૧૮૬૧ માં પશ્ચિમ પાંચાલદેશમાં ઉન્મતગંગાને કાંઠે ગઢપુર એભલખાચરના દરબારગઢમાં પધાર્યા અને આજીવન “ગઢડું મારું અને હું ગઢડાનો” કહીને ત્યાં જ રહ્યા. ૨૦૦૦ બે હજાર જેટલા પરમહંસ-પાર્ષદોએ તેમના ચરણે તન-મન અર્પણ કર્યા અને સમાજમાં જાગૃતિની મશાલ પ્રગટાવી, જેને અજવાળે નીચલી કોમના માણસો પણ ઊંચું જીવન જીવતા થયા અને ટુંક સમયમાં જ વિશાળ જનમેદની તેમના દિવ્ય પ્રભાવથી અંજાયને શરણાગત થઇ. તાંત્રિકો-માંત્રીકો-રાજવીઓ-શાહુકારો-શેઠિયાઓ-વેઠિયાઓ-ખેડૂતો અને ઈતર ધર્માનુયાયીઓ સુધીના લોકોએ તેમને સાક્ષાત પરબ્રહ્મ તરીકે ઉપસ્યા.