‘બહે…ન, મેં નહિ કહ્યું હોય ? કેટલી વાર કહ્યું. ઘરમાં કહ્યું, ખેતરે કહ્યું, એક વાર તો સાનમાં કહ્યું. મારો નાનો છોકરો, કેરી ચૂસી રહ્યા પછી એકલા ગોટલાનાં છોતાં ચૂસતો હતો, એને પટેલે કહ્યું, ‘અલ્યા, હવે તો છાલ મેલ. એમાં શું રહ્યું છે તે ચૂસચૂસ કર છ ?’ મોટાં છોકરાછોકરી કોઈ ઘરમાં નહોતાં તે મેં પટેલને સંભળાવ્યું. ‘એને કહો છો ત્યારે તમે જ સમજો ને !’ એ સમજ્યા, હસ્યા, પણ રાત પડી ત્યાં એના એ ! ને રાતે મોટાં છોકરાંછોકરીઓ હોય એમના દેખતાં મારાથી ભવાડા થાય ? અમારાં તો ઘરેય નાનાં, ઉતાવળું બોલાયેય નહિ ! ને બહેન, સાચું માનશો ? હું ના કહું એમ એમ એને વાતનો કસ વધતો જાય. મારી ના સમજે જ નહિ ને ! જાણે પચીસ વરસનો જુવાન ! કેટલાં વરસ તો મેં ખમી લીધું. કોક-કોક વાર તો એટલી ચીતરી ચડે એ વાતથી, પણ શું કરું ? બૈરીનો ઓશિયાળો અવતાર ! કોક વાર તો ચિડાઈને, જે થાય તે થવા દીધું, જાણે એ મારી કાયા જ નથી. છેવટે ન ખમાયું ત્યારે નક્કી કર્યું કે હવે આ છોકરી જરા મોટી થાય એટલી વાર છે. એ તો સારું છે, બહેન, મારો ઉબેલ (બે છોકરાં વચ્ચેનું વરસોનું અંતર) લાંબો છે, નહિતર સવાસૂરિયાં છોકરાં હોય તો કોઈ દી ઊઠવાવારો ન આવે ! બહે…ન ! હું બધી હિંમત હારી ગઈ ત્યારે પછી નાઠી ! નહિતર, ઘરખેતર, વહેવારવભો (વૈભવ), છોકરાંછૈયાં – બધું છોડીને કોઈને જવું ગમે ? ને ગામમાં તો અમારી બેઉની કેવી આબરૂ ! હું અખોવન (જે સ્ત્રીનું એક પણ બાળક ન મર્યું હોય તેને ‘અખોવન’ કહે છે.) તે નવી વહુઓ તો બધી મને પગે લાગવા આવે. ભગવાને મને બધી રીતે સુખ આપ્યું, પણ છેવટે આ એક વાતથી હું થાકીને હારી ને નાઠી !’