કૂબાની અંદર એક સન્નાટો છવાઈ ગયો. ભીંતો પણ લાગણીશીલ બનીને રડવા લાગી છે. ઘાસની એક એક સળીઓ પણ તેને સાથ આપતી વિલાયેલા મુખે મુરજાઇ ગઈ છે. એક નજર ચંપાના ઝાડ પર નાખી. ચંપો પણ વિલાયેલા મોઢે પોતાનું દુ:ખ વ્યક્ત કરી રહ્યો છે. ફૂલના રૂપે એક આંસુડું નુતુના પગમાં પડયું. વાંકા વળીને તેણે ફુલ ઉપાડ્યું ને જઈને ભગવાન પાસે રાખી આવી. સડસડાટ તે કુબવાસ ને વટાવી ગઈ. હજી પણ બધા નિદ્રાદેવીને વશ થઇ ને પોઢી રહ્યા છે. ક્યાંક તમરાનો અવાજ આવે છે તો ક્યાંક કુતરા ભસવાનો અવાજ આવે છે. રાતડ ફૂટી છે ને રવિકિરણો, અંધારાને ચીરીને ધરતી પર ત્રાટકે તેની રાહ જોવાઈ રહી છે. નુતુના પગલા તો એકદમ દરીયાલાલાના પાણીમાં અડકે તેમ જઈને ઉભા રહી ગયા. બે હાથ જોડીને તેને ચારે દિશામાં નમન કર્યું. પોતાના માબાપની માફી માંગી અને છેલ્લે પોતાના ભાઈને યાદ કર્યો. આંખો ઉપર એક મજબુત બંધ બાંધેલો હતો કેમેય કરીને તે અત્યારે છલકાય તેમ નહોતો. “હે દરિયાદેવ, એક મજબુર બાળાને સમાવી લેજે અને…” આગળના શબ્દો હવામાં સ્થિર થઇ ગયા. એક ગોકીરાએ તેના દરિયામાં ડૂબકી લેવાની ઘડીમાં ખલેલ પાડી.