આકાશમાં ઉગતા અને આથમતા સુરજને ,દરિયાની શાંત લહેરો અને ઉછળતા મોજાંની મસ્તીને ,શિકાર કરતા હિંસક પશુઓને અને કળા કરતા મોરને ,રંગબેરંગી ઉડતા પક્ષીઓને જોવા ,રીમજીમ વરસતા વરસાદની બુંદો અને વીજળી ના ચમકારા અને વાદળો ની ગર્જના અને પવનની તોફાની મસ્તી સાથે વરસતા મેઘને જોવો,મસ્તીમાં ખળ ખળ નાચતા કૂદતાંઝરણાનાં નૃત્ય ને અને રિસાયેલી પ્રેમિકા જેવી તોફાની નદીની વિનાશકતા ,પતિથી નારાજ પત્ની અને માં ના ખોળા માંશાશ્વતી આનંદ માણતું બાળક ……….આ બધીજ ઘટનાઓ ની એક બાજુ પ્રેમની શાંત અને પ્રકૃતિની આનંદ આપતી અભિવ્યક્તિ છે તો બીજી બાજુ પ્રેમની અશાંત અને આંચકો આપતી કે પ્રેમની પરીક્ષા લેતી અભિવ્યક્તિ છે .આ જ આપણીમાનવીય મર્યાદા છે .રચયિતા માટે તો સર્જન-વિનાશ ,જન્મ-મૃત્યુ ,આરંભ-અંત ,દિવસ-રાત ,……પોતાનાજ પ્રેમની,અંશનીઅભિવ્યક્તિ છે .કૃષ્ણ ભગવાને આ વાત શ્રી ગીતાજી માં સુંદર રીતે સમજાવી છે ,દરેક અભિવ્યક્તિ ને પોતાની લીલા કહી છે .સાથે સાથે એ પણ જણાવ્યું છે કે શેમાં હું શ્રેષ્ઠ છું .સુંદર થી અતિ સુંદર,માનવ થી દેવ,દ્રશ્ય થી અદ્રશ્ય ,લૌકીક થી અલૌકીકતરફ ની પેમમય યાત્રા એજ સાચી માનવયાત્રા છે .સંસાર ના સઘળા પદાર્થો ને પ્રેમથી જોવા માટે સંસારના રચયિતા ને અને તેને રચેલ સઘળા પદાર્થો ને સ્વીકારો ,એ પણકોઇપણ જાતની શરત વગર ,કારણ પ્રેમમાં કોઈ શરત હોતી નથી .ફક્ત સ્વીકાર અને શરણાગતિ જ હોય છે ,સમજણ સાથેની,મસ્તી સાથેની,કંઈ પણ ગુમાવવા ના ડર કે પામવાની ખેવના વગરની .જે સમગ્રતા ને સ્વીકારી શકે છે તે સઘળા પદાર્થોમાંપ્રેમ અનુભવી શકે છે અને સઘળા પદાર્થોમાં થી પ્રેમ પામી શકે છે .