અહીં મને જોરદાર આઘાત લાગ્યો. “માત્ર હું જ? કેમ? શા માટે હું એકલો જ…?” હું એકલો-એકલો બોલવા લાગ્યો. “ફિલિપાઇન્સમાં લગભગ પંચોતેર હજાર માણસો લડ્યા હતા. મારાથી શક્ય હતી એટલી તકેદારી રાખી હતી મેં! બીજા કેટલાયે સૈનિકો કરતાં વધુ સ્વચ્છતા જાળવી હશે મેં…! પંચોતેર હજાર માણસો… અને એમાંથી માત્ર મને જ આ વળગ્યું…! આ… કેવો હળહળતો અન્યાય છે આ! તમારી પહેલાં જેટલા ડૉક્ટરોને મળ્યો, એમાંના કોઈએ રક્તપિત્તનો એક પણ દરદી જોયો ન હતો! ઓહ, હા! હા, હા! ડૉ. વૉટ્કિન્સે જરૂર જોયા છે, પણ એ પણ એક જ! હવે… કોઈ આ બાબતે કંઈ જાણતું જ ન હોય, ત્યારે હું પોતે તો શું કરી શકવાનો હતો આમાં! અરે રે… ભગવાન, મેં કદાચ કોઈ બીજા માણસોને ચેપ પણ લગાડ્યો હોય! કદાચ મારા કુટુંબીઓને જ મેં ચેપ લગાડ્યો હશે, તો…? મારી મા, ટોમ, જેન…!