ખય્યામ એની બીજી રુબાઈમાં માનવીના એ જ અસ્થાયીપણાની વાત કરે છે. માટીને ખૂંદી રહેલા કુંભારને એ કહે છે, તું જેને નિર્દયપણે કચરી રહ્યો છે એ તો ઈન્સાન છે. અહીં એક વધુ સંદર્ભ પણ સ્ફૂરે છે, કોઈક સત્તાધારી માનવજાતને કચડતો હોય ત્યારે પણ ખય્યામનું આ રૂપક કામ લાગે છે. ખુંદાઈ રહેલ માટી એ સાધારણ માટી નથી. કોઈક દિલેર સમ્રાટની અંગુલિઓ એમાં માટી બનીને ભળી ગઈ હશે, તું જેને રગદોળે છે એ માટીમાં જ કોઈ પ્રૃથ્વીપતિનું મસ્તક પણ હશે, તારા ચાક પર જે ઘૂમી રહ્યું છે, એ શું છે એનું તને ભાન છે?