બપોરના તડકામાં આસ્ફાલ્ટની સડક પર દૂર તેને ખાબોચિયું ભરાયું હોય તેમ લાગ્યું અને સામેથી આવતી કારનું તેમાં પ્રતિબિંબ પણ પડયું. ‘ઓહ મૃગજળ, આંખ ઝીણી કરી તે વિચારી રહ્યો, ‘મરિચીકા, અને તેની પાછળ ધસી રહેલી ટીકી…’ તેનાથી સાહજિક જ પ્રાર્થના થઈ ગઈ, ‘હે ભગવાન ! મારી ટીકીની આંખમાં મૃગજળ ન આંજતો.’ ઉજાગરાથી તેની આંખ મીચાઈ ગઈ. તંદ્રામાં તેણે જોયું : ‘યુનિવર્સિટીના દીક્ષાંત સમારોહમાં કાળા રોબમાં મૅડલ સાથે, ડૉકટર તિતિક્ષા, મુંબઈ ઍરપોર્ટ પર હારના ઢગલામાં ઢંકાયેલ ટીકી, શરણાઈના સૂર, હૉસ્પિટલમાંથી ટીકીને યાદ કરતી દાદી…’