માનું છું કે આ સાચી વાર્તા હશે અને જાણીને આનંદ થયો કે હજી સમાજમાં આવા લોકો છે…. હું પણ અહીં અમેરિકામાં સ્થિત છું અને હિંદુ સ્વયંસેવક સંઘનો(hssusa.org) સક્રિય સભ્ય છું… મારા દ્રષ્ટિકોણથી જોશો તો એક એવા કડવા સત્યની પ્રતીતિ થશે જેને આપણો સમાજ સ્વીકારવા તૈયાર નથી. આપણે હિંદુઓ તકલીફો/સમાજની ખામીઓ/મુશ્કેલીઓને સુધારવાના બદલે હમેશા એનાથી દૂર ભાગીએ છીએ..અંગ્રેજીમાં એક કહેવત છે, “Liquor does not solve the problem, it just makes you forget it”..એવું જ આપણા સમાજનું છે, આપણે એનાથી દૂર રહીને ખુશ રહીએ છે પણ કાલે ઉઠીને આપણી આવતી પેઢી આપણને પૂછશે કે તમે કેમ આવા નિર્બળ હતા? ખાસ કરીને આપણા બાળકો કે જે અહીં અમેરિકામાં મોટા થશે જેમને “Face the challenges head on” એવું શાળાઓમાં શીખવાડે છે. ત્યારે નિશીથ-નિશા રિયાને શું જવાબ આપશે? …અંતે તો આપણા જ લોકો અને આપણો જ સમાજ છે. આ ધોળિયા આવીને એમને સુધારવાના નથી. આપણે જ આ ભગીરથ કાર્ય કરવું પડશે. સમય મળે મારો આ અંગે અંગ્રેજીમાં લેખ વાંચશો અને આપના વિચાર રજૂ કરશો