આ તો માસિક પગાર મેળવતા કર્મચારીઓની વાત થઈ પણ જેઓ વ્યાવસાયિકો છે તેઓ પણ આ કામચોરીના ઉદાહરણથી મુક્ત નથી. પોતાના કામના બદલામાં વળતર માંગવું એ દરેક માણસનો અધિકાર છે. આવું વળતર ચૂકવવું એ પણ માણસની ફરજ છે પણ માલની અછત જોઈને એક વ્યાવસાયિક કાળા બજાર આચરે કે એક ડોક્ટર રજાના દિવસે પોતાને વ્યાવસાયિક ફી બેવડી કરી નાખે અથવા વાહન વ્યવહાર ખોરવાઈ જાય ત્યારે ટેક્સી કે રિક્ષાવાળો મીટરની ઐસી તૈસી કરી નાખે ત્યારે આ બધાં ચૌર્યવૃત્તિનાં જ ઉદાહરણો છે. મજાની વાત તો એ છે કે આ પ્રકારના આ બધા જ ચોરો પોતાની ચોરીને વાજબી ઠરાવવા માટે બીજાઓની ચોરીએ વખોડી કાઢે છે અને એની નિંદા કરે છે. એવું કહેવાય છે કે આપણા પ્રાચીન શાસ્ત્રોમાં ‘ચૌર્યશાસ્ત્ર’ નામનો એક ગ્રંથ કાર્તિક સ્વામીએ લખ્યો છે. આ કાર્તિક સ્વામી એટલે આપણે જેમને ભગવાન શંકરના જ્યેષ્ઠ પુત્ર કહીએ છીએ એ જ હશે કે બીજા કોઈ એ ખાતરીપૂર્વક કહી શકાય એવું નથી. આ ચૌર્યશાસ્ત્રનો મૂળ ગ્રંથ અત્યારે ક્યાંય ઉપલબ્ધ નથી પણ આ ગ્રંથમાંથી એના નામોલ્લેખ સાથે અનુવર્તી અન્ય ગ્રંથોમાં જે લેખકોએ અવતરણો ટાંક્યાં છે એ આપણને હાથવગા થાય છે. મહાભારતમાં પણ ચોરીને સહુથી નિંદ્ય કૃત્ય ગણાવ્યા પછી પણ એવું કહેવાયું છે કે ભૂખે પ્રાણ જતા હોય ત્યારે દેહ ટકાવી રાખવા માટે ચોરેલું અન્ન અને ચિકિત્સાના અભાવે પ્રાણ નીકળી જશે એવું લાગે ત્યારે ચોરી કરેલી ઔષધી આ બંને વ્યાપક અર્થમાં ચોરી હોવા છતાં વાસ્તવમાં એને ચોરી કહેવાય નહિ.