ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વિના માસ્ટરજીએ મને લઈને બસસ્ટેન્ડ તરફ દોટ મૂકી હતી. અને જે બસ પહેલી દેખાઈ એનું પાટિયું પણ વાંચ્યા વિના અમે શહેર છોડી ચાલ્યા ગયા. અમે જે બસ પકડી હતી એ અમને સુરેન્દ્રનગર લઇ ગઈ. અને ત્યાં અમે હોટલમાં રાત્રી રોકાણ કર્યું. એ રાત્રે અમારા બંનેની આંખોમાં ઊંઘ નહોતી. હજી પણ અમારા થડકતા હૈયા એકમેકને પૂછી રહ્યા હતા, શું એ બધું જે બની રહ્યું હતું એ સ્વપ્ન હતું કે હકીકત !