અસ્ત્રા વિનાનો હજામ કેવો લાગે? સૈનિક થઈને બુલેટથી બીએ તે કેમ ચાલે? લખવાની કળાના નવોદિતે સૌપ્રથમ તો પોતાનું ગ્રામર પાકું કરવું જોઈએ. નામ શું અને વિશેષણ શું એની જેને ગતાગમ ન હોય એ માણસ કદી સારા સાચા પરિપક્વ વાક્યો લખી શકે જ નહીં. અઠ્ઠેગઠ્ઠે અડસટ્ટે બે વાક્યો સાંગોપાંગ કોમ્પોઝ થઈ જાય એ જુદી વાત છે. શાળાઓમાં પોતાના લખાણને નિશાળિયાઓ પોતે જાતે કોમ્પોઝ કરે એવું વાતાવરણ જ નથી. એ લખાણની ગુણવત્તા નાણી શકે એવા શિક્ષકો અલ્પ માત્રામાં છે. ધક્કેલ પંચા દોઢસો જેવું કાચું અધૂરિયું લખાણ આકાર પામે છે. શબ્દોના નકરા સાથિયા, હવામાં ઊડી જાય એવા નિરર્થક રંગબેરંગી પ્રયોગો, ક્લિષ્ટ દુર્બોધ શૈલી અને મારીને મુસલમાન કરે એવી લેબર્ડ વાક્યરચનાઓ ઉત્સાહી લેખકને અને પત્રકારને ઊંધે રવાડે ચઢાવી દે છે. લખાણમાં લ્યુસિડિટી કે પ્રવાહિતા સૌથી વધુ જરૂરી છે. તે માટે કશાક વિચારો છે ખરા? કે તમારું આખું વક્તવ્ય જ ચોરાટિયું છે? કે પછી તમારા વિચારો જ અગડમ્બગડમ્ અને અસ્પષ્ટ છે? પહેલા તો તમારે તમારા મુદ્દાના હાર્દને કોમ્પ્રિહેન્ડ કરવું જોઈએ. સમજવું જોઈએ. એ પછી તમારે એને એક્સપ્રેસ કરવું જોઈએ. વ્યક્ત કરવું જોઈએ. કોમ્યુનિકેટ કરવું જોઈએ. વાંચનાર જો તમારા લખાણને સમજી જ ન શકે તો તમારું કોમ્યુનિકેશન કાચું કહેવાય. ભાવકના કે વાચકના ચિત્તમાં નિ:શેષપણે ભાવસંક્રમણ કરવું એ પ્રત્યેક લખનારની પ્રાથમિક ફરજ છે.