ગોમતી પોતાની બેનપણી અને પાછી પડોશી એવી સવલી જોડે સૂરજની રાહ જોતી હતી. તેણે દૂરથી ત્રણ ઓળા આવતા જોયા. ગોમતીની આંખો એમાંથી પોતાના દીકરાને શોધતી હતી. કરસન અને મનુ સિવાયના ત્રીજા ઓળાને લંગડાતો જોઈ ગોમતીને ફાળ પડી. ઘડીક તે બેભાન જેવી થઈ ગઈ. જેમ તેમ જાત સંભાળી ગોમતી એને ભેટવા સામી દોડી. પોતાના જ પંડમાંથી છૂટા પડી ગયેલાને ફરી જોડતી હોય તેમ તેણે સૂરજને બાથમાં ભરી લીધો. સૂરજમાં કોઈ ઉત્સાહ ન હતો! સૂરજ જાણે ઠંડો પડી ગયો હતો! ‘છોકરો કેવાય દી જોઈને આવ્યો હશે તે આવો થઈ ગયો છે!’ એમ મન મનાવી ગોમતી સૂરજની સરભરામાં પડી.