પરંતુ ઇતિહાસ કે તર્કના માપદંડથી માપી શકાય તેવા ગ્રંથોને પુરાણ ન કહી શકાય. પુરાણોમાં શક્ય-અશક્ય અને અશક્ય-શક્ય, વાસ્તવિક-અવાસ્તવિક અને અવાસ્તવિક-વાસ્તવિકનું તત્ત્વ કથાને રોચક બનાવતું શક્તિશાળી પરિબળ છે. સાથે આ શક્તિશાળી પરિબળની મદદથી જ પુરાણકારો જનસમુદાયના ઉદ્ધરણ અને વિકાસના ઉપાયો દર્શાવે છે અને સમાજના સાંસ્કૃતિક ઘડતર માટેની આવશ્યક શક્તિઓનું પ્રદાન કરે છે. માટે જ પુરાણગ્રંથો ચિરસ્થાયી રહ્યા છે. ટૂંકમાં, ઉપનિષદોના ગહન તત્ત્વજ્ઞાનને કથાના રોચક માધ્યમ દ્વારા રસપ્રદ અને લોકભોગ્ય બનાવવાનું પુરાણોનું મુખ્ય ધ્યેય હોય તેમ જણાય છે. આ ધ્યેયના દૃષ્ટિબિંદુથી જ પુરાણોનું મૂલ્યાંકન થઈ શકે તે બાબત નિર્વિવાદ છે. આથી જ ઐતિહાસિક દૃષ્ટિકોણ કે તાર્કિક માપદંડથી પુરાણો પર છે. માટે ઇતિહાસ અને તર્કબદ્ધતાને વચમાં લાવ્યા સિવાય શ્રીકૃષ્ણ અને રાધાના યુગ્મનો પરિચય આપતી લક્ષ્ય માહિતીઓ ઉપર જ અહીં ધ્યાન આપવામાં આવ્યું છે.