હાથમાં બ્રેડનું પૅકેટ લઈ વૃદ્ધ નીલકંઠ સ્વપ્નોમાં ખોવાયેલો છે… અને એકાએક જ એ બાંકડા પરથી નીચે ઢળી પડે છે… બંધ મુઠ્ઠીમાં પકડી રાખી છે એક બ્રેડ, ધરતી પરનું રળતર ! રસ્તેથી પસાર થતા લોકો એકઠા થઈ જાય છે… પણ નીલકંઠ જિંદગીનું ઝેર પચાવી-પચાવીને થાકી ગયો હતો… એણે અનંતયાત્રાનો માર્ગ શોધી લીધો, જ્યાં હવે તેને નહોતી પુત્ર મગ્નની જરૂર કે નહોતી ફિનિજાના આશ્વાસનની આવશ્યકતા ! સરળ માણસો સાથે જિંદગી પણ કેવી ક્રૂર મજાક કરતી હોય છે ! નીલકંઠ જેવા નેકદિલ ઈન્સાનોની રિબામણી જ શું ભાગ્યવિધાતાના લેખનનો એકમાત્ર રસનો વિષય હશે ?