તરલબહેન-ઉમેશભાઈને એમણે સમજાવ્યું કે નિયતિ બિલકુલ પાગલ નથી. પાગલપનનો અંશ પણ નથી. એનું વર્તન અસામાન્ય છે, જેથી એવો ભ્રમ થાય છે કે એ થોડી પાગલ છે… વાસ્તવમાં એ અસલામતી અને અસુરક્ષાની ભાવનાથી પીડાય છે. એના મનમાં ગ્રંથિ છે કે તમને ગમતી નહોતી માટે જ તમે એને આપી દીધી. હવે કાકા-કાકી તો અવસાન પામ્યાં. તો એનું કોણ ? ભલે, તમે એને અહીં લઈ આવ્યાં, પણ એ તો એવું જ માને છે કે આ ઘર તો કુંજનું ! માતાપિતા પણ કુંજનાં અને એટલે જ તમારી સાથે આવું વર્તન કરે છે. બહાર, બીજા સાથે એ અત્યંત સામાન્યપણે વર્તે છે. કોઈને ખ્યાલ પણ ન આવે કે એ ઘરમાં આવી ધમાલ કરતી હશે ! એને જરૂર છે તમારી ઓથ ને હૂંફની ! પ્રેમની તરસી છે એ. તમારા ઉપરાંત કુંજે પણ ધ્યાન આપવું પડશે. એ પણ તદ્દન નાનો તો નથી, સમજી શકશે. – અને એવું જ બન્યું. કુંજ ઘણો સમજુ નીકળ્યો. અપેક્ષા કરતાં પણ વિશેષ કામગીરી એણે બજાવી. દીદીને સાજી કરવાનું બીડું ઝડપ્યું. આખો દિવસ દીદીની આગળ-પાછળ ઘૂમ્યા કરે. એની મનગમતી વસ્તુ લઈ આવે. ઝીણી ઝીણી કાળજી રાખે. મનોચિકિત્સકની સારવાર, ડિપ્રેશનની દવા, માતા-પિતાની હૂંફ ને કુંજની કાળજી…. સમગ્ર માહોલના કારણે ધીરે ધીરે નિયતિમાં બદલાવ આવવા માંડ્યો. વરસ દિવસે એ એકદમ સામાન્ય બની ગઈ. પહેલાંની હસતી-કૂદતી નિયતિનો જાણે પુનઃજન્મ થયો. સ્કૂલમાં, ઘરમાં ઈતરપ્રવૃત્તિમાં રસ લેવા માંડી. છતાં પણ ક્યારેક માતા-પિતાને લાગતું કે એના મનમાં હજુ કાંઈક છે. કાંઈક ખચકાટ છે. શું છે તે સમજાતું નહોતું.