કોકીલા શાહ બે વર્ષના હતા ત્યારથી બાળ લકવાની સાથે જીવી રહ્યા છે. તેને અપંગતા એટલી બધી ત્રાસ નથી આપતી પણ શહેરમાં મળતી સુવિધાનો અભાવ. તે કહે છે કે નગરનિયોજક ઘણા બધા અપંગ લોકોની જરૂરીયાત તરફ બહુ લાગણીશૂન્ય રહે છે. મને તારી પોતી માટે જો પોશાક ખરીદવા માટે બહાર જવુ હોય તો મારે રિક્ષામાં બેસવુ પડશે અને દુકાનદાર નમુના લાવે ત્યા સુધી રાહ જોવી પડશે. આનુ કારણ એ છે કે શહેરમાં એક પણ પગદંડી નથી જેના ઉપર ઢળતો રસ્તો હોય અથવા કઠેરો હોય કે જેનો આધાર લઈને એક અપંગ વ્યક્તિ પહોચી શકે.