આગળનો રસ્તો ઘણો જ વિકટ હતો. કેટલાક પગથિયાં તો વળી પાળી અને ટેકા વગરના હતા. વરસાદને કારણે ભીનાં પગથિયાં ઊતરવામાં સાવચેતી રાખવી પડતી. અમારે એક શિખર પરથી ઊતરીને દૂર રહેલા બીજા શિખર પર ચઢવાનું હતું. આ માર્ગ પર કોઈ દુકાન કે સ્ટોલ આવેલાં નથી. જરૂરિયાતની સામગ્રી જાતે લઈને જ આગળ વધવું પડે છે. પવનના સૂસવાટાઓ હજી પણ યથાવત હતા. 500 પગથિયાં તો જોતજોતામાં ઊતરાઈ ગયા પરંતુ ખરું ચઢાણ હવે શરૂ થયું હતું. સીધા અને ઊંચા પગથિયાંઓ દૂર સુધી એક સરખાં દેખાતા હતા. અગાઉ 50 પગથિયે વિશ્રામ કરવાને બદલે હવે તો 25 પગથિયે બેસી જવું પડતું ! એટલામાં એક પુલ આવ્યો. પૂલની પાસે આવેલી ગોરખમઢીથી અમારી બીજા શિખરની યાત્રા શરૂ થઈ. વાદળો અને ધુમ્મસને કારણે દૂર સુધીનું દ્રશ્ય સાવ ધૂંધળું દેખાતું. જેમ આગળ વધતા જઈએ તેમ ચઢાણ જાણે વધતું જ જતું. વાતાવરણની ભયાનકતા એટલી હતી કે જાણે અમે દુનિયાથી સાવ વિખૂટા પડીને મધ્ય દરિયે આવી ચઢ્યા હોઈએ એમ લાગતું હતું. ન તો આગળ કોઈ યાત્રિક દેખાતો ન તો પાછળ કોઈ પથિક. ધૂમ્મસથી ઢંકાયેલી અતિશય ઊંડી ખીણોનું એ દ્રશ્ય કાળજું કંપાવે એવું હતું ! ગોરખમઢીથી લગભગ અડધો કલાક જેટલું ચઢાણ ચઢીને અમે ‘ગુરુદત્ત દ્વાર’ પાસે પહોંચ્યા. આ દ્વાર પાસેથી બે માર્ગ પડે છે. 300 પગથિયાં ચઢીને એક રસ્તો દત્ત ભગવાનના મંદિર તરફ જાય છે, જ્યારે 200 પગથિયાં નીચે ઊતરીને કમંડળ કુંડ તરફ જવાય છે. અમારે સૌ પ્રથમ મંદિરના દર્શન કરવા હતા તેથી વિશ્રામ લેતાં લેતાં અમે બપોરે સાડા બાર વાગ્યે દત્તાત્રયની આખરી ટૂંક સુધી પહોંચ્યા. મંદિરની પાસેનું ચઢાણ એટલું કઠીન હતું કે અમારે પાંચ-પાંચ પગથિયે બેસી જવું પડતું. છેલ્લે ટોચે પહોંચીને દર્શન કર્યાં ત્યારે સૌના અંતરમાં અપાર આનંદ ઊમટી આવ્યો.