મારે ભેજું તો વાપરવું હતું જ નહીં. હોઠ હલાવીશ, મોઢામાંથી અવાજ કાઢીશ, અને બહુ બહુ તો આંગળીઓ ચલાવીશ; એટલી જ મારી તૈયારી હતી. વિચાર કરવો એ ક્યાં મેં કરારમાં ગણાવ્યું હતું ? હું તો શૂન્ય નજરે જોવા જ લાગ્યો. મારી નજરમાં ન હતી બીક, ન હતી અકળામણ, કે ન હતી શરમ. દિલગીરીનુંયે નામ ન મળે. એ તો વેદાંતીઓના પરબ્રહ્મ જેવી, નિરાકાર, નિર્ગુણ, નિશ્ચલ, નિર્વિકારી શૂન્યદષ્ટિ. પથ્થરના બાવલામાં આવી દષ્ટિ સહન થાય, પણ જીવતા માણસમાં કંઈ આવી દષ્ટિ સહી જાય ? કેશુ ક્ષણેક ભોંઠો પડ્યો અને બીજી જ ક્ષણે ઊછળ્યો. એણે મારું માથું ઝાલી નીચે નમાવ્યું અને બીજે હાથે પીઠ પર કેટલાયે મુક્કા લગાવ્યા ! ક્રોધની વરાળ ક્રિયા દ્વારા કંઈક નીકળી ગયા પછી એ મોઢામાંથી નીકળવા લાગી : ‘રડ્યા, મહારડ્યા, તું કે દી ભણવાનો હતો ? સાવ નંદીબેલ છે.’ આવું કેટલુંયે ચાલ્યું. મારે ક્યાં એની ગણતરી રાખવી હતી ? આખરે કેશુએ કહ્યું કે ‘હવે ત્રણસો વાર ગોખી કાઢ !’ મારું મશીન ફરી ચાલ્યું :