બીજા એક લેખક મહોદય તો વળી પ્રસ્તાવના લખી દેવાથી તેમને શું મળે ? તેની ચિંતામાં પડ્યા હતા એટલે સર્વમાન્ય નિયમને ત્યજીને એમ નિશ્ચય કર્યો કે ચાલો, લેખો હું લખવાનો છું તો પ્રસ્તાવના પણ હું જ લખું. જો કે પોતે જ પ્રસ્તાવના લખવાથી લેખોની ટીકા કરતાં વખાણ જ થવાનો સંભવ ખરો પરંતુ ; આમેય બીજો કોઈ પ્રસ્તાવના લખે તો પણ લેખકના વખાણ માટે જ ને ? જો કે આમેય બીજા ક્ષેત્રના લેખકો કરતાં કટાક્ષ લેખકોમાં એક સૂક્ષ્મ ભેદ જોવા મળે છે કે પોતાની ક્ષતિ પર પોતે હસે અને બીજાને પણ હસાવે. તેમનું જીવન એટલું બધું ખુલ્લું હોય છે કે લગભગ વાચકો કટાક્ષ લેખકના તેમની પત્ની સાથેના ખાનગી સંવાદો પણ જાણતા જ હોય છે. આ બાબતમાં મારા એક મિત્રનો દાખલો યાદ આવે છે. એક કટાક્ષ લેખની હરીફાઈમાં તેમને બીજું ઈનામ મળ્યું. ઈનામ લેવા ગયા ત્યારે સમારંભમાં પ્રથમ વિજેતા બહેન સાથે ઓળખાણ થતાં એ બહેને પૂછ્યું : ‘તમને મારી ઈર્ષ્યા થતી હશે કેમ ?’ તેમના જવાબમાં મિત્રે કહ્યું, ‘બહેન ! ખોટું ન લગાડિ તો એક પ્રશ્ન પૂછું : ‘આ તમારો પહેલો જ લેખ હતોને ?’ લેખિકા બહેન કહે ‘તમારી વાત તો સાચી પરંતુ તમને તે કેવી રીતે ખબર પડી ?’ મિત્ર કહે ‘તમે જે પ્રશ્ન પૂછ્યો તે જ દર્શાવે છે કે તમારામાં અનુભવનો અભાવ છે. કટાક્ષ લેખકો કોઈની ઇચ્છા કરે જ નહીં અને જો ઇચ્છા કરે તો કટાક્ષ લેખક થઈ શકે નહીં, હકીકતમાં કટાક્ષ લેખક જ ને અનુસરીને દરેક વસ્તુને, પોતાની જાતને પણ, તટસ્થ રીતે જોવાને ટેવાયેલો હોય છે.