બસમાં બેઠો હોવ ત્યારે સપાટ જમીન. જ્યાં એકધારા ઘટાદાર વૃક્ષો હોય. કોઇ જગ્યાએ ઉંચા ટીલા હોય. હરીયાળુ મેદાન આવે અને વિચાર આવે કે, અહીંયા ઝુંપડી બાંધી રહ્યા જેવુ છે, વળી આ જમીન કોના બાપની ? વૃક્ષોની વચ્ચે ક્યાંક માચડો બાંધીને રહેવુ, પણ જ્યારથી શહેરમાં આવ્યો છુ. આ બધુ છુટી ગયુ છે. મારૂ ગિર, જૂનાગઢનું જંગલ. પહેલીવાર અમદાવાદ આવ્યો ત્યારે અહીં રહેવાશે કે કેમ તેવો વારંવાર વિચાર આવતો હતો, અને હવે અહીંના થઇને રહી ગયા. ભાષા બદલાઇ રહી છે. તેનો હવે ખ્યાલ આવવા લાગ્યો છે. જીભમાંથી કાઠિયાવાડી પણુ દુર થઈ રહ્યું છે. સારૂ કહેવાય કે ખરાબ કંઇ ખબર નથી પડતી. અચાનક કોઇને જવાબ દેવાય જાય, “ત્યાં સીધા ચાલ્યા જાવ ને” ત્યારે શબ્દનો ઉપયોગ કર્યા બાદ ખબર પડે કે, “હાઇલા જાવ.” એ કહેવાનું વિસરાય રહ્યું છે.