દીકરી બોલીઃ ‘આ મહેલ અતિશય સુંદર છે. મનગમતો બગીચો છે. કલરવ કરતાં પક્ષીઓ છે. જળાશયોમાં ખીલેલાં કમળો છે. ભાવતાં ભોજન છે. વિલેપનો, વસ્ત્રો અને આભૂષણો છે. કોમળ શયનો છે. મારો ગૃહસ્થાશ્રમ સર્વ સંપત્તિથી યુક્ત છે. તો પણ પોતાની જન્મભૂમિ કોને યાદ ન આવે? આપની કૃપાથી અહીં બધું ઉત્તમ છે. પણ એક જ વાતનું દુઃખ છે કે મારા પતિ ઘરમાંથી બહાર નીકળતા જ નથી. માત્ર મારી પાસે રહે છે. મારી બીજી બહેનો પાસે જતા જ નથી. એથી મારી બહેનો એ રીતે દુઃખી છે. આ એક જ મારા દુઃખનું કારણ છે.’ દરેક પુત્રીએ માંધાતાને આ જ શબ્દો કહ્યા. તેથી રાજાને સંતોષ થયો કે દીકરીઓ સુખી છે. માંધાતાએ મનોમન સૌભરિને આશીર્વાદ આપ્યા. ને કહ્યુંઃ જમાઈ હો તો આવા હજો…