(૧૫૩) જ્યારે મન, અનુકૂળ કે પ્રતિકૂળ, કશું યે પ્રાપ્ત કરવામાં પડેલું નથી હોતું, ને એ ગડભાંજથી છુટ્ટી મેળવે છે, ત્યારે, એના જ્ઞાનમાં સ્ફૂરતા બ્રહ્માથી માંડીને છેક કીડી સુધી, તથા આકાશથી લઈને ધરતી સુધી, એ સર્વકોઇનાં અહંકારની વૃત્તિરૂપ બની રહે છે. અને એ જ ઉત્તમપુરૂષ, (જ્ઞાનીમાં જ્ઞાનવૃત્તિરૂપ થઈને) પૂર્ણ જ્ઞાની જેવો પણ થાય છે, બ્રહ્મલોકના ભોગ પોતાનામાં જ હોવાનું જાણે છે, ને દુઃખભાવને તો યાદે ય નથી કરતો. એવી રીતે, એ જ મન, મનુષ્યની દિવ્યચક્ષુ બની જાય છે.