સોપો પડી ગયો. નોકરી છીનવાઈ જાય એવી તો કલ્પના જ નહીં ને ? બહુ બહુ તો ઠપકો મળે. દંડ થાય. પણ આ તો બેકારીની ધમકી ! પણ દેવકૃષ્ણ જોશી માફી માગે એવી માટીના હતા નહીં. નહીંતર માખણના લોંદા જેવી નોકરી હાથમાંથી સરકાવી લઈને બાપુએ હદપારીની ટિકિટ પકડાવી એ એમણે જોયું. ઉપર નામ અક્ષરો વાંચ્યા પછી વિચાર કર્યો કે ભલે હકાલપટ્ટી ની ટિકિટ છે પણ મફત લેવાય નહીં એટલે પછી ટિકિટના રૂપિયા, આનાપાઈ ખિસ્સામાંથી કાઢીને ચૂકવ્યા અને ગાડીમાં બેસી ગયા. બાપુના હાથમાં ટિકીટનું પરચૂરણ એમને એમ રહ્યું ને દેવકૃષ્ણ જોશી છલાંગ મારીને ગાડીમાં બેસી ગયા. તે સવારે શિહોર ભેગા. વતનમાં પિતાની મોઢામોઢ થવું કપરૂં હતું કારણ કે બાપ કવિ ‘અંબર’ એ વખતે ખરેખર પિતાના પાઠમાં હતા.