પાંચમો અને ચડાણનો છેલ્લો દિવસ સૌથી કપરો હતો. પણ અમે જેમતેમ જેમતેમ હેમખેમ શોજા કેમ્પ પહોચી ગયા. અહીંથી આ રસ્તાનું સૌથી ઊંચું સ્થાન દેખાતું હતું. તેનું નામ જલોરી પાસ. ત્યાંથી આગળનો રસ્તો નીચે ઉતરવા લાગતો હતો. અમારે એના પછીના દિવસે સાઈકલ ત્યાં જ મુકીને જીપમાં જલોરી પાસ જવાનું હતું. શોજા કેમ્પમાં પહોચીને નહાવું બહુ જરૂરી થઇ પડ્યું હતું. પણ સમસ્યા એ હતી કે ત્યાનું તાપમાન બે ડીગ્રી હતું. મને આજ સુધી નથી ખબર કે મનોબળની વધુ આકરી કસોટી કઈ હતી – પગના સ્નાયુ જામ થઇ ગયા હોય, ફેફસા શ્વાસનળીના રસ્તે થઇ મોઢાંમાંથી બહાર નીકળી આવવાની તૈયારીમાં હોય એવામાં સાઇકલિંગ કરીને આઠ હાજર ફૂટ સુધી પહોચવું કે પછી બે ડીગ્રી ઠંડીમાં પાણીનું ડબલું માથે રેડવું. હું એ દિવસે નાહ્યો હતો અને એનો મને ગર્વ છે. મને બીજું કઈ નહિ તો એ વાત માટે તો સાહસ પુરસ્કાર મળવો જ જોઈએ.