માત્ર ૧૭૦ પાનામાં ૧૫ પ્રકરણમાં આલેખાયેલી આ લઘુનવલને એકી બેઠકે વાંચી શકાય તેવું પુસ્તક ગણી શકાય. કથામાં સતત જળવાઈ રહેતો રસ અને એકદમ નાનું કદ બે-ત્રણ કલાકમાં તો આ પુસ્તક્ને સળંગ વાંચવા માટે મજબૂર કરી શકે તેમ છે. પંદર પ્રકરણમાં પણ લેખકે પાત્રો સારી રીતે વિકસાવ્યા છે. આ લઘુનવલની સૌથી આશ્વર્યજનક બાબત હોય તો એ કે તેમાં જે બે પાત્રો સૌથી આકર્ષક રીતે નિરૂપાયા છે, તે બંને પાત્રો મૃત્યુ પામેલા છેઃ વિજય અને કેસર. તે બંને પાત્રોની આસપાસ જ આખી કથા ઘૂમતી રહે છે અને તેમ છતાં તેઓ કથામાં સીધો પ્રવેશ માત્ર એકાદ વાર જ કરે છે. જેના મોઢેથી આ કથા આલેખાઈ છે તે કેતન અને પ્રણય ત્રિકોણની ત્રીજી બાજુ જેવી માધવીને પણ લેખકે લઘુનવલની મર્યાદા છતાં સુરેખપણે આલેખ્યાં છે. આ ઉપરાંત જાસોદના મોહનકુમાર સિંહ, તેમના પત્ની શ્યામકુંવર, ઇન્સ્પેક્ટર પટેલ, સી.બી.આઈ.ના વિરેન્દ્ર શાહ, જાસોદની પોલીસ ટીમના બધા જ પાત્રોને તેમણે જીવંત બનાવી આપ્યાં છે. વિજયના નોકર અમથાલાલનું એક રમૂજી પાત્ર પણ તેમણે આ કથામાં રમતું મૂક્યું છે અને તેની ભાષામાં લેખકે ચરોતરી ભાષાને સુંદર રીતે પ્રગટાવી છે.