લિયોની આ વાર્તા અને તેને સંમતિ આપતા તંત્રીશ્રીનાં વિચારો સારા છે….પણ માત્ર ખપ પૂરતું કમાનાર શેતાનને તાબે નહી થાય તેની કોઈ ખાત્રી ન આપી શકાય. જો એમ જ હોત તો ઝુંપડપટ્ટીઓમાં જીવતો દરેક માણસ સાધુ હોત. “સુદામા તેમની જગ્યા એ મહાન છે પણ સુદામાઓનો સમાજ ન બનાવી શકાય”. આ ઊપરાંત માણસનાં “ખપ”ની વ્યાખ્યા કરવી પણ મુશ્કેલ છે. સામ્યવાદે એવું કરવાની કોશિશ કરી પણ નિષ્ફળ રહ્યો. વધતી જરૂરીયાતો પણ વ્યક્તિ અને સમાજ માટે કલ્યાણકારી હોય શકે. જરૂર છે વ્યવસ્થા અને વિવેકનો વિકાસ કરવાની. બૌધ્ધ ધર્મનું સુત્ર અહી યાદ આવે છે….. “શીલ, સમાધિ અને પ્રજ્ઞા” અને આ પ્રજ્ઞાનો વિકાસ જ વિવેક ને જન્મ આપે છે. અને આ પ્રકારનાં વાંચનો પણ પ્રજ્ઞાનાં વિકાસનું કારણ બની શકે.