જમાનો એ લેવલ પર પહોંચી ચૂક્યો છે કે ઇન્સાનને વાસ્તવમાં પોતાને શું જોઈતું હતું એ પરિશ્રમ આદરે તોય યાદ ના આવે અને એ એ જ વાત કરે જે એને તેની આસપાસના પરિબળો દ્વારા ગોખાવવામાં આવ્યું/આવતું હોય. ટીવી, ઇન્ટરનેટ ‘ને અડી શકાય એવો છતાં અડી ના શકાય તેવો સમાજ સતત ગ્રાહક એવં ઉપભોક્તા બની ગયેલા માનવીના તન-મનને ૩૬૦ અંશથી પોતાના ગર્ભમાં જકડી રાખે છે. આત્મા કે સોલ/સ્પિરિટની તો વાત જ જવા દો, આદમી આજે પોતાના મન-મસ્તિષ્કને પણ જાણવા કાર્યરત નથી થઈ શકતો. પોતાના મૂળભૂત માનસ અંગે એ માન્યતા ‘ને ધારણાથી કામ ચલાવી લે છે. દિવસનું મોટા ભાગનું પ્રભાવી કામ એકનું એક હોય છે એટલે હ્યુમન નામે યંત્ર આખરે વિવિધ ટેવ આશ્રિત ઑટો-પાઇલટ દ્વારા સંચાલિત હોય છે. બાકી બચેલું ઈશ્વર યા ભાગ્ય પર છોડવામાં આવે છે કે પછી મનોરંજનમાં પૂરી દેવામાં આવે છે. પોતાને કે પોતાના જીવનને અક્કલ ‘ને આવડતથી તપાસી તેનું વિશ્લેષણ કરવાની વાત માત્રથી મોટા ભાગના માણ’ને ચીડ આવે, કંટાળો આવે કે આળસ આવે અને કદાચ એવું કોઈ કરે તો બીજો નહીં ‘ને બારમો એને ટોકશે કે શું તું કોઈ તકલીફમાં છું તે તું કેવો છું ‘ને કેવો નથી એવી બધી વિચિત્ર બાબતમાં પડે છે?