વર્તમાન શિક્ષક-પ્રશિક્ષણની પ્રથાનું વિશલેષણ કરતાં એ જોવા મળ્યું છે કે અધ્યાપન કાર્યનો મહાવરો ટૂંકા ગાળાનો , પાંચ કે છ અઠવાડિયાનો હોય છે અને તે પણ ખંડોમાં વિભાજીત હોય છે. પાયારૂપ જ્ઞાન , અધ્યાપનની સમજ અને દ્રષ્ટિબિંદુ અને વિવિધ કૌશલ્યોના મુદ્દાઓ આ સમયગાળામાં આવરી લેવાવા જોઈએ અને તેઓનો ઉપયોગ થવો જોઈએ. સામાન્ય રીતે એવું માનવામાં આવે છે કે વ્યક્તિમાં અને તેના કાર્યમાં શિક્ષણના અગત્યના ઘટકો જેવા કે ક્ષમતા કે ખ્યાલોનું ઊંડું જ્ઞાન પ્રદર્શિત થાય તે માટે પૂરતો સમય આ તાલીમગાળા દરમ્યાન આપવામાં આવતો નથી. સમયના અભાવે પાઠને ખરેખર તેના વિષયવસ્તુ પર ઊડું ચિંતન કરીને તૈયાર કરવામાં આવતા નથી , ન તો તેને વ્યવસ્થિત ગોઠવવામાં આવે છે. પરિણામે , શિક્ષક-પ્રશિક્ષણ પૂર્ણ કરી બહાર આવતા સ્નાતકો સામાન્ય અધ્યાપન કળામાં માહિર પણ હોતા નથી કે ન તો તેઓ પાઠયપુસ્તકોના વિષયવસ્તુ પર મૌલિક ચિંતન કરવામાં દક્ષ હોય છે.