શબ્દના સ્વામીઓ કોઈનીયે સાડાબારી રાખતા નથી. એ હંમેશાં મુક્ત ગગનમાં વિહરનાર આત્માઓ હોય છે. પરિણામે આ ખુમારીની કિંમત તેમને અભાવો દ્વારા ચૂકવવી પડતી હોય છે. કવિ પોતાની સ્થિતિમાં સમાધાનકારી રીતે વિચારે છે કે ભલે આપણે પિંજરામાં રહેવું પડે કમસે કમ રોટીનો પ્રશ્ન તો ઉકેલાઈ ગયો હોત!