એવું પણ નથી કે કવિતામાં દર્શાવાયેલી વાતો – જે રોજેરોજ ઘટિત થતી ઘટનાઓ જ છે – એ વિષે આપણને ખબર જ ન હોય. અથવા એ પરિસ્થિતિઓ તરફ કવિ પોતે પ્રથમ વાર પ્રકાશ ફેંકીને આપણી સમક્ષ ઉજાગર કરે. આપણને એ બધી ખબર હોય છે. આપણે જાણતા જ હોઇએ છીએ કે એ ઘટના પ્રત્યેના કવિના અને આપણા પ્રતિભાવોમાં લેશમાત્ર તફાવત નથી હોતો કારણકે તીવ્રતાની માત્રાને બાદ કરતાં કવિના અને આપણા સંવેદના-જગતમાં કોઈ ફેર નથી હોતો. કવિ જે કરે છે એ કેવળ એટલું કે જે ઘટનાઓ આગળથી આપણે અજાણતાં કે ઉતાવળે પસાર થઈ જઈએે છીએ ત્યાં એ આપણને રોકી અને ઢંઢોળે છે, હલબલાવે છે અને કહે છે, ‘ ઊભા રહો. અહીં ઊભા રહીને વિચારવું જોઈએ અને શક્ય હોય તો કંઈક કરવું પણ જોઈએ. ‘ આ રીતે કવિ, જે પહેલેથી ‘ છે અને આપણને ખબર છે કે છે ‘ તરફ ઇંગિત માત્ર કરે છે.