કૃતઘ્ની હું આમ મૌન ધરી રહું  આવતું   વાદળું   દેખી   મુખથી   ન  કશું   કહું” વંશસ્થ વિચારતા નેત્ર જલે ભરાય છે શરીરનું ચેતન ત્યાં  હરાય છે લઈ જઈને  પ્રિય વક્ષની સમી ગ્રહી કરે મસ્તકથી રહ્યો નમી અનુષ્ટુપ રહી  જરા  ફરી  પાછો છૂટો  થાય  શરીરથી “પ્રિયે!