બે-તૈણ મઈના કેડ્યે પટેલે તો પાસો સોકરાને પૈણાવ્યો. નવી વઉને પણ પેલીની જેમ જ પાણી ભરવાનું કીધું. ઈવડી ઈય તે લૂગડા ઊંસા લયને ભર્યા ડાયરા વસાળેથી વય ગય. ને પટેલે બીજીનેય બાપને ન્યાં વળાવી. વળી બે-તૈણ મઈના ગ્યાને પટેલે ત્રીજી સોકરી ગોતી. વળી સોકરાને ઘોડે સડાવ્યો. જાન વાજતે ગાજતે ઘર્યે આવી. વર-કન્યા પોંખાયાં… રાત્ય પડી…. અટાણ હુધીમાં વઉ મનમાં હમજી ગઈ’તી કે માટીમાં કાંય જાજુ પાણી લાગતું નથી. બાઈ વિશારે કે તો પશી આ બબ્બે બાયુને રાત્યેરાત્ય પાશી મેલ્યાવાનો ભેદ હું ? બાયે તો જેવો ધણી ઓયડે આવ્યો ઈ ભેળો એને હંહીને બોલાવ્યો, પાંહે બેહાડી વાતુએ સડાવ્યોને પશી હળવેકનાશનું પૂશી લીધું કે તમારા બાપાએ આગલી બે બાયુને રાખી કાં નંઈ ? ભોપાભાઈ ભોળાભટ્ટાક મોઢે ક્યે કે ‘ઈ તો મનેય નથી ખબર્ય.’