મળવું એ માત્ર શરીરને આધીન નથી. તમે વિચારોમાં પણ ઈચ્છો તે વ્યક્તિને મળી શકો છો ફોન પર મળવું કે ટપાલ દ્વારા મળવું એ પણ એક પરોક્ષ મિલન છે. શ્વાસ અને ઉચ્છવાસ બંને એક જ જગ્યાએ નોકરી કરે છે, છતાં કયારેય એકબીજાને મળી નથી શકતા એ જયાં મળે છે, તે મિલનસ્થળનું નામ મૃત્યુ છે. મિલન એ વ્યક્તિ પૂરતું મર્યાદિત નથી. શ્રદ્ધાનું મિલન ઈશ્વર સાથે થતું હોય છે, ગાયનું મિલન વાછરડા સાથે થતું હોય છે, સૂરજ પણ કિરણ દ્વારા ધરતી સાથે હૅન્ડશેક કરે છે. હવા ફૂલને મળે છે, સુંગધ લે છે. સૉરી, લેતી નથી આપોઆપ જ સુગંધિત થઈ જાય છે. મળવું એટલે સુગંધિત થવું એવું જ નહીં. હવા જયારે કચરાપેટીને મળે છે, ત્યારે તેનામાં સુગંધ હોયતો એ પણ ગાયબ થઈ જાય છે. તમે કોને મળો છો એની પર બધો આધાર હોય છે. ઘણી વખત ઘણાને મળ્યા પછી પણ આપણને કોઈને ન મળ્યા હોઈએ એવું લાગે છે અને ઘણી વાર માત્ર એકાદ વ્યક્તિને મળ્યા હોઈએ તો પણ લાખો લોકોને મળ્યા હોઈએ એવું લાગે છે. અમુક વ્યક્તિઓ પોતે જ એક ટોળા જેવી હોય છે. મરીઝનો શેર અત્યારે યાદ આવે એ સ્વાભાવિક જ છે-