રેખાએ ઉચ્ચારેલું આ એક વાક્ય મને બરાબર અપીલ કરી ગયું છે. વાત તો સાચી કે પ્રામાણિકપણે કોઈપણ કામ કરવામાં શાની શરમ? કમનસીબે આપણે ત્યાં નાના ગણાતા કામને કે એ કામ કરનારને આદરની દૃષ્ટિએ જોવાની પરંપરા જ નથી. શ્રીમંત પરિવારની સ્ત્રી ડિઝાઇનર ડ્રેસીસ વેચતું બુટિક ખોલે તો સહુ એની વાહવાહ કરે, એની આવડત અને મહેનતની પ્રશંસા કરે, પણ એ જ બુટિકમાં વેચાતાં કપડાંમાં ગાજ બટન ટાંકતી કે ઘેર બેસીને સાડીને ફોલ મૂકતી સ્ત્રીઓ દયાનું પાત્ર ગણાઈ જાય. એવું કહેવાય કે, ‘અરેરે, બિચારી દુઃખિયારીએ પેટ ભરવા આવું કામ કરવું પડે છે.’ અને જોવાનું એ કે શ્રમજીવીને ઘૃણા કે દયાનું પાત્ર ગણનારા પોતે કોઈવાર કંઈ કામ નથી કરતા હોતા. બાપને કે પતિને પૈસે તાગડધિન્ના કરતી સ્ત્રીઓ સામાન્ય નોકરી કરતી સ્ત્રીઓને પોતાના વર્તુળમાંથી બહાર રાખે છે.’ બાપડીનો વર કમાતો નથી એટલે પોતે ઢસરડા કરવા પડે છે.’ એવું બોલીને આળસુ મહિલાઓ આપબળે ઊભી રહેલી સ્ત્રીઓનું અવમૂલ્યન કરવાની મૂર્ખાઈ દર્શાવી દે છે. ખોટા રસ્તે પૈસા કમાતા પતિઓનું એમને અભિમાન છે અને સામેવાળી મહેનતુ નારી માથું ઊંચું રાખવાને બદલે નીચું જોઈ જાય છે, એ વળી વધુ મોટી મૂર્ખાઈ છે.