અમીની આંખો ઘેરાતાં એનાં રૂમમાંથી તકીયો લાવીને વિવેકનાં સોફાની નીચે કારપેટ પર સુઇ ગઇ...થોડા કલાકની નિંદર આવી અને અમીની નિંદર ઉડી ગઇ.એને જોયું તો ધડિયાળમાં સવારનાં સાડા છનો સમય થયો હતો.આડસ મરડીને એને વિવેક સામે જોયું.એ હજું સુતો હતો.એને જોઇને અની અંદરની પ્રેમીકા બોલી ઉઠી.."અમી,પ્રેમમાં માણસો જાન દેતા પળનો વિલંબ કરતાં નથી...તું તો એક શરીરની ચિંતા કરે છે.એ માણસને તારી પોતિકી હુંફથી અળગો રાખે છે.જે તને પોતાની જાતથી વધારે પ્રેમ કરે છે..પ્રેમને કોઇ બંધન કે ઉમર નડતી નથી....તું જ વિવેકને ઘણી વાર કહેતી હતી કે,"પ્રેમ અને યુધ્ધમાં બધું કરવાની છુટ હોય છે."