રાતના બાર વાગી ગયા હતા. ચાલવાથી થાક પણ લાગેલો. અહી સુવું કે આગળ વધવું એ વિષે અમે સ્પષ્ટ થઇ શકતા નો’તા કેમ કે આગળ આ રસ્તો મુખ્ય હાઈવે સાથે મળતો હોઈ સુવા માટે સારી જગ્યા મળશે કે કેમ તે પ્રશ્ન હતો? વળી આ અજાણ્યું ગામ હતું ને મારા થેલામાં કેમેરો, મોબાઈલ, પૈસા વગેરે હતા. ગામના ગોદરે એક નાનકડો ઓટલો હતો. વચ્ચે પિંપર નું તરુણ વૃક્ષ હતું. અમે ઓટલો સાફ કરી સાથે લાવેલું પ્લાસ્ટિક પાથરી દીધું. થેલાને ઓશિકા તરીકે રાખી ઊંઘી ગયા. થોડોક સમય ગયો હશે કે રસ્તે જતા યાત્રાળુઓના અવાજથી હું જાગી ગયો. આકાશ તરફ નજર ગઈ તો હું સ્તબ્ધ થઇ ગયો. ચંદ્રનો પ્રકાશ પિંપરના વૃક્ષમાંથી મારા મોઢા પર પડતો હતો. ચારે બાજુ ની:સ્તબ્ધતા પથરાઈ હતી. સમગ્ર ચાંદનીમય બની ગયું હતું. ભગવત્તાની ક્ષણ. આ ક્ષણના આનંદ સામે મારો બધો સંશય સમાપ્ત થઇ ગયો અને હું માથે ઓઢી નિરાતે ઊંઘી ગયો.