એ પછી કેટલાય વર્ષે એકવાર હું એક મિત્ર સાથે મારા દોસ્ત નટુભાઇ અંબાણીને ત્યાં સાંજે જમવા માટે જઇ રહ્યો હતો. એમનું ઘર અલ્ટા માઉન્ટ રોડ ઉપર ઑલ્ટ વ્યુ નામના બિલ્ડીંગમાં હતું. અમે અમારી હોટેલ અનૂકૂલ પરથી ટેક્સી પકડી પણ ટેક્સીવાળાએ એ બિલ્ડીંગથી બહુ આગળ જઇને ટેક્સી થોભાવી. અમારે થોડું પગપાળા પાછા ફરીને ઑલ્ટ વ્યુ પહોંચવાનું રહ્યું. એ અમે રીતે જતા જ હતા ત્યાં એકાએક પાછળથી બૂમ આવી-“ એ રજનીભાઇ” મેં ચમકીને પાછળ જોયું. નિર્મળ હતો ! એ બરાબર વળાંક પર આવેલા બિલ્ડીંગ “ નિશાંત”માં રહેતો હતો !અમે પસાર થયા ત્યારે એ બાળકો સાથે એના કમ્પાઉંડમાં જ ઉભો હતો.એણે મને એના ઘર પાસેથી પસાર થતા જોયો.તરત ઓળખી ગયો અને બુમ મારી. મને આનંદ આનંદ થઇ ગયો. હું તરત પાછો ફર્યો. અમે ભેટી પડ્યા, અને એક બીજાના ખબરઅંતર પૂછ્યા. ફોન નંબરોની આપ-લે કરી. મેં એને નટુભાઇ વતી ભોજનમાં જોડાવાનું આમંત્રણ પણ આપ્યું પણ એ તો ના આવ્યો. પણ વળતા અમે એને ઘેર ગયા. ત્યારે હરખાઇને એણે પોતાની પ્રગતીની વાતો કરી. પોતાની બે નવી બહાર પડેલી ઓડીઓ કેસેટસ પણ આપી.એણે બહુ હોંશથી ખબર આપી કે 1989માં એણે યુ.કે.ની બહુ સફળ સંગીત-સફર કરી હતી, વેમ્બલી કોન્ફરન્સ હૉલમાં એણે એક જબરદસ્ત હાઉસફૂલ પર્ફોર્મન્સ આપ્યું હતું. જેની સ્કીપ્ટ ગુલઝારે લખી હતી અને એમાં નિર્મળનો પરિચય શર્મીલા ટાગોરે આપ્યો હતો. એ શોની સફળતા એને આખા યુ.કે.માં છ શો આપવા સુધી લઇ ગઇ. મેં મારી સમજણની એ મર્યાદા સ્વિકારી લીધી કે ફિલ્મોમાં ગાવું એ અલબત્ત, બહુ યશખચિત વાત છે પણ ઉત્તમ કલાકારની પાંખો એવા બીજા આસમાનને શોધી જ લે છે. ખરેખર જોઇ શકાતું હતું કે એ પોતાની રીતે,પોતાની દિશામાં પણ મક્કમ રીતે આગળ વધી રહ્યો હતો. સંતોષ હતો. એનો પણ એક ચોક્કસ ચાહક વર્ગ હતો. જિંદગીમાં કોઇ કમી હોય એવું એને લાગતું નહોતું અને એ જ મોટી વાત હતી.