ખૈર, એ બાવા વિષે તો હું ગમે તેટલું ખરાબ બોલું, મને ઓછું જ લાગશે! ભલે મારે એની સાથે કોઈ અંગત નિસ્બત નથી, પણ ભોળિયા ગામલોકોને મારી સગી આંખે, એ અંધશ્રદ્ધાને માર્ગે દોરાઈ જતા જોઈ જીવ કકળી ઉઠે છે ! પણ હવે છોડો એ બાવાને અને એની વાતો ને, એના વિચારોમાં જ હું ઠેઠ પુલ પર આવી પંહોચ્યો એનું પણ ભાન ન રહ્યું. ‘હજી બસ કેમ નથી આવી ?’ – ના વિચાર સાથે હજી માંડ હાઇવે પર – આમ તો એક સમયે એક જ મોટી ગાડી નીકળી શકે એવા માર્ગને હાઇવે તો ના જ કહેવાય, પણ નાનકડા ગામમાં આને હાઇવે જ નામ અપાતા હશે ! – નજર કરતાં જ દુરથી ધૂળ ઉડાડતી બસ આવતી દેખાઈ. અને આ આવ્યો મારો જીગરી રાકેશ !