પ્રકાશ અને રુચિની સુખાંત પ્રેમકથામાં પ્રકાશનું પાત્ર શરૂઆતમાં સબળ જણાય છે તે અંતે માનસિક નિર્બળતામાં પરિણામે છે. પોતાની નિર્બળતા અને ભૂતકાળની રુચિના સંબંધની વાતે તેને પોતાનો રુચિ પ્રત્યેનો પ્રેમ પ્રકટ કરતાં અટકાવ્યો. બાકી મોગલે આઝમ ના જમાનાની પહેલા પણ ‘જબ પ્યાર કિયા તો ડરના ક્યા…?’ જો પ્રકાશનું માં સબળ, સશક્ત હોત તો તેણે પરિસ્થિતિ સ્વીકારીને રુચિ તેનાં સંસારમાં વધારે સુખી શી રીતે થાય તેવું કંઇક કર્યું હોત.જો કે અહીં રુચીએ પણ પોતાનો પ્રેમ અથવા અવ્યક્ત ભાવના વ્યક્ત કરી નથી તે પણ જોવું જોઈએ. પરંતુ તે હકીકતને સ્ત્રી સહજ શરમ/સંકોચ/નબળાઈ કે છેવટે વડીલોની આમન્યાના બહાને સ્વીકાર્ય રાખવી પડે. અંધકાર પ્રકાશની માનસિક નીર્બળતાનું પ્રતીક જણાય છે. વાર્તાના અંતે જ કથા નાયકની હલકી માનસિકતાની જાણ થતા વાચક તેમનાં લગ્નબંધનનો રસમય અનુભૂતિ કરી શકતો નથી એટલું જ નહીં પણ પ્રકાશ પ્રત્યે વાચકની જે સહાનુભૂતિ હતી તે પણ તે ગુમાવી બેસે છે. રુચિના પહેલા પતિના અત્યંત ખરાબ વર્તનથી કંટાળીને રુચીએ અદાલાતામાં કાયદાકીય છૂટાછેડા લેવા પડ્યા અને ત્યારબાદ આવી જ પરિસ્થિતિનું નિર્માણ થઇ શક્યું હોત. કદાચ તો વાર્તા વધુ તર્કસંગત જણાત. પરંતુ હૃદય અને પ્રેમ કોઈને ય ક્યાં ગણકારે છે?! -હર્ષદ દવે.