દરમિયાન સિંગાપોર (અને હોન્ગકોન્ગ)માં અનોખો પ્રયોગ થયો હતો. ભૂતકાળ સાથેના તંતુઓ તોડીને આર્થિક પ્રગતિના એક માત્ર લક્ષ્ય સાથે પરંપરા અને સંસ્કૃત્તિ જેવા શબ્દોને લગભગ કોરાણે મૂકી દેવાયા હતા. ભારતે આજે સામાન્ય લાગે તેવા આર્થિક સુધારાના પગલાં લેવા માટે પણ છેક 1991 સુધી રાહ જોવી પડી હતી. અર્થતંત્રમાં મોકળાશના નિર્ણયો લેવાયા તે પણ મજબૂરીમાં લેવાયા હતા, મજબૂત મનોબળ અને વ્યૂહ સાથે નહિ. તેના કારણે પૂર્વ એશિયાના દેશો સાથે ભારત તાલ મિલાવી શકે કે કેમ તે શંકા રહેતી હતી. જાપાન, કોરિયા અને તાઇવાન પણ ખરા, જેમની પ્રગતિ દુનિયાને યાદ અપાવતી રહી કે આ પૃથ્વી પર પશ્ચિમ છે, તેમ પૂર્વ પણ છે. તે સંજોગોમાં એશિયા, પૂર્વ એશિયા અને અગ્નિ એશિયાના દેશો માટે ભારત કરતાંય આ ત્રણેય દેશો તરફ દૃષ્ટિ કરવાની વૃત્તિ વધારે હતી.