તેની સફર ચાલી રહી. અન્ન, વસ્ત્ર અને આવાસ માટે એક ગામથી બીજે ગામ. ગામની આસપાસ લીલોતરી જોવા મળતી પણ ચારે બાજુ ફેલાયેલો પથરાળ પ્રદેશ જાણે પુરો થતો જ ન હતો. તે પણ ક્યાંય અટક્યો નહીં. એક ગામમાં રહેતો અને કંટાળે એટલે આગળ વધવા લાગતો. ચાલતાં ચાલતાં રસ્તાની બંને બાજુ બીજ વાવતો જતો. ન તો બીજ ખલાસ થયા કે ન તેની સફર. તે નિરંતર ચાલતો જ રહ્યો. અને એક દિવસ તેના ધ્યાનમાં આવ્યું કે તેના પગ હવે પહેલાંની જેમ સાથ દેતા નથી. વાળ સફેદ થવા લાગ્યા છે. બીજ વાવતી વખતે હાથ ધ્રુજવા લાગે છે. દૃષ્ટિ પણ નબળી પડવા લાગી છે. છતાં તે આગળ ને આગળ ચાલતો રહ્યો. કમરથી બેવડ વળી ગયો છતાં અટક્યો નહીં. અનુભવના બોજને કારણે હું વાંકો વળી ગયો છું એમ માની તેણે એક હાથમાં લાકડી લીધી. તેની સહારે પોતાની જાતને સંભાળવા લાગ્યો.