દિવસમાં કંઇ કેટલીયે વખત નિલયના નામની માળા જપતા સરિતાબેન માટે નિલય જ જીવવાનું માધ્યમ હતો. નિલયનો એમના જીવનમાં એ સમયે પ્રવેશ થયો હતો જ્યારે એ મનથી સાવ ભાંગી પડવાની અણી પર હતાં. પોતાના કરતાં દસ વરસ મોટાં પતિ સાથે એમણે અનુકૂલન તો સાધી લીધું હતું પણ બંને વચ્ચેનો રસ, રુચી અને આવડતમાં રહેલો અનેક ગણો તફાવત એમને અસ્વસ્થ બનાવતો. સરિતાબેન હતા મળતાવડાં, પ્રેમાળ, લાગણીથી ભર્યાં ભર્યાં. જયારે ઓછાબોલા, અતડાં અને લાગણીને વેવલાવેડાં ગણતાં વિવેકભાઈ પાસે એ હારી જવાની અણી પર હતાં ત્યારે જ એમને ગર્ભમાં પોતાનો અંશ હોવાની અનુભૂતિએ આનંદમાં તરબોળ કરી દીધેલા. સમજણ અને સમાધાનની ચારણીમાં અણગમો અને લાગણીનો ઝુરાપો ચાળી નાખી એ મસ્ત રહેવા લાગ્યાં હતાં. દીકરાના જન્મ પછી સરિતાબેન એના ઉછેરમાં જ રચ્યા પચ્યા રહેવા લાગ્યાં હતાં.