હવે ભાય હજી તો શાર નો’તા વાગ્યા તાં મોસણ્ય તો ઊઠી ગઈ ને બેઠી દળવા. જેવી ઘંટી ફેરવવા ગય કે નાગદાદાએ ફૂઉઉ…. કરતાંકને બટકું ભરી લીધું. એ ધોડો ધોડો…. મને કાંક્ય કયડી ગ્યું….’ મોસીએ તો પથારીમાંથી જ રાડ્ય નાખી ‘દીવો કર્ય ઝટ દીવો કર્ય….’ મોસણ્યે તો જેવો દીવો હાથમાં લીધો કે પટ લેતાંકને વીંશીએ બટકું ભર્યું. ‘એ ધોડો રે ધોડો મને વીંશી ક્યડ્યો….’ મોસી ક્યે, ‘દેતવા કર્ય, ઝટ દેતાંકને દેતવા કર્ય….’ મોસણ તો ભાય ગોથા ખાતી, પડતી આખડતી સૂલા પાંહે ગઈ. હજી તો જરાક નમી તાં તો આવગુણ્યમાંથી પારેવાએ પાંખુ ફફડાવી. તે બાયની આંખ્યું રાખથી ભરાઈ રઈ. મોસીએ રાડ્ય દીધી, ‘તું બારી વય જા… હડી કાઢ્ય ઝટ તારાકની….’ મોસણ્ય તો ભાગી બારી… તાં ઉંબરા પાંહેના પોદળા ઉપર્ય પગ આવ્યો તે લહી ને સત્તીપાટ પડી. તાં બારહાકમાંથી ધોકો પડ્યો. તડીમ દઈને માથામાં ભટકાણો. ને ભાય મોસણ્ય તો મરી ગઈ. ને ચકો તો વેર વાળીને વયો ગ્યો પાસો એના ઘર્યે.