એ સમયમાં બધે જ વાતાવરણ તંગ રહેતું. બીજી તરફ મૌલવી સાહેબ અને અન્યોએ દબાણ વધાર્યું હતું. એવી નાજુક સ્થિતિમાં માસ્ટરજીને ઘરે આવવામાં પણ તકલીફ પડતી, પણ છતાંય એ અચૂક આવી પંહોચતા. પણ હવે અમે ખુબ ઓછો રીયાઝ કરતા. મોટા ભાગનો સમય તેઓ અબ્બુ સાથે ચર્ચાઓ કરવામાં જ વિતાવી દેતા. તેઓ કહેતાં, ‘ભારતે ભલે પોતાની ખરાબ આંગળી વાઢી મૂકી હોય, પણ આજની તારીખ સુધી એ ઉધાઈની જીવાતોએ આ દેશને કોતરવાનું મુક્યું નથી. અને મિયાં, હું તો કહું છું, એવાઓને સાથ આપવો જેટલો ગુનો છે એટલો જ ગુનો એમની પર પડદા ઢાંકવાનો છે ! આપણા ધરમ અને મઝહબથી પણ ઉપર આપણો રાષ્ટ્રધર્મ છે !’ અબ્બુ પણ તેમની સાથે સંમત થતા, અને એમની ચર્ચાઓ લાંબા સમય સુધી ચાલ્યા કરતી.