સુરેશઅંકલે સામે આંબાના વૃક્ષ તરફ ઈશારો કરીને કહ્યું, ‘જો, સામે જે મોરથી મઘમઘે છે ને, એ આંબો મારો આદર્શ છે. જો, વિષ્ણુ, પ્રથમ તો તને આ સોસાયટીનો જ પરિચય કરાવું. હું અહીં આવ્યો ત્યારે શહેરની સમૃદ્ધ ગણાતી સોસાયટીઓમાં જમીનના ભાવ આસમાને. આપણો નાનો પગાર અને બહોળી જવાબદારી. તપેલી ઊતરે તો થાળી તપે. કરવું શું ? એવો સમય. ને તેથી આ વિસ્તારમાં ભાવ ઓછા હોવાના કારણે મેં સૌ પ્રથમ મકાન બનાવ્યું હતું. અહીં નજીકમાં આદિવાસીઓની વસ્તી અને સુવિધાઓના અભાવના કારણે કોઈ આવવા તૈયાર જ નહીં. પણ, મને થયું, કે ઊગતા રવિને તો સૌ કોઈ પૂજે, પણ આપણે ડૂબતાને પણ પૂજવો છે. સારા ગણાતા વિસ્તારોમાં હાઈફાઈ સોસાયટીના માણસો વચ્ચે રહેવાનું તો સૌ કોઈ પસંદ કરે, પણ આવા વિસ્તારોમાં રહેવાથી સારા ન રહેવાય એવી માન્યતામાં હું માનતો નથી. શરૂઆતમાં ગીતાએ તો બાળકો પર શી અસર થશે…. ડર લાગશે…. જેવી થોડી દલીલો કરી, પણ આખરે એ માની ગઈ. થોડા સમય પછી તો અહીં પચ્ચીસેક મકાનો એક સાથે બન્યાં. પરિચય કેળવાયો. અમે વિચાર્યું કે સારી સોસાયટી આખરે તો માણસ જ બનાવે છે, તો આપણે તે માટે પ્રયાસ કેમ ન કરીએ ? અને અનેક મથામણો પછી આયોજન હાથ ધરવામાં આવ્યાં.’