હું જેમને ઓળખું છું તેવા સાહિત્ય-પત્રકારત્વ- કળા કે કર્મશીલતા થકી ન્યાયી સમાજરચના માટે વર્ષોથી કાર્યરત એવા ૭૦-૭૫ ની વયે પહોંચતા વડીલોનો જન્મદિવસ આવે છે ત્યારે ઉદાસ થઇ જવાય છે. મનોમન નામો ગણવા બેસી જાઉં છું, ગીરીશભાઈ-રમેશભાઈ જેવા થોડા નાદુરસ્ત રહેતા વડીલોને જોઈ અંદરોઅંદર હતાશા વ્યાપી જાય છે, તો ઉમંરે પહોંચવા છતાં વાલજીભાઈ, પ્રવીણભાઈ, અચ્યુતભાઈ, ઈન્દુકુમાર જેવાની એકંદરે દુરુસ્ત તબિયત જોઈ થોડોક આશ્વસ્ત થાઉં છું. પણ આ આશ્વાસન પણ કેટલું ચાલશે? આટલી નિસ્બત, આટલી પ્રતિબદ્ધતા અને આટલો પરિશ્રમ તો અનુગામી પેઢીના કોઈ ગણ્યાગાંઠ્યા વિરલાઓમાં જ જોવા મળે છે, ત્યારે અલવિદાની વધારે ને વધારે નજીક લઇ જતા આ વડીલોના જન્મદિવસો ટાણે વધાઈ આપવાનો શિષ્ટાચાર પણ વસમો લાગે છે!