જૂનાગઢના વંથળી શહેરથી અંતરિયાળ આવેલું વેજપુર ગામ, દોઢબે હજારની વસ્તી, શેરી-ફળિયામાં ઊભેલાં કાચાં-પાકાં મકાનો. ગામમાં પાકી સડક તો પાછળથી થઈ, આનંદનું બાળપણ ધૂળિયા રસ્તે જ વીતેલું. ઊગતા બચપણમાં તેને એટલું સમજાઈ ચૂકેલું કે મા-બાપના અકાળ મૃત્યુ પછી પોતે કાકા-કાકીના આશરે ઊછરવાનું છે. શંકરકાકો કુંજરો, ગોમતી કાકી અદેખી. પરિણામે પોતાનાં પિતરાઈ ભાંડુ જોડેય આનંદને ક્યારેય ન ભળ્યું : હેત-હૂંફના અભાવે તે બરછટ બનતો ગયો. કાકાનો ધાક ખરો, પણ કાકીનાં મહેણાંટોણાંથી બેઅસર રહી શકે એવી નફ્ફટાઈ આવતી ગઈ. તોફાનમાં અવ્વલ. ચાલુ ક્લાસે ડિંગલ કરવામાં એવો ઉત્સાદ કે શાળાના હેડમાસ્તરે જ તેનું નામ આનંદ અળવીતરો પાડી દીધેલું! પછી આનંદ કંઈ ચૂકે? તેણેય બધાનાં નામ પાડવા માંડ્યાં: વાંકડિયાં જુલ્ફો ધરાવતો વિરલ વાંકડિયો, વાતે-વાતે મમ્મીને કહી દઈશનું વાજું વગાડતો મેહુલ માવડિયો... મિત્રોથી આગળ વધી તેણે શિક્ષકોને તો ઠીક, ઘરનાનેય નહોતા છોડ્યા. કાકીને ગોમતી ગાંડી કહેવામાં આનંદને અનેરો આનંદ મળતો!