ભાજપ અને પીડીપીએ જમ્મુ અને કાશ્મીરમાં જોડાણ કર્યું હતું તે કજોડું હતું. આ વાત પહેલેથી જ બધાં જાણતાં હતાં. કજોડું હોવું આપણે ત્યાં બહુ નવું નથી. પડ્યું પાનું નિભાવી લેવાનું હોય છે. આઝાદી પહેલાં હિન્દુ મહાસભા અને મુસ્લિમ લીગે ભેગા મળીને પ્રાંતોમાં સરકારો બનાવી હતીં. કજોડા કર્યા સિવાય છૂટકો હોતો નથી. કાશ્મીરમાં પણ એવી જ સ્થિતિ હતી, કેમ કે કોઈને સ્પષ્ટ બહુમતી મળી નહોતી. 89ની વિધાનસભામાં પીડીપીના 28, ભાજપના 25, કોંગ્રેસ અને એનસીના બંનેના મળીને 25 થતાં હતાં. બે મોટા પક્ષમાંથી કોઇ એક સરકાર રચે તો બે જણે ટેકો આપવો પડે. ભાજપને ટેકો મળે નહીં તે સ્પષ્ટ હતું અને કોંગ્રેસ અને એનસીને પણ રસ નહોતો કે પીડીપી સરકાર બનાવે. યુપીમાં એસપી – બીએસપી જેવી સ્પર્ધા પીડીપી અને એનસી વચ્ચે રહી છે. તે સંજોગોમાં કજોડું રચવાનું ભાજપના સંઘમાંથી આવેલા રામ માધવે નક્કી કર્યું હતું. એ જ રામ માધવે તેમાંથી તલાકની જાહેરાત કરી ત્યારે રાંડ્યા પછીના ડહાપણ જેવું લાગતું હતું. ત્રાસવાદ વધી પડ્યો છે, ભાગવાવાદી તત્ત્વોને જોર આવ્યું છે, તંત્ર ભાંગી પડ્યું છે એવું તેમણે કહ્યું ત્યારે તે બધી જ ભાજપની પણ નિષ્ફળતા હતી તે તેઓ સ્વીકારી રહ્યાં હતાં. આમ છતાં વિચાર્યા વિના પીડીપી સાથે ગઠબંધન થયું નહોતું અને કેટલાક પ્રયોગો કરવા માટે થયું હતું. ગુજરાતમાં ભાજપે કેટલાક પ્રયોગો કર્યા હતાં તે તેને લાંબો સમય કામ આવ્યાં છે. દક્ષિણ ભારતમાં પણ ભાજપ કેટલાક પ્રયોગો કરી રહ્યું છે. કર્ણાટકમાં ફળ્યાં છે, કેરળ અને તામિલનાડુમાં ફળવાના બાકી છે. ઇશાન ભારતમાં ફળ મળી ચૂક્યું છે અને પશ્ચિમ બંગમાં પણ ભાજપ બીજા નંબરનો પક્ષ બની રહ્યો છે.