કેટલાક માસ પછી એને લૂંટી ગયેલા ચોરો નાગ રાજ્યની રાજનગરીમાં લૂંટી લીધેલો માલ અને કડાં વગેરે વેચવા આવ્યા. અને એક સોનીને ત્યાં એ કડાં વેચતા હતા તેવામાં એ રસ્તે થઈને જગન્નાથ કવિ રાજા પાસે જતા હતા, એના ઉપર પેલા ચોરોની નજર પડી. અને એ કોણ છે એની માહિતી સોની પાસેથી એમણે મેળવી. એ વાત થતી હતી તે દરમિયાન કવિ અને ચોરોની નજર પણ એક થઈ. ચોરોને મનમાં ઘણી ધાસ્તી લાગી. પણ ચોરોને ઓળખ્યા પછી એ શહેરમાં થોડા દિવસ પોતાને ત્યાં મહેમાન તરીકે રહેવાનું આમંત્રણ કર્યું. આ આમંત્રણ આપવાનો જગન્નાથનો આશય અતિ ઉચ્ચ હતો. પણ સારાં માણસોનાં કામ અને આશયના ઉપર નીચ લોકો દુષ્ટતાનો ઢોળ ચડાવે છે. અને એમની દયા તથા ઉદારતામાં પણ પ્રપંચ હશે એવા શકથી જુએ છે. તે પ્રમાણે ‘જગન્નાથ આપણને આમંત્રણ આપી ફોસલાવીને કેદ કરાવશે…’ એવું ચોરોને લાગ્યું. પણ રાજા સાથેના જગન્નાથ કવિના માનભર્યા સંબંધની વાત સોની દ્વારા ચોરોના જાણવામાં આવેલી હોવાથી એ આમંત્રણનો ઈન્કાર કરવાની હિંમત તેઓ કરી શક્યા નહીં. ના પાડવાથી તુરત પકડાઈ જવાની બીક અને આમંત્રણ સ્વીકારી જગન્નાથને ઘેર જઈ ત્યાં રહી લાગ આવ્યે નાસી છૂટવાની આશા, એ બન્ને ભાવોના મિશ્રણે ચોરોએ કવિનું આમંત્રણ સ્વીકાર્યું. જગન્નાથ એ ત્રણે ચોરોને પોતાને ઘેર લઈ ગયા. અને જે રીતે તે પોતાના મકાનમાં રહેતા હતા તે જ પ્રમાણે આ આવેલા મિત્રોની શુશ્રૂષા થાય એવી સેવકોને એણે આજ્ઞા કરી હતી.