મેં જરી ડોકી નમાવી કે એણે શરૂ કરી જ દીધું, ‘કસમે વાદે પ્યાર વફા સબ.... બાતેં હૈં બાતોં કા ક્યા ?’ ખૂબ જ વિલંબિત સૂરે ગાયું. મને સુધ ન રહી કે મૂળ ત્રણ મિનિટના એ ગીતના એના ગાનમાં પાંચ મિનિટ ક્યાં પસાર થઈ ગઈ? ખૂબ ઘુંટાયેલો અને “અપીલીંગ” અવાજ હતો.. હથેળીથી ટેબલ પર થાપી દઇ દઇને એ ખૂબ તાલમાં ગાતો હતો. ગાતી વખતે ગીતમાં ખોવાઈ જતો હતો. એનો સ્વર કાનની અંદર થઈને હૃદયમાં ઉતરી જતો હતો. અદ્દભુત હતું. ખરેખર એ અદ્દભુત હતું.નવાઇની વાત હતી કે મન્ના ડેનું એ મૂળ ગીત તો મેં હજુ સાંભળ્યું જ નહોતું. હું તરબોળ થઈ ગયો એના કંઠ, લય અને અદાયગીમાં.