હું એટલે ડૉ. પ્રદીપ પંડ્યા, એમ.ડી. કન્સલ્ટન્ટ ફિઝિશિયન અને કિડની-નિષ્ણાત. 1970માં એમ.ડી. થઈને પ્રેક્ટિસ ચાલુ કરી. પછી કિડનીના રોગોમાં રસ પડ્યો. એના વધુ અભ્યાસ માટે ઈંગલેન્ડ ગયો. પાછા આવીને એના નિષ્ણાત તરીકે પ્રૅક્ટિસ કરી. હજારો દર્દીઓ મારી હૉસ્પિટલમાં દાખલ થયા. ઘણા ગંભીર હતા. હૉસ્પિટલમાં મૃત્યુ પણ થયાં. કોઈ ગંભીર દર્દીનાં સગાં મળવા આવે ત્યારે કહું કે ચિંતા કરવા જેવું નથી… અથવા કંઈ થઈ શકે તેમ નથી. સગાંઓ તો મારી વાતને બ્રહ્મવાક્ય માની બહાર જાય. હું મારું બીજું કામ કરું. દર્દીઓ અને એનાં સગાંઓ સાથે ત્રીસ વર્ષથી વધુ સમય નિકટના સંબંધો હોવા છતાં, એમને સૌથી વધુ સમજવાનો દાવો કરવા છતાં હું જ્યારે દર્દી બન્યો ત્યારે બધા જ સંદર્ભો બદલાઈ ગયા. મારા સાથી તબીબ મને કહે કે ચિંતા કરવા જેવું નથી ત્યારે મને ખરેખર ચિંતા થતી હતી. મારી પત્ની અને મારાં બાળકોના ચહેરા પર ભય, ચિંતાઓની લાગણીઓ મેં જોઈ ત્યારે મને થયું કે તબીબોની વાતથી કદાચ પૂરું સાંત્વન નહીં મળતું હોય ! તબીબોની વાતથી ચિંતા દૂર થતી નથી, એ વાત, એ દુ:ખ-વેદના તો દર્દીએ સહન કરવાની છે. એ મૂક વેદના સગાંઓએ જીરવવાની છે. દર્દી કે કોઈ વ્યક્તિ મને કહે છે, હું ડૉક્ટરને બતાવવા નથી જતો કારણ કે એ એક ચક્કર જેવું છે. એક વર્તુળ છે. એમાંથી બહાર આવવું મુશ્કેલ છે. ત્યારે મને એ વાતમાં અતિશયોક્તિ લાગતી પણ આ અનુભવ મને થયો ત્યારે…. ?