જ્યારે કોઈ સર્જકના અંતરના ઊંડાણમાંથી બોલ ઊઠે છે; ત્યારે સર્જન નર્તનના ચાળે ચઢી ઊઠે છે. સર્જકની સર્જ્કતાને પાંખો ફૂટે છે અને આખુંયે આકાશ લીલ્લેરા હિલ્લોળે ચઢી ઊઠે છે. જાણે કે, લીલી વનરાઈમાં સારસની બે જોડ પ્રણયમસ્તીમાં મ્હાલતી ન હોય? અંતરમાંથી ઊઠતા એ ટહૂકાને વાંસળીના મધુર સૂરની ઉપમા આપનાર આ કવિ પણ ટહૂકી ઊઠ્યો છે. એના અંતરની તરસને સંતોષતું એ જળ વનવનમાં વહેતા નાનકડા ઝરણાની ઉપમાને પાત્ર જ છે ને? ગમે તેવો બળબળતો તડકો ન હોય; સર્જકની આંખ મોરલાના પીંછા જેવી રંગબેરંગી અને રમણીય બની જાય છે.