આંટીને આર્થિક સંકડાશની નવાઈ ન હતી, ન તે સગવડોના અભાવથી ડરતાં હતાં, ન તેમને મહેનત કરવાની નવાઈ હતી. તેમનાં બાળકો નાનાં હતાં અને અંકલ નવા નવા ગામમાંથી શહેરમાં આવીને ધંધો જમાવવાની કોશિષ કરી રહ્યા હતા ત્યારે આંટીએ જ ટિફીન બનાવવાના કામથી કપરા દિવસોમાં કુટુંબને આર્થિક ટેકો કર્યો હતો, બંને બાળકોને બી કોમ સુધી ભણાવ્યા, બંનેના લગ્ન પાર પાડ્યાં અને દિકરા માટે પાકી નવી દુકાન કરાવી, અંકલનો બિઝનેસ તો ધીરે ધીરે વધ્યો પણ આંટીની કરકસરથી જીવવાની રીતે અને કામઢા સ્વભાવે હસતા મોંએ બધા વ્યવહાર નિભાવ્યા હતા. તકલીફો અને તંગીના દિવસો કાઢી ચૂકેલા આંટીએ મનને જાતે જ મક્કમ કર્યું અને આવી તકલીફ ના સમયમાં અજાણ્યાના રુપમાં ભગવાન પોતાને સહાય કરી રહ્યો છે એમ માનીને આવનારા દિવસો પોતે પોતાના દુઃખને વિચારી રડવાને બદલે પોતાના જેવાં બીજાં ઘરડાંઓને બનશે તેટલાં સહાયરૂપ થશે.પોતે કરેલા સંકલ્પથી એમના ઘરડા, દુર્બળ શરીરમાં શક્તિનો સંચાર થયો હોય એવું લાગ્યું.રુમમાં આવેલા બાથરૂમમાં હાથ-મોં ધોઈ જમવા માટે બાજુના મકાનમાં આવેલા ભોજનાલયમાં જવા નીકળ્યા. હજુ અંધારું થવાની શરુઆત જ હતી પણ જવાનો રસ્તો પુષ્કળ પ્રકાશિત હતો. ‘વન્સ મૉર’ શરુ થયાને થોડા જ મહીના થયા હોવા છતાં જનરલ વિભાગ લગભગ ભરાઈ ગયો હતો. ચાર માળના મકાનમાં બંને તરફ એક એક વીંગમાં વીસ રૂમ હતા. એક તરફ પુરુષો માટે બીજી તરફ મહીલાઓ માટે. સલોનીએ ગાલાઆંટી માટે ગ્રાઉન્ડ ફલોર પર રૂમ લીધો હતો જેની બારી બગીચા તરફ ખૂલતી હતી. બારીની નીચે જ જમીન પર ધારે ધારે તુલસીના રોપ હારબંધ વાવ્યા હતા. પૂજાનાં ફૂલ માટે જાસૂદ, મોગરો, ગલગોટા અને ટગરનાં એક પછી એક રોપ હતા. થોડા દિવસોમાં જ ગાલાઆંટીએ પોતાનો નિત્યક્રમ ગોઠવી દીધો. વહેલાં ઉઠવાની તો પહેલેથી જ આદત હતી, પોતાના ખાખરાનો ડબ્બો લઈ સવારમાં ચા પીવા જતાં, આસપાસ બેઠેલાંને પ્રેમથી વહેંચતા, બધાં આવા સ્વાદિષ્ટ અને પાતળા ખાખરાની પ્રશંસા કરતાં અને બીજીવાર સામેથી માંગતા. પછી બગીચાનું એક ચક્કર લગાવીને એક નાની કાપડની થેલીમાં પૂજાનાં ફૂલો લઈ આવતાં. એ રૂમ પર પાછાં આવે ત્યાં સુધીમાં સાફસફાઈ કરનાર બહેન આવી જતાં, એ જાય એટલે આંટી નાહીને પોતાના નાનકડા મંદિરના ભગવાનની પૂજા કરતાં. માળા જપતાં અને ગીતાજીનો બારમો અને પંદરમો અધ્યાય, જે એમને કંઠસ્થ હતા તે બોલી જતાં. સલોની ત્યાં સુધીમાં આવી જતી એની સાથે ઍક્ટીવિટી સેન્ટરના નવા મકાનમાં જતાં. એમનાં ખાખરા તો ‘વન્સ મૉર’ના સ્ટાફને પણ ભાવી ગયા હતા એટલે રસોડાનાં બહેનોની મદદથી ખાખરા બનાવવાની ઍક્ટીવીટી સૌથી પહેલી શરૂ થઈ ગઈ અને જેમ ડિમાન્ડ વધતી ગઈ તો રસોડામાં એક અલગ ખાખરા વિભાગ બનાવવામાં આવે અને ત્યાંથી જ બધાં ખરીદીને પેકેટ લઈ જઈ શકે એવું સૂચન કરવામાં આવ્યું. આંટી મળતાવડા સ્વભાવને લીધે થોડા દિવસમાં બધે જાણીતા થઈ ગયાં. એ જ્યાં જાય ત્યાં બધાને સામેથી બોલાવતાં, આશ્વાસન આપતાં અને હિંમત બંધાવતા. એમને પોતાના રૂમમાં એકલું બેસી રહેવું ગમતું નહીં. રસોડાની બહેનો સાથે બેસતાં, ઘડપણમાં કેવું જમવાનું ભાવે એવી વાતો રમૂજી રીતે કહીને હસાવતાં, તેમના કામમાં મદદ કરતાં, મસાલા કેવા અને કેટલા પ્રમાણમાં નાંખવા તે શીખવતાં. બધાંને એમની આવડત માટે માન થતું અને કામગરાં સ્વભાવથી થોડા જ સમયમાં બધાંને પ્રિય થઈ પડ્યાં