કોઈ પણ ચીજવસ્તુ ખરીદવા અંગેની મારી એક ચોક્કસ ‘મોડ્સર ઑપરૅન્ડી’ (લૅટિન ભાષાનો આ એક જ શબ્દ મને આવડે છે, જેનો અર્થ ‘કામ કરવાની રીત’ એવો થાય છે.) હોય છે એક તો બુદ્ધિનું સર્વ અભિમાન છોડી, દુકાનદારને શરણે થઈ જવું – એ જે આપે, જેવું આપે, જેટલું આપે તે-તેવું-તેટલું લઈ લેવું અને બે – જે-તે ચીજના બધા નમૂનાના ભાવ પૂછી, મોંઘામાં મોંઘી જાત ખરીદવી. ભાવ વધુ હોય એટલે વસ્તુ સારી જ હોય એ અંગે હું ખાતરીપૂર્વક કહી શકતો નથી, પણ વેચનાર પર સંપૂર્ણ વિશ્વાસ મૂક્યા પછી છેતરાવાના પ્રસંગો ખાસ આવ્યા નથી. આમ છતાં, આ વખતે કેરી ખરીદવામાં હૃદય કરતાં બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરવાની દુર્બુદ્ધિ મને સૂઝી. અને આ માટે કેરી લેવા દૂર-સુદૂર જવાનો મેં વિચાર કર્યો; કારણ કે, નજીકની દુકાનવાળા તો જાણે છે કે ફ્રૂટ કે શાકભાજી ખરીદવામાં મને કશી ગતાગમ પડતી નથી. બધી ભાજીઓ કે બધાં ફળોને હું જોયે ઓળખી પણ શકતો નથી. (એક વાર મેથીની ભાજી ધારીને જેનો મેં ભાવ પૂછ્યો હતો તે કોથમીર છે એવી માહિતી દુકાનદારે આપી હતી!)