ગમે તેવી સારી જગ્યાએ પહોંચવાની આશા હોય, પરંતુ એ ટ્રેનોમાં બેસવું ખરેખર બહુ જ ભયાનક હતું. ઠંડા ગાર વાતાવરણમાં પણ ટ્રેનની અંદર ગુંગળામણનો અનુભવ થતો હતો. અને વાતાવરણની કાળાશને કારણે એ ગુંગળામણ વધારે સઘન થઈ જતી હતી. ડબ્બામાં પ્રવેશતાં સાથે જ દિવાલના કાંણામાંથી ડબ્બામાં પ્રવેશતા પ્રકાશના પુંજ તરફ બાળકો દોડી જતાં હતાં. એ સવારે નિયુસિયા હોરોવિત્ઝે પણ એમ જ કર્યું. ડબ્બાની દિવાલને એક જગ્યાએ અઢેલીને એ બરાબર એવી જગ્યાએ ઊભી રહી, જ્યાં દિવાલ પરની ધાતુની એક પટ્ટી ઢીલી થઈ ગઈ હતી. તીરાડમાંથી એણે બહાર જોયું તો રેલવે લાઈનની સાવ સામે થોડે જ દૂર પુરુષોની છાવણીની વાડ હોય એવું તેને દેખાયું. વાડની પેલે પાર ઊભેલા બાળકો ધક્કામુક્કી કરીને તેમની ટ્રેન સામે તાકી રહેતાં હાથ હલાવી રહ્યાં હતાં. એમની હલનચલનમાં કંઈક ખાસ પોતીકો ઉમળકો દેખાતો હતો. નિયુસિયાને આશ્ચર્ય એ વાતનું થયું, કે એમાંના એક બાળકને જોઈને તેને પોતાનો છ વર્ષનો ભાઈ રિચાર્ડ યાદ આવી ગયો, જે શિન્ડલર પાસે સુરક્ષિત હતો! એ છોકરાની બાજુમાં ઊભેલો છોકરો તેને પોતાના પિતરાઈ ઓલેક રોસનર જેવો લાગ્યો. પછી અચાનક જ તેને ખ્યાલ આવ્યો, કે એ ખરેખર રિચાર્ડ અને ઓલેક જ હતા!