સર્વેક્ષણ કરાયેલ સમુદાયો મુખ્યત્વે ગ્રામીણ હતા જેઓ તેમના હાલના સ્થાને ઘણા લાંબા સમયથી (આશરે ૩૦ વર્ષ) વસવાટ કરી રહ્યા હતા જે અલગ અલગ સ્થળે વિચરતા રહેવાને બદલે કાયમી સ્થાને વસવાટ દર્શાવે છે. ગુજરાત (૨૫% ) અને મધ્યપ્રદેશ (૨૨%)ને બાદ કરતા મોટાભાગના રાજ્યોમાં બહુ થોડા ઘરોજ પરંપરાગત વ્યવસાય સાથે સંકળાયેલ છે. અભ્યાસ દર્શાવે છે કે આમાંના ઘણા પરિવારો હવે આજીવિકાના સૌથી નીચલા સ્તર, જેવાકે બિન કૃષિ શ્રમ તરફ વળી રહ્યા છે. થોપાયેલા પલાયનની સીધી અસર પરિવારની સ્થિરતા અને શિક્ષણ સુધીની પહોંચ પર પડે છે. વિચરતા રહેવાની સંસ્કૃતિ (જ્યાં સંસ્કૃતિક મુળિયા વાળા જાણીતા પ્રકારે એક સ્થળેથી બીજે સ્થળે ફરતા રહે છે અને પોતાની વસ્તી અને ઘરો ઉભા કરતા રહે છે.) અને થોપાયેલ અને તકલીફ પડવાને કારણે કરવામાં આવતા પલાયન વચ્ચેનો તફાવત આપણે સમજવો પડશે, જ્યાં દરેક સ્તરે સમુદાયને હાડમારીનો સામનો કરવો પડે છે. સૌથી વધુ પલાયન, તામિલનાડુ અને છત્તીસગઢમાં ૪૦% અને તેલંગાણામાં ૫૯% હતું. તેલંગાણામાં, પલાયન કરતા ઘરોમાંથી ૫૪%માં વર્ષે એકવાર પલાયન નોંધવામાં આવ્યું હતું જેમાના ૮૦%માં એકથી લઇ ત્રણ મહિનાના સમયગાળાનું પલાયન નોંધવામાં આવ્યું હતું. કુલ ઘરોમાંથી ૩૧% રોજમદાર શ્રમિકો હતા. તામીલનાડુમાં, ૫૩% ઘરોમાં તેમના મુખ્ય વ્યવસાય તરીકે બિન કૃષિ શ્રમ નોંધવામાં આવ્યો છે.