છાત્રાલયના એક વિદ્યાર્થી જીતુ પટેલ (મલાવી) સ્વામીશ્રી સમક્ષ આ પંક્તિઓ રજૂ કરી રહ્યો હતો. સ્વામીશ્રીએ આ પંક્તિ સાંભળી અને તેમને પ્રેમનો ઊભરો આવ્યો. જીતુનો હાથ પકડીને બોલ્યા, 'આમ હાથ પકડી રાખજે, તો તારી નાવ ડૂબવા નહીં દઈએ.' જીતુનો હાથ એમનો એમ પકડી રાખીને સ્વામીશ્રીએ વૉકિંગ ચાલુ રાખ્યું. સ્વામીશ્રીની આ અણધારી કૃપાવર્ષાથી જીતુ ધન્ય થઈ ગયો. હવે થાનકીથી ન રહેવાયું. એના મનમાં થયું કે 'કીર્તન બનાવ્યું મેં અને લાભ આ જીતુ ખાટી જાય છે.' એટલે એ બધાની વચ્ચેથી બહાર નીકળીને સ્વામીશ્રી સાથે ચાલતાં ચાલતાં બોલ્યો, 'બાપા! આ કીર્તન તો મેં બનાવ્યું છે.' સ્વામીશ્રીએ આનંદથી હાથનું લટકું કરી એને આશીર્વાદરૂપે સ્મૃતિ આપી. પછી તેનો પણ હાથ પકડ્યો અને ચાલવા લાગ્યા. પછી તો આજુ બાજુ ઊભેલા કેટલાય યુવકો પ્રેમાવેશમાં આવી ગયા અને મર્યાદાનાં બંધન તૂટી ગયાં. બધા સ્વામીશ્રીની પાછળ નાચતાં-કૂદતાં ચાલવા માંડ્યા. જાણે પૂર્ણિમાનો ચંદ્ર જોઈને સાગર હિલોળે ચડ્યો! અદ્ભુત દૃશ્ય હતું એ! આનંદ-કિલ્લોલ, ગમ્મત કરતાં સ્વામીશ્રીએ એક-બે રાઉન્ડ લઈને વૉકિંગ પૂર્ણ કર્યું ને સ્વામીશ્રી ઉતારે પધાર્યા ને યુવકોને જીવનભરનું સંભારણું આપી દીધું.