આમ સંસારસાગરમાં ફેંકાયેલો મનુષ્ય સર્વ ભયોથી ઘેરાયેલો હોવા છતાં જીવવાની આશા છોડતો નથી, તેને જીવનથી નિર્વેદ થતો નથી. વિદુર આગળ કહે છે : ‘આ ભયંકર વન એ જ ઘોર સંસાર. જે સાપ છે તે રોગ છે. જે વિકરાળ સ્ત્રી છે તે યૌવન અને રૂપનો નાશ કરનારી વૃદ્ધાવસ્થા છે. જે કૂવો છે તે દેહધારીઓનું શરીર છે. નીચે જે મોટો સાપ છે તે કાળ છે જે પ્રાણીઓનો અન્ત લાવે છે, કાળા-ધોળા ઉંદરો એ રાત-દિવસ છે, જે ડાળીઓ વેલીઓને પકડી મનુષ્ય લટકે છે તે જીવવાની આશા છે.’