પોએટિકા તેના ઢીલા પડેલા ચહેરાને જોતી રહી. બંને ક્ષણો સુધી નિઃશબ્દ બેઠાં રહ્યાં. પોએટિકા ધીમેથી ઊભી થવા લાગી. તે બુકશેલ્વમાંથી કવિતાનું કોઈ પુસ્તક શોધી લાવી અને એક પાનું ફાડીને ઑસ્વાલને આપ્યું. ‘મને સાચ્ચે જ ખબર નથી કે તારું શરીર આ બદલાવ સાથે કેટલું જીવશે, પણ ક્યારેક જો મને કશું થઈ જાય કે આપણે સાથે ના હોઈએ અને તારે મને જોવી હોય, મને મળવું હોય તો…’