CCV બૉક્સ ઑફિસ પર ધડાધડ ટંકશાળ પાડી રહી છે (એ જ બતાવે છે કે મણિ સર હજીયે કેટલા રિલેવન્ટ છે). પરંતુ ફિલ્મ સમીક્ષકો તેને બહુ માર્ક્સ નથી આપી રહ્યા (તેનું સૌથી મોટું કારણ મણિ રત્નમ પોતે જ છે, જેમણે પોતાનાં ક્વોલિટીનાં સ્ટાન્ડર્ડ્સ એટલાં ઊંચાં સેટ કર્યાં છે કે તેનાથી ઊતરતું સહેજ પણ ન ખપે). ભારદ્વાજ રંગનનું કહેવું છે કે આ ફિલ્મ છ-સાત કલાકની ક્રાઈમ સાગાને અલગ અલગ ટુકડાઓમાં કાપીને ચિપકાવી દીધી હોય એવી લાગે છે. અલબત્ત, હું એમની સાથે સહમત નથી. CCV ક્યાંય ચોપી (Choppy) લાગતી નથી. હા, બહુ બધાં પાત્રો અને ધડાધડ બનતી ઘટનાઓને કારણે પાત્રોની સાથે આપણે જોઈએ તેટલાં ઈમોશનલી કનેક્ટ થઈ શકતાં નથી. જેમ કે, અદિતી રાવ હૈદરીનું પાત્ર માત્ર બે-ત્રણ સીન પૂરતું જ રહી ગયું છે, જે અરવિંદ સ્વામીનું પાત્ર પિતાની એક્સ્ટ્રા મેરિટલ અફેરની પરંપરા આગળ ધપાવે છે એ વાત સિવાય કશું જ જસ્ટિફાય કરતું નથી.