બાપુજી તો વિનાસંકોચે મહેમાન સાથે બહાર નીકળ્યા. છોટુકાકા તેમને દુકાનના દરવાજા સુધી વળાવવા પણ ગયા. બાપુજીને બહાર નીકળતા જોઈને મારો જીવ કપાઈ રહ્યો હતો. હવે મારી પાસે લાંબો સમય નહોતો અને એ પછી પણ સમય આ રીતે વેડફાઈ રહ્યો હતો. મારે કરવું શું એની મને કંઈ ગતાગમ પડતી નહોતી. બાપુજીએ જેવો બહાર પગ મૂક્યો કે તરત જ હું અવળો ફરીને ફરીથી કામે લાગવા પ્રયાસ કરવા લાગ્યો. જ્યારે મન કામમાં ચોંટે નહીં ત્યારે કામમાં હાથ પણ સાથ પુરાવે નહીં. કંઈક આવું જ મારી સાથે બની રહ્યું હતું. હું સંકેલાયેલી સાડી અને ધોતીને વધુ ને વધુ સંકેલી રહ્યો હતો. બરાબર એ જ સમયે મારી પીઠ પર બાપુજીનો અવાજ અથડાયો,