શિવમ વારે વારે સામેની ટેકરી પર જવાના બહાના બનાવતો હતો. આખરે ટીમ એ ટેકરી પર ગઇ તો ત્યાં ફક્ત પથ્થરો જ હતા અને એ સદીઓ જૂના પથ્થર પર ચારેક પંક્તિઓ.. એ સિવાય બીજુ કંઈ નહીં. આખરે મન વાળી નીચે ઉતરી ગયા. પાછા ટેન્ટ પહોચ્યા ત્યારે રાત થઈ ગઈ હતી. કાલે બપોરે શુટીંગ પૂરું કરી નીકળવાનુ હતું. શિવમ આજે ફરી સૂર્યોદય પહેલા ઉઠી સામેની ટેકરી તરફ જોતો રહ્યો. સહેજ ઉજાસ થતાં ફરી એ જ વાદળી સાડી ને એ જ સ્ત્રી! શિવમે સીધી દોટ મૂકી ટેકરી તરફ, એ ટેકરી ચડ્યો ત્યાં સુધી પૂર્ણ સૂર્યોદય થઇ ચૂકયો હતો. ત્યાં કોઇ હતુ નહીં. એણે આમતેમ નજર ફેરવી તો.. અહીં સદીઓ જૂના પથ્થરની ખાંચમાં પાંચમી પંક્તિય કોતરાયેલી હતી.. ‘સ્વરૂપમ ત્વદિયં ન વિન્દન્તિ દેવા..’