હવે શક્ય છે કે વધતી જતી ઉંમર અને એની સાથે આવતી નાનીમોટી બિમારીઓને કારણે આ પરિવારના સભ્યોને ખરેખર વધુ દવાઓ, ખાસ કરીને વિટામિન સપ્લિમેન્ટ્સની જરૂર પડતી હોય, જે ડૉક્ટરના ક્લિનિકમાં નહિ, પણ મેડિકલ સ્ટોરમાંથી જ મળે. પોતાની દવાઓ વેચવા માટે દુનિયાભરની ફાર્માસ્યુટિકલ કંપનીઓ જે પેંતરા કરે છે, એનાથી આપણે માહિતગાર છીએ. કથિત નિષ્ણાતો પાસે એવા સર્વે કરાવે જે અમુકતમુક રોગોનો ભય બતાવે, અખબારોમાં એમની દવાઓની તરફેણ કરે એવા પેઈડ રિપોર્ટ્સ છપાવે,ડોક્ટર્સને મોંઘી ભેટસોગાદોથી માંડીને મફત ફોરેન ટ્રિપ્સ આપે, મેડિકલ કોન્ફરન્સીસ સ્પોન્સર કરે, મેડિકલ સ્ટોર્સવાળાને વધુ કમિશન આપે, વગેરે વગેરે. પરંતુ એક વ્યક્તિ વર્ષમાં કેટલીવાર માંદી પડી શકે? વળી લાઈફ સેવિંગ ડ્રગ્સની કિંમત પર તો સરકાર પણ ચાંપતી નજર રાખે. વર્ષો પહેલા આ જ્ઞાન પામી ગયેલી ફાર્મ કંપનીઓએ પ્રિવેન્ટિવ મેડિકેશન્સનો વિચાર વહેતો મૂકી દીધો. લોકોને કહેવા માંડ્યું કે અત્યારે ભલે અમુકતમુક રોગ ન હોય પણ ભવિષ્યમાં થવાની શક્યતા છે. એનાથી બચવા માટે અત્યારથી અમારી દવા લેવા માંડો. આ દવાઓને વિટામિન સપ્લિમેન્ટ્સ જેવા રૂપાળા નામ અપાયા. જરૂર હોય કે નહિ, લોકો, ખાસ કરીને શહેરમાં વસતા સુખી ઘરના લોકોને આ કન્સેપટ વેચવાનું સહેલું છે. બિમાર વ્યક્તિ ડૉક્ટર પાસે જાય એટલે એને જરૂરી દવાની સાથે ડોક્ટર વિટામિન ટેબ્લેટ્સ, ટૉનિકસનું પ્રિસ્ક્રિપશન લખી આપે. પેશન્ટને પોતે હેલ્ધી થઇ ગયાનો સંતોષ મળે ,મેડિકલ સ્ટોર અને ફાર્મ કંપનીઓ ખુશ રહે. એવું બને કે પેલા ફૅમિલી ડોક્ટરને કદાચ એવું લાગવા માંડ્યું છે કે બીજા બધાં આવું કરતાં હોય તો પોતે શું કામ સિદ્ધાંતોનું પૂંછડું પકડી રાખવું? મોંઘવારી તો એમને પણ નડતી હશે.