મોનાને લંડનમાં સમાચાર મળ્યા ત્યારે એ અત્યંત દુઃખી થઈ ગઈ હતી. ઈચ્છા તો થતી હતી કે એ બધું જ છોડીને ભારત જતી રહે. પરંતુ એ પોતાના પિતાને ભારરૂપ થવા માંગતી ન હતી. ભણવાની સાથે સાથે એ પોતાના ખર્ચા જેટલું કમાઈ લેતી હતી. પરંતુ એ જો ભારત જાય તો થોડાઘણા પૈસા તો એના પપ્પા પાસે માંગવા પડે એમ હતું. તો બીજી બાજુ એનું મન કહેતું હતું કે પપ્પા પાસે ક્યાં ઓછો પૈસો છે કે પોતે માંગતા ખચકાટ અનુભવે ? અને આ કંઈ સામાન્ય સમાચાર ન હતા. એના નાનીના મૃત્યુના સમાચાર હતા. એ નાની કે જેની પાસે રહીને એ મોટી થઈ હતી. આ પૃથ્વી પર નાનીનો પાર્થિવ દેહ એ છેલ્લી વાર જોઈ શકે એમ હતી. વાસ્તવિકતા અને લાગણીમાં જીત લાગણીની જ થઈ. તેથી જ મોનાએ એના પપ્પાને ફોન કરીને કહ્યું, ‘પપ્પા, મારે નાનીને છેલ્લી વાર જોવાં છે, હું ભારત આવું છું.’