આ પૃથ્વી મધ્યે અમુક જણ રાજા થવા જ જન્મ્યા હોય છે. ઇન્દિરાજી એમાંનાં એક હતાં. શક્ય છે કે ભારતના પી.એમ થવાનું સ્વપ્ન તેમના પિતા જવાહરલાલ નેહરુએ તેમની આંખમાં આજ્યું હોય. તે એવું પણ માનતાં કે તેમની અંદર એક રાજા બેઠો છે. લાલબહાદુર શાસ્ત્રીના મંત્રીમંડળમાં તે એક જુનિયર મંત્રી હતાં, પણ મનોમન તે શાસ્ત્રીને પોતાનાં જુનિયર માનતાં. શાસ્ત્રીજીને તે ગાંઠતા નહીં. જાહેરમાં તે એવું બોલતાં કે હું કોઈ રેંજીપેંજી મંત્રી નથી. હું તો દેશના મોટા નેતાઓમાંની એક છું. અને તે બીજાઓને નાના ગણી મોટા નેતાની માફક વર્તતાં પણ ખરાં. એ દિવસોમાં તે લંડન હતાં. આ વાતની જાણ હોવા છતાં શાસ્ત્રીજીએ વિદેશ મંત્રીના પ્રતિનિધિ લેખે સ્વર્ણ સિંહને લંડન મોકલ્યા. આ અંગે પોતાની નારાજગી બતાવતાં ઇન્દિરાજીએ સખ્ત અવાજમાં કહેલું કે વડાપ્રધાને આવો અગત્યનો નિર્ણય લેવા અગાઉ મને કેમ ન પૂછ્યું? ઇન્દિરાજીના આવાં વર્તન સબબે શાસ્ત્રીજીએ એક વાર મિત્રો આગળ બળાપો ઠાલવ્યો હતો કે ઇન્દિરા તેની હેસિયતની બહાર જાય છે ને પ્રધાનમંત્રીના માથા પર જ કુદ્યા કરે છે. આ ફરિયાદની જાણ થતાં ઇન્દિરાજીએ પણ જાહેરમાં કહ્યું હતું કે હા, હું પી.એમ.ના માથા પર કૂદકા મારું છું. જરૂર પડે તો ફરી વાર પણ મારીશ. વધુમાં તેમણે ઉમેર્યું હતું કે હું જો રાજીનામું આપું તો આ સરકાર પડતી એક દિવસ પણ બચી શકે? હું છું એટલે તો આ સરકાર છે. પંડિત નેહરુના અગણિત ઉપકારો શાસ્ત્રીજી પર હોવાને કારણે તે ગમ ખાઈ ગયા. નેહરુના તેમના પર અનહદ ઉપકારો હતા, એમાંય છેલ્લે છેલ્લે તો નહેરુજીએ મરીને તેમના પર સૌથી મોટો ઉપકાર કર્યો હતો. તેમની આખેઆખી ખુરશી શાસ્ત્રીજીને આપતા ગયા હતા. આવું બધું શેં ભુલાય?