સત્ય અને સંવેદન’ની સાંખે સહજ ઉગતી અભિવ્યક્તિ એટલે કાવ્ય , પ્રેમથી લઈને પીડા સુધી અનુભવાતો પરમ’નો સ્પર્શ એટલે કાવ્ય. . એમિલી , અસ્તિત્વનું એક આવું જ સોપાન હતી કે જ્યાં થડિયું ભલે કઠોર ને રુક્ષ દેખાતું હોય પણ જયારે ફુંટેલી કૂંપળ એ રેલાતા સૂર્યકિરણોને પીવા મથતી ત્યારે કૈક નોખો જ ઉદય થાતો , કૈક અલગ જ સળવળાટ થતો ~ કાવ્યની સાક્ષીએ તેણીએ એ હરેક સત્ય , સંબંધ અને પીડા જીવી લીધી કે જેનો અણસાર ખુદ તેને જ ન્હોતો ! 19મી સદીના એ પિતૃસત્તાક માનસિકતા ધરાવતા અત્યંત રૂઢિચુસ્ત સમાજમાં એક સર્જક સ્ત્રી તરીકે સાંગોપાંગ જીવી જવું એ કોઈ સંતાપથી ભરેલા તપથી કમ ન્હોતું ! કવિતાની પંક્તિઓ જાણે મનોવિસ્તારથી લઈને ચોપાસ’ના સમાજમાંથી ઉદભવતી અને એ વ્યક્તિત્વ દિનબદિન પીડાયે જતું ! સૌંદર્ય અને પીડામાંથી તેની કવિતાઓ પ્રસવ પામતી અને બાદમાં એ જ તેને ખોળે લેતી . . . જાતમાં ગૂંગળાતી ને સ્વ’માં વિહરતી , મૌન અને ડુમા વચ્ચે અટવાતી , સેન્સ ઓફ હ્યુમર અને સેન્સિબિલિટીથી છલોછલ , ઋજુ અને એવી જ બળવાખોર , કડવી ને અળગી એવી સતત સ્વ’ને ખોજતી રહેતી સ્ત્રી એટલે એમિલી ડિકિન્સન. . યસ અમેરિકન કવિયત્રી એવી એમિલી ડિકિન્સન’નું આ બાયોપિક છે.