આમ ધર્મસંસ્કૃતિ ટકાવવા સમગ્ર વિશ્ર્વના સંતોએ બહુજ પુરૂષાર્થ કર્યો છે. જીવનની હરપળ જાગૃત થઈને સંતો સાથે આપણે પણ તૈયાર થઈ જવું પડે અને તે મુજબ વાજશ્રવસ પોતાનું જીવન ધર્મસેવામાં વ્યતિત કરવા લાગ્યા. તેનો એકજ ધ્યેય સંસ્કૃતિ અને સાધુ સંતોનું પુનઃરુત્થાન કરવું અને તે કાર્ય માટે પુરૂષાર્થ. તેમણે અન્નનું વર્ત લીધું. પાકેલું ફળ નહિ પણ પડેલું ફળ લેવું. વૃક્ષ પાસે પણ માગવુ નહિ, ભગવાન પર પૂર્ણ અને પૂરો ભરોસો રાખે તેના માટે દાળ-રોટલીની વ્યવસ્થા ભગવાન જરૂરથી કરશે જ, આવી પૂર્ણ નિષ્ઠાથી તેમણે કેટલાક સાથીદારો ઉભા કર્યા અને જ્યારે આવી જ ઉતમનિષ્ઠાથી કેટલાક માણસો ઉભા થાય, ત્યારે સાંસ્કૃતિક મૂલ્યો પાછાં ઉભાં થાય, અને આવોજ ઉતમ સાંસ્કૃતિક સમય ઉભો થાય છે. વ્યક્તિ પોતાની શક્તિ કે કલા સમાજની સેવામાં ખર્ચે જેમ સંતો પોતાનું જીવન ખર્ચે છે તેમ. તેવા વ્યક્તિ માટે સમાજ તેના ઘરે તેનો દાળ-રોટલો કૃતજ્ઞતાથી પહોંચાડે છે. આ દરેક વ્યક્તિનો પવિત્ર ધર્મ છે અને જે સમયે આ સાંસ્કૃતિક વિચાર સ્થિર થશે તે કાળે રામ રાજ્ય પાછુ આવી જશે.