20-12-1989 સાંગલી ભારતનું ગોળ અને હળદરનું મુખ્ય કેન્દ્ર છે. સાત લાખની વસતી છે. સ્વામીશ્રીના આગમનના માનમાં બંધ રહેલી વ્યાપારી સંસ્થાઓમાં મૂળ ઉત્તર ગુજરાતના અને વર્ષોથી રહેતા સુદામા સમા ભક્તરાજ ગોપાળભાઈનું ખૂબ જ માન. તેઓનું ભક્તપણું સ્વામીશ્રીની પ્રતિભાની ઓળખાવવાનું જાણે માધ્યમ હતું. સ્વામીની તેમના ભક્તપણા ઉપર પહેલેથી જ વિશ્વાસ. અહીં શરૂઆતમાં આવ્યા ત્યારે મૂડીના નામે મીડું. તે વખતે પાંચ હજાર રૂપિયાની સ્વામીએ માગણી કરી. ખચકાટ વગર તેઓએ હા પાડી દીધી. અને દસ જ મહિનામાં સ્વામીશ્રીએ તેઓને પચાસ ગણા કમાવી આપ્યા. સ્વામીશ્રીના આશીર્વાદ લઈને પોતાના નાના પુત્ર અક્ષરનું હૃદયનું ઑપરેશન કરાવ્યું પણ તત્કાળ અક્ષરનિવાસી થયો. ગામમાં બધા એની પાછળ રડવા આવે. ત્યારે તેઓ સૌને સામેથી છાના રાખતા અને કહેતા ‘અક્ષરને ચામડા ચૂંથવા મટ્યા. સુખિયો થયો. રડશો નહીં.‘ બધાને સાકર વહેંચી. તેઓની પૂજા દરમ્યાન પાંચ સંકલ્પો કરે છે (૧) સ્વામીશ્રીની તબિયત સારી રહે (ર) આખા જગતમાં સ્વામીનું નામ લેવાય (૩) સાંગલીમાં કરોડ રૂપિયાનું મંદિર થાય (૪) આખું જગત અહીં દર્શને આવે. (પ) ને આખા ગામમાં સત્સંગ થાય. પ્રાર્થના દરમ્યાન પોતાની કોઈ ઐહિક કામના નહીં. બધું જ ધર્મપરાયણ. બે - ત્રણ દિવસ પહેલાં સ્વપ્નમાં લક્ષ્મીજીએ દર્શન આપ્યાં. કહે ‘હું ઘરમાં આવું.‘ તો કહે ‘ના,‘ ‘કેમ ?‘ તો કહે ‘મારે ત્યાં નારાયણ સાક્ષાત્ બેઠા છે.‘ સ્વામીશ્રી સાંગલી પધારવાના છે. તે જાણી આખું મકાન રંગાવી દીધું. પણ ઘર ઉતારા માટે અનુકૂળ ન આવ્યું . સંતોએ ના કહી દીધું.તો તેઓ કહે કે ‘મારે ત્યાં સ્વામીબાપા એક પગલું પણ નહીં મૂકે તો ય મને કોઈ વાંધો નહીં આવે. સ્વામીબાપાની અનુકૂળતા જ્યાં સચવાય ત્યાં ઉતારો રાખજો. સ્વામીશ્રીના રોકાણનો બધો જ ખર્ચો તેમણે તથા ચંપકભાઈ (પાટણાવાળા)એ માથે લીધો હતો. 20-12-1985 અમદાવાદ સ્વામિનારાયણ નગર. યુવકોની છેલ્લી સભા રાધાકૃષ્ણ મંદિરે ઊભા થઈને પ્રવચન - ‘આપ બધાની જય.... આ સમૈયાનો જે કાંઈ યશ છે તે આપ બધાને લઈને છે. એમાં તમે જે પુરુષાર્થ કર્યો છે એનાથી આ કાર્ય શોભ્યું છે. આપની સેવાને વર્ણવવા કોઈ વાણી કે શબ્દો નથી. ભૂખ-તરસ માન અપમાન વેઠીને આપ સૌએ સેવા કરી છે. આ ઉત્સવ નિર્વિઘ્ને ઉજવાયો એમાં આપ બધાની કૃપા, તમારો પ્રેમ, સહકાર અને પુરુષાર્થ છે... આપ સૌની સમર્પણ ભાવનાથી થયું છે’.... ગળગળા થઈ ગયા... વાણી અટકી... 20-12-1984 મુંબઈ બપોરે સ્વામીશ્રી ઠાકોરજી જમાડવા જતા હતા. શ્રી હરિન્દ્ર દવેને સ્વામીશ્રીએ સાથે જમવા બેસાડ્યા. તે મોળું જમતા હોવાથી બધું જ મોળું પિરસાવ્યું. રોટલી ગરમ ગરમ અપાવી. સ્વામી દાળ ભાત જમી રહ્યા બાદ કૃષ્ણવલ્લભસ્વામીએ ચાખ્યા તો દાળમાં મીઠું નાખવાનું ભૂલી ગયા હતા. સ્વામીશ્રી આરામમાં જતા હતા ત્યારે પૂછ્યું કે દાળમાં મીઠું નહોતું તો કેમ કંઈ બોલ્યા નહિ? તરત જ સ્વામીશ્રીએ કહ્યું, ‘એમાં શું કહેવું? મારે તો ઠીક છે પણ પેલા ભાઈને (હરિન્દ્રદવેને) એમને મોળું લાગ્યું હશે.’