રાત્રે સૌ આનંદ અને શાંતિથી સૂઈ ગયા. સૌ નિદ્રાધીન થયા છે, પરંતુ જાંબુવાનજીને નિદ્રા આવતી નથી. જાંબુવાન વૃદ્ધ છે, અનુભવી છે અને ડાહ્યા છે. તેઓ ભગવાન શ્રીરામના ભક્ત છે અને પરમ હિતેચ્છુ છે. તેમના મનમાં રહી રહીને વિચાર આવે છે – ‘ભગવાન શ્રીરામે વિભીષણને શરણાગત જાણીને તેનો સ્વીકાર કર્યો, તે તો ઉચિત જ છે. ભગવાને વિભીષણને લંકાના રાજવી તરીકે અભિષિક્ત કર્યા છે. પ્રભુ રામ તો એકવચની છે, સત્યપ્રતિજ્ઞ છે. હવે જો આ જ રીતે રાવણ પણ ભગવાનને શરણે આવશે તો ? ભગવાન તો શરણાગતવત્સલ છે. શરણાગતને અભય આપવાનું ભગવાનનું વ્રત છે. ભગવાન રાવણનો પણ સ્વીકાર કરશે અને આમ બનશે તો લંકાના રાજા કોણ રહેશે ? રાવણ શરણાગત બને તો તેમની પાસેથી લંકાનું રાજ્ય લઈ શકાય નહિ અને તો પછી વિભીષણનો લંકાના રાજા તરીકે અભિષેક થયો તેનું શું થશે ? આમ જો બંને ભાઈઓ પ્રભુના શરણાગત બનશે તો પ્રભુ રામ ધર્મસંકટમાં મૂકાશે. આમ બનશે તો પ્રભુ રામ શું ઉપાય લેશે ?’ જાંબુવાનજીના મનમાં આવી ગડમથલ ચાલી રહી છે. તેમને ઊંઘ આવતી નથી. બાજુમાં જ સૂતેલા ભગવાન જાંબુવાનજીની આ અનિદ્રાને જાણી ગયા. તેમણે જાંબુવાનજીને પોતાની પાસે બોલાવ્યા અને પૂછ્યું :