વડગામની નાનકડી હાઈસ્કુલ …….વિધ્યાર્થીઓમા ખૂબ જ પ્રિય અને શાળા સમય સિવાય પણ ગમે ત્યારે ભણાવવા તત્પર એવા ગણિત શિક્ષક હા મા હા ન કરવાના સ્વભાવના કારણે મેનેજમેન્ટ સાથે મેળ ન રહેતા કંટાળીને શાળા છોડી જતા વિધ્યાર્થીઓ એ હડતાળ પાડી છે, ગણેશભાઈને પાછા લો ના નારા લગાવતા છોકરાઓની આંખ માં સત્યનિષ્ટ માણસને થયેલા અન્યાય પ્રત્યેનો રોષ તગતગે છે. આજુબાજુના ગામડાઓમાં આ એક જ હાઈસ્કુલ હોવાથી અનેક ગામના વિધ્યાર્થીઓ અહી ભણે છે.આ વિધ્યાર્થીઓના વાલીઓને મેનેજમેન્ટ યેનકેન પ્રકારે સમજાવી વિધ્યાર્થીઓ પાસે માફી મંગાવીને હડતાલને સમેટાવી લે છે. બધા જ વિધ્યાર્થીઓ માફી માગી લે છે પરંતુ એક કિશોર સ્વમાન છોડીને ખોટી રીતે માફી માગવા તૈયાર નથી. પછી તે મુંબઈ જાય છે શાળા માંથી નામ પણ નીકળી જાય છે. આમ પાંચ મહિના પસાર થઈ જાય છે. એક દિવસ આકસ્મિક રીતે જ શાળાના ચેરમેનશ્રી ગલબાભાઈ પટેલ મળી જાય છે. ઉમરનો તફાવત છતાં વાત્સલ્યભર શબ્દોથી ગલબાભાઈ પેલા કિશોર ને કહે છે. શેઠીયા….હઠ ન કરાય…..પેલો કિશોર કહે છે …..મારી હઠ છે જ નહિ, જેમા મારી ભૂલ નથી તેની માફી શા માટે માંગીએ ? ચેરમેન પ્રેમથી આ વાત કબૂલ રાખે છે, એટલુ જ નહિ બધી કડવાશ ભૂલીને શાળાના આચાર્ય, શિક્ષણાધિકારીની મંજૂરી લઈ વિધ્યાર્થી નુ નામ પુન: દાખલ કરે છે. દશમા ધોરણની વાર્ષિક પરીક્ષાને એક મહિના ની વાર છે. વિતેલા સમય નો અભ્યાસ એક મહિના મા પૂર્ણ કરવાનો છે, પેલો કિશોર વાર્ષિક પરીક્ષામા પાસ થાય છે અને પછીના વર્ષ મા તો પ્રથમ નંબર નું સ્થાન મેળવી લે છે. સત્ય ખાતર ઝઝૂમનાર અને નહિ ઝુકનાર આ કિશોર યુવાન થઈને હીરા ઉદ્યોગ મા ઝંપલાવે છે ,અને એક દિવસ ઉધોગ ના ટોચના સ્થાને બિરાજી વડગામને ગૌરવ અપાવે છે એ અન્ય કોઈ નહિ પરંતુ આજના હિરા ઉધોગના અગ્રણી શ્રી સેવંતીલાલ શાહ.