એક રાજા મંદિરનાં નિર્માણનું કાર્ય કરતો હતો. હજારો મજૂરો કામ કરતા હતા. રાજા સમયાન્તરે કામ જોવા માટે આવે. ત્યારે એ બધાને પૂછે. તેમણે એક શિલ્પીને પથ્થર ઘડતો જોયો, તેને પૂછ્યું કે ભાઇ તું શું કરે છે? તેણે કહ્યું મહારાજ હું નૃત્યમંડપ બનાવું છું. રાજો કહ્યું સારું. પછી તેઓ આગળ ગયા. પૂછ્યું તું શું કરે છે? બીજાએ કહ્યું કે હું થાંભલા બનાવું છું. ત્રીજાનું પૂછ્યું કે તું શું કરે છે? તેણે કહ્યું કે હું શિખર બનાવું છું. એક નાનકડો મજૂર હતો, તેના ચહેરા ઉપર દીપ્તિ હતી, તેનું કામ પેલા શિલ્પીઓએ ઘડેલા પથ્થરોને માથા ઉપર ઉપાડી કડીયા સુધી પહોંચાડવાનું હતું. તેને રાજાએ પૂછ્યું કે તું શું કરે છે? તેણે કહ્યું કે મહારાજ, હું મંદિર બનાવું છું. આમ, ભલે એક ઝાડૂ મારનારો હોય, સવારના પહોરમાં ગલીઓમાં હાથમાં સાવરણો લઇને કચરો કાઢતો હોય પણ તેને એકવાર પૂછવામાં આવે કે તું શું કરે છે? તેણે જવાબ આપવો જોઇએ કે હું રાષ્ટ્રનિર્માણનું કાર્ય કરું છું. જો આ ભાવનાથી કામ કરશો તો એ ગલીનો કચરો નહીં પણ રાષ્ટ્રનો કચરો બહાર કાઢે છે. કઠોર પરિશ્રમ વગર કોઇ કામ થતું નથી.