હવે વિજ્ઞાન અને અધ્યાત્મનો સંગમ અનિવાર્ય થઈ ગયો ગણાય. આપણે આપણો દષ્ટિકોણ વૈજ્ઞાનિક બનાવીએ, જે આપણી દિશાને આધ્યાત્મિકતા પૂરી પાડે. જે વ્યક્તિને આંતરિક સમાધાન આપે, સમાજનાં અંગોને સમીપ લાવે અને પ્રકૃતિ સાથે સંવાદિતા સ્થાપવામાં મદદ કરે એવી સતત શોધ કરનાર વૃત્તિ તે વૈજ્ઞાનિક દષ્ટિકોણ. એમાં નિરીક્ષણ, પરીક્ષણ, મૂલ્યાંકન, ખુલ્લા મને ગ્રહણ અને પૃથક્કરણ આવે. અને ભૂલીએ ત્યાંથી ફરીને શરૂ કરવાની તૈયારી પણ આવે. અધ્યાત્મ એટલે આત્મા માત્રની એકતાનો અનુભવ. વળી જડચેતન તમામનો નિયંતા એક જ નિયમ છે તેનું ભાન. કર્તા, કર્મ, કૃતિ વચ્ચે અભેદભાવની અનુભૂતિ. વ્યક્તિથી માંડીને બ્રહ્માંડ સુધીની એકતા, એની સુસંવાદિતાનું ભાન એ અધ્યાત્મ. આ અધ્યાત્મ આપણને દિશા ચીંધશે. વિજ્ઞાન એ તરફ જવાની આવડત અને શક્તિ આપશે. આધુનિક દુનિયાએ સામાજિક-રાજકીય ક્ષેત્રમાં બે પ્રકારનો અનુભવ લીધો છે : નિષ્ઠુર તાનાશાહી, એકાધિપત્યવાદ અને ઉદારીકરણ કે વિશ્વીકરણને નામે સ્વાર્થી બજારીકરણ. બંનેમાં સાધારણ માણસને ભોગે કેટલાક લોકોએ લાભ લીધો છે. તેથી સમાજને નથી મળતી સ્વતંત્રતા કે નથી મળતી સમાનતા. બંને વ્યવસ્થાઓમાં બંધુત્વ તો જાણે કે લોપ જ થઈ ગયું છે. આ બંને પ્રકારની વ્યવસ્થાનો સામાન્ય દોષ કેન્દ્રીકરણ છે. કેન્દ્રીકરણથી માણસ માણસથી દૂર જતો રહે છે. તેમ કરવામાં શાસકો અને શાસિતો તેમ જ શોષકો અને શોષિતો બંને માણસાઈ ખુએ છે. માણસાઈ ભરેલી સમાજવ્યવસ્થા ઊભી કરવી હોય તો આપણે જીવનમાં ધરમૂળથી ફેરફાર કરવા પડશે. એટલે કે સમાજનાં મૂલ્યો બદલવાં પડશે અને સાથે સાથે સમાજનાં માળખાં પણ બદલવાં પડશે.