યાદ રહે, ગીતા યુદ્ધના મેદાનમાં કહેવાઇ છે. એટલે યોગેશ્વરે સૌ પહેલાં પાર્થના મનમાંથી મૃત્યુનો ભય કાઢવો વાજબી ગણ્યું હશે. પરંતુ આ વાત દરેક કાળા માથાના માનવીને લાગુ પડે છે. તમે કલ્પના કરો કે કોઇ યુવા મૃત્યુના ભયને લાંઘી જવા સક્ષમ બને તો? તેનું જિગર કેવા પ્રચંડ આત્મવિશ્વાસથી છલકાઇ ઊઠે! યોગાનુયોગ તો જુઓ! આ લેખ ટાઇપ કરી રહ્યો છું તે દિવસ ક્રાંતિવીર વિનાયક દામોદર સાવરકરજીનો જન્મદિન છે. મૃત્યુના ભયને મનમાંથી ખંખેર્યા વગર ભગતસિંહ કે મંગલ પાંડે જેવા ક્રાંતિકારીઓ કે અંગ્રેજોની ગોળીઓ સામી છાતીએ ઝીલનારા અહિંસક સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામીઓ માભોમ માટે શહીદ થવાની હિંમત ન જ કેળવી શક્યા હોત! જીવનને વસ્ત્ર સમજનારો વીરલો તેને ફાટી કે બળી જવા દેશે પણ પાપ કે કાયરતાથી મેલું તો નહીં જ થવા દે, ખરું ને?