હું ફરી-ફરીને વિચારતો રહ્યો. આ બની રહ્યું છે… હજુ એ પડદા પાછળ છુપાયું છે, આભાસી… અને દૂર-દૂર ઊભો રહીને હું એને જોઈ રહ્યો હતો! એ પછી પેલા ઢગલા સામે મેં નજર ન કરી. હું જાણતો હતો કે હું એ કચરાના ઢગલાનો જ હિસ્સો હતો હવે! સૂર્ય આથમી રહ્યો હતો; આથમી જ ગયો હતો, પરંતુ આકાશમાં ચંદ્ર પ્રકાશિત થઈ ગયો હતો. એના અજવાળે હું નદી કિનારે પાછો ફર્યો. નદીને જોઈ રહેવા ઇચ્છતો હતો હું. નદીની એક-એક લહેરો વારાફરતી કિનારાને અડી-અડીને પાછી જતી રહેતી હતી. દરેક લહેર સાથે થોડી-થોડી માટી પાણી સાથે વહી જતી હતી. કાદવ… કાદવ… બસ, આ જ રીતે કાદવ બનતો હશે…! કાદવ… અખાતમાં વહી જઈને એ કાદવ જ ફરીથી નવી જમીન સ્વરૂપે બહાર આવતો હશે! વૃક્ષનું એક થડ પાણીની સાથે વહી જતું હતું. હું બેસી પડ્યો. કોઈને કોઈ વસ્તુ સતત પાણીના પ્રવાહ સાથે ઘસડાયે જતી હતી. લાકડાના ટુકડા, ડબ્બા, કપડાના ટુકડા… અને સમય વહેતો ગયો, વહેતો ગયો… નદીની મધ્યમાં પ્રવાહ બહુ વેગવાન હતો. ત્યાં તરી રહેલો માણસ જો એક વખત પ્રવાહમાં તણાઈ જાય, તો પાણી અને કાદવ સાથે ખેંચાઈને છેક અખાતમાં જ નીકળે, ગયો જ સમજો એ તો!