રેવાશંકરને બ્રિટિશ સરકારે એમના આરોગ્ય ખાતાએ એક બળદ જૂતે એવી ગાડી આપી હતી. એનો હાંકેડુ પણ રેવાશંકરની સાથોસાથ ગામડે ગામડે રઝળે. ધંધો એવો કે બિચારાને કોઈ ચા-પાણીની સલાહ પણ કરે નહીં. રેવાશંકર ઝનૂનથી ઘેર ઘેર ફરીને સરકારે આપેલી બાવડાની સંખ્યા પૂરી કરે. એમાં જમવા-જૂઠવાનું પણ ભુલાઈ જાય. હાંકેડુ પણ ટળવળે. બળદ પણ નિરણપાણી વગર ઉચ્છવાસથી નાખોરાં ફુંગરાવ્યા કરે. દિવસ વીતે, ગરમ સાંજ પડે ને રાતે રેવાશંકર ઘર ભેગા થાય. એ વખતે એકાનો હાંકેડુ ગાભા જેવો થઈ ગયો હોય ને બળદ મુડદાલ. વધારામાં બગા પણ પજવતી હોય કારણ કે રેવાશંકર શીળી દાક્તર પોતાની ગમાણમાં બળદને લોખંડની સાંકળથી ચપોચપ બાંધતા. બળદની ખૂંધે ભાઠાં, અને ક્રમે ક્રમે પાઠાં પડી ગયાં હતાં. બળદને રાશને બદલે સાંકળથી બાંધવાની સબબ ? રેવાશંકર કહેતા કે ગોરી સરકારે સાંકળ સમજીને આપી છે. ‘ઢોર, ગમાર, મૂરખ અરુ નારી, યે સબ તાડન કે અધિકારી’ એ કહેણી ગોરાલોકની સમજ સુધી પહોંચી ગઈ. એના જેવા રાજકર્તા થયા નથી. થાવા નથી.