રાતના ત્રણ થયા હતા. હાઈરાઈઝ બિલ્ડિંગ્સના પડછાયા વિરારની ઝૂંપડપટ્ટી પર ચાંદનું અજવાળું પણ નહોતા પડવા દેતા. યુવરાજની ખોલીમાં કોમ્પ્યુટરનો પ્રકાશ હજુ પથરાયેલો હતો અને કી-બોર્ડની ટકાટક રાતના સન્નાટાને નાઇફ બનીને ચીરી રહી હતી. મનુ ખૂણામાં પાથરેલી સાદડી પર નસકોરા બોલાવતો ઘોરી રહ્યો હતો. હજુ હમણા જ એની આંખ મળી હતી, ત્યાં જ ટેબલ પર જોરથી કોઈનો હાથ પછડાવાનો અવાજ આવ્યો. એ ઝબકીને જાગી ગયો, યુવરાજ રાતની કે ઊંઘનારાઓની કોઈનીયે શરમ રાખ્યા વગર જોરથી બોલ્યો, ‘યેસ, આઈ હેવ ડન ઈટ !’ ફરીવાર એણે ટેબલ પર મુક્કો પછાડ્યો.