આ વખતે તો અંજુબહેન વિદેશથી ખાસ્સા લાંબા ગાળે પાછા ફર્યાં હતાં. તેમના માનમાં ચોથા બંગલાવાળાં માલાબહેને સોસાયટીની બહેનોને ચાપાણી માટે તેડાવી હતી. નાનામોટાં, સાસુ-વહુ સહુ હતાં. બધાં સરખેસરખા પોતપોતાનું ટોળું જમાવીને બેસી ગયાં હતાં. ગુજરાતી પૂરેપૂરું બોલતા આવડતું હોવા છતાં સાસુઓને પછાત બતાવવા કે પોતાનો રુઆબ છાંટવા બેચાર વહુઓ સાચુખોટું અંગ્રેજી ફાડ ફાડ કરી રહી હતી. ફૅશનની ફિસિયારી મારી રહી હતી. આ બધાંમાં સહુથી મોટાં હતાં કાંતાબહેન. સાઠની નજીક પહોંચેલાં. સાવ સીધા સાદા. ચંબુડી જેવડી વાળની અંબોડી. ખાસ બોલે ચાલે નહીં. મોં પર નિશ્ચલ શાંતિ. કાન પર આવતી જતી વાતો સાંભળીને ક્યારેક ક્યારેક હોઠને ખૂણેથી મલકી લે એટલું જ. ખાલી ચણાની જેમ ઊછળી-ગાજીને કાંતાબહેનની મોટી વહુ મોના પોલો ઢોલ વગાડી રહી હતી. સ્વિમિંગ અને ડ્રાઈવિંગની વાતો હાંકી રહી હતી. બેઠાં બેઠાં બધો તાલ જોઈ રહેલા અંજુબહેને લાગ જોઈને વજનદાર અવાજે મણનો મમરો બધાંની સામે મૂક્યોઃ