લંડનથી મારી સીટ બારી આગળ હતી. મોટા ભાગના પ્રવાસીઓ ગુજરાતી લાગતા હતા. હું મારી સીટની હરોળ નજીક પહોચ્યો. મારી સીટની બાજુવાળી સીટ પરથી બે આંખો મારી તરફ ટગર ટગર જોયા કરતી હતી. ચહેરા ઉપર કરચલીઓ ડોકિયાં કરતી હતી. સિત્તેરની આસપાસની ઉમ્મરના લાગતા માજી એક હાથે સીટબેલ્ટ પકડી, વ્યાકુળ આંખોથી મૌન દ્વારા મને કંઈક કહી રહ્યા હતા. હું સમજી ગયો એટલે એમને પૂછ્યા વિના જ મેં મદદ કરી. ચહેરા પર ખૂશી સાથે એમણે મારા તરફ આભારની દ્રષ્ટીથી જોયું. મેં મારી હેન્ડબેગમાંથી એક ગુજરાતી મેગેઝીન કાઢી, હેન્ડબેગ ઉપરના ખાનામાં ગોઠવી, હું મારી સીટ પર ગોઠવાયો.