એક વાર વિનોદ ભટ્ટ, વિનોદ જાની (જેને હું નાટ્યમહર્ષિ કહેતો) અને મેં સુરત ભગવતીકુમારને ત્યાં ત્રણ-ચાર દિવસ માટે જવાનું નક્કી કર્યું. જાની અને ભટ્ટ સ્ટેશને પહોંચી ગયા હતા. હું હજી પહોંચ્યો ન હતો. ગુજરાત એક્સપ્રેસનું બુકિંગ હતું. હું સ્ટેશને પહોંચ્યો ત્યારે ગાર્ડ ઝંડી ફરકાવી રહ્યા હતા. પેલા મિત્રોને લાગ્યું કે કદાચ હું નહીં આવું એટલે મારી ટિકિટ કેન્સલ કરાવી નાખી. ગાડી છૂટવાના સમયે જ હું પહોંચ્યો હતો. ટી.સી. પાસે બીજી ટિકિટ બનાવડાવી. તે વખતે પેનલ્ટીના દસ રૂપિયા થયા હતા. સુરતની ટિકિટ સત્તર રૂપિયા હતી. ત્યારે અમે ગૌરવપૂર્વક કહ્યું હતું કે આ મિત્રો સત્તરવાળી સીટ ઉપર બેઠા છે. હું સત્તાવીસવાળી સીટ ઉપર છું. સાહિત્ય પરિષદનું મુંબઈ ખાતે અધિવેશન હતું. વિનોદ ભટ્ટ અને ગિરીશ ભગત (પૂર્વ ડ્રગ કમિશનર) પણ સાથે હતા. તેઓ રાબેતા મુજબ ખૂબ જ વહેલા સ્ટેશને પહોંચી ગયા હતા. ટ્રેનની ટિકિટ ઉપર ‘રિપોર્ટિંગ ટાઈમ’ લખ્યો નથી હોતો છતાં જાણે ટ્રેન એમણે જ ડ્રાઈવ કરવાની હોય તેમ ખાસ્સા વહેલા પહોંચી ગયા હતા. હું રાબેતા મુજબ લગભગ ટ્રેન ઊપડવાના સમયે જ પહોંચ્યો. મારી સમયપાલનની અશક્તિ અંગે એ મિત્રોએ છેક વડોદરા સુધી મારી ઉપર ટીકાઓ કરી. પછી એમને ઊંઘ આવી એટલે બંધ થઈ ગયા. અમારે બોરીવલી ઊતરવાનું હતું. બોરીવલી આવ્યું ત્યારે એ મિત્રો હજી સમાન પેક કરતા હતા અને હું પ્લેટફોર્મ ઉપર પહેલાં ઊતરી ગયો અને એ મિત્રોને કહ્યું, ‘ભલે હું તમારા કરતાં મોડો ગાડીમાં બેઠો, પણ તમારા કરતાં પહેલાં મુંબઈ પહોંચ્યો છું.’