અમે સૌ મોટરમાં બેઠા. યાત્રા આગળ ચાલી. અમે સૌ આદિબદ્રી પહોંચ્યા. સૂર્યાસ્ત થઈ ચૂક્યો છે. અંધકાર ધીમે પગલે પ્રવેશી રહ્યો છે અને ધીમેધીમે પોતાનું રાજ્ય જમાવી રહ્યો છે. નીચે ખીણમાં ભગવતી નારાયણી ગંગા કલકલ નિનાદ સાથે વહી રહ્યાં છે. હિમાલયમાં એવું કોઈ તીર્થ મળે ખરું જ્યાં કોઈ ને કોઈ નદીનો નાદ સાંભળવા ન મળે ? રસ્તાની એક બાજુએ આ નારાયણી ગંગા છે અને બીજી બાજુએ ભગવાન આદિબદ્રીનાથનું મંદિર છે. અહીં પ્રધાન મંદિર આદિબદ્રીનાથનું, ભગવાન નારાયણનું છે, પરંતુ તે જ પરિસરમાં બીજા મંદિરો પણ ઘણાં છે. વસ્તુતઃ આ એક મંદિર-સંકુલ છે. બંને બાજુ ઊંચા પહાડો છે. પહાડોમાં ક્યાંક-ક્યાંક દીવાઓ દેખાય છે. આ દીવાઓ ત્યાં રહેલી માનવ વસાહતોની સાખ પૂરે છે. અમે સૌ ઝડપથી મંદિર-સંકુલમાં ગયા. આ પહેલા બાર વર્ષ અગાઉ એક વાર આ તીર્થની યાત્રા કરી છે, એટલે પ્રધાન મંદિરમાં ગયા. મંદિરોમાં હવે દીવાઓ પેટાવવામાં આવી રહ્યા છે. એક મંદિરમાં ઝાલરઘંટાનો નાદ થઈ રહ્યો છે. પૂજારી જુદાંજુદાં મંદિરોમાં જઈને સાયં-આરતી કરી રહ્યા છે. અમે ભગવાન આદિબદ્રીનાથના મંદિરમાં પ્રવેશ્યા. એક નાનો દીવો પ્રજ્વલિત છે. તેના ઝાંખા-ઝાંખા પ્રકાશમાં ભગવાન નારાયણનાં અલપઝલપ દર્શન થયાં. દર્શન, પૂજન અને પરિચય સવારે થશે, એમ માનીને અમે આવાં અલપઝલપ દર્શનથી જ અત્યારે સંતોષ માન્યો.