હમીરભાઈના કંપાઉન્ડમાં બે ત્રણ રિક્ષા અને ટેક્સીઓ ઊભી હતી. અમને બહાર બાંકડા પર બેસાડીને કહ્યુ, “તમે બસ એક દસ મિનિટ આપો તો રિક્ષા ને ટેક્સી ડ્રાઈવરોનો હિસાબ લઈ, એમને છૂટા કરી દઉં.” કામ પતાવી, હમીરભાઈ પાછા આવી ગયા. હમીરભાઈ ટેક્સીમાં ડ્રાઈવરની સીટ પર બેઠા અને હું અને વિનુ એમની બાજુમાં બેઠાં. હમીરભાઈ વિનુ તરફ જોઈ, હસીને બોલ્યા, “ભાભી, વિનુ એવો ને એવો જ રહ્યો! કેટલાયે સવાલો થતા હોય પણ કદી, સામા માણસને સવાલો કરી મૂંઝવવાનું એના સ્વભાવમાં નહોતું અને આજેય નથી. મને નથી લાગતું, તું કઈં પૂછશે. હું જ કહું શું થયું અને હું અને જાસ્મીન અહીં કેવી રીતે આવ્યા. તને તો ખબર છે કે જાસ્મીનના લગ્ન એના મામાએ એસ.એસ.સી. પાસ થતાં જ કોઈ ૫૫ વરસના વિધુર સાથે કરી નાખ્યા હતા. એમ સમજોને એને વેચી જ નાખી હતી આથી મા-બાપ વિનાની ભાણજીનો બોજો ઊતરી જાય! હું તો એટલો ભણવામાં હોશિયાર નહોતો. માંડ ૩૭% માર્ક્સ સાથે, એસ.એસ.સી.માં પાસ થયો, એમાં જ ખુશ હતો. ચાચા-ચાચીએ, મને મોટો કર્યો હતો. એમને કોઈ છોકરા નહોતા. હું એસ.એસ.સી. પાસ થયો કે મને એમની બટાટાવડા-સૅન્ડવિચની લારી અને ચાલની રૂમ સોંપી, બેઉ ગામ જતા રહ્યાં. એક દિવસ, જાસ્મીનને મેં ફાટેલી સાડીમાં, મોઢું છુપાવી, એક પગ ઘસડીને ભીખ માંગતી જોઈ. હું માની ન શક્યો જે જોયું તે! હું લારી છોડીને એની પાસે દોડી ગયો. મારા હાથોમાં એ ઢળી પડી. હું એને ઘરે લઈ આવ્યો. જાસ્મીનના ધણીએ એને ઢોરમાર મારી, ઘરમાંથી કાઢી મૂકી હતી. જાસ્મીનનું રુપ એનું દુશ્મન બની ગયું. એના મોટી વયના પતિને વહેમ હતો કે એની બીજીવારની આટલી દેખાવડી, નાની વયની પત્નીને જો દાબમાં નહીં રાખે તો એ ખરાબ ચાલચલગતની થઈ જશે! જાસ્મીનનો ઈલાજ કરાવવા, ડોક્ટર પાસે લઈ ગયો તો ખબર પડી કે બેસુમાર મૂઢમારથી જમણા હાથ અને પગના જ્ઞાનતંતુઓ મરી ચૂક્યા હતા, ટૂંકમાં, કદીયે સારો ન થાય એવો પેરેલીસીસ થયો હતો. ડોક્ટરે એને બે અઠવાડિયા માટે નર્સીંગહોમમાં રાખી. આપણા ક્લાસમાં બધાને ખબર હતી કે હું જાસ્મીનને કેટલો ચાહતો હતો પણ બોલી શક્યો નહોતો. જ્ઞાતિ, ધરમ અને ક્લાસ બધું જ વચ્ચે આવતું હતું. આજે, ઉપરવાળાએ મારો પ્યાર મારી ઝોળીમાં નાખ્યો હતો એની મને ખુશી હતી. મારે હવે જે કરવાનું હતું તે જલદી કરવાનું હતું. ચાલીની જગ્યા કાઢી નાખી. મારી લારી વેચી દીધી. મને રસોઈનો શોખ હતો તેથી કામની મને ચિંતા નહોતી. જ્યાં કોઈ અમને ઓળખતું ન હોય ત્યાં વસવું હતું અને જામનગરમાં વસવાનું નક્કી કર્યું. મુંબઈમાં જાસ્મીનનો પતિ છૂટાછેડા આપવાનો નહોતો. જાસ્મીન તન-મનથી સાવ મૂરઝાઈ ગઈ હતી. જાસ્મીન જૈન હતી, આથી મેં પણ જૈન ધર્મ પાળવાનું નક્કી કર્યું. નોનવેજ ખાવાનું છોડી દીધું. અહીં પણ, શરૂઆત બટાટાવડા અને મુંબઈના સૅન્ડ્વિચની લારીથી કરી. આજે જે પણ કઈં છે તે જાસ્મીનના નસીબની યારી છે. સવારના મારા કર્મચારીને કઈંક ઈમરજન્સી આવવાથી હું રસોઈ કરતો હતો, બાકી હું રસોઈ હવે નથી કરતો.” એમની વાત પૂરી થઈ, ત્યાં સુધી અમારી હોટલ પણ આવી ગઈ.