જે લોકો માંદગીનું હસતાં-હસતાં સ્વાગત કરે છે, એ બુદ્ધિમાન છે. કારણ એ લોકો જાણે છે કે, ડોક્ટરનું લાંબુ લચક બીલ આવે ત્યારે રડવાનું જ છે. જ્યારે કેટલાક તો જાણે માંદગી એની ગર્લફ્રેન્ડ હોય, અને પત્નીની હાજરીમાં વળગી પડવાની હોય, એમ બીતાં-બીતાં જીવતા હોય છે. છતાં અમસ્તો કોલર ચઢાવતાં પાછાં ફેંક મારતા કહેતાં હોય કે આપણે આવી બીમારીથી ગભરાતા નથી. આવી એક બીમારી તો વરસો પહેલા મારા સસરાએ ગળે વળગાવેલી તે લઈને હજુ ફરું છું. હવે તમે જ કહો, પત્નીને બીમારી માનનારા ઘરમાં શોભે? એવાં ખૂંટા હોસ્પીટલમાં જ સારા લાગે કે નહિં? પણ આપણો આ સાજન હોસ્પીટલમાં પણ સખણો નહિ રહે. ધોળું લૂગડું જોયું નથી કે ચશ્માં ચઢાવ્યા નથી. એમાં કેટલાક તો હોસ્પિટલને ફાઈવસ્ટાર હોટલ માનીને રહેતાં મેં જોયા છે. બંદા…. જે માંગે તે હાજરાહજૂર થઇ જાય. ઘરમાં તો ચાર વાગ્યેની ચા માંગી હોય તો સાત વાગ્યે પણ નહી આવે. જ્યારે અહીં તો પત્ની કાલાવાલા કરે, “થોડોક ચા સાથે નાસ્તો કરી લો, શરીરમાં તાકાત આવશે.” આવું પત્નીના મોંઢે સાંભળવા મળે ત્યારે તો એને ખુદને શંકા જાય કે, ખરેખર આ એની જ વાઈફ છે?