ઑસ્વાલે કેડે બાંધેલી બેગમાંથી ટોર્ચ કાઢી. તેણે ત્રણ-ચાર વાર પાછળ નીરખીને જોયું, પણ બદલાતાં હવામાનના સંકેતો સિવાય કશી હરકત ન દેખાયેલી. થોડી જ વારમાં વાતાવરણમાં તોફાની પલટો આવ્યો અને તે અટકી ગયો. આ વખતે ઑસ્વાલની ધારણા ખોટી ન હતી, કશું તેની પાછળ આવી રહ્યું હતું. તેણે ફરીને જોયું તો ધૂંધળી ચાંદનીમાં વાદળનું ઝુંડ જમીનને અડીને તેની તરફ ધસી રહ્યું હતું. તેના શરીરમાં રોમાંચ જાગ્યો. વાદળનાં ઝુંડને પસાર થઈ જવા દેવા સિવાય તેની પાસે કોઈ વિકલ્પ ન હતો. તે ઊંડો શ્વાસ ભરી સામેથી આવતી અનુભૂતિને ભેટવા તૈયાર થયો. વાદળનું ટોળું તેની સાથે અથડાયું એ દરમિયાન કોઈ માદક ગંધ તેના શરીરને વીંટળાવા લાગી હતી. તે મૂર્છામાં સરી પડ્યો એ પહેલાં ફૂલોના પરિવેશમાં, સફેદ રોશનીમાં ચમકતી છોકરીને તેણે નજર સામે જોયેલી. તેણે એવો સુંદર ચહેરો જિંદગીમાં ક્યારેય ન જોયેલો. ઑસ્વાલ જાણતો ન હતો કે એ છોકરી કોણ હતી.