“પણ…” સ્વયમ આશ્ચર્યની ચરમસીમાએ પંહોચ્યો હતો અને આ તરફ હુલીદાદા ચહેરા પર અવી ગયેલા ભૂતકાળના વાદળને હટાવી એ જ સ્ફુર્તીથી બોલ્યા, “પ્રસિધ્ધિના શિખર પર પહોંચ્યા પછી અચાનક જ મને એમ લાગવા માંડ્યુ કે હવે હું પ્રોફેશનલ સંગીત બનાવી રહ્યો છું. મેં પોતાના માંટે સંગીત બનાવી માણવાનું ચાલુ કર્યુ. એ જમાનામાં રેપ અને ડિસ્કો સંગીતની શરૂઆત થઇ હતી. મેલોડિયસ મ્યુઝીકનુ સ્થાન ઘોંઘાટિયા સંગીતે લીધુ, સ્વભાવિક છે કે અમારૂ નામ હવે ભૂલાવા માંડ્યુ. ડેઇઝીના મને એ જીવનની સૌથી મોટી હાર હતી. એ મારા સ્થાને બીજા કોઇને સફળ થતા જોઇ જ નહોતી શકતી. એની માનસિક સ્થિતિ ખરાબ થઇ ગઇ હતી. મે એને સમજાવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે લોકોનો રસ બદલાયો છે એમા આપણા સંગીતનો વાંક નથી. સંગીતની ખુશબુ હજીય બાકી છે, સાચા સૂરના પારખી એને સુંઘી શકશે. આપણે પાનખર નથી પણ વિતેલી વંસત છીએ. પણ એ હારને ન પચાવી શકી. જીવનમાં હારને સ્વિકારવી બહુ અઘરુ હોય છે અને આખરે એ માનસિક રોગી બની ગઇ. હું એને લઇ અહીં કેનેડા આવી પંહોચ્યો. મારા સમયમાં હું ખૂબ કમાયેલો એટલે બીજી તો કોઇ તકલીફ ન હતી. અહીં અમને ઓળખનાર લગભગ કોઇ નહોતું. બસ એકમેકને ગમતુ સંગીત સાંભળતા અને સંભળાવતા…”