આજે મને મારા સન્માનરુપે જે શાલ ઓઢાડાઈ તે મને મળેલી બીજી શાલ છે. પહેલી વાર ૧૯૬૫માં સ્નાતક થઈને લોકભારતીમાંથી બહાર નીકળ્યો ત્યારે જે પ્રમાણપત્ર આપવામાં આવેલું તે પણ એક શાલરુપ જ હતું. એ શાલ સંસ્કાર–શાલ હતી. ઓઢાડાયેલી એ, એ વખતની શાલ એક રીતે જોવા જઈએ તો કામળી હતી. ધાબળી–કામળી જેમ હુંફ આપે તેમ ક્યારેક ખુંચે પણ ખરી ! અહીંનું શીક્ષણ પચે નહીં તો ખુંચે જરુર ! ને જે ખુંચે એને આઘું રાખવાનું સુઝે. એટલે લોકભારતીએ ઓઢાડેલી એ ધાબળી જેવી શાલ જેના ખભે ટકે–રહે તેને ઈનામરુપ બીજી શાલ ઓઢાડવામાં આવે. મને મળેલું આ ઈનામ મારી જવાબદારીને બેવડાવનારું છે. પ્રથમ શાલ ખભે રાખવાની હતી, તેમાં આ ઈનામ ભળ્યું. હવે કામ વધારે જવાબદારીભર્યું, અઘરું થયું.