મારે કહેવું છે કે થોડુંક અંગ્રેજીનું તો આકર્ષણ છે જ, સંતુ રંગીલી નાટકમાં પણ કહે છે કે કોણ ગુજરાતી એવો છે જે એક વાક્યમાં અંગ્રેજી શબ્દ ન નાંખે. બીજું કે સાહિત્યનું વાંચન થોડું ઓછું થઈ ગયું છે, હમણાંના સાહિત્ય વિશે મને ઓછો ખ્યાલ છે, પણ મધુ રાય સાહેબનું મમતા મેગેઝીન મારે ત્યાં આવે છે એ હું સમય મળે વાંચી લેતી હોઉં છું. મફત ઓઝા સાહેબની દીકરી પૂર્વી, ‘તાદર્થ્ય’ સામયિક મારે ત્યાં આવે છે એ પણ વાંચતી હોઉં છું. મને લાગે છે કે દરેકે આવું થોડુંક વાંચન રાખવું તો ઘણી ખબર પડે, જેટલું આપણે જીજ્ઞાસુ રહીશું, ભાષા માટે, એટલા સફળ રહીશું. મારા ભાઈની દીકરી સેંટ ઝેવિયર્સમાં ભણે છે, પણ મારા પપ્પા એને પોતે ક ખ ગ વાંચતા, ગુજરાતી શીખવે છે તો એવું હોવું જોઈએ. ગુજરાતી ન આવડે એ લોકો ગર્વથી કહેતા હોય છે, ‘એને ગુજરાતી નથી આવડતું, ફ્રેંચ ઈંગ્લિશ..’ એવું ન હોવું જોઈએ. મને લાગે છે કે આ આપણો શ્વાસ છે, આપણે આ ભાષામાં વિચારીએ છીએ, આપણે વિદેશી ભાષામાં વિચારી નહીં શકીએ, અંદરના, પોતાની જાત સાથેના વિચાર આવશે. આપણી જાત સાથે ગુજરાતીમાં જ વાત કરીએ છીએ, આપણે કંઈ ઈંગ્લિશમાં વાત નથી કરતા, એ વિદેશની છે. પોતાની ભાષાને થોડોક વધુ પ્રેમ આપવાની જરૂર છે, એમાં થોડુંક જીજ્ઞાસુ બનવાની જરૂર છે, થોડુંક સાહિત્ય વાંચન રાખે… કેટલી કૃતિઓ છે, મળેલા જીવ, ગુજરાતનો નાથ, આ બધૂં એટલું સુંદર છે… એ લોકોને વધુ ગમશે એમ મને લાગે છે.