પછી શરૂ થાય ફિલ્ડીંગ. ભારતના ક્રિકેટરો જેવી ઢીલાશ આમાં ન ચાલે! બિલ્ડીંગની નીચે બગુલા મુદ્રામાં થાંભલાની પેઠે એકપગે તપ કરવું પડે. વાયરા વીંઝાય, વરસાદ ઢોળાય, તડકા તપે, ટાઢોડું ટપકે- પણ લક્ષ્યવેધની એકાગ્રતા ન ચૂકાવી જોઈએ. આને માટે પણ ‘થોથેખાનો’એ સદંતર અવગણેલો એક પાઠ્યપુસ્તકોમાં ભણાવવા જેવો રૂઢિપ્રયોગ છે. ‘નળિયા ગણવા’! નવરા બેઠા, બારીમાંથી અલપઝલપ નાહીને છંટકેલા વાળમાંથી એક બારિશના ટીપું નીચે પડે એ ઝીલવાની પ્રતિક્ષામાં કે તાર પર સૂકાતા કપડાં લેવા એ માખણિયા મુલાયમ હાથો જાણે તાનપુરા પર ફરતા હોય એમ રણઝણે એના ઈન્તેજારમાં! બાકીનો સમય શું કરવાનું? ઉભા ઉભા કંઈ અમર પ્રેમકથાઓના પુસ્તકો તો વાંચવાના હોય નહિ! માટે સામેના મકાનોની છત પરના (આજે સાવ અદ્રશ્ય થયેલા) નળિયા ટાઈમપાસ માટે (અને છેલ્લા ગણિતના પેપરમાં ડૂલ થયેલી દાંડી અંગે પ્રેક્ટિસ કર્યાના આત્મસંતોષ ખાતર) ગણવાના રહેતા. જોયું? આ છોકરી પટાવવાની વિદ્યા કેટલી પ્રાચીન અને લોકસંસ્કૃતિ સાથે જોડાયેલી છે? છતાં ય એના ચાકડા ફેરવવા જેવા એથનિક આર્ટ સમા ક્લાસ નથી થતા! શિવ શિવ.