અજંપો પાર વગરનો. મન ખૂબ જ વ્યસ્ત રહે. જોઈ ન શકાય તેવુ જગત કડવું લાગતું હતું. એમા જસુને બરડાનો દુખાવો ઊભો થયો. હાલતા દુખે, ચાલતા દુખે, સૂતા દુખે અને પડખુ ફરતા દુખે. દાક્તરોને દેખાડ્યું. ગોળીઓ ખાધી પણ ગાડી કેમે પાટે ન ચડે. વા હશે, પિત્ત પ્રકોપ હશે, આર્થરાઇટીસ હશે, બધુ સાંભળ્યુ અને એ પણ ઓછું હોય તેમ પૂર્વ જન્મના પાપ હશે તેમ ધારી બેઠા. દુખાવો ઉપડે એડલે જસુની આંખોમાંથી આસુની ધારા થાય. મને તો એ દેખાય નહિ, જ્યારે દાબી રાખેલો કણસાટ કે ધ્રુસ્કા સાંભળુ ત્યારે ખ્યાલ આવે. હું જઈને પાસે બેસી જઉ અને વાંસે હાથ ફેરવુ ત્યારે મને વળગીને છૂટથી રડી લે અને મન હળવુ કરે.