મને યાદ છે ઈ.સ. ૧૯૯૦ ની સાલ,અન્નકૂટનો એ દિવસ હું (જયેન્દ્રભાઈ વ્યાસ), સ્વ. જશવંતરાય વ્યાસ , સ્વ. બાલકૃષ્ણ વ્યાસ અને સ્વ. પ્રાણશંકર વ્યાસ અન્નકૂટ નો પ્રસાદ લઇ વાતો કરવા બેઠા. અને શિક્ષણ બાબતે વિચારણા શરુ થઇ. એમણે કહ્યું કે હવે સમય પાકી ગયો છે, કોઈ પણ હિસાબે શિક્ષણ માટેની જાગૃતિ જરૂરી છે. નવદુર્ગા મંડળની બંધારણ કલમ ૪ તરફ ડગ માંડવા જરૂરી છે. શિક્ષણ સહાય યોજના શરુ કરવી. આવા દ્રઢ વિચાર સાથે અમો સૌ છૂટા પડ્યા. ત્યાર બાદ એક દિવસ સ્વ. બાલકૃષ્ણ વ્યાસ સવારે મારે ત્યાં આવી પહોંચ્યા, સાથે બાલાશંકર પંડ્યા, રમણભાઈ વ્યાસ. અમો બધા તે સમયના પ્રમુખશ્રી મધુસુદનભાઈ વ્યાસના ત્યાં ગયા, વિચાર જણાવ્યો અને પ્રથમ મીટીંગ ક્યાં કરવી? આપણી જ્ઞાતિના પાલડી રહેતા ભોગીકાકા ને ત્યાં મીટીંગ કરવી, ભોગી કાકાને ફોન કર્યો. ખુબજ ઉદારતાથી કહ્યું "મારા પૌલાત્સ્ય ભાઈઓ જો મારે ત્યાં પધારે તો જમવાનું મારે ત્યાં, અને મને આવો લાહવો ક્યારે મળે?" અમોએ તુરંતજ આપણી જ્ઞાતિના મહાનુભાવો અર્જુન નારાયણ વ્યાસ તથા પ્રોફ. વાસુદેવ વ્યાસ અને અન્ય વ્યક્તિઓને ફોન કર્યો.