શું કામ આ લોકો પોતાની પાછળ પડતા તે એ ન સમજી શકતો. એની આંખ આગળ પોતાની જન્મભૂમીનાં હરિયાળાં ખેતરો ને પાણીભર્યા કુંડ તરવરતા. મોટા મોટા પાણા કોઈ બાળકે રમતમાં ખડક્યા હોય એવા એ વતનના ઢંગધડા વગરના ડુંગરા તેને મન સુંદરતાની અવધિ બનીને હદયને વિહવળતાથી ભરી દેતા. નાનકડી બહેન અને નિશાળમાં ભણતો ભાઈ યાદ આવતાં, અને એવે સમયે માણસોથી ખદબદતી આ નગરીમાં રાઘવન જાણે સાવ એકલો થઈ જતો. વતનના સાદને માંડ માંડ મહત્વકાંક્ષાના ડૂચા વડે ખાળતો રાઘવન ત્યારે જાણે હતો તેથીયે નાનો બની જતો, એકલો અને અસહાય!