ગાંડાઓની સ્પર્ધા રાખવામાં આવી. સ્પર્ધા એવી કે જેને જે પણ ખવડાવું હોય તમારે, તે ખવડાવવાનું પ્રેમથી કે જબરદસ્તીથી. લોકો જાતજાતની વસ્તુ લઈને એકબીજાની પાછળ દોડે. એમાં એક ગાંડો હાથમાં 2 કિલોની દૂધી લઈને જેના તેના મોંમાં ખોશે. આખરે એ દૂધી પૂરી થઈ અને તેને વિજયી ઘોસિત કરાયો. આ સમયે શહેરથી એક મંત્રી પણ આવેલા, તેમને અભિનંદન આપવા. તેમને હસ્તે સરપંચ ચમનલાલ ચસકેલીની શપથવિધિ કરાવી અને કહ્યું, “તમે ચસકેલીને મૂર્ખ અને ગાંડો સમજો છો પણ તેનાથી સમજુ કોઈ માણસ નથી.” બધાંએ તેમને તાળીઓના ગડગડાટથી વધાવી લીધાં. પછી જ્યારે મંત્રીશ્રી રવાના થતા હતા. તેથી તેમની કાર પાસે પહોંચ્યા ત્યારે પાછળથી એક જોરથી લાફો પડ્યો. પાછળ જોયું તો બાડો હતો. તે કહે, “સાહેબ ! શાબાશી આપવા, પીઠ પર શાબાશી આપી.” મંત્રીશ્રી કશું બોલ્યા નહીં. ત્યાં તો ફરી પાછળથી જોરથી પથ્થર તેમના માથે વાગ્યો. પાછળ જોયું તો ચસકેલી દૂર ઊભો હતો અને ભાઈ બૂમ પાડીને કહે છે, “સાહેબ ! આવજો કહેવાનું ભૂલી ગયો. ગળું બેસેલું છે ને બૂમ નથી પડાતી.” ત્યારે મંત્રીશ્રીને લાગ્યું કે, “ના ગામવાળાએ સાચો મૂર્ખ પસંદ કર્યો છે.”