પાકિસ્તાનમાં ચૂંટણી જાહેર થાય એટલે રાજકીય પક્ષોના વડાપ્રધાન કે મુખ્યમંત્રીઓને સ્થાને હંગામી વડા પ્રધાન કે હંગામી મુખ્યમંત્રીની વરણી કરવામાં આવે છે. ચૂંટણી તટસ્થ રીતે યોજાય એવી અપેક્ષા સાથે નિવૃત્ત ન્યાયમૂર્તિ કે વૈજ્ઞાનિક આવા હંગામી હોદ્દે આવે છે. ચૂંટણી પછી બહુમતી ધરાવનાર જે તે પક્ષના નેતા એ હોદ્દા પર ચૂંટાય છે. વર્ષ ૨૦૧૩ની છેલ્લી રાષ્ટ્રીય ધારાસભાની ચૂંટણીમાં નવાઝ શરીફના પક્ષના નેતૃત્વવાળા જોડાણને ભારે બહુમતી મળી હતી. પંજાબ અને બલૂચિસ્તાન ધારાસભામાં એમના પક્ષની કે જોડાણની બહુમતીને કારણે તેમના મુખ્યમંત્રી હતા. સિંધમાં પીપીપીના મુખ્યમંત્રી અને ખૈબર પખ્તૂન્વા પ્રાંતમાં ઇમરાન ખાનના પક્ષના મુખ્યમંત્રી હતા. આપણે ત્યાં કોઈ અંગૂઠાછાપ વ્યક્તિ પણ ચૂંટણી લડીને મુખ્યમંત્રી કે વડાપ્રધાન થઇ શકે છે, પણ પાકિસ્તાનમાં માત્ર ગ્રેજ્યુએટ વ્યક્તિ જ ચૂંટણી લડવા માટે લાયક ગણાય છે. અદાલતી ખટલાઓને પગલે ઘણા સંસદસભ્યો (રાષ્ટ્રીય ધારાસભાના એવાં સભ્યો)એ સભ્યપદ ગુમાવવું પડ્યું છેકે જેમની ગ્રેજ્યુએટ ડિગ્રી વિવાદાસ્પદ હોય કે ચૂંટાયેલા સભ્ય બે દેશની નાગરિકતા ધરાવતા હોય.આ બધી સારી જોગવાઈઓ છતાં પાકિસ્તાનમાં લશ્કર ક્યારે કળા કરે અને લોકશાહીનું ગળું દબાવીને સત્તા સંભાળી લે એ કહેવું મુશ્કેલ રહે છે. જોકે હવે ચૂંટાયેલા વડાપ્રધાન કે મુખ્યમંત્રી લશ્કરી વડાના ઈશારે કામ કરવામાં પોતાનું ભલું જુએ છે. પાકિસ્તાનમાં અત્યાર લગી ત્રણ “એ”નું મહાત્મ્ય હતું: અલ્લાહ,આર્મી અને અમેરિકા. હવે અમેરિકા બજાર માટે ભારત ભણી ઢળતું થયા પછી પાકિસ્તાન ચીનની સોડમાં ઘૂસ્યાની અનુભૂતિ થઇ રહી છે. ચીન સાથેનો એનો ઇકોનોમિક કરિડોર એણે ગપચાવેલા સત્તાવાર રીતે ભારતીય પ્રદેશમાંથી પસાર થાય છે.