ફિલ્મ પંદરમી સદીના કોઈ મુસ્લિમે લખેલી કૃતિ પરથી બનાવવામાં આવી છે જેને વાસ્તવિક પ્રસંગો સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી એવો દાવો કરીને ડિસ્ક્લેઇમર મૂકવામાં આવ્યો છે. ફિલ્મમાં બ્રાહ્મણ રાજગુરુને દેશદ્રોહી અને રાજપૂતોને આપસમાં લડનારા, રણનીતિની બાબતમાં બેવકૂફ અને મુસલમાન દુશ્મનની પત્નીની ભલમનસાઈને લીધે જાન બચાવીને ભાગી જનારા કાયર તેમ જ છીછરા આદર્શોમાં રહીને જાન ગુમાવનારા ચીતરવામાં આવ્યા છે. મને તો આ સ્ટોરીમાં બિલોરી કાચ લઈને જોયા પછી પણ ક્યાંય રાજપૂતોની આનબાનશાન દેખાઈ નહિ. ભારતના રાજપૂતોની બહાદુરી અને મોતના જોખમે પણ દુશ્મનોનો સામનો કરવાની તત્પરતાનો ઇતિહાસ અહીં વિકૃતિભરી રીતે રજૂ થયો છે. આ બધું સ્પષ્ટપણે નહિ, પણ મોઘમ રીતે, સરેપ્ટિશિયસલી વાર્તામાં ઘુસાડવામાં આવેલું છે. ઐતિહાસિક બનાવો અને ઐતિહાસિક પાત્રોને લઈને કાલ્પનિક વાર્તાઓ બનાવવાનો ટ્રેન્ડ જોખમી છે. સંજય ભણસાલીએ ‘બાજીરાવ મસ્તાની’ વખતે પણ આવી જ બદમાશી કરી હતી. કાં તો તમે પૂરેપૂરું રિસર્ચ કરીને, ઇતિહાસને વફાદાર રહીને, ફિલ્મ બનાવો કાં જાણીતાં ઐતિહાસિક પાત્રોનું નામ વટાવવાની મેન્ટાલિટી ત્યજી દો. કાલ ઊઠીને કોઈ મોહમ્મદ કે ઈસુ કે એમની આસપાસનાં પાત્રોની કથા લઈને નવલકથા બનાવે અને કહે કે આને ઇતિહાસ સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી, આ તો એક સાહિત્યિક કૃતિ છે તો ચેડાં કરેલા પ્રસંગો પરથી ફિલ્મ બનાવનારાઓની કેવી હાલત કરવામાં આવે એની તમે કલ્પના કરી શકો છો. મોહમ્મદ પયગંબર વિશે એલફેલ કાર્ટૂનો બનાવનારાની હત્યા કરવામાં આવી છે. સલમાન રશ્દીએ ‘સેતાનિક વર્સીસ’ નવલકથામાં બે આડીઅવળી વાત લખી તો ખોમૈનીએ લાખો રૂપિયાના ઇનામ સાથે એની હત્યા કરવાનો ફતવો જાહેર કર્યો હતો.