આપણે તો હબુક પોળીનો ગમે તે અર્થ કરીએ; એ કામ તો રહ્યું લોકસાહિત્યાચાર્યોનું. ભલે આપણે બાળકને છાનું રાખવા હબુક પોળીની રમત રમાડીએ; પણ બાળક તો એમ જ સમજતું હશે છે કે મને ચાંદાનું તેજ ખવરાવે છે. ચાંદાનું તેજ – તેની શીતળતા કોને ન ગમે? બાળકની મજા તો ચાંદાનો રંગ જોવામાં છે, એની ચાંદનીથી નહાવામાં છે, એનું તેજ આંખે ભરવામાં છે. ચાંદામાં હરણ ને ડોશી દેખાય છે એ વાત બાળક તુરત જ માની લે છે; એ એનું ભોળપણ નહિ પણ ગાંડપણ. કુદરત સાથેની એની એટલી લગની. વિજ્ઞાનની કર્કશતા બાળકના મગજને ન રુચે. એમાં જ બાળકોને પરીઓની વાતો ગમે છે. અદ્દ્ભૂતતા એ એની મજા! પણ આપણે બાળકને લઈને ચાંદનીમાં ફરવાને ક્યાંથી નવરાં હોઈએ? આપણે ચાંદની ઉપર કાવ્ય ન કરવું હોય? આપણે હરણ અને ડોશી ની લોકવાર્તાનું મૂળ શોધવું હોય? આપણે ચંદ્રમામાં જીવન્ત પ્રાણીઓ છે કે નહિ તેની શોધ ન કરવી હોય?