એક મુસ્લિમ બાળક. નામ એનું યુનુસ. ભણવામાં ખૂબ જ હોંશિયાર. યુનુસ આગળ અભ્યાસ કરશે તો ખૂબ જ આગળ આવી શકશે એવી મને અંતરની ઈચ્છા હતી. યુનુસના બાપુજી અબ્દુલાદાદાને વાત કરી કે યુનુસને આગળ ભણાવો. પણ તે દાદાની ચશ્માની ફેરી કરે. એટલે આર્થિક સ્થિતિ બહુ સારી નહીં. રોટલાનું માંડ માંડ પૂરું થતું. દાદાએ પોતાની મજબૂરી જણાવી. હવે શું કરવું ? એવી સ્થિતિ ઊભી થઈ. પરંતુ એ સમયમાં મુંબઈથી એ લોકોની જ્ઞાતિની એક કંપનીની જાહેરાત વાંચી મને ખૂબ આનંદ થયો. તાત્કાલિક યુનુસના ફોટા (એ પણ યુનુસના બાપુજી (દાદા)ની જાણ બહાર) પડાવ્યા. ત્રણ ફોટા, ત્રણ વર્ષ- પાંચ, છ, સાતમાં ધોરણના રિઝલટ સાથે આચાર્યના અભિપ્રાય સાથે બધું સાહિત્ય તે કંપનીના સરનામે રજી.એડી. કરી મોકલી આપ્યું. વધેલા ફોટા સાચવી રાખવા કહ્યું. અને દસ-પંદર દિવસમાં આઠમા ધોરણનો જરૂરી ચૅક આવી ગયો, બધા ખૂબ જ રાજી થયાં. અને અબ્દુલાદાદાને તો ચૅક જોઈને હર્ષના આંસુ આવી ગયાં. આગળ જતાં યુનુસ સારો ડૉક્ટર બન્યો. અમદાવાદમાં સરકારી હોસ્પિટલમાં સી.એમ. થયો, ત્યાં સુધી સહાયતા યુનુસને મળતી રહી. અત્યારે અબુધાબીમાં પણ આ જ પોસ્ટ ઉપર છે. અવાર-નવાર યુનુસ ખુશીથી ફોનથી વાત કરતો. હમણાં તેમના સાળી મારફત સમાચાર આવ્યા કે, ‘મારા ત્રણેય બાબાને પણ મેં ડૉક્ટર બનાવ્યા છે.’ ત્યાર બાદ યુનુસનો પણ ફોન આવ્યો. ખૂબ જ આનંદના સમાચાર હતા. એ યુનુસને અને તેની પત્નીને મેં અભિનંદન પાઠવ્યાં.