મેં આને વાર્તા તરીકે વાંચી જ નહીં. મને લાગ્યું કે – યશવંતભાઈના શબ્દોમાં – ’કટારલેખક’ની સ્ટાઇલમાં લખેલો કથારૂપ લેખ છે. આથી ચિરાગભાઈએ વાપરેલો બોધકથા શબ્દ મેં પણ વાપર્યો. જે વિષયવસ્તુ છે તેના માટે આનાથી વધુ સારી શૈલી કોઈ નથી. કારણ કે આ સિવાય એ માત્ર નીરસ લેખ બની ગયો હોત. વાર્તાનાં મૂળ તત્વો વિશે યશવંતભાઈએ સારી છણાવટ કરી છે. મારી નજરે વાર્તા વાર્તા ન રહે અને લેખકની જગ્યાએ વાર્તા પોતે જ બોલે ત્યારે સારી વાર્તા બને. આપણને વાર્તા ન લાગે, જીવનની, આસપાસની ઘટના લાગે. આ વાર્તાની શરૂઆત એ પરીક્ષામાં પાર ઊતરે છે. અને શીર્ષક તો લાજવાબ છે. ભૂપેન્દ્રસિંહભાઈની કલમ પર હથોટી તો છે જ અને વિચારોમાં તણખા છે એટલે સશક્ત વાર્તાઓ આપશે એમાં પણ શંકા નથી.