1912માં લુધિયાણામાં જન્મેલા મંટો હિંદી ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીમાં લેખક તરીકે કારકિર્દી ઘડવા મુંબઈ આવ્યા, પણ ભાગલા બાદની પરિસ્થિતિથી વ્યથિત થઈ એ પાકિસ્તાન શિફ્ટ થઈ ગયા, જ્યાં બેંતાળીસ વર્ષની વયે એમનો ઈંતેકાલ થઈ ગયો. આટલા ટૂંકા સમયગાળામાં પણ મંટોએ બાવીસ વાર્તાસંગ્રહ, એક નવલકથા, રેડિયોનાટક, નિબંધસંગ્રહ આપ્યાં. એમની અનેક વાર્તાના ગુજરાતી અનુવાદ પ્રાપ્ય છે. મોટા ભાગની વાર્તામાં વિભાજનની વેદના છે. કાલી સલવાર-બૂ-ઠંડા ગોશ્ત-તોબા ટેકસિંહ-ખોલ દે જેવી વાર્તા હચમચાવી દે એવી છે. ડિરેક્ટરે આ વાર્તાના અંશ પણ ફિલ્મમાં આવરી લીધા છે. આ એ વાર્તાઓ છે, જે લખવા મંટો પર મુંબઈમાં અને લાહોરમાં અશ્ર્લીલતાના કેસ થયા. સાચી વાત કહેવા, સમાજ સામે આયનો ધરવાની કિંમત એમણે કોર્ટના કઠેડામાં ઊભા રહીને ચૂકવી. ફિલ્મના એક સીનમાં મંટો પરિવાર સાથે જમવા બેઠા હોય છે. વાતમાંથી વાત નીકળતાં એ કહે છેઃ હું લખવાનું છોડી દઉં તો ખાવાનાં સાંસા પડી જાય. ત્યારે એમની બિવી સાફિયા કહે છેઃ ‘મને તો સતત એ વાતનો ડર રહ્યા કરે છે કે તમારા લખ્યા કરવાથી કદાચ આપણને ખાવાનાં ફાંફાં પડે.’