સુભાષ કપૂરે જે કોર્ટ અને એનાં પાત્રો સરજ્યાં છે એ આપણે જોવા ટેવાયેલા છીએ એનાથી ક્યાંય અલગ અને વધુ રિયલ છે. તેમાં ટિપિકલ કોર્ટરૂમ ટર્મિનોલૉજીની ફેંકાફેંક નથી. અત્યંત ગંભીર વાત છતાં એક હળવો ટોન સતત બરકરાર રહે છે. અહીં કોર્ટ ફાઇલોથી લદાયેલી છે, ખુદ જજ માટે લાઇટિંગની યોગ્ય વ્યવસ્થા નથી. એ જજ (ધ બેસ્ટ સૌરભ શુક્લા) પણ દિલ્હીથી ટ્રાન્સફર થઈને આવ્યા છે. તે સતત મજાકમસ્તીના મૂડમાં હોય છે. દીકરીનાં લગ્નમાં કરવાનો ડાન્સ કરતાં-કરતાં કે ક્યારેક જૉગિંગ કરતાં-કરતાં કોર્ટમાં પ્રવેશે છે. ડ્રાયફ્રૂટ્સ અને હાર્ટની ગોળીઓ ગળતા રહે છે. દર થોડી વારે ટેબલ પરના છોડને પાણી આપતા રહે છે. દીકરીનાં લગ્નની કંકોતરીનું પ્રૂફરીડિંગ પણ કોર્ટમાં બેસીને જ કરે છે, પરંતુ ભયંકર અનપ્રિડિક્ટેબલ છે. કોઈની સાડાબારી રાખતા નથી અને પોતાની કોર્ટમાં પોતાના સિવાય કોઈનેય હાવી થવા દેતા નથી. જસ્ટિસ ત્રિપાઠીનું અત્યંત બારીક ડીટેલિંગથી લખાયેલું પાત્ર અને એમાં સૌરભ શુક્લાનો ટેરિફિક પર્ફોર્મન્સ આ ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ પાસું છે.