‘એક મોટા કુટુંબની પારસી બહેન, જેણે કોઈ દિવસ મુંબઈની બહાર પગ દીધો ન હોય, એવાં એક પારસી બહેન, ગામડાંમાં જાડી ખાદી પહેરી ઉઘાડે પગે ભટકે, ન જુએ રાત અને જુએ દહાડો, ટાઢ, તડકો, વરસાદ બધું સરખું ગણે, ગરીબ છોકરાઓ સાથે બેસે, તેમને શીખવે, તેમને સારું ભિક્ષા માગે, એ ભલે સાચું હોય, પણ દસ વર્ષ પહેલાં કોઈ મને એ વાત કરત તો હું ન માનત.