[dc]એ[/dc]ક વખત એક મહાન નગરીમાં એક સ્વપ્નદ્રષ્ટા આવ્યો. એ પોતાના સ્વપ્નમાં પોતે મસ્ત હતો. એ સ્વપ્નમાં એટલો તલ્લીન કે ન પૂછો વાત – એની પાસે એનાં કપડાં ને હાથમાં દંડ – બીજું કાંઈ મળે નહિ. અને જેવો એ નગરીની બજારમાંથી ચાલ્યો કે ત્યાંનાં મંદિરો, હવેલીઓ, પ્રાસાદો, મહાલયો – એમને આશ્ચર્યથી જોઈ જ રહ્યો ! રસ્તે જનારાઓને એ વારંવાર પૃચ્છા કરે, પણ રસ્તે જનારાઓ એની ભાષા ન સમજે ! એટલે એ તો ઊભી બજારે ‘આશ્ચર્યવત પશ્યતિ’ પેઠે ચાલ્યો જાય.