'તમારા સંતોષ માટે એ આખી કથા મારે પાંચ મિનિટમાં સમજાવવી પડશે.." એ બંનેની સામે જોઈને પ્રદીપે વાત શરૂ કરી. "એસ.ટી.ને અકસ્માત થયો ત્યારે હું ચાર વર્ષનો હતો. ઉછળીને ફેંકાઈ ગયો એટલે મને કંઈ ના થયું, પણ મારી બા ત્યાંને ત્યાં ગુજરી ગઈ ને બાપાના બેઉ પગ ઢીંચણથી કપાઈ ગયા. બાપાથી મોટા બે ભાઈ ખૂબ સુખી હતા;પણ લંગડા ભાઈની જવાબદારી જિંદગીભર ઊઠાવવાની એમની તૈયારી નહોતી. બાપાને હોસ્પિટલમાંથી રજા આપવાનો દિવસ નજીક આવતો હતો ત્યારે બંને એકબીજાને ખો આપીને છટકવાની મથામણ કરતા હતા. એ ત્રણેય ભાઈઓથી સૌથી મોટી બહેન. બંને ભાઈઓ વચ્ચે જે ચર્ચા થતી હતી એ સાંભળ્યા પછી એ કાંતા ફઈબાએ એ બંનેના ગાલ ઉપર તમાચો મારતા હોય એમ કહી દીધું કે ચિંતા ના કરો, તમારી બૈરી નચાવે એમ તમતમારે નાચ્યા કરો. જીવીશ ત્યાં સુધી આ લંગડા ભાઈને ને એના છોકરાને સાચવવાની મારામાં ત્રેવડ છે. મને ને મારા બાપાને ફૈબા લઈ ગયાં અને સાચવ્યા. હું દસેક વર્ષનો થયો ત્યારે બાપાનું અવસાન થયેલું. પહેલી નોકરી મળી, ત્યારે મેં ફઈબાનું ઘર છોડ્યું. એ દેવી આ ઉંમરે પણ કડેધડે છે. દર બેસતા વર્ષે એમનો ચરણસ્પર્શ કરવા જાઉં છું. ફઈબા, શું આપું એમ પૂછું એટલે આશીર્વાદ આપે ને હસીને કહે કે દીકરા, ઈશ્વરે બધુંય આપ્યું છે, તારી પાસેથી શું માગું ? કોઈ દુખિયારાની પીડા હળવી કરીને એને ચપટીક સુખ આપજે તો હું માનીશ કે મારો ઉછેર સાચો."