કેટલો ઊંચે, કેટલો સુંદર, કેટલો શીતળ અને પ્રકાશ પણ એવો કે અમાસના અંધકારનો નાશ કરી નાખે… માંડ સંતૃપ્તિની અનુભૂતિને મારૂંં મન હજુ પામ્યું હશે ને આભમાંથી આભ તૂટ્યો… ચંદ્ર તો ડૂબી ગયો… અને સાથે સાથે મારૂં મન પણ નિરાશાની ગર્તામાં ડૂબી ગયું… ડૂબવા વાળો મારો ખુદા ક્યાંથી હોઈ શકે?