એ સમય હતો કપડાના મૂલ્ય કરતા મનૂષ્યનું મૂલ્ય વધુ હતું. સંયુક્ત કુટુંબો હતા, એક પરિવાર હતો, જેમાં કોઈ પરાયું ગણાતુ નહોતુ. ઘેર ઘેર દિવાળી હતી પડોશીના ઘરમાં પણ મીઠાઈ બેરોકટોક ખાઈ શકતા હતા. લેવા કરતા આપવાની દાનત વધુ હતી. નાનપણમાં આખા ગામમાં પરિચિત કે અપરિચિત દરેકના ઘરે સાલ-મુબારક કહેવાની સાથે સાકરીયો પ્રસાદ મુઠીઓમાં ભરીને ખાવાની મઝા કોઈ અલગ જ હતી. બેસતા વર્ષે સવારે ત્રણ-ચાર વાગે ઊંઘ ઊડી જતી. ઝટપટ તૈયાર થઈને મિત્રો,સબંધીઓને મળવાની તાલાવેલી રહેતી. વાતાવરણમાં એક અનોખો જીવંત ધબકાર જોવા મળતો હતો. સબંધો સાચવવા પડતા નહોતા. ગણતરીઓ ઓછી હતી એકબીજા પ્રત્યેની લાગણીઓ વધુ હતી. અવકાશ હતો સમયના કોઈ બંઘન ન હતા. સુખ-દુખ સહિયારા હતા.