અનિતાને તો દરિયો ગમતો, ઘૂઘવાટ કરતો, પોતાના પેટાળમાં અસંખ્ય રહસ્યો અને ખજાનો છૂપાવીને બેઠેલો મહાસાગર પોતાની અંદર દીવાકર જેવા દીવાકરને સમાવી લેવાની શક્તિ ધરાવતો સમુદ્ર તેનાં મનને પ્રસન્ન કરવા માટે પૂરતો હતો. ક્યાં સમુદ્ર અને ક્યાં પહાડો ! તેના મુખ પર ફરી આછું મ્લાન સ્મિત ફરક્યું. વાત ફક્ત આટલી જ ન હતી. શરૂઆતના દિવસોમાં તે ખબ ખુશ રહેતી. તે ધીમે ધીમે શહેરમાં ગોઠવાઈ ગઈ હતી. તેને ત્યાંની શાળામાં શિક્ષીકાની નોકરી પણ મળી ગઈ હતી અને તે પણ તેની ડિગ્રી અને તેની કાબેલીયતના જોરે. નોકરી મેળવવા માટે તેણે લાંચ નહોતી આપી અને તેને ગર્વ હતો. તે ઘણીવાર અમોલની આગળ તે વાત કાઢતી ત્યારે અમોલ કહેતો : ‘યુ આર વેરી લકી માય ડીયર ! તને તો મળી જ જાયને. તારા કારણે તો મને પણ જોને લીલા લહેર છે.’ તે હસી દેતી પણ આ લીલાલહેરનું સાચું કારણ અનિતાને ગયા વર્ષની દીવાળી દરમ્યાન સમજમાં આવેલું. એ રાતના જમીને હજી ઊભા થાય છે ત્યારે જ ઘરની બેલ વાગે છે અને એક આગંતુક : ‘સાહેબ છે કે ઘરે ?’ પૂછતાં ઘરમાં દાખલ થાય છે.