ધરતી સંધ્યાના રતૂમડા ઉજાસમાં ઘેરાતી જાય છે. દિવસની ચહલ-પહલ સામે સાયંકાળ ઝાંખો ને ગમગીન હોય છે. બારીમાંથી બહાર દેખાતા વિશાળ ફળિયામાં કંકુ ડોશી ત્રીજી વારનું વાસીદું કાઢી રહી છે. ખાટલામાં બેથાં બેઠાં એભલ બારીમાંથી ડોશીની ગતિ-વિધિ નિહાળી રહ્યો છે. હાડકાંના માળા જેવી આ ડોશી સામે પાંચ હાથ પૂરો ને પાંચને પહોંચી વળે એવો એભલ, સામેથી હાલ્યો આવતો હોય તો સામેથી આવનાર રસ્તો ચાતરી જાય એવો ભારાડી. જેલમાં જવું – છૂટવું – પાછા જવું – એવું સાહજિક પણ એવા અભલની ડોશી પાસે કારી ફાવતી નથી – હારી રહ્યો છે એભલ – આ તો જાણે વાઘ-સસલાં સામે હારી રહ્યો છે. સંધ્યાકાળે કલબલાટ કરી ઝાડની ઘટામાં ભરાતાં પક્ષીઓ પણ કલબલાટ કરી ડોશી અને એભલની ચર્ચા કરી રહ્યાં છે – ને એભલની મશ્કરી કરી રહ્યાં છે. જાણે.