હોસ્ટેલના રૂમમાં એનો સામાન ગોઠવી અમે કાર પાસે આવ્યા. રિષભ વળાવવા આવેલો. એ અમને પગે લાગ્યો. મેં અને એમણે બાથમાં લીધો, ગોલુ વળગી પડી. મારે એને જે કહેવાનું હતું તે કહી શકી નહિ. મારું ગળું રુંધાઈ ગયું હતું. પુત્ર પહેલી વખત આ રીતે અમારાથી છુટો પડતો હતો. સાધારણ રીતે પતિ કાર ચલાવતા હોય ત્યારે હું આગલી સીટ પર બેસતી, છોકરાઓ પાછળ; પણ આજે હું ગોલુને વળગી પાછલી સીટ પર બેઠી રહી. વારે વારે મારી નજર બારી બહાર ખુલ્લા આકાશ તરફ મંડાતી. આકાશમાં ઉડતા વિહંગોને જોઈ હું વિચારતી રહેતી કે મારો પુત્ર પણ હવે ખુલ્લા ગગનમાં ઉડવા જઈ રહ્યો છે. એ એવું વિશાળ નભ હશે કે જ્યાં એણે પોતાની જાતને સાચવી સાચવીને ઉડવાનું છે, અન્ય બાજ પક્ષી જેવા હિંસક પક્ષીઓથી બચવાનું છે. હવે એ મારું સંતાન મટી જઈ આ વિશ્વનો પૂર્ણપુરુષ બનવા એક ડગલું માંડી રહ્યો છે.