અનીલ પણ ‘ના’ નથી કહી શકતો. એમાં પણ ઑફિસમાં એના ઉપરીને તો નહિ જ. આને લીધે એ મૅનેજરને ઉચ્ચ સ્થાને એક મોટી કંપનીમાં પહોંચ્યો છે. ઑફિસમાં એને ‘Mr can Do’ કહે છે. એ કરશે, એ ‘ના’ નહિ પાડે, એમ એનો ઉપરી અને સહકાર્યકર્તાઓ જાણે છે. મોડે સુધી એ ઑફિસમાં કામ કરતો રહે છે. રજાના દિવસે પણ ઑફિસના કોઈ કામ અંગે કે બીઝનેસ લંચ-ડિનર માટે બહાર રહે છે. એની પત્ની અને બાળકોને એ પિકનિક-પર્યટન પર નથી લઈ જતો. એમને એ હરવાફરવા નથી લઈ જતો એટલે ઘરમાં એનાથી બધાં નારાજ છે. સ્મિતાએ એનાં બહેન-બનેવીને ઘેર જમવા માટે બોલાવ્યાં હતાં. સ્મિતાએ અનીલને ઑફિસથી વહેલા આવવા માટે ખાસ કહ્યું હતું છતાં એ રાતના છેક આઠ વાગ્યા પછી જ ઘેર પહોંચ્યો, કારણ કે, એ ઘેર આવવા નીકળતો હતો ત્યાં જ એના ઉપરીએ એને એક કામ સોંપી દીધું ! અનીલ ‘ના’ કહી શક્યો નહિ. એ રાત્રે સ્મિતાએ આક્રોશ અને આંસુ સાથે કહી દીધું, ‘તું તારી પત્ની અને બાળકોને જ ‘ના’ કહી શકે છે ? તારી ઑફિસમાં તારા ‘બોસ’ને ‘ના’ કેમ નથી કહી શકતો ? બધાંને ઘર છે, કુટુંબ છે, તારે જ કોઈ નથી. તારે મન અમારી કોઈ કિંમત જ નથી !’ અનીલની આ નિર્બળતાએ એના પારિવારિક સંબંધને વણસાવ્યા છે. એ પોતાની કારકિર્દી અને ગૃહજીવનની જવાબદારીનું યોગ્ય સમતુલન નથી કરી શકતો.