સો વરસ પહેલાં બ્રિટિશરાજ અને ગાંધીયુગની અસરથી ભદ્ર અને શ્રીમંતવર્ગની બહેનો ઘરની સલામતી છોડીને સામાજિક ચળવળમાં ભાગ લેતી થઈ. બીજી તરફ સામાન્ય સમાજ હતો જે પોતાના જીવનનિર્વાહ માટે સખત મહેનત કરી રહ્યા હતા. સામાન્ય જનસમુદાયની સ્ત્રીઓ પણ સખત મહેનત કરતી પરંતુ તેમનું જીવન ફક્ત પોતાના કુટુંબ પુરતું મર્યાદિત રહેતું. સમાજમાં આવતા બદલાવમાં તેમનો સીધો ફાળો નહીંવત હોય અને બદલાવને મૂલવવાની સમજ પણ નહોય તે શક્ય છે. જો કે સમાજને ચલાવવા માટે આવી સ્ત્રીઓની પણ જરૂર હોય છે જે પ્રામાણિક, મહેનતુ નાગરિક સમાજ ઊભો કરે જેથી દેશનો આર્થિક વ્યવહાર પણ જળવાય. સો વરસ પહેલાંના સમાજનું ચિત્ર લક્ષ્મીબહેન જેવી વ્યક્તિઓને મળતા આપણી નજર સમક્ષ ઊભું થાય છે. જે આપણે સદંતર ભૂલી ગયા છીએ. લક્ષ્મીબહેન આંખમાં આંસુ સાથે દીકરા પ્રેમજી સામે જોઈને કહે છે કે આજે તેમની અને પૌત્રો પાસે પગમાં પહેરવાના પાંચ-છ જોડી જૂતાં જોઉં ત્યારે ૬૦ વરસ પહેલાં મારા બાળકોને ઉનાળાની ધગતી રેતીમાં ચપ્પલ વગર ચાલતા જોયા છે. જૂતાં એ સમયે ગરીબોની જરૂરિયાતોની યાદીમાં ક્યારેય નહોતા. એ સિવાય શાકભાજી-ફળ, ડોકટર-દવા અને ભણતર પણ ગ્રામ્ય પ્રજાની જરૂરિયાત નહોતા તે જાણવા