ચારેય હવે જંગલમાં પ્રવેશી ચૂક્યા હતા. પોતાની ઊંચાઈના વૃક્ષો વચ્ચેથી પસાર થતા હતા. કલ્કીને હાથ ઉંચો કરીને એક પાંદડું તોડ્યું અને ચાલતાં ચાલતાં ઝેવને બતાવતા ગયા. વિનસ પણ આ સાંભળી રહેલી. રોબોન ભાઈ તો હતાં જ બુદ્ધિશાળી એટલે એને કદાચ પાંદડાની ચમકનું રહસ્યમય વિજ્ઞાન ખબર હશે એટલે ભાઈએ આગળ ચાલતી પકડી. ‘તમને એ ખબર જ છે કે પાંદડું ઝાડનું રસોડું છે. આખા જીવ માટે એટલે કે આ વનસ્પતિ જીવ-વૃક્ષ માટે ખોરાક પાંદડું બનાવે, સૂર્યપ્રકાશની મદદથી. સૂરજના કિરણો પાંદડા ઉપર પડે અને જે પ્રકાશસંશ્લેષણની ક્રિયા થાય એ દરમિયાન કેટલીક ઉર્જા છૂટી પડે, બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો ઉર્જાનો વ્યય થાય.’ કલ્કીને હવે વિનસની સામે જોઈને કહ્યું, ‘લુના સમયમાં એટલે કે ઇસવીસનના સમયમાં પૃથ્વી ઉપરની વનસ્પતિ એટલી કાર્યક્ષમ હતી કે સૂર્યના કિરણોને વાપરીને પોતાના માટે ખોરાક બનાવતી વખતે બહુ જ ઓછી ઉર્જાનો વ્યય થતો.