તે રાત્રી પછી ઇમામ હસન અસ્કરી (અ.સ.) માટે બચૈન રહેતી હતી. ત્યાં સુધી કે, ખાવા પીવાનું પણ મેં છોડી દીધુ, અને ધીરે ધીરે ગમઝદા અને કમઝોર થઇ ગઇ, અને પછી બહુજ વધારે બિમાર પડી ગઇ. મારા દાદાએ બધાજ ડોકટરોને બોલાવ્યા. તમામ હકીમો અને ડોકટરો મારો ઇલાજ કરવાથી થાકી ગયા, તો મારા દાદાએ કહ્યું : અય મારી આંખોની ઠંડક, અગર તમારી કોઇ ખ્વાહીશ (ઇચ્છા) હોય તો બતાવો, જેથી તેને પૂરી કરૂ. મેં કહ્યું કે : ઓ દાદા, અગર જેલનો દરવાજો મુસલમાન કૈદીઓ માટે ખોલી દો, અને તેઓને જેલની તકલીફોથી આઝાદ કરી દયો, તો કદાચ હઝરત ઇસા(અ.સ.) અને તેઓના પવિત્ર માતા મને શિફા આપે.