કેટલાક લોકો ઊંચી અને અયોગ્ય અપેક્ષાઓને કારણે મોટી ઉંમર સુધી પરણી શકતા નથી. ખાસ કરીને છોકરીઓની મેંટાલિટી એવી હોય છે કે મનગમતું પાત્ર મળે તો જ લગ્ન કરવાં જોઈએ. પરંતુ ‘મનગમતું’ની વ્યાખ્યા પણ સ્થિર નથી હોતી. અપેક્ષાઓ વધતી જાય છે. મા-બાપ પણ સમજાવી-સમજાવીને થાકી જાય છે. તેમના ઉજાગરા ભારે વ્યથાભર્યા હોય છે. એક જમાનામાં એમ કહેવાતું કે ‘કન્યા વરયતે રૂપમ’, અર્થાત કન્યા રૂપ જુએ છે. આજની કન્યાઓ છોકરાના રૂપ કરતાં તેની પર્સનાલિટીને વધુ મહત્વ આપે છે. સામે પક્ષે છોકરાઓ હંમેશાં કન્યાના રૂપને પ્રાયોરિટી આપે છે. રૂપાળી, સમજુ અને કમાતી છોકરી મળે તો સારું એવાં પલાખાં આજના છોકરાઓ માંડે છે. જ્યારે આખી લાઇફનો વિચાર કરવાનો હોય ત્યારે થોડીક પ્રતીક્ષા કરવી જરૂરી છે; પરંતુ વિલંબ ન થાય એની તકેદારી અનિવાર્ય છે. ક્યારેક કૉમ્પ્રોમાઇઝ કરવાથી જ જીવનને નવું અજવાળું જડી જતું હોય છે.