પરવડે તેવી મોટરગાડીઓના ઉત્પાદન માટેની મોટા પાયે પ્રોડક્શન લાઇનની શરૂઆત રેન્સમ ઓલ્ડ્સ દ્વારા 1902માં તેમની ઓલ્ડ્સમોબાઇલ દ્વારા કરવામાં આવી હતી. આ વિચારને 1914થી હેન્રી ફોર્ડ દ્વારા મોટા પાયે વિસ્તારવામાં આવ્યો હતો. તેના પરિણામે, ફોર્ડની કાર અગાઉની પદ્ધતિની સરખામણીએ ખૂબ ઝડપથી દર પંદર મિનીટે બહાર પડવા માંડી, જેને પગલે ઉત્પાદનમાં આઠ ગણો વધારો થયો (પહેલા 12.5 માનવ-કલાકો અને બાદમાં એક કલાક 33 મિનીટ્સની જરૂરિયાત), જેમાં ઓછા માનવબળની જરૂર હતી.[૧૫]તે ખૂબ સફળ હતી, પેઇન્ટ તેમાં અંતરાય બન્યો. ફક્ત જાપાન બ્લેક જલ્દી સુકાતો હતો, અને તેને કારણે કંપની પર 1926માં જલ્દીથી સુકાતો ડ્યૂકો લેકર શોધવામાં ન આવ્યો ત્યાં સુધી 1914 પહેલા પ્રાપ્ય કલરની વિવિધ જાતોના ઉપયોગનું દબાણ સર્જાયું. તે ફોર્ડની એપોક્રાઇફલની ટિપ્પણી, "એની કલર એઝ લોન્ગ એઝ ઇટ્સ બ્લેક"નો સ્રોત છે.[૧૫] 1914માં, એસેમ્બલી લાઇનનો કામદાર ચાર મહિનાના પગારમાં મોડેલ ટી ખરીદી શકતો હતો.[૧૫]