પૃથ્વીના ગોળાના પિંજરમાં મધ્ય રાત્રીના ઉજ્જવળ સૂર્યને કેદ કરીને બેઠું હોય તેવા નોર્થકેપના સ્મારકના ફોટા જોયેલા, ત્યારથી એ જગ્યા મનમાં વસી ગયેલી. ધરતીને છેડે યુરોપના આ ઉત્તરતમ બિંદુએ ઉભા રહી, ઉત્તર ધ્રુવ તરફ મીટ માંડવાની ઝંખના મનના છાના ખૂણે ઊછરતી રહી. તેમાંય, આર્કટિક વર્તુળની ઉપર ઉત્તરધ્રુવ વૃત્તના શીત કટિબંધમાં પૃથ્વીની ટોચ ઉપર છેક દૂર સુધી વિસ્તરેલ નોર્વે અને ફિનલેન્ડના ઉત્તરતમ પ્રદેશનું મનમાં અનન્ય આકર્ષણ હતું. જ્યાં છ મહિનાની રાત ને છ મહિનાનો દિવસ હોય તેવા ધ્રુવપ્રદેશના કોઈ સાવ અજાણ્યા સ્થળે થોડો નિરાંતવો સમય વિતાવવો હતો. ત્યાંની આબોહવાનો, ત્યાંની ધરતીનો, વૃક્ષોનો, ફૂલોનો અને વન્ય સૃષ્ટિનો સ્પર્શ માણવો હતો. છ મહિનાના લાંબા દિવસના અખૂટ અજવાસને અને મધ્યરાત્રિએ ઝળહળતા સૂર્યને મન ભરીને નિહાળવો હતો. નોર્વેના ઉત્તર-પશ્ચિમ કિનારે વિસ્તરેલા, સહૃદય ઈન્સાન જેવા સદાય હૂંફાળા, આર્કટિક મહાસાગરમાં, જળપ્રવાસ કરતાં કરતાં, કોઈ અજાણ્યા ટાપુ પર ઊતરી પડી; કોઈ અજાણ્યા માછીમારના ઘરમાં મહેમાન બનવું હતું. દુનિયાને છેડે વસેલા કોઈ શાંત-નિવાંત દ્વીપ પર મધરાતનાં અજવાળાં પીવાં હતાં. ધ્રુવપ્રદેશની ઉનાળુ સાંજે સાતેસાત રંગનાં ઘોડાપૂર, મેઘધનુષના કિનારા તોડી, આખાયે આભમાં ફરી વળે, ત્યારના સપ્તરંગી ઉજાસમાં મનભર નાહવું હતું.