જીવન મહેનત કરાવે છે. શબ્દો કસ કાઢે છે. છતાં સત્ય કદાચ ઇન્વેન્ટ થાય છે, પણ ડિસ્કવર નથી થતું. એટલે માનવી સીધું સુખ શોધ્યા કરે છે. ઈશાવાસ્યોપનિષદના પંદરમાં શ્લોકમાં કીધું છે, સત્યનું મુખ સુવર્ણના ઠામથી ઢંકાયેલું છે. ટાગોર શક્યતઃ માનતા હશે એવું જ આગળ એ જ શ્લોકમાં કીધું છે કે, હે મહામાયા, એ હિરણ્ય-પાત્ર હટાવી દો. એ લોકો માટે સત્ય એટલે બ્રહ્મ. પેલું કાંચનનું વાસણ જે સત્યની આસપાસ છાલ, કવચ કે મહોરું બનીને વિહરે છે તે એટલે આપણી દ્રષ્ટિએ સુખ. કઠોપનિષદની પ્રથમ અધ્યાયની તૃતીય વલ્લી લખે છે કે ઊઠો, જાગો ‘ને ધ્યેય પ્રાપ્ત ના થાય ત્યાં સુધી મંડ્યા રહો. આગળ ઉમેરે છે કે (વિવેકાનંદ જેવા) જ્ઞાનીઓએ માર્ગને છરીની ધાર જેવો ઓળંગવા માટે કઠિન કહે છે. મે બી ટાગોર એટલે એકલા ચાલો રે કહેતા હશે.