ચાલીસ વર્ષ પછી યૌવનનું રૂપ તો બાદબાકીમાં ગયું હશે અને ચાલીસ વર્ષે તેની ગમે તેવી કુદરતી નાક-નકશાની નમણી કળા ઉપર ઉંમરનો સિક્કો લાગી જ ગયો હશે. ચાલીસ વર્ષ પછી માણસનો દેખાવ તેના હાથમાં એટલા માટે કે તે હવે પોતાની જિંદગીના અનુભવોના કાચા માલમાંથી કંઈક સારું નિપજાવી શકે છે. તે તેના મનની વિસ્તરેલી ક્ષિતિજોનું રૂપ અને તેના આત્માની કરુણાભીની સમજદારીનાં તેજ તેની આંખોમાં, તેના સ્મિતમાં અને તેના હાવભાવમાં પ્રગટાવી શકે છે. યૌવનનું ઉત્તમમાં ઉત્તમ રૂપ કાચું છે. તેને જિંદગીનાં જળ અને અગ્નિ તત્ત્વનો પૂરો સ્પર્શ થયો નથી હોતો.