મહાભારતમાં એક કથા આવે છે—ઉત્તંક ઋષિની. રાજસ્થાનના રણ પ્રદેશમાં એમનો આશ્રમ છે. જગતનું કલ્યાણ ઈચ્છતા તે તપમાં રત રહે છે. મહાભારતનાં યુદ્ધ બાદ શ્રીકૃષ્ણ યુધિષ્ઠિરને હસ્તિનાપુરના સિંહાસને બેસાડી દ્વારકા જવા નીકળે છે. રસ્તામાં ઉત્તંક ઋષિનો આશ્રમ આવતાં સહજ ભાવે તેમને મળવા જાય છે. ઉત્તંક ઊઠીને શ્રીકૃષ્ણને પ્રણામ કરે છે. અને અભિનંદન આપતાં કહે છે: મહારાજ, તમે ખૂબ પ્રયાસ કર્યો, દુર્યોધન માની ગયો અને મહાયુદ્ધ થવાનું હતું તે ન થયું. આપે મહા જીવ હિંસા અટકાવી.’ ભગવાન હસતાં હસતાં કહે છે: ‘આપે મને જે મુબારકબાદી આપી તેને હું યોગ્ય નથી. હકીકતમાં દુર્યોધન માન્યો નહિ, યુદ્ધ થયું અને કૌરવોનો નાશ થયો.’