અહીં એ સ્પષ્ટતા કરી દઉં કે અંગ્રેજી ન શીખવું તેવી કોઈ વાત જ નથી. દરેક નવા નવા યુગમાં નવી વાતો શીખવા-સમજવાની હોય છે અને આજના યુગમાં એ જ રીતે સાવ સરળતાથી અંગ્રેજી કરી લેવાનું છે, નવા જમાનાનાં અનેકવિધ સાધનો, ટીવી, છાપાંઓ વગેરે આપણી મદદમાં છે. આજે આ અઘરું કામ જ નથી, તેનો ‘ઈશ્યુ’ અને ‘પ્રોબ્લેમ’ બનાવવાની જરૂર જ નથી ! ગુજરાતનું શાસન તથા ઉદ્યોગપતિઓ સરળતાથી આ કાર્યમાં મોટી મદદ કરી શકે. ગુજરાતનો દરેક જિલ્લો અથવા તાલુકામાં ગુજરાતી માધ્યમની એક શાળાને ‘ઉત્તમ શાળા’ તરીકે ગુજરાતની સરકાર દત્તક લઈ શકે. ઉદ્યોગપતિઓ તેમાં પોતાનું અનુદાન અથવા મદદ આપી શકે. આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરની સર્વોચ્ચ સગવડોથી આ શાળાને એવી સુસજ્જ કરાય કે તેમાં ‘એડમિશન’ માટે ગુજરાતી મા-બાપોની પડાપડી થાય. કેવળ ‘સ્ટાફ’ પર શાળાના શિક્ષણનો આધાર ન હોય પણ જાગ્રત અને વિદ્વાન નાગરિકોની શિક્ષણકાર્ય માટે નિયમિત મદદ લેવાય. અંગ્રેજી તો પહેલા જ ધોરણથી વિવિધ સાધનોની મદદથી એવું સુંદર શીખવાય કે વિદ્યાર્થીઓ ‘અંગ્રેજી મિડિયમ’ ને પણ પાછળ રાખી દે. જો આવી એકસો ‘ઉત્તમ શાળાઓ’ તૈયાર થાય તો પણ તેની પ્રેરણા અને ઉદાહરણથી સમગ્ર ગુજરાતનો શિક્ષણનો સ્તર અને કેળવણીનો ઢાંચો બદલાઈ જાય. આ માટે આવશ્યકતા એટલી જ છે કે આ વિશે કાળજીભર્યું ધ્યાન આપીને અતિ વ્યવસ્થિત આયોજન થાય. આની શરૂઆત કરવા માટે ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ અથવા ગુજરાત વિદ્યાપીઠ એક ‘વિચાર સત્ર’ અથવા ‘આયોજન સત્ર’ ગોઠવે, જેમાં જાગ્રત નાગરિકો, ઉદ્યોગ તથા શાસન અને સાહિત્ય-વિજ્ઞાનનું પ્રતિનિધિત્વ હોય અને એક સુનિશ્ચિત કાર્યક્રમ આ દિશામાં આગળ વધવા માટે ઘડી કઢાય.