આ પછી ખચ્ચર, ટટટુ કે ઘોડેસવારી જે કહો તેનો વારો આવે. જ્યાંથી ઘોડેસવારી શરુ થતી હોય ત્યાં સંઘ આખો સંઘ પહોંચે. ત્યાં, દેખાવથી પૈસાદાર, દુબળા પાતળા લોકો અને બાળકો હોય તેવા સવારીવાન્છુકોને ઘોડાવાળા ઘેરી વળે છે. હિલસ્ટેશન પર પાણીની તંગી હોય કે ગમે તે કારણે, ઘોડા અને ઘોડામાલિક બેઉ સરખા ગંધાતા હોય છે. ઉપરથી આખો વિસ્તાર ઘોડાની લાદથી ખદબદતો હોય. ફિલ્મોમાં તો હીરો ચાલુ ઘોડાએ ચઢી જતો હોય છે, પણ હિલસ્ટેશન પર તો ઘોડા પર બેસવા માટે પહેલા ઉંચી પાળી પર ચઢવું પડે છે અને એટલું કરવામાં જ અમુક કાકીઓના ઘૂંટણમાં દર્દ થવા માંડે. જેમતેમ કરીને ઘોડા પર બેસો અને ઘોડો ચાલવાનું જ્યાં શરુ કરે ત્યાં બેલેન્સનો મહિમા સમજાય. એમાં પાછો ઘોડો ખાઈની ધાર પર ચાલે એટલે પોતપોતાના ઇષ્ટદેવ યાદ આવે. પણ પછી, ઇષ્ટદેવ કદાચ કામમાં આવે કે ન આવે, ઘોડાકીપરને હિન્દીમાં વિનવણીઓ થાય ‘એ ભૈયા બરોબર પકડના બાજુમે ખીણ હે તો ક્યા હે હમકો ડર લગતા હય’. એ ખીણ પસાર થાય પછી ખબર પડે કે, ઘોડો જે ઉબડખાબડ રસ્તા પર પસાર થયો એ વખતે ઉંચા શ્વાસે બેસવાનાં કારણે, અને ઘોડા અને આપણા શરીર વચ્ચેના તાલમેલના આભાવે પગ અને પેટ વચ્ચેના શરીરના પૃષ્ઠભાગે દુખાવો શરુ થઇ ગયો છે. હવે, આવાં સમયે નીચે ઉતરીને ચાલી નાખવાના વિચાર આવે. પણ ત્યાં સુધીમાં અડધે રસ્તે પહોંચી ગયા હોવાથી ચાલવાનું શક્ય ન લાગતાં ઘોડેસવારી ચાલુ રાખવામાં આવે છે, પણ આ આખી ઘટમાળમાં ઘોડાને એટલો ફાયદો થાય છે કે બેસનાર પોતાનું વજન ઘોડાની પીઠ પરથી ઓછું કરી પેંગડામાં નાખેલા પગ પર ટ્રાન્સફર કરે છે ! વિચારી જોજો.