જગતમાં અવારનવાર એવો કપરો કાળ પણ આવે છે. જ્યારે ધર્મ સંસ્કૃતિ ઉપર હુમલો થાય છે. અને તેના લીધે વરવું વાતાવરણ ઉભું થાય છે. જ્યાં લોકોને ખાસ કરીને યુવાન પેઢીને સંસ્કૃતિનું નામ લેતાં પણ શરમ આવે છે. ધર્મ પ્રત્યે નફરત પેદા થાય છે. હું કોણ? કયાંથી આવ્યો? મારો અને ભગવાનનો સંબધ શું? તે જાણાવાની દરકાર જ નથી, અથવાતો શિક્ષણજ એવૂં આપવામાં આવે છે કે સમાજ ધર્મ વિમુખ રહે. જીવનમાં મૂલ્યાકનો સમજે નહિ અને સમજે તો તે આચરવામાં કંઇક ખામી હોય, કર્મહિન બનેલો સમાજ ખોટા આડંબરોમાં રાચતો હોય છે. આવો એક કાળ હતો. તે સમયે તપોવનમાં કેટલાક વિધાર્થીઓ અભ્યાસ કરતા હતા તેમાં વાજશ્રવસ નામનો એક તેજસ્વી વિધાર્થી હતો. સમાજની આવી અંતઃદશા જોઇ તેનું અંતઃકરણ બળતું હતું, સંત મહાત્માઓને દુબળા જોઇને તેનું મન અસ્વસ્થ થતું. તેણે મનમાં ગાંઠ વાળીકે તેજસ્વી મહાત્માઓ તૈયાર કરવા, જ્યાં સુધી તેજસ્વી કર્તવ્યનિષ્ઠ સાધુ સમાજ ઉભો નહિ થાય ત્યાં સુધી સમાજ આવી જ અધોગતિમાં રહેવાનો જ. સાંસ્કૃતિક મૂલ્યોનુ મહત્વ ઉભું કરવા અને જાળવવા માટે આ એક શ્રેષ્ઠ ઉપાય છે. સંત સતા ઉભી કરવા સંકલ્પ કર્યો. પોતે સાધુ જીવન જીવવા અને સમાજમાં ઘેરઘેર જઈને નિતિમતા સમજાવવા અને સાંસ્કૃતિક મૂલ્યોને ફરીવાર સ્થાપિત કરવા નિર્ણય કર્યો.