“મને કે તારા પપ્પાને કંઈ થઈ જાય તો તારા ભાઈને એકલો ન પડવા દેતી! એ હજુ અણસમજુ છે, દુનિયાદારીનું ભાન નથી. ” લગ્ન કરીને સ્થાયી થઈ ચૂકેલા પોતાના દીકરા માટે એક માં આશબ્દો ઉચ્ચારી રહી હતી. મારી અંદર કશુંક ખળભળ્યું. નાનકડો અમથો મમત્વનો આંચકો આવીને તરત શમી ગયો. નાનપણ, મમ્મીના હાથની રોટલી, એનો વ્હાલસોયો હાથ, પપ્પાનાં તબિયતસાચવવાના સૂચનો જાણે એકસામટા નજર સામે ફરી વળ્યા. મનની કઠણ થઈ ગયેલી દિવાલોની બહાર ઉભા રહીને પરાણે અંદર આવવાની કોશિશ કરી રહ્યા હતાં. જીજ્ઞા એકીટશે મારી તરફજોઇ રહી હતી. નબળું પડવું હવે પોસાય એમ નહોતું. નિર્ણય લેવાઈ ચૂક્યો હતો. મારા ગળે ડૂમો બાઝી ગયો. કોઇ દલીલ કર્યા વગર મમ્મી–પપ્પાએ વૃદ્ધાશ્રમનાં એન્ટ્રી–ફોર્મમાં હસ્તાક્ષર કરી આપ્યા. બીજા દિવસે અમને કશું કહ્યા વગર એ જતાં રહ્યા, પોતાની જાતે!