જે પ્રેમ સ્વર્ગીય સુખ, પરમ શાંતિ, દિવ્ય આનંદ, અને સૂકુન આપે છે એ જ પ્રેમ વિહ્વવળ વ્યાકુળતા, હતાશા-નિરાશા, ક્રોધ, દુ:ખ અને પારાવાર પીડા પણ આપે છે. એકબીજાની અપેક્ષાને સમજે એવી અપેક્ષા બંને પક્ષ રાખે, એ પણ એકબીજાને જણાવ્યા વગર, એ અપેક્ષાની પૂરતી ન થતા તેમાંથી જન્મે છે નિરાશા અને ગુસ્સો. બે પ્રેમીઓ વચ્ચેનું મૌન ઘણીવાર બંનેને એટલું અકળાવે છે, કે આ અકળામણની પીડાથી તેઓનું આંતરમન લોહીલુહાણ થઇ જાય, પરંતુ બંનેનો ઈગો એટલો હાઇપર હોય કે કોઈ પહેલ કરતુ નથી અને વાત વણસતી જ જાય. આ ઇગોને લીધે જ કેટલાય પ્રેમીઓના પ્રેમનું બાળ-મરણ થયુ હશે. આ “સાયલન્ટ ટ્રીટમેન્ટ”માં બંને પક્ષ બરાબર એકસરખું ઘવાય છે અને તડપે છે.” જો જા રહા હૈ ઉસે જાને દો,અગર વો લૌટ કે આયે તો વો તુમ્હારા હૈ ” કોઈકે સુંદર વાત કરી છે પરતું અહીં, આવા પ્રેમીઓ આ વાત ફોલો કરે તો શું થાય? આખી જિંદગી એકબીજાની રાહ જોશે કે કોણ પહેલા આવે? પુઅર પ્રેમીઓ! ઇગોને ઓગાળે એ જ પ્રેમના તાપની તડપ. પ્રેમ તો સહજ અને સરળ છે, એમાં આટલીબધી માથાકૂટ શા માટે?