સુશ્રી ગાયત્રી જોશીને થયું કે આ કાવ્યયાત્રા પર એક ઉત્તમ ફિલ્મ બનવી જોઈએ, પણ કામ મુશ્કેલ હતું. રાજકીય રીતે વ્યસ્તતાના દિવસોમાં વાજપેયી, તેમની કવિતાના સંદર્ભે લાંબા સમય સુધી મળે કઈ રીતે? અટલજીનો મારા પ્રત્યેનો નિર્વ્યાજ સ્નેહ કામ લાગ્યો. ગાંધીનગરમાં જ વાત થઈ હતી, તેમણે સંકોચ સાથે હા પાડી અને પછી નવી દિલ્હીમાં મુલાકાત-બેઠકો માટે તૈયાર પણ થયા. ‘મેરી અનુભૂતિ’ એ રીતે એક યાદગાર ફિલ્મ બની છે. અમદાવાદના કાવ્ય-પ્રેમી દર્શકોએ તેના બે પ્રિ-વ્યૂ શૉ માણ્યા, તેમાંના એકમાં અટલજી સ્વયં ઉપસ્થિત હતા. ફિલ્મ નિર્માણમાં આ વિષયવસ્તુ વિશે મેં પ્રાસ્તાવિક આપ્યું હતું, પછી અટલજી પણ બોલ્યા. એ પછી તો આ ચિત્રને બી.વી. કારંથ જેવાનો સંગીતસ્પર્શ મળ્યો. આ ફિલ્મ માટે લેવાયેલી મુલાકાતોમાંની એક દીર્ઘ પણ આ સાવ અવિધિસરની, સહજ અને સ્વાભાવિક મુલાકાતના મારા પ્રશ્નો, તેમનો પ્રતિસાદ- મારી એક રચના છે ઃ ‘દૂર કહીં કોઈ રોતા હૈ!’ આંતરિક કટોકટીમાં જડબેસલાક નજરકેદ વચ્ચે એ લખાઈ હતી. બીમારીને લીધે મને દિલ્હીની ઑલ ઇન્ડિયા મેડિકલ ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં દાખલ કરવો પડ્યો હતો. સૌથી ઉપરના માળે એક કમરામાં મને રાખવામાં આવ્યો, ચોતરફ પોલીસ અને પોલીસ ગુપ્તચરોનો પાક્કો પહેરો. મુલાકાતની સદંતર મનાઈ… સાવ એકલી, રુગ્ણાવસ્થા. સવારના ચાર-સાડાચાર થાય અને ખળભળતા રડવાનો અવાજ સંભળાય. મારા કમરાની બરાબર નીચે પછીના માળે, મરી ગયેલા દરદીઓની લાશોને રાખવામાં આવતી હતી. દરદીના સ્વજનો આવે, હૈયાફાટ રુદન કરે. ત્યારે લખાઈ આ કવિતા ઃ તન પર પહેરો હતો, પણ મનને તેઓ કઈ રીતે બાંધવાના હતા? લખ્યું છે મેં, તેની એક પંક્તિમાં, (પઠન)