મિશ્રા સુધીર પોતાની નવી ફિલ્મ ‘દાસ દેવ’ની વાર્તા માટે બે કૃતિને શ્રેય આપે છેઃ 1917માં પ્રકાશિત થયેલી સરતચંદ્ર ચટ્ટોપાધ્યાયની ‘દેવદાસ’ ને વિલિયમ શેક્સપિયરનું નાટક ‘હેમ્લેટ’. બન્નેમાં કૉમન છે દુઃખી અથવા ટ્રેજિક હીરો. આ બન્ને દુઃખી નાયકને ભેળવી, એને (તથા અન્ય પાત્રોને) આજના રાજકારણમાં ફિટ કરી સુધીરભાઈએ દેવદાસનું પોતાનું વર્ઝન બનાવવાની ટ્રાય કરી છે. પ્રેમમાં નિષ્ફળ ગયેલા પ્રેમીની વાર્તાને પોલિટિકલ પૃષ્ઠભૂ આપી એને રેલેવન્ટ બનાવી ત્યાં સુધી વાંધો નહોતો, પણ એની પર આટલાં બધાં આવરણ ચડાવવાની શી જરૂર હતી, ભલા? ત્યાં સુધી કે ફિલ્મ પોતાના જ બોજ નીચે કચડાઈ ગઈ. ગમે તે ભોગે સત્તા મેળવવા માગતાં પાત્રોની રીતસરની ધક્કામુક્કી છે.