શ્રોતાના મુખ્યત્વે ત્રણ પ્રકાર છે, એમ કેટલાંક સંતો કહે છે. એક છે ‘સોતા’. કથાના મંડપમાં જેવા આવીને બેસે એટલે તરત આંખો બંધ! આપણે પૂછીએ કે આવું કેમ? તો કહે કે જરા સમાધિ લાગી ગઈ છે. શરૂઆતમાં મંગલાચરણના શ્લોક બોલાયા પછી વક્તાની આંખો ખુલી જાય પણ કેટલાક શ્રોતાઓની આંખો બંધ જ હોય. આપણે કારણ પૂછીએ તો તેઓ કહેશે કે અમે મનન કરીએ છીએ! એમ? હમણાં તો માથું બાજુવાળાના ખભે ભટકાતું હતું! આ તે કેવું મનન? આનું નામ ‘સોતા’! કથાના મંડપમાં જે સૂઈ જાય છે એ બીજે જન્મે સર્પનો દેહ પ્રાપ્ત કરે છે, એવું પણ કહેવાય છે. એ સૂતેલાને જો બાજુવાળો ઊઠાડે નહી તો સૂઈ જનારો સાપ બને છે અને બાજુવાળો મદારી બને છે! કથામાં હાસ્યના પ્રસંગો આવશે પણ કથા હસી નાખવા માટે નથી. જીવનનું ચિંતન કરવા માટે છે. સંતોની વાતમાં રહેલું તથ્ય સમજવા જેવું છે. સર્પને કાન હોતા નથી. ભગવાને પણ આવો સરસ માનવદેહ આપ્યો. વિવિધ ઈંદ્રિયોમાં આપણને કર્ણેન્દ્રિય પણ આપી. ભગવાનને આશા હતી કે મનુષ્ય કાન વડે દિવ્ય વિચારોનું શ્રવણ કરશે. કથાના મંડપમાં ઝોકાં ખાતો માણસ પોતાના કાન વડે દિવ્ય વિચારોનું શ્રવણ કરતો નથી, તેથી પ્રભુને લાગે છે કે આ કર્ણેન્દ્રિયનો સાચો ઉપયોગ કરતો નથી. માટે એને આવતા જન્મે કાન આપવાની જરૂર નથી! પ્રભુ એને સર્પયોનિ આપે છે. વળી, બાજુવાળો જગાડે નહીં તો મદારી બને છે. કારણ, હું એકલો મારો વિકાસ કરું તે સારું છે, પણ શ્રેષ્ઠ નથી. હું પોતે સારો બનું, સુધરું, સારા વિચારો મેળવું, પણ બીજાને અથવા બાજુવાળાને ન આપુ તો? તો એ ઝેરી રહેશે. સંસારના ઝેરનું મારણ ભાગવતકથા છે, એ અમૃત છે. કથામાં આવીને અમૃતની પ્રાપ્તિ કરવાથી ઝેર ઊતરતું જાય. પોતાનું ઝેર ઉતાર્યું, પણ બાજુવાળાનું નહી ઉતાર્યું તો? તો એના દુષ્પરિણામો આપણે પણ ભોગવવાનાં રહેશે. આપણે સારા હોઈએ પણ બાજુવાળા સારા ન હોય તો આપણને હેરાનગતિ થાય કે ન થાય? થાય. તેથી એને કંટ્રોલ કર્યા જ કરવો પડે છે. આ મદારીગીરી છે. તેને સાચવવો જ પડે. મદારી ન બનવું હોય તો બાજુવાળાને, પાડોશીને પણ કથામાં લઈ આવો. એ સર્પ નહી રહે તો તમારે મદારી નહીં બનવું પડે. સંસારમાં ખરાબ માણસો હોય છે. તેથી, જ તો સારા માણસોની જરૂર પડે છે અને સારા માણસોએ સાવધાન પણ રહેવું પડે છે. ચોર છે, તો પોલીસની જરૂર પડે પણ ચોર જ ન હોય તો? પોલીસની જરૂર જ નથી. આથી, પ્રયત્ન એવા કરો કે કોઈ સાપ જ ન રહે. જેથી, આપણે મદારી બનવું જ ન પડે.