હરિવલ્લભદાસે કહ્યું એ સાંભળીને વિભાકર તરત ઊભો થઈ ગયો. છઠ્ઠી મિનિટે તો પોર્ચમાં કાર ઊભી રાખીને એમની રાહ જોતો હતો. એમને થોડીવાર લાગી એટલે કારનું બારણું ખોલીને વિભાકર બહાર આવ્યો અને શાંતિથી ઊભો રહ્યો. એના સ્વભાવની ખાસિયત હતી. અત્યારે તો પપ્પાની પ્રતીક્ષા કરવાની હતી, બાકી કોઈ પણ સ્થળે કોઈની પણ રાહ જોવાની હોય ત્યારે પણ મગજ ઉપર બરફ મૂકીને ધીરજ જાળવી શકતો. લગીર પણ વિચલિત થયા વગર અખૂટ ધૈર્યથી રાહ જોવામાં એને કોઈ તકલીફ નહોતી પડતી. આ ખૂબી જન્મજાત નહોતી, આકરી મહેનત કરીને એણે આ આદત કેળવી હતી.