અને પછી ફરીથી સુન્દર ઘટાદાર સાંકડી પગથીએ થઈને અમે ચાલવા માંડ્યા. વહેલી સવારનો તાજગીભર્યો, ફળફૂલોની ફોરમથી સુવાસભર્યો ધીરો વાયરો વાતો હતો; અને અમારાં ચિત્ત હળવાં અને પ્રફુલ્લિત બનાવતો હતો. ખજિયારથી ચંબાનો રસ્તો નવ માઈલનો છે અને આખો રસ્તો ઉતરાણ છે. કારણ ચંબાનગરી ત્યાંથી બે-અઢી હજાર ફીટ નીચાણમાં છે. છેલ્લા ત્રણેક માઈલ બાકી રહ્યા હશે અને અમે રાવીનાં તથા તેને તટે બાંધેલી ચંબાનગરીનાં દર્શન કર્યાં. વિમાનમાંથી જોતાં હોઈએ તેવું જ દશ્ય નજરે પડ્યું. જરા આગળ વધ્યાં, એટલે રાવીનાં ઘૂઘવાતાં પાણીનો અવાજ કાને પડવા લાગ્યો. પછી છેક નીચાણની ટેકરીઓ આવી, અને ઝાડી અદશ્ય થઈ, અને તાપ પુષ્કળ લાગવા મંડ્યો. બારેમાસ અમદાવાદમાં રહેનારને વળી તાપની શી નવાઈ ? એમ કહી મન અને શરીરને ઘણાં ટોણાં માર્યા, છતાં ગરમીની અસહ્યતા ઓછી થવાને બદલે વધવા લાગી.