ઊંચે ગયા પછી સ્થિર રહીએ તો ગતિની સ્થિરતામાં ફરક નથી પડતો, ઊંચે ગયા પછી બાજુવાળાના પતંગને કાપવાની હિલચાલ કેટલીકવાર મોંઘી પડે છે. ‘કેટલીક’ તો વિવેક ખાતર લખ્યું છે. બાકી કાયમ મોંઘી જ પડે છે ! પતંગો કપાઈને અજાણ્યા હાથમાં પકડાઈને ચગી જતા હોય છે. તક અને આવડતનો સમન્વય છે પતંગ…. વપરાઈ ગયેલી દોરીમાં પડતી ઝોલ જીવનના નિત્યક્રમનો સિદ્ધાંત છે. એને સાચવી રહીને વાપરવાથી પતંગ ચગાવવાના સમયનું આયુષ્ય વધે છે. પ્રત્યેક પતંગ આકાશને સલામ કરતા બાળક જેવો ચંચળ લાગે છે. એનું ધ્યાન આમતેમ રમવામાં છે અને આપણા હાથ એને સલામીનું લેસન શિખવાડે છે.