તે વનમાં એક કૂવો હતો, જેનું મોઢું બધી તરફથી ઘાસ અને વેલીઓથી ઢંકાયેલું હતું. તે બ્રાહ્મણ આ આછન્ન કૂવામાં પડ્યો, પણ વેલીઓની જટાજૂટમાં તે નીચે પડવાને બદલે, કૂવામાં ઊંધે માથે, ફણસના ફળની જેમ એક વૃક્ષની ડાળીએથી લટકવા લાગ્યો. ત્યાં વળી એક બીજી આફત આવી પડી. કૂવાના કિનારા પાસે એક મોટો હાથી તેણે જોયો. આ હાથીને છ મુખ હતાં. તે કાળો અને વિચિત્ર હતો અને વેલીઓથી ઘેરાયેલા એ વૃક્ષ તરફ આવી રહ્યો હતો. તે બાર પગથી ચાલતો હતો. કૂવાની અંદર જે વૃક્ષ પર તે બ્રાહ્મણ લટકતો હતો તેની નાની નાની ડાળીઓ પર મધપૂડો હતો અને તેના પર ભયાનક મધમાખીઓ બેઠેલી હતી. હે ભરતશ્રેષ્ઠ, મધની અનેક ધારાઓ ટપકતી હતી અને પેલો લટકતો બ્રાહ્મણ મધની ધારાને પી રહ્યો હતો અને આવી વિપદામાં પણ તે મધ ચાટતાં ધરાતો ન હતો. તેને જીવવાની આશા હતી અને જીવનથી કોઈ નિર્વેદ થયો ન હતો. વળી તેણે જોયું કે કાળા અને ધોળા બે ઉંદરો, જે ડાળીને આધારે તે લટકતો હતો તેને કાપી રહ્યા હતા. આમ તે દુર્ગમ વનમાં સાપો, હિંસક પ્રાણીઓ, વિકરાળ સ્ત્રી, કૂવાને તળિયે નાગ, કૂવાના કિનારે હાથી, ડાળી કપાઈ જાય તો નીચે પડી જવાનો, ઉંદરોનો ભય હતો. મધની લાલચમાં મધમાખીઓનો તો ભય ખરો જ.