કોઈને પ્રેમ કરવાની ભાવના સામાન્ય રીતે પોતાના વ્યક્તિત્વની લોકપ્રિયતાની સંભાવના સાથે જ વિકસિત થાય છે. હું બજારમાં ઉપલબ્ધ છું, પરંતુ મને મેળવનાર સામાજિક દૃષ્ટિએ આકર્ષક હોવા જોઈએ અને સાથોસાથ મારા બાહ્ય અને આંતરિક ગુણોને જોતાં તે મને ચાહતો પણ હોવો જોઈએ. આ રીતે જ્યારે બે વ્યક્તિઓને અનુભૂતિ થાય કે પોતાના સામર્થ્ય અનુસાર બજારમાંથી તેને સૌથી સારી વસ્તુ કહેતા વ્યક્તિ, સૌથી સારો ખરીદાર મળી ગયો છે ત્યારે તેઓ એકબીજાને પ્રેમ કરવા લાગે છે. જેમાં બજારની ધારણા સર્વોપરી છે અને જેમાં ભૌતિક સફળતા સૌથી વધુ મૂલ્યવાન છે એવી સંસ્કૃતિમાં મનુષ્યના પ્રેમ-સંબંધ પણ એ જ સમીકરણ અપનાવી લે જે વસ્તુઓ અને બજારમાં સ્થાપિત છે, તો તેમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી, પરંતુ આ પ્રકારનો પ્રેમ પોતાની સ્વાભાવિક પ્રકૃતિને કારણે સ્થાયી રહેતો નથી. જેમ-જેમ લોકો એકબીજાથી વધુ પરિચિત થતાં જાય છે તેમ-તેમ તેમની અંતરંગતાનો જાદુઈ ઉન્માદ ઓછો થતો જાય છે અને આખરે એ તથ્યમાંથી નિપજનારી ખીજ, નિરાશા અને પરસ્પર ઉબાઈ જવાનું તત્ત્વ તેમની વચ્ચેના પ્રારંભિક આકર્ષણને બિલકુલ ખતમ કરી નાખે છે. એ પરિસ્થિતિમાં આવા પ્રેમની નિષ્ફળતાનાં કારણોને જાણવા એ જ એકમાત્ર માર્ગ છે અને તેને માટે પ્રેમના ખરા અર્થને સમજવો બહુ જરૃરી છે. એ દિશામાં સૌ પ્રથમ પગલું એ જાણવાનું છે કે પ્રેમ એક કળા છે. પ્રત્યેક કળાની માફક તેના પણ સિદ્ધાંતો છે અને અભ્યાસ પણ છે. અભ્યાસમાં સૌથી મહત્ત્વપૂર્ણ છે- ધૈર્ય, અનુશાસન અને એકાગ્રતા. તેના વિના પ્રેમ કરવાની કળા શીખી શકાતી નથી.