પ્રેમ સૌથી વધુ સુખ આપે છે. એ જ પ્રેમ સૌથી વધુ દુ:ખ, પીડા, વેદના, દર્દ અને ઉદાસી આપે છે. જે તીવ્ર હોય એની તીવ્રતા જ વધુ હોવાની. મિલન જેટલું ઉત્કૃષ્ટ હોય એટલો જ વિરહ વેદનામય રહેવાનો. પ્રેમમાં દુ:ખ પણ સૌથી વધુ આપવાની તાકાત હોય છે. પ્રેમને આપણે આપણું અસ્તિત્વ બનાવી લીધું હોય છે. આ અસ્તિત્વમાં નાની સરખી તિરાડ પડે તો પણ એ કારમી લાગે છે. એક નાનો અમથો ઘસરકો પણ ઊંડો આઘાત આપે છે. દિલની નાજુક રગોમાં એક તરફડાટ થાય છે. કંઈક તૂટતું હોય એવું લાગે છે, કંઈક છૂટતું હોય એવું લાગે છે. પ્રેમ જરાકેય ઝાંખો થાય ત્યારે અંધારું લાગવા માંડે છે. પ્રેમમાં નશો હોય છે, પણ દુનિયાનો કોઈ નશો ક્યારેય એકસરખો રહેતો નથી. એ ચડતો અને ઊતરતો રહે છે. પ્રેમમાં નાનું અમથું કંઈ થાય તો પણ સહન થતું નથી. પ્રેમમાં જરાયે ઓટ આવે તો એવું લાગે છે જાણે અસ્તિત્વ ઉપર પાનખર બેસી ગઈ છે. એવો વિચાર આવે છે કે અમારા પ્રેમને કોની નજર લાગી ગઈ?