એકબીજાના અવગુણો અવગણી સદગુણોને સ્વીકાર કરવાની વાત હતી.હવે અહમના હૂં ને ઓગળવાની વાત હતી.હુ અને તુ ભૂલી સમય સાથે સંબંધમા આગળ વધી "આપણુ" બનાવવાની વાત હતી.કદાચ એ ઝાંખો ના પડી જાય એટલા માટે એકબીજાને સમજી સંબંધમાં સુગંધ ભેળવી સુગંઘીત કરવાનો હતો.કદાચ તકરારો મીઠી સુધી સીમિત રહે એનું હવે ધ્યાન રાખવાનું હતુ. કદાચ વિશ્વાસના પાયા ક્યાંક ઘસાય ના જાય એવો વિશ્વાસ કેળવવાનો હતો.પણ અહિ તો ઉતાવળે આકર્ષણને જ પ્રેમ સમજી લીધો હતો.સમય સાથે જે પરિપક્વ ના થઈ શક્યો પણ સમય જતા ઉડવા લાગ્યો હતો. કદાચ બેવના અહમ એકમેકમા ભળવાને બદલે અથડાવા લાગ્યા હતા.હવે જે વાતોના વખાણ થતા હતા એ જ હવે આંખમા કણાંની જેમ ખુચવા લાગી હતી.ક્યારેક એક બોલે તો બીજો સાંભરે અને બીજો બોલે તો પહેલો ચુપ રહે પણ હવે બેવ બોલતા હતાં અને કોક ત્રીજો જ સાભારતો હતો.અને આ ત્રીજો પણ પોતાના મનમા આવે એમ અર્થઘટન કરી સમજાવતો હતો જે હંમેશા પતનના માર્ગ તરફ ચિંઘ્યા સમાન હતો.આમા ક્યાંય હવે જોડા જેવું રહ્યુ હોય એમ નહતું લાગતુ કારણ જોડા માટે બે જ જણાનું હોવું જરુરી છે આમાં તો હવે કોઇક ત્રીજાનો હસ્તક્ષેપ કરવો જરુરી બની ગયો હતો.હવે મીઠી તકરારોમા ક્યાંય મીઠાશ નહતી રહી.તકરારે પણ તક ઝડપી ત્રાસનું સ્વરુપ લઇ લીધુ હતુ.