અંતે અંકિતાને બૅંગ્લોર ખાતે આવેલી મેન્ટલ હેલ્થકેર હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવે છે. સામાન્ય રીતે આપણે તેને પાગલ લોકોનું સારવાર કેન્દ્ર માનીએ છીએ પરંતુ લેખિકા એ ભ્રમને સદંતર દૂર કરી દે છે. ત્યાંના ડૉ. મધુસુદન અંકિતાને માનસિક રોગોની વિસ્તૃત સમજ આપે છે. કોઈ પણ માણસ ઓછેવત્તે અંશે કંઈક આ પ્રકારના રોગોનો શિકાર હોય છે. જેમ હાથ પર વજન આવવાથી આપણે ઓર્થોપેડિક પાસે જઈએ છીએ તેમ મન પણ ક્યારેક એની ક્ષમતા કરતા વધારે કામ કરે ત્યારે એને સામાન્ય સારવારની જરૂર પડતી હોય છે. પણ એનો અર્થ એ નથી કે મેન્ટલ હોસ્પિટલમાં આવનાર દરેક દર્દી પાગલ છે ! અહીં અંકિતાને હૂંફ મળે છે. એના માથે એમ.બી.એ.નો ભાર નથી. કૅરિયર બનાવવાનું ટેન્શન નથી. ડૉ. નમ્રતા અને ડૉ. મધુસુદન એને એટલી સરસ રીતે સંભાળે છે કે થોડા જ મહિનાઓમાં અંકિતા પુનઃ પોતાનું સ્વસ્થ જીવન પ્રાપ્ત કરી શકે છે. ભયાનક ખીણના આરે લટકી રહેલી કોઈ વ્યક્તિને બચાવવા જેટલું આ કપરું કામ છે. આ માટેની આખી થેરાપી અને હોસ્પિટલના નિત્યક્રમથી લઈને ત્યાંનું આખું વાતાવરણ લેખિકાએ એ રીતે મૂક્યું છે કે વાચકનો જીવન પ્રત્યેનો આખો અભિગમ જ બદલાઈ જાય. પ્રેમ અને વિશ્વાસ જીવનમાં કેટલું કામ કરી શકે છે તે અહીં જોવા મળે છે.