‘ડોહલી મરતીય નથી, ન માંચો મેલતીય નથી.’ વાસંતી અકળામણ કાઢતાં મનોમન બબડી. પછી પરસાળમાં ઓશિયાળી હાલતમાં બેઠેલાં નર્મદાબહેનની નજીક જઈ એમની સામે લાંબા, ટૂંકા હાથ કરતાં આવેશભેર બોલી ‘મર, મરતી કેમ નથી ? આખી દુનિયાનું આવે છે અને તારું જ નથી આવતું ? ઓ ભગવાન ! એનાથી ક્યારે મને છુટકારો મળશે ?’ બોલતાં વાસંતીએ માથું કૂટ્યું. માથુ કૂટતાં કૂટતાં ઘરમાં ચાલી ગઈ. નર્મદાબહેન માટે આ એક દિવસનું ન હતું. દરરોજ સવાર થતાં એમનો દીકરો દુકાને જવા ઘરમાંથી નીકળે કે તરત વાસંતી મનની દાઝ નર્મદાબહેન પર કાઢતી અને ન બોલવાનું બોલતી. એમને મ્હેણાં ટોણાં મારતી અને નર્મદાબહેન છેડો વાળીને રડતાં. આ લાચારી હતી. પતિના મરી ગયા પછી વહુ વાસંતીના પનારે એ પડ્યાં અને એમનું જીવવું વખ જેવું થઈ ગયું.