પૂર્વમાં લાલાશ છવાઈ ગઈ. વાતાવરણ ઝાકળભીનું હતું. મામદ બંદૂક ખભા પર મૂકી પૂર્વ તરફ વળ્યો. થોડે દૂર મગફળીના ખેતરને ખૂણે એને પોતાની ઝૂંપડી દેખાઈ. એના મનમાં આનંદનો હિલોળો આવી ગયો. તેણે ખેતરમાં પગ મૂક્યો. મગફળીનું આખુંય ખેતર ઘોડિયામાં સૂતેલા બાળકની જેમ સવારની મીઠી નિંદર માણી રહ્યું હતું. ઝૂંપડી આગળથી નીકળતો ધુમાડો જમીન સરસો ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યો હતો. મામદને શરીફા યાદ આવી. એની ચાલમાં મસ્તી ચમકી. એ દાતણ હાથમાં પકડી નીચલો હોઠ દાંતની નીચે દબાવી એકધારું જોઈ રહ્યો. શેઢાની કાંપરી જમીન પર બૂટનાં પગલાં દેખાયાં. મામદને બૂટની છાપ ગમી ગઈ. એને થયું કેટલાં સરસ બૂટ હશે. પગલાંની છાપ પરથી મામદે અનુમાન લગાવ્યું કે આગળના ભાગે ખીલા હોવા જોઈએ. તેણે ખીલા ગણી જોયા. પુરા આઠ ! તેણે વિચાર્યું-કે’વાય છે કે મિલેટરીવાળા આવા બૂટ પે’રતા હોય છે. પણ એ પગલાં આ ખેતરે ? એની આંખો આખા ગામમાં ફરી વળી. –ના, ના, ગામમાં તો આવા બૂટ કોઈ કને નથી. તેણે દાતણવાળા હાથે માથું ખંજવાળ્યું. પગલાં ઝૂંપડી બાજુથી આવતા હતાં. એ પગલાની છાપ જોતો આગળ વધ્યો. થોડે દૂર જઈ પગલાં અટકી ગયાં. એને થયું- શું માણસ અહીંથી આકાશમાં ઊડી ગ્યો હશે? એ પાછો વિચારે ચડી ગયો. એને ઝૂંપડી તરફ જોયું. મોઢામાં ભરાયેલો દાતણનો કચરો જોરથી થૂંકી એ આગળ વધ્યો.