સપ્તાહ સુધી ન તો તે એપાર્ટમેન્ટની બહાર નીકળ્યો, ન તેણે બારીની કરચ સાફ કરી, ન પાંદડીઓના ભૂકાને વાળીને જમા કર્યો. શૂન્યમાં તાકતો ઑસ્વાલ રાહ જોતો રહ્યો કે પોએટિકા હમણાં પાછી ફરશે, હમણાં પાંદડીઓના ભૂકામાંથી સુંદર ફૂલ બનીને પોએટિકા ફરી જન્મ લેશે, પણ કલાકો સુધી પાંદડીઓનો ભૂકો જોઈ તેનું હૃદય ગ્લાનિમાં ડૂબી જતું. શું પોએટિકા મૃત્યુ પામી હશે? શું તેના જાદુમાં જ તેનો જાન હતો? ઑસ્વાલને તે રાત્રે શું થયું એનો લેશમાત્ર ખ્યાલ ન હતો, પણ બારીનો તૂટેલો કાચ તેને સતત કહેતો હતો કે કશું અણધાર્યું તો અવશ્ય થયું હતું.