આ ભાઈનું જીવનધ્યેય છે પુણ્ય ભેગું કરવાનું. એ માટે તેઓ સતત ચિંતિત રહે છે. શક્ય એટલા તમામ બાવાઓના પગ પકડીને પુણ્ય કમાવવાના એ ભરચક પ્રયત્નો કર્યા જ કરે છે. ભાત-ભાતની વિધિઓમાં એમને ખૂબ રસ છે. એક સાથે એકવીસ અગરબત્તી સળગાવીને અડધી રાતે કોઈ એમને સોસાયટીની પ્રદક્ષિણા કરવાનું કહે તોય તેઓ અચકાય એવાં નથી. તમને જાણીને નવાઈ લાગશે કે પોતાના ઘરને કોઈની નજર ન લાગી જાય એ માટે અગાશીની દિવાલે જહાજની જેમ એમણે ટેમ્પાનાં મોટાં મોટાં કાળાં ટાયરો બાંધી રાખ્યા છે. અમારી ઘરે આવનાર લોકો આ જોઈને આશ્ચર્યથી મારી સામું જોઈ રહે છે ત્યારે મારે એમને કહેવું પડે છે કે, ‘આ તો પૂરમાં મકાન ડૂબી ન જાય એની માટે બાંધ્યા છે !’ રોજેરોજ એમના ઘરમાં કોઈને કોઈ વિધિ ચાલતી જ રહે છે. બહારગામ જવાનું થાય તો આ મહાશય ગમે ત્યાંથી શુકન માટે ગાય પકડી લાવે છે. સારું છે કે તેઓ ભારતમાં રહે છે ! પરદેશમાં રહે તો તો કદાચ ઘરની બહાર જ ન નીકળી શકે ! આટલું તો ઠીક, પરંતુ બહાર નીકળ્યા પછી પણ જો શુકન સારા ન થાય તો ઘરે પરત આવે છે. ટ્રેનનો સમય સવારે પાંચ વાગ્યાનો હોય પરંતુ ચલ-લાભ-શુભ ચોઘડિયું રાત્રે બાર વાગે હોય તો બાર વાગ્યે ઘરેથી નીકળીને સ્ટેશન જઈ બેસી રહે ! તાંત્રિકો સાથે તો એમની નિત્ય બેઠક છે. પોતાની કારનો નંબર લેવાથી માંડીને ઘરનું બારણું ઉત્તરમાં કે દક્ષિણમાં રાખવું ? – એવા તમામ નિર્ણયો એ તાંત્રિકોને પૂછીને કરે છે. આવા સુજ્ઞ મહાનુભાવો (!) આપણી સાથે જ્યારે નીતિમત્તાની, દાનની, સદાચારની અને સદભાવનાની વાતો કરે ત્યારે આપણે હસવું કેમ કરીને રોકવું ?