મને બહાર લાવવામાં આવી, ફાંસીના માંચડા પાસે ગોઠવવામાં આવ્યો. વકીલ અને પોલીસકર્મીઓ પોતપોતાની કામગીરીઓમાં અટવાયેલા છે. હું ફરતી નજરે, સુરજને ‘આવો, આવો’ કહી આવકારવા આતુર આકાશને જોઈ રહ્યો છું. અને ત્યાં જ મારી નજર સામેના ખૂણામાં ઉભા મારા માતા પિતા પર પડે છે. ‘ચાલો, હજી અમારા વચ્ચે મારો નશ્વર દેહ પોતાના ઘરે લઇ જવા સુધીનો સંબંધ તો બાકી છે !’, વિચારતા મારાથી મલકી જવાયું. અને કોણ જાણે કેમ મને એમ લાગ્યું કે મમ્મીએ પણ મારા તરફ જોયું, પણ તરત જ નજર નીચી કરી લીધી ! ભલે એક ક્ષણ પુરતી અમારી નજર મળી હોય, પણ એની આંખોમાં મારા માટેનો તિરસ્કાર સાફ વર્તાઈ આવે છે ! અને એની ધ્રુણા યોગ્ય પણ છે ! ડબલ મર્ડરના ચાર્જમાં ફાંસી પામતો પુત્ર પોતાની મા તરફથી એટલોક તિરસ્કાર તો પામી જ શકે !