એમની આ હુજ્જત જોઈને એમના એક મિત્રે, એમના ભત્રીજા રમેશભાઈ આચાર્યને કહ્યું કે કાકા આવા આવા દુસાહસ શા માટે કરતા હશે ? તમારે બધાએ એમને વારવા જોઈએ. ત્યારે એમણે હસીને કહ્યું કે એમને વારવાની વાત તો એક તરફ, પણ અમે એમના છોરુ પણ એમના જેવા થવા કોશિશ કરીએ છીએ - એમની નાનપણની વાતો સાંભળો તો એમ લાગે કે જાણે અંજનીપુત્ર હનુમાન સૂરજને દડો સમજીને પકડવા દોડ્યા. એ પછી એમણે એમના મિત્રને જે વાત કરી તે થોડી રમૂજી, થોડી રોમાંચક, પણ વધારે તો સાહસસત્વથી છલકાતી હતી. હરિનારાયણ એમની કિશોરાવસ્થામાં બીજા ભાઈબંધો સાથે ઊંઝાથી સિદ્ધપુર ન્યાત જમવા ગયા. છ-સાત ગાઉની મજલ ચાલીને જાય, ચાલીને સાંજ પહેલા પાછા આવી જાય. એક વાર આવી રીતે છ દુ બાર ગાઉની ખેપ કરીને આવ્યા પછી ખબર પડી કે પગરખાં તો સિદ્ધપુર નાતની વાડીમાં રહી ગયાં છે. શું કરીશું ? વિચાર આવ્યો કે કરવાનું શું હોય? પગરખાં પગ માટે છે કે પગ પગરખાં માટે, એનો જરી પણ વિચાર નહીં કરવાનો. ચાલો, રાતોરાત પાછા પગપાળા, પાછા સિદ્ધપુર. પગરખાં પગમાં ઘાલી પગપાળા પાછા ઊંઝા. એમાં પાછા એકલા નહીં, આખી ટુકડીમાં. એકવાર ભાભીને તેડવા ગયા. રાત ઢળી ગઈ. સંજોગોવશાત્ ભાભીથી ત્રણેક દિવસ પછી અવાય તેવું હતું. બીજા હોય તો વેવાઈના આગ્રહે રોકાઈ જાય ને પછી ભાભીને લઈને જ આવે પણ હરિનારાયણ આચાર્ય રાતોરાત ઓગણીસ ગાઉ કાપીને ફરી ઘરભેગા થઈ ગયા. ન થાક, ન ભય.