રાત પડી પણ પ્રમિલા ના મન હજી પણ વૃદ્ધાશ્રમ મેનેજર શાહેબ ની એ વાત ફરતી હતી. અને મન માં ને મન માં વિચરતી હતી મેનેજર સાહેબ આવુ કેમ બોલ્યા હશે? શું કારણ હશે? રસ્મી બા ને કઈ થયું નઈ હોય ને? ધીરે ધીરે પ્રશ્નો મન માં દરિયા ના ઊંચા મોજા ની જેમ ઉછળી ઉછળી ને પ્રમિલા ના મન ને મુજવવા લાગ્યા. જેમ તેમ કરી રાત તો નીકળી ગઈ. સવારે પડી ને પ્રમિલા નુ રોજીંદા જીવન ચાલુ થયું. ગેસ ની સગડી પર ચા મુકી ને પ્રમિલા પાછી પેલા મેનેજર ના વિચારો માં ખોવાય ગઈ. ચા ઉભરાઈ ને બાર આવી તો પણ પ્રમિલા વિચારો મા ખોવાયેલી હતી. અચાનક એ વિચારો માંથી બાર આવી તો ધ્યાન ગયું કે રસોડા આખુ ચા ચા થઇ ગયુ. રસોડું સાફ કરી ને પ્રમિલા પોતાના માટે ફરી ચા બનાવી. ચા ચા પીતા પીતા પ્રમીલા એ વિચાર્યું, હું જાતેજ રસ્મી બા ને મળવા જઇસ. ટ્રેન ની ટીકીટ બુક થઇ. સાંજ ની ટ્રેન પકડી પ્રમિલા વૃદ્ધાશ્રમ જવા નીકળી.