સવિતાબહેનથી ડૂસકું મૂકાઈ ગયું. પતિ-દીકરાને ધામમાં વળાવ્યા પછી આળાં થઈ ગયેલા, મનથી સહન ન થતાં તેઓ રડી પડ્યાં. પોતાનો વારો ક્યારે આવે એની રાહમાં સવિતાબહેન દહાડા ગણી રહ્યાં હતાં. એમાં આ નાનકડી ૠતાના વળગણે તેમને જીવવા જેવું લાગતું હતું. જેમ ભરતમુનિનો હરણીના બચ્ચામાં જીવ રહી ગયો હતો.