આખા પ્રસંગની બે વિશેષતાઓ હતી. આ કાર્યક્રમ પ્રથિતયશ વિદ્યાર્થીઓએ પોતાના પ્રાધ્યાપક ગુરુને સન્માનવા કર્યો હતો અને પ્રવચનો અને પુષ્પોપહાર ઉપરાંત પાંચ પુસ્તકોનું પ્રાગટ્ય. કશુંક પામી ગયેલા વિદ્યાર્થીઓ પોતાના વિદ્યાદાતાને હમેશાં યાદ કરે જ એવું બનતું નથી. આવા પ્રસંગે સ્મૃતિગ્રંથ બહાર પડે એ સમજી શકાય, પણ અમૃતાવસ્થા પ્રાપ્ત કરતા એક વિદ્યાપુરુષનાં પાંચ પુસ્તકો પ્રગટ થાય એ અગત્યનું છે. એમની વિદ્યાવ્યાસંગની સ્મૃતિમંજૂષા એટલે ભવામૃત. આ ભવનું અમૃત.. ઉમાશંકર જોષી યાદ આવે, “ બધો પી આકંઠ પ્રણય ભુવનોને કહીશ હું ! / મળ્યાં વર્ષો તેમાં અમૃત લઈ આવ્યો અવનિનું ... “ આજના યુગમાં વ્યક્તિ 75નો થાય ત્યારે એના હાથમાં જે અમૃતનો પ્યાલો હોય તો એનું રાસાયણિક રહસ્ય શું હોય ? થોડી દવાની ગોળીઓ, ચલવાની લાકડી, ઘરડા થઈ ગયેલા ચશ્મા કે આવું કશુંક જેમાંથી જીવનનો અર્ક છલકતો હોય. અહીં કૈલાસ ગુરુકુળમાં ચાલતાં સંસ્કૃતસત્રોના બધા પ્રવચનોને ગ્રંથસ્થ કરીને જે ‘બહુશ્રુત' નામે દશ ગ્રંથો વિજયભાઇએ સંપાદિત કર્યાં છે એ સહજતયા યાદ આવે છે. વિજયભાઇના બે ગ્રંથો ‘અનુનય' અને ‘દીપશિખા' મને ખૂબ જ ગમી ગયાં. સંસ્કૃતસાહિત્યની વિશિષ્ટકૃતિઓને આ રીતે લોકભોગ્ય ભાષામાં ઉપલબ્ધ કરાવીને એમણે સંસ્કૃત જેટલી જ ગુજરાતી ભાષાની પણ સેવા કરી છે.. એક સારસ્વત સતત અભ્યાસરત રહીને ગુજરાતના સાહિત્યજગતને કેવા સમૃદ્ધ કરી રહ્યા છે. વિજયભાઇ સતત ગુજરાતી અને વિશ્વસાહિત્યની સાથે જીવંત સંપર્ક રાખીને સંસ્કૃત સાહિત્યને સતત નવી દૃષ્ટિથી અવલોકતા સાહિત્યકાર છે. આજીવન શિક્ષક છે..