બાળકોનાં ઘડતરમાં વાલીઓ ઉપરાંત શિક્ષકોનો પણ મહત્વનો ફાળો છે. શશાંક જેવા કેટલાંયે સંવેદનશીલ વિધ્યાર્થીઓ કેટલાંક શિક્ષકોનાં ભણતર પ્રત્યેનાં અતડાં અભિગમનો ભોગ બનતા હશે. સિક્કાની બીજી બાજુ જોઈએ તો શિક્ષકો પણ માનસિક તનાવમાંથી પસાર થતા હોય છે.એમને પણ સત્તા, સમય કે જ્ઞાનનાં ક્ષેત્રે કેટલીક સીમા નડતી હોય છે. આપણે લડાઈ, ઝઘડા કે દોષારોપણ ન કરતા હાથ મિલાવી બાળકોનાં હિત માટે સાથે ચાલવાની જરુર છે. ઘણી સ્કુલોમાં ‘પેરેન્ટ-ટીચર એસોશીએશન’ હોય છે જેમાં બાળકની ભલાઈ સિવાયની ચર્ચા વધુ થતી હોય છે. વાલીઓ તથા શિક્ષકો બાળકો માટે થોડા સંવેદનશીલ બને અને સમભાવ કેળવે તો એક જાગૃતિ અભિયાન ચાલુ કરી શકાય. જેમાં શિક્ષકે થોડા ચકોર રહી કોઈ બાળક વર્તન અથવા શૈક્ષણિક ક્ષેત્રે નિરંતર પાછળ પડતું જણાય તો તેના વાલીને તરત જ જાણ કરવી. આ માહિતી આપતી વખતે શિક્ષકને બાળક પ્રત્યે હિતસંબંધ હોવો જરુરી છે. આખી વાત ફરિયાદનાં રુપે વાલી પાસે ન પહોચતાં ફિકર અને સદભાવના રૂપે પહોંચવી આવશ્યક છે. વાલીએ પણ આખી વાત હકારાત્મક રીતે લેવી જરુરી છે. વાલીએ બાળક સાથે તરત કે સીધી ચર્ચા ન કરતા આખી વાત પ્રથમ એનાં મૂળિયાંથી સમજવી અને ધીરજપૂર્વક વિશ્લેષણ કરવું. જરુર પડે તો પ્રેમ અને સમભાવપૂર્વક બાળકને પૂછવું. બાળકને મિત્રભાવે સતત સાથે રાખી, શિક્ષકની મદદથી ઉકેલ મેળવવો.