ખરેખર તો જવાબ બહુ દિવસથી મારી સામે જ હતો. હું જ ઓળખી ન શકી. મુંબઈ આવ્યાની પહેલી જ રાતે મને કોઈ મળ્યું હતું – એક યુવક. દોસ્ત, ‘રૂમમેટ’, ‘કમ્પૅન્યન’…. જે કંઈ પણ કહો તે. મારા સ્વભાવથી સાવ વિરુદ્ધ. એના જીવનને કોઈ ધ્યેય કે લક્ષ્ય નહોતું. પણ છતાં લાઈફને એન્જોય કરવાનું તે જરૂર જાણતો હતો. વિચારું છું કે મારા ફલેટને ‘ઘર’ બનાવવાની મજા શું એટલી હોત, જો એણે મને મદદ ન કરી હોત ? શું એ રાતે વધારે એકલતા ન હોત, જો ચા સાથે એ એકલતા વહેંચવા માટે એ ન આવ્યો હોત ? જ્યારે હું મુંબઈ આવી ત્યારે હું મારા ધ્યેયમાં સ્પષ્ટ હતી. પણ હવે મને એ સમજાય છે કે આ ધ્યેય સિદ્ધ કરવાની ખુશી તો જ મહેસૂસ થાય છે જ્યારે હું એ ખુશીને કોઈની સાથે વહેંચી શકું. હવે જાણી શકું છું કે મુંબઈ શહેર સાથે જે મારો આત્યંતિક પ્રેમ છે તે ખરેખર તો એ દોસ્ત માટે થઈને છે ! એ મારો પોતાનો થઈ ગયો છે, કદાચ આ શહેરથી પણ વધારે. મુંબઈ જેટલું સુંદર છે એટલું સખ્ત પણ છે. મુંબઈમાં પોતાના ધ્યેય તરફ દોડતા આપણી નજર ઘણી બાબતોને નજરઅંદાજ કરી દે છે.