સવાલથી કવિતા શરૂ થાય છે. ‘તમે ક્યારેય નોંધી છે મને ન ગમતી વાત?’ સવાલમાં જ જવાબ સમાયેલો છે. ‘ક્યારેય’ શબ્દ કહી દે છે કે એની વાત પર, ગમા-અણગમા, વ્યથા પર ક્યારેય ધ્યાન આપવામાં આવ્યું નથી. એક પછી એક આમ જ સવાલો આવે છે, કેમ કે હવે એને કહેવું છે. પોતાને ન ગમતી વાત અને એની વ્યથા તો ખરી જ, પણ ક્યારેય એની સામે કશું ન કહી શકવાની ગૂંગળામણ પણ એટલું જ અકળાવે છે. ‘હું મૌન રહું છું’ એ વિધાન અહીં કાવ્યનું પ્રધાન તત્ત્વ છે, જેનું પરિણામ જગજાહેર છે. રોટલીનું બળવું કે વાસણનું પછડાવું તો સહી શકાય, પણ બાળકો પણ એનો ભોગ બનતાં હોય છે.