(૬૪) ‘એ તો પ્રત્યેક ‘અન્ય’ (દ્વૈત) માં, એકજ ઠાઠમાઠ સાથે, એક, એકલ, (અદ્વૈત) છે. એનો લટકો તો, પ્રત્યેક વિભૂતિમાં તથા દ્રશ્યમાં, જ્ઞાનીઓને એક સમાન મનોહર દેખાય છે. એની દ્રષ્ટિ જ્યાં જ્યાં જાય છે, ત્યાં ત્યાં, દ્વૈતમાં એ અદ્વૈત ભાળે છે. અથવા, અન્યમાં એ પોતાનું જ સ્વરૂપ દેખે છે. જેમને એ (આનંદસ્વરૂપ) અદ્વૈતાનંદ પ્રાપ્ત થાય, એ પછી પેલા (અનાત્મ પદાર્થો સાથે ભેળસેળ એવા) અન્ય આનંદોની ઈચ્છા ન જ કરે. શું વૈકુંઠ કે શું સ્વર્ગ, એ બધાંના સુખો, ‘અન્ય’ અર્થાત્ અનાત્માનાં છે. કયો બુદ્ધિમાન એ અન્યની અપેક્ષા કરે? કેમકે, એ ‘અન્ય’ પોતાની સાથે અનંતકાળ નથી રહેવાનું. પરંતુ, અદ્વૈત તો, એક છે. એકથી ભિન્ન એવું અન્ય કોઈ એક ન હોઈ શકે. એ જ પરમ આનંદ છે. એ જ અનંત છે.