અમે સ્નાન કરીને ઉપર ચડ્યા. આ રહ્યો એક મંડપ. નાના ઓટલા ઉપર થોડાક પથ્થરના થાંભલા છે અને તે ઉપર નાનું પથ્થરનું સપાટ છાપરું છે. અહીં પાર્વતી લગ્ન માટે વાટ જોઈને બેઠાં હશે. દક્ષિણને રંજાડનાર બંડાસુરનો ધ્વંસ કરવાને પાર્વતીને કુંવારી કન્યાનું રૂપ લેવું પડ્યું. હિરણ્યકશ્યપની પેઠે એ દાનવે પણ બહુ ચતુરાઈથી વરદાન માગ્યું હતું : હું આથી ન મરું, તેથી ન મરું પણ કુંવારી કન્યાનું નામ એ ભૂલી ગયો. પાર્વતી કન્યાકુમારી બન્યાં. રાક્ષણને હણ્યો અને શિવની સાથે લગ્નની વાટ જોતાં બેઠાં. લગ્નનું મુહૂર્ત આવ્યું છતાં શિવ ન આવ્યા. મુહૂર્ત વીતી ગયું. દેવી ચિડાયાં. લગ્નનાં ચોખા-કંકુ દરિયામાં ફેંકી દીધાં અને એ જન્મ કુંવારાં રહીને જ વિતાવ્યો. પાર્વતીના એ ચોખા હજી પણ દરિયામાંથી મળે છે. એ ચોખા પિવડાવ્યાથી સ્ત્રીને પ્રસૂતિ સરળ બને છે, એમ માની પથ્થરના આ ચોખા જેવા કણ ઘણા લઈ જાય છે અને કંકુ જેવી રેતી તો અહીં બેશુમાર છે જ.