આ પ્રબંધ માટે જ 1929માં પહેલી વાર ગાંધીજીને મળવાનું થયું. રેશમી સુટ અને હાથમાં છડી સાથે એવા રૂઆબભેર સાબરમતી આશ્રમમાં ગયા કે ગરીબીનું એક જીવતુંજાગતું કારણ પ્રત્યક્ષ બોલતું થઈ જાય. પરંતુ ગાંધીજીની પહેલી મુલાકાતનો રંગ જ એવો ચઢ્યો કે કેવળ પોષાક નહીં, વેશભૂષા, રંગઢંગ, રહેણીકરણી તમામ બદલાઈ ગયું. ગાંધીજી એમને લાડમાં ‘કુ’ કહેતા. કુમારપ્પાને અધ્યાત્મમાં એવો રસ કે ગાંધીજીએ એમને ‘ડૉક્ટર ઑફ ડિવિનિટી’નું બિરુદ આપ્યું. તદુપરાંત, ગ્રામોદ્યોગની બાબતોમાં એટલા પ્રવીણ કે એમને ડૉક્ટર ઑફ વિલેજ ઈન્ડસ્ટ્રીઝ D.V.I. પણ બનાવ્યા. 1956માં ઈશુ-જયંતીના દિને પદયાત્રા દરમિયાન, વિનોબાજી કુમારપ્પાજીના ગાંધી-નિકેતન આશ્રમે ગયા. કુમારપ્પાની નાનકડી કુટિરમાં દીવાલે લટકતી ગાંધીજીની છબીને વિનોબા નિહાળી રહ્યા હતા, ત્યારે કુમારપ્પા બોલ્યા, ‘આ છબી મારા સ્વામીની છે.’ પછી પડખે જ લટકતી એક બીજી છબી તરફ આંગળી ચીંધીને કહે, ‘અને આ છબી મારા સ્વામીના સ્વામીની છે.’ એ છબી એક ગરીબ ખેડૂતની હતી.