માનવીય સમાજનો એક મોટો વર્ગ એવો છે, જેને પોતાની આ ગુપ્ત શક્તિઓનો આભાસ પણ થતો નથી અથવા તો તેઓ તે જાણવા જ માગતા નથી એ એક આશ્ચર્યની વાત છે. તેમને પોતાની દુર્બળતાઓનો ભાર લાદીને ફરતા જાનવરની જેમ જીવવું જ પસંદ હોય છે. ઘોડો, બળદ, હાથી કે બકરીની પીઠ પર સારી રીતે વસ્તુઓ લાદીને એક સ્થળેથી બીજા સ્થળે લઇ જવામાં આવે છે, પરંતુ તે બિચારા જાનવરને શું ખબર પડે કે તેમની પીઠ પર કોઇ કીમતી વસ્તુ મૂકી છે? તેમની પીઠ પર મૂકવામાં આવેલી કોઇ પણ વસ્તુ તેમના માટે ભાર સમાન જ છે અને તે જ રૂપમાં તેઓ ભારનું વહન કરે છે. અજ્ઞાનમાં ફસાયેલા માનવીની સ્થિતિ પણ બિલકુલ આવી જ હોય છે. તેના માટે વિચાર, વાણી કે વિવેક ઘોડા કે હાથીની પીઠ પર લાદેલા કીમતી સામાનની જેમ નિરર્થક હોય છે.