વાર્તા લખજે. એ બોલ્યાઃ વાર્તામાં લખવા જેવો પ્રસંગ છે. દુઃખના ભાર સાથે પણ રમેશ મહેતા જરી મલક્યા. ઉમેર્યુંઃ પીડબલ્યુડીમાં હું કુતિયાણા નોકરીએ હતો. પગાર રૂપિયા પાંસઠ. છેલ્લે દી માંડ દોઢ રૂપિયો બચ્યો હોય. પગાર લેવા પોરબંદર જવું પડે – બાર આના ટિકિટ. એમાં પોરબંદર સાડા દસે પહોંચું. દરિયાકિનારાની એક કેન્ટીનમાં બાર આનામાં અર્ધું ભાણું ખાઉં એટલે ખિસ્સામાં અસ્તર સિવાય કંઈ ન રહે. અર્ધું ભાણું એટલા માટે કે એમાં રોટલી તો ચારથી વધારે ન મળે, પણ દાળ-ભાત-શાક જોઈએ તેટલાં મળે -આપણે વધારે ત્રાપટ ભાત-શાક ઉપર રાખતા. રોટલી ભલે ને ઓછી હોય એમાં એક વાર એ રીતે જમવા બેઠો હતો. દરિયાકિનારાની કેન્ટીન એટલે પહેલે જ કોળિયે મોંમાં રેતી આવી. ઊઠીને વોશ-બેઝિન પાસે કોગળા કરવા ગયો. પાછો આવ્યો. ત્યાં ટેબલ ઉપરથી મારી થાળી ઊપડી ગયેલી. સામે કોક બીજો ગ્રાહક આખું ભાણું ઝાપટતો બેઠો હતો આ સુદામાની ઝૂંપડી ઉપર બુલડોઝર ફરી ગયું હતું સોનાનો મહેલ હતો, પણ એમાં બીજો કોઈક રહેતો હતો એવું થયું. મેનેજરને ફરિયાદ કરી તો કહે કે તમે ઊઠીને કોગળા કરવા માંડ્યા એટલે અમને એમ કે તમે જમી લીધું. અમને શી ખબર? હવે જમવું હોય તો લાવો બીજા બાર આના. મગાવો બીજું અર્ધું ભાણું… મારી પાસે બાર આનાના નામે બાર આનાની માત્ર સ્મૃતિ હતી અને ભોજનની સ્મૃતિમાં હતી રોટલીમાં દાંત તળે આવેલી રેતીની કાંકરીની કચડાટી. કંઈ વાંધો નહિ.