છતાં, સવારના સાતને બદલે મિલન-સ્થાને ઘણો વહેલો પહોંચેલો પ્રિન્સ અગલાયાની રાહ જોતાં જોતાં ઝોકે ચડયો. તંદ્રાવસ્થામાં એને જાતજાતના સપનાં દેખાયાં. પછી એણે જોયું કે એક સ્ત્રી એની પાસે આવી. એ સ્ત્રીને પ્રિન્સ બરાબર ઓળખતો હતો, પરંતુ એનો ચહેરો સાવ બદલાઈ ગયેલો હતો. આ એ જ સ્ત્રી (નાસ્તિ) હતી એ વાત પ્રિન્સ સ્વીકારી શકતો નહોતો. એ સ્ત્રી અત્યંત ડરેલી લાગતી હતી. જાણે હમણાં જ, થોડી મિનિટો પહેલાં એના હાથે કોઈ ખતરનાક ગુનો થઈ ગયો એવો ભાવ એ સ્ત્રીના ચહેરા પર હતો. એ સ્ત્રીએ પોતાના હોઠ પર આંગળી મૂકીને પ્રિન્સને ચૂપ રહેવા આગ્રહભરી વિનંતી કરી અને પછી ઇશારા વડે એણે પ્રિન્સને પોતાની સાથે આવવા કહ્યું. પ્રિન્સને ડર લાગ્યો કે એ સ્ત્રી એને એવું કશુંક દેખાડવા જઈ રહી હતી જે જોયા બાદ એની (પ્રિન્સની) આખી જિંદગી કાયમને માટે બદલાઈ જવાની હતી. સ્ત્રી આગળ ચાલી. પ્રિન્સ એની પાછળ ચાલ્યો. સ્ત્રી પ્રિન્સને બગીચામાં થોડે દૂર કશુંક (જાણે લાશ?) દેખાડવા માગતી હતી. પ્રિન્સ એ સ્ત્રીની પાછળ થોડું જ ચાલ્યો