ગુલાલ છતાંય ચૂપ રહી. એની આંખોમાં આંસુ તગતગી આવ્યાં. કૌશલ્યાબહેને ફરીવાર એના માથે હાથ ફેરવતાં કહ્યું,‘બેટા, તને હું લાખ વાર સમજાવી ચૂકી છું કે દરેક માણસની જિંદગીમાં આવા અકસ્માતો થતા રહે છે. એને ગાંઠે બાંધીને ફરીએ તો જીવી જ ના શકાય. ત્રણ વર્ષ થઈ ગયાં. જે થવાનું હતું એ થઈ ગયું. એટલું યાદ રાખ કે ભૂતકાળ હંમેશાં ભૂલવા માટે હોય છે.’