‘ના, બેટા! આજે તો મારી સૌથી મોટી ચિંતા, સૌથી મોટું વિઘ્ન દૂર થયું છે. મારી દીકરી તારું આ હાસ્ય કેટલા દિવસે પાછું ફર્યું છે એ તને નહીં ખબર હોય પણ મને ખબર છે. મને કરવા દે હું જે કરું છુ એ..’ બોલતાં બોલતાં એ અંદર ચાલ્યાં ગયાં. આજે એમની ચાલમાં એક નવો જ જુસ્સો અને જોમ આવી ગયાં હતાં. ગુલાલ એમને તાકી રહી. થોડી જ વારમાં ગુલાલના ફોનની રીંગ વાગી. એણે ફોન રિસીવ કર્યો. સામે ઇ. ઝાલા હતા. ‘યેસ, સર!’ ગુલાલે ઉત્સાહથી કહ્યું.