કાલિન્દી તો અહીં નથી વ્હેતી, પણ આ કાળી કાળી ડામરિયા સડકો મળતી અને છૂટી પડતી, દોડતી અને રાતાંપીળાં અજવાળાં પાસે ઘડીક ઊભી રહી જતી હોય છે. રાતદિવસની અહીં આજ તો છે ગતિ! સવારની આ સડક વળાંક લેતી જાણે કાલિન્દી સમી વહી રહી છે-એમાં સરતી મારુતી ગાડી જાણે નાનકડી નૌકાની જેમ વહી જતી જોઉં છું! સામો ફૂટપાથ વીંધતી આવે છે મજૂરીએ નીકળેલી થોડી ગ્રામકન્યાઓ… ગામડેથી નિર્વાસિત થયેલી જાણે ગોપકન્યાઓ.. એમના ગાલોમાં માથે ઊઘડેલા ગુલમોર જેવું હાસ્ય છે. ડાળે-ડાળે સેરરૃપે લચી પડેલી અમલતાશ નીચેથી હસતી-હસતી પસાર થઈ જાય છે એ સીમવછોઈ કમનસીબ યુવતીઓ… એમને તો આ વૃક્ષો જોવાય ક્યાં નવરાશ છે વળી? નહીંતર- કોઈ ગોળુક શા ગામડેથી આવેલી એ ગોપાંગનાઓ મારી જેમ જરૃર અટકી ગઈ હોત.