12મી સપ્ટેમ્બર, 1988 મધરાતે મમ્મીને લેબર પેઈન ઉપડે છે. બિચારી મમ્મીને છેલ્લા પંદર દિવસથી મલેરિયા અને એમાં પણ સૌથી ભયાનક એવો ઝેરી મલેરિયા થયો હતો. પપ્પા ઉતાવળે મમ્મીને બે કિલોમિટર દૂર આવેલી ચિન્મય હૉસ્પિટલમાં લઈ ગયા. નવમાં મહિનાની હજી શરૂઆત જ હતી. હજી તો મમ્મીને લેબર રૂમમાં લઈ જ ગયાં હતાં. અને ત્યાં તો ડિલિવરી થઈ ગઈ અને હું આવી. મારે ગણપતિ બાપાનો આભાર માનવો જ રહ્યો ! ગણેશ ચતુર્થીના દિવસો હતા. મમ્મીનાં ઝેરી મલેરિયાને અવગણીને પણ નસીબ મને આ દુનિયામાં લઈ જ આવ્યું. મારી મોટી બહેન હજી તો દોઢ જ વર્ષની હતી. સવારે મારાં નાનીમા-નિર્મળા અને મારા દિપકમામા તો આંચકાથી આભા જ બની ગયાં ! એક કાળા લોંદાને મમ્મીની બાજુમાં હૉસ્પિટલનાં બેડ પર જોઈને હું એક બળેલાં લાકડાના ટુકડા જેવી દેખાતી હતી. કાળી કરચલીવાળી અને સુક્કી. ભગવાન જાણે બધાંનાં મનમાં કેવા કેવા વિચારો આવ્યાં હશે. મેં તો આ બધી વાતો પછીથી જાણી. મમ્મી સ્કૂલ ટીચર હતી અને એણે તો તરત કામે વળગવું હતું. મારી કાળજી તો મારાં નાનીને જ આભારી છે. દિવસો વીતતાં ગયાં અને મારી કરચલીવાળી ચામડી ભરાતી ગઈ. મારાં સગાઓ ‘અગલી ડકલીંગ’નું આ ટ્રાન્સ્ફોર્મેશન જોઈને ફરી આભા બની ગયાં. અમારી અનાવલિ નાતમાં તો એવી દૂધ જેવી ગોરી ચામડી જોઈએ ને !…. અને છ મહિનામાં તો હું એકદમ નોર્મલ મારી બહેન અને કઝીન્સ જેવી દેખાવા માંડી. મારા દિપકમામાએ તો મારું નામ પાડ્યું – મલેરિયા બેબી !