અહીં ક્ષણેક્ષણ જાણે ગંગાના પરિવેશને પરિવર્તિત કરી જતી હતી. ક્ષણોમાં તો ક્ષિતિજ પર લાલ સૂર્યની એક કોર ઝલકી ઊઠી અને હોડીના પ્રવાસીઓ જાણે પહેલીવાર જોતાં હોય એમ અંગ્રેજીમાં બોલી ઊઠ્યાં- “સન-સન-સન- (સૂર્ય). થોડીવારમાં આખો લાલ સૂર્ય – કહો કે સૂર્યબિંબ ઉપર આવ્યું અને ગંગાનાં જળ જાણે એ સૂર્યબિંબને પ્રતિબિંબિત કરવાને બદલે આકાશ જેટલી ઊંડાઈએ પોતાની અંદર ધારણ ન કરી રહ્યાં હોય એક નભે સૂર્ય, એક ગંગાજળે. જાણે સૂર્યનું ગંગાસ્નાન મઝધારથી થોડે દૂર પૂર્વમાં. એક યાત્રિકો ભરેલી હોડી અમારી હોડીને સમાંતર જતી હતી, તે પ્રકાશલીલામાં ચિત્રમાં આલેખી હોય તેવી દેખાતી હતી. આખું આ દૃશ્ય જાણે અપાર્થિવ! હજારો વર્ષોથી આમ પ્રભાત થતું હશે અને સૂર્યના ગંગાજળમાં આમ અવગાહન થતું હશે. આ ક્ષણે- આ અદભુત સંધિક્ષણે અમે એના સાક્ષી બની રહ્યા, તે અમારી આંખોને માટે ધન્યતા હતી. નાવિકે થોડીવાર હોડી સ્થિર કરી દીધી. મારા સહયાત્રી શ્રીલંકાના બૌદ્ધ ધર્માવલંબી ધર્મસીરીએ જાણે ધ્યાનસ્થ નેત્રોએ આ દૃશ્યને અંદર ઊતારી લીધું. મેં તેમને કહ્યું – “કવિતા રચી શકાય તેવું દૃશ્ય છે. તેઓ બોલી ઊઠ્યા - “એક નહીં, હજાર કવિતાઓ રચી શકાય!'