સહદેવ વિરમ્યા. તેમણે ઉષ્માભર્યા વદને સુષ્મા સામે જોયું. સુષ્માના વદન ઉપર કરુણા ઊપસી આવી. તે નિકટ ખસી. સહદેવના ખભે માથું નાખી દીધું. તેના મનમાં ભરાઈ ગયેલો અંધકાર આંસુના ધોધ રૂપે તેની બંને આંખોમાંથી ચોધાર વહેવા લાગ્યો. થોડી વારે શાતા વળતાં તે પાછી ખસી. આંખો લૂછી. મોં ઉપર સ્મિત લાવીને બોલી, “મને ક્ષમા કરો, સહદેવજી. મારી માતા; પતિ અને સંતાનો પ્રત્યેનો મારો ધર્મ ચૂકીને હું પાપને માર્ગે ધસી રહી હતી. તમારા શબ્દોએ મારી આંખ ઉઘાડી નાખી છે. આવો નઠારો વિચાર મને આવ્યો તે વાતથી હું લાજી મરું છું…” સહદેવે ધીરાણ કંપનીને મળીને કાયદેસર રીતે ક્ષિતીશે ભરેલાં નાણાં જપ્ત કરી શકે નહિ, તે વાત ભારપૂર્વક જણાવી તેનાં નાણાં પાછાં અપાવ્યાં. પોતાના મિત્ર એક ભલા દાક્તર પાસે સુષ્માની માતાની શુશ્રૂષા ચાલુ કરાવી. દીકરા માટે શિષ્યવૃત્તિ મળે તેવી વ્યવસ્થા કરાવી આપી.