પ્રકાશિત થયેલાં પુસ્તકોનો ગંજ ઘરમાં સૌને આંખના કણાની જેમ ખૂંચતો હતો. બે રૂમ-રસોડાના ઘરમાં ચોપડીઓના આ ઢગલાઓ વારેવારે અડફેટે આવીને કોઈ ને કોઈ સભ્યને અણધાર્યા ભૂમિવંદના કરાવતાં હતાં. નજર સામેથી હટવાનું નામ ન લેતી આ ચોપડીઓથી સૌ કુટુંબીજનો મારી સાથે અન્ય રાજકીય પક્ષોની જેમ વરતીને મારો જીવ ખાવા લાગ્યાં. વિક્રેતાઓ, સાહિત્યસંસ્થાઓ પાસે અનેકવિધ સ્કીમ ધર્યા પછી પણ જ્યારે મારા પુસ્તકવેચાણનો મનસૂબો પાર ન પડ્યો ત્યારે મેં પણ પેલા સામયિકના તંત્રીની પુસ્તકપ્રદાનનની ભેટ યોજનાને મને-કમને સ્વીકારી લીધી. જે મળે તેને પુસ્તક ભેટ આપવું એવો વિચાર મેં જ્યારે ઘરમાં વહેતો મૂક્યો કે સૌએ એ પ્રસ્તાવને અપાર હર્ષથી સ્વીકારી લીધો. આવો હર્ષ તો મારાં પુસ્તકના પ્રાગાટ્યવિધિ દરમ્યાન પણ તેઓને થયો નહોતો. ઘરે મળવા-હળવા આવતા સગા-સ્નેહીઓ, મિત્રો, પરિવારને પુસ્તકોની લ્હાણી શરૂ થઈ ગઈ. ઈસ્ત્રીવાળા, દૂધવાળા પણ ઘરે આવવાની ના પડવા લાગ્યા. ‘તું તો અમને નાતબહાર મૂકાવીશ.’ એવા કુટુંબીજનોના કકળાટથી આ ભેટયોજના મારે અકાળે બંધ કરવી પડી.