અને શબદની આરાધના વિના આ શક્ય નથી. ખરું પૂછો તો વાચક સુધી પહોંચ્યા પહેલાં, શબ્દસાધના વખતે જ આ આનંદનો સાક્ષાત્કાર લેખકને થઈ જાય છે… જો એની આરાધના સાચી હોય તો. એ વખતે પોતાના લખાણના પહેલા વાચક તરીકે પોતાની જાતતપાસ કરવાનો લેખકનો અનિવાર્ય ધર્મ ગણાવો જોઈએ. પોતાની નિજી શૈલી ઉપસાવવા માટે લેખકે શબ્દની ઉપાસના કરવી જ પડશે. રંગમંચ પર આવતાં પહેલા અદાકારોએ ધીરજ અને શ્રમપૂર્વક કેટકેટલાં રિહર્સલ કરવાં પડે છે. લેખકને માટે પણ આવો રિયાઝ અનિવાર્ય છે… જો નિજાનંદ માટે લખતો હોય તો. પોતાના પાત્રને આત્મસાત કર્યા વિના રંગમંચ પર આવનારનો અભિનય પ્રેક્ષકોને સ્પર્શે નહિ. એની બનાવટને પણ એણે જીવવી પડે છે. એમ લેખકે પણ પોતાની કલ્પનાને કે પોતાના અનુભવને કે પોતાનાં ગપ્પાંને વારંવાર આત્મસાત કરીને જીવવાં પડે છે. અને પછી હાવભાવ અને શણગારની કલાની જેમ શરૂ થાય છે ‘શબ્દનો રિયાઝ’. પોતાના લખાણમાં વાચકને જેનો બોજ લાગે એવો એક પણ નકામો શબ્દ ન રહે માટે પાંચ… દસ… પંદર વાર લખાણને મઠારવું પડે. આવી આરાધના હોય ત્યારે જ ‘શબ્દ’ પણ જડે અને ‘સાર’ પણ જડે. આ રીતે મારા વાચકમિત્રોને સથવારે શબ્દની જે કંઈ આછી પાતળી પરખ થતી રહે છે એ માટે સૌનો હું ખૂબ ઋણી છું.