કમલેશનું પ્રો.બુદ્ધભટ્ટીસાહેબમાં રૂપાંતર થયા પછી અમારે કેટલાય પ્રસંગે સમાનાધિકારની ક્ષણોમાં, સ્માન આસને બેસવાનું આવ્યું છે ત્યારે મારી લગોલગ બેઠેલા બુદ્ધભટ્ટી સાહેબે જે નજાકતથી એનું ‘કમલેશપણું’ સાચવ્યું છે એ જોતાં કેટલીયવાર મન ભીનું બન્યું છે ને આંખને ભીની બનતા રોકવી પડી છે. અમારી હાજરીમાં કે ગેરહાજરીમાં પ્રો બુદ્ધભટ્ટીસાહેબનો કોલેજમાં, સમાજમાં, સભાઓમાં પડતો પ્રભાવ જોતાં હું વંડી ઉતરીને નિહાળી રહું છું. મારા એ કમલેશને જેણે આ સઘળું પ્રાપ્ત કર્યું છે આત્મ ગૌરવથી, તપશ્ચર્યાથી, તેના જીવતરની કેડી પર તેના માટે ધરવામાં આવેલી આંગળીઓ પ્રત્યેની કૃતજ્ઞતાથી, જીવતરની ચરણે બેસીને તેણે આદરેલી ઉપાસનાથી આજે જે ભૂતકાળ તેનાથી યોજનો દૂર થઈ ગયો છે તેની સાંકડી કેડીએ હજુ પણ ચાલતા રહીને બિદડાની શાળાના કોઈ ભૂલાયેલા વયોવૃદ્ધ પટાવાળાની નિવૃત્તિ વેળાએ કમલેશ વણનોતર્યો જઈ પહોંચીને તેનું મૂક અભિવાદન કરે છે; વૃદ્ધાવસ્થામાં મૃત્યુ શૈયા પર સૂતેલા પ્રો.પદ્માકાન્ત રાણાની નિયમિત સંભાળ લે છે ને તેમની મૃત્યુક્ષણે પુત્રવત્ ઉદાસી અનુભવે છે. મારા જેવા ગૌણ વિષયના અધ્યાપકની મનમાં પડેલી ઇચ્છાને વીસ વર્ષ પહેલાંના એ જ ‘જી કાર’થી માથે ચડાવીને અર્ઘ્ય ધરે છે. રવિવારની સવારે એવા જ ઓટલે ગોઠવાયેલી પસ્તીને સ્પર્શીને વિદ્યાનો ચરણસ્પર્શ કરે છે ત્યારે તેને ‘બુદ્ધભટ્ટી સાહેબ’નું ઉમળકાભર્યું સંબોધન કરવાનું મને મન થઈ જાય છે ને હું એને એ સંબોધનથી સાદ કરું છું ત્યારે કંઈક રિસાઈને મને વારતા વિદ્યાર્થીના અધિકારથી મને ‘કમલેશ’ તરીકે જ સંબોધવાનું માગીને એ ફરીથી મારો વ્હલો વિદ્યાર્થી બનીને મારા મનના બાંકડે ગોઠવાઈ જવાનો અધિકાર મેળવી લઈને મારાં શિક્ષત્વને સાર્થક ને તરબતર કરી દે છે. દિવસની કોઈપણ પળે હું તેનો ફોન ડાયલ કરું છું ને એ જ ઝૂકાવથી તેનો ઉત્તર મળે છે, ‘જી બેન.’ આ હોકારો મારા આજપર્યંતના શિક્ષણકાળનું પ્રથમ ને અંતિમ વેતન છે, કમલેશે આપેલું.