પાણી-શરબત-પરિચય જેવો શિષ્ટાચાર પત્યા પછી મેં મારું લેપટોપ બહાર કાઢ્યું કે જેથી સુધારા-વધારા થઈ શકે. મારા લેપટોપમાં આમ તો 9 સેલની બેટરી છે પણ સતત ડેસ્કટોપની જેમ વપરાવાને કારણે હવે તે બરાબર કામ નથી આપતી અને 45 મિનિટથી 60 મિનિટ દરમિયાન તો ડિસ્ચાર્જ થઈ જ જાય છે. એટલે મેં ચાર્જર કાઢીને તેમાં લગાવ્યું પણ પ્લગ તો દેવેન્દ્રભાઈની ખુરશીની બીજી બાજુ હતો. આમ તો એ વાયર ત્યાં પહોંચી જાય તેમ જ હતો, પણ એ અગવડરૂપ જરૂર બનત. એટલે એક જ સેકન્ડમાં તેઓ પોતાની ભવ્ય ખુરશીમાંથી ઊભા થઈ ગયા અને મને કહે, “તમે અહીંયા બેસો તો આપણને કામ કરતાં ફાવે.” હું વિચારમાં પડી ગયો. એમની ખુરશીમાં મારાથી બેસાય? પણ બીજી જ ક્ષણે મને સમજાયું કે તેમના માટે ખુરશી નહિ પણ કામ મહત્વનું છે અને મેં પણ એ સ્વીકારી લીધું અને ખચકાટ ત્યજીને હું એ પદ્મ શ્રીની ખુરશીમાં બેસી ગયો અને તેઓ પેલી પીવીસીની ખુરશીમાં બેઠાં. તેમની નમ્રતાએ મને ત્યારે જ જીતી લીધો અને એ પદ્મ શ્રીની ખુરશીમાં બેઠાં-બેઠાં 'The Prime Minister' નામનું પુસ્તક છેલ્લો આકાર પામ્યું.