કોલસાની કોટડીમાંથી વગર ડાઘે પસાર થઈ જવામાં ખૂબ સાવધાની રાખવી પડે છે, તેવું આ વ્યવસાયમાં પણ છે. ડગલે ને પગલે પ્રલોભનો આવે. દરદીનાં સુખી સગાં ભેટો આપી લલચાવે. ડૉકટરોય લાલચ અને ભય બતાવી ડગાવવા પ્રયત્ન કરે. એ બધાંથી મુક્ત રહેવામાં માતા-પિતાના સંસ્કાર ને આત્મબળ અસરકારક નીવડેલાં. મને બધાં ‘વાઘણ’ કહેતાં, કેમ કે હું કોઈથી ડરતી નહિ અને કોઈ જરા એલફેલ કરે તો વાઘણની જેમ ઘૂરકતી. સમય જતાં શીલની સુવાસ પ્રસર્યા પછી ડૉક્ટરો પણ અદબ જાળવતા. સ્કૉલરશિપના જે પૈસા આવતા તે ગરીબ દરદીઓને દવા કે ફળફળાદિ લાવી આપવામાં હું વાપરી નાખતી.