રણભૂમિની ભીષણ વેરાનતા મારા હૃદયમાં મૌન પ્રતિબિંબના રૂપમાં હતી. સુકાઈ ગયેલી જીભની તરસ મારા હૃદયની તડપ પાસે તુચ્છ હતી. અવિરત દિવસોનો કઠિન પરિશ્રમ અને લાંબી રાતોની એકલતા મળીને ઉજ્જ્વલ પ્રકાશ થયો અને મને એક આંતરિક આનંદમાં તરબોળ કરવા લાગ્યો. તે નિષ્ઠુર તડપ અને ધનનો અભાવ ઓહો, મને આત્મ-જ્ઞાનના પરમાનંદમાં ડુબાડી દીધો.