આ ક્ષણે મારામાં એના માટે ધિક્કાર પ્રગટવો જોઈએ, પ્રચંડ માત્રામાં, પણ વારેવારે બાપુની સિકલ અને એની સિકલ એક થઈ જતી હતી. મામાનો અદ્દલ ચહેરો પુત્રમાં નહીં, ભાણામાં ઉતર્યો હતો. અદ્દલ, અદ્દલ. ના,ના. જૂના જામી ગયેલા અણગમાના ચકમક-લોઢું ઘસવા છતાં ધિક્કારના તિખારા ઝરતા નહોતા. ના,નહિ જ, નહિ જ. ના નફરત, ના રોષ. અરે, બાપુની સુરત તરફ આ બધું કેવી રીતે હોય ?