પહેલે દિવસે એ ડરતી, સંકોચાતી, નીચી નજરે વર્કશોપમાં ગઈ. ‘ક્યાં જવું છે બહેન તમારે !’ તેણે ઊંચે જોયું. મનમાં હતું કે સામે લાલ ડોળા જોવા મળશે. પણ જોયું તો માણસ મેલોઘેલો હતો, પણ આંખમાં પૂર્ણ સહાનુભૂતિ અને મદદરૂપ થવાની વૃત્તિ. ઑફિસમાંયે, ‘આવો, બહેન !’ એવા ઘરગથ્થુ વાતાવરણમાં એનું સ્વાગત થયું. બાબુ લોકોની ઑફિસ કરતાં કાર્યાલય પણ વધુ સ્વચ્છ હતું. શરૂઆતમાં કાગળિયામાં ગેડ નહોતી બેસતી, તરત સહ-કાર્યકર મદદમાં આવ્યા. ધીરે ધીરે કામ વિશેની અને માણસો વિશેની અપરિચિતતા ઓછી થવા લાગી. મજૂરો સાથે પણ સંપર્ક આવવા લાગ્યો. તેમાંનો એકેય એની સાથે અસભ્યતાથી વર્તતો નહોતો. ક્યારેક સંસ્કારવશ કોઈને મોઢેથી અપશબ્દ નીકળી જાય તો તરત બીજા તેને ધમકાવી નાખતા. ઑફિસમાં એક બહેન છે, તેની બધા આમન્યા જાળવતા. ધીરે ધીરે એને ખબર પડી કે પગારને દહાડે મજૂરોમાંથી ઑફિસમાં કોઈ ફરકતું નહીં. પૈસા આવ્યા કે લગભગ બધા પીવાના. પણ એ હાલતમાં બહેન પાસે જવાય ?