ફલેગ સ્ટેશનથી એમના ગામ સુધી ત્યારે બેએક ગાઉ ચાલવું પડે. અમે મૂંગી વ્યથા વાગોળતાં ચાલતાં હતાં ને મને વાચા ફૂટી, મેં દાનાની કથા ભાભીને કહી સંભળાવીને છેલ્લે ઉમેર્યું : ‘આજે મને સાત-આઠ વરસ મોડા જનમવાનો અફસોસ થાય છે ભાભી ! જો હું મોટો હોત….!’ કોણ જાણે કેમ પણ એવડા દુઃખમાંય ભાભી હસી પડ્યાં. મારા ખભે હાથ મેલી બોલ્યાં : ‘તો તમે મોટા થાવ ત્યાં લગી હું તમારી વાટ જોઉં ?’ હું ઊંધું ઘાલી ગયો. ગામ આવ્યું, ઘર આવ્યું. ચોથે જ દહાડે પાછી આવેલ આણિયાત છોકરીને મળવા આખું ફળિયું એકઠું થઈ ગયું. પણ હોઠે ને હૈયે પથરો મેલી ભાભી હસતાં જ રહ્યાં. મારે કડવાં વેણ સાંભળવાં ના પડે એ સારુ એમણે પોતાના વીતકનો હરફેય ના ઉચ્ચાર્યો. એ જ સાંજે હું પાછો વળ્યો ! ભાભી મને પાદર સુધી વળાવવા આવ્યાં. ‘જન્મારામાં કદીકેય મળવાનું થાય તો ઓળખાણ રાખજો. આ ચાર દા’ડામાં તમે જે દીધું છે એ અહીં – એમણે છાતી પર હાથ દીધો – થાપણ બનીને સંઘરાઈ રહેશે.’ એ કહેતાં હતાં ત્યારે એમનાં લોચનમાં થીજી ગયેલાં આંસુ જે મેં જોયેલાં તે આજેય નથી ભુલાતાં. ત્યારે દિવસો સુધી લાગ્યા કરેલું કે અંદરથી કશુંક ટૂટી ગયું છે, ક્યાંકથી કશુંક એવું ખોવાઈ ગયું છે કે એ શોધ્યુંય નથી જડતું ! ધીરે-ધીરે-ધીરે દહાડા મારું દુઃખ ખાઈ ગયા. ઘટના, એ પ્રસંગ અને એના મુખ્ય પાત્રના દૂરાપાએ સ્મૃતિને ધૂંધળી કરવા માંડી અને બદલાતા જતા મારા જીવનની ઘટમાળે એ દુઃસહ યાદને અંતરના એક ખૂણે ધરબી દીધી.