ગુજરાતના ગામડાઓમાં વાહનો બઘડાટી બોલાવતાં થયાં એને આપણે વિકાસ તરીકે વર્ણવીએ છીએ પણ જૂના કાળે ગાડાં કે ઘોડા ઉપર બેસીને પગપાળા જે ગામતરાં થતાં એમાં અદકેરો આનંદ હતો. શાંતિ હતી. નિરાંત હતી. મૉજ હતી. સગાવહાલા કે મેમાનો ગાડાં ડમણિયાં લઈને આવ્યા હોય એમના બળદોની ય ચાકરી બરદાસ્ત થાય. વાવણી માટે ટાળાની જુવારની કડબ રાખી હોય ઈની બળદુને નિરણ કરાતી. જેને બળદ-ગાડાનો વેંત ન હોય એવા બાઈયું-ભાઈયું ગુડિયા-વેલ (પગપાળા)માં ગામતરાં કરતા. બાઈઓ પાંચ ગાઉનો પલ્લો કાપીને આવી હોય એમને બેસવા ખાટલિયું ઢાળી અપાય. ઉનામણીઆમાં ઊના પાણી મૂકાય. ઘરની વહુઆરુઓ વડીલ બાઈયુંના પગ ધોવા માંડે ત્યારે એમને પૂછે ઃ ‘ભાણી! તારે કેટલા ભાણી ભાણિયા? સગઈ કરી છે કે નંઇ? ચઇં જોઈ રાખ્યું છે? બાઈ ઉત્તર આપ્યા પછી પગ ચોળતી ચોળતી બોલે ઃ ફૂઈ પગ ચોળવા દો. નઇં તો રાતે કળવા માંડશે ને ઊંઘ નંઈ આવે.’