સૌંદર્ય, એટલે? પક્ષીઓનું સૌંદર્ય, પાણી પર ફેલાતા સૂર્યાસ્તનું સૌંદર્ય. જ્યારે તમે ડરો છો ત્યારે તમો આ બધાં પ્રત્યે જડ હો છો.