વર્ષો પહેલાં મારે અમદાવાદ જવાનું થતું ત્યારે મારા કામકાજને આટોપ્યા પછી મને એલિસબ્રીજના ગુજરી બજારમાં કે ફુટપાથ ઉપર વેચાતાં જૂના પુસ્તકો જોવા-ખરીદવામાં રસ પડતો. મને યાદ છે કે એકવાર મેં છેક 1841 થી શરૂ થએલા બ્રિટીશ હાસ્ય અને કટાક્ષ વિષયક Punch Magazine માંથી પસંદગીનાં કાર્ટુન ચિત્રો ધરાવતા “Gallery of selected early covers’ જેવા કોઈક નામવાળું એક પુસ્તક ખરીદ્યું હતું. મને જ્યારે જ્યારે ફુરસદ મળતી, ત્યારે એ પુસ્તકનાં પાનાં ફેરવવામાં મને ખૂબ જ રસ પડતો. આજે પણ કોઈ અખબાર કે સામયિકમાંનાં વ્યંગચિત્રો કે ચિત્રવાર્તાઓ ઉપર હું અચુક નજર નાખ્યા વગર રહી શક્તો નથી. આ કાર્ટુનચિત્રોમાં થોડામાં ઘણું કહી દેવાની ક્ષમતા હોય છે, તો વળી કોઈક તો આપણને પેટ પકડીને હસાવ્યા સિવાય રહે નહિ. કોઈક અખબારમાંના કોઈક વ્યંગચિત્રને આજે પણ જ્યારે જ્યારે હું યાદ કરું છું ત્યારે હસ્યા વગર રહી શકતો નથી. એમાં મોટી દુંદ (પેટ)વાળા શેઠના પગ પાસે બેસીને એક છોકરું સ્લેટમાં નિશાળનું ગૃહકાર્ય કરતું હોય છે. પેલા શેઠ એના નામની બૂમ પાડે છે, ત્યારે પેલું છોકરું સ્લેટ નીચે મૂકીને તેમના પેટના ઘેરાવાથી દૂર પોતાની ડોક લંબાવતું તેમની સામે જોતાં ઉત્તર વાળે છે કે ‘હું અહીં છું.”