‘ભાભી, કંઈ યાદ આવ્યું?’ ભાસ્કરે એને પૂછ્યું. ‘મંજુબાની યાદ આવી ગઈ...’ અલકાએ બધાની સામે જોયું. ‘નવી નવી પરણીને આવી ત્યારે સાચું કહું? મંજુબાથી રીતસર ફફડતી હતી...’ ભૂતકાળની યાદમાં ખોવાઈને એ બોલતી હતી. ‘એ સમયે આ પંજાબી, ચાઈનીઝ કે મેક્સિકનનો ચટાકો નહોતો. મહિનામાં એકાદ રવિવારે થિયેટરમાં ફિલ્મ જોવા જવાનું. ફિલ્મ જોઈને ઢોંસો ને એના ઉપર આઇસક્રીમ ખાવાનું લક્ઝરી ગણાય. અથવા તો સારા ગુજરાતી ડાઈનિંગ હૉલમાં ફેમિલી સાથે જવાનું. આદિત્યના સર્કલમાં એ સમયે બધા શોખીન કપલ્સ હતા. એ લોકો દર રવિવારે પિક્ચર અને બહાર જમવાનો પ્રોગ્રામ બનાવે. આદિત્ય કંઈ બોલે નહીં અને મંજુબા સામે મોઢું ખોલવાની મારામાં હિંમત નહોતી એટલે અમે એ લોકોના જલસામાં સહભાગી નહોતા બનતા...’