ગોરેગામ (વેસ્ટ) આરે રોડ ફાટક પાસે નવજીવનની શરૂઆત. 500 રૂપિયા ડિપોઝિટ, 30 રૂપિયા ભાડું. પાણીની તકલીફ. કાવડવાળા પાણી વેચાતું આપે. ચારેબાજુ લાલ-લાલ માટી, તાડીના, નારિયેળનાં અને આંબાનાં વૃક્ષો. રિક્ષા નહોતી કે ટીવી કે સેલફોન પણ નહિ. ઓલ ઇન્ડિયા રેડિયો ‘આકાશવાણી’. સ્ટેશન રોડ પર પ્રશાંત હોટેલ એ અમારે પ્રિય! ઘોડબંદર રોડ (બાદમાં એસ. વી. રોડ) પર ફિલ્મિસ્તાન સ્ટુડિયો. હીરો-હિરોઇનોને જોવા દરવાજા સામે બેસવાનું. આઉટડોર શૂટિંગ પણ થતાં અમે મિલ્ક કોલોનીમાં અવારનવાર જોયાં. ગોરેગામ – ચર્ચગેટ પાસના રૂ. ચાર, બપોરના ચર્ચગેટ જવા નીકળીએ. ટ્રેનમાં જવા મળે. સામેની સાઇડમાં થાકેલા સૂતા પણ હોય. તે દરમિયાન અમે મિલ્ક કોલોની, વિહાર તળાવ, નેશનલ પાર્ક વગેરે સ્થળો જોયાં. ગુજરાતી લોકો ધંધા-ઉદ્યોગોમાં છવાયેલા હતા. દાણાબજાર, લોખંડબજાર, કાપડ માર્કેટ, દવાબજાર, ઇલેક્ટ્રિક બજાર, શેરબજાર, રંગબજાર, માવા-મીઠાઈ, ફરસાણ વગેરે ધંધાઓમાં ગજું કાઢેલું. ખાવાપીવા, દાન દેવામાં મોખરે. મારા મામાએ ગોરેગામ વેસ્ટમાં સૌપ્રથમ ગુજરાતી શાળા શરૂ કરેલી. બાળકો જોગેશ્વરી, મલાડ વગેરે સ્થળેથી આવતાં. શરૂ શરૂમાં મને મરાઠી બોલવું ફાવતું નહિ. કોઈ સરખું શીખવનાર નહિ. પછી એક ગુરુ મળી ગયા. એ કહે, કોઈ તને મરાઠીમાં પૂછે તો કહેવું – ‘માલા માહિત નાહિ’ (મને ખબર નથી).