‘જોયું વિજયકાંત? આવું હોય બાપનું હૃદય. એમની દીકરી પણ ઘરેથી ભાગી છે, દીકરીને મૃત માની હોવાનું બોલે એ તો જુબાની, એ જ દીકરી માટે પળ પળ ઝૂરતા મેં જોયા છે. ભલે તેઓ એને તમારી જેમ તેડવા ન ગયા હોય, પણ જેટલું ઝૂર્યા છે એનો અંશ તમારામાં દેખાતો નથી. તમે આજે પણ આવ્યા છો તમારા અહમ્્ ખાતર, રૂત્બા ખાતર, નહિ કે દીકરાના જવાથી સૂનકારો લાગે છે માટે.’ ઓમે દરવાજો દેખાડ્યો, ‘જાઓ વિજયકાંત, જાઓ. હું પુખ્ત વયનો છું, તમારો મોહતાજ નથી. અને હા, તમારાથી ડરતો પણ નથી.’