(૧૦૦) ‘એવી રીતે આ (જીવ) પોતાના (ઈંદ્રિયો ઈતર રૂપી) મુખ્ય સચીવોને અંતરમાં ભેગા કરી લે છે. પોતાનાં કર્મો તથા વાસનાઓના ભાર બાંધીને પ્રાણરૂપી ગાલ્લામાં લાદે છે. ને પછી, પોતે પણ તેમાં સવાર થઈને, દેહરૂપી ગલેફની અંદર, હ્રદયના છિદ્રમાં, કે જે દ્વારે થઈને એની બહાર નીકળવાનું છે. ત્યારે, એ બધું ભાન રાખે છે.