‘એ લોકોને કોઈ ભય જ નથી. એ બધા જ દોષી છે, તેમ છતાંય બિંદાસ બહાર ફરે છે. પણ, પેલો બિચારો સામાં પક્ષનો બેગુનાહ વ્યક્તિ હજુ હોસ્પિટલમાં જ એડમીટ છે. ડુંગળી ન આપવા જેવા સામાન્ય વાતમાંથી જન્મેલા ઝગડાએ એના જીવનના કેટલાય મહિના હોસ્પીટલમાં રહેવા નિયત કરી નાખ્યા. પણ, છતાંય અફસોસ એના ગુનેગાર બહાર ફરે છે. એના પછી પણ એમના વર્તનમાં કોઈ સુધાર નથી. એમનું ગામ અને ગ્રુપ મજબૂત છે, બધા બે નંબરીયા છે. તમે તો જાણો છો આ લોકોની હપ્તા પહોંચાડતી આખી લિંક હોય છે, જે હવલદારથી લઈને ક્યાં સુધી હોઈ શકે એ ધારવુ બહુ અઘરું નથી. કારણ કે જે પોલીસ સાક્ષીઓને આટલા હેરાન કરે, એ ગુનેગાર બાબતે કેમ શાંત છે…? એ વાત બધું સ્પષ્ટ દર્શાવે જ છે. એ લોકો બે નંબરના જ ધંધા કરે એમને બીજા કોઈ કામ જ નથી. દાદાગીરીઓ કરવી, ઝઘડા કરવા, લુખ્ખાઈ કરવી, માર-પિટ કરવી, દારૂ પીને ફરવુ આ બધું એમની કાયમી દિનચર્યામાં છે. આ દિનચર્યામાં ખાખીના પરિવારોના એસોઆરામ ચાલે છે, એટલે એ પણ મૂંઘા મોઢે બધું જોયે રાખે છે.’