‘બહુ અચાનક અને અણધાર્યો આવ્યો એ મોકો, કારણ કે બાપુજીએ ધંધાદારી શો કરવાની તો મનાઈ કરી હતી. માત્ર આમ ક્યારેક ચેરિટી શો કરતો. બાકી તો હું ભલો, દુકાન ભલી અને કાપડના તાકા ભલા. પણ એમાં એકવાર 1960ની સાલમાં દુકાનમાં મારે ત્યાં કાપડ લેવા બે ગુજરાતી જણ આવ્યા. એ હતા મુંબઈની મશહૂર નાટ્યસંસ્થા આઈ.એન.ટી.ના એ વખતના સૂત્રધાર મનસુખ જોશી અને ચંદ્રકાન્ત દલાલ. એ લોકો અંદરોઅંદર વાતો કરતા હતા. એમાં મને એટલી ગંધ આવી કે એ લોકો થોડા વખત પહેલાં પેરિસમાં ‘દેખ તેરી બમ્બઈ’ નાટક લઈ ગયા હતા. પણ સંજોગોવશાત ભારે નુકસાન થયું હતું. એટલી મોટી નુકસાની ગઈ હતી કે કદાચ સંસ્થાને જ તાળાં દેવાઈ જાય. એટલે એ ખોટ પૂરી કરવા માટે એ લોકો પી.સી. સરકારના શો ગોઠવવાનું વિચારતા હતા. હજુ કરાર કર્યો નહોતો. પણ તૈયારીમાં જ હતા. આટલી હકીકત હું એમની વાતચીત પરથી પામી શક્યો. પણ મારાથી ગ્રાહક્ની વાતમાં વચ્ચે દખલ કેવી રીતે દેવાય ? છતાં બહુ લાંબું ચાલ્યું એટલે છેવટે બોલી જ દીધું કે ભઈ, હું પણ મેજિક કરું છું. સરકારનું ગોઠવો એમાં વાંધો નથી. મોટો જાદુગર છે. પણ ગોઠવતાં અગાઉ મારું એકાદ વાર જોઈ લો તો કેમ ?’