‘પપ્પા, તમે કંઇ તાતા-બિરલા નથી કે દાન કરો ને તમને ભિખારી કરી મારે નથી પરણવું.’ ને વિવાનના નામ પર ચોકડી મૂકાઇ ગઇ. એ પછી વિવાને આવી સ્વાતિના પપ્પાને કહ્યું કે મારે તમારી મદદની જરુર નથી. હું લોન લઇને ડિસ્પેન્સરી ઊભી કરીશ…પણ સ્વાતિ મક્કમ રહી. ના એટલે ના. ને પછી થોડો સમય શોધખોળ અટકી. ખાનગીમાં એના મમ્મી-પપ્પા, ભાઇ-ભાભી તપાસ તો કરતા જ રહેતા હતાં ને એમાંથી જડી ગયો એક યુવાન જે ફોરેન રિર્ટન હતો. પૈસાપાત્ર કુટુંબનો નબીરો હતો. દહેજની એને પડી ન હતી. હવે અહી દેશમાં રહી પપ્પાનો બિઝને સંભાળવાનો હતો. એમને માત્ર સારી છોકરી જ જોઇતી હતી. માંડ માંડ સ્વાતિને એની ભાભી દર્શનાએ તૈયાર કરી. મુલાકાત ગોઠવાઇ. સ્વાતિ ને રુપક ગમ્યો. રુપકનું મન પણ સ્વાતિએ જીતી લીધું. સૌને થયું કે ચાલો, અગાઉ જે થયું તે સારું થયું. છેવટે જેવું સગું જોઇતું હતું એવું મળી ગયું. દીકરી સુખી થશે. રુપક રોજ ગાડી લઇને આવતો. બંન્ને દૂર દૂર ફરવા જતાં. ક્યારેક મોંઘી રેસ્ટોરાંના એકાંતમાં બેસી વાતો કરતાં. સ્વાતિ ખુશખુશાલ રહેવા લાગી. ઘડિયાં લગ્ન લેવા માટે બંન્ને પરિવાર ઉતાવળ કરવા લાગ્યા.