(બાઈબલના જૂના કરારમાં પ્રાચીન કાળના એક વિપ્લવની વાત છે, કે જ્યારે નૂહે પ્રત્યેક જાતના જન-જનાવરની એક એક જોડી પોતાના ‘આર્ક’ કહેતાં જહાજમાં સંઘરી લીધી, જેના પછી જળપ્રલય ઉભરાયો, ને ભૂમિ નામેય જળથી ઢંકાઈ ગઈ ત્યારે, એ જહાજની આગળ એક મહામત્સ્ય જળમાંથી નીકળીને ઉપર આવ્યો, ને તેની પાછળ પાછળ તરતું એ જહાજ બચી ગયું. એ મચ્છના જળની બહાર નીકળવાથી, પાણીનું એક પ્રચંડ મોજું તેના જ આકારે ઉઠ્યું હતું. ને એણે જળથી મચ્છને ઘેરી લીધો હતો, પરંતુ, અસંગ અને નિર્લેપ એવા એ મહામચ્છને તેની શી પરવા હતી? કંઈ જ નહિ. એવી રીતે, મનસમુદ્રમાંથી ઉઠતી અહંકારરૂપી પ્રચંડ લહર, એ સાક્ષી આત્માને ઘેરી વળેલી હોય, તોય તેની એને શી પરવા હોય? એ મનતરંગને અન્ય નાના મોટા મનતરંગો અથડાઈને એનો નાશ કરે, કે તેને વધારે પુષ્ટ કરે, તો યે, અસંગ એવા આત્માને કશી અસર ન થતાં, એ તો, એ સર્વની ઉપર જ તરતો રહે છે.)