મહર્ષિ વ્યાસ ભગવાને સત્ય ધર્મના આચરણ માટે  ચાર આશ્રમને  ચાર પગથીયા વાળી બ્રહ્મ લોકમાં પહોચવાની નિસરણી કહી છે, આ નીસરણીનાં ચાર પગથીયા એટલે કે માણસે ચાર  આશ્રમોમાં જીવી  અનુભવ કરી જાણી તે  દ્વારા આંતરિક વિકાસ સાધી  એટલે કે વાસના રાગદ્વેષ અને અહંકાર વગેરે ઓછા કરીને ,આસક્તિ નિર્મૂળ  કરીને  ફળની આશા છોડીને કર્મ ફળા સકતી નો ત્યાગ કરી પદાર્થની પકડમાંથી મુક્ત થઈને જીવન જીવનાર માણસ  પરમ ગતી મેળવે છે, એમ કહીને  કર્મ ફળનો ત્યાગ કરવાથી કર્મ કર્તાને કોઈ રીતે બંધનમાં નાખી શકતું જ નથી ,એમ મહાભારતમાં વ્યાસજીએ   સ્પષ્ટ જાણાવ્યું છે,તો વળી બીજે એક સ્થળે  આ કર્મ ફળ ત્યાગના વિચારનું  નિરૂપણ કરતો એક  પ્રસંગ આ પ્રમાણે વર્ણવ્યો છે,પાડવો દ્યુતમાં હાર્યા પછી  વનમાં જતા પાંડવોના કલ્યાણ અને મનોરંજ  માટે નિષ્કામ ભાવે , કોઈપણ  જાતના દાન કે લોભની વૃતિની કે લાલચથી ટોટલી નિવૃત થઈને  તેમની સાથે જવા માટે  સંખ્યાબંધ બ્રાહ્મણો તેયાર થયા,ત્યારે અતિથી સત્કાર  માટે મારી પાસે પુરતું ધન નહી હોવાને કારણે  શોકાતુર યુધીષ્ઠીર  તેમને  સાથે નહી આવવાની વિનંતી કરી,આ બધાજ બ્રાહ્મણો ખરા અર્થમાં બ્રાહ્મણો હતા,  એવા સર્વેએ તો ધર્મ રાજાને  પોતાના પોષણની  ચિંતા ન રાખાવા કહ્યું  અને જણાવ્યું કે અમે જાતે જ અમારા ભોજન વગેરેની   વ્યવસ્થા કરીશું પણ ધર્મ રાજાનું મન માન્યું નહી અને બહુ  શોક કરવા લાગ્યા ,એટલે યોગ અને સાંખ્યામાં  કુશળ શોનકે હર્ષ,શોક અને દુખ વધારનારી  તૃષ્ણા,તથા  ધન સંચયની  અનર્થ કારિકા વિષે ચર્ચા કરી તેમને  સમજાવતા કહ્યું મોહ, રાગ,વાસના ,ઈચ્છા તૃષ્ણા ,કામના,દ્વેષ, વગેરેનો આસક્ત અને ઇન્દ્રિયોને વશ મુર્ખ માણસ અનેક જાતના વિધન યોજે છે,  વિષયો સેવે છે,  અને પછી  બ્રહ્માથી માંડીને તૃણ પર્યંતની  યોનીઓમાં તે ભટકે છે, પછી વિશુદ્ધ ચિત્ત અને નમ્રતા  પૂર્વક  સત્ય ધર્મ માર્ગ આચરવાના આદેશ  સાથે  બે જાતના અષ્ટાંગિક માર્ગો બતાવ્યા એમાં પ્રથમ અષ્ટાંગીક  માર્ગ વેદિક પરંપરા  અનુસાર છે, અને બીજો અષ્ટાંગીક  બોદ્ધ પરંપરાને  મળતો છે,જેમાં  બોદ્ધ અનુગમનું  સાર તત્વ  કુશળતાથી સમાવી લેવામાં  આવ્યું છે, છેવટે કર્મ કરવાની અને નમ્રતા  રાખીને  કર્મ કરવાથી  કર્મથી બંધાય નહી, માટે તેના ફળની આશાનો ત્યાગ કરવાની  ઇશાવાસ્ય સ્મૃતિ ની આખી વાત શોનકે કહી છે, જેમાં નિષ્કામ ભાવથી ફળની આશાવીના કર્મ કરતાજ રહેવું ,કર્તૃત્વ રહિત થઈને કર્મ કરવાનું સ્પષ્ટ   સમજાવ્યું છે, એટલે આવા શુદ્ધ મનથી અને બુદ્ધિથી અસંગ બનીને કરવામાં આવતા  કર્મ બાંધતા જ નથી, પણ કર્મ કરવા પાછળની આપણા ફળની આસક્તિ મોહ વગેરે મનની ભાવના જ બાધે છે, તે સમજાવવામાં આવેલ છે, આમ સત્ય સ્વરૂપ કર્મ કરવાનો આજ માર્ગ છે, એટલે કે કર્મ છોડવાથી કોઈ ત્યાગી બની જતો નથી, પણ પોતાના મનની વાસના અને ઈચ્છાઓનો ત્યાગ કરનાર અને અંતરથી પદાર્થની પકડને ત્યાગનાર  જ ત્યાગી છે, એમ સ્પષ્ટ કહ્યું છે,માત્ર ધરબાર છોડનાર ઈચ્છાઓ  મનમાં રાખનાર ત્યાગી નથી પછી પરમાત્માને પામવાની.