એટલે “જિન્હોંને સજાયે યહાં મેલે, સુખ દુઃખ સંગ સંગ ઝેલે, વહી ચુનકર ખામોશી, યું ચલે જાયે અકેલે કહાં…” એ પંક્તિઓની ગંગોત્રી ક્યાં હતી એ સમજાય.