અંતકાળમાં મનુષ્‍ય જે જે ભાવનું ચિંતન કરતો રહીને શરીરનો ત્યાગ કરે છે તે તે ભાવને જ પ્રાપ્‍ત થાય છે. આને જ વિષયરૂપી કૂં૫ળોનું ફુંટવું કહે છે. કૂં૫ળોની જેમ વિષયો ૫ણ દેખાવમાં ખુબ જ સુંદર પ્રતિત થાય છે જેથી મનુષ્‍ય તેમાં આકર્ષિત થઇ જાય છે. પોતાના વિવેકથી ૫રીણામ ૫ર વિચાર કરી તેમને ક્ષણભંગુર, નાશવાન અને દુઃખરૂ૫ જાણીને એ વિષયોનો ત્યાગ કરી દેવો જોઇએ. વિષયોમાં સૌદર્ય અને આકર્ષણ પોતાના રાગના કારણે જ દેખાય છે, એટલા માટે વિષયોમાં રાગનો ત્યાગ જ વાસ્તવિક ત્યાગ છે. વિષયો વિષયુક્ત લાડુ સમાન છે. દોષમાં વિષયો કાળા સર્પના વિષથી ૫ણ વધુ તીવ્ર છે, કેમ કે વિષ તો ખાવાવાળાને જ મારે છે પરંતુ વિષયોને આંખથી દેખવાવાળાને ૫ણ છોડતા નથી. (જગતગુરૂ શંકરાચાર્ય કૃત વિવેક ચૂડામણી – ૭૯)