કવિઓ સમાજના દરેક વર્ગમાંથી આવતા હોય છે. એ ખેતમજૂર પણ હોય, શિક્ષક પણ હોય, સોનીકામ કરનાર હોય, લીડર પણ હોઈ શકે અને ‘કલાપી’ જેવા યુવાન રાજા પણ હોઈ શકે. આમ તો દરેક કવિ પોતાની જાતને કોઈ શહેનશાહ કે રાજાથી કમ નથી માનતા હોતા, પરંતુ સાચેસાચ રાજા કે બાદશાહ હોય એવા ‘કલાપી’ કે ‘બહાદુરશાહ ઝફર’ જેવા મહેલોમાં રહેનારા પણ સંવેદનશીલ સર્જકો હતા એ નવાઈ પમાડે એવી બાબત છે. એવું એક સામાન્ય નિરીક્ષણ છે કે મુસીબત અને કવિઓ એકબીજાના પર્યાય જેવા હોય છે. એટલે કે આવા લોકો હંમેશાં કોઈ ને કોઈ ઉલઝનમાં ફસાયેલા જ જોવા મળે છે. એમાં કમબખ્ત ‘દિલ’ કે ‘હૃદય’ તૂટી જવા જેવી બાબતો તો કોમન હોય છે, પરંતુ એ સિવાયની જુદા-જુદા વ્યાધિઓથી પણ પરેશાન હોય છે. કેટલીક મુસીબતો વહોરી લીધેલી હોય છે તો કેટલીક કવિ હોવાના નાતે જ જન્મજાત મળેલી જોવા મળે છે. જલન માતરી કહે છે એમ –