માણસની ઉમરનો એક પડાવ આવે છે,ત્યારે અંદરથી બુઠો અને બુઢો થઇ જાય છે.શરીરથી ભલે યુવાન લાગતો હોય પણ અંદરની ઝંખનાઓ અને સવેંદના અને લાગણીઓ ધીરે ધીરે ક્ષીણ અથવાં ઝાંખી થતી જાય છે.બાહ્ય સુંદરતાં ગમે તેવી હોય પણ અંદરનું દિલ બચ્ચા જેવું કે તરૂણ જેવું થનગનાટ કરતું ના હોય તો એ માણસ કે મશીનમાં ફર્ક શું..હથેળી અને મેંહેંદીનો સંબંધ સ્થીર અથવાં કાયમી હોતો નથી.યુવાનીની જેમ અલ્પજીવી હોય છે જેમ જેમ દિવસો પસાર થાય છે એમ એમાં ઝાંખપ આવતી જાય છે અને અંતે હથેળી કોરી રહી રહી જાય છે…જ્યાં ભૂતકાળમાં સ્પર્શથી આંગ લાગી જાતી હતી ત્યાં આજે ધુર્જતાં હાથે લાકડીની નિર્જિવતાનો વર્તમાન છે