ઘરની બહાર આવવાનું એમણે કહ્યું ત્યારે મારા પતિએ કહ્યું, “બહાર બહુ લોકો છે, તે મને મારી નાખશે.” માણસોએ કહ્યું, “ચાલ બહાર” એ લોકો બહાર નીકળ્યા કે તરત મારા પતિએ બારણું બંધ કરી દીધું પણ એમણે લાકડીઓ અને સળીયાઓથી બારણું તોડી નાંખ્યું, બારણાની ઈસ્ટાપડી નીકળી ગઈ, એ બારણા પાસે જ ઉભા હતાં. માણસોએ એમને ઈંટોથી માર્યા ત્યારે એ પાછળ ખાટલા પર પડ્યા અને બેભાન થઈ ગયાં. પઈ માણસો ઘરમાં ધસી આવ્યા, કેટલાક પાસે લોખંડના સળીયા હતાં તો બીજા પાસે ખાટકીના છરા હતાં. નિર્મમ બનીને એમણે મારા પતિની કતલ કરી. એ ઘણી ચીસો પાડતા રહ્યાં, બાળકોને અને મને પોકારતા રહ્યાં, પણ શું બની રહ્યું હતું એનું મને ભાન નહોતું. એક ક્ષણ તો એમ લાગ્યું કે કાંઈ જ નથી બની રહ્યું, પછી હું અંદર ગઈ, મરણતોલ માર મારી મારીને એ લોકો ચાલ્યા ગયા હતાં. એમની ચીસો સાંભળી ત્યાં સુધી ગુંડાઓને થયેલું કે એ હજી જીવતા હતાં. પણ એ બેભાન બની ગયા ત્યારે એમણે માની લીધું કે એ મરી ગયાં. દસ પંદર મિનિટ પછી એ ભાનમાં આવ્યા, અને ભાનમાં આવતાં જ અસહ્ય પીડાથી એ ચીસો પાડવા લાગ્યા, મને બોલાવવા લાગ્યા, હરીને બોલાવવા લાગ્યા. એ દીકરાનું સાચું નામ જસવંત છે પણ અમે તેને હરી કહેતાં. અમને વળગીને એ અમને ખેંચવા લાગ્યા અને અમે એમની ઉપર ઢળી પડવા લાગ્યાં. અમે કહેતા હતાં, “મૂંગા રહો, આટલી ચીસો ન પાડો, રડો નહીં, નહીંતર એ લોકો ફરી વાર આવશે અને ફરી વાર માર મારશે.” પણ એમની પીડા અસહ્ય હતી. પીડાથી એ ખૂબ અસ્વસ્થ હતાં.