માર્ટીનની નવલકથા પ્રમાણે દોથ્રાકી હોવું એટલે માહિર ઘુડસવાર હોવું. ઉંચા ઘાસવાળી ભૂમિમાં રહેતા દોથ્રાકીયન્સ ઘોડાને લઈ કાફી ઈમોશનલ હોય છે. પોતાના ઘોડાને ઘાસવાળી ભૂમિમાં ઘુમાવ્યા કરે જેથી ઘાસ પણ યોગ્ય મળી જાય. જે ખાલ ઘોડા પર બેસી નથી શકતો કે ઘોડાને કાબૂમાં રાખી નથી શકતો તેને લીડર હોવાનો કોઈ અધિકાર નથી. આવું તેમના કલ્ચરમાં છે. પરંતુ ઘોડો તેમને એટલો પ્રિય છે કે ઘોડાને તેઓ ભોજનમાં પણ લે છે, યસ ! ઘોડાનું માંસ તેમને અતિપ્રિય છે. તેમના સંતાનનો જન્મ થાવાનો હોય, તે તમામ પ્રક્રિયામાં પણ ઘોડો મહત્વપૂર્ણ ભાગ ભજવે છે. જેમ કે નવલકથા અને સિરીયલ મુજબ શ્રીમતી ડિનેરીયસ ખાલના સંતાનની માતા બનવાની છે. ખાલે તો મનમાં ગ્રંથી બાંધી લીધી છે કે આપણી આવનારી સંતાન થ્રોન પર બેસશે. હું તેના માટે રાજગદ્દી જીતીશ. અને જ્યારે ડિનેરીયસ પ્રેગનેન્ટ હોય છે, ત્યારે તે લોકોની પરંપરાગત વિધિ પ્રમાણે માતા બનનારી સ્ત્રીએ ઘોડાનું માંસ ખાવાનું હોય છે. ડિનેરીયસે આ લજીજી ફુડ કોઈ દિવસ ટ્રાય નથી કર્યું. પણ માનીલો કે, ખાતી વખતે સમસ્ત દોથ્રાકીયન્સની સમક્ષ ડિનેરીયસને ઉલટી થઈ જાય. માંસ તેના પેટમાંથી બહાર નીકળી જાય તો પેટમાનું બાળક નબળું છે, તેવું પણ તે લોકો માને અને પછી ખાલનો ગુસ્સો તો તમને ખબર જ છે ! પણ અંતિમ ઘડી સુધી ડિનેરીયસ એ ખાય છે, છેલ્લો કટકો મોંમાંથી બહાર નીકળવાનો છે, ત્યાં ખાલની ભમરો ઉંચી થઈ જાય છે, પણ ડિનેરીયસ એ ટુકળાને પણ પચાવી જાય છે. અને ખાલનું સંતાન પોતાના પેટમાં છે, થ્રોનનું માલિક તેના ઉદરમાં છે, તેનો તે નમૂનો આપી દે છે.