@ ‘વાડી’ એ ખેડૂતનું પોતીકું સંશોધન કેંદ્ર છે : મગફળીની ખેતી જોવા અમે ચાઇના ગયા હતા. ત્યાં જમીન પર બે બેડ વચ્ચે એક ફૂટની જગ્યા છોડી,દોઢ દોઢ ફૂટ પહોળા અને 3-4 ઇંચ ઊંચા એવા બેડ બનાવી, તેના પર પ્લાસ્ટિક પાથરી, તેમાં કાણાં પાડી, હાથથી જ મગફળીના બિયાં થાણી, ઊભડી મગફળી ઉગાડી, સારું ઉત્પાદન મેળવતા જોયા. પણ સાથોસાથ અમારા ધ્યાનમાં આવ્યું કે આ પદ્ધતિમાં પ્લાસ્ટિકનો ઘણો બધો ખર્ચ થાય છે, બીયાં બધાં હાથથી જ થાણવાના થતાં હોઇ મજૂરી ખૂબ લાગે છે, વળી પાક પૂરો થયે છોડવા ખેંચતાં તૂટી ગયેલ પ્લાસ્ટિક ખળું લેતાં પાંદડી-ડાંખળીમાં ભળે છે-એટલે ચારો-નીરણ બગડે છે અને જમીનમાં પડી રહેલ પ્લાસ્ટિકના ટુકડા સડતા ના હોવાથી જમીન બગડે છે; એ કદાચ ચાઇનાને પોસાણ છે, પણ આપણે તો આ ન જ પોસાય ! આવો અનુભવ થયો. ઉત્પાદન ભલે થોડું ઓછું આવે તે ક્ષમ્ય છે, તે સામે જમીનનો બગાડો કેમ પોસાય ? વધુ ઉત્પાદન માટે ‘કંઇક કરવું જોઇએ….કંઇક કરવું જોઇએ’ એવું મુંઝવણભર્યું રટણ સતત ચાલતું રહેલું. તમે જૂઓ ! મુંઝવણને જસંશોધનની માતા કહી છે ને ? મુશ્કેલીઓ જ ખેડૂતને કંઇક ખોળવાની ફરજ પાડે છે. એમ સતત કંઇક રસ્તો શોધવાની મથામણમાંથી જ્યારે પંચવટી બાગમાં ચાઇના પદ્ધતિનો પ્રયોગ હાથ ધરવાનો થયો, ત્યારે તેની સાથોસાથ પોતાની કોઠાસૂઝને એ પદ્ધતિ ભેળી જોડી, અને પરિણામ સરસ મળી ગયું. મગફળીની પરંપરાગત વાવેતરની પદ્ધતિથી જેટલી જમીનમાંથી સાડાબાર મણ મગફળી ઉતરે છે,તેટલી જ જમીનમાંથી આ પદ્ધતિ દ્વારા વધારાના કશા જ ખર્ચ કે માવજત વિના વીસ મણ મગફળી ઉતારી શકાય છે તે વાત સિદ્ધ કરી શકાઇ.