એ સાંજ બાદ અંબર ઈરાથી થોડોક અતડો રેહતો જાણે, ઓફિસમાં પણ કામ સિવાય તેની સાથે વાત કરવાનું ટાળતો, અને ઈરાને પણ એનો અંદાજ આવી ચુક્યો હતો કે અંબર તેને અવગણી રહ્યો છે. ઈરા જેવી સેલ્ફ-મેડ છોકરીને પોતાની અવગણના એક અપમાનથી ઉતરતું નહોતું લાગતું. પણ એ અંબરને પ્રેમ કરવા લાગી હતી. અને કદાચ અંબર પણ…! પણ બંનેમાંથી કોઈ સામે ચાલી, હ્રદયમાં રહેલી પરસ્પરની ભાવનાને ‘પ્રેમ’નું નામ આપવા તૈયાર ન હતા…! અને એક સાંજે ઈરાથી તેની મનની વાત કર્યા વિના રહેવાયું નહી. અને અંબરની ઓફીસ છોડ્યા બાદ એ તેની પાછળ પાછળ ચાલી નીકળી. અંબરને જ્યારે પણ એકાંત લાગતું, ત્યારે એ દરિયાકિનારે પંહોચી જતો. કદાચ ત્યાં જઈ અંબર અને ધરાને ક્ષીતીજે મળતા જોઈ એને એક સુકુન મળતું હતું, કે ‘ભલે મને મારી ધરા નહી મળી, પણ આ વિશાળ અંબરનેતો એની ધરા ક્ષીતેજે મળે જ છે ને…!’