વેકેશનનો માહોલ જામ્યો છે. પણ શેરીઓમાં બાળકો ભાગ્યે જ નજરે પડે છે. પંદરેક વર્ષ પહેલાંના વેકેશનના દિવસો શેરી હોય કે સોસાયટી, ગામ હોય કે નગર બધાંને બાળકોની ધિંગામસ્તીથી ભરી દેતા. ખોખો, ગિલ્લીદંડા, ભમરડા, લખોટી, કબડ્ડી જેવી અનેક રમતો બાળકો રમતા, જેનાથી તેમના વ્યક્તિત્વ અને શરીરનો વિકાસ થતો. ભરબપોરે આંબલીના ઝાડ પર ચઢવું, ક્યાંક આંધળી ખિસકોલી તો ક્યાંક નદી પર્વત રમવું, બહેનપણીઓ સાથે દોરડાં કૂદવાં તો દોસ્તારો સાથે ભમરડા ફેરવવા, તો વળી આઈસપાઈસ, ગિલ્લીદંડા, થપ્પો ને સાતોલિયાના શોરથી આખી શેરી ગજવવી, લખોટી તાકીને શરતો લગાવવી, તો મોડી રાત સુધી દાદીમા પાસેથી રાજકુમાર અને રાજકુમારીઓની વાર્તા સાંભળવી અને છેક બારના ટકોરે ખુલ્લા આકાશ તળે પથારીમાં પડવું. ફરી એક રજાની મજા માણતાં, સવારની રાહ જોતાં... કેટલો આનંદ હતો એ વેકેશનમાં! મોસાળમાં જવાની પણ એક મજા હતી. વેકેશન ક્યાં પૂરું થતું તેની ખબર જ ન રહેતી. શું આજની પેઢીને મળે છે આવું બાળપણ ?