મધરાતનો સમય છે. સોળ સત્તર વર્ષનો તરુણ આલોક ઑર્ગેનિક કેમિસ્ટ્રી વાંચતાં વાંચતા કંટાળી ગયો છે. એની આંખમાં ઊંઘ ઘેરાઈ ગઈ છે. શરીર અને મન બન્ને થાક્યાં હતાં પણ શું થાય? વાંચ્યા વગર ચાલે એમ હતું નહિ એટલે ઊઠીને મોં ધોવા જવાનો એ વિચાર કરે છે, ત્યાં એની નજર પડે છે ટેબલ પર મૂકેલી એક છબી ઉપર. છબીમાંની બે વ્યક્તિઓ ઉપર એની નજર મંડાઈ જાય છે. છબીમાં એક પંદરેક વર્ષની તરુણી જરીની રેશમી સાડી અને સોનાનાં આભૂષણો પહેરી ઊભી હતી. એના કોમળ સોહામણા ચહેરા પર પ્રસન્નતા હતી. એના ગળામાં ગુલાબનો હાર હતો. બાજુમાં શ્વેત વેષ્ટિ પહેરેલો યુવાન ઊભો હતો. એણે પણ ગુલાબનો હાર ગળામાં પહેર્યો હતો. યુવાન એ તરુણીનો હાથ પકડીને ઊભો હતો! આલોકને હવે યાદ આવી ગયું. એ છબીમાં તો હતાં એના માતામહ અને માતામહી – નાના અને નાની !