આ ફિલ્મના લેખકો છે ખુદ કનુ બહલ અને અગાઉ ‘દમ લગા કે હઈશા’ બનાવી ચૂકેલા શરત કટારિયા. આ બન્ને જણે ફિલ્મમાં પુષ્કળ બાબતો ઠાંસી-ઠાંસીને ભરી છે, પરંતુ ક્યાંય કશું સ્પૂન-ફીડિંગ નથી. બધું આપણે જાતે જ સમજવાનું. જેમ કે પાત્રોના બૅકગ્રાઉન્ડમાં સતત બંધાઈ રહેલી હાઇરાઇઝ ઇમારતો દેખાયા કરે, જ્યારે ફિલ્મનાં પાત્રો પાઈ-પાઈ માટે મરણિયાં થયાં હોય. જાણે કહેતા હોય કે જુઓ, આ જ છે આપણા સમાજના અસંતુલિત વિકાસની વાસ્તવિકતા. સંવાદોની પાછળથી સતત રેડિયો-ટીવીના અવાજો આવ્યા કરે, એમાં તમારી અંદરનો અવાજ ક્યાંય દબાઈ જાય. માત્ર એક જ વાક્ય પરથી આપણે તાગ મેળવી લેવાનો કે વચલો ભાઈ બાવલા હોમોસેક્સ્યુઅલ છે. સસરા અચાનક નાની પુત્રવધૂ સાથે ઠાવકા થઈને વાત કરવા માંડે છે, જે જોઈને તિતલી ગિન્નાય છે. ત્યારે આપણને ઝબકારો થાય કે સસરાની આંખમાં તો સાપ રમતા હતા. દીકરો બાપનો ફોટો પાડી નાખીને માનો ફોટો મૂકે એ જોઈને ખબર પડે કે તેની મા પણ બાપની હેવાનિયતનો જ ભોગ બની હશે. દીકરાનાં લગ્ન થાય ત્યારે પહેલી રાત વખતે રૂમની સ્ટૉપર ફિટ થતી જોઈને સમજી જવાનું કે આ ઘરમાં વર્ષોથી કોઈ સ્ત્રીએ પગ મૂક્યો નથી. સાંભળીને ચીતરી ચડે પણ ચાર-પાંચ વખત પાત્રોનાં બ્રશ કરતાં, ગળફા કાઢતાં અને ઊલટી કરતાં દૃશ્યો છે; પરંતુ એ જ આ ફિલ્મની રિયલિટીની ફુટપટ્ટી છે. ફિલ્મને શક્ય એટલી રિયલ બનાવવા માટે એને મિનિમમ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સાથે હૅન્ડ-હેલ્ડ કૅમેરાથી શૂટ કરવામાં આવી છે.