આ ફિલ્મ મિક્સ્ડ ફીલિંગ્સથી ભરચક છે. એક તરફ આપણને એનાં દુખિયારાં પાત્રોથી કંટાળો આવવા માંડે તો બીજી તરફ એમાં શેફાલી શાહની અને જૅકી શ્રોફની ઍક્ટિંગ સારી પણ લાગે. એમાંય જૅકી શ્રોફના હલુસિનેશનવાળો સીન અને આંસુઓ ખાળીને હસતી શેફાલી શાહની ઍક્ટિંગ બન્ને દમદાર છે. એક તરફ થાય કે આખો સેકન્ડ હાફ તદ્દન પ્રિડિક્ટેબલ અને અક્ષયકુમારની જ ‘ખિલાડિયોં કા ખિલાડી’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ એવી વર્લ્ડ રેસલિંગ એન્ટરટેન્મેન્ટ (WWE) ટાઇપની ફાઇટિંગને જ હવાલે કરી દીધો છે, પરંતુ એ જ ફાઇટિંગ જોતી વખતે આપણું જડબું ભીંસાઈ જાય અને ઑડિયન્સની ચિચિયારીઓની વચ્ચે આપણનેય મજા તો આવી જ જાય. એક તરફ થાય કે આપણા બન્ને હીરોને એકદમ મસ્ક્યુલાઇન અને સિરિયસ બતાવવા માટે જ તેમના હરીફોને સાવ કાર્ટૂન જેવા ચીતરી દીધા છે તો બીજી તરફ જોઈને લાગે કે દાઢી ભલે સફેદ રહી, પણ અક્ષયકુમાર આજેય એવો જ ફિટ છે. એક તરફ ફિલ્મમાં લગભગ કોઈ યાદગાર સંવાદો નથી તો બીજી બાજુ હર બેટા બાપ નહીં હોતા જેવી છૂટક લાઇન્સ પણ આશુતોષ રાણા ઉપાડી ગયો છે. એક બાજુ થાય કે સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાએ માત્ર બૉડી જ બનાવી છે, એક્સપ્રેશન્સ પર ધ્યાન આપ્યું નથી; પરંતુ સાથોસાથ એવોય વિચાર આવે કે તેનું પાત્ર સતત એક લાગણીઓના સુષુપ્ત વૉલ્કેનો પર બેઠું છે, જે ગમે ત્યારે ફાટશે.