એકવાર એણે મને કેવો રોવડાવ્યો હતો એનો પ્રસંગ મારા સૌ વાંચનારને મન ગમતો પ્રસંગ છે. જિંદગીમાં કદી પણ નહીં રડી શકવાનો મને અભિશાપ છે. તુમુલ વેદનાના પ્રસંગે પણ મારાથી રડી શકાતું નથી. પણ જ્યારે તર્જનીને એની ત્રણ વરસની ઉંમરે હું શાળાએ મૂકવા જતો હતો ત્યારે અચાનક એ વખતે એને બાથમાં લઈને જોરથી રડી પડ્યો હતો. કારણ, એ વખતે તો સમજાતું નહોતું. શાળા ક્યાં દૂર હતી ? ને તર્જનીને બહુ કલાકો નજરથી દૂર પણ ક્યાં રાખવાની હતી ? છતાં આમ હૃદયનો બંધ કેમ તૂટી ગયો ? જવાબમાં ખાંખાંખોળા કરતા મનના પાતાળમાં પિસ્તાળીસ વરસ અગાઉની પેલી ઘટનાના અશ્મી મળી આવ્યા. હા, મારા પિતા, બડકમદાર અને હૈયાબળિયા પિતા મને નિશાળે મૂકવાના પહેલા દિવસે ઘેર આવીને રડી પડ્યા હતા. એમના રડવાનો મર્મ, હું જ્યારે દીકરીને શાળાએ મૂકવા નીકળતો હતો ત્યારે ઊઘડ્યો.