એક દિવસ મીરાને હોસ્પીતાલમાં દાખલ કરવામાં આવી.કલાકો વહી ગયા. રાત્રીના સમયે એક દીકરીનો જન્મ થયો. એ ખુબ જ સુંદર હતી. સૌના દીલો હરી લેય તેવી હતી. આ ક્નક અને મીરાનું પ્રથમ સંતાન. કનક અને મીરા માટે દીકરી કે દીકરો એક હતા. પ્રેમ સાથે એમણે દીકરીનું નામ “જાનકી” રાખ્યું. પણ ગૌરીબેન જરા નારાજ હતા. એમને તો એક દીકરો જોઈતો હતો.છતાં, સૌની સામે રાજીખુશી બતાવી. મણીભાઈને તો જાનકી આવતા, દાદા બન્યાની ખુશી જ હતી.જાનકીનું હસતું મુખડું જોતા કોઈ પણ જાનકીને વ્હાલ કરવા લાગે..અને, ધીરે ધીરે ગૌરીબેનનું દીલ પણ જાનકીએ જીતી લીધું.જાનકી તો લાડમાં મોટી થવા લાગી.સમય વહેતો ગયો. જાનકી ત્રણ વર્ષની થઈ ગઈ. ગૌરીબેનની આશા અધુરી રહી હતી. એ ફરી ફરી મીરાને બીજા સંતાન કરવા કહેતા રહ્યા.મીરા એમની વાતને ગણકારતી નહી.જાનકી હવે તો ચાર વર્ષની થઈ ગઈ હતી.એક દિવસ એણે કનકને બીજા સંતાન વિષે વાત કરી.કનકે મીરાને કહ્યુંઃ”મીરા, હવે જાનકી મોટી થઈ ગઈ છે. બીજું સંતાન હોય તો જાનકીને એને રમવા કંપની મળે. તું શું કહે ?”