સ્વાતિના નામની બૂમ મારતી સીધી જ તેના ઘરમાં પ્રવેશી. ત્યારે આન્ટી બોલ્યાં, ‘ધીરે, તે બાજુના રૃમના ખૂણામાં બેઠી છે. મેં કહ્યું, કેમ તેના રૃમમાં નથી…? આન્ટી ધીમેથી પ્રત્યુત્તર વાળે છેે, તે પિરિયડમાં છે માટે.’ સ્વાતિ બાળપણની મિત્ર, પણ આજ સુધી આવી સ્થિતિમાં ક્યારેય મળવાનું થયું નહોતંુ. મને પણ થયું કે આવા સમય દરમિયાન હું અહીં ન આવી હોત તો સારું થાત. સ્વાતિ રૃમના ખૂણામાં કંતાન પાથરી સૂતી હતી. તે થોડી બીમાર હોય તેવું પણ લાગી રહ્યું હતું. મેં પાસે જઈને પૂછ્યું કે, ‘અરે સ્વાતિ આ શું?’ તે કહે, ‘બા છે ને માનતાં જ નથી. જો ને, જમીન પર પાથરવા પણ કંતાનની ગોદડી આપી છે. એટલો બધો રક્તસ્ત્રાવ થાય છે છતાં નેપ્કિન લાવવાનો ખોટો ખર્ચ નહીં કરવાનો તેવું સ્પષ્ટ કહી દીધું છે, ભલે થોડી-થોડી વારે બાથરૃમની મુલાકાત લેવી પડે. એમાં ને એમાં બીમાર થઈ ગઈ છું. પપ્પા અને ભાઈને તો આવી વાતની ખબર પણ ન હોય. આ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી મને અને મમ્મીને બા કાયમ હેરાન કરે છે.’ તેની આ વાત સાંભળીને મેં ઊંડો નિસાસો નાખ્યો. આજના જમાનામાં આવું તે કંઈ હોય..? પણ હોય છે. આવંુ જ હોય છે.