બેવડો રંગ બાલમુકુંદ દવે (“પરિક્રમ્મા”માંથી) રૂપેરી નેહ હુક્કાની શોખથી ગગડાવતો જહાંગીર હતો બેઠો ઝરૂખે શાહી મ્હેલને, હવા જમુનાજલસ્પર્શથી ભીની, ભીંજાવતી ઊઘડતા પ્રભાતને; ખીલ્યે જતી રોનક દિલ્હી નગરની, આંખો પીએ રૂપછટા નશીલી. સામેનો રાજમાર્ગેથી ફેંટાળો અસવાર કો, આવે ખેલાવતોબંકો પંચકલ્યાણી અશ્વને.…