આની પહેલા આવું બન્યું હતું ઈ.સ. ૧૯૯૮માં. એક સાંજે શ્રી હરકિસન મહેતાની ‘જડ-ચેતન’નો પહેલો ભાગ હાથમાં હતો ને મિત્રનો ફોન આવ્યો. જેવો ફોન ઉપાડ્યો કે તેણે કહ્યું, ‘તારા વાળા પેલા હરકિસન મહેતા તો ગયા.’ અને મને ધ્રાસ્કો પડ્યો. મે જે સાંભળ્યું અને હું જે સમજ્યો તે સાચું કે ખોટું તેની ખાતરી કરવા મે પૂછ્યું, ‘શું...ફરીથી કહે તો?’ મિત્રએ કહ્યું, ‘પેલા લેખક...એ તો ગયા હવે ભગવાનના ઘરે.’ અને મારાથી ‘જડ-ચેતન’ બેક કવર પર તેમનો ફોટો જોવાઈ ગયો. દિલમાં ડૂમો ભરાઈ ગયો. કોઈની નજરે ના પડે એટલે ઘરના ઉપરના માળે જઈને છાનું-છાનું રડી પણ લીધું. તેમની બધી નવલકથાઓ મે તહેવારો ઉજવવા જે પૈસા મળતા તે બચાવી-બચાવીને વસાવી હતી અને યોગ્ય મિત્રોને હું આગ્રહ કરીને તે વાંચવા પણ આપતો આથી તેમના માટે એ ‘તારા વાળા હરકિસન મહેતા’ હતાં. જેમને કદી સાક્ષાત જોયા પણ નહોતા તેવા એક વ્યક્તિની ગેરહાજરીથી આટલું બધું દુઃખ?