એક દિવસ રાત્રે બધા ઘરની બહાર ઓટલા પર બેઠા હતા અને હું કોઈ કારણસર રસોડામાં જવા ઉત્સુક હતો. મને એક-બે વાર તો બિલ્લીની બીક બતાવવામાં આવી. પણ ખરેખર કોઈ મોટી લાલચ હશે તેથી હું આ બધી વાતો અવગણીને રસોડામાં ગયો. અંદર જઈને જોયું તો ગેસ પર ગરમ કરેલા દૂધની તપેલી પડી હતી અને એ દૂધ ઠંડુ થાય તેની રાહ જોતા એક બિલ્લીબેન ખરેખર ત્યાં સદેહે હાજર હતાં. એક ક્ષણ તો મને વડીલોની વાત નહિ માનવાનો અફસોસ થયો હશે અને કદાચ હું ડર્યો પણ હોઈશ પણ મને તો અત્યારે એટલું જ યાદ આવે છે કે આ ઉપરાંત પણ મને એક વિચાર આવ્યો હતો અને એ હતોઃ આ જ એ બિલ્લી છે જેને કારણે મારાથી રસોડામાં નથી જવાતું. મને શું સૂઝ્યું તે તો ખબર નથી પણ હું તે બિલાડી તરફ ધસી ગયો અને તેને મે પૂંછડીથી પકડી. બાળકોને તમે પતંગની દોરીના છેડે નાનકડો પથ્થર બાંધીને લંગસ બનાવીને પોતાના માથાની ઊપરથી તેને ગોળ-ગોળ ફેરવતાં તો જોયા જ હશે. બસ એવી જ રીતે એ બિલ્લીને મે પૂંછડીથી પકડીને મારા માથા ઊપરથી ગોળ-ગોળ ફેરવવા માંડી અને એમ કરતો-કરતો જ હું રસોડામાંથી દોડતો-દોડતો બહાર આવ્યો અને ઓટલા પરથી નીચે ઉતરીને સામેના ખુલ્લા મેદાન કે ઉકરડામાં તેને ફેંકી.