શ્રી રેવાશંકર જગજીવનની પેઢીનો કારભાર દેશ પરદેશમાં ઘણો વિકસિત હોવા છતાં શ્રીમદ્જી સરેરાશ ચાર મહિના નિવૃત્તિ લઈને નૈસર્ગિક પ્રદેશોમાં ધ્યાન સાધનાનો પુરુષાર્થ કરતા. ઇડર, ઉત્તરસંડા, કાવિઠા, રાળજ, વડવા, વસો જેવી અનેક ભૂમિઓ તેમના ચરણ સ્પર્શથી પાવન થઇ છે. તે તપોભૂમિઓ આપણા માટે તીર્થભૂમિ બની ગઈ છે. તેઓ કહેતા " એવું તો આ જગતમાં શું છે કે જે આપણને જોઈએ છે? જે જોઈએ છે તે આપણી અંદર છે, સદૈવ સાથે છે". વિચાર કરીએ તો જણાય કે, આ સંસાર એ તો મૃગજળ સમાન છે. દૂરથી એવું લાગે કે ત્યાં સુખ છે પણ વાસ્તવમાં તે સુખાભાસ છે. વાસ્તવમાં આ સંસાર દુઃખ, દુઃખ અને પારાવાર દુઃખથી ભરેલો છે. આ સંસારના સ્વરૂપને વારંવાર વિચારીએ તો તે પ્રત્યેનો મોહ ભાવ આચ્છાદિત થયા વગર રહે નહિ કારણ અવિચારે કરીને મોહ રહ્યો છે. સંસાર ભાવનાનું અનુપ્રેક્ષણ જો વ્યવસ્થિત થાય તો પછી સંસારને છોડવો નથી પડતો તે આપોઆપ છૂટી જાય છે અને ધ્યાન સાધના દ્વારા મિથ્યાત્વની ગ્રંથિઓને છેદી આત્મા નિર્ગ્રંથ અવસ્થાને પ્રાપ્ત કરે છે. સમભાવે પ્રારબ્ધ ઉદયને ભોગવી અંતે મોક્ષ પામી અવ્યાબાધ સુખ સમાધિને વરે છે.