વધુ પડતી ગંભીરતા અને વધુ પડતું ભારેખમપણું પ્રબળ અહંભાવથી ઉદ્ભવે છે. સ્વમાન સારી વાત છે, પણ તેને ફુગ્ગાની જેમ ફુલાવીને જબરા અહંકારમાં ફેરવી નાખવામાં આવે ત્યારે માણસને ડગલે ને પગલે ઠોકર વાગવાનો અનુભવ થાય છે. કોઈકે અહંવાદી ‘ઇગોઇસ્ટ’ની વ્યાખ્યા એવી કરી છે કે અહંવાદી એટલે એક એવો માણસ જે એમ માને છે કે હું આ દુનિયામાં જન્મ્યો ન હોત તો લોકોના અચંબાનો પાર રહ્યો ન હોત કે હું કેમ હજુ જન્મ્યો નથી! માણસનો આ અહંકાર અનેક જબાનમાં બોલે છે. એક પ્રૌઢ બુદ્ધિશાળી માણસ પ્રશ્ન કરે છે કે આમ તો બધું સારું છે, પણ એક પ્રશ્ન મને ચેન પડવા દેતો નથી. મૃત્યુ પછી મારું શું થશે? મારો જીવ કેવી ગતિ પામશે? હું ક્યાંક જન્મ લઈશ કે પછી હરિનાં ચરણોમાં સ્થાન પામીશ? બીજું તો ઠીક, હું કીડી-મંકોડાનો જન્મ તો નહીં પામું ને?