એ ગુજરાતની ગોવાલણી હતી. સવારના પહોરમાં પોતાને ગામડેથી નીકળતી. તાજાં દોહેલાં દૂધ ભરી અમારા ગામમાં આવતી. સૌ કોઈને એનું દૂધ લેવાનું મન થાય. એનું ‘દૂધ લેવું સે, દૂ.........ધ’ સાંભળતાં શેરીની સ્ત્રીઓ ઝટ પથારીમાંથી ઉભી થાય. એ હંમેશા રાતો સાલ્લો – જાડો પણ સ્વચ્છ, નવો ને નવો સાચવી પહેરતી. એને પીળી પટ્ટીની કોર હતી અને કાળો પાલવ હતો. હાથમાં હાથીદાંતનાં રૂપાની ચીપવાળાં ભારે બલોયાં પહેરતી. પગે જાડાં કલ્લાં ઘાલતી. નાકમાં નથડી અને કાનમાં નખલી. આંગળીએ રૂપાનાં વેઢ. ગળામાં ટુંપીઓ અને કીડીયાસર. આ એનાં આભૂષણો હતાં.