દુનિયાદારી, સંસાર, લોક, પરલોક, તેનાં સુખો વગેરે બધું જ, અંતવાન અને તેથી મિથ્યા, અસત્ હોવાનું જાણવું, તથા ઈશ્વરથી પણ પર એવો એક પરમાત્મા જ સત્ય છે, અને તે પોતાનું જ સત્ય સ્વરૂપ છે એ બરોબર સમજી જવું, એને જ્ઞાન કહેવામાં આવે છે. એની જેને બરોબર ગતાગમ પડે, તે, બધા જ મોહથી, બધી જ લોભ-લાલચોથી છૂટી જઈને, પોતાને સ્વરૂપે પરબ્રહ્મ પરમાત્મા જાણીને, સર્વ કલેશોથી જીવતાંજીવત મુક્ત થઈ જાય, ને એને કોઈ વાસના ન રહેવાથી, શરીર પડ્યા પછી એ પરમાત્મામય થઈ જઈને, ફરીથી ભવના ચક્રમાં ભટકવાની એને જરૂર ન રહે. તેથી, એ મોક્ષશાસ્ત્ર છે, ને પહેલાં બે સંસારબંધનનાં શાસ્ત્રો છે.