એ પ્રસંગ પછી ત્રીસ વરસે, દૂર-સુદૂરના ભારતના તિરુવણ્ણામલૈ નામે પ્રાચીન નગરના એકાંત શાંત આશ્રમમાં, વાંસના છાપરાવાળા મકાનમાં એક યાત્રી બેઠેલો. એ એજ માનવ હતો જે પોતાની યુવાવસ્થામાં ભાગ્યની ગતિવિધિને જાણવા માટે પેલી અંધારી રાતે ઉત્તર દિશાના આકાશને તારાઓને ખરવાની પ્રતીક્ષા કરતાં જોયા કરતો’તો. એ ઘટનાને વરસો વીતી ગયેલાં. જીવનની જુદીજુદી પરિસ્થિતિઓ પલટાઈ ગયેલી. એની સાથે સાથે કેટલાંય રાજ્યોની પ્રાદેશિક સીમાઓ પણ પરિવર્તન પામેલી. એ ભયંકર વિશ્વયુદ્ધોના વિઘાતક વિસ્ફોટને પરિણામે કેટલાંક રાજ્યો નાશ પામેલાં તો બીજાં કેટલાંક નવેસરથી પ્રાદુર્ભાવ પામેલા. તો પણ અખૂટ ખાનાખરાબીને અને વિપત્તિને વેઠીને પણ દુનિયાએ એના એક પણ પ્રાણ-પ્રશ્નોનો ઉકેલ નહોતો શોધ્યો, અને વિશ્વયુદ્ધોના રૂપમાં આવેલી એ અસાધારણ આફતોનાં કારણોને પણ નહોતાં વિચાર્યાં. કલિયુગ અથવા જડ પ્રકૃતિની આસક્તિમાં ગળાબૂડ ડૂબવાના કાળ દરમિયાન આ દુઃખી દુનિયાના નિવાસીઓના મસ્તક પર એક બીજી ભયંકર આફતનું જોખમ ઝઝૂમી રહેલું.