એના રાજદરબારમાં નર્તકો, વારાંગનાને સ્થાન ન હતું. એના બદલે સાધુ, સંતો, વિદ્વાનો અને સત્સંગીઓને આદરપૂર્વક સ્થાન મળતું હતું. એ રોજ વહેલો ઊઠી પોતાના ઓરડામાં જઈ રેંટિયો ફેરવી જરૂર પૂરતું કાંતી પછી તૈયાર થઈ રાજદરબારમાં આવતો હતો. આ કાંતેલા સૂતરમાંથી તે જીવનનિર્વાહ ચલાવતો હતો. આવા પરિશ્રમી જીવનથી એને અપાર સુખ-શાંતિ મળતાં હતાં. આ રીતે મેળવેલા રોટલાને તે હકનો રોટલો કહેતો હતો, છતાં એના મનમાં કાયમ શંકા રહેતી હતી કે હકનો રોટલો કહેવાય કે નહિ ? એના રાજ્યમાં આવનાર સંત, સાધુ, વિદ્વાન કે પંડિતને એ પ્રશ્ન પૂછતો કે ‘હકનો રોટલો કોને કહેવાય ?’ પરંતુ કોઈના જવાબથી એને સંતોષ થતો ન હતો.