ઇન્દ્રિયથી શરૂ થાય કારણ કે આપણને જો’તું હોય ને ન મળે એટલે મન કે’ લે લે લે. પણ હામાવાળો ના પાડે એટલે ઇન્દ્રિય કે’ કે નહિ મેળ પડે. આમાં એટલે મન પછી ખીજાય. આંખને પણ ગમતું હોય અને મનને પણ લાલચ થાતી હોય ને વાતાવરણ અનુકૂળ ન હોય તો આઘું વયું જાવું પડે. બુદ્ધિ છે એ નિશ્ચય કરે કે ભાઈ ગમે એમ કરીને લેવું જોઈએ પણ એ નહિ મેળ પડે. આમાં હું ભંગાઈ જાય એવું છે. એમાંથી ક્રોધ ઉત્પન્ન થાય. ઇન્દ્રિયો, મન અને બુદ્ધિ અધિષ્ઠાન તો છે આના પણ એ અધિષ્ઠાનનો નાશ કેમ કરવો ? તો કે – યો બુદ્ધે પરતસ્તુ સ: – કે જે બુદ્ધિનીયે ઉપર છે ને એની આગળ વયા જાવ એટલે બેડો પાર થઈ જાય. પછી એ (પરમતત્વ – પરમાત્મા) કહેશે, બુદ્ધિને કે ‘એએએએએય, આ મારો દિકરો છે. એને હેરાન કર મા. પછી બુદ્ધિની સાથે-સાથે મન અને ઇન્દ્રિય પણ માની જશે. આમ ક્રોધની સમસ્યાનું સમાધાન થઈ જાય છે. ગીતાનો આ સંદેશ છે. આપ સૌને પરમાત્મા એને ચરિતાર્થ કરવાની ક્ષમતા આપે એવી પ્રાર્થના સાથે . . .