તાજેતરમાં જ મને એક ૧૫-વર્ષના યુવાનને મળવાનો અવસર મળ્યો કે જે કે કુશળ તરવૈયો છે અને પાણીમાં માછલીની જેમ તરતો હોય છે. તે ૪ વાગે ઉઠે છે, અને અઠવાડિયામાં પાંચ દિવસ નિશાળે જાય છે, અને સાતે-સાત દિવસ રોજના ૫ કલાક પાણીમાં તરવાની તાલીમ લે છે, ૨ કલાક જેટલો સમય તાલીમ કેન્દ્રમાં આવવા-જવામાં રોડ ઉપર વીતતો હોય છે, અને બાકીનો જે પણ સમય બચે તે પિયાનો વગાડવામાં આપે છે. (અને પોતે એક મનુષ્ય પણ છે એવું લાગે એટલાં માટે તે સુવા માટે પણ થોડો સમય કાઢે છે.). છેલ્લાં પાંચ વર્ષમાં તે એક પણ દિવસ પોતાની તાલીમનો ચુક્યો નથી. એક પણ દિવસ. મને ખબર જ છે એવા કેટલાય દિવસ હશે જયારે બહાર અંધારું હોય ત્યારે તેને વહેલી સવારે ઊઠવાનું મન પણ નહિ થતું હોય, કેનેડાના કાતિલ ઠંડા શિયાળામાં ઠંડા પાણીના હોજમાં છલાંગ લગાવવાની તો વાત જ જવા દો (મને એવું કહેવામાં આવ્યું હતું કે તરણ સ્પર્ધામાં ઉત્તમ દેખાવ કરતાં તરવૈયા માટે ઠંડા પાણીમાં તરવું એક જરૂરિયાત છે). જયારે આકાશ વાદળછાયું હોય ત્યારે કે પછી બહાર ભારે બરફવર્ષા થતી હોય ત્યારે તેને કદાચ પોતાની નરમ પથારીમાં સવાર-સવારમાં ટુટીયું વાળીને સુઈ રહેવાનું મન થતું જ હશે, પણ ના, તે પોતાની જાતને સંકેલીને પોતાની નરમ રજાઈમાંથી બહાર નીકળીને, પોતાનું ધ્યેય જે પરિપૂર્ણ કરવાં માટે જે જરૂરી હોય તે તેને રોજેરોજ કર્યું છે. જે ચેમ્પિયન હોય છે ને તેમાં આવા જ ગુણધર્મો રહેલા હોય છે.