1969ના ફેબ્રુઆરી મહિનામાં સાતે અંધ જુવાનોના જીવનની સોનેરી ઘડી આવી. કીલીમાંજારો પરના આરોહણની શરૂઆત થઈ. કેનિયાન અંધજન માટેના મંડળના એક સક્રિય સભ્ય એલેક્સ મકાયે યુવાનોના જિગરને બિરદાવતાં કહ્યું : ‘અંધ જુવાનોનું આ સાહસ કોઈ તુક્કો કે મજાક નથી. અંધ માનવીઓ શાંબા (ઝૂંપડી)ની છાયામાં નવરા બેસીને પરવશ જીવન જીવવાનું નથી. આ સાહસ કરીને બતાવવું છે કે અંધજન એ દેશ માટે બોજારૂપ નાગરિક નથી, એ તો દેખતા માનવી જેટલા જ દેશને મદદરૂપ બની શકે છે.’ સાહસિકોની સફર આગળ ચાલી. દરેક અંધ જુવાને ખોરાક, સૂવાનું બેડિંગ, કપડાં અને પાણી સઘળું સાથમાં લીધું. દરેકે પોતાની પીઠ પર ચાળીસ રતલ વજન ઊંચકીને આરોહણ શરૂ કર્યું. પીઠ પર આટલો બોજ. આગળ કશું દેખાય નહીં. લાકડીના ટેકે જ આગળ વધવાનું. ચાર દેખાતા માનવીઓને ભોમિયા તરીકે સાથમાં રાખ્યા. આમ તો દરેક પર્વતખેડુએ એક સામાન ઊંચકનાર હોય. અહીં તો સાત જણ વચ્ચે માત્ર બે જ સામાન ઊંચકનાર હતા. બાકીનો સામાન જુવાનોએ પોતાની પીઠ પર લઈ લીધો. દરેક પર્વતખેડુને એક બ્રેઈલ ઘડિયાળ આપી હતી. એના પર લખ્યું હતું : ‘કીલીમાંજારો પર ચઢાઈ, 1969.’