વર્તમાન વિદ્યાર્થીઓને લુપ્ત થતાં પ્રાદેશિક શબ્દો જેવા કે હાંકલ, બૂંગિયો, પાદર, ભાગોળ, સુરાપુરા, સતી, પુરસા, પંડ, સાબદા, સાદ, સુવાણ, ઠામકું જેવા શબ્દો, પોતે આગળની પેઢીના વારસ હોવા છતાં ન સમજાય તેવો ‘કાળ’ છે. ‘વિકાસ’ના વાવાઝોડામાં , જૂનું એટલું નકામું ગણીને ભંગારમાં, ડમ્પયાર્ડમાં કે “રિસાઈકલ”ને હવાલે થઈ રહ્યું છે. બે’હોંશ નજર પરદેશની ચમકતી સમૃદ્ધિ, નામ, યશ પર છે, અને પગ નીચેની ધરતીની ધૂળ વિસરાતી જાય છે. આમ, જોઈએ તો જરૂર પણ શું છે? જ્યારે ‘મૂળ’ વીના, હવામાં ‘લીલોતરી’ ઉગાડવાની ટેક્નિક વિકસી રહી છે, ત્યારે ‘મૂળ’ને, ધરતીની ધૂળને શા માટે યાદ કરવી?