કોઈની સાથે જોરથી અથડાયો હોઉં એમ હું પાછો ઝાંપા બહાર કૂદી ગયો. હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું! રક્તપિત્તિયાંઓનું ઘર? મજાક તો નથી કરી રહ્યા? સન્ડે સ્કૂલમાં મેં રક્તપિત્તિયાં વિશે સાંભળેલું પણ મને સ્વપ્નેય ખ્યાલ ન હતો, કે આજે પણ એમનું અસ્તિત્વ હશે. (સન્ડે સ્કૂલ – મોટેરાં અને મોટાભાગે બાળકોને ખ્રિસ્તી ધર્મ વિશે જ્ઞાન આપવા માટે સ્થપાયેલી સંસ્થા). હું ઊભો હતો એ રસ્તાની સામેની બાજુએ એક કબ્રસ્તાન દેખાતું હતું. કબ્રસ્તાનની પત્થરની દિવાલોની પાછળથી અવાજો આવતા હતા. જરૂર મોન્ટાનાના સૈનિકો ત્યાં હોવા જોઈએ. ઝડપભેર હું સામેની બાજુએ અમેરિકન સૈનિકો પાસે પહોંચી ગયો. કબ્રસ્તાનની દીવાલની આડશે રહીને એ લોકો થોડી-થોડી વારે જંગલ તરફ ગોળીબાર કરી લેતા હતા. કેપ્ટનને મેં સંદેશો પહોંચાડ્યો. એમણે મને અહીં જ છુપાઈ રહેવાનો આદેશ આપ્યો. ગોળીબાર વધવાની સાથે-સાથે રસ્તાની સામે પાર, જાનવરની ખાલ એકઠી કરવા માટે સાવચેતીપૂર્વક ડરતાં-ડરતાં મેદાનમાં જતાં એ રક્તપિત્તિયાં દેખાતાં હતાં. એક વાત મને સમજાતી ન હતી કે એ રક્તપિત્તિયાંને બીજા લોકો કરતાં ગોળીબારનો ડર ઓછો કેમ લાગતો નહીં હોય? એમને મોત વહાલું કેમ નહીં લાગતું હોય? મને જો રક્તપિત્ત વળગે, તો ચોક્કસ હું જાતે જ ગોળી ખાઈને મોતને ગળે વળગાડું એવું મને થઈ આવ્યું!