જૂના જમાનાના માણસો કહેતા હતા કે માણસને શેરીની ચપટી ધૂળનો પણ ખપ પડે. આપણને કદી કોઈની જરૂર પડે જ નહીં, આપણે કદી કોઈની પાસે કશું માગવું જ ન પડે તેવું અભિમાન કરવું નહીં જોઈએ. માણસની જિંદગી માણસ માણસ વચ્ચેની નાની-મોટી આપ-લેથી ચાલતી હોય છે. સમાજમાં તદ્દન ‘આત્મનિર્ભર’, તદ્દન ‘સ્વતંત્ર’ હોય એવો કોઈ માણસ નથી. માણસો એકબીજાના સાથ-સહકારથી જ જીવી શકે છે. છતાં કેટલાક માણસો કાં તો પૈસેટકે રાચતા હોય અગર તો સ્વમાન-સ્વાવલંબનના ખોટા ખ્યાલથી એવી ખુમારી કેળવે છે કે આપણે તો કોઈનું અહેસાન ના લઈએ, આપણે કદી ક્યાંય હાથ લાંબો કરતાં જ નથી. આપણો સિદ્ધાંત એવો છે કે કોઈનું લેવું પણ નહીં ને આપવું પણ નહીં છતાં અભિમાન પોષવા માટે આવા લોકો ક્યારેક આપે ખરા, પણ લે તો નહીં જ!