એમણે ઘરમાં જ એક મોટું મંદિર બનાવડાવ્યું હતું. મંદિરના દરવાજા ચાંદીના પતરાથી મઢેલા હતા. અંદર ચારે તરફ આરસ હતો. સામે રાધા-કૃષ્ણની મૂર્તિ અને આજુબાજુ હનુમાનજી, ગણેશજી. ગુલાલ ઈશ્વરમાં માનતી હતી પણ એને રોજ સવારે હાથમાં આરતી લઈને ભગવાનનાં ગાણાં ગાવામાં બિલકુલ રસ નહોતો. એનું માનવું હતું કે ભગવાનની સ્તુતી બસ મનમાં કરીએ તો પણ ચાલે. રોજ મંદિરે જઈને અડધો કલાક બેસવું એના કરતાં સમય મળે ત્યારે આંખો બંધ કરી ભગવાન સમક્ષ પોતે કરેલા કે પોતાનાથી થઈ ગયેલા ગુનાઓની માફી માગવી અને પ્રાયશ્ચિત કરવું એ જ સાચી ભક્તિ. પણ કૌશલ્યાબહેનની વિચારસરણી એકદમ જુદી અને જૂની હતી. એ પૂજાપાઠમાં તો માનતાં જ પણ દાન-ધરમમાં એનાથી પણ વધારે માનતાં. એ દર મહિને - બે મહિને અનાથ બાળકો, વિધવાઓ, અપંગો વગેરે માટે દાનનો કાર્યક્રમ અવશ્ય કરતાં. રોજ સવારે છ વાગ્યાથી લઈને આઠ - સાડા આઠ સુધી કૌશલ્યાબહેન મંદિરના ગોખમાં પુરાઈ રહેતાં અને રાધા-કૃષ્ણનાં ભજન કરતાં.