દસેક દિવસ પૂર્વે મારી પુત્રવધુ મારા ચાર વર્ષના પૌત્રને કહી રહી હતી, “તોફાન કરીશતો તો હોસ્ટેલમાં મુકી દઈશ.” એટલે પૌત્રએ કહ્યું,” સારું હું હોસ્ટેલમાં જતો રહીશ.પછીતો તને શાંતિને?’ તરત તેની માએ કહું,” હા, પછી ત્યાં હાથે કપડાં વાસણ ધોજે અને ઝાડુ-પોતા પણ હાથે જ કરવા પડશે.” પૌત્ર સ્તબ્ધ બની સાંભળી રહ્યો. ત્યારબાદ મેં મારી પુત્રવધુને કહ્યું કે “બોલવામાં જરા સાવધાની રાખ. જાણ્યે અજાણ્યે તું સફાઈકામ એ સજા છે તેવું બાળકના મનમાં રેડી રહી છે અને તને તેની ખબર નથી.” તો એણે જવાબ આપ્યો, ‘એવું તો બધા કહે છે એમાં મેં ખોટું શું કહ્યું?’ બેહોશી એટલી સઘન હોય છે કે આપણને ખબર જ નથી પડતી કે આપણે શું કરીએ છીએ અને શું બોલીએ છીએ. અને બધા એવું જ કરતા હોય એટલે આપણને ક્યારેય કાંઈ અજુગતું કે કુકર્મ કર્યું તેની ખબર જ નથી પડતી. પરંતુ જ્યારે આવા સંસ્કારોનુ પરીણામ આખો દેશ ગંદકીથી ભરાઈ જાય ત્યારે તે ગંદકી દેખાય છે પણ કારણો ભાગ્યેજ દેખાય. જ્યાં જ્યાં પણ કુપરિણામો દેખાય ત્યાં મૂળમા કુકર્મો જ હોય છે અને તે જ કર્મનો સિધ્ધાંત છે.પછીતે પાકિસ્તાનમાં થયેલ આતંકી હુમલો હોય કે આપણા દુખો અને પીડાઓ કે અન્ય.