આ વખતે બધા તેનું દુ:ખ હળવું થાય તે માટે તેને રડવા દે છે. થોડી વાર પછી તે પોતાના રૂપાળા ગાલો ઉપર વહેતાં અશ્રુ સાથે ઢીંચણો ઉપર ટેકવેલું માથું ઊંચું કરતાં દરેકને પૂછી વળે છે કે તેઓ દરેક કેટકેટલા સમયથી અહીં છે. તેને દિવસો, મહિનાઓ અને વર્ષો જેવા જુદાજુદા જવાબો મળે છે; જેવા કે બસ્સો અને આઠ દિવસથી, ચાર મહિનાથી કે એક વર્ષથી વગેરે વગેરે. બધાયના જવાબો સાંભળીને તે ફરી એક વાર ખૂબ જ મોટા અવાજે રડી ઊઠે છે, આગળની વાતનું પુનરાવર્તન કરતાં કે ‘પણ તેમણે તો મને દસ જ મિનિટનું કહ્યું હતું!’ વધુમાં તે કહે છે કે ‘હું અસ્થમાનો દર્દી છું અને મારી વિધવા માતા વયોવૃદ્ધ છે.’