આજે સવારથી હું આશીના નાનાં-નાનાં પગલાંઓની દોડાદોડી જોઈ રહી હતી. તે પેકિંગ કરતી હતી. ખબર નહીં એણે ક્યારે મારી અને મમ્મીની ફોન પર થતી વાત સાંભળી લીધી કે, ‘આજકાલમાં રાજકોટ આવશું.’ આશીની દોડાદોડી ખૂબ જ વધી ગઈ હતી. અને તે તેની દરેક ચીજવસ્તુ રાજકોટ મામાના ઘરે લઈ જવા માંગતી હતી. કોણ જાણે ક્યારે કઈ વસ્તુની જરૂર પડી જાય. હું અને મારા પતિ નિરવ બંને એકબીજાની સામે હસીને આ બધું જોતાં હતાં. એટલામાં આશી મારી પાસે આવી ને કહે : ‘મમ્મા, મારી પેલી ગેઈમ ક્યાં છે ? મારે એ ત્યાં રમવી હશે તો ?’ અને નિરવ કહે, ‘બિલકુલ તારા પર ગઈ છે. એને બધું એની સાથે ત્યાં લઈ જવું છે.’ નિરવે આશીને પૂછ્યું : ‘પપ્પાને મૂકીને રાજકોટ ચાલી જઈશ ? પપ્પાને તો તારા વગર ગમશે પણ નહિ.’ ત્યાં તો નાનકડી આશી બોલી, ‘પપ્પા, એ તો અમે થોડાંક દિવસમાં આવી જઈશું.’ અને નિરવ હસતાં હસતાં અમને બંનેને ગાંધીનગર-રાજકોટની બસમાં બેસાડી ગયાં. બસમાં આશી તો સૂઈ ગઈ હતી પણ એની આંખોમાં સવારથી જે ચમક હતી તેની ખુશી અત્યારે પણ તેના મોં પર દેખાતી હતી. તેની આ ચમક મને મારા નાનપણની અને મારા મામાના ઘરની યાદ અપાવી ગઈ.