વડોદરાના નિવાસ દરમ્યાન તેઓ જે મકાનમાં રહેતા ત્યાં ઉનાળામાં ગરમી, વર્ષાઋતુમાં છાપરામાંથી પાણી ટપકવા જેવી મુશ્કેલીઓ અને મચ્છરોની તકલીફો હતી. પરંતુ શ્રી અરવિંદ આવી ભૌતિક મુશ્કેલીઓથી સંપૂર્ણ અલિપ્ત જણાતા. તેમની આસપાસ એક વિશિષ્ટ આધ્યાત્મિક તેજોવલય રક્ષા-કવચ પૂરું પાડતું. શ્રી અરવિંદ દુન્વયી વ્યવહારોથી અલિપ્ત-અનાસક્ત જણાતા. તેમને જે પગાર મળતો. તે અંગે તેઓ ત્રણ મહિનાનો પગાર એક સાથે પોતાના નિવાસસ્થાને લાવીને એક ખુલ્લી ટ્રેમાં મૂકી રાખતા. પગારની રકમ રોકડમાં મળતી. તેમાંથી શ્રી અરવિંદ જરૂર મુજબ ખર્ચ કરતા. તેમના સેવકો પણ તેમાંથી જર મુજબ રકમ ખર્ચ પેટે જાતે લઈ શકતા. શ્રી અરવિંદ એ રકમની ગણત્રી કરતા નહીં. ખર્ચ વ.નો કોઈ હિસાબ પણ રાખતા નહીં. તેમને જ્યારે એ અંગે પૂછવામાં આવતું તો તેઓ સસ્મિત જણાવતા કે, પરમેશ્ર્વર તેમના યોગક્ષેમની ચિંતા રાખે છે. પછી મારે હિસાબ-કિતાબમાં શા માટે પડવું ?! જો કે શ્રી અરવિંદ તેમના માતુશ્રી અને બહેન માટે નિયમિત રીતે જરૂરી રકમ તેમના વતનમાં મોકલતા રહેતા, પરંતુ એ સિવાય સમગ્ર રીતે જોતા શ્રી અરવિંદ દુનિયાદારીથી પર અને ઉપર હતા. સૂવા માટે પોચી પથારીને બદલે કાથીના ખાટલા ઉપર માત્ર ચાદર પાથરીને તેઓ સૂવાનું પસંદ કરતા. એ અંગે પ્રશ્ર્નના જવાબમાં તેઓ કહેતા : ‘બ્રહ્મચારી તરીકે મારે માટે પોચી પથારી નિષિદ્ધ છે !’ શ્રી અરવિંદે પ્રાણાયામ શીખવા માટે એન્જિનિયર-દેવધરની સલાહ લીધી. પ્રાણાયામથી શ્રી અરવિંદના માનસ અને શરીરમાં આમૂલ પરિવર્તન આવ્યું. કાવ્ય-સર્જનમાં પણ તેનાથી ઘણી જ પ્રગતિ થઈ આવી. એમના મસ્તક આસપાસ એક તેજોવલયનો તેઓ અનુભવ કરવા લાગ્યા. તેની નજીક મચ્છરો આવી શકતા નહોતા !