તેમાંના એક તે આજે 71ના થયા તે અશ્વિનભાઇ પંચમીઆ. પિતા પ્રાણલાલભાઇ ડૉ.શિવલાલ દેસાઇના પંદર વર્ષ સુધી એક સામાન્ય કમ્પાઉન્‍ડર હતા. પછી તો એ કમ્પાઉન્‍ડરી છોડીને જેતપુરના હાર્ડવેરના એક વેપારી બન્યા હતા, પણ પુત્ર અશ્વિનને તેમણે 1971માં ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ બનાવ્યા. અશ્વિનભાઇ તે પછી આફ્રિકા કેન્યામાં દસ વરસ ગાળી આવ્યા અને પછી એમનો પુત્ર રાજેશ મોટો થયો એટલે ભારત પાછા ફરીને મુંબઇ આવીને વસ્યા. એ પછી એમણે મુંબઇ રહ્યે રહ્યે પણ સંપૂર્ણ ધ્યાન વતન જેતપુર ઉપર આપવાનું નક્કી કર્યું અને એના પહેલા કદમરૂપે જુલાઇ 1983માં એમણે ‘પંચમીઆ ચેરિટેબલ ટ્રસ્ટની સ્થાપના કરી. એની અંતર્ગત જેતપુરમાં જે અનન્ય આરોગ્યસેવાનું કામ થઇ રહ્યું છે તે તો આખો એક અલગ લેખનો વિષય છે. પણ આ લેખ પૂરતી વાત કરવાની છે તેમણે 2003ની સાલથી વૃધ્ધોને સાચવી-સંભાળી લેવા માટે સ્થાપેલા આધુનિક ‘વડીલ​વંદના’ વૃદ્ધાશ્રમની. આજે 45 જેટલાં વૃધ્ધ સ્ત્રી-પુરુષોને પોતાના સગ્ગાં માવતરોની જેમ એક પણ પૈસો ફી લીધા વગર એ ‘વડીલવંદના’ વૃધ્ધાશ્રમ સાચવી રહ્યું છે. જો કે, અશ્વિનભાઈનું કોઈ પૂર્વયોજિત પ્લાનિંગ આવો કોઇ ફી સાથેનો કે ફી વગરનો આશ્રમ ઉભો કરવા માટે નહોતું. પણ એ માટે તેમનાં વયોવૃધ્ધ વિધવા માતા સવિતાબેન પ્રેરણારૂપ બન્યાં. એ આજે એકસો એક વર્ષની ઉમરે પણ સ્વસ્થ છે.(આ લેખક તેમને બે મહિના પહેલા જ મળી આવ્યા છે.) એમની ગરવી મુખરેખાઓ જોઇને જ અશ્વિનભાઇને આ અણમોલ વિચાર આવ્યો કે જો મારાં બા આ રીતે સુખચેનથી જીવન વિતાવી શકતાં હોય તો બીજાં માવતરોને પણ એ હક બક્ષવો જોઇએ. વૃદ્ધાશ્રમ ઉભો કરવો તો એવો કરવો કે જેમાં વૃધ્ધો કોઇ આશ્રીતની માફક નહીં, પણ પોતાના પરિવારમાં રહેતા હોય એમ સ્વમાનભેર જીવી શકે. અત્યારે ભલે એ આશ્રમ ફી-લેસ છે પણ શરુઆતમાં તો વ્યવહારિક વિચાર ખર્ચને પહોંચી વળવા માટે સાવ પ્રતિક તો પ્રતિક, પણ ફી લેવાનો વિચાર હતો (પણ એ તદન નિઃશુલ્ક કેવી રીતે બન્યો તેની વાત આગળ ઉપર આવશે) તેવો બહુ રમ્ય પણ અમલમાં મુકવો અઘરો ગણાય તેઓ કંસેપ્ટ તેમના મનમાં બાને જોઇને રમવા માંડ્યો. પણ આવો કોઇ વૃદ્ધાશ્રમ શી રીતે બનાવવો –ચલાવવો તેની કશી ગમ એમને નહોતી.