આપણે પોતે તે અરૂપી આત્મા છીએ કે જે વર્તમાનમાં એક દેહમાં સંચરિત થયો છે. તે દેહને નામ આપવામાં આવ્યું છે, તે દેહના માતા-પિતા, કુટુંબ, ઘર, ભણતર, વ્યવસાય વગેરે સાથે આપણા આત્માનો સાંયોગિક સંબંધ બંધાયો છે. તે દેહ અને તેની સાથે જોડાયેલી આનુસાંગિક બધી જ વસ્તુઓ દ્વારા આપણો આત્મા પોતાને ઓળખે છે અને બીજાને તે જ રીતે ઓળખાવે છે. અરૂપી આત્માની આ બાહ્ય રૂપી ઓળખ છે કે જેથી સગવડો સચવાય છે અને આપણે યથાયોગ્ય વ્યવહાર કરી શકીએ છીએ. આ બાહ્ય સાંયોગિક જોડાણ, અનેક વ્યક્તિઓ અને વસ્તુઓ સાથેનો સંબંધ એવી તો ખોટી ભ્રમણા ઉપજાવે છે કે બધા મારા છે અને હું બધાનો છું અને અમે બધા આવી રીતે સાથે જ કાયમ રહેશું. જે ક્ષણિક છે, ક્ષણભંગુર છે તેને આપણે શાશ્વત માનીને વ્યવહાર કરીએ છીએ. પરમ આશ્ચર્ય ઉપજાવે એવી આ માયાજાળ છે, ભુલભુલામણી છે કે જેણે આખાએ જગતને છેતર્યું છે. એ મોહમાયાએ બધાને ઊંધે રવાડે ચઢાવ્યાં છે. બુદ્ધિને વિપર્યાસ કરી નાખી છે. જે મારું નથી તેને મેં મારું માન્યું. જે સાથે નથી આવવાનું તેને ભેગું કરવામાં હું દિવસ અને રાત મથી રહ્યો છું.