એકાદ માઇલ દૂર તેનું ઘર હતું ત્યાં બપોરના સમયે અમે ચાલતા ચાલતા જતા. રસ્તામાં કાર રીપેરીંગનું એક ગરાજ આવતું. બે દેશી ભાઇઓ આ ગરાજ ચલાવતાં. ગામમાં તેની છાપ દારુડિયા તરીકેની હતી એટલે અમે તેનાથી બહુ ડરતા. જ્યારે તે ગરાજ પાસેથી અમે પસાર થઇએ ત્યારે અમે નીચુ જોઇ ઝડપથી ચાલતા. અમને ખબર હતી કે તેઓ અમારી સામે તાકી તાકીને જોયા કરે છે. આમ તો બીચારા એકલા-અટુલા પરદેશમાં આવી પડેલા મહેનતું માણસો હતા.