આંખો ચોળતી તે ઊઠી અને બારણું ખોલ્યું, તો ફરી તારવાળો. તાર હતો – ‘પિતાજીની છેલ્લી ઘડીઓ ગણાય છે. પત્નીને લઈને તુરત આવ !’ કલ્યાણી બે ઘડી વિચારમાં પડી. એકાએક એને થયું કે જવું જોઈએ. ઝટ ઝટ તૈયાર થઈ દીકરાને લઈને એ નીકળી. ટ્રેન તુરત મળી ગઈ. કલ્યાણી માત્ર ગામનું નામ જાણે, ક્યા સ્ટેશને ઊતરવું તે જાણે, બાકી કેમ, કેવી રીતે ત્યાં પહોંચવું તે કશું જાણે નહીં. પરંતુ ટ્રેનમાં એ બાજુ જનારા એક આધેડ વયના ભાઈ મળી ગયા. એમણે બહુ મદદ કરી. કલ્યાણીના હાથમાં છોકરું, એટલે ભાઈએ એની બૅગ ઉપાડી લીધી. કલ્યાણીએ ઉઠાંતરી કરી જનારા ઘણા કિસ્સા છાપામાં વાંચેલા. એટલે એના મનમાં શંકાયે ઊઠતી રહી. પણ એ ભાઈએ તો એની એટલી કાળજી લીધી કે એમના માટે શંકા સેવવા બદલ કલ્યાણીને ભારે શરમ આવી. એક બસમાંથી ઊતરીને બીજી બસ પકડવાની હતી. પેલા ભાઈને ત્યાં જ ઊતરી જવાનું હતું. પણ એ સાથે આવીને કલ્યાણીને બીજી બસમાં મૂકી ગયા. ત્યાંના એક ભાઈની ઓળખાણ આપી. બસમાં એક ભાઈને ભલામણ કરી દીધી કે કલ્યાણીને એ ભાઈને ત્યાં પહોંચાડી આવે. કલ્યાણીને તો એટલી બધી નવાઈ લાગી !