ઉગરવાનું તો જાતે જ હોય છે, નિશા. આપણે જ બાંધીએ છીએ દ્વિધાના એકદંડિયા મહેલ આપણી ફરતે… અને પછી આક્રંદ પણ આપણે જ કરીએ છીએ… મારૂં મન તો હું ખુલ્લું રાખીને બેઠો છું… મારી અપેક્ષાઓને સંકોરતા મને વાર નહી લાગે… સહજતાની મોકળાશમાં આપણે મળ્યાં, ચાહ્યાં અને એ જ સહજતાની ખુલ્લાશમાં પરિસ્થિતિનો સ્વીકાર કરીએ… સહજના અભાવમાં દ્વિધાઓ જન્મે છે… હું માનુ છું કે દેહલગ્ન એ પ્રેમનો તબક્કો છે, જેના દ્વારા અદ્વૈત સધાય છે… પરંતુ એનો અર્થ એટલો જ, કે દેહલગ્ન એ મારા પ્રેમની અનિવાર્ય શરત હરગિજ નથી… હું પૂર્ણતામાં માનુ છું… દ્વિધાઓ અને વંચનાઓમાં નહી – એ આંસુઓ પાડતી રહીઅને હું ભાવુકતામાં તણાતો રહ્યો, – તેં મારા તરફી નિર્ણય લીધો હોત તો મેં મેં તેને તારા પ્રેમની અપ્રમાણિકતા જ ગણી હોત… કમ સે કમ એવી અપ્રમાણિકતા મેં આચરી નથી… તારૂ વચન ખુશીથી નિભાવી લે… પ્રેમનું બીજુ નામ મુક્તિ છે, નિશા… !