નાનપણથી ઘરમાં મેં એક રૂટિન જોયું છે. પપ્પા, તો સતત વ્યસ્ત. ફોન, અડધી પિવાયેલી સિગારેટ, વ્હાઈટ ગંજી અને બ્લુ લુંગી, ટી.વી. પરના માર્કેટનો હિસાબ, દુકાન, જમતાં જમતાંય વ્યસ્ત રહેતી દલાલી, રાત્રે મોડેથી પાછા ફરતાં થાકેલા શેર્સ… ને મારી મમ્મી તો સવાર-સાંજ બે ટાઈમ વીસ ટિફિન તૈયાર કરતું કૂકર જાણે, દિવસનો ત્રીજો ભાગ રસોડામાં શરૂ થાય અને રસોડામાં પૂરો થાય. ઘણી વાર મને એવું લાગે કે મમ્મીએ જ પોતાની જાતને આમાં કેદ કરી લીધી છે. અણઘડ, ફિક્કી, સાડી, કસકસાવીને બાંધેલો અંબોડો, ચહેરા પર ઊડતી સફેદ લટો, પેટની વધી ગયેલી ચરબી અને પરસેવે ગંધાતું વ્યક્તિત્વ. મને યાદ છે, પહેલાં તો મમ્મી પાંચ ટિફિન જ બનાવતી પછી દસ અને હવે વીસ. મેં ટેબ્લેટ એક બાજુ મૂક્યું ને ટિફિનને કાપડની બેગમાં પેક કરવા લાગી. વીસેવીસ ટિફિન તૈયાર થઈ ગયાં અને હું ડ્રોઈંગરૂમમાં જઈ ચેટ કરવા બેસી ગઈ. મમ્મી થોડી વારે ત્યાં આવી. એણે ટી.વી. ઓન કર્યું અને ચેનલો ફેરવવા લાગી.