સ્નેહા સ્ત્રીરોગની નિષ્ણાત થઈ હતી અને તેનો પતિ નિહાલ બાળરોગનો નિષ્ણાત. તપન કોમપ્યુટર નિષ્ણાત હતો અને તેની પત્ની પૂજા કોલેજમાં ઈકોનોમિક્સની પ્રોફેસર. બંનેનાં બાળકો પણ તેજસ્વી હતાં. મમ્મી-પપ્પાનો સ્નેહ બધા પર વરસ્યા કરતો હતો. પૂજાને મમ્મી-પપ્પા તરફથી સાડીની ભેટ મળે તો સ્નેહા માટે પણ લેવાય જ અને સ્નેહા માટે દાગીનો લેવાય ત્યારે પૂજાને પણ અચૂક એટલું મળે જ. પરણ્યા પછી સ્નેહા પરાઈ થઈ છે તેવું તેને ક્યારેય લાગ્યું નહોતું. હા, એટલું ખરું કે તપનની જેમ એ મમ્મી-પપ્પાને પોતાને ત્યાં રહેવા આવવાનું બહુ કહી શકતી નહીં કારણ કે નિહાલના મમ્મી-પપ્પા તેમની સાથે રહેતા હતા અને વળી સંતાનમાં નિહાલ એક જ હતો. જો કે તો પણ ખુદ નિહાલ પણ કહેતો કે બે ને બદલે ચાર મા-બાપ સાથે રહેવાનું તો ભાગ્યશાળીને મળે. તમે સાથે રહેશો તો અમારા બાળકોને બમણો પ્રેમ મળશે. તમારા વ્હાલના દરિયા પર તમારો પૂરો હક છે. આવું સાંભળી પપ્પાના ચહેરા પર રોશની છવાઈ જતી અને કહેતા કે ‘ભઈ દીકરી તો પારકી થાપણ એવું હશે તો તપન છે જ ને !’ કદાચ પૂજાના માબાપ પણ એને પારકી થાપણ માનીને એ એકની એક દીકરી હોવા છતાં અમદાવાદમાં જ પણ અલગ રહેતાં હતાં. શ્રીમંતાઈની કમી કોઈના ઘરમાં નહોતી. સૌ સંતોષથી રહેતા હતાં અને ફોન તથા ઈ-મેઈલથી સંપર્કમાં રહેતા હતાં.