મને યાદ આવે છે ભટ્ટ સાહેબ. અતુલ પ્રોડક્ટસમાં જીવનની મારી પહેલી નોકરી હતી. કોલેજ હજુ હમણાં જ પતી. અને નોકરીના અર્થની પણ મને ખબર નહોતી. ભટ્ટ સાહેબનો એક શિરસ્તો હતો. બધાં કેમિસ્ટને પોતાની ઑફિસમાં બોલાવી-પોતે બહુ કડક અને શિસ્તના ચાહક છે એમ અમારા મગજમાં ઠસાવવા લાંબા લાંબા લેકચર મારતા. ત્યારે તેમની આંખોમાં આંખ મેળવવી, એ બહુ જોખમની વાત હતી એટલે એ જયારે મને કોઈપણ પ્રકારનું લેકચર આપતા હોય તો હું બારીની બહાર જોતો. એક દિવસે ભટ્ટ સાહેબે પૂછયું, ‘હું બોલું છું ત્યારે બારીની બહાર શું જુઓ છો ?’ મેં કહ્યું કે ‘સાહેબ, આપણાં સિનિયર કેમિસ્ટ શાહ સાહેબે મને શીખવાડયું છે કે જયારે તમે સામે બેસાડીને લેકચર આપો તો બારી બહારમાં લીમડાના પાંદડા ગણવાનાં. બધાં કેમિસ્ટ તેમ કરે છે અને મેં તો બુક પણ બનાવી છે’ બીજે દિવસે ભટ્ટ સાહેબે બારી બંધ કરાવી દીધી પણ લેકચર આપવાનું તો ચાલુ જ રાખ્યું. જીવનમાંનો એ બોધપાઠ હવે પરણ્યા પછી કામ લાગે છે. પત્ની જયારે પણ લાંબુ લેકચર આપે છે તો ઘરની બહાર દેખાતા ‘ઓક ટ્રી’ ના પાંદડાં ગણું છું અને એ વાત હજુ પત્નીને કહી નથી- એ ડરથી કે કદાચ બારણું જ બંધ કરાવી દે તો ?