હું બાથરૂમમાં ગયો અને મોઢા પર પાણી છાંટીને બહારના ગલ્લા પર સિગારેટનું પેકેટ લીધુ. પી.જીની અગાસી પર જઈને સાંજ સુધી સિગારેટ જ પીધી. ખબર નહીં મને શું થઈ ગયું હતું પણ કંઈક તો એવું હતું જે મને ધીમે ધીમે મારી રહ્યું હતું. હું રૂમમાં આવ્યો, જોયું તો શ્રેયાના દસ મિસ્કોલ હતાં, મેં ફોન કર્યો..!શ્રેયાએ કહ્યું, તારું પી.જી ક્યાં છે ? મેં કહ્યું, કેમ ? એણે કહ્યું, હું વડોદરામાં આવી ગઈ છું ! હું ડરી ગયો અને કહ્યું, કેમ આવી અને કોની સાથે આવી ? એ બોલી, તું પહેલા તારા પી.જીનું એડ્રેસ મેસેજ કર. મેં એડ્રેસ મેસેજ કર્યો. અડધો કલાક પછી શ્રેયા ફોન આવ્યો અને કહ્યું, હું તારા પી.જીના બહાર ઉભી છું ! હું નીચે ગયો, મારું હૃદય ટ્રેનના એન્જીનની માફક ફટાફટ ધબકતું હતું. સામે શ્રેયા ઉભી હતી અને એની આંખમાં અલગ જ પ્રકારનો ગુસ્સો હતો. એ બોલી, શું થયું છે સાગર તને ? મે કહ્યું, કંઈ જ નહીં અને તું મજામાં છે ને ? એ બોલી, તારા મોં માંથી સિગારેટની વાસ આવે છે. તે નશો કરવાનું પણ શરું કરી દીધું ! હું કંઈ બોલું એ પહેલાં એણે મારા ગાલ પર એક લાફો માર્યો. હું કંઈ જ ન બોલ્યો અને એણે બાજુમાં આવેલ એક કેફેમાં લઈ ગયો. એ રડતી હતી અને મને કંઈ જ ફરક નહોતો પડતો. શ્રેયા શાંત થઈ અને બોલી, સાગર, તું હજી પણ દીક્ષા વિશે વિચારે છે ? મેં કહ્યું, ના. એ બોલી, તારી હાલત તો જો. એ બોલી, તું કોફી લઈશ ને ? હું શાંત હતો. શ્રેયાએ કોફી મંગાવી અને કોફીના પૈસા પણ એણે આપ્યા. શ્રેયા બોલી, સાગર આપણે બાળપણથી સાથે છીએ અને તું મારાથી છુપાવે છે કે તને શું થયું છે ? તારા ઘરે કોઈ નવી વાનગી બનતી તોય તું મને જણાવતો, તને યાદ છે ને કે તું એકવાર નાપાસ થયો હતો તોય તે સૌથી પહેલા મને જ કહ્યું હતું. શ્રેયા બોલતી રહી અને હું શાંત થઈને સાંભળતો હતો. કોફી પી ને અમે બંને બહાર નીકળ્યા. શ્રેયા બોલી, સાગર તું ઠીક થઈ જા ને. તને ખબર છે ને કે તારો મૂડ ન હોય તો મને પણ નથી ગમતું.