2007થી સરકારે બેવડી નીતિ અખત્યાર કરી છે. આદિવાસીઓની વાજબી ફરિયાદોનો નીવેડો લાવવો, તેમના વિસ્તારમાં વિકાસનાં કાર્યો શરૂ કરવાં, રસ્તાઓ, શાળાઓ દવાખાનાંઓ જેવી સુવિધાઓ ઊભી કરવી અને ભૂખે મરતા માટે નિયમિત આવકનો પ્રબંધ કરવો. સાથોસાથ લશ્કરી અને પોલીસ કારવાઈ કરીને નકસલવાદી આગેવાનોને ખતમ કરવા. વિકાસ કાર્યની બાબતમાં સરકારી કારવાઈ હંમેશાં રેઢિયાળ ઢબે ચાલે છે અને સરકારી નાણાં ભ્રષ્ટાચારી અધિકારીઓ અને આગેવાનોનાં ખિસ્સાંમાં ઠલવાઈ જાય છે. નકસલવાદ ભારતનાં વિવિધ રાજ્યો- આંધ્ર, તેલંગણા, ઝારખંડ, છત્તીસગઢ, મહારાષ્ટ્ર, મધ્યપ્રદેશમાં પથરાયેલો છે અને તેમના માટે એક જ નામ વપરાય છે, પણ ભાષા, પ્રાદેશિક પ્રશ્નો અને આદિવાસીઓની રહેણીકરણી બધી જગ્યાએ એકસરખા હોતાં નથી, તેથી આ નકસલવાદીઓ ત્રીસેક જેટલાં નાનાં-મોટાં જૂથોમાં વહેંચાયેલાં છે અને આગેવાની મેળવવા માટે અંદરોદર લડતા-ઝઘડતા પણ હોય છે. જેમ નકસલવાદી જૂથો વિભાજિત છે તેમ તેમની સામે લડનાર પોલીસો પણ એકજુટ નથી. દરેક રાજ્યનું પોલીસતંત્ર અલગ અને એકબીજા જોડે સહકાર કરવા તૈયાર ન થાય. ભારત સરકારે પોલીસદળો વચ્ચે સહકાર સ્થાપવાની ઘણી જહેમત ઉઠાવી છે, પણ તેમાં ધારી સફળતા મળી નથી. નકસલવાદનો સમૂળ ઉચ્છેદ થયો નથી અને આ કામમાં ઘણો સમય લાગવાનો છે, પણ તાજેતરમાં મહારાષ્ટ્રના ગઢ ચિરોણી વિસ્તારમાં અને છત્તીસગઢમાં નકસલી આગેવાનોને મોટી સંખ્યામાં ઠાર મારવામાં આવ્યા છે. ભારત માટે અતિશય પીડાદાયક ત્રાસવાદી પ્રવૃત્તિઓ માત્ર પાકિસ્તાન પ્રેરિત નથી. વધારે મોટું જોખમ તો આપણા સામાજિક અન્યાયોના કારણે ઊભું થાય છે. {nagingujarat@gmail.com