તેનાં આ વાક્યે મને વિચારતો કરી મુક્યો: આમ તો વાત ક્યાં ખોટી હતી? બીજા વિષયને રસપ્રદ બનાવી શકાય પણ અંગ્રેજીને રસમય બનાવવાનું કમ લોઢાના ચણા ચાવવા જેવું અઘરું હતું.છોકરું ક્લાસમાં આવે ત્યારે જ એક નકારભર્યું નીરસ વલણ લઈને દાખલ થાય.જાણે વાઘની બોડમાં પ્રવેશતાં હોય તેમ બીતાં બીતાં આવે. તો કેટલાક નરવીર ડરતાં નથી એવો દેખાવ કરે પણ અંદરથી ફફડે.શારીરિક હાજરીથી વિશેષ કોઈ હાજરીની જરૂર ભાગ્યે જ કોઈને લાગે છે.કોઈ બગાસા ખાય,કોઈ ઘડિયાળ સામે ત્રાટક કરી જુએ,કોઈ કાનાફૂસી કરે. કાચાપોચા માસ્તરના ક્લાસમાં વળી ચિઠ્ઠીની આપ-લે થાય.ક્યાંક મોબાઈલમાં ગેમ રમાય.અને આ સિવાય ઘણું બધું થાય જેની શિક્ષકને ખબર પણ હોતી નથી.ટૂંકમાં ઘણી બધી ભણવા સિવાયની પ્રવૃત્તિ ખુબ ફૂલે ફાળલે અને વિસ્તરતી જાય.અંગ્રેજીનો શિક્ષક ધીમે ધીમે વિદ્યાર્થીઓની સાયકોલોજી સમજતો અને શીખતો જાય.