ગયા મહિને મુંબઈના થાણામાં એક પુરુષે (હસનાન અનવર) માતા, પિતા, પત્ની, બાળકો અને બહેનો એમ મળીને કુલ ૧૪ જણની હત્યા કરી પોતે પણ આપઘાત કર્યો. આ કિસ્સાએ દેશ-વિદેશમાં દરેકને સ્તબ્ધ કરી દીધા. મારી આંખ સામે દશેક વરસ પહેલાંનું એક દ્રશ્ય યાદ આવ્યું. મુંબઈના પશ્ર્ચિમી પરાં સાંતાક્રુઝમાં વરસાદી માહોલમાં પોતાના પરિવારના ચારેક જણાંને ખોરાકી ઝેર આપી, ગૂંગળાવીને મારી નાખ્યા બાદ પુરુષે પોતે પણ આત્મહત્યા કરી હતી. તેના પર અહેવાલ લખવા માટે એ વિસ્તાર જોવા ગઈ હતી. વરસાદી સાંજ એ મકાનોમાં ઓર ગમગીન લાગતી હતી. એલઆઈસી કોલોની હતી. કમ્પાઉન્ડમાં કોઈ જ નહોતું. મકાનોની હારમાળા પસાર કરતી જે મકાનના તળ મજલાના ફ્લેટમાં આ ઘટના બની હતી ત્યાં પહોંચી તો અંધારું અંદર ઓર ઘેરું હતું. એક પોલીસ એટલામાં આવ્યો અને તેણે ફ્લેટ ખોલ્યો. અંદર જવાની પરવાનગી તેણે આપી. સાંજને લીધે કે પછી એ ઘટનાને લીધે બે બેડરૂમના એ ફ્લેટમાં ટ્યુબલાઈટનું અજવાળું છતાં અવસાદનો ભાર અનુભવાતો હતો. સવારે જ મૃતદેહને લઈ જવાયા હતા. કાલ સુધી બધા જ એ ઘરમાં રહેતા હતા. રસોડામાં કાલના વાસણ એમ જ પડ્યા હતા. કપડાં વરંડામાં સુકાતા હતા. ચંપલો પડ્યા હતા. ઘરની ગોઠવાયેલી કે અસ્તવ્યસ્ત વસ્તુઓ રહેતા લોકોની સાક્ષી પુરાવતું હતું પણ હવે અહીં કોઈ નહીં આવે. વધુ વાર ઊભા ન રહી શકાયું. કેટલીય ઈચ્છાઓ જે આમતેમ વેરાયેલી પડી હતી તે મને ભીંસી રહી હતી જાણે. શું મળ્યું હશે એ પુરુષને આમ બધાને મારી નાખીને? તેને પોતાની દીકરીના સંબંધો સામે વાંધો હતો. એટલે તેણે પોતાની બે મોટી દીકરીઓ, પત્ની અને એક કામવાળી કે કોઈ કુટુંબી તેને મારી નાખી, પોતે પણ મરી ગયો ઝેર પીને. ઝેર તેણે જબરદસ્તીથી પીવડાવ્યું હશે કે બધાયે જાતે પી લીધું હશે? સવાલ થાય પણ ફ્લેટમાં ક્યાંય ઝપાઝપીના નિશાન નહોતા.