શિયાળો બેઠો. ઠંડીથી બેબાકળો બનેલો પવન ગરમી મેળવવા ચોતરફ શરીર ઘસવા લાગ્યો. ઠંડી વધતી ચાલી. રણની રેત સફેદ સફેદ થઈ ઊઠી. ક્ષિતિજો પર જાણે સફેદ પરદો પડી ગયો. વૂક્શો ઠૂંઠવાઈ ગયાં અને જ્યારે હિમ પડ્યું અને હાડ ગાળી નાંખતી ઠંડીમાં પવનનો ઝંઝવાત ઊઠ્યો ત્યારે દંગાના ભૂંગાઓમાં લોકો ભરાઈને બેસી ગયા. અંદર તાપણાં સખત સળગતાં રહયાં. ચૂલા પરના ખુશબોદાર ગરમ માંસની સોડમ લેતો અહમદ ખાટલા પાસે લેટતો રહેતો. એના એક હાથમાં શરાબ રહેતો અને બીજા હાથમાં હમીદા. નશો, હૂંફ અને ગરમીએ અહમદની પ્યાસને રણની તરસ દીધી. ખારપાટની ગરમીની તૃષ્ણા, ઉત્તેજના, વ્યાકુળતા અહમદના લોહી બુંદબુંદમાં ઊભરાઈ ઊઠી. ઠંડી એ હમીદાને બહાવરી બનાવી દીધી. બહાર ઠંડી વધુ જલદ હતી. અંદર એના શરીરનો દાવાનળ ખૂબ ગરમ હતો. એની આંખમાં શરાબનો નશો અને દીલમાં અફીણનો કેફ ઊભરાતા હતા. ઠ6ડીથી બરછટ બનેલા એના ભરાવદાર માંસલ શરીરમાં લોહીની પ્રચંડ વેગથી ધસતું હતું. એના રૂવેરૂંવે વરાળ વછૂટી. એના જોબનની ધીખતી ભઠ્ઠીમાં અહમદ સળગી ઊઠ્યો – સળગી ગયો. અહમદના બાહુપાશમાં હમીદાએ ખારપાટની વર્ષાની તૃપ્તિ અનુભવી એના શરીરનો ઉન્માદ શમ્યો, લોહીનો આવેગ સ્થિર થયો. એના દિલની ધડકનો પોઢી ગઈ. અહમદની સોડમાં બોજીલ બંધ આંખે પણ હમીદાને ઝગમગતા સિતારા દેખાયા. એના હોઠની વરાળે અહમદના શ્વાસમાંથી સવાલોના જવાબ શોધી લીધા. કિનારા તોડી આવેગથી ધસતા એના પ્યારમાં અહમદ ઢસડાઈ ગયો.