હજી તો જીવનની શરૂઆત થઈ હોય ત્યાં જીવનથી કંટાળાનો આભાસ આલોક નાથને થઈ ગયો હતો. તેઓ કહે છે, ‘૧૫ સાલ કી ઉમ્ર મેં ઝિંદગી સે તંગ આકર ઘર છોડ કે ભાગ ગયા થા. અમે મિડલ ક્લાસ ફૅમિલીના હતા અને એ વખતે પણ મને સારું શિક્ષણ મળે એ આશયથી પિતાએ સારામાં સારી સ્કૂલમાં મૂક્યો હતો. મારા કરતાં વધુ પૈસાવાળા અને મારા કરતાં ભણવામાં વધુ હોશિયાર બાળકો વચ્ચે રહેતાં-રહેતાં હું મારી જાતને ખૂબ જ નીચો ગણવા લાગ્યો હતોં. આવી જિંદગીમાં નથી જીવવું એમ વિચારીને હું અને મારા બીજા ત્રણ નટખટ મિત્રો દિલ્હીથી મુંબઈ આવવા નીકળી ગયા હતા. મુઝસે પઢાઈ હોતી નહીં થી. ઘર મેં પઢાઈ કે અલાવા કુછ હોતા નહીં થા. બધી જગ્યાએ ખરાબ માર્ક્સ આવવાને કારણે નીચા જોવાપણું થતું હતું એટલે બધાએ ભેગા થઈને વિચાર્યું છે ચાલો, મુંબઈ જઈને નસીબને અજમાવીએ. જેમતેમ પૉકેટ-મની અને પિગી બૅન્કના પૈસા જમા કરીને જુગાડ કરીને દિલ્હીથી મુંબઈ ટ્રેનમાં આવવા નીકળ્યા. એ રાત્રે ઘરે ન પહોંચ્યો એટલે મમ્મી-પપ્પા ઘરે ટેન્શનમાં હતાં. મારા બધા ફ્રેન્ડ્સને ફોન કર્યા. હું મારા એક ખાસ મિત્રને બધું કહીને ગયો હતો. જોકે પિતાને ખબર હતી કે આ ખાસ દોસ્તારને બધી ખબર છે. તેને સીધો જ રિમાન્ડ પર લીધો એટલે તેણે તો ડરીને હું ક્યાં છું એ કહી દીધું. ટ્રેનમાં દિલ્હીથી મુંબઈ આવતાં બે દિવસ લાગે. અમે મુંબઈ પહોંચીએ એ પહેલાં જ મારા અંકલ અને પપ્પા ફ્લાઇટમાં મુંબઈ સેન્ટ્રલ સ્ટેશન પર આવી ગયા હતા. અમે જેવા મુંબઈ ઊતર્યા એની પાંચ જ મિનિટમાં તેમણે અમને શોધી કાઢ્યા અને પાછળથી જ પકડી લીધા. પહેલાં પોલીસમાં આપી દેવાની ધમકી આપી. અમે લોકોએ ખૂબ માફી માગી એટલે મુંબઈ ફરાવીને પાછા દિલ્હી લઈ ગયા.’