એમણે વાત આગળ વધારી : ‘ગોપાલી, આ યુવક મારા જ એક મિત્રનો પુત્ર છે. નજીકમાં જ એનું ઘર છે. રાત પડશે એટલે ચૂપચાપ પોતાને ઘેર ચાલ્યો જશે. ઈચ્છા થશે તો ભોજન કરશે, નહીં તો બંગલાના આઉટ હાઉસમાં જઈને એકલો જ સૂઈ રહેશે. ઈચ્છાંક અમીર પિતાનો એકનો એક પુત્ર છે. સ્નાતક થયા પછી એણે પિતાની ઑફિસનો કારોબાર સંભાળી લીધો. ઈચ્છાંક હતો એક સમર્પણશીલ યુવક. અટપટી દુનિયાની ખટપટી ચાલથી સાવ અજાણ. નહીં તો શું ભાવનાનું ગંગાજળ ઉકરડે ઢોળત ખરો ?…. ઈચ્છાંક તેના પિતાજીનો ખૂબ જ લાડકો… અમીર હોવા છતાં નિરભિમાની… સ્વભાવે દયાળુ, પરોપકારી…. પણ સ્વાવલંબનનો ભારે આગ્રહી ! તેના પપ્પાજીની ઑફિસમાંથી જે પગાર મળે તેમાંથી જ બીજાને મદદ કરતો. પોતાના માટે ખર્ચ કરવાની ઈચ્છાંકને આદત નહોતી. ઘરના નોકર રાજુની ઘરડી માતાને મોતિયો ઉતરાવવો છે તો ઈચ્છાંક હાજર, ઑફિસના કર્મચારી શતકના લગ્ન માટે પચાસ હજારની જરૂર છે, તો ગરીબોના બેલી મિ. ઈચ્છાંક મદદ માટે તૈયાર, શાળામાં કોઈ વિદ્યાર્થીને ફી ભરવાનો પ્રશ્ન છે, તો ઈચ્છાંક વિદ્યાર્થીને ખબર ન પડે તેમ ફી ભરી દે. એ ઉપરાંત ઘરના ડ્રાઈવર, નોકર, રસોઈયા અને માળીના આકસ્મિક આવી પડેલ ખર્ચા પણ ઈચ્છાંક જ પૂરા પાડતો. સ્થિતિ એવી આવતી ગઈ કે ઈચ્છાંકનો પગાર સાફ થઈ જતો અને ક્યારેક તો એ ઉદાર દાતાને સખાવત માટે પોતાના પપ્પાજી પાસેથી પણ લોન લેવી પડતી… ત્યારે તેના પપ્પાજીના મનમાં થતું : ‘કઈ માટીનો બનેલો છે આ મારો દીકરો ! એટલો ભોળો છે કે કોઈ એને સહેલાઈથી બનાવી જાય.’ ઈચ્છાંકના પપ્પાને હંમેશાં તેની ચિંતા રહેતી.