માણસ જ્યારે ‘હું કોણ?’ એ સવાલના જવાબમાં પોતાના મનમાં પોતાની જાત વિશેની જે છબિ દોરે એમાં બે મુદ્દે બહુ ઘાટ્ટી રેખાઓ દોરેઃ લઘુતા અને ગુરુતા યાને કિ શરમ અને ગૌરવ. અસલમાં આ બેય લાગણીઓ પીડાની જ અભિવ્યક્તિ છે. લઘુતા એ પીડાની સ્પષ્ટ અભિવ્યક્તિ છે, જ્યારે ગુરુતા એ લઘુતાની પીડાની આડકતરી અભિવ્યક્તિ છે. આ લઘુતા-ગુરુતાની લાગણીઓ આપણી સ્વ-છબિના, આપણી ઓળખના મુખ્ય રંગો બની રહે છે. આ છબિ રચનાર જે છબિકાર છે, એ છે ‘નકલી હું’. ‘નકલી હું’ પોતાની નકલી છબિ બાબતે બહુ જ પઝેઝિવ-પ્રોટેક્ટિવ હોય છે. કોઈ બીજી વ્યક્તિના વર્તનથી પણ આપણી આ છબિ ખરડાય ત્યારે આપણે કાશીબાઈ-મોડમાં આવી જઈએ છીએ. કાશીબાઈ એના વરની બેવફાઈ તો માફ કરી શકી, પણ એના મનમાં એની પોતાની જે છબિ હતી એ તૂટી એ વાતે કાશીબાઈ પોતાના વરને માફ ન કરી શકી.