આખરે એ દિવસ આવી પહોંચ્યો. આગલી રાત્રે ઊંઘ બરાબર આવી નહોતી. જે થવાનું હતું એનું રિહર્સલ ચાલ્યા કર્યું હતું. મોડેથી આંખ મળી ત્યારે જાગવાના સમયને ઝાઝી વાર નહોતી. કહેવાતી ‘પશ્ચિમી’ પોતાની રીતે, કદાચ ટ્રેનમાં અહીં સુધી પહોંચી જવાની હતી. મારે માત્ર પ્રતીક્ષા કરવાની હતી. વજાદાદા અને એનો પરિવાર પણ મારી ‘પત્ની’ના સ્વાગત માટે આતુર હતા. એને ત્યાં જ ચા-પાણી અને ભોજનનો પ્રબંધ હતો. મહેમાન માટે એ પરિવારના નાના-મોટાં સૌ કોઈ ઉત્સાહમાં હતાં. સવારની ચા મારી ઓરડી પર સમયસર આવી જતી હતી. એ પછી પ્રાતઃકર્મો પતાવી હું ઝડપથી ‘પત્ની’ના સ્વાગત માટે સજ્જ થઈ ગયો. પૂર્વીએ સ્પષ્ટ કહ્યું હતું કે પશ્ચિમી એની જાતે સીધી ઘરે પહોંચી જશે. જો કે બહારગામથી એકલી આવતી સ્ત્રીને, જાણ હોય ત્યારે લેવા ન જવું યોગ્ય ન ગણાય. અને આવા સાધારણ સંજોગોમાં તો બિલકુલ યોગ્ય ન કહેવાય. મકાનમાલિકના પરિવાર પર પણ સારી છાપ ન પડે. પૂર્વી ભલે કહે, મારાથી સૌજન્ય ન ચુકાય. વળી, આ ઘરમાં પશ્ચિમીના આગમન પૂર્વે મારે એને ઓળખી લેવી પણ જરૂરી તો હતી જ.