કોઈ પણ સંબંધમાં અપેક્ષાઓ પ્રદીપ્ત થવી સ્વાભાવિક છે. જેઓ જિંદગીમાં પરમ શાંતિની વાતો કરે છે તેઓ પોકારીને કહે છે કે અપેક્ષાઓ ન રાખો. આવું તો શક્ય જ નથી. ક્યારેક તો આપણા કાને અધ્યાત્મનાં એવાં પ્રવચનો પહોંચી જાય છે કે એમાં બધી અશક્ય વાતોનું જંગલ હોય છે. એ સાંભળીને સામાન્ય મનુષ્યને તો એમ જ થઈ જાય કે અરે રે, હું તો કેવો દુષ્ટ છું. જેઓ મનુષ્ય છે એમનામાં અપેક્ષાઓ તો હોવાની જ. સવાલ અપેક્ષાઓના વિચ્છેદનની નથી. અપેક્ષાઓના પ્રમાણભાનની છે. જેઓ બહુ જ ઓછી એટલે કે નહિવત્ અપેક્ષાઓ સાથે આ જિંદગી પસાર કરી આપે છે તેઓ પોતે તો સુખી છે જ, પરંતુ તેમની સાથે કામ પાડનારા સહુ પણ સુખી થાય છે. અપેક્ષાઓનો એક અજબ સંતાપ હોય છે. તમારી પાસે કોઈ અપેક્ષા રાખે અને તમે એની પરિપૂર્તિ ન કરી શકો એટલે જેટલી વાર એમનું સ્મરણ થાય એટલી વાર મનની શાંત સપાટી પર વિષાદના કંકર પડે. તરંગો ઊઠે ને આપણે અકારણ નારાજ થઈએ. જેમની આપણી પાસે કોઈ જ અપેક્ષા હોતી નથી તેમને આપણે પૂર્ણ પ્રફુલ્લિત રૃપે નિરાંતે મળી શકીએ છીએ.