થોડા દિવસ પછી નિકુંજ ઘેર આવ્યો. એણે કહ્યું, ‘અંકલ, મારા મોટા ભાઈ તમને મળ્યા હતા. તમે મને ઓળખ્યો કેમ નહિ ?’ ‘અરે તારી વાત હતી ? સાલું, તારી વાત થાય છે એનો મને કેમેય ખ્યાલ ન આવ્યો.’ નિકુંજ મારા પુત્રનો મિત્ર છે ને મહિને-બે-મહિને અચૂક ઘેર આવે છે. પણ તે વખતે એ યાદ ન આવ્યો તે ન જ આવ્યો ! મારા જ નામવાળી સોસાયટી (રતિલાલ પાર્ક)માં છેલ્લાં વીસ વરસથી હું રહું છું. (આખી સોસાયટી મારા નામે છે તેથી ઇંકમ ટેક્સવાળાઓએ ગેરસમજ કરવી નહિ. મારો એક ફ્લેટ પણ માંડમાંડ થયો છે.) વાસ્તુ પછી આ સોસાયટીમાં અમે પહેલવહેલાં રહેવા આવ્યા ત્યારે પહેલે દિવસે સાંજે ઓફિસેથી પાછો ફર્યો ત્યારે મને મારો બ્લોક નહોતો જડ્યો ! છન્નુ ફ્લેટ અને બાર બ્લોક ! આમાં ક્યાંક મારો ફ્લેટ હતો એમાં કશી શંકા નહોતી, પણ આમાંથી કયો ફ્લેટ મારો એ વિશે ખાતરી થતી નહોતી. સોસાયટીમાં બે પ્રકારના બ્લોક છે – મોટા ને નાના એમ બે જાતના ફ્લેટવાળા બે બ્લોક. મારી આર્થિક ગુંજાશ હું ભૂલી શકતો નથી ને ભૂલી જાઉં છું તો લેણદારો તુરત યાદ કરાવી દે છે. એટલે મારો ફ્લેટ નાના બ્લોકમાં છે એની મને ખાતરી હતી. પણ નાના બ્લોક આઠ કે નવ છે તે યાદ ન આવ્યું. (આજે પણ બાર બ્લોકમાંથી નાના બ્લોક આઠ છે કે નવ તે ખાતરીપૂર્વક કહી શકવાની સ્થિતિમાં નથી.) હું નાના બ્લોકની બરાબર સામે ઊભો રહ્યો. સામેથી આવી રહેલા એક સજ્જનને ઊભા રાખીને મેં પૂછ્યું, ‘આ નાના બ્લોકમાંથી એક બ્લોકમાં રતિલાલ બોરીસાગર રહે છે. આજે જ તેઓ અહીં રહેવા આવ્યા છે. તેમનો બ્લોક કયો તે તમે કહી શકો ?’ પેલા સજ્જન ધારી-ધારીને મારી સામે જોવા લાગ્યા. પછી એમણે પૂછ્યું, ‘તમારું નામ શું?’ ‘રતિલાલ બોરીસાગર’ મેં કહ્યું. સોસાયટીમાં માનસિક અસ્થિરતાવાળા સભ્યો પણ રહે છે એ જાણી એમને આઘાત લાગ્યો હોય એવું એમના ચહેરા પરથી લાગતું હતું. મેં કહ્યું, ‘મને કશી માનસિક તકલીફ નથી. હું એકદમ સ્વસ્થ છું, ઓફિસર છું, હાસ્યલેખક પણ છું, પણ અત્યારે પૂરી ગંભીરતાથી પૂછું છું. કારણ કે આજે જ અમે અહીં રહેવા આવ્યાં છીએ. એટલે બ્લોક જડતો નથી. ફ્લેટ નંબર પણ યાદ નથી આવતો. પણ બ્લોક જડી જાય તો ફર્સ્ટફ્લોર પરના બધા ફ્લેટમાં પૂછી શકાય. ફર્સ્ટફ્લોરના એક ફ્લેટમાં હું રહું છું એટલું તો નક્કી છે.’