અરજણનું વાક્ય પૂરું થાય એ પહેલાં તો તરસ્યાં-થાક્યાં યાત્રાળુઓ મીઠો હોંકારો પણ આપતાં. કોઈ સામેથી રૂપિયો વધારે મૂકે તો કોઈ પાણી પીને ચાલતા થાય. પણ અરજણ માટે તો બધા સરખા. એને તો એક જ વાતમાં રસ હતો. યાત્રાળુઓ આટલી કઠિનતા સાથે કષ્ટ વેઠીને, પગથિયાં ચડીને ભક્તિ કરે છે તો પોતે ટાઢું પાણી પાઈને એમની સેવા કરે. જોકે હવે તેની કમાણી પણ ઘણી ઓછી થઈ ગઈ હતી. સાંજે સાઈકલ લઈને માલસામાન સાથે થાક્યો પાક્યો ઘેર આવવા નીકળતો ત્યારે એનો રસ્તોય જાણે લંબાતો હોય એવું લાગતું હતું. સાઈકલનું વ્હીલ ફરતું જાય, સાથે મન પણ ભૂતકાળમાં સરી પડતું. પોતે લોટા-ગ્લાસ-બુઝારાં વગેરે સાફ કરીને પરબ માંડતો, ત્યારે સવિતા યદ આવી જતી. માંડ માંડ એ ઘેર પહોંચતો. ત્યારે સાત-આઠ વર્ષનો રાજુ ટ્યુશન પરથી આવી ગયો હોય. ગરમીના દિવસો હતા એટલે મંજુ એને માટે લીંબુ શરબતનો ગ્લાસ ભરી રાખતી. વહાલસોયા દીકરા માટે સવિતા પણ આવું જ કરતી હતી ને ! એકલા એકલા કામ કરીને થાકેલા અરજણને ઘરનો દાદરો ચડવાનુંય આકરું લાગતું હતું. ઘણી વખત તો ચંદુ પણ વહેલો ઘેર આવી ગયો હોય. પણ હવે કોઈનેય અરજણની પડી ન હતી. કમાણી ઘટી ગઈ હતી ને !