ભારતી સુખી ઘરની હતી. એના પિતા સરકારમાં ઉચ્ચ અમલદાર હતા. એના ભાઈઓ વિદેશમાં નોકરી કરતા હતા. ભારતીને આ સરકારી નોકરી મળી ત્યારે એને આ શહેરમાં એકલી આવવા દીધી એની પાછળ પિતાની ગણતરી એ હતી કે થોડા અનુભવ પછી પુત્રીને એમના જ વતનમાં નોકરી મેળવી આપવી. પોતે સરકારના ઊંચા હોદ્દા પર હતા એટલે એની વગ અને ભારતીનો અનુભવ સારી નોકરી મેળવવા કામે લગાડી શકાય. ખુદ ભારતીના પિતા સુરેશકુમાર શ્રીવાસ્તવે જ ભરતને આ વાત કરેલી. ભરતે વિચાર્યું- ભારતીને બીજી નોકરી મળી ગઈ હશે ? જો એ એના વતનમાં જ રહેવાની હોય તો એની સાથે સંબંધને કેમ આગળ વધાર્યો ? વાતવાતમાં એણે નહોતું કહ્યું કે આપણે બન્ને અલગ અલગ પ્રાંતના હોવા છતાં આ જ શહેરને આ નોકરીને કારણે હવે વતન બનાવીને રહેવું પડશે. કેવી સુખદ પળો હતી એ. બન્નેની કલ્પનાનું એક સુંદર ઘર, એમાં બે દિલો મિલન પામી વસવાટ કરે, ઘરને સજાવે, સાથે નોકરીએ જવા ઊપડે, સાથે સ્કૂટર પર પાછાં ફરે, કેવી કલ્પના કરી હતી બન્નેએ ! ભરતના મનમાં એક બીજો વિચાર આવી ગયો કે એના પિતાએ પુત્રી માટે નોકરી અને પોતાની જ જ્ઞાતિનો કોઈ છોકરો ભારતી માટે પસંદ કરી રાખ્યો તો નહીં હોય ને ? શું ભારતી એને બેવફા નીવડશે ? જોકે નિખાલસ અને સરળ હૃદયની આ યુવતી એની સાથે આવો વ્યવહાર કરે એ માની શકાય એમ નહોતું.