લગ્નમંડપોનાં એ ઢોલ-વાજાં ને ગાણાં સૂનકાર ને સન્નાટા આડે ભૂલાઈ ગયાં છે… નથી ભૂલાતાં એ ડૂસકાં ને ડૂમા… એ તો સાથે ને સાથે રહ્યા છે… દામ્પત્યજીવનની મોસમો મંડપની સાડીઓની જેમ છોડીને સંકેલી શકાતી નથી… અમે બંને બહુ મથ્યાં છીએ પણ જે સંકેલીએ છીએ એ વળતી વેળો આખું ઉકલીને સામે આવે છે… ‘તેરી આંખ કે આંસુ પી જાઉં…’ – કહેવાની વેળાઓ આવી હતી… એ સ્વાદ હજી જીવરાવે છે… ને એ જ સ્વાદ આજે તરસી વેળાઓમાં તરસાવે છે.