‘ઝંખના, થોડાક જ માણસો પોતાના મૃત્યુને જોઈ શકે છે. આપણે ય…! એની આંખોમાંથી અશ્રુ વહી રહ્યાં, કેવી લાચારી! ઘડીભર એના મનમાં વિચાર ઝબકી ગયો.. લાવ, પહેલા પાણીમાં હું જ સમર્પણ કરી દઊં. ક્ષણ માત્રમાં જ એની સામે ઝંખના અને બાળકોનો પ્રેમ તરવરી ઉઠ્યો, શું જીવનની મંઝિલ આ જ હતી? ખોડંગાતે પગલે તે ઝંખનાની નજીક આવ્યો. ઝંખનાને પડખામાં લીધી, શ્રેયને તેણે તેડી લીધો અને પ્રેયને ઝંખનાએ ઉંચકી લીધો. પાણી વધતું જતું હતું અને હવે ઢીંચણને સ્પર્શી જતું હતું. ઝંખનાને હવે એક જ ઝંખના હતી, ‘હે ઈશ્વર, બધુંય લઈને, મને ય, પણ મારા શ્રેય પ્રેય અને વિશ્વાસને જીવતા રાખજે.’ વિશ્વાસની આંખો બંધ હતી, જાણે એ શૂન્યમાં સરી ગયો હતો. પ્રાર્થના, જીવનનું અંતિમ બળ છે એમ ઝંખનાએ વાંચેલું, ક્યારેક અનુભવેલું… એણે તૂટતા અવાજે પ્રાર્થના શરૂ કરી, શ્રેય અને પ્રેયની શાળામાં ગવાતી પ્રાર્થના, ‘ઓ ઈશ્વર ભજીએ તને, મોટું છે તુજ નામ..’