આવા માણસોને સ્પર્ધામાં મોકલવા જોઈએ. ‘વિશ્વ ઓલમ્પિકમાં કોઈ સારા રમતવીર નથી મળતા. દેશની આટલા કરોડની વસ્તી તોય દર વખતે ભોપાળું! ચંદ્રકો નથી મળતા. કાં માત્ર બે-ચાર ચંદ્રકોથી ઠાલો સંતોષ માનવો પડે છે…’ એવી ફરિયાદોનો અંત આવશે. કમસે કમ દોડની સ્પર્ધામાં તો પહેલો નંબર આવશે ને દેશનું નામ રોશન થશે. પસંદગીકારોએ આવા જમણવારોમાં જઇ બારીક અવલોકન કરવું જોઈએ. આવી મહત્વની જગ્યાઓની મુલાકાત લેવાનો વિચાર એ લોકોને હજી સુધી કેમ નથી આવ્યો એ એક કોયડો છે. શક્તિનો અસલ સ્ત્રોત અહીં જ છે. કદાચ સારો દોડવીર ન મળે તોય વહેલા જમવાની તક કેમ ઝડપવી એના દાવપેચ તો શીખવા મળશે જ. ફેરો ફોગટ નહીં જાય. પ્રેરણા તો મળશે જ. એ જ રીતે કેટલાંક પીરસનારાનું છે. તેની ઝડપ ને રીત જોઈને જમનારાને એમ થાય કે ‘મર્યા. હમણાં દાળ કે શાક આપણા કપડાં પર આવી પડશે. લાડુ ઉડીને બાજુવાળાની થાળીમાં બેસી જશે.’ પણ એવું નથી થતું. વાનગી એની જગ્યાએ જ અચૂક પડે છે. આવા લોકોને નિશાનબાજી, બરછી, ગોળાફેંક કે બિલિયર્ડ જેવી રમતો માટે પસંદ કરી શકાય ! (જો કે વારંવાર ઊંધિયામાંથી મુઠિયાં ગોતી આપવા જેવી અણછાજતી માંગણી થતી હોય તો પીરસનારો વાનગી ધરાર ઢોળી, કપડાં બગાડી વેર વાળે એમ પણ બને.)