ઝૂંપડીના આંગણમાં સવાર આળસ મરડતું હતું. શરીફા ચૂલા આગળ ઊભડક પગે બેસી ઊકળતી ચાને જોઈ રહી હતી. મામદ તરફ શરીફાની પીઠ હતી. માથેથી સરી પડેલી ઓઢણીને કારણે ગોરી પીઠ ખુલ્લી થઇ ગઈ હતી. તંગ બાંધેલી કાંચળીની કસોનો દોઢ ગાંઠ જોઈ મામદના ટેરવામાં ઝણઝણાટી થઇ ગઈ. અચાનક શરીફાએ પાછળ જોયું. એ હસી પડી એવી રીતે કે બંદૂકની જામગરીય ઠરી જાય. મામદ કશુંય બોલ્યા વગર શરીફાને પડખે બેસી ગયો અને ઊભડક બેઠેલી શરીફાના એક ઢીંચણને ભીંસ દેતા બોલ્યો.