કુરુરાજ્ય ધાર્તરાષ્ટ્રોનું નહિ પણ આપણું છે, એ ભાવનાએ યુધિષ્ઠિરના મનમાં તેના બાલપણથી મૂળ નાખ્યાં છે. કુંતી અને પાંડવો લાક્ષાગૃહમાંથી જીવંત છટકી ગયાં પછી એકચક્રા નગરીમાં રહેતાં હતાં ત્યારની વાત છે. એક દિવસ યુધિષ્ઠિરે જોયું કે કુંતી ભીમને બકવધ કરવા માટે મોકલે છે. રાજ્ય પાછું મેળવવાની પોતાની આકાંક્ષા જે યોદ્ધાના શૂરાતન ઉપર આધારિત છે તેનો જીવ કુંતી કોઈ ભલતા કારણ ખાતર જોખમમાં મૂકતી જોઈને ત્રાસી ગયેલા યુધિષ્ઠિરે પોતાની માને કડવાં વેણ સંભળાવ્યાં છે. પેલા નીચ ધાર્તરાષ્ટ્રોએ ઝૂંટવી લીધેલું આપણું રાજ્ય ધાર્તરાષ્ટ્રોને ઠાર મારીને આપણે પાછું મેળવવું છે એ વિચાર યુધિષ્ઠિરના મોઢે કથામાં આ પ્રસંગે છે.