પણ ભરતે દર્શકને કોરાણે મૂકીને એક હરફ પણ લખ્યો નથી. દર્શકદાદા ધરાર ખીજવાય એવો કોઈ શાબ્દિક ફેરફાર પણ સંવાદોમાં નથી કર્યો. અને જે રીતે કથાગ્રથન નવલકથાનું દર્શકે કર્યું છે, એ મુજબ જ વસ્તુસ્ફોટ રંગભૂમિ પર ભરત લાવે છે. અને ત્યારે ભરત દવેને જેટલા બિરદાવવાનું મન થાય છે એટલું જ દર્શકદાદાની નાટ્યાત્મક વસ્તુગ્રથન શક્તિને બિરદાવવાનું મન થાય છે. કે ક્યાંથી શરૂઆત કરી એમણે આ નવલકથાની, વિચારો તો ખરા કે દર્શકદાદા આ પ્રસ્તારિત ઘટના તત્ત્વવાળી નવલકથાનો કેવો નાટ્યાત્મક આરંભ કરે છે. જે દૃશ્યો ક્રિશ્યસને નાનપણમાં હચમચાવી દે છે્, એ દૃશ્યને ઘનીભૂત કરી દર્શકદાદા નાટક જેવો ઉપાડ નવલકથાનો કરે છે. આ બહુ મોટી વાત છે કે ક્રિશ્યસ આખા એથેન્સની સામેના વિરોધમાં સ્પાર્ટા સાથે ભળી જાય છે એના બીજના આરોપણ આ દૃશ્યથી થાય છે્, આ ક્રિયાથી થાય છે. કે એના પિતાને ભૂખે મારી નાખવામાં આવે, ઈંટો લાવવાનું પેરિક્લીસે કહેલું અને દાયોમિદ તો સ્પાર્ટા તરફનો હતો નહિ. છતાં એના પર એવો આરોપ આવ્યો. તો પિતાને કારણ વગર એથેન્સનો દ્રોહી ઠરાવી ને સ્પાર્ટાનો સાગરિત ગણાવવામાં આવે છે અને એની કેડી બનાવવામાં આવે છે. કારાગૃહમાં જતાં જતાં ક્રિશ્યસના પિતા પેસી જાય છે ત્યારે તેને ભૂખ્યો તરસો મારી નાખવાનો દંડ જાહેર થાય છે. આ ચૂકાદો લોકશાહીપૂર્ણ લેખવામાં આવે છે એથી ક્રિશ્યસના મનમાં એથેન્સ અને આ દંડ આપનાર પેરિક્લીસ ,બેય તરફ વેરભાવનાં બીજ વવાય છે. એથેન્સની કહેવાતી લોકશાહી પરનો હિંસક ન્યાય ક્રિશ્યસને એથેન્સ દ્રોહી બનાવવા ખપ લાગે છે. નવલકથાનો આવો નાટક જેવો ઉપાડ પરિત્રાણના લેખકને શોભે એવો છે.