ઉદાસીન વ્રતના મૂળમાં સદાય શિવ છે. સપ્તઋષિઓએ આલોચના કરી છે કે પાર્વતી, તું જેનું તપ કરી રહી છે એ તો ઉદાસીન માણસ છે. એમને કોઈ મોહ નથી, માયા નથી, ઘર નથી. એ તો ઉદાસીન છે અને ફર્યા કરે છે. પણ નારદના કહેવા પર પાર્વતીએ શંકરની આરાધના શરૂ કરી. અને એ મહાત્મા નારદ પણ ઉદાસીન છે. અને કૃષ્ણ જેવા ઉદાસીન કોણ? એમના જેવી અસંગતા કોની? પાંડવો અને કૌરવો બંને વચ્ચે એ સમાન અંતર સ્થાપિત કરે છે. એ ઉદાસીનતા છે. યુદ્ધ પહેલાં દુર્યોધન અને અર્જુન બંને કૃષ્ણની મદદ લેવા ગયા હતા. પરંતુ દુર્યોધન મોટો છળ કરનારો એટલે એને થયું કે કૃષ્ણના મહેલમાં અર્જુન મારી પહેલાં પહોંચી જશે તો કૃષ્ણ તરત એને વરદાન દઈ દેશે. એટલે એ દોડીને આગળ થઈ ગયો. હરિદર્શનમાં સ્પર્ધા નથી ચાલતી, શ્રદ્ધા ચાલે છે. એ માણસ સ્પર્ધા કરવા ગયો! દુર્યોધન દોડીને એકદમ જ્યાં કૃષ્ણ સૂતા છે ત્યાં તકિયા પાસે જઈને બેસી ગયો. પછી અર્જુન આવે છે. અર્જુન કૃષ્ણના મસ્તક પાસે બેસે જ નહીં, એ તો ચરણમાં જ બેસશે. બેસી જાય છે અર્જુન કૃષ્ણનાં ચરણ પાસે અને પ્રભુનાં ચરણ જોયા કરે છે. એ વિચારે છે કે હવે યુદ્ધ થાય કે ન થાય, મને ચરણ મળી ગયાં! એટલામાં હરિ ઊઠ્યા અને આંખ ખૂલી તો સૌથી પહેલાં ચરણોમાં બેઠેલા અર્જુન પર દૃષ્ટિ ગઈ. ભગવાને કહ્યું કે જેના પર મારી દૃષ્ટિ પહેલાં પડી છે એ માગવાનો પહેલો અધિકારી છે. પ્રભુએ પહેલાં અર્જુનને માગવાનું નિમંત્રણ આપ્યું. પ્રભુએ કહ્યું કે અર્જુન, એક તરફ મારી સેના રહેશે અને એક તરફ હું નિ:શસ્ત્ર રહીશ. અર્જુને કહ્યું, પ્રભુ, આપ નિ:શસ્ત્ર કે ગમે તેમ, પણ આપ અમારી સાથે રહો. બીજું કાંઈ ન જોઈએ. દુર્યોધન ખુશ થયો કે વાહ! કામ થઈ ગયું! પ્રભુએ દુર્યોધનને પૂછ્યું, બોલ દુર્યોધન, તારે શું જોઈએ? એ બોલ્યો, બસ, આપની સેના. તો પરમતત્ત્વ ઉદાસીન હોય છે, પક્ષપાતી નથી હોતું.