સ્વજનોનું આવું અઢળક હેત પામીને અનાર તાજુબ થઈ ગઈ. એ વિચારે છે, મેં આ બધાંને શું આપ્યું છે ? કશું નહીં. થોડા દિવસમાં હું અમેરિકા ચાલી જઈશ, પછી ક્યારે મળીશું કોણ જાણે ? પણ તેઓ એવું ક્યાં વિચારે છે ? મારી પાસેથી કંઈ મેળવવાની એમને અપેક્ષા નથી. મારામાં એવી કોઈ વિશેષતા નથી કે તેઓ મને આટલું બધું હેત કરે. કેટલી સ્વાભાવિકતાથી તેઓ સતત મારા વિશે જ વિચારે છે. અમેરિકામાં હું ઘણી વાર માંદી પડી છું, અશક્તિ લાગે અને પથારીમાં પડી રહેવું પડે ત્યારે મોમ કે ડેડી ડૉક્ટર પાસે લઈ જાય, દવા લઈ આવીએ એટલે વાત ખતમ. મોમ ડેડીએ કદી આવી ચિંતા નથી કરી. આવાં લાડની તો મને કદી કલ્પના જ નથી આવી. અનાર પથારીમાં પડી પડી પૂર્વ અને પશ્ચિમની સંસ્કૃતિની તુલના કરે છે. એને લાગે છે કે અમેરિકામાં અમે ચીજવસ્તુઓને પ્રેમ કરીએ છીએ પણ વ્યક્તિને નહીં. અમે બધું ડૉલરથી માપીએ છીએ. અમારે મન ભૌતિક ચીજવસ્તુઓ અને ભૌતિક વિકાસનું મૂલ્ય છે, અમે સ્વકેન્દ્રી છીએ. બીજાને આવો નિરપેક્ષ, નિઃસ્વાર્થ હેત ના કરી શકીએ. પોતાના માનસનું પૃથક્કરણ કરતાં અનારને ખ્યાલ આવે છે કે અમેરિકામાં હતી ત્યારે પોતાની પાસે શું શું નથી એની યાદી બનાવ્યા કરતી, અને જે ન હતું એના માટે અજંપો ભોગવતી. જ્યારે અહીં ભારતમાં આવ્યા પછી શું શું નથી એનો બળાપો ક્યાંય ઊડી ગયો. અહીંના હેતપ્રેમે એને સમૃદ્ધિથી છલકાવી દીધી. અનાર વિચારે છે, હવે તો હું વારંવાર ભારત આવીશ. અહીંથી જતાં પહેલા અહીંના બધાંના ફોટા પાડીને અમેરિકામાં મારા રૂમની ભીંતો પર લટકાવીશ.