આપણે દુષ્ટતા શા માટે દેખીએ છીએ ? અંધારામાં એક ઝાડનું ઠૂંઠું હતું. એક ચોર એ બાજુ આવ્યો. તેણે કહ્યું : ‘આ તો પોલીસ છે.’ પોતાની પ્રિયતમાની શોધમાં ઊભેલા એક પ્રેમી યુવાને ધાર્યું કે તે પોતાની પ્રિયતમા છે. જેને ભૂતની વાર્તાઓ કહેવામાં આવી હતી તે બાળકે એમ માન્યું કે તે ભૂત છે, અને તેણે ચીસો પાડવા માંડી. પણ આ બધા વખત દરમિયાન તે તો ઝાડનું ઠૂંઠું જ હતું ! જેવા આપણે છીએ તેવું જ આપણે જગતને જોઈએ છીએ. માનો કે એક ઓરડામાં ટેબલ ઉપર સોનું પડેલ છે; તે ઓરડામાં નાનું બચ્ચું પણ છે. ચોર આવીને તે સોનું ચોરી જાય છે. શું બચ્ચાંને ખબર પડે છે કે કંઈ ચોરાઈ ગયું છે ? જે આપણી અંદર છે, તે આપણે બહાર દેખીએ છીએ. બચ્ચાના મનમાં ચોર નથી, એટલે તે બહાર ચોરને દેખતું નથી. બધાં જ્ઞાનનું પણ તેવું જ છે. દુનિયાની દુષ્ટતા અને તેના પાપ વિશે વાતો ન કરો; હજુ પણ તમારે દુષ્ટતા જોવી પડે છે તે માટે રડો. તમારે હજુ પણ બધી જગ્યાએ પાપ જ જોવાં પડે છે. એ સ્થિતિને માટે દુઃખી થાઓ. જો તમે દુનિયાને મદદ ચાહતા હો તો તેને ધિક્કારો નહિ; તેને વધારે નબળી બનાવો નહિ. કારણ કે આ બધાં દુઃખો અને પાપ આખરે શું છે ? આ બધું નબળાઈના પરિણામ સિવાય બીજું શું છે ? આવા ઉપદેશથી દિવસે દિવસે દુનિયા નબળી થતી જાય છે. માણસને બાળપણથી જ શીખવવામાં આવે છે કે તમે નબળા અને પાપી છો. દેખાવમાં નબળામાં નબળા હોય, તેને પણ એમ કહો કે તમે બધા મહિમાવંત અમૃતત્વનાં સંતાનો છો. બાળપણથી જ રચનાત્મક, મક્કમ અને સહાયક વિચારો તેમના મગજમાં દાખલ થવા દો. તમે તમારી જાતને નબળી અને પાંગળી બનાવતા વિચારો નહિ, પણ એવા વિચારો માટે તૈયાર રાખો. તમારા મનમાં કાયમ કહ્યા કરો : ‘सोडहम सोडहम – હું તે છું, હું તે છું.’ એક ગીતની માફક રાત અને દિવસ આ જ વિચાર તમારા મનમાં ગુંજવા દો; મરણ વખતે પણ એમ જ કહો : ‘सोडहम – હું તે છું.’ સત્ય તે છે, જગતનું અનંત બળ તમારું છે. તમારા મનને જે વહેમોએ ઢાંકી દીધું છે તેને હાંકી કાઢો. આપણે બહાદુર છીએ. સત્ય જાણો અને સત્યને આચરણમાં મૂકો. ભલે ધ્યેય દૂર હોય પણ જાગો, ઊઠો, અને જ્યાં સુધી ધ્યેયે ન પહોંચાય ત્યાં સુધી અટકો નહિ.