નાંદોની આંખોમાં એને આ તોખાર દેખાયો. એ ભૂલી ગઈ કે, હું વનવગડાની તુલસી છું. આધાર વિનાની તુલસી છું. સુગંધ છું, છતાં, સુંઘનાર વિનાની તુલસી છું. હું અદ્રશટા છું. કૃષ્ણને પ્રિય છું, પણ માનવજાતની હું અસ્પૃશ્ય છું. મને સ્વમાન છે, પણ માન નથી. મારૂ કુળ છે પણ કુળની હુંફ નથી. હું બધું જ છું, છતાં હું કંઈ નથી. છતાં સ્વમાન મારી આભા છે.