ગાળો બોલવી એ અનુભવનો વિષય છે. નવા નિશાળિયા જેમ નવા ગાળોડિયા અલગ તરી આવે છે. નવા નિશાળિયા ગાળ બોલે તો ગાળ અને વાક્ય વચ્ચે પૂરતું સંયોજન નથી થતું એટલે એકંદરે એ જો દસ ગાળ બોલી જાય તો ગાળનો ઘડિયો બોલતો હોય તેવો ભાસ થાય છે. આથી વિરુદ્ધ અઠંગ ગાળવીર સહજતાથી ગાળ બોલે છે. એનાં ગાલિપ્રદાનમાં વ્યાકરણની ભૂલ શોધવી મુશ્કેલ હોય છે. અરે, અમુક વખત તો ગાળો પણ છંદમાં આવે છે અને એમાં વાપરતા અલંકારનાં ઉપયોગથી ધુરંધર કવિઓ પણ ચકિત થઈ જાય છે. ગાળોમાં અંત્યાનુપ્રાસ આવે, વર્ણાનુપ્રાસ આવે, અને રૂપક અને ઉપમા તો હોય જ છે. ગાળોની શાયરી હોય, અને શાયરીમાં ગાળો આવે. અને ગાળોમાં કાફિયા અને રદીફ પણ આવે. વાક્યની શરૂઆતમાં જો ગાળ આવે તો વાક્ય પૂરું પણ ગાળથી જ થાય છે. લાંબા વાક્યમાં વચ્ચે અલ્પવિરામ તરીકે પણ ગાળ આવે છે. જોકે સ્થળ સંકોચના લીધે એ બધું અહિં ઉદાહરણ સહિત સમજાવી શકાય એવું નથી.