ઝંખનાએ ગળાની ઉપર આવવા મથતા પાણીમાંથી મહા મહેનતે માથુ ઉંચુ કરી વિશ્વાસ સામે જોયું, બંને બાળકો સામે જોયું અને માથું હલાવી ધીમેથી વિશ્વાસના ખભા ઉપર ઢાળી દીધું. એ નિઃશબ્દ બની ગઈ હતી… ‘વિશ્વાસ…’ ફરીથી ક્યારેય નથી બોલી શકવાની એવા ભારથી એ બોલી… શું આપણો સાથ પૂરો થયો? શ્રેય અને પ્રેય માટેના સપના આટલા ટૂંકા? વિશ્વાસ, પૂરને કોઈનાય આંસુ પલાળી ન શકે એવું એ સૂકુંભઠ્ઠ છે.’