આંખો પાણીદાર, પણ તેજના અર્થમાં નહીં, પાણીના અર્થમાં ભીની, આર્દ્ર. અંદર ફૂટેલા બેચાર લાલદોરા દેખાય – ચહેરો અત્યંત સૌમ્ય, આખેઆખો સંવેદનશીલ લેખકનો જ ઢાળો, છાતી ફૂલે ત્યારે તડોતડ કસ તૂટે એવા અંગરખાં નહીં, આ તો પાણકોરાના જીર્ણ. લેંઘા-બાંડીયાં, હોકો કહેતાં દેશી બીડી, સ્વર ધીમો, સામાની લાગણીને તરીને જગા દે, પછી જ આગળ ચાલે એવો. મારે શો જવાબ દેવો ?