બેચાર ક્ષણ એ કંઈ ન બોલ્યા. મારી સામે જોઈ રહ્યા. પોતાના ટેબલ પર જઈ પાકીટ મૂક્યું. થોડી વાર એમ જ ઊભા રહ્યા. પછી મારી સામેની ખુરશી પર બેઠા અને કહ્યું : ‘મારે તારી સાથે થોડી વાત કરવી છે.’ હવે મને ખરેખર આશ્ચર્ય થતું હતું. સાથોસાથ થોડીક બીક પણ લાગતી હતી. થતું હતું કે ક્યાંક કોઈક દર્દી બાબતે મેં અક્ષમ્ય લોચો તો નહીં મારી દીધો હોય ને ? સાહેબ ખૂબ ગંભીર લાગતા હતા. મારા ધબકારા વધી ગયા. (ઈન્ટર્ની એટલે કે ટ્રેઈની ડૉક્ટર તરીકે લોચા વાગવા એ ખૂબ સહજ હોય છે. પરંતુ હું ભૂલ કરું તો એ માટેની જવાબદારી જેની નીચે મને મૂકવામાં આવ્યો હોય એ ડોક્ટરની ગણાય, એટલે મને વધારે બીક લાગતી હતી.)