અને હું બિનધાસ્ત ચલાવવા લાગી. લેફટ…રાઈટ…. રિવર્સ…. બધી પ્રેક્ટિસ એક પછી એક થતી ગઈ. વચ્ચે વચ્ચે ક્યારેક ગાડી કપચીના પડેલા ઢગલા ઉપર ચઢી ગઈ તો કોકવાર બહુ બહુ ધ્યાન રાખવા છતાં પૈડું ખાડામાં પડતાં રોકી શકાયું નહીં. ઘરે રોજ આ બધું સાંભળી બધાંને મોજ થતી હતી, પણ મેં તો હાંક્યે જ રાખ્યું અને છેવટે ડ્રાઈવિંગ લાઈસન્સ મેળવીને જ હું જંપી. સારું મુહૂર્ત જોઈ પાકા ડ્રાઈવિંગ લાઈસન્સ સાથે વટભેર મેં અમારી ગાડી બહાર કાઢી. આજુબાજુ નજર નાખતી રહી કે મને કોઈ જુએ છે કે નહીં. કોઈક બોલ્યું યે ખરું, ‘મનોરમાબહેન, ગાડી શીખ્યાં લાગે છે ! ચાલો, અમનેય ક્યારેક કામ લાગશે.’ મને ઘણું સારું લાગ્યું.