ઘણા વખત પછી, જો કે મિશેલે સદ્નસીબે કઈક બીજું જ શોધ્યું. તેની પોતાની જ દીકરી, સ્ટેનફોર્ડ યુનીવર્સીટીના કેમ્પસમાં આવેલી એ જ શાળામાં ભણતી હતી, જ્યાં માર્શમેલો એક્સ્પરીમેન્ટ કરવામાં આવ્યો હતો. મિશેલે તો આ પ્રયોગ કેટલાંય સમય પહેલાં પૂરો કરીને બીજા વિષયો ઉપર પણ કામ કરવાં માંડ્યું હતું, પરંતુ મિશેલ પોતાની દીકરી જયારે તેના સહાધ્યાયીઓ વિશે વાતો કરતી તે સાંભળતો હતો. તેને નોંધ્યું કે જે બાળકો એક વધારે માર્શમેલો માટે રાહ નહોતાં જોઈ શક્યાં તેઓને શાળામાં તેમજ શાળાની બહાર વધુ મુશ્કેલીઓમાં આવી જતાં જોયાં. આ વર્તણુકમાં કોઈ ચોક્કસ ભાત તો નથીને તે શોધી કાઢવા માટે મિશેલ અને તેના સહાધ્યાયીઓ એ અનેક પ્રયોગોના અનુભવનું પૃથ્થકરણ કર્યું. તેઓને જોવા મળ્યું કે જે બાળકો ૪ વર્ષની ઉંમરે, પોતાની સંકલ્પશક્તિ દર્શાવી હતી તેઓને પરીક્ષામાં વધુ સારા ગુણાંક મળ્યાં હતાં. જે બાળકો આખી પંદર મિનીટ સુધી રાહ જોઈ શક્યાં હતાં તેઓને SATની પરીક્ષામાં, પેલા અડધી મિનીટ સુધી પણ રાહ ન જોઈ શકનાર બાળકો કરતાં ૨૧૦ કે તેથી વધુ પણ ગુણાંક મેળવી શકતાં જોયા. જે બાળકોમાં સંકલ્પશક્તિ હતી, તેઓ મોટા થઇને તેમનાં સહાધ્યાયીઓ તેમજ શિક્ષકોમાં વધુ પ્રિય હતાં. તેઓને વધુ ઉચ્ચ પગાર વાળી નોકરી પણ મળતી હતી. તેઓના શરીરનો BMI પણ ઓછો હતો જેનો અર્થ એ થતો હતો કે તેઓ મધ્યવયસ્કની અવસ્થાએ પહોંચતા પણ તેમના વજનમાં એટલો બધો વધારો નહોતો થતો.