બપોરે હું શાળાના પ્રાંગણમાં પહોંચ્યો. એ વખતે પ્રાર્થનાનો સમય હતો. બે વિદ્યાર્થીનીઓ મંચ પાસે જઈને પ્રાર્થનાના વિવિધ સ્તોત્રો ગાઈ રહી હતી અને નાનાં-નાનાં ભૂલકાંઓ ભીંસ પૂર્વક આંખો બંધ કરીને પ્રાર્થના કરી રહ્યા હતા. કેટલાક વળી અળવીતરાં ઝીણી આંખે આજુબાજુ કોણ આવ્યું છે એમ જોઈ લેતાં. એવામાં ‘રઘુપતિરાઘવ રાજારામ…. પતિતપાવન સીતારામ’ ની ધૂન શરૂ થઈ. બધા એક સ્વરમાં એકસાથે બોલવા લાગ્યાં અને આખું વાતાવરણ જાણે બાળકોના નિર્દોષ ધ્વનિથી ગૂંજી ઊઠયું.