આ ‘મોજ’ એમણે સૌની વચ્ચે વહેંચી છે. બન્ને હાથની ભીડેલી હથેળીઓ પર ચહેરાને ટેકવી, નાળિયેરીને અઢેલીને શ્રોતાઓથી ઘેરાયેલ સમર્થ વક્તાને અસ્મિતાપર્વમાં શ્રોતારૂપે નિરખવા એ ય એક લ્હાવો છે. તેઓ પ્રસંગોપાત સાહિત્યકારોને કહેતા હોય; “મને આ બધું ગમે પણ હું કથાઓને કારણે તો સૌ પાસે તો ન જઈ શકું, આપ સૌ અહીં આવો એવી મારી વિનંતિને સૌ સ્વીકારો છો એ તમારું ઔદાર્ય છે, મોટાઈ છે. કથા તો સત્સંગ છે જ પરંતુ અહીં જે વાત, વિચાર, સિધ્ધાંત રજૂ થાય, કાવ્યપાઠ થાય, સર્જકો અને સહભાવકોની અનૌપચારીક ગોષ્ઠિઓ યોજાય, સ્વર વિલસે, નૃત્ય પ્રગટે એ પણ મારે મન સત્સંગ છે. મને અહીં જે ગમ્યું હોય તેને ગમતાન ગુલાલ કરી સર્જકના નામ સાથે વહેંચી દઊં છું.”