આપણા સંતો અને કોઠાસૂઝવાળા લોકશિક્ષકોએ પ્રજાને આ રીતે જ શિક્ષણ આપ્યું છે. પુરાણકથાઓ, આખ્યાયિકાઓ, બૌદ્ધ કે ઝેન કથાઓ, ખ્રિસ્તી ‘પૅરેબલ્સ’, સૂફી હિકાયતો જેવા સાહિત્યે લોકશિક્ષણનું ભારે મોટું કામ કર્યું છે. આ પ્રકારના સાહિત્યમાંથી સામુદાયિક શાણપણની વિશાળ સંપત્તિ સરજાઈ છે. તેમાંથી રસપ્રદ કથાઓ વીણી મહેશ દવેએ અહીં બોધકથાઓમાં વણી છે. છેક પુરાણો કે સોલોમનની કથાઓથી માંડી આધુનિક ઘટનાઓ તેમણે કથાઓમાં સમાવી છે. આ વિશાળ વ્યાપ કથાઓના વૈવિધ્યનું માપ આપે છે. સરળ શૈલીમાં લાઘવથી લખવાની તેમને ફાવટ છે. તેમણે એક પાના પર એક જ કથા આપી છે. અકેક પાને અકેક કથા આપવાનો પ્રયોગ તેમણે તેમના પુસ્તક ‘પાંદડે પાંદડે મોતી’માં કર્યો હતો. તેને આદર અને લોકચાહના મળ્યાં હતાં. એક વર્ષના ટૂંકા ગાળામાં એના ચાર મુદ્રણ થઈ ચૂક્યાં છે.