આશુતોષે આજુબાજુ નજર કરી. આખો ડબો લગભગ ખાલી જ હતો. અંતરિયાળ આદિવાસી ગામડા તરફ જતી ટ્રેનમાં ખાસ તો કોણ હોય ? તેણે પોતાની બર્થ ઉપર આરામથી લંબાવ્યું. આંખો આગળ જલ્પાનો ચહેરો ફરી ગયો. તેના હોઠ ઉપર હાસ્ય ફરકી ગયું. એ નાનો હતો ત્યારે મા વાર્તાઓ બહુ કહેતી. રામાયણની, મહાભારતની, પુરાણોની, સંત-મહાત્માની. લગભગ દરેક વાર્તામાં કોઈ ને કોઈના જન્મ સાથે એકાદ કથા જોડાયેલી રહેતી. કોઈનો જન્મ એના માતા-પિતાએ વર્ષો સુધી કરેલી તપશ્ચર્યાના વરદાન સ્વરૂપે થતો, તો કોઈનો જન્મ એકાદ યજ્ઞ કર્યા પછી તેના ફળરૂપે થતો. કોઈ ધરતી ફાડીને પેદા થતું તો કોઈ આકાશમાર્ગે અવતરણ કરતું. જેટલા જન્મ એટલી જ કથાઓ. આશુતોષના જન્મ સાથેય આવી એક કથા જોડાયેલી હતી. એ કથા ગ્રંથોનાં પાનાંમાં સચવાયેલી અન્ય કથાઓ જેટલી ભવ્ય અને અજાયબ ન હતી. કોઈ મા પોતાના બાળકને સૂતી વખતે કહે એટલી સરળ પણ એ કથા ન હતી, પરંતુ હા, એને કંઈક અંશે કનિષ્ઠ કે અપવિત્ર ચોક્કસ કહી શકાય અને હવે ધારો કે એ કથા વિશે જલ્પા જાણે તો ? તો એ આશુતોષને પહેલાંની જેમ જ પ્રેમ કરે ? જલ્પા તો જાણે કે પ્રેમમાં પડેલી મૂર્ખ સ્ત્રી હતી, એ કદાચ પરવા ન ય કરે પણ એનો સતત સિગારેટ ફૂંકતો અભિમાની શ્રીમંત બાપ ? અને સતત ખોટુંખોટું હસ્યા કરતી ઘરેણાંઓથી લદાયેલી તેની મા ? એ જો કથા વિશે જાણે તો ? તો એ જલ્પાનાં લગ્ન આશુતોષ સાથે કરાવે ? કદાચ કદી નહીં….