એ શૈશવમાં ખાધેલ માર પાછળ છુપાયેલી સદભાવનાનો હવે થયેલો અહેસાસ હશે કે પછી એમના જ સિંચેલા સંસ્કાર – આજે પણ સામે મળેલા શાળાના શિક્ષકોને જોઇ, રસ્તાની વચ્ચે પણ તેમની પાસે દોડી જઈને તરત જ તેમને પગે લાગીએ છીએ, ચહેરા પર એક અનોખો ઉત્સાહ અને આનંદ છવાઈ જાય છે. આપણી અત્યારની ઉપલબ્ધીઓ, મોભો અને સંપત્તિ – એ બધુંય ક્ષણભરમાં ખસી જાય છે. અને આપણને જીવનમાં આગળ વધેલા જોઇને જયારે તેમની આંખો હર્ષથી ભીની થઇ જાય ત્યારે એ જ શિક્ષકની આપણે પાડેલી “પોપટ” કે એવી જ અન્ય ખીજ યાદ કરીને કયારેક પોતાના પર પણ આપણને ધિક્કાર થતો અનુભવાયો છે, નહીં ? આપણાં જીવન ઘડતરમાં પાયાની ઈંટો ગોઠવનાર એ શિક્ષકના વર્ગમાંનો સમય જીવવાનું મન આજે પણ થાય, ખરું ને?