જામનગરના મુખ્ય દીવાન શેઠ ભગવાનજી જામબાપુના આવા જ એક રાજકીય ગુનેગાર હતા. શેઠ ભગવાનજીના દીવાનપદને કારણે રાજમાં અને નગરમાં એકવાર વાહવાહ બોલાતી. શેઠ બોલે એ ન્યાય અને કહે એ કાયદો, પણ સમય સ્વભાવે અકોણો અને અવળચંડો હોય છે. જ્યારે અવળો ચાલે ત્યારે ઊથલ-પાથલ થઇ જાય. સવળો ચાલતો રંક રાજા બની જાય. ભગવાનજી શેઠ માટે સમય અકોણો બન્યો એ જ પળે એમનો દિનમાન ખરા બપોરે આથમી ગયો! જામની સાથે કોણ જાણે શુંય અવળું પડ્યું કે જામે દીવાન પદેથી તો કાઢ્યા પણ જામનગરમાં રહેવાની પણ મનાઇ થઇ ગઇ. જામનગરમાં સન્નાટો છવાઇ ગયો. શેઠની દીકરી બાપીબાઇ ગંભીર માંદગીમાં હતી એ રડી પડી : ‘બાપુજી, હું બીમાર છું. મારી દવાનું શું થાશે?’ તારે અહીં રહેવાનું છે બેટા! મને ખાતરી છે કે ઝંડુ ભટ્ટ તારી દવા ચોક્કસ કરશે.’