કોઈ કદર કરે કે બિરદાવે એવી ભાવના સાથે કરેલી ભક્તિ કે સેવાની સોડમ પ્રસરવાને બદલે તેમાંથી ગુમાનની ગંધ આવે છે. માત્ર નૈતિક કર્તવ્ય કે આજ્ઞાપાલનથી થયેલી ભક્તિ કે સેવામાં અંતઃકરણનો આનંદ ન ભળે, તો પોતે કાંઈક કર્યાની વ્યક્તિને તીવ્ર જાણ રહ્યા કરે છે, જેને 'માન'માં રૂપાંતરિત થતાં વાર લાગતી નથી. તેથી કરેલા કોઈપણ કાર્યમાં, કર્તવ્યપાલન અને આજ્ઞાપાલન સાથે સાથે પ્રેમ અને ઉત્કટ ભાવના ભળõ તો, એવા માનરહિત કાર્યની સુવાસ ચોગરદમ પથરાય છે. પોતે આવું કાર્ય કર્યું છે એવી તેને જાણ જ રહેતી નથી અને વ્યક્તિ પોતે સમષ્ટિમાં એકરૂપ થઈ જાય છે. કવિશ્રી ઉમાશંકર જોષીએ, આ જ ભાવને નિરૂપતાં ગાયું કે 'વ્યક્તિ મટીને બનું વિશ્વમાનવી.'