“અરે યાર, તારા વર્ડમાં ફાઈલને પીડીએફમાં કન્વર્ટ કેમની કરવાની હોય? મારા લેપટોપમાં તો ડાઈરેકટ અહીંથી જ થઇ જાય છે.” દિશા એની મુશ્કેલી સમજાવતા બોલી. આ મુશ્કેલી પૂજનની તો સમજની જ બહારની હતી..એણે તરત જ સોલ્યુશન લાવવા ગુગલ ખોલ્યું, HOW TO CONVERT WORD FILE TO PDF FILE? એક પછી એક સ્ટેપ ફોલો કરવાનું શરુ કર્યું. સૌથી પહેલાતો દિશાનો જે હાથ માઉસ પર હતો એના પર પોતાનો હાથ મુકીને પીડીએફ કન્વર્ટર ડાઉનલોડ કર્યું. પૂજન ઇચ્છત તો જ્યાં સુધી ડાઉનલોડીંગ થાય ત્યાં સુધી દિશાના હાથ પરથી હાથ લઇ શકતો હતો.પણ એણે એવું ના કર્યું અને દીશાએ એવું કર એવો કોઈ સંકેત પણ ના આપ્યો. બંનેના શરીરમાં કંઈક જુદા જ પ્રકારની ઉર્જા ડાઉનલોડ થઇ રહી હતી. ફાઈલ સોફ્ટવેરમાં નાખી,કન્વર્ટ કરવા મૂકી. દિશા એકીટસે સોફ્ટવેરની વચ્ચે ફરતું અને પ્રોસેસ્સ બતાવતું ચક્કર જોઈ રહી હતી, અને શરીર પર એના માટે નવા જ હોય એવા સ્પર્શ અનુભવી રહી હતી. જોવા જઈએ તો અહિયાં બે પ્રસંગો સમાન હતા.તે દિવસે ક્લાસરૂમમાં દિશા સાથે થયેલું વર્તન અને અહિયાં કોમ્પ્યુટર ટેબલની સામે થતી પ્રક્રિયા.પણ ફરક માત્ર એટલો જ હતો કે ક્લાસરૂમમાંથી ભાગી છૂટવાનું મન થતું હતું અને આ રૂમમાં પુરાઈ રહેવાનું મન થતું હતું. મેઈલ ખોલીને વાર્તાને જ્યાં મોકલવાની હતી ત્યાં મોકલાઈ રહી હતી,અહીં દિશા અને પૂજનની વાર્તા પણ એક એવા મુકામ પર મોકલાઈ રહી હતી જ્યાં ઊંડી ખાઈ જેવી દશા સર્જાઈ હતી.નીચે પડેતો સીધું મોત અને આગળ જાય તો ટોચ. પરિસ્થિતિ ડબલ બેડ પર આવી, દિશાના હાથ ચાદર ચોળતા રહ્યા અને પૂજન દિશામાં સમાતો ગયો. ચારેય પગ પોતાનું સ્થાન ભૂલીને ઉપર નીચે અલગ અલગ જગ્યાએ ગોઠવાતા બદલાતા રહ્યા. ઉપર-નીચે ચડતા ઉતરતા શ્વાસ જબરદસ્ત તોફાન મચાવીને શમી ગયા. અહીં ક્યાય “I LOVE YOU” પણ નહોતું અને “WILL YOU MARRY ME” પણ નહોતું. બસ હતો તો માત્ર એક SECURITY અને તે સમયના SATISFACTIONનો અહેસાસ. દિશા દોટ મુકીને બાથરૂમ તરફ ભાગી ત્યારબાદ ઘર તરફ. એ દિવસ બાદ હજુ સુધીતો કદીયે પાછું વળીને દિશાએ પૂજનના ઘર તરફ જોયું નથી. પૂજનના ઘરમાં એણે એક અકાઉન્ટ ખોલ્યું હતું,પછી લોગઆઉટ કરવાનું પણ ભૂલી ગઈ હતી અને સાઈનઆઉટ પણ. હવે કદાચ વાર્તા સાચા ઠેકાણે મોકલાઈ હતી. …સંપૂર્ણ…