આદિકાળથી વિશ્વમાં સમસ્યાઓ રહી છે. આજે યુગોથી યુદ્ધ, સંઘર્શ, સામાજીક ભેદ, વર્ણ ભેદ, જ્ઞાતિ ભેદ તેમજ કુટુંબમાં અસંવાદિતા જેવી સમસ્યાઓથી માનવ સમાજ પીડાતો રહ્યો છે. પરંતુ, આપણા પૂર્વજો એક જુદી દ્રષ્ટિથી જીવનને જોતા હતા. ત્રણ ઘટકો પ્રત્યે તેઓ સહજ રીતે સભાન હતાઃ મનુષ્ય, પ્રકૃતિ અને એક અદ્રશ્ય શકિત જે આ બધાને સંવાદિતાથી બાંધે છે. જીવન પ્રત્યેનો તેમનો દ્રષ્ટિકોણ ફક્ત વ્યક્તિ અને પ્રકૃતિના ભૌતિક અસ્તિત્વને ધ્યાનમાં ન લેતા, તેઓ તે શક્તિમાં વિશ્વાસ કરતા હતા જે પ્રકૃતિ અને દરેક જીવનો આધાર છે. એક અદ્રશ્ય શક્તિ જે બધા જ જીવોને પ્રકૃતિ સાથે જોડે છે. તેઓ આ શક્તિને જીવનનો અત્યંત મહત્વનો ભાગ માનતા હતા. તેમનું માનવું હતું કે, સમસ્ત પ્રકૃતિ અને બ્રહ્નાંડનો એક એક જીવ, સર્જનરૂપિ દોરામાં પરોવવામાં આવેલા જુદા જુદા આકારના મણકા જેવા છે. આ જ કારણ હતું કે તેઓ વહેંચવાને, કાળજી લેવાને, કદર કરવાને અને સહાનુભૂતિ આટલું મહત્વ આપતા હતા. આજે આપણે તેમની વિચારધારાને પ્રાચીન કહીં, તેમની જીવન રીતની અવગણના કરીએ છીએ.