ગુજરાતી બાળસાહિત્યનો ભૂતકાળ તો ભવ્ય પણ છે અને સમૃદ્ધ પણ છે, પરંતુ એનો ભવિષ્યકાળ ખૂબ ધૂંધળો અને ડામાડોળ લાગે છે. ગુજરાતી બાળસાહિત્યનાં કેટલાક પાત્રો અમર બની ચૂક્યાં છે. મિયાં ફૂસકી, તભા ભટ્ટ, અડુકિયો-દડુકિયો, બકોર પટેલ, ગલબો શિયાળ, સોટી-પોઠી જેવાં કાલ્પનિક પાત્રોની સાથે-સાથે ક્યારેક બિરબલ અને મુલ્લા નસરુદ્દીન વગેરે પાત્રોના નામે ચઢેલી-ચઢાયેલી કલ્પનાકથાઓ પણ મળતી રહી છે. રસ-છલોછલ શૈલી, આકર્ષક ચિત્રો અને નયનરમ્ય મલ્ટિકલર પ્રિન્ટિંગવાળાં થોડાંક નવાં પુસ્તકો અવશ્ય મળ્યાં છે; પરંતુ કલાત્મક સર્જનાત્મકતા ધીરે-ધીરે ઘસાતી જતી દેખાય છે. પ્રકાશકો પણ ક્વૉલિટી સાથે કૉમ્પ્રોમાઇઝ કરીને વેપાર કરવાનું જ પસંદ કરે છે. પુસ્તકો ખૂબ મોંઘાં પડશે તો નહીં વેચાય એવી બીકે ઘણા પ્રકાશકો બાળસાહિત્યને પણ સોગિયું અને શોકગ્રસ્ત મુદ્રામાં પ્રગટ કરે છે. નવી જનરેશન એવાં થર્ડ ક્લાસ પુસ્તકોથી દૂર ભાગે એમાં તેનો કશો વાંક ખરો?