થોડા દિવસોમાં જ ચાર પાંચ બાળકો સાથે અરુણના સેવાયજ્ઞનો આરંભ થયો, અરુણે પોતાના ઘરમાં જ સાંજના સમયે ટ્યુશન ચાલુ કર્યા, ધીમે ધીમે વાત ફેલાઈ ગઈ ‘વકીલ સાહેબ મફતમાં બાળકોને ભણાવે છે’ જોતજોતામાં તો અરુણના વિદ્યાર્થીઓની સંખ્યા ખાસ્સ્સી વધવા માંડી, સાથે અરુણની અગવડો પણ,. અરુણ જયારે માત્ર ખુશીને ભણાવતો ત્યારે તો પોતાના અનુકુળ સમયે ભણાવી લેતો, પરંતુ હવે અરુણને નિયત સમયે ગમેતેવું કામ છોડીને પણ ઘરે હાજર થવું પડતું. ટ્યુશનના નાનામોટા ખર્ચાઓનો ભાર પણ અરુણના ખિસ્સા પર પડવા લાગ્યો. પોતાના નાના રૂમમાં બાળકોને સમાવવાનો પ્રશ્ન પણ ઉભો થયો. વધતી જતી બાળકોની સંખ્યા, અલગ અલગ ધોરણોમાં ભણતા બાળકોને એકીસાથે ભણાવવામાં મુશ્કેલીઓ ઉભી થવા માંડી, અરુણને ક્યારેક ઉડતી વાતો પણ સાંભળવા મળતી ‘વકીલ શરૂઆતમાં બધા બાળકોને થોડો સમય મફતમાં ભણાવશે પછી ફી ચાલુ કરી દેશે, બધા કમાવવાના ધંધા છે ભાઈ ધંધા’. જો કે અરુણે આવી વાતો પર ધ્યાન ન દીધું, ચુપચાપ પૂરી લગન અને ખંતથી પોતાના કાર્યમાં લાગી ગયો.