‘પરાગ, આજે મારે તને મારી વાત સાંભળવી જ પડશે. પછી તું ભલે મારું ખૂન કરી દે. મારી અને પલ્લવી વચ્ચે આવું કાંઈ જ બન્યું નથી, જેવું તું સમજે છે. તારા જેવા મિત્રની સાથે મિત્રના સિવાય એક કુટુંબી જેવો પ્રેમ હતો. તે મને સહારો દીધો છે. પરંતુ તને મારા વ્યવહારથી ગેરસમજ થઇ છે. હું સમજુ છું કે મારે અવો વ્યવહાર ન કરવો જોઈએ. પહેલા કદી મને આવું નથી થયું કે મારા આવા વ્યવહારથી ખોટું થઇ શકે. તારી જગ્યાએ બીજા કોઈ હોય તો પણ તારા જેવું જ સમજે. વિશ્વાસ રાખ, પરાગ, જરા વિચાર, જો મારી અને પલ્લવીની કોઈ વાત હોત તો શું અમે સાવધાની ન રાખત. કેમ દરવાજો ખુલ્લો રાખેલ. હા, મારા હાથથી તેના માથે હાથ દેવાની રીત જરૂર ખોટી હતી. પરંતુ પલ્લવીએ પણ કદી કહ્યું નહિ કે આવો વ્યવહાર ખોટો છે. તે દિવસે હું મારી પ્રેમિકા રીતાની વાત કરી રહ્યો હતો, તે વખતે જયારે તું આવી ગયો. અમે વાતના અંત સુધી પહોંચ્યા હતા. ત્યારે તેં સમજવાની કે પૂછવાની કોશિશ ન કરી અને મેં વિચાર્યું કે તારો ગુસ્સો ઠંડો પડશે પછી વાત કરીશ. પલ્લવી તને બધી વાત કરવાની જ હતી. પરંતુ તેને મળ્યો તો ખબર પડી કે તું છુટાછેડા લેવાનો છે. સાંભળતાં જ દોડ્યો આવ્યો છું. આટલા દિવસથી તક શોધી રહ્યો છું. પરંતુ વાત જયારે હાથથી નીકળતી જઈ રહી છે ત્યારે મારાથી રહેવાયું નહિ. મારા વ્યવહારની સજા તું મને દે પરાગ. પલ્લવીને નહિ. તારી સજા તેના માટે અસહ્ય બની ગઈ છે. હું જાણું છું કે તે કેવી રીતે રહી છે. અને તું તો વરસોથી બીમાર લાગે છે. પિન્કી તેનું બાળપણ ભૂલી ગઈ છે. દરેક વખતે ગંભીર અને ગુમસુમ રહે છે. બસ, મારે આટલું જ કહેવાનું છે. હવે જેમ ઈચ્છે તેમ સજા કર.’ આટલું બોલીને રમણ જોરજોરથી રડી પડ્યો.