ઉલટાવીને મારા પગને સ્મશાન બાજુ કરવામાં આવ્યા. એક બે નાળીયેર ફોડીને થોડી શેષના ટુકડા મારી પાસે મૂકવામાં આવ્યા. વધેલા ગૂંદી અને ગાંઠીયા કૂતરાઓને નાખવામાં આવ્યા. છેલ્લાવેલ્લો મને કુટુંબીઓએ ખભે લીધો. પણ હાથ દેવાય આવે તો એ મોટો શાનો ? ચિતાસ્થાનની બાજુમાં મને ઉતારવામાં આવ્યો. અનુભવીઓ સેવાભાવીઓની મદદથી ચિતાના લાકડા સરખા ગોઠવાવા લાગ્યા. મને ડર હતો એમ જ થયું, હું મોટાને ન ઓળખું ? સ્મશાનની પાળી પર એ અવળું મોં રાખીને બેઠો. આખી જિંદગી બેઠો હતો એમ જ – ‘મોટા ! કોબીના દડા પાસે પાંદડા હોય, કાંઈ ગોટલો થોડો હોય?’ મારી નજર સામેના વૃક્ષ પર ગઈ. ઝાડની ઘટાની ડાળીના માળામાં એક સુંદર પંખિણી ઈંડુ સેવતી હતી. મને પંખી બનીન જનમવાની ઈચ્છા થઈ આવી. કિલકિલાટ બસ કિલકિલાટ ! પળ પળ લીલા અવસર ! કોઈ જૂઠા વ્યવહાર નહીં. કોઈ દંભી સંબંધ નહીં, કોઈ બાપ નહીં, કોઈ દીકરો નહીં ! કોઈ તાણ નહીં, કોઈ ખેંચાણ નહીં ! બસ પાંખોની પવપાવડી પર જાતને અસવાર કરી ખુલ્લા ગગનમાં ઊડવાનું !