? પણ સતત સુખ ક્યાં કોઇના નસીબમાં લખ્યું છે ? એકવાર સુરપાળ પવનવેગે ઘોડો દોડાવતો જતો હતો અને શરતચુકથી એક વિશાળ ઝાડની હેઠે નમેલી જોરાવર ડાળ સાથે તેનું માથું અફડાયું અને ત્યાં જ સુરપાળનું મૃત્યુ થયું. મામાના મોતથી વનરાજને ભારે આઘાત લાગ્યો, તેણે એક વિશાળ છત્રછાયા ગુમાવી દીધી. પણ હજી ક્યાં લક્ષ્ય પૂર્ણ થયું હતું ? હજી એને જોજનો કાપવાના હતાં. એમ નિરાશ થવાથી કાંઇ વળે એમ નહોતું. વનરાજ હવે મોટો થયો હતો અને તેણે કામ પડે મરી ફીટે એવા મિત્રો બનાવ્યાં હતાં. તેના બે મુખ્ય સાગરીતો હતાં – અણહિલ ભરવાડ અને ચાંપો વાણિયો. આ બધાની મદદથી વનરાજે બહારવટું ચાલું રાખ્યું.