વિચક્ષણતા યે ખૂબ ઓછી છે તેમ કહેવું અયોગ્ય જ. ભાજપાના ૫ મંત્રીઓ તથા સ્પીકર સહિત કોંગ્રેસના મોવડીઓ શક્તિસિંહ, મોઢવાડિયા અને સિદ્ધાર્થ પટેલને જાકારો અને અલ્પેશ, જીગ્નેશ તથા હાર્દિકની અપીલની સ્વીકૃતિ. આ વાતાવરણેય જાણે નવસર્જનનાં બી રોપતું હોય તેવું છતાં સત્તામાં તો ભાજપા જ. રાહુલની મહેનતનો રંગ કોંગ્રેસ માટે ત્રીરંગો. સરકારને સવાલો ય યોગ્ય છતાં કહેવાતો ગાંડો કે રઘવાયો વિકાસ તો છેવટે ઊભો રહ્યો. ‘હું છું ગુજરાત, હું છું વિકાસ’ સુત્ર લઈને જ. જાતિવાદે ય ખૂબ ઊછળ્યો છતાં SC/ST બેઠકો, વનવાસી વિસ્તારો. મુસ્લિમ બહુમૂલ વિસ્તારો કે પટેલ જ્ઞાતિથી પ્રભાવિત સીટોમાં બધે જ ભાજપા-કોંગ્રેસને લગભગ સરખી બેઠકો મળી છે. મણિશંકર ઐય્યરની નીચી કક્ષાની વાતો કે પૂર્વ પાકિસ્તાની વિદેશમંત્રી કસ્તૂરીની કોંગ્રેસ માંધાતાઓ સાથેની ચર્ચાને પાછળ છોડીએ તો પણ પ્રધાનમંત્રીને ઘર સાચવવા ૪૨૦૦૦ કિ.મી.નો પ્રયાસ કરવો પડે, PM મટી CM બની દોડવું પડે તે ભારતનાં ૧૯ રાજ્યોમાં ભાજપાની સરકાર છતાં સૌથી વધુ માવજત શ્રમ તેમના જ શીરે, તેમાં ‘મોદી’ની શોભા જરૂર વધે છે. ચૂંટણીના માઈક્રો મેનેજમેન્ટ ક્ષેત્રે શ્રી અમિત શાહની યે ચાણક્ય નીતિની પ્રશંસા થાય છે તો બીજી તરફ હિમાચલ પ્રદેશ વિધાનસભા ચૂંટણીમાં ભાજપાનો બહુમતીથી થયેલ વિજય પણ સૂચક છે. આ સંદર્ભમાં હવે પછીની મધ્યપ્રદેશ, રાજસ્થાન, છત્તીસગઢ, કર્ણાટકાની ચૂંટણીઓમાં પ્રધાનમંત્રી દેશ-વિદેશમાં વધુ ઝઝૂમી ભારતના ૭૫ વર્ષની સ્વતંત્રતાની સિદ્ધિઓ પર વધારે સમય ફાળવે અને ચૂંટણીઓ જીતાડવામાં ઓછો, તે ય ભાજપા માટે તો યોગ્ય આયોજનનો જ એક ભાગ હોઈ શકે.