કેરી એટલે કે એક ફળના નામમાં પણ ઘણી વિવિધતા જોવા મળે છે. પાયરી, તોતાપુરી, બનારસી લંગડો, કિશનભોગ, જમાદાર, સાકરિયા, માણેક, નીલમ, જમાદાર, માલગોવા, રાજભોગ, દશેરી, દશહરી, દાડમી, સફેદા, બદામી, દાડમીયા, સરદાર, સિંદુરીયા, રત્‍નાગીરી, રાજાપુરી એ બધા કેરીઓના નામ એ ઘણાને નહિ ખબર હોય. આમ છતાં અમારા માટે તો કેરીની ચાર જ જાત છે. આફૂસ, કેસર, રાજાપુરી અને બીજી બધી. અમારી જેમ ઘણા આફૂસ, કેસર અને રાજાપુરીને જ કેરી ગણીતા હશે. રાજાપુરી સાંભળી કદાચ કોઈને આશ્ચર્ય થાય. અમે અથાણાનાં શોખીન નથી છતાં મમ્મીએ અથાણા માટે હળદર-મીઠાનો પટ ચડાવીને મુકેલા કેરીના કકડા તફડાવીને ખાવાની મઝા માણેલી છે. પાવરલૂમ આવ્યા પછી હાથશાળ ઉદ્યોગની જે દશા થઇ છે એવી જ દશા મિક્સરના આગમન પછી કેરી ઘોળીને રસ કાઢવાની પરંપરાની થઇ છે. કેરી પલાળવાની, પછી ઘોળી ઘોળીને પાટલા પર ગોઠવવાની, પછી એક એક કેરીના ગોટલા છોતરાં જુદા પાડી નીચોવીને રસ કાઢવાનો. પછી છોતરું ઉલટાવીને રસ-રેસા કાઢી લેવાના. ગોટલાના રેસા પણ રસ નીકળી જાય ત્યાં સુધી પાણીમાં ધોઈ અને એ પાણીમાંથી ‘ફજેતો’ બનાવીને ખાવાની વાત તો જવા દો પણ ગોટલીઓ શેકીને ખાવાની પરંપરા પણ લુપ્ત થઇ ગઈ છે. અમારો રામલો નાગજી રેસાવાળા ગોટલા પર મેશ-કંકુથી ચિતરામણ કરીને ‘બાવાજી’ બનાવી આપતો એ હજી યાદ છે. આશ્ચર્યની વાત એ છે કે ઉનાળામાં બરફના ગોળા એ જમાનામાં પણ ખવાતા હતા પણ એમાં મેંગોનું શરબત નાખાવ્યાનું યાદ નથી.