શરૂઆતમાં આપણે વાત કરી કે આજના વ્યસ્તતાભર્યા જીવનમાં કોઈને કોઈની માટે સમય હોતો નથી. પરંતુ ‘સર્જન ગ્રુપ’ અને ‘વડગામ વેલફેર ટ્રસ્ટે’ એ સાબિત કરી બતાવ્યું છે કે જેને કંઈક કરવું છે તેને બહાનાંઓની આવશ્યકતા રહેતી નથી. આપણામાંથી ઘણા લોકો કોઈને કોઈ ગામ સાથે જોડાયેલા હોઈશું. રોજ નહિ, પરંતુ મહિને કે વર્ષે એકાદ વાર સામાજીક ફરજ સમજીને આપણે આ સમાજનું ઋણ ચૂકવી શકીએ તો કેવું સારું ! શિક્ષિત વ્યક્તિઓ સપ્તાહમાં એક દિવસ પોતાની સોસાયટીના બાળકોને સાહિત્યની વાર્તાઓ કહેવા માટે કાઢશે તો ગુજરાતી ભાષા બચાવવા માટે રેલીઓ કાઢવી નહીં પડે. સવાલ છે ‘વાતોના વડા’ કરવાનું બાજુએ મૂકીને કંઈક નક્કર પગલાં ભરવાનો…જે આ બંને ગ્રુપના તમામ યુવાનોએ કરીને દેખાડ્યું છે. ખરા અર્થમાં જેણે ભાષાની સેવા કરવી હશે તેમણે આ રીતે સમાજના છેવાડાના માણસો સુધી જવું પડશે. સંસ્કૃતિ, સભ્યતા અને સંસ્કારને મૂળમાંથી બેઠા કરવા પડશે. ભાષા તેના શબ્દોથી મહાન તો હશે જ, પરંતુ પોતાના આરામનો ભોગ આપીને નિ:સ્વાર્થભાવે આવી પ્રવૃત્તિ કરનારા યુવાનોથી ગુજરાતી ભાષાની છાતી ગજગજ ફૂલે છે એમ કહેવામાં કોઈ લેશમાત્ર શંકા નથી. આપણે આમાંથી પ્રેરણા લઈશું ને ?