જેઓ જાહેરજીવનમાં પડ્યા હોય છે, લોકસેવામાં જેમણે જિંદગી વિતાવી હોય છે તેઓએ ઘદ્ઘંબધું છોડી દીધું હોય છે, પણ તેઓ કેટલીક વાર લોહીની સગાઈનું બંધન તોડી શકતા નથી. જમીન-જાગીર, મકાન, મિલકત, વૈભવ છોડવાનું આસાન હશે, લોહીનું બંધન છોડવાનું મુશ્કેલ હોય છે. એમાંથી મોટું મહાભારત રચાય છે. લોકસેવકને સાચો સંન્યાસી થતાં રોકનારું બળ આ લોહીની સગાઈનો પોકાર હોય છે. પછી તે પોતાની આ નબળાઈને ઢાંકે છે. તે આત્મવંચના કરે છે. તે માને છે અને કહે છે કે, ‘ભાઈ, હું કંઈ ખોટું કરી રહ્યો નથી. મારો દીકરો, દીકરી કે ભાઈ કે જમાઈ ખૂબ હોશિયાર હોય તો હું શું કરું ? તેમને કઈ રીતે અન્યાય કરી શકું? શું મારું સ્થાન તેમની આવડત છતાં મોટી ગેરલાયકાત બની જવું જોઇએ? આ સવાલનો સાચો જવાબ એ છે કે, હા, તે ગેરલાયકાત જ ગણાવી જોઈએ. જીવન નૈતિકતા તે માગે છે. જાહેરજીવનની નૈતિકતા એ શરત છે. નિઃસ્પૃહ અને નિઃસ્વાર્થ સેવાની એ શોભા છે. સગાંવાદના સાફ ઇનકારનો ચીપિયો તમે ખખડાવી ના શકો ત્યાં સુધી તમે સાચા ભેખધારી નથી. ભેખધારીનાં બાકીનાં બધાં તમારાં ટીલાંટપકાં છતાં તમે શુદ્ધ ભેખધારી નથી. દેશસેવા માટે પિતા-માતા અને પત્ની છોડીને તમે અટકી ગયા છો.