આમ ને આમ ભારતથી પરત આવ્યા પછી આઠ મહિના પસાર થઈ ગયા. શિયાળામાં તો ખૂબ ઓછો સમય સૂર્યપ્રકાશ મળેલો. ડિસેમ્બર અને જાન્યુઆરીના દિવસો ઑસ્વાલે જાણે શીતનિદ્રામાં જ ગાળેલા, પણ માર્ચ આવતા સુધીમાં તેના શરીરમાં ફરી ઊર્જાસંચાર થવા લાગ્યો. ઑસ્વાલ હવે શક્ય એટલું વધારે સૂર્યને નીરખતો રહેતો. ભૂખ શું કહેવાય એ તે ભૂલી ગયેલો. ભોજનના સ્વાદ અને ખુશ્બૂની તેની સમજ વિસરાઈ ગઈ હતી. પાચનક્રિયા ન થતી હોવાને કારણે શરીરની અમુક કૅલરી જરૃરિયાત પણ ઘટી ગઈ હતી. શરીર જાતે જ સૂર્યની ઊર્જાનો કાર્યક્ષમ ઉપયોગ કરવા ટેવાઈ ગયું હતું. તે હવે અણિશુદ્ધ ‘ઇનએડિએટ’ બની ગયો હતો, એવો મનુષ્ય જે ખોરાક વગર ફક્ત સૂર્યપ્રકાશથી જીવી શકે છે.