“કોણ જાણે એમ શા માટે કલ્પી લેવામાં આવ્યું છે કે સાહિત્યકાર આ દુનિયાનો મનુષ્ય નથી હોતો, પરંતુ ફિરસ્તાઓની દુનિયાનો રહેવાસી હોય છે. પયગમ્બરોમાં પણ ન હોય તેવી કરુણા, દેવતાઓ પણ અપનાવતાં ડરે તેવી પવિત્રતા અને ઈશ્વરને પણ સ્વીકારતાં ડર લાગે તેવી સચ્ચાઈના તમામ ગુણો સાહિત્યકારમાં કલ્પી લેવામાં આવ્યા છે.... બાકી હું જાણું છું કે બીજા કોઈ માણસ જેટલો જ દગાબાજ, સ્વાર્થી, હલકટ અને સંકુચિત હ્રદયનો સાહિત્યકાર પણ હોઈ શકે છે. ખુદ મારામાં પણ એ બધાં જ વિશિષ્ટ તત્વો જોવા મળે છે. મેંય વારંવાર ખોટા સોગંદ ખાધા છે. જૂઠાં વચનો આપ્યાં છે. મારી પોતાની અને બીજાની જાતને દગો દીધો છે... ખુશામત કરી છે. લડ્યો છું. ઝઘડ્યો છું. શરાબ, ભાંગ અને ચરસ પીધાં છે. મારાં વખાણ સાંભળીને ખુશ થયો છું. બીજા કોઇની પ્રશંસા સાંભળીને જલી ઊઠ્યો છું જ્યારે જ્યારે કોઈનું કામ પડ્યું છે ત્યારે એની પાછળ પડી ગયો છું. અને કામ પતતાં જ એની સાથેનો સંબંધ એવી રીતે તોડી નાંખ્યો છે કે જાણે જિંદગીમાં કદી એ વ્યક્તિને મળ્યો જ ન હોઉં.... કેટલીય વાર સડક પર ચાલી જતી સાવ અજાણી સ્ત્રીને મેં મનોમન ભોગવી લીધી છે. માત્ર એની માંસલતાને કારણે જ. બાકી, જો એ મહિલાઓ સહીસલામત પોતાને ઘરે પહોંચી ગઈ હોય તો એમની અને કાયદાકાનૂનની ખુશનસીબી જ સમજવી જોઈએ... એવી જ રીતે કેટલીયે વાર કેટલીયે વ્યક્તિઓની વાતોથી ચિડાઈને મેં એ વ્યક્તિનું મનોમન ખૂન પણ કરી નાંખું હશે...મેં અંદાજ માંડ્યો છે કે એવી રીતે આજ સુધીમાં મેં લગભગ પચાસ સ્ત્રીઓ સાથે આડો સંબંધ બાંધ્યો છે અને લગભગ બસો માણસોનાં હું ખૂન કરી ચૂક્યો છું, જેમાં ખ્વાજા અહમદ અબ્બાસ, અલી સરદાર જાફરી, રાજેન્દ્રસિંહ બેદી, માઓત્સે-તુંગ, વિન્સ્ટન ચર્ચિલ, દિલીપકુમાર, ધર્મવીર ભારતી અને મારા સગા ભાઈ મહેન્દ્રનાથનો પણ સમાવેશ થાય છે... મારા મકાનમાલિકનું હું દરેક માસની પહેલી તારીખે ખૂન કરું છું. પણ અભાગિયો દર બીજા માસની પહેલી તારીખે ફરીથી ઉંબરો ટોચવા મંડી જાય છે.”