‘મારી દશા તારાથીયે ખરાબ હતી.. તને યાદ કરું ને અંદર શારડી ફરતી હોય એવી પીડા થાય. અહમને લીધે આંખમાં આંસુ ઉપર પણ મનાઈહુકમ. ગળે આવી ગયો’તો આ યાતનાથી. આજે બધુંય ફગાવીને આત્માનો અવાજ માન્યો. દોડીને તારી પાસે આવી ગયો.’ એમના ગળામાં ડૂસકું અટક્યું એટલે કલ્યાણી ઊભી થઈ. ટ્રેમાં પાણીનો ગલાસ લઈને આવી. પાણી પીતી વખતે પ્રભાશંકરની નજર દીકરીના ડ્રોઈંગરૂમનું નિરીક્ષણ કરતી હતી. સરસ સોફાસેટ, પગ નીચે પોચી પોચી કાર્પેટ, વિશાળ ટીવી, ઐશ્વર્ય અને સમૃદ્ધિમાં કોઈ ખામી નહોતી. એમણે સંતોષનો શ્વાસ લીધો. ‘બાપા…’ કલ્યાણીએ વિનંતી કરી, ‘પહેલીવાર મારા ઘેર આવ્યા છો તો હવે રોકાઈ જાવ. સાંજે જમીને જ જજો. તમારા જમાઈ ચાંગોદર ફેક્ટરી ઉપર ગયા છે. સાંજે સાતેક વાગ્યે એ પણ આવી જશે.’