કપિલવસ્તુના આ રાજકુમાર દોમ દોમ સાહ્યબીમાં મોટો થયો હતો ,પાણી માંગે ત્યાં દુધ હાજર કરવામાં આવતું હતું .સેકડોની સંખ્યામાં નોકર ચાકર હાજર હતા .અને પડ્યો બોલ જીલાતો હતો .જ્યોતિષીના કથનથી તેના પિતાએ તેને ધોમ ધોમ સાહ્યબીમાં અને સંસારની જાહો જ્લાલીમાં જકડી રાખ્યો હતો, અને તમામ સુવિધા તેમને પ્રદાન કરવામાં આવતી હતી, રાત છે કે દિવસ છે તેની તેને પ્રતીતિ હતી નહી આમ સુખ શું દુખશું તેની પણ તેને જાણ સુધ્ધાં થવા દીધી ન હતી,અને સંસારમાં જકડાય રહે તે માટે તેના લગ્ન પણ કરી નાખ્યા હતા, ને એવી સુંદર ને ચારિત્ર વાન સ્રી સાથે લગ્ન કરાયા હતા કે તેમાં પણ કોઈ ખામી હતી નહી,ને આ રીતે પુર્ણ રીતે સતોષ કારક વસ્તુઓ પ્રાપ્ત હતી, તેનાથી પુર્ણ સંતોષ હતો, જીવનમાં કોઈ ઉલ્જન જેવું હતું જ નહી,તેમાં અચાનક પોતાના નગરના એક પ્રસંગમાં જવાનું ગોતમને થાય છે ને એક મૃત દેહ જોવે છે, જેને દોરડાથી બાંધેલો છે, ને ચાર ડાધુઓ કાંધ પર રાખી લઇ જાય છે, ને પાછળ અનેક માણસો ગમગીન રીતે ચાલી રહ્યા છે, એ દ્રશ્ય જોવે છે, ને સારથિને પૂછે છે, આં શું છે સારથી પણ પ્રથમ તો મુંજાય છે,કે શું જવાબ દેવો પણ જવાબ દીધા વીનાંતો ચાલે જ નહી, માટે સારથી કહે છે તે માણસ મૃત્યુ પામ્યો છે, તેને બાળવા લઇ જઈ રહ્યા છે, ત્યારે તે કહે છે કે મારું પણ મૃત્યુ થશે, ત્યારે પાછો સારથી મુંજાય છે, શું જવાબ દેવો પણ દેવો તો પડે ત્યારે સારથી કહે છે, કે બધાનું મૃત્યુ થાય જ આપનું પણ થશે જ આ સાંભળતાં વેત જ કહેછે,મારું પણ મૃત્યુ થવાનું ત્યારે સારથી કહે છે હા થવાનું જ, રથ પાછો વાળ મારે આ મૃત્યુને જીતવા માટે જવું છે, એમ કહી ને રથ પાછો વાળે છે,