આખરે અમે વેલીના પ્રવેશદ્વાર સમા એક મોટા પથ્થર પર આવી પહોંચ્યાં. અહીંથી દસ કિ.મી. લાંબી વેલી શરૂ થાય. વેલીમાં પહોંચતાં જ અમે તો સૂધબૂધ ખોઈ ચૂક્યા ! સમગ્ર વેલીમાં સફેદ અને ગુલાબી ફૂલોની જાણે જાજમ પથરાઈ ગઈ હતી. એ ફૂલોની વચ્ચે નાની એવી પગદંડી બનાવવામાં આવી હતી. તેના પર ચાલીને તમે આ વેલીમાં ઈચ્છો ત્યાં સુધી જઈ શકો ! અહીં રાત્રિ મુકામ કે કેમ્પિંગની પરવાનગી નથી. સાંજના છ વાગ્યા સુધી જ વેલીમાં રહી શકાય એટલે જેટલો સમય હોય તેટલું જ આગળ વધાય. પથ્થર પર બેસી નાસ્તો કર્યો અને અમે આગળ વધ્યા. ચારે બાજુ વિવિધ રંગોના ફૂલોના ઝૂમખાં હવામાં ઝૂમતાં હતાં. ક્યાંક લાલ, તો ક્યાંક ગુલાબી રંગના ફૂલો ! વેલીમાં જુલાઈથી સપ્ટેમ્બર દરમિયાન લગભગ 300 પ્રકારનાં ફૂલો ખીલે છે. જેમાં એનેમોનસ, હિમાલયના બાલસમ, હિમાલયન સ્નોબેરી, ડેઝીસ, આઈરિસ, લીલી, ઓર્કિડ, જિરેનિયમ, મેરીગોલ્ડ, એસ્ટર, બ્લ્યૂ પોપી વગેરે મુખ્ય છે. કેટલાક અલભ્ય પ્રકારનાં ફૂલો અહીં જોવા મળે છે. આ જોઈને એમ જ લાગે કે, ખરેખર પૃથ્વી પર જો પરીઓ રહેતી હોત તો અહીં જ રહેતી હોત ! હિમાલયની આ ખીણ વરસાદની મોસમમાં લીલીછમ બનીને પાંગરી ઊઠતી હોય છે. એ હરિયાળી વચ્ચે જ્યાં જ્યાં અમારી નજર પહોંચે ત્યાં ત્યાં માત્ર રંગબેરંગી ફૂલો જ લહેરાતાં હતાં ! સામે હિમાલયનું, હિમાચ્છાદિત રાતાબાન શિખર (6,126 મીટર) અને ગૌરી પર્વત હતો, જે આ વેલીને બદ્રીનાથથી અલગ પાડે છે. આ શિખરો પરથી અનેક ઝરણાં નીચે વહી આવતાં હતાં, જે દૂરથી ચંદ્રની સેર જેવાં લાગતાં હતાં. વેલીમાં અલભ્ય પ્રકારની અનેક જડીબુટ્ટીઓ પણ ઊગે છે. એમ પણ કહેવાય છે કે, રાવણ સાથેની લડાઈમાં મૂર્છિત થઈ ગયેલા લક્ષ્મણજીને બચાવવા માટે હનુમાનજી સંજીવની જડીબુટ્ટી લેવા આ દ્રોણગિરિ પર્વત પર આવેલા.