ગુજરાતી સૉફ્ટવેર એન્જિનિયર ભાવેશ પરમાર ભૂલથી પાકિસ્તાન પહોંચી જાય છે. ત્યાં તેને લાહોરની કોટ લખપત જેલમાં રાખવામાં આવે છે. છ વર્ષે ભાવેશનો છુટકારો થયો અને ૨૭ ઑક્ટોબરે તે વિલે પાર્લેના પોતાના ઘરે પાછો આવ્યો. આ વિષયને કેન્દ્રસ્થાને રાખીને ‘હેલ્લો પાકિસ્તાની હું ગુજરાતી’ નાટક તૈયાર થયું છે. અફકોર્સ નાટકને એન્ટરટેઇનમેન્ટ માટે જરૂરી હોય એવા ટર્ન અને ટ્વિસ્ટ આપવામાં આવ્યા છે. નાટકની શરૂઆત ભુજથી થાય છે અને ક્લાઇમૅક્સ વાઘા બૉર્ડર પર આવે છે. આખો વિષય એક નાટકની જેમ નહીં પણ એક ફિલ્મની જેમ ટ્રીટમેન્ટ આપીને તૈયાર કરવામાં આવ્યો છે. ગુજરાતી રંગભૂમિના ઇતિહાસમાં પહેલી વખત એવું બન્યું છે કે નાટકમાં સાત-સાત સેટ રાખવામાં આવ્યા હોય. સેટ પણ બે દૃશ્ય વચ્ચેના બ્લૅકઆઉટમાં નહીં, ઑડિયન્સની સામે ફુલ લાઇટમાં માત્ર છથી આઠ સેકન્ડમાં ચેન્જ થાય છે. નાટકના વિશાળ ફલકની વાત એ જાણીને સમજાઈ જશે કે આ નાટકમાં એક હજારથી વધુ નાની-મોટી પ્રૉપર્ટીનો ઉપયોગ થયો છે જે આજના રૂટીન નાટક કરતાં લગભગ છગણી વધારે છે. સંજય ગોરડિયા કહે છે, ‘ભુજ રેલવે- સ્ટેશન, ભુજની ભીડબજારનું પોલીસ-સ્ટેશન, વિલે પાર્લેનું ઘર, પાકિસ્તાની ટૉર્ચર રૂમ, કોટ લખપત જેલનો સેલ, દિલ્હીસ્થિત એક્સ્ટર્નલ અફેર્સ મિનિસ્ટ્રી અને વાઘા બૉર્ડર અમે સ્ટેજ પર લાવ્યા છીએ. આ સાત સ્ટેજની સાથે સાતેસાત સ્ટેજની પ્રૉપર્ટી પણ બદલાય છે. બિઝનેસમૅન તરીકે કહું તો ડેફિનેટલી આટલો ખર્ચ કરવો ન ગમે, પણ એક ક્રીએટિવ પર્સન તરીકે કહું તો સબ્જેક્ટ એટલો દમદાર હતો કે હું જાતને રોકી નથી શક્યો. હૅટ્સ ઑફ ટુ ‘મિડ-ડે’!’