1800મી સદીની શરૂઆત સુધીમાં, કૃષિ તકનીકોનું અમલીકરણ કરવામાં આવ્યું, દાણાના જથ્થા અને વાવેતરના છોડની પસંદગી કરવામાં આવી અને તેના સુશોભિત અને ઉપયોગી લાક્ષણિકતાઓને કારણે તેને અજોડ નામ આપવામાં આવ્યું તથા જમીનના પ્રત્યેક એકમ પ્રમાણે ઉપજમાં ખાસ્સો વધારો થયો જે મધ્ય યુગોમાં જોવા મળ્યું. 19મી સદીના અંત ભાગમાં અને 20મી સદીમાં યાંત્રીકરણમાં અને વિશેષ રૂપે ટ્રેક્ટરના સ્વરૂપમાં ઝડપી વધારો થવા સાથે, ખેતીનું કામ તે ઝડપથી કરવાનું શક્ય બન્યું, જે અગાઉના સમયમાં અશક્ય હતું. આ શોધોને પગલે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ, આર્જેન્ટિના, ઇઝરાયેલ, જર્મની અને કેટલાક અન્ય રાષ્ટ્રોના ચોક્ક્સ આધુનિક ખેતરોની કાર્યક્ષમતામાં વધારો થયો અને જમીનના એકમદીઠ ઉચ્ચ ગુણવત્તાના ઉત્પાદન પણ વધારો થયો અથવા તે વાસ્તવિક મર્યાદા સુધી પહોંચ્યું. એમોનિયમ નાઇટ્રેટને સેન્દ્રીય પદાર્થ બનાવવાની હેબર-બોશ પદ્ધતિએ આ ક્ષેત્રે મહત્ત્વની પ્રગતિઓનું પ્રતિનિધીત્વ કર્યું અને પાકની ઉપજ આડે અગાઉ આવતા અવરોધોને દૂર કરી દીધા. પાછલી સદીમાં, કૃષિને વધેલી ઉત્પાદકતા, મજૂરોનો સ્થાને કૃત્રિમ ખાતરો અને જંતુનાશકોનો પ્રવેશ, પાણીનું પ્રદૂષણ અને ખેત સબસિડી તરીકે વર્ણવી શકાય. રૂઢિગત કૃષિની બાહ્ય પર્યાવરણ પર થતી અસર સામે તીવ્ર વિરોધ ઉઠ્યો છે, જેને પરિણામે જૈવિક ચળવળની શરૂઆત થઇ.