“એક રાજ્યમાં એવો ધારો હતો કે ત્યાં કોઈ પણ રાજા બની શકે. પાંચ વર્ષ તેઓ રાજ કરી શકે. ત્યાર પછી તેને પાસેના એક દ્વીપમાં લઈ જઈ, ત્યાં તેને મરવા માટે છોડી દેવામાં આવતો. તે દ્વીપમાં કોઈ માનવ વસતી હતી નહિ. હતા ફક્ત ભયાનક જનાવરો! ત્યાં પહોંચતા દરેક રાજાને તે જનાવરો પોતાનો ખોરાક બનાવતા. આ જાણતા હોવા છતાં, રાજસુખ ભોગવવા અને શાસનનો આનંદ માણવા ઘણા લોકો રાજા બનવાને આગળ આવતા. સિંહાસનપર ચડતી વખતે બધાને ખૂબ આનંદ થતો. પરંતુ પછી, આસ્તે આસ્તે પેલા દ્વીપના જનાવરો તેમને ચીરી ખાશેનો ભય તેમને ઘેરી લેતો. એવો કોઈ સમય જ ન રહેતો કે જ્યારે તેમના મુખપર વિશાદનો ભાવ ન હોય. કોઈ ઉત્સાહ રહેતો નહિ. સ્વાદિષ્ટ ભોજન હતું, આડંબર માટેની વસ્તુઓ હતી, નોકરચાકર હતા, નર્તકીઓનું નૃત્ય હતું. પરંતુ તેમને તેમાં કશામાં પણ રસ રહેતો નહિ. રાજા બન્યા પછીની બધી ક્ષણો તેઓ મૃત્યુને મુખાનું મુખ જોવામાં કાઢતા. સુખ અનુભવવાની ઇચ્છાથી આવેલા તેઓ, હવે પ્રત્યેક ક્ષણ દુઃખી ને દુઃખી જ રહેતા. કશામાં પણ મુક્ત હૃદયે ભાગ લઈ શકતા નહિ.