વિનોદ માટે એમ કહી શકાય કે તેના હ્યુમરમાં મધ્યમવર્ગનો ચહેરો દેખાતો હતો. વિનોદ ફાઇવસ્ટાર કલ્ચરથી ખૂબ દૂર હતો. રે મઠના કવિમિત્રો સાથે વિનોદને અંતરંગ નાતો હતો. એક એપ્રિલ મહિનાની ભરબપોરે ચંદ્રકાંત બક્ષી અને વિનોદ સાથે અમે રોડ ઉપર પગપાળા ચાલતા હતા ત્યારે બક્ષીને પાણીની તરસ લાગી. એ વખતે પાણીની બોટલો નહોતી મળતી. બક્ષીએ એના આગવા મિજાજથી વિનોદને સંભળાવ્યું, ‘તમારી સાબરમતીમાં અને સાહિત્યમાં પાણી જ નથી’, પણ વિનોદે તરત બક્ષીને એની આગવી સ્ટાઇલથી કહ્યું, ‘બક્ષી, સામે એક પાણીપૂરીની રેકડી દેખાય છે. અમારી પાણીપૂરીમાં ખૂબ પાણી છે.’ આ સાંભળીને બક્ષી ફરી વિફર્યા. કહે, ‘તમારા અમદાવાદની લાદથી લાદ (લાલદરવાજાથી લાલદરવાજા) જતી અમ્યુટ્રાન્સની બસમાં કંડક્ટર જે નાની કાગળની પટ્ટી જેવી ટિકિટ આપે છે, અમારા મુંબઈમાં તો લંબચોરસ કાગળની મોટી ટિકિટ આપે છે કે એના ઉપર હાઈકુ લખી શકાય. અમદાવાદનું સાહિત્ય કાગળનું લોભિયું છે.’ આ સાંભળીને વિનોદે જવાબ આપેલો, ‘અમે વૃક્ષો બચાવીએ છીએ’ આખરે થાકીને એક હોટલમાં જઈને ચા-પાણી પીધાં.