કવિતા દરમિયાન ભગવત એક બારીક પંક્તિ મૂકે છે, ઉતાવળે ચૂકાઈ જાય તેવી. કોઈ ક્યાંયથી આવતું નથી. બધા જ જાય છે. અર્થ એ કે કોઈને પોતાના મૂળિયાંની ફિકર, તમા કે જાણકારી નથી. ઘેઘૂર અને છાયાદાર વૃક્ષો એ હોય છે જેના મૂળિયા વિસ્તૃત અને ઊંડા હોય. બધાંને જવું છે, પહોંચવું છે. પહોંચ્યા પછી શું ? કદાચ નવી દોટ ! એ બિચારાઓને ખબર નથી કે :