રશિયામાં આ એવો સમય હતો કે લોકો યુદ્ધ પછીની વેદનાનો અનુભવ કરી રહ્યા હતા. વિચ્છિન્નતા, પીડા, માનસિક પરિતાપ, પારિવારિક સંઘર્ષ, ક્યાંક વળી અનૈતિકતા, આ બધાં વચ્ચે બાળકો જીવી રહ્યાં હતાં, એ સમયે સુખોમ્લીન્સ્કી કહે છે તેમ તેમણે બાળકોને તેમનું બચપણ આપવાનું હતું. કેટલું કપરું કાર્ય હશે? અને પોતે પણ કેવી યાતનામય પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થયા તો પણ ક્યાંય વેદના કે પ્રત્યાઘાતનો એક ઊંહકારો કર્યા વિના, પ્રતિભાવાત્મક રીતે, બાળકોને ઉત્તમ આપ્યું. રાષ્ટ્રપ્રેમની વાત કરતી વખતે તેમણે રશિયાના સિપાહીઓ કેવી વીરતાથી લડ્યા અને પ્રાણની આહુતિ આપીને પણ માતૃભૂમિની રક્ષા કરી એ જ વાતો કરીને બાળકોમાં સંસ્કાર સીંચ્યા.