આજે સીમાની ગેરહાજરીમાં આ બધું યાદ આવતાં સુરેશ થોડો ઢીલો પડ્યો. અનેક વાર પોતે પકડી રાખેલી હઠ એને યાદ આવી. તે વખતે સીમાને પોતે કેટલો બધો અન્યાય કરેલો ! આ પ્રવાસમાં ન જવા દેવાની પણ શું આવી જ એક હઠ નહોતી ? મા અને સૌરભ જે જોઈ શક્યા, તે પોતે કેમ ન જોઈ શક્યો ? સૌરભે કહ્યું તેમ એ પોતે રજનું ગજ કેમ કરી બેઠો ? નર્યા અહં સિવાય આમાં બીજું શું હતું ? વીસ વરસના દાંપત્યજીવન બાદ પણ પોતાનું આવું વર્તન શોભે એવું હતું ? બધું મારી મરજી મુજબ જ થવું જોઈએ, એવું શું કામ ? – આવા આવા વિચારો આવતા ગયા તેમ તેમ એનો અહં ઓગળતો ગયો અને મનની બેચેની દૂર થતી ગઈ. ભારે હળવાશનો એને અનુભવ થવા લાગ્યો. મન પરથી જાણે મણનો બોજ ઊતરી ગયો. મનમાં શાંતિ અને પ્રસન્નતા પ્રસરતી ગઈ. સીમાની યાદ એને તીવ્રપણે આવતી ગઈ. એ મીઠી યાદમાં ને યાદમાં એને સરસ મજાની ઊંઘ આવી ગઈ.