ભારતીય શહેરો અને નગરોમાં અકસ્માતો, આગ અને અન્ય આપત્તિઓ પ્રત્યે લોકોનો પ્રતિભાવ સદા નારાજગીભર્યો રહ્યો છે. એવી ઘટનાઓ અવારનવાર બનતી આવી હોઈ એ મોટા ભાગના નાગરિકોને મન તિરસ્કારની લાગણી જગાડે છે. અકસ્માતોને હાથ ધરવા બાબતે લગભગ બધું જાણે એક ચીલાને અનુસરે છે: અધિકારીઓ દ્વારા ઘડવામાં આવેલ સલામતી અને રક્ષણ અંગેના કાયદા તેમજ નિયમોના ઉલ્લંઘનનો પહેલાં તો તબક્કાવાર ખુલાસો થવો, એ પછી, ન્યાય અને દંડને માટે અધિકારીઓ દ્વારા આપવામાં આવતાં ઝડપી કાર્યવાહીનાં વાયદાઓ અને સહાનુભૂતિ વચનો. ડિસેમ્બર ૨૦૧૭માં મુંબઇ શહરે આગ લાગવાના બે મોટા અકસ્માત જોયા હતા- એક ૨૯મી તારીખે જેમાં શહેરની એક મોટી પબમાં ૧૪ના જીવ હોમાયા હતા અને બીજો જેમાં ૧૮મીએ એક રહેઠાણ વિસ્તારમાં નાસ્તા બનાવતા એક ખારખાનામાં આગ લાગવાથી ૧૨ કાર્યકરોનું મોત નિપજ્યું. આ કિસ્સાઓમાં પણ અપેક્ષિત પ્રતિક્રિયાઓ ચીલા પ્રમાણે જ હાથ ધરવામાં આવી- શહેર આખામાં ગેરકાયદાકીય માળખાઓ અને વધારાના બાંધકામોને તોડી પાડવા વિશે અવિચારી પગલાં લેવામાં આવ્યાં. જોકે આ બંને અકસ્માતો અને આના જેવા બીજા ઘણા (જેમ કે સ્ટેમ્પેડ રેલ્વે સ્ટેશને સેપ્ટેમ્બર ૨૦૧૭માં બનેલ ઘટના જેણે ૨૨ લોકોના જીવ લીધા) કિસ્સાઓમાં સૌથી મહત્ત્વનો મુદ્દો એ છે કે નાગરિકો હોય કે સત્તાધારીઓ બંને પક્ષના લોકો આવી ઘટનાઓ પ્રત્યે હવે એક સરખા બેદરકાર બની ગયા છે. નગરના આયોજનને લગતી પ્રક્રિયામાં ખામી એટલી જ રહે છે, જેટલી સમાજની એમાં સામેલ થવા વિશે નિરસતા. અધૂરામાં પૂરું આવી બેદરકારીના ઠંડા વલણમાં ઉમેરો કરતી નિઃસારવાદી વિચારધારા “બાબતો સુધરી શકે નહિ અને બાબતો સુધરશે પણ નહિ”.