પશાના ઘરમાં વસ્તી ત્રણ જ માણસની! ત્રણેય ખૂબ સુખેથી રહેતાં હતાં, વાસની સ્ત્રીઓને મણીની અદેખાઈ આવતી હોય એવું એમના વાણી-વર્તન દ્રારા મણી અનુભવી શકતી હતી. જો કે ડાહી મણી ક્યારેય પોતાનો વિવેક ચૂકતી નહીં. એ અન્ય સ્ત્રીઓની જેમ મજૂરીએ નહોતી જતી એનું અભિમાન એના આચારમાં ક્યારેય દેખાડતી નહીં. ઉલ્ટાનું એ વધુ નમ્ર બન્યે જતી હતી. પોતાની વાસની બહેનો પ્રત્યે એના દિલમાં ઊંડી દયા-પ્રેમની લાગણી હતી. આથી પાસ-પડોસનાં છોકરાંઓને એમની માની ગેરહાજરીમાં બોલાવીને સીંગ-ચણા કે મમરા, સુખડીનો એક ટુકડો વહેંચતી ને છોકરાં પ્રેમથી ‘મણીકાકી મણીકાકી’ કહેતાં એની આસપાસ, ઝૂમખાની જેમ વીંટળાઈ વળતાં. જો કે પશાને આ બધું ઓછં માફક આવતું પણ મણીની ખુશીમાં એ એની ખુશી પ્રગટ કરતો.