ત્યારે જમાનાનો ખાધેલો ગવરીશંકર કહે : ‘મૂળા લૂખા થોડા ખવાય છે ? મૂળા ખાવાથી મોં બગડે. ઈ તામસી ચીજ છે. ગરમ પડે. તને હરખનો હિલોળો આવતો હોય તો ભગરી ભેંસના ઘીના ચૂરમાના લચપચતા લાડુ ખવરાવ્ય ને ! તારી સાત પેઢીમાં કોઈ દી’ કોઈએ બ્રાહ્મણ જમાડ્યો છે ખરો ? બ્રાહ્મણને નકરા મૂળા જ ખવરાવ્ય ખવરાવ્ય કરશો ? હવે જ્યાં સુધી ધરાઈને તારા લાડવા નો ખાઉં ત્યાં સુધી તારી વાડીના મૂળાને હાથ અડાડવો હરામ છે. તું તારે મૂળાના પાંદડે લીલાલહેર કર્ય.’ મૂળજી સથવારો ગોરની વાત સાંભળીને ઘડીભર તો વિચાર કરતો થઈ ગયો : એક તો મફતનો માલ ઠપકારવો છે ને અકરમી પાછો લાડ કરે છે ? આંય ઘરમાં છોકરાં બાપડાં બંટીના રોટલા ખાય છે ને આને લસપસતા ઘીના લાડવા દાબડવા છે. ઈનેય છઠ્ઠીનું ધાવણ ઓકાવી નો નાખું તો મારો બાપ સવજી સથવારો નંઈ.’