એ રાત્રે મેં પુનઃ ભંડકિયામાં પ્રવેશ કર્યો. એક જૂની ખુરશી પર બેસી, વર્ષો જૂનું આલબમ કાઢ્યું. રિષભના પ્રથમ જન્મદિવસે ખેંચેલી તસવીરોના સમૂહમાં હું મારી જાતને ખોઈ બેઠી. જ્યારે જ્યારે હું એકલતા અનુભવું છું ત્યારે હું ભંડકિયામાં જઈ મારા ભૂતકાળમાં પ્રવાસ કરી આવું છું અને પુનઃ મારી જાતને મધુર સ્મૃતિઓથી ભરી દઉં છું. જ્યારે જ્યારે પુત્ર વેકેશનમાં ઘેર આવે ત્યારે હવે એ પણ મને હસીને કહે છે કે મમ્મી, હવે તો ભંડકિયું ખાલી કર. ક્યાં સુધી અમારી તૂટેલી-ફાટેલી ચીજો ત્યાં સાચવી રાખશે ? હું એને કશો જવાબ આપતી નથી. માત્ર આશ્વાસન આપું છું કે એક દિવસ નવરાશ મળશે ત્યારે બધું કાઢી નાખીશ. એવી નવરાશ આજ સુધી મને ઘણી મળી છે પણ……