[dc]ક્યા[/dc]રેય તૃષાએ કલ્પ્યું નહોતું કે આ ઉંમરે અને આ રીતે અચાનક એનું સૌભાગ્ય ઝૂંટવાઈ જશે. ઈશ્વર એના નસીબ સાથે આવી ક્રૂર રમત રમશે એવી તો સ્વપ્નેય કલ્પના નહોતી. હજુ એની ઉંમર ક્યાં વહી ગઈ હતી ? વય તો જોબનને હિલોળે ઝૂલતી હતી. ત્રીસીની ઉંબરેય આયખાએ પગલાં નહોતાં માડ્યાં અને પાવન અને એની વચ્ચે વયનો ભેદ હતો માત્ર સાત વર્ષનો. પાવનની જિંદગી ત્રીસીમાં જ રમતી હતી એટલે જિંદગીની વસંત પર પાનખર ઊતરી આવે તેવી તે કલ્પના બેમાંથી કોને હોય ? હજી તો બંનેની આંખોમાં રતૂમડાં શમણાંનો કેફ હતો. એકની એક લાડલી દીકરી ખુશાલીના જીવનને ખુશીથી ભરી ભરી દેવાની હોંશ હતી.