પરંતુ દૈવયોગે એક દિવસ વનમાં દાવાનળ ફાટી નીકળ્યો. ફળ-ફૂલોથી લચી પડેલી લીલીછમ વનરાઈ ઘડીકમાં કાળનો કોળિયો બની ગઈ. અગ્નિજ્વાળા પેલા વિશાળ વડને પણ સ્પર્શી ગઈ. વડલાને થયું, હવે બચવાનો કોઈ આરો નથી. તેણે આર્તનાદે પક્ષીઓને ચેતવ્યા, 'મારા વા'લાં પંખીડાઓ! હવે આપણી મૈત્રી નભશે નહિ. આ સકંજામાંથી હું પણ બચી શકું તેમ નથી. મારે તો પાંખો નથી, પરંતુ હવે મારો મોહ રાખ્યા વિના સૌ ઊડી જાઓ. તમારા પ્રાણ બચાવી લો.'