‘તારી વાત આમ તો સાવ સાચી છે પણ આ ઉંમરે મને એ બહુ માફક નહીં આવે ! લાંબી વાત કરતાં એટલું જ કહીશ કે તારી દાદીમાએ મને હું માંડ સાત વરસ્નો હોઈશ ત્યારે, સવાશેર સાકરનો પડો ને ચાંદલો કરેલું શ્રીફળ મારા નાના એવા ખોબામાં મૂકીને અને ખભે ‘વાપરનાર સુખી રહો’ એવી શુભેચ્છા-ભરેલા ભરતકામવાળી થેલી, અરે ભૂલ્યો, સ્કૂલબેગ ભરાવીને રાણપુરની નાનકડી નિશાળમાં ભણવા બેસાડ્યો હતો – એ દિવસથી મારા ગળામાં આજે જેને સૌ ટાઈમટેબલ કહે છે – એ રૂપાળું ઘરેણું ઘલાઈ ગયું હતું ! ભણતર-ગણતર, ધંધો-ધાપો ને નોકરી કરી ત્યાં સુધી એ આભૂષણ મને-કમને પહેરી રાખ્યું પણ કોલેજમાંથી નિવૃત્ત થયો ત્યારે મનમાં એમ હતું કે હાશ, હવે આ બધાંથી પરવારી જઈશ પણ ઘરમાં તો તારી મમ્મી ખુદ ઘડિયાળ હતી અને એ પણ પાછી ટકોરા મારતી ! – સાત વાગી ગયા, ઊઠવું નથી ? હજુ છાપામાં ડૂબ્યા છો તે પછી પરવારશો ક્યારે ? આમ બપોરે બાર વાગ્યે તે કોઈ નહાતું હશે ? સવાર-સવારમાં નાહી લો તો ? ભૈશાબ ક્યાં સુધી વાંચ્યા કરશો ? સવા અગિયાર તો થવા આવ્યા… પેલી કોલેજનું ટાઈમટેબલ તો બાંસઠમે વર્ષે છૂટ્યું, પણ ઘરમાં તો મારા વહાલા વહાલા બોસ સાતેય દિવસ ને ચોવીસે કલાક હાજરાહાજૂર હતાં ! બસ, એમને રાજી રાખવા માટે, એને ‘આવજો’ કહીને આંખ ઢાળી ત્યાં સુધી નખશિખ ડાહ્યોડમરો બની રહ્યો. પણ હવે…’