હેનરી રોસનર અને તેનો નવ વર્ષનો પુત્ર ઓલેક, પ્રયોગશાળા માટે હવે ઉપયોગી ન જણાતાં તેમને એક કતારમાં ઓસ્વિટ્ઝથી દૂર ત્રીસ માઇલ સુધી ચાલતાં લઈ જવામાં આવ્યા હતા. રસ્તામાં જે કેદીઓ પડી જાય, તેમને ત્યાંને ત્યાં ઠાર મારી દેવામાં આવતા હતા. બચેલા કેદીઓને સોસ્નોવિકમાં એક માલગાડીમાં ચડાવી દેવામાં આવ્યા. બાળકો અને મોટેરાઓને અલગ પાડી રહેલા એક ચોકીદારે, ખાસ ભલમનસાઈ બતાવીને ઓલેક અને હેનરીને એક જ ડબ્બામાં સાથે રહેવા દીધા! ડબ્બામાં એટલી ભીડ હતી કે બધાએ ઊભા જ રહેવું પડે તેમ હતું. પરંતુ હેનરી જેને “એક હોશિયાર યહૂદી” તરીકે ઓળખાવે છે તેવા એક સદ્‌ગૃહસ્ત, ઠંડી અને તરસને કારણે ડબ્બામાં જ ઊભાં-ઊભાં મૃત્યુ પામેલા કેદીઓને ધાબળામાં વીંટીને તેમને ડબ્બાની છત પર રહેલા ઘોડા બાંધવાના હુક સાથે લટકાવી દેતા હતા! આથી ડબ્બામાં જીવતા લોકોને થોડી વધારે જગ્યા મળી રહેતી હતી. ઓલેકને થોડો આરામ મળી રહે એ માટે તેને પણ ધાબળામાં વીંટીને ઘોડાના હુક સાથે લટકાવી દેવાનો વિચાર હેનરીને આવ્યો. આમ કરવાથી ઓલેકને મુસાફરીમાં આરામ તો મળી જ ગયો, પરંતુ જ્યારે પણ ટ્રેઇન કોઈ સ્ટેશને કે પછી વચ્ચે ક્યાંક ઊભી રહે ત્યારે ઉપરથી બૂમો પાડીને ઓલેક ડબ્બાની બહાર નજીકમાં ઊભેલા સૈનિકોને ડબ્બામાં તારની જાળીમાંથી અંદર બરફ ફેંકવા માટે કહેતો! સૈનિકો ડબ્બાની અંદર બરફ ફેંકતા, અને તેને કારણે ડબ્બામાં ભેજ જળવાઈ રહેતો હતો. જમીન પડેલા બરફના થોડાક ટૂકડાઓ પર કેદીઓ તૂટી પડતા હતા!