મોટી મોટી કંપનીઓને રસ છે કે એમના ઉદ્યોગોનો માલ મબલક ધોરણે વપરાય. લોકોની વપરાશ વધે એ માટે પહેલાં ભૂખ જગાડવી અને પછી એ ભોગ હાથવગો કરવા લોકોને હવાતિયાં મારતા કરવા. રસોઈ-શોમાં ઋતુ ઋતુની વાનગી બતાવે, સ્વાસ્થ્ય જાળવવા માટેની હેલ્ધી વાનગીઓ પસંદ કરે, પરંતુ એ વાનગીઓમાં નાખવાનાં ચીઝ-બટર-દ્રાક્ષ-અખરોટ-બદામ-કાજુ તો ઠીક, સંતરાં-દાડમ-ચીકુનો મેળ પણ કેમ કરવો તે મોટા ભાગની ગૃહિણીઓ માટે પ્રશ્ન હોય છે. આપણા ભારત દેશનાં બાળકોને, ખાસ કરીને કન્યાઓને વ્રત રાખવાના બહાને જીભના સંયમ નામ વ્રત શીખવવામાં આવતું. મોળાકાતમાં મીઠા વગરનું ભોજન, અનાજ પણ એક જ વાર લેવાનું, સૂકો મેવો ખાઈ શકાય, પરંતુ મોટા ભાગની છોકરીઓનાં ફરાકનાં ખિસ્સામાં તો રાણકૂકડી જ હોય ! બહુ બહુ તો મગફળીના દાણા. ફળમાં કેળાં-પપૈયાં. આજની યુવા પેઢી પાસે ‘વ્રત’ શબ્દ જ પહોંચતો નથી. વરણ કરેલા, પસંદ કરેલા સીમિત ભોગો માટે મનને તૈયાર કરવાનું સાધન તે ‘વ્રત.’ વ્રતસાધના દ્વારા જીવનમાં સંયમ સધાય. યમ-નિયમ-સંયમના કાંઠાથી જીવનના વહેણને ચોક્કસ પટ મળે. જીવન ધારી દિશામાં સહજપણે વહેતું રહી શકે. ભોજનમાં કેટલીક વાર તો પાંચ ચીજથી વધારે વાનગી ભાણામાં ન લેવાનો નિયમ રાખતા. ભારતમાં ખાસ કરીને જૈનશાસ્ત્રમાં ઉત્તમ આહાર-શાસ્ત્ર નિર્માણ થયું છે. અલ્પાહાર, નિરાહાર જેવા શબ્દો ભારતીય જીવનકોશમાં જડે. આ બધી ઊઠબેસ સાવ અમથી-અમથી નહોતી થતી. એની પાછળ સંયમમૂલક જીવનદષ્ટિ હતી.