એ પછી ન રહેવાતાં એણે વારંવાર સંપર્ક સાધવા પ્રયત્ન કર્યો, પણ નિષ્ફળ. ઊલટું જેમની દયા એ ખાતો હતો એ પિતા તરફથી જ આવીને કોઈ કહી જતું હતુ: “તું મારા માટે મરી ચૂક્યો છે. ફરી મળવાનું નામ જ લઈશ નહીં.” અઠ્ઠાવીસ વરસના યુવાન અને એક નાનકડી પુત્રીના પિતા એવા એકના એક પુત્રને બાલકૃષ્ણ આવું શી રીતે કહેવડાવી શકતા હશે? અમારે મન જ નહીં, પણ સગાંવહાલાં-નાતીલા સૌને માટે અત્યંત નવાઈની અને એટલી જ કરુણ ઘટના હતી. સૌ-સૌની જિંદગી સૌ સૌના માર્ગે ઝડપથી આગળ ધસ્યે જતી હતી. જિતુ મુંબઈ હતો. અમે અમદાવાદ. જ્યારે બાલકૃષ્ણ સુધરાઇની નોકરીમાંથી નિવૃત થઈને ઠેરઠેર ફરવા માંડ્યા હતા. માત્ર બે જ જણ હતા. ઉંમર પણ થઈ હતી, એટલે અમદાવાદના કોઈ દૂરના પરામાં આવીને રહેતા હોવાની આછીપાતળી ભાળ અમને હમણાં જ મળી હતી. ખાસ્સું દૂરનું પરું હતું. હું એ સરનામે એક વાર એકલો પણ જઇ આવ્યો, પણ એ સરનામે અમને એમનો પત્તો ના મળ્યો. એટલે બીજા એમના એક નિકટ ગણાતા સજ્જનને મેં કાકલૂદી કરી, “સાંભળ્યું છે કે તમે એમના સંપર્કમાં છો. પ્લીઝ, એમનું સરનામું મને આપો. મારે એમનું બીજું કોઈ કામ નથી બસ, એક વાર જઈને સમજાવવા છે.”