ત્યાં જ હસુભાઈ બોલ્યા : ‘બહુ ખોદ નહીં તો સારું દોસ, બાઈના અંગ પર આ એક ફાટેલો સાડલો તું જો છો ને ? એ એક જ. એને ધોવાનો થાય ત્યારે બીજા કોઈનો ઉછીનો માગીને પહેરવો પડે – રહેવા દે સુરેશ એ વાત રહેવા દે. તું જે જગતમાં રહે છે એ જગતથી હદપાર આ લોકો જીવે છે. તેં તો એને અમદાવાદ કેટલામી વાર જોયું એમ પૂછ્યું અરે અમદાવાદ તો ઠીક એણે પહેલીવાર જોયું પણ પૂછ ટી.વી., નાટક, સિનેમા કેવા હોય એની એને ખબર છે ? અને તું હમણાં પૂછતો હતો કે ઘર છે ? ત્યારે એણે હા પાડી. કારણ કે ચાર વાંસડા અને પરાળને ટેકે ઊભાં કરેલાં છાપરાંને એ ઘર કહે છે કે જેનાં ઉપર એણે ખાખરા અને સાગટનાં પાન છાવરેલાં છે જેમાંથી ચોમાસામાં હરરોજ પાણી ચૂએ છે એને એ ‘ઘર’ કહે છે કારણ કે એમાં એની ઘરવાળી સાથે એ રહે છે. અને એમાં એને ત્યાં ‘લક્ષ્મીજી’ પધાર્યાં છે. એને કોઈને સહારે સાચવવા મૂકીને પોતાના ખેતરનું થોડું કામ પતાવીને એ બન્ને વગડામાં મજૂરી કરવા ચાલ્યાં જાય છે. મરચાં વીણવા જાય. ખાડા ખોદવા- રેલવેની ચોકડીઓ ખોદવા જાય. જણને રોજના રૂપિયા વીસ મળે ને બાઈને દસ. કોઈક દિવસ એમાં ય ખાડો પડે. કારણ કે કોઈ દિવસ માંદગી, કોઈ દિવસ ક્યાંય લગ્નમરણ હોય ને કોઈ દિવસ કામ જ મળ્યું ના હોય ત્યારે એકાદ ટંક નકોરડો ખેંચી કાઢવો પડે.’