ચાલો, આપણે ફતેહગંજ જઈએ. ખાસ્સુ પાંચસો યુવક -યુવતીઓનું ટોળું હતું. મોટાભાગના જીન્સના પેન્ટ અને ટી-શર્ટમાં સજ્જ યુવાનો હતા. વેરાયેલી લાગણીઓ અને વીખરાયેલા એજન્ડાનો ઝીણો છંટકાવ હતો. કૉફી અને ચાની ચુશ્કીઓ જ ઉજવણીને જરુરી પ્રાણ પુરો પાડતા હોય તેવુ6 જણાતું હતું. રાત્રીના અગિયાર વાગીને પંચાવન મિનિટ થઈ એટલે થોડી હરકત થઈ, અચાનક બધા સાવધાન થવા પ્રયત્ન કરતા હોય તેવું લાગતું હતું. બાર વાગવામાં જ્યારે ત્રણ મિનિટ બાકી હતી ત્યારે હું ધીરે રહીને એક ખુણામાં ગોઠવાયો, સમય બતાવનાર ઘડિયાળની જેમ. કદાચ ખુદ સમયની પાંસળીઓમાં છુપાયેલા પવનની જેમ, ડીસેમ્બરની ઠંડીમાં સંતાડાય એટલું મોં સંતાડીને. કારણ આજે કલેકટરને એક ક્ષણને ઝડપવી હતી, કલેક્ટ કરવી હતી એના અવતરણની સામૂહિકતાને..સમાજને સમજીને શાસન કરવાની મઝા કંઇ ઑર જ હોય છે. મારી આ સતત મથામણની આ પણ એક બાજુ હતી. આમાં તો સમાજ અને નગર અને યુવાનો અને ઉજવણી જેવીસંજ્ઞાઓને સમજવા જતાં મારે મહાકાળની મુખોમુખ થવાનું હતું.