ઝરૂખા, રાધા-કૃષ્ણની રાસલીલા, હાથીઅંબાડી પર સવાર કૃષ્ણમહારાજા, કળા કરતો મોરલો, ઉદયપુરનું મયૂરાસન, તિરુપતિ બાલાજી, ઠાકોરજીના નિતનવાં રૂપો જેવી અઢળક અને એક-એકથી ચડિયાતી રચનાઓએ દેશભરના કલાપ્રેમીઓને ઝુમાવ્યા છે. ઝરૂખા અને મોરલા એ તેમની સ્પેશ્યલિટી ગણવામાં આવે છે. તેઓ કહે છે, ‘નાનપણમાં દાદાજી બાળકિશનદાસને મેં કેળાના પાન પર કામ કરતા જોયા છે. ક્યારેક તેઓ કાગળ કટ કરીને એના પરથી રંગોળીના રંગો ભરતા અને ઠાકોરજીની હવેલીને સજાવતા. હું ૧૦ વર્ષની હતી ત્યારે જ તેમનું નિધન થઈ ગયું એ પછી મેં જાતે જ કાતરથી પેપર પર મોર, પોપટ જેવા શેપમાં કાગળને કટ કરીને સાંઝી બનાવવાના પ્રયત્નો કર્યા. હું તો એમ જ કહીશ કે શ્રીજીબાવાની મારા પર કૃપા હતી કે હું જેમ-જેમ કરતી ગઈ એમ એમાં વધુ ને વધુ બહેતર બનતી ગઈ. ધીમે-ધીમે મને પોતાને જ સૂઝતું અને મોટાં ચિત્રોને પણ માત્ર કટ કરેલા રંગીન કાગળોથી એક્સપ્રેસ કરવાના પ્રયત્નો કરતી. રાજસ્થાન, ગુજરાત અને કચ્છમાં ખૂબ ફરી છું અને ત્યાં જોયેલાં કોતરણીયુક્ત સ્થાપત્યોની બહુ ઊંડી અસર મારા પર પડી હતી જે પણ ધીમે-ધીમે મારી અંદર પેપરકટિંગ દ્વારા ચિત્રરૂપે ઊભરાવા માંડ્યાં. કોઈ ધર્મગ્રંથમાં જોયેલી તસવીર, કોઈ આર્ટ-ગૅલરીમાં જોયેલાં ચિત્રો કે પછી ક્યાંક અચાનક મારી આસપાસ જોવા મળેલી કોઈ ઘટનાને મેં મારી કલ્પનાથી મૂલવી હોય તો એ. આવું બધું જ મારા મનમાંથી કાતર અને પેપર વડે ચિત્રરૂપે બહાર આવવા માંડ્યું અને મને કોઈ ગજબનાક આત્મસંતોષ મહેસૂસ થવા માંડ્યો. મારા માટે એક જાતનું ધ્યાન છે જેમાં હું જાતને ભૂલીને ઈશ્વર સાથે એકાકાર થઈ શકું છું. ક્યારેક લાગે છે કે જાણે આ મારા માટે વ્યસન બની ગયું છે. જેવો સમય મળે એવો હું આ કામમાં લાગી જાઉં છું. દિવસ-રાત, થાક, ઊંઘ, ભૂખ એમ બધું જ આ કાર્ય કરતી હોઉં ત્યારે ભુલાઈ જાય છે.’