“નિરંજન ઈઝ નો મોર!” રાતના સાડા નવ વાગે, ૧૯૮૮ની જાન્યુઆરી કે ફેબ્રુઆરી મહિનાની રાતે, વિનુ ઘરમાં આવતાવેંત આ એક વાક્ય બોલ્યા અને સોફા પર ફસડાઈ પડ્યા. બાળકો સૂઈ ગયા હતાં. છેલ્લા ચાર દિવસથી નિરંજન અમારા ઘરની નજીક આવેલી હોસ્પિટલમાં એડમીટેડ હતો. વિનુ રોજ સાંજના ત્યાં જતા હતા અને એની પાસે બેસતા. એમના હાથ પર હાથ મૂકી, એમની બાજુમાં હું બેઠી. “ખાલી ૨૫ વરસનો એ છોકરો…. ચાર દિવસની માંદગી…ને આમ જતો રહ્યો…!” બહુ જ ઓછાબોલા વિનુના અવાજમાં ડૂમો અને કંપ એકસાથે હતા. બેચાર મિનિટનું એ મૌન એટલું તો ઘટ્ટ હતું કે કરવતથી વહેરી શકાય! થોડાક સ્વસ્થ થયા અને કહે, “સહુ પહેલા અનિતાને ફોન કર, ઈન્ડિયામાં. હું નાહીને આવું છું.” અનિતા વિનુ સાથે પહેલા ધોરણથી સ્કૂલમાં ભણતી હતી અને આજ સુધી વિનુની બહુ સારી મિત્ર રહી હતી. નિરંજન અનિતાનો પુત્ર હતો. મેં કહ્યું, “તમે આવો, પછી સાથે ફોન કરીશું.” હકીકતમાં તો મારામાં હિંમત નહોતી કે હું અનિતાબેનને ફોન કરી શકું! જે હોસ્પિટલમાં નિરંજન હતો, તે જ હોસ્પિટલના પેથોલોજી ડિપાર્ટમેન્ટથી મેં અમેરિકામાં મારી કેરીયરની શરૂઆત કરી હતી. હું વિચાર કરતી હતી કે અનિતાબેનને વિનુ આ સમાચાર આપશે કઈ રીતે? હજી ગઈ કાલે તો નિરંજનની બિમારીનું નિદાન થયું હતું, માઈલોસીટીક લ્યુકેમિયા (બ્લડ કેન્સરનો એક પ્રકાર), પણ આટલે જલદી આમ એ જતો રહેશે, એવી કલ્પના પણ નહોતી! ૧૯૮૮માં પણ બ્લડ કેન્સર એટલે લાઈફ કેન્સલ એમ જ ગણાતું, પણ આમ, આટલે જલદી? હું હજુ તો પોતે આ સમાચાર આત્મસાત કરતી હતી. ત્યાં વિનુ ફ્રેશ થઈને આવ્યા અને અમે ઈન્ડિયા ફોન જોડ્યો.