અરૂપ ઇચ્છતો હતો, અનિકેતની વાત સાંભળી ઇતિ રડે, ખૂબ રડે, પોતાને ખરું ખોટું ખૂબ સંભળાવે. ગમે તે રીતે ઇતિ ઠલવાય. પરંતુ ઇતિના મૌનના ખડકને અરૂપની આંખોના ખારા જળ ન તોડી ન શક્યા કે ન અંદર સ્પર્શી શક્યા. એ કાળમીંઢ ખડકને તોડીને કોઇ લીલી કૂંપળ ફૂટી ન શકી. કાળની એક જોરદાર થપાટે ઇતિના દિલના દરવાજા એવા તો સજ્જડ વાસી દીધા હતા કે હવે અરૂપ માટે તે ખોલવા અઘરા, અશકય થઇ પડયા હતા. જીવનના રંગમંચ પર ઇતિને ભાગે હવે આ કયો રોલ ભજવવાનો આવ્યો હતો?