એક બીજો પ્રસંગ. અમારા બિલ્ડિંગમાં પહેલે માળે રહેતા એક પડોશીને ત્યાં દીકરીનો જન્મ થયો હતો એટલે એક દિવસ હું તેમને મળવા ગઈ. નવાજત શિશુ સાથે મા ક્યાંક જવાની તૈયારી કરતાં હતા. મેં તેમને જણાવ્યું કે હું તો તમને મળવા આવી હતી પરંતુ આપ ક્યાંક જતા હો તો હું પછી મળવા આવીશ. એ નવી મા બનેલી સ્ત્રીએ કહ્યું ‘હું તો બાજુના ઘરમાં જ કલાક બેસવા જાઉં છું, તમે પણ આવો.’ મને નવાઈ લાગી. આ સુવાવડી સ્ત્રી બાજુવાળાના ઘરમાં કેમ જતી હશે ? હું પણ તેની સાથે ગઈ. અમે બન્ને ઘરમાં ગયા તેવા જ ઘરમાલિકને નવજાત શિશુની માતાએ બારી બારણાં બંધ કરવા કહ્યું. મને થયું આ બાળકને કશું થયું હશે ? હું કશું પૂછું ત્યાં તો નીચે ગણેશ મંડપમાંથી ઢોલ નગારાંના અવાજ આવવા લાગ્યા. પેલી માતાએ કહ્યું, ‘મારું બાળક અઘૂરા મહીને જન્મ્યું છે એટલે ડોકટરે તેની વધારે કાળજી લેવાનું કહ્યું છે. અમુક ડેસિબલ કરતાં વધારે અવાજથી તેને કદાચ કાયમી બહેરાશ આવી શકે અને અમારા ઘરની નીચે જ સોસાયટીના ગણપતિનું સ્થાપન થયું છે.’ એક સુવાવડી સ્ત્રીએ ખુદ ઘરનો આરામદાયક પલંગ છોડીને બાજુવાળાના ઘરમાં આશરો લેવો પડે તેવી પરિસ્થિતિનું સર્જન તે આપણાં તહેવારોની ઉજવણીની ફલશ્રુતિ ? તો હવે આ સમાજ રુગ્ણ છે તેવું કહેવામાં છોછ શું કામ ?