જે કેસ વિશે પાછલાં સાત વર્ષમાં મીડિયામાં ટનબંધ છપાઈ-કહેવાઈ ચૂક્યું હોય અને લોકો થોડા મહિના અગાઉ એના પરની એક ફિલ્મ પણ જોઈ ચૂક્યા હોય એ ફિલ્મ જોવા જતી વખતે કશું નવું પિરસાવાની અપેક્ષા ન હોય એ સ્વાભાવિક છે. પરંતુ જેમ-જેમ તલવાર આગળ વધતી જાય તેમ-તેમ આપણને થાય કે ખરેખર આપણને કશી ખબર હતી જ નહીં. ‘તલવાર’ એક ટિપિકલ મર્ડર-મિસ્ટરીની જેમ શરૂ થાય છે, પરંતુ થોડી વારમાં જ ક્લિયર થઈ જાય છે કે આ કોઈ રેગ્યુલર સસ્પેન્સ ફિલ્મ નથી. અહીં બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક મિનિમમ છે, વાસ્તવિકતાની ફીલ લાવવા માટે હૅન્ડહેલ્ડ ટાઇપના કૅમેરા ઍન્ગલ્સ છે, લાઉડ મેલોડ્રામેટિક ઍક્ટિંગ નથી અને આખા કેસની તપાસને આપણી સમક્ષ ખુલ્લી મૂકી દીધી છે. જોકે આનાથી બે વસ્તુ થાય છે. એક તો ફિલ્મ કોઈ ડૉક્યુ-ડ્રામા જેવી લાગવા માંડે છે અને ફિલ્મની ગતિ ખાસ્સી ધીમી પડી જાય છે. પરિણામે ‘દૃશ્યમ’ ટાઇપની ક્રિસ્પ ફિલ્મની અપેક્ષાએ ગયેલા દર્શકને થોડો કંટાળો પણ આવી શકે છે. ઉપરથી ફિલ્મમાં થિþલનું તત્વ પણ ઘણે અંશે ક્યાંક ગુમ થતું હોય એવું લાગે છે.