એમણે સરસ યોજના કરી. 20 વરસ સુધી લગ્ન નહીં કરું, 25 સુધી નહીં કરું, 30 સુધી નહીં કરું, એમ પાંચ-પાંચ વરસ માટે નિર્ણય કરતા ગયા. અને છેવટે 35ની ઉંમરની આસપાસ નિર્ણય કરી લીધો કે, ‘હવે લગ્ન નહીં કરું, લગ્ન વિના હું ટકી શકવાનો.’ ખરેખર આ એક નાજુક બાબત છે. નર્યા કોઈક આદર્શ પાછળ ઘસડાઈ જવામાં સાર નથી. જો આ બાબતનો નિર્ણય વિવેકપૂર્વક ન થતો હોય, તો જીવનમાં સમત્વ રહેતું નથી તથા જાતજાતની વિકૃતિ પણ જન્મે છે. બબલભાઈએ લખ્યું છે : ‘ઈશ્વરનો મારે ઉપકાર માનવો જોઈએ કે એણે મને હંમેશ જાગૃત રાખ્યો. કૉલેજમાં ભણતો હતો ત્યારે ત્યાંના વાતાવરણમાં માર ઉપર વિકારના અનેક હુમલા આવતા. અમુક અમુક સ્ત્રીઓને જોઉં અને મનમાં વિકાર જાગે. આ વિકાર ખાળવા હું ઘણોય પ્રયત્ન કરું, પણ ખાળી જ ન શકું. એ બધા સામે હું સ્વામી વિવેકાનંદની પ્રેરણાથી ઝઝૂમતો. પછી અનુકૂળ તક મળતાં હું ત્યાંના પ્રતિકૂળ વાતાવરણમાંથી મુક્ત થયો. કાકાસાહેબ, બાપુ અને કિશોરલાલ મશરૂવાળાના પવિત્ર વિચારોએ મને સુરક્ષિત બનાવ્યો. કાકાસાહેબે મને ગ્રામસેવાની ધૂન લગાડી. ગાંધીજીએ મને જીવનની એક નવી દષ્ટિ આપી. એ દષ્ટિ સાથે એમણે વિવેકની આંખ પણ આપી. વિવેકની એ આંખે તોલમાપ કાઢતાં કાઢતાં ક્રમેક્રમે હું વિકાસનાં પગથિયાં ચઢતો ગયો અને છેવટનો નિર્ણય કરી શક્યો.’