દક્ષિણ ભારતમાં એક માણિક્યવાચકર નામના મહાપુરુષ થઈ ગયા. તે તત્કાલીન રાજાના મુખ્ય પ્રધાન હતા. ઉત્તમ વહીવટદાર હતા. પણ તેમણે જોયું કે સત્તા પર ખાસ સેવા નહીં થઈ શકે. રાજસત્તાથી જીવન બદલી ન શકાય ! પરિણામે એક પળમાં તેમણે સત્તા છોડી દીધી અને ફકીર થઈ ગયા. તેમને ત્યારના વિદ્વાનો અને રાજનીતિજ્ઞોએ મદદ કરવા માંડી. પણ માણિક્યવાચકરે એ પણ જોયું કે આવા લોકો પણ દુનિયાનું કશું ભલું કરી શકતા નથી. મોટા ભાગના લપોડશંખ હોય છે ! વાતો ખૂબ, કામ શૂન્ય ! તેમણે તે બધાનો સાથ પણ છોડી દીધો. કેવળ ઈશ્વરાધીન થઈ કામ કરવા લાગ્યા. તેમને શું તકલીફ પડી હશે તેની કલ્પના જ કરવી રહી. સત્તાધારી અને ‘ચતુર’ લોકોને અવગણવા એટલે તેમની કેટલી હેરાનગતિ ભોગવવી પડે તે તો આવા લોકો જ જાણી શકે. પણ એમણે તો એકલપંડે કામ કર્યું. સમગ્ર તામિલનાડુમાં ફરતા રહ્યા. સેવા કરતા રહ્યા. પરિણામ એ છે કે આજે વર્ષો પછી પણ તેમનો પ્રભાવ તામિલનાડુના લોકો પર છે. આને કહેવાય વટવાળા !