અરે સમાજમાં આવા તો ન જાણે કેટ કેટલાય ગરીબ અને લાચાર વાલીઓ હશે, તેઓના બાળકોના ભવિષ્યનું શું ? નાજુક કુમળા છોડ જેવા નિર્દોષ બાળકોને શિક્ષણ રૂપી માવજત નહિ મળે તો આવા કુમળા છોડ કરમાઈ જશે અને કદાચ એક આખી પેઢી હતાશા અને નિરાશાની ગર્તામાં ધકેલાઈ જશે. ‘નાં નાં આવું ન થવું જોઈએ’ અરુણ મનમાં ચિલ્લાઈ ઉઠ્યો, “એ બાળકોને હું ભણાવીશ, શક્ય હશે એ તમામ મદદ હું એ બાળકોને કરીશ, સમાજ પ્રત્યે મારી પણ કંઈક ફરજ છે હું મારું ઋણ ચૂકવીશ, જરૂર ચૂકવીશ“ મનમાં દ્રઢ સંકલ્પ કરીને અરુણ ઉઠ્યો, જાણે એક નવો જ અરુણ ઉઠ્યો.