અક્ષત મનોમન મહેક વિશે ખરાબ વિચારતો યાત્રીના ઘરે પહોંચ્યો. ડૉરબેલની સ્વિચ દબાવતાં બોલ્યો. ‘જય ગણેશ પરમેશ્વર, મહેક નામની બલા મારે માથેથી ટાળજો.’ દરવાજો ખૂલ્યો, સામે લાઈટ પિંક કલરનું ઘેરઘમ્મદાર ફ્રોક પહેરેલી, બેબીક્ટ વાળમાં સુંદર હૅરબૅલ્ટ સજાવેલી, હાસ્ય વેરતી એક બાળકી ઊભી છે. તેના ગાલમાં પડતાં ખંજન તેની સુંદરતામાં ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યાં છે. તેનાં નાનાં અણિયાળાં કાજળભર્યાં ભૂરા નયનોમાં તેના ઉજ્જવળ ભવિષ્યનાં અનેક સોણલાં તરવરી રહ્યાં છે. તેના કોમળ નાજુક કરકમળમાં એના જેવી એક નાની ઢીંગલી શોભી રહી છે. આ અદ્દભૂત અને અલૌકીક બાળકીને નિહાળી અક્ષતના દિલમાં લાગણીની ઠંડી લહેરખી ફરી વળે છે. તેની આંખો ઠરી જાય છે.