આગળ લખે છે,ઉમાશંકર જોષીની "ભોમિયા વિના મારે ભમવા'તા ડુંગરા" કવિતાં ૧૯૪૮માં મેટ્રીકમાં ભણ્યો છુ.અને ગુજરાતી ભાષાની અત્યંત સુંદર કવિતાઓમાં એ આસાનીથી મૂકી શકાઇ.એમાં એક પંકિત હતીઃ"એકલા આકાશ તળે ઉભીને એકલો/પડધાં ઉરબોલનાં ઝીલવાં ગયો/વેરાયાં બોલ મારા ફેલાયા આભમાં/એકલો અટુલો ઝાંખો પડ્યો!એ પછી હેનરી વુડવર્થની લોંગફેલોની "ધ એરો એન્ડ સોંગ" વાંચી એમાં લીંટીઓ હતી;આઇ સેંગ એ સોંગ ઇનટુ ધ એર/ઇટ ફેલ ટુ અર્થ,આઇ ન્યુ નોટ વ્હેર/ફોર હું હેઝ સાઇટ સો કીન એન્ડ સ્ટ્રોંગ/ધેટ કેન ફોલો ધ ફલાઇટ ઓફ અ સોંગ."