[9] એક નિઃસહાય એકલવાયા વૃદ્ધનું સહેજ મલકીને અભિવાદન કરવું તે પ્રેમ છે, ખીલેલા મોગરા પાસે ક્ષણવાર ઊભા રહી બંધ આંખે તેની મહેક ઝીલવી તે પ્રેમ છે, પથ્થરની તપ્ત ભૂમિ પર તરફડતા અળસિયાને હળવેથી ઊંચકી શીળી માટીમાં મૂકવું તે પ્રેમ છે, વૈશાખી પૂનમની રાતે બુદ્ધની નિર્વ્યાજ કરુણાનું સ્મરણ કરવું તે પ્રેમ છે. ‘હું’ને જ્યારે વિસારે પાડવામાં આવે ત્યારે એ નીરવતામાં પ્રેમનું દિવ્ય વાદ્ય વાગી ઊઠે છે. – કુન્દનિકા કાપડિયા