આ….. ‘તો….ઠીક’ બહુ લાંબું ન ચાલ્યું. વિશ્વના મતે ડાહી ને ઠરેલ થતી જતી કૃપા ખરેખર તો તદ્દન નિસ્પૃહ થઈ ગઈ છે ! પહેલાં તો કહેતી, ‘વિશ્વ મારો અને મારું વિશ્વ પણ એ જ ! તું મારો, મારું વિશ્વ પણ તું જ !’ વિશ્વને જરાકેય શરદી થતાં હાંફળી ફાંફળી દોડી આવતી કૃપા હમણાં એને ટાઈફૉઈડ થયો તો આવતી તો ખરી, પણ માત્ર મોઢું બતાવવા ! વિશ્વ ઈચ્છતો કે કૃપા એની પાસે ઘડીક બેસે. એની દવા-મોસંબીનો રસ વગેરેનું ધ્યાન રાખે !….. પણ ના ! એ તો એના મિત્રવૃંદમાં જ મસ્ત રહેતી. આવતી તોય વિશ્વની કાળજી કરવાને બદલે પોતાનાં જ બણગા ફૂંકતી. કાં તો મિત્રોની અથવા માતા-પિતાની વાતો ! હવે તો વિશ્વને ચોખ્ખું સમજાઈ ગયું છે કે કૃપાનો ઉદ્દેશ માત્ર એને મેળવવાનો હતો ! લગ્ન નજીક છે એટલે એણે માની લીધું કે વિશ્વ તો મારી મુઠ્ઠીમાં છે….. હવે ક્યાં જવાનો ? ઉચ્ચ અભ્યાસ, હોદ્દો, ફલૅટ, ગાડી, સાસુ-સસરા, નણંદ, કોઈ સગાંવહાલાં નહીં, કોઈની કટકટ, કોઈ જવાબદારી નહિ. તદ્દન એકલો એવો છોકરો મારી મુઠ્ઠીમાં આવી ગયો !… હવે શું ચિંતા ? એટલે સુધી કે હમણાં હમણાં નાની નાની વાતમાં પણ ચર્ચામાં ઊતરી જતી ! વિશ્વ શાંત રહે તોય મેણાંટોણાં માર્યા કરતી ! અરે ! મેણું તો એવું માર્યું !….. વિશ્વને હાડોહાડ લાગી ગયું ! વિશ્વને કલ્પના પણ નહોતી કે કૃપા આવું વિચારી પણ શકે ! અને પાછું માથામાં મારે ?….?