શેઠ શ્રી બાલુભાઈ વાડીભાઈ સ્મૃતિ ઉદ્યાન એવું લાંબુંલચક નામ કોણ બોલે! રિક્ષાવાળાને કહો તો એ પણ ભૂલો પડી જાય. ગુજરાતીઓ તો સહેલું નામ શોધી જ કાઢે. માટે એમણે બાલુભાઈ વાડીભાઈનું નામ ટુંકાવી “બાવા” કર્યું અને બાવાનો બગીચો નામ ચોંટી ગયું. નામ ફિટ થઈ ગયું એનું બીજું પણ કારણ છે. બગીચાની કોઈ ગ્લેમર નથી. અનધિકૃત ઝુંપડાંની પેઠે ઝાડ એમની મેળે ઊગ્યાં છે. લીલું ઘાસ છે અને ઠેરઠેર બાંકડાઓ છે, જે પક્ષીઓની ચરકને લીધે મૉડર્ન આર્ટની કલાકૃતિઓ જેવાં વધારે લાગે છે. બગીચાને ફરતી સોસાયટીઓના સિનિયર સિટિઝનોને એ વધારે આકર્ષે છે. પ્રેમી પંખીડાં અહીં ફરકતાં નથી. રાત્રે ઘુસી જતાં હોય તો ખબર નથી. ભૂલચૂકે જો કોઈ જ આવી ચઢે તો સિનિયર સિટિઝનોની કે સેન્સરશિપ હેઠળ એમણે સખણાં બેસવું પડે છે. બગીચામાં આવતા વરિષ્ઠ નાગરિકોના બે વર્ગ છે. સ્વછાએ ફરવા આવતો સ્વાથ્યપ્રેમી વર્ગ અને ડૉક્ટરોના ડરાવવાથી ફરજિયાત ચાલવા અને દોડવા આવતો દર્દીવર્ગ. હા, એક વર્ગ એવો છે જે વહેલી સવારે આવી સામૂહિક અટ્ટહાસ્ય કરી પક્ષીઓને ભગાડી મૂકે છે. પક્ષીઓ લાફિંગ ક્લબવાળાઓને માફીઆઓ સમજે છે.