ત્યાં જ મારી દિકરી આવી અને મને કહે, “ચાલો, પપ્પા ઘરે જવું છે.” મેં કહ્યું, “ઘણા વખતે મંગુકાકા મળ્યા છે, જરા શાંતિથી વાતચીત તો કરવા દે.” તે એકદમ બોલી, “પપ્પા, મારે હજી લેસન કરવાનું બાકી છે.” આ સાંભળીને હું ચિત્તશૂન્ય થઈ ગયો અને પછી તો મન ચકડોળે ચડ્યું. આ સન શબ્દ આજે મારો પીછો નહીં છોડે એમ લાગતાં હું ઘરે આવતો રહ્યો. ત્યાં જ સનસેટ થયો, સાંઝ પડી અને સન વગરની સૂનકાર રાત્રી શરુ થઈ. રાત્રે સૂતા સૂતા સન શબ્દની અટપટી, આંટીઘૂંટીમાં અટવાતો રહ્યો. આ સન ડે એટલે ખરેખર સન નો જ દિવસ અને આ સન કોઈને કોઈને શબ્દ સાથે જોડાઈને બહુરૂપી બનીને વારંવાર ભટકાતો જ રહે છે. રાત આખી અભિમન્યુના ચક્રવ્યૂહની જેમ હું પણ સન શબ્દની માયાજાળમાં ચક્રાવે ચઢ્યો અને છેવટે થાકીને ઢળી પડ્યો બીજા દિવસના સન ની પ્રતીક્ષામાં…