જીવનના છેલ્લા વળાંકે સ્ત્રીઓના વળાંકોમાં અટવાતા આધેડોની ઍક્ટિંગમાં ત્રણેય અદાકારો અનુપમ ખેર, અન્નુ કપૂર અને પીયૂષ મિશ્રા જામે છે; પરંતુ સેકન્ડ હાફમાં ત્રણેયના ભાગે કશું જ કરવાનું આવ્યું નથી. બલકે તિગ્માંશુએ ‘શૌકીન’ને બદલે ‘ચશ્મે બદ્દૂર’ની રીમેક બનાવી હોય એ દિશામાં સ્ટોરી દોડવા માંડે છે. અન્નુ કપૂરની બેશરમી, અનુપમ ખેરની સમાજથી ડરી-ડરીને છાનગપતિયાં કરવાની વૃત્તિ અને પીયૂષ મિશ્રાના સતત ગિલ્ટવાળા હાવભાવ આબેહૂબ ઊપસી આવે છે.ઈવન અક્ષયકુમાર પણ પોતાના રોલમાં પર્ફેક્ટ લાગે છે. રાધર તેની એન્ટ્રી થયા પછી ફિલ્મ બે વેંત ઊંચકાય પણ છે. પેલા ત્રણેય કલાકારો જેટલી હસાહસી મેળવે છે એટલી તો અક્ષય એકલો જ ઊસેટી જાય છે. સાંઠીકડા જેવી લીઝા હેડન પાસેથી ઍક્ટિંગની અપેક્ષા નથી, પણ તેણે ક્વીનની જેમ ગ્લૅમરસ દેખાવા સિવાય ખાસ કશું કર્યું નથી. ફિલ્મમાં અધવચ્ચેથી એન્ટ્રી મારતા સાયરસ ભરૂચા અને કવિન દવે પણ આપણને છૂટક હસાવે છે.આ ફિલ્મમાં ચાર સંગીતકારો છે, પણ સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત સાંભળવું ગમે એવું બન્યું નથી. વળી દર થોડી વારે એક ગીત ટપકી પડે છે. અરે એક ગીત તો અનુ મલિકના અવાજમાં છે. હા, સંદીપ ચૌટાનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સરસ છે.