શારદાના મૃત્યુને કારણે શરદભાઈ માનસિક રીતે ખૂબ જ ભાંગી પડ્યા. એમની’ય તબિયત વારંવાર બગડવા માંડી. એક તરફ પોતે તબિયતથી લાચાર અને બીજી તરફ નાની એવી રતન ! રાત દિવસ તેમને રતનની ખૂબ જ ચિંતા રહેતી. આખરે કુટુંબીઓનાં આગ્રહને વશ થઇ, મને-કમને તેમણે રંજન સાથે બીજાં લગ્ન કર્યા. રંજન શરદભાઈની તમામ પરિસ્થિતિથી વાકેફ હોવા છતાં એણે શરદભાઈ સાથે લગ્ન કર્યા. રતનને મન તો મા એટલે જાણે વાત્સલ્યની મૂર્તિ જ! પણ રંજને તો રતન સાથે અસલ સાવકી મા જેવો જ વ્યવહાર કરવા માંડ્યો. વહેલી સવારમાં રંજન રતનને ઉઠાડી દેતી અને ઘરનું વાસીદુંથી માંડી નાના મોટા બધાં જ કામ રતન પાસે જ કરાવતી એમાંયે જો રતનથી કોઈ કામમાં કંઈ ચૂક રહી જાય તો તેણે માતાના કડવા વેણ સાંભળવા પડતાં અને ઢોરમાર સહન કરવો પડતો. રતનને પોતાની સગી મા શારદાની ખૂબ યાદ આવતી. તે માના ફોટાને વળગીને રાત – દિવસ આંસુ સારતી રહેતી. ઘણીવાર તો રતનને ઘર છોડીને ભાગી જવાનો’ય વિચાર આવતો પણ તેને પોતાના બીમાર બાપુનો વિચાર આવી જતો. કારણ રતન જ હતી જે શરદભાઈની દેખભાળ કરતી. એમની કાળજી રાખતી. રંજન ક્યારેય શરદભાઈની દેખભાળ તો દૂર ક્યારેય એમને પાણી’ય પૂછતી નહીં.