એકવાર મારી તરુણ વયે હું અને મારા પિતા સરકસની ટીકીટ લેવાની લાઈનમાં ઉભા હતા.છેવટે અમારી અને ટીકીટબારી વચ્ચે એકજ પરિવાર રહ્યો. એ પરિવારને હું કદી નહિ ભૂલું. તેમાં આઠ બાળકો હતા. બધાં ૧૨ વર્ષની નીચેનાં.તેમને જોઈને ખ્યાલ આવી જતો હતો કે તેમની આર્થિક હાલત ખાસ સારી નહોતી.તેમનાં કપડાં બહુ કિંમતી નહોતાં, પણ સાફ અને સુઘડ હતા.તેમનું વર્તન પણ સરસ હતું.માં બાપની પાછળ બે બેની જોડીમાં હાથ પકડીને તેઓ શાંતિથી તેઓ ઉભા હતા.તેઓ અંદર અંદર ઉત્સાહથી જોકરની,હાથીની અને સર્કસના બીજા ખેલોની વાતો કરતા હતા.તેમને પહેલાં કદી સરકસ જોયું નહિં હોય એ સમજાતું હતું.આજે રાત્રે તેઓ પહેલી વાર સરકસ જોવાના હતાં. તેનો આનદ તેમનાં કુમળાં મોં પર ચમકતો હતો.