અમે બાલમંદિર જતા ત્યારે લંચબોક્ષ સાથે ન્હોતા લઈ જતા. નવ વાગ્યે રિસેસ પડે ત્યારે મમ્મીએ બનાવેલા ગરમાગરમ નાસ્તાનું ટિફિન લઈને આવે. એના ગળાના પટ્ટાના આંકડે ટિફિન લટકાવેલું હોય. રસ્તામાં કોઈને હાથ પણ ન અડકાડવા દે. દેશી કૂતરાં તો એને જોતાં જ દૂમ દબાવી ભાગી જાય. બાલમંદિરના ઝાંપે પટાવાળો ઊભો હોય…. ટાઈગર એની પાસે આવી ઊભો રહી જાય…. પટાવાળો આંકડામાંથી ટિફિન કાઢી લે. રિસેસમાં અમારી નજર ઝાંપા તરફ જ હોય. અમારે મન નાસ્તાની અને ટાઈગરની સરખી પ્રતીક્ષા. ઝાંપા પાસે આવી, પટાવાળા પાસેથી ટિફિન લઈ, ટાઈગરને માથે હાથ ફેરવી અમે કહીએ ‘ગો….’ એટલે એ ઘર તરફ દોડે. હું અને દીપુ એને જતો જોઈ રહેતા. એ પછી તો અમે મોટા થતા ગયા… ટાઈગર પણ મોટો થતો ગયો… દાદીમા મંદિરે એકલાં જાય, ટાઈગરને સાથે ન લઈ જાય. પણ…. મંદિરેથી પાછાં ફરે એટલે ટાઈગર પગથિયામાં જ ઊભો હોય. દાદીમા હસીને પગથિયે પ્રસાદ મૂકે પછી જ પગથિયાં ચઢે. ઘણી વાર દાદી ટાઈગર સામે જોઈ કહેતાં – ‘બાપડો કોઈ પુણ્યશાળી જીવ છે જે આપણે ઘેર આપણો બનીને રહ્યો છે. હવે આ એનો છેલ્લો જનમ છે. હવે એને બીજો અવતાર ધારણ નહીં કરવો પડે. કહેવત છે ને ‘કૂતરું પાર ઊતર્યું.’ મારી સામે તાકી નીરવ બોલ્યો – ‘સાચું કહું સાહેબ….! દાદીમા પાસેથી અમે જેટલી કહેવતો સાંભળી છે એટલી તો શબ્દકોશમાં પણ નહીં હોય…’