પોલીસની ગાડીના સાયરનથી રુકસારની મિંચાયેલી આંખો જાગૃત થઈ. ઈમારતની અર્ધ ખુલ્લી છત ઉપરથી પ્રકાશનાં કિરણો આંખોને સ્પર્શી રહ્યાં. કિરણોના પ્રકાશથી અંજાયેલી આંખો પર બન્ને હાથ અનાયાસે આવી પડ્યા. આંખોને હાથનો સ્પર્શ અનુભવાયો કે ઝબકીને રુખસાર ઊંઘ ખંખેરી સતર્કતાથી ઊભી થઈ. પોતાના છૂટી ગયેલા હાથોને મોઢામાંના કપડાનો ડૂચો પડખે નિહાળી અચરજથી એની આંખો ઈમારતની ચારે દિશામાં ફરી રહી. શિવનું કશે નામોનિશાન ન હતું. ત્વરાથી ઊભું થયેલું રુકસારનું શરીર ઈમારતની નીચે તરફ દૃષ્ટિ ફેંકી રહ્યું. ચારે તરફ પોલિસની ટુકડીઓ સુરક્ષા માટે કાર્યરત હતી. પાંચ દિવસો સુધી ફાટેલાં કોમી રમખાણો થાકીને શાંત પડ્યાં હતાં. કર્ફયુ ઉઠાવી લેવામાં આવ્યો હતો. વિસ્તાર સુરક્ષિત હતો, છતાં ભયનો સન્નાટો દરેક દિશામાં વ્યાપી ચૂક્યો હતો. શિવ ક્યાં ગયો? કદાચ પોલિસના આગમનથી ડરી…જે કંઈ પણ કારણ હોય આ સમય વધુ વિચાર કરવાનો ન હતો, પરંતુ આવેલી તકનો ઝડપથી લાભ ઉઠાવવાનો હતો. પોતાના અબ્બુને ઢંઢોળી, એમના વૃદ્ધ શરીરને ટેકો આપતી રુકસાર ઈમારતનો દાદરો ઊતરી ગઈ.