સભા, સરઘસ, દેખાવો, ઉપવાસ, આવેદન પત્ર આપવું, પથ્થરબાજી, નનામી બાળવી, આગ ચાંપવી આ બધાં આંદોલનકારીઓનાં શસ્ત્રો છે. અહિંસક તરીકે શરુ થયેલા આંદોલનો ગણતરીના સમયમાં હિંસક આંદોલનમાં બદલાઈ જાય છે. ટોળું ભેગું થાય એટલે ફક્ત ‘મારો મારો’ બોલવાની જ જરૂર છે, પછી કોને મારવું અને શું મારવું એ માટે ટોળાને માર્ગદર્શનની જરૂર નથી હોતી. અને આમ છતાં બાજી હાથ બહાર જતી રહે તો નેતા પાસે ભવિષ્યમાં મગરના આંસુ સારવાનો ઓપ્શન પણ હોય છે જ. ઘણીવાર આ આંદોલનોમાં ‘તુલસીદાસ ચંદન ઘસે ઔર તિલક કરે રઘુવીર’ જેવું પણ થાય છે! બને એવું કે અંદોલનની સફળતા માટે ઘરબાર પડતું મૂકી ને નીકળી પડનાર તુલસીદાસ પોલીસદમનથી ઘાયલ થઈ ને હોસ્પિટલનાં ખાટલે હોય અને દંડાબાજી વખતે પહેલી રિક્ષા પકડનાર રઘુવીરનો ઇન્ટરવ્યુ ટીવી પર બ્રેકિંગ ન્યુઝમાં ચાલતો હોય !