લોકો બધા એકીટશે જોઈ રહ્યા. અર્જુને મત્સ્ય વીંધ્યું ત્યારે પણ આટલી એકાગ્રતા દ્રુપદના રાજદરબારમાં નહિ દેખાઈ હોય. બેફિકર થવાનાં વચનોથી શેઠે હિંમતને બે હાથે પકડી-અરે હા! પણ બન્ને હાથમાં તો નાળિયેર હતું-શેઠે પગ ઉઠાવ્યો, હંમેશ કરતાં વધારે અને મૂક્યો અશ્વરાજની વૃદ્ધ પીઠે. પણ જાત ઘોડાની અને તેમાં પુરાણો, પછી પૂછવું શું? તરત ફરી ગયો, મોઢું શેઠ તરફ કર્યું, કાન ઊંચા કર્યાં. શેઠ ગભરાયા. જીવ બ્રહ્માંડની લગોલગ જઈ પહોંચ્યો. પાછળ હઠ્યા. હાથ છોડી જીવ બચાવવા નાળિયેર જતું કર્યું. પાછળ હઠતાં એકદમ પાઘડી ભીંતમાં અથડાઈ-ખસી, આગળ આવી પડી ગઈ. વરરાજા તાજનષ્ટ થયા. લોકોમાં હાહાકાર કે પછી હ-હ-હકાર વ્યાપ્યો. શેઠે ઊંચું જોયું, દયાદ્રતાથી લોકો તરફ જોયું-તિરસ્કારથી ઘોડા તરફ જોયું-ગૌરવથી કીચડમાં પડેલી પાઘડી સામું જોયું, ઠપકામાં, મિજાજમાં આકાશ તરફ ઈશ્વર સામું જોયું. કોણ જાણે શું દેખાયું પણ એકદમ હોઠ ખેંચાયા અને આખી મેદનીમાં પહોંચે એવો સૂર તેમના ગળામાંથી નીકળ્યો: