ગુજરાતી ભાષાની ટેકણગાડી લઇને ચાલતો હું હજી ય બધા જ પડવા-આખડવાને એવી જ રીતે વટાવું છું જેવી રીતે મેં કદાચ વરસ-સવા વરસની ઉંમરે સંખેડાના ખરાદીકામવાળી ટેકણગાડીથી પડતા-આખડતા પાર કર્યાં હતાં. તે ત્યાં સુધી કે ચાઇના ગયો હોઉં અને સરનામું પૂછતો હોઉં અંગ્રેજીમાં અને ચાઇનીઝ બાઘો બનીને તાક્યા કરતો હોય ત્યારે સાંકેતિક ભાષા સાથે ગુજરાતીમાં પૂછું કે "ફલાણું’ સ્કવેર ક્યાં આવ્યું? કે તરત મને સાચી દિશા મળી જાય છે! તાર્કિકતા ઉમેરું તો "વ્હેર ઇઝ’માં હું સપાટ હોઉં છું જ્યારે "ક્યાં આવ્યું’ માં આપોઆપ સંકેતો ગોઠવાઇ જાય છે. મારી માતૃભાષા મારો વિશ્ર્વાસ છે.