આ ફિલ્મના ઢીલા રાઇટિંગની ખામી ભરપાઈ કરે છે એના લગભગ તમામ કલાકારોની વધુ સમૃદ્ધ એક્ટિંગ. સુપર ડિપેન્ડેબલ વિદ્યા બાલને ફરી એક વાર સાબિત કર્યું છે કે તે સ્ક્રીન પર હોય તો તેને સારી સ્ક્રિપ્ટ સિવાય બીજા કોઈ સ્ટારની જરૂર નથી. એક સંવેદનશીલ મુદ્દાને લઈને ભયંકર સ્ટ્રેસ્ડ, પોતાની પર્સનલ લાઇફનો પણ ભોગ આપી દે એવા ઑબ્સેશનની હદ સુધી ચિંતિત સ્ત્રી એક પ્રેક્ષક તરીકે તમને પણ શાંતિથી જંપવા દેતી નથી. જ્યારે ઇચ્છામૃત્યુની જેમ ઇચ્છાઍક્ટિંગનું લક્ષણ ધરાવતો અર્જુન રામપાલ સારા ડિરેક્ટર પાસે જ ખીલે છે. પણ તોય તમને અગાઉની ફિલ્મના નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી અને પરમબ્રત ચૅટરજીની ખોટ તો સાલે જ. અલગ-અલગ કૅરૅક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં નાનાં-નાનાં પાત્રો જેમ કે અર્જુન રામપાલનો ઉપરી પ્રોનોબ હાલ્દાર (સુપર્બ ખરજ મુખરજી), ભયંકર ડરામણાં દાદી તરીકે (શિપ ઑફ થિસિયસ ફેમ) અંબા સન્યાલ, બૉબ બિસ્વાસની સામે ઊભી કરાઈ હોય એવી બ્લેડ લઈને ફરતી હત્યારિન, પોતાની હયાતીનો પુરાવો આપતો જુગલ હંસરાજ, આપણને જેની ચિંતા થઈ આવે એવી ક્યુટ નાઇશા ખન્ના વગેરેમાંથી કોઈ પાત્ર આપણને પરાણે ઠૂંસેલું કે કાપીને ચોંટાડેલું નકલી નથી લાગતું. ઈવન અલપઝલપ દેખાતો કોઈ માનસિક રીતે અસ્વસ્થ કચરો વીણનાર, આળસુ કૉન્સ્ટેબલ, ડરામણી આંખે તાક્યા કરતી વૃદ્ધ દરદી, ઉત્સાહી રિસેપ્શનિસ્ટ વગેરે પાત્રો અને અનાયાસ જ ઊભું થતું હ્યુમર પણ આ ફિલ્મને એક જીવંત પર્સનાલિટી બક્ષે છે. અરિજિત સિંહે ગાયેલું મેહરમ ગીત પણ કાનને ગમે એવું છે.