યોગી બ્રહ્માનંદની દ્રષ્ટિ સામી વ્યક્તિની તેના હ્રદયની આરપાર જોઇ શકતી. યોગી અરવિંદના જીવનની સાથે યોગી અરવિંદ અને અવધૂત બ્રહ્માનંદ બંન્નેનો મેળાપ ઘણો બન્યો. યોગીશ્રી અરવિંદ વિષે" વડોદરામાં પાવન પગલાં" એ નામનો અત્યંત પાવન ગ્રંધશ્રી ઉપાધ્યાએ લખેલો છે એમાં નોધ્યું છે કે શ્રી અરવિંદ જ્યારે નોકરીમાં જોડાયા ત્યારે બેરિસ્ટર કે.જી. દેશપાંડે, અનંત બાલાજી દેવધર(એન્જીનિયર) અને દતાત્રેય ચીંતામની સરદાર મજૂમદાર અવધૂત બ્રહ્માનંદના શિષ્ય હતા. અને વારંવાર એમની પાસે ગંગાનાથ જતા. તેમને શ્રી અરવિંદને યોગી બ્રહ્માનંદની વાત કરી. અને તેમની ભક્તિવિષે પ્રસંસા કરી તેમના દર્શન કરવાની ભલામણ કરી તેથી કુતુહલવશ શ્રી અરવિંદ કે.જી. દેશપાંડેની સાથે શ્રી ગંગાનાથ ગયા. લભગ સવંત ૧૯૦૩ની આવાત છે. ત્યાં એ ચમત્કારિક ઘટના બની જ્યારે બ્રહ્માનંદને પગે લાગવા હરોળમાં ભાવિક ભક્તો ઉભા હતા. ત્યારે શ્રી ભ્રમાનંદની આંખો મીંચાયેલી હતિ. સૌ નમીનમીને આગળ વધતા જતા હતા. જ્યારે શ્રી અરવિંદનો વારો આવ્યો ત્યારે શ્રી બ્રહ્માનંદે પોતાની આખો ઉઘાદી નાખી અને અરવિંદની એકાગ્ર બની જોવા લાગ્યા આ ઘટના અપવાદરૂપ વિરલ ઘટના હતી. શ્રી અરવિંદ તેમના અનુભવોની વાત કહેતાં ક યોગી બ્રહ્માનંદની દ્રષ્ટિ ઘણિજ અસાધારણ હતી. સામાન્ય રીતે તો તે આંખો બંધજ રાખતા અથવા તો અર્ધખુલ્લી રાખતા શ્રી અરવિંદ કહે છે કે હું જ્યારે એમને મળવા જતો અને વિદાય લેતો ત્યારે તેઓ પૂરેપૂરી આંખો ખોલતા અને મારા તરફ જોતાં આપણને એમ લાગે કે આપણિ અંદર પહોંચીને ત્યાંની આ[પણી પરિસ્થિતિ સ્પષ્ટ રીતે જોઇ જાણી શકે છે. ઉપરયુક્ત લખાણના સંદર્ભમાં શ્રી નિરોદબરન નોધે છે કે આ યોગીને અરવિંદનાં અસાધારણ તત્વ જાણાવ્યું હશે . અને તેથી તેમની સાથે અપવાદરૂપે તેઓ આંખો પૂરી ખોલીને તેમના તરફ જોતાં હશે. શ્રી અરવિંદે તારીખ ૧-૨-૧૯૩૬ના રોજ શ્રી રજનિતકાન્તને ચાણોદના સ્વામી બ્રહ્માનંદ આ શીર્ષકથી એક પત્ર લખ્યો હતો શ્રી સુંદરને નવેબ્મર ૧૯૬૨ના બાલદક્ષિણના અંકમાં તેનું ગુજરાતી ભાષાંતર પ્રગટ થયું હતું. તે અત્રે પ્રસ્તુત ચાણોદના સ્વામી બ્રહ્માનંદની ઉંમર વિષે ચોક્કસ સાબીતી મળતી નથી. એવાત જાણિતિ છે કે નર્મદા કિનારે તેઓ ૮૦ વર્ષ રહ્યા હતા. અને ત્યાં તે આવ્યા ત્યારે પ્રૌઢ અવસ્થા વટાવીને વૃધ્ધા અવસ્થા દેખાતી હતી. અતિષય વૃધ્ધા અવસ્થાના સમયે પણ તેમનું શરીર સફેદ દાઢી અને સફેદવાળ સિવાય સરસ હતા. તેઓ ખૂબજ ઉંચા અને રૂષ્ટપૃષ્ઠ હતા. રોજના કેટલાય માઇલ ચાલી શકતા હતા. તેટલું ચાલવામાં તેમના યુવાન શિષ્યો પણ થાકી જતા. એમનું મોટું મસ્તક અને ભવ્ય ચહેરો પ્રાચીન રૂષિઓની યાદ અપાવતો હતો. તેઓ પોતાની ઉંમર વિષે કદાપી કંઇ બોલતા નહિ. કોઇવાર પ્રસંગોપાત કોઇ ઉટઘાતના મુખેથી નિકળિ જતો આવી એક વાત તેમના શિષ્યે સાંભળેલી એ શિષ્યે વડોદરાના સરદાર મજૂમદાર હતા. સ્વામી બ્ર્હ્માનંદની એકવાર દંતમાં દુખાવો થયેલો ત્યારે મજૂમદાર ક્લોરિનની એક દવાની બાટલી આપવા ગયેલા ત્યારે યોગી બ્રહ્માનંદે કહ્યું કે હું કોઇ દવા લેતો નથી મારે તો નર્મદાનું પાણિ દવા સમાન છે.