“ગામમાં અમારા જેવા જવાનીયાવ બૌ ઓસા, પણ પાતાળમાંથી પાણી કાઢીએ એવા બધા, ને એમ જવાન સોડીયું તો આખા ગામમાં અભરે ભરેલી પણ મોંધી તો મોંધી હતી, એના રૂપને તો ઘૂંટડે ઘૂંટડે પીવો તોય નો ધરાવ, કામણગારી કાયાને બે કાળી ભમ્મર આંખ્યું વાંહે તો આખા ગામના જવાન ગાંડા પણ મોંધી પસંદગી કઈ જેવી તેવી નોતી ભેરુડાવ, એને હું ગમતો, બોવ ગમતો, પણ આજની જેમ અમારે મળવું હોય તો નવ નેજા પાણી જાય. ને હું પાછો થોડો બીકણ અટલે મળવાનો મેળ પડે તોય બીકનો માર્યો ભાગી આવું. મોંધી મૂળ તો અમારા ખેતરમાં કામ કરતા ભાગીયા ખીમા જેઠાની એકની એક સોકરી, અમારા ખેતરમાં આખું કુટુંબ બાર મહિના કામે આવે, પણ ગામમાં પાણી મોળા થતા શિયાળો ઉનાળો આખું કુટુંબ કમાવા આજુ બાજુના કે દુરના ગામડાઓમાં જાય જ્યાં પાણી હારું હોય. ઠેઠ સોમાસુ ઢુંકડું આવે એટલે આખું ગામ ભર્યું ભર્યું થઇ જાય અને ત્યારે મારી મોંધી પણ આવે એટલે ગામ ભારી રૂડું લાગે. એનો બાપ મારી ઘેર આવે ને કાંતો ડુંગળી લસણ કે કાંક બીજું લેતો આવે ને સોમાસા પુરતું ખેતર એના હવાલે બાપા કરે. અમારી જમીન હારી એટલે ત્રીજા ભાગમાં પણ ઈવડા એ હારું કમાઈ લેય.”