યાદ કર એ દિવસો કે જ્યારે તું મને વડોદરા તરફ સાથે ભાગી નીકળવાનો આગ્રહ કરતી હતી ! હું બાપાની કમાઈને આશરે હતો અને વડોદરા મેં નકશા સિવાય ક્યાંય જોયેલું નહોતું ! વળી ત્યારે ઊડી નીકળવાની પ્રથા શરૂ જ થયેલી ! મારી શક્તિની મને ખબર હતી એટલે તારા ઠપકાંઓ અને મહેણાં સાંભળીને પણ હું ચલાયમાન ન થયો. જ્યારે આપણા માતા-પિતાની આપણા લગ્ન બાબતે કોઈપણ ઉપાયે સંમતિ મળે તેમ નહોતી ત્યારે તેં મારી સમક્ષ સાથે જ ડૂબી મરવાનો પ્રસ્તાવ મૂકેલો. ખરેખર તો મને મરી જવાની જરાય ઈચ્છા નહોતી એટલે આ કાર્યક્રમ ઉનાળા સુધી મુલતવી રાખી, પાણી નહોતું એવા બે ડેમમાં તને ફેરવી, પાછી લાવેલો. વળી, એ અરસામાં તો હજુ આવી ફેશન શરૂ પણ થઈ નહોતી. માત્ર ચલચિત્રોમાં જ અને નવરા લેખકોની વાર્તાઓમાં જ આવી ઘટનાઓ ઘટતી. આ જન્મમાં એક ન થવાય તો કંઈ નહીં, આવતા ભવે તો જરૂર ભેગા મળશું જ, એવો તારો ખ્યાલ આમાંથી જ બંધાયેલો ! જો આવતા જન્મે આ રીતે ભેગા થઈ શકાતું હોત તો કરોડો રૂપિયાનું દેવાળું કાઢી ઝેર પી લેનારાની પાછળ લાખો રૂપિયાના લેણદારો ટૂંપો ન ખાત ? યુવા વર્ગે માત્ર ફિલ્મોમાંથી ન શીખતા ફિલ્મો બનાવનારાઓ પાસેથી પણ કંઈ શીખવાની દરકાર કરવી જોઈએ. અભિષેકભાઈ અને ઐશ્વર્યાબેને પણ આપણી જેમ ‘એક જાન હૈ હમ’ કરી ડૂબી મરવાના બે-ચાર અવસરો જતા કરી દીધા ન હોત તો આપણે એનો પ્રભુતામાં પ્રવેશ જોઈ શકત ખરા ?