વિદ્યાર્થીકાળમાં, વિદ્યાર્થી આંદોલનોમાં ભાગ લેવો ગમતો અને અમારા જેવા નવશીખીયાઓને માટે આંદોલનોની આવડત બાબતે વર્ગો પણ યોજાતા જેમાં અમે ભાગ લેતા. આજે આપની પાસેથી બે નવી વાતો જાણવા મળી. ખાસ તો આંદોલનકર્તા સ્વયં સ્થિતિવસ આંદોલીત ન થવા માંડે અને પ્રથમથી જ એક સ્પષ્ટ લક્ષ્ય નક્કી કરી તેને વફાદાર રહેવું અને લક્ષ ન ચૂકાય તેની દરકાર રાખવી એ બાબતો બહુ મહત્વની લાગી. આ મુદ્દાઓનાં પ્રકાશમાં અણ્ણાજીનાં આંદોલનની આકારણી પણ વિચારપ્રેરક રહી. આપે કહ્યું તેમ આ તબક્કે આપણે અલ્પવિરામે ઊભા છીએ. હવે કેવળ “જોયા કરવા” સીવાય (સંસદનું પછીનું સત્ર ન મળે ત્યાં સુધી) અન્ય મારગ નથી. જો કે પ્રજાને આંદોલીત કરનાર મુળ મુદ્દો તો છે ભ્રષ્ટાચારનો, જે લગભગ લગભગ સર્વ વિચારકોનાં મંતવ્ય અનૂસાર માત્ર કોઈ એક કાયદા વડે સંપૂર્ણ કાબુમાં આવવાની શક્યતા ઓછી છે. આ માટે વ્યક્તિએ (અહીં ’સમાજે’ નથી લખ્યું, સરવાળે વ્યક્તિઓ મળી સમાજ રચાય છે) આંદોલીત થવાનું ચાલુ રાખવું પડશે. મારી નમ્ર મતિ અનૂસાર અહીં “હું પણું” દાખવવું એ અહંકાર નહીં પણ ઉપાય સમાન ગણાશે ! ’હું મારી પહોંચ હશે ત્યાં સુધી ભ્રષ્ટાચાર નહીં કરૂં, નહીં થવા દઉં’ આ ભાવના કેળવાશે તો કાયદાઓનું (હાલનાં અને નવા બનનારા) અમલીકરણ સરળ બનશે.