આ ભૂતકાળના પ્રવાસીઓના શરૂઆતના દિવસો તો મોટે ભાગે નશામાં જ જાય છે. જે નશો ભૂતકાળની યાદોના પહેલા સ્પર્શનો હોય છે. દરેકે દરેક રસ્તાઓ, મકાનો અને વ્યક્તિઓ તેને ઉષ્માથી આવકાર આપે છે, પ્રતિભાવ આપે છે. આ વખતે પ્રવાસીઓના અંતરમાં આનંદ આનંદ થઈ જાય છે. આ નશીલી પ્રતિક્રિયાઓ વચ્ચે કોઈ એવી વ્યક્તિ પણ મળી આવે છે જે બિલકુલ સામાન્ય વ્યવહાર કરે છે કે જાણે આપણે વતનની બહાર ગયા જ ન હોઈએ! પણ તેવા અપવાદો પ્રવાસીના ઉત્સાહને ઠંડો નથી પડવા દેતા. પણ ધીમે ધીમે દિવસો વીતે છે અને ખરી મજા શરૂ થાય છે. પ્રવાસીની “નવીનતા” અને તેની ચમક કુદરતી રીતે ઓછી થતી જાય છે. અને તેને હવે રોજિંદા લોકસમૂહના ભાગ રૂપે ગણવામાં આવે છે. પણ પ્રવાસીને મન તો હજી તે પ્રવાસી જ છે. તે હજી ભૂતકાળ ની સ્મૃતિઓના તાણાવાણામાં જ અટવાયેલો હોય છે.(ઓહો ,તમે કેટલા બધા વખત પછી મળ્યા ?!) તેથી તેની અપેક્ષાઓ અને તેને મળતા પ્રતિભાવો વચ્ચે અંતર વધતું જાય છે, જે શરૂઆતમાં આઘાત જરૂર પહોંચાડે છે પણ ધીમે ધીમે તેને પણ સમજાય છે કે સ્મૃતિના આ પરપોટામાંથી બહાર આવવું ફરજીયાત છે!