1999 માં રિચર્ડ ડેસ્લૌરિએર દ્વારા બાહ્ય ઘોંઘાટને ઘટાડી શકે તેવા, ડીઆરજી (DRG) પ્યોરટોન સ્ટેથોસ્કોપની પેટન્ટ કરાવવામાં આવી હતી. તેમાં સ્ટીલની કોઈલ ધરાવતી બે સમાંતર અવકાશિકા હોય છે જે પ્રસરિત થતા ઘોંઘાટને અશ્રાવ્ય ઉષ્ણ ઊર્જાના સ્વરૂપમાં વેરવિખેર કરી નાખે છે. સ્ટીલ કોઈલના "ઈન્સ્યુલેશન" (આવરણ) દ્વારા દરેક સ્ટેથોસ્કોપમાં .30 એલબી (lb)નો ઉમેરો થયો. 2005માં ડીઆરજી (DRG)નો નિદાન વિભાગ ટ્રિમલાઇન મેડિકલ પ્રોડક્ટ્સ દ્વારા હસ્તગત કરવામાં આવ્યો.[૪] 1998-2007ની વચ્ચે માર્ક વેરબ્લડ નામના તબીબીશાસ્ત્રના અપંગ વિદ્યાર્થીએ વજનમાં હલકો 32 ઈંચ લાંબો સ્ટેથોસ્કોપ બનાવ્યો જેણે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) અવાજની ગુણવત્તામાં સુધારો કર્યો અને ઘોંઘાટને પણ ઘટાડ્યો. સ્ટેથોસ્કોપ બનાવવા માટે વપરાતા પદાર્થની 'આવાસી આવૃત્તિ' નિર્ધારિત કરવા માટે તેના શ્રાવ્ય ગુણધર્મોની ચકાસણી કરવામાં આવતી. પ્રત્યેક શ્રાવ્ય ઘટક પદાર્થોના પરીક્ષણોના પરિણામો પરથી જાણવા મળે છે કે તેની સામૂહિક સહભાગિતા કેવી રીતે ઉપકરણના પ્રભાવી સ્વરસંબંધિત લક્ષણ અને સ્ટેથોસ્કોપની આવૃત્તિ પ્રતિક્રિયાને નિર્ધારિત કરે છે, જેનાથી ઉચ્ચ વિશ્વસનિયતા ધરાવતા અને ઘોંઘાટ ઓછો કરી શકે તેવા સ્ટેથોસ્કોપના મોડેલ રચાયા. કેટલાક મોડેલનું વજન ઘણુ ઓછું હતું જે133 grams (4.7 oz); 1960-1970ના કાર્ડિયોલોજી સ્ટેથોસ્કોપના વજનના કરતા અડધા વજનના હતા. નવા મોડેલ ખાસ પ્રકારના સ્ટેથોસ્કોપના ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા) સાથે આવતા જે આવૃત્તિ પ્રતિક્રિયાને વધારી શકતા, અને દરેક દર્દી માટે સ્વાસ્થ્યપ્રદ રીતે બદલી પણ શકાતા.