એવી જ કેટલીક યાદોમાં હું ઉનાળાના ધોમ ધખતા તડકામાં એની ફેક્ટરીએ ટિફિન આપવા જતો એ પણ સીન છે. ફેક્ટરીએ પહોંચીને એ મને બિસ્કિટ આપતી. આ મફતના બિસ્કિટ એના અને મારા બન્નેના ચહેરા પર સ્માઈલનું કારણ બનતા. અમે જુવાન બન્યા તો એને મારા નાક પરની ફોલ્લીથી માંડીને કપડા સુધીની ચિંતા હોય એની યાદો છે. મોઢા પર કંઈ ટ્યુબ કે લેપ લગાવવો એનું માંગ્યા વિનાનુ પ્રીસ્ક્રીપ્શન જ્યારે જ્યારે હું ભાવનગર જતો ત્યારે ત્યારે આપતી એ યાદો હજુ તાજી જ છે. એની ફેઇર એન્ડ લવલી મેં ઘણી વાર યુઝ કરી છે એ યાદો છે. એને મારા જમવાથી માંડીને વજન વધારવા સુધીની ચિંતાઓ હોય એ ચિંતાઓની યાદો પણ આમાં છે. આ યાદોમાં ઝઘડો થતો ત્યારે હું એને એના ડ્રેસ બાળી નાખવાની ધમકી આપતો એ યાદો છે. એના વાળ ઉંઘમાં કાપી નાખવાની ધમકી આપતો એ યાદો આજે મને ગદગદ કરી મુકે છે. એ પણ કંઈ ઓછી નહોતી. કોઇ ના પણ લગ્ન હોય એટલે એને રીંસાવાનુ તો બહાનુ જ જોઇએ. બાળપણ ના અમારી પાસે જેટલા ફોટા છે, એમાં સંધાય માં એ રીહાણેલી જ છે આ યાદો હજુ અમને હસાવે છે, અને અત્યારે રડાવે છે પણ. પણ ત્યારે એ જેટલી રીંસાતી એટલી જ મેચ્યોર થઇ ગઇ છે. એનું આણુ તૈયાર એણે એના પૈસાનુ જ કર્યુ છે. એની જ જાત મહેનતે. મારો ભણવાનો ખર્ચો તો દસમાં પછી મેં જ ઉપાડી લીધો. પણ ઘરનો ખર્ચો મીનાએ મેનેજમેન્ટના પાઠ ભણ્યા વિના સારી રીતે મેનેજ કર્યો, ભલે તે છ પાસ છે.