મૂળે આ રચના ગંભીર ભાવોને લઈને આવે છે પણ શબ્દોનું તો એવું ! સ્પર્શ કરતાં અચાનક એમાંથી નવી જ આભા પ્રગટે ! બીજા કેટલાય શબ્દો દોડતા આવીને બાજુમાં બેસી જાય ને નવા જ ભાવોની આકૃતિઓ રચાય એવું બને ! બાકી શરાફત ક્યારેક માણસને કેવા સકંજામાં લે છે એ સૌ કોઈ જાણે છે. કસોટી થઈ જાય ને ક્યારેક શરાફતની સડક છોડી, કરામતની કેડીએ કદમ માંડવા પડે ! અંતે તો સંવેદનશીલ માણસ માટે ક્યાંય કશુંય સરળ હોતું નથી. વર્તન તો ઠીક, શબ્દોય એવા મળે કે હૂંફને બદલે હૈયે તિરાડો પાડે ! ક્ષણો ને દિવસો પસાર થતાં રહે, ઘાવો વધતાં રહે…. ગણવા બેસો તો પીડા ઓર વધી જાય ! પણ પ્રેમ જ એક એવી અદભૂત ઘટના છે કે જેમાં દુખ પણ સુખ બની જાય ! પ્રેમની પીડા પંપાળવાનું મન થાય, છાતીમાં સંઘરી રાખવાનું મન થાય ! વહેતા હોય તો પણ એ ભાવમાંથી બહાર નીકળવાનું મન ન થાય એનું નામ પ્રેમ ! છાતીમાં લોહીલુહાણ થયાની પીડા પ્રગટતી હોય તોય પ્રેમીના પત્રનેય હટાવવાનું મન ન થાય એ પ્રેમ !