ગુલાલ અને મલ્હારના લગ્નને બેજ દિવસની વાર હતી. એના ઘરમાં તડામાર તૈયારીઓ ચાલતી હતી. અંતરા અને એની કેટલીક બહેનપણીઓ એને મહેંદી મૂકી રહી હતી. કૌશલ્યાબહેનનો ઠાઠ પણ જેવો તેવો નહોતો. પતિના મૃત્યુ પછી આજે પહેલીવાર આટલા વર્ષે એમના ચહેરા પર ખુશી દેખાઈ રહી હતી. ગુલાલ એમને જોઈને જ ધરાઈ જતી. સફેદ સાડીમાં હતાં તોયે એવાં તૈયાર થયાં હતાં જાણે એમનાં લગ્ન હોય. આજે આટલાં વર્ષે એમના ઘરે ખુશી આવી હતી. એ એને મન ભરીને માણી લેવા માંગતાં હતાં. ઝીણી ઝીણી બાબતોનો એ ખ્યાલ રાખી રહ્યાં હતાં. ગુલાલ માટેની પીઠીની સાડી લાવ્યાં છીએ એ ક્યાં ગઈ, એને અત્યારે આ ચંપલ નહીં પહેરાવો પેલા વેલ્વેટના સ્લીપર પહેરાવો, એને બહુ બ્લીચના કરશો. એને એલર્જી છે, એને હવે થોડીવાર આરામ કરવા દો થાકી જશે, મલ્હારની પાસે કોઈ ગયું કે નહીં, એનાં બધાં કપડાં આવી ગયાં કે નહીં, જોજો, એ એકલોછે. એને કોઈ તકલીફ ના પડે.