નિરાલીના ગયા પછી કંઈ કેટલાયે વિચારોના બોજ મન પર લઈ મા ઘરકામમાં જીવ પરોવવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. રસોડાનાં કામકાજમાંથી પરવારું એટલે આજે તો નિરાલીના ચોપડાનો કબાટ ગોઠવવો છે, એના પલંગની ચાદર બદલવાની છે, એનાં કપડાંને પછી ઈસ્ત્રી કરી રાખું તો એને એટલી નિરાંત. આખો દિવસ નિરાલી, નિરાલી ને નિરાલી. એના સિવાય બીજું કંઈ સૂઝતું જ નથી. આવું થોડું ચાલે ? હવે તો એના વગર રહેવાની ટેવ પાડવી પડશે. આ તો ઠીક છે, એ આટલાં વર્ષો મારી સાથે રહી, બાકી દીકરીઓ તો સાસરવાસી જ હોયને ? મિહિર સાથે એ ખુશ રહે એટલે બસ. મારે બીજું શું જોઈએ ? વાસણ માંજી રહેલા હાથ થંભી ગયા. બીજું કશું નથી જોઈતું ? ખરેખર ? નિરાલી ક્યાંય ન જાય, મારી પાસે જ રહે, એવું નથી જોઈતું ? સાચું બોલ, સાચું બોલ…. એણે બન્ને હાથ કાન પર દાબ્યા. ના, ના, નથી જોઈતું. એકલી રહીશ વળી, ન કેમ રહેવાય ? મંદિરે જઈશ, મંડળોમાં જોડાઈશ, કંઈ ને કંઈ પ્રવૃત્તિ કરીશ. દિવસ તો પસાર થઈ જાય. એમાં શું ?