એક મત એવો પણ છે કે જો બધું જ ક્ષણિક છે, બદલાતું છે તો પછી માણી જ લો ને ! જીવન પણ જો ક્ષણિક હોય તો મજા કરી લેવી એવો એક મત છે. ભૂખે મરવું એના કરતાં ખાઈને મરવામાં શો વાંધો છે ? મરવાના તો છીએ તો પછી આનંદ કરતાં કરતાં મરીએ એમાં શું ખોટું છે ? એને સુખવાદ, ભોગવાદ કે ચાર્વાકનો મત કહે છે. આમ તો આપણને પણ ગમે તેવી આ વાત છે. સામાન્ય મત તો આવો જ હોય છે. બીજો એવો મત છે કે જો બધું જ નાશ પામી જવાનું છે તો એની પાછળ રહેલું શાશ્વત તત્વ શોધી ન લઈએ જેથી આ ક્ષણિકતાના અભિશાપમાંથી બચી જવાય ? તમને ક્ષણિક રહેવું ગમે છે ? તમને એવું નથી લાગતું કે આ આનંદ કાયમ ટકે ? જે ક્ષણિક હોય છે એ પૂરી તૃપ્તિ આપે એવું નથી હોતું. માણ્યું-ન-માણ્યું ત્યાં તો ચાલ્યું જાય છે ! એથી જ પ્રત્યેક ભોગ પૂર્ણ થયા પછી એક પ્રકારનો શોક, એક પ્રકારની ગ્લાનિ ઉત્પન્ન કરતો હોય છે. આ અનુભવથી સમજી શકાય એવી વાત છે. એ શાંતિ નથી આપતો. ક્ષણિક આનંદ ભરપૂર ન હોઈ શકે. આનંદ તો શાશ્વત હોય તો જ ટકી શકે. આવો એક બીજો મત છે. ક્ષણિકને ઓળખીને શાશ્વતિમાં પ્રવેશ કરવા માટે ઉપર ઊઠો, એમ કહેવાય છે.