રાખડી એ માત્ર બાંધવા ખાતરનું બંધન નથી, તેમ કહેતાં કરુણાબહેન કહે છે, ‘એકવાર રાખડી બાંધી પછી જીવનના છેલ્લા શ્વાસ સુધી એ બંધનમાંથી છૂટી શકાતું નથી, પણ આજની જનરેશન એ વાત બરોબર સમજી નથી શકતી. અશ્વિનિયાને જ્યારે મેં પ્રથમવાર રાખડી બાંધી ત્યારે તેણે મને પેન્સિલ આપી હતી. ઘરે જઈને મેં મારા ભાઈઓ અને મમ્મી-પપ્પાને બતાવી. ભાઈએ મજાકમાં જ કહ્યું કે પહેલીવાર આપેલી વસ્તુ સાચવી રાખવી પડે. આજે પણ તે પેન્સિલ મારી પાસે એવી ને એવી જ છોલ્યા વગરની છે. જીવનની એટલી બધી ક્ષણો અશ્વિનિયા સાથે જીવી છું કે તેની યાદો પણ પાંપણ ભીંજવી નાંખે છે. અમારા બંનેનો પરિવાર પણ ઘણો નજીક હતો. ઘણા લોકો તો મને અને અશ્વિનિયાને જોઈને કહે કે આ ભાઈ-બહેનનો પ્રેમ બહુ નહીં ચાલે. કરુણા આમ જ વિદાય થશે. અશ્વિનનાં લગ્ન થશે અને આ પ્રેમની પણ પૂર્ણાહુતિ. ત્યારે મેં મારી જાતને વચન આપ્યું હતું કે, કશંુ પણ થાય, અમારા ભાઈ-બહેનના પ્રેમમાં ક્યારેય કોઈ નહીં આવે. મારા લગ્ન સમયે અશ્વિને પણ મારા બંને ભાઈ જેટલી જ મહેનત કરી અને રડ્યો પણ સૌથી વધારે. જ્યારે મારી દીકરી નાઇશાનાં લગ્ન હતાં ત્યારે ત્રણે ભાઈ સરખંુ મામેરંુ લાવ્યા હતા. અશ્વિનનાં પત્ની એટલે કે મારા માયાભાભી માટે હું જ નણંદ અને મારા પતિ હસમુખના ત્રણ સાળાઓ છે. બાળપણનો રાખી સંબંધ આજે પણ અકબંધ છે અને ભગવાન કરે, જીવનના છેલ્લા શ્વાસ સુધી એવો જ રહે.’