તબેલામાં થઈને પોલદેક ઝડપભેર બહાર નીકળી ગયો, અને એક બીજો માર્ગ પકડીને સીધો જ હોસ્પિટલના ફળિયામાં પહોંચી ગયો. શરણાગતિના સફેદ ઝંડાનું અપમાન કરતી લોહીયાળ સફેદ ચાદરો હોસ્પિટલના ઉપરના બંને માળના ઝરોખામાંથી લટકતી હતી. નીચે ફૂટપાથ ઉપર ભોગ બનેલા લોકોના શરીરોનો મોટો ઢગલો પડ્યો હતો. કોઈનાં માથાં ફૂટીને ખુલ્લાં થઈ ગયાં હતાં, તો કોઈનાં અંગો બેવડ વળી ગયાં હતાં! એ બધા જ કંઈ ડૉ. એચ કે ડૉ. બીના દરદીઓની માફક કોઈ જીવલેણ રોગથી પીડાતા ન હતા! એમને તો આખો દિવસ અહીં ગોંધી રાખવામાં આવ્યા હતા અને પાછળથી મારી નાખવામાં આવેલા! તેમાંના કેટલાક લોકોને ઉપર પૂરી રખાયા હશે, અને પછી તેમને મારીને બારીમાંથી નીચે ફળિયામાં ફેંકી દેવાયા હશે! એકમેકમાં ગૂંચવાયેલા મૃતદેહોના એ પિરામિડમાં કોણ જાણે કેટલા લોકોના મૃતદેહો પડ્યા હશે તેની ગણતરી કરવાનો સમય તો પોલદેક પાસે ન હતો! પરંતુ પાછળથી તેને જ્યારે પણ પૂછવામાં આવે ત્યારે એ ૬૦-૭૦નો આંકડો ગણાવતો હતો! ક્રેકોવ આ પ્રાંતનું એક મુખ્ય શહેર હતું, અને પોલદેક પહેલાં પોજોર્ઝમાં અને પછીથી સેન્ટ્રમમાં એક મળતાવડા કિશોર તરીકે ઉછર્યો હતો. પોતાની માતાની સાથે આ શહેરના અનેક ધનાઢ્ય અને પ્રતિષ્ઠિત માણસોને મળવા જતો હોવાને કારણે મૃતદેહોના ઢગલાની અંદર પડેલા કેટલાયે લોકોના ચહેરાને એ ઓળખી ગયો હતો! તેમાંથી કોઈએ તેની માતા પાસે સજાવટનું કામ કરાવ્યું હતું, તો કોઈએ નાનપણમાં પોલદેકને તેની કોશિઝ્કો હાઈસ્કૂલ કેવી હતી એ પૂછ્યું હતું! જવાબમાં પોલદેકે તેમને ડાહ્યા-ડમરા જવાબો પણ આપ્યા હતા! તેના દેખાવ પર મોહી જઈને એ ઢગલામાંના કોઈકે તેને કેક અને કેન્ડી પણ ખવડાવ્યાં હતાં! આજે એ બધા જ માણસો એ ઢગલામાં સાવ બેશરમ રીતે નગ્ન થઈને રક્તરંજિત ફળિયામાં પડ્યા હતા…!