આ બધા સંસારના ટોલ જકાતનાકા જેવા છે. આવતા જતાં હેરાન તો કરે જ. આકાશને પણ રડવાનો શોખ થાય, ત્યારે વરસાદ પડે. આકાશ ગળવાનું એટલે ગળવાનું. એમાં ઝારણ જેવું કંઈ આવે જ નહીં.. આપણે જ એટલાં જડ કે સમજણના ઝરા ફૂટે જ નહીં ને! દરિયા છોડીને ખાબોચિયામાં જ મોજાં શોધે. બાકી ચોમાસું એટલે કલરફૂલ મૌસમ. લીલા કપડા પહેરીને જો નીકળીએ તો લોક આપણને પણ ચોમાસું કહી દે. ચોમાસું છે, તો દેડકાઓની ઓળખ છે. દેડકાઓને આધારકાર્ડ લઈને ફરવું નથી પડતું. બાકી દેડકાઓને ચોમાસા સિવાય ઓળખે કોણ? ચોમાસું જાય, એટલે સાધના કરવા સીધા ભૂગર્ભમાં. અને જેવું ચોમાસું આવે એટલે સાધનાનો ત્યાગ કરીને, વાજતે ગાજતે ભૂગર્ભમાંથી બહાર… જાણે વેવાઈના જાનૈયા હોય એમ, અલમસ્ત બનીને ફરતા થઈ જાય. ને તે પણ શરીરે પીઠી લગાવીને. જાણે નગરચર્યા જોવા ન નીકળ્યા હોય.. વળી શિસ્ત તો એવી હોય કે તાજી ભરતી પામેલા વર્દીમાં ફરતા પોલીસ ન હોય? ચોમાસું બેસવું જ જોઈએ, એટલે જનરલ ડૉક્ટર, હાડકાના ડૉક્ટર, મોબાઈલ રીપેરવાળા, છત્રી-રેઇનકોટવાળા, રિક્ષાવાળા વગેરેની હાટડી શરીર ઉપર ઉભરેલા ખરજવાની જેમ, ધમધોકાર થવા જ માંડે. મચ્છર અને માખીઓ ઘર ઘરમાં હટવાડો માંડે. આ ધંધાવાળા આડે દહાડે ભલે માખી મારતા હોય, પણ ચોમાસામાં માખી કે મચ્છર મારવાનો પણ સમય ના મળે. પછી થાય એવું કે, એમની માખી અને મચ્છર આપણા ઉપર હલ્લાબોલ કરે…