પીળું કપડું પાથરી, કંકુના છાંટા કરી, ગોળધાણાની સાથે શીરો ધરાવી, જમણા હાથે નાડાછડી બાંધી, કપાળે ચાંલ્લો કરીને કદાચ પહેલી વાર બંદાને શાળાએ મૂકવા પપ્પા સ્કુટર પર આવ્યા હશે. શાળામાં પગ મૂકતાં જ હસતા હોઇશું કે રડતા એ તો ઇશ્વર જાણે, પણ એક ગજબની લાગણી જન્મી હશે, જે આજેય અકબંધ છે. આજેય શાળાની બહારથી પસાર થતા “મારી સ્કુલ” શબ્દો નીકળી જ જાય છે. બાલમંદિર, પહેલા કે બીજામાં પડતાં આખડતાં અને ગરબડ ગોટાળા કરતા જીવનનો એકડો ઘૂંટતા શીખ્યા. રોજ રોજ એક જ રંગનો યુનિફોર્મ પહેરવાની ફરજ એકબીજામાં સમાનતા અને ભાઈચારાની ભાવના પ્રગટાવવા હતી એની જાણ કેટલાય ઉંમરથી મોટા થઇ ગયેલાઓને આજેય કદાચ નહી હોય.