એક દિવસ ૠતાના હાથમાં ડબ્બી આવી ગયેલી. તેણે માસીને છીંકણી સૂંઘતા ઘણી વખત જોયેલાં. વાંદરાની જેમ તેને પણ અનુકરણ કરવાની ઈચ્છા થઈ આવી. ૠતાએ ડબ્બી ખોલી મોટી બાઈની જેમ બજરની ચપટી ભરી. ૠતાને છીંકણી સૂંઘવી અને તેનાં મમ્મીનું આવતાં જોઈ જવું. તેણે ઝડપથી છીંકણી ફેંકાવી દીધી. બાવડું પકડી ઘેર લઈ ગઈ. ડબ્બી ૠતાના હાથમાં જ હતી, મમ્મીએ એને ધમકાવી, પટાવી સુવાડી દીધી. તેના હાથમાંની ડબ્બી સવારે આપી દેશે એમ વિચારી, કબાટમાં મૂકી ને પછી તૃપ્તિથી ભૂલાઈ ગયેલું, જે સવિતાબહેનને પણ યાદ નહોતું.