કુદરત પણ કેવી! એક વખતના રાજા અને એક વખતના મહામંત્રીઃ તેમને ન મળે ખાવાનું કે ન મળે કપડાં. રહેવાને ઘર નહિ તે સૂવાને શય્યા નહિ. રાયના રંક બને તે આનું જ નામ! ઘણી વખત તો ખાવા બેસે ને સમાચાર મળેઃ ‘ઓ શત્રુ આવ્યા, ઓ આવ્યા’ અર્ધુ ખાધું ન ખાધુ તે ન્હાસે. વૃદ્ધ ભામાશા દિલાસો આપે કે ‘સૌ સારાં વાનાં થશે.’ જ્યાં જ્યાં પ્રતાપ જાય ત્યાં ભામાશા તો હોય જ. તેમનો નિશ્ચય હતો કે જ્યાં મારો રાજા ત્યાં હું. જેવી, તેની દશા તેવી મારી દશા. કેવી અજબ સ્વામીભક્તિ! ગાઢું જંગલ છે. ત્યાં મોટા ડુંગરા. જાણે વાદળ સાથે વાતો કરે છે. ઊંડી ઊંડી ખાઈઓ જોતાં જ ચક્કર આવે. સિંહ અને વાઘની ગર્જનાઓ સાંભળીને કાળજાં કંપી ઊઠે.