સમય વિતતો ગયો. બે દિવસમાં દિલીપની સગાઈ ઈંદિરા સાથે થઈ ગઈ. એપ્રિલના એન્ડમાં દિલીપની ફાઈનલ પછી, લગ્ન લેવાનું નક્કી થઈ ગયું. સગાઈના દિવસે, ઈંદિરાની સાથે દિલીપે ઓળખાણ કરાવતાં કહ્યું, “ઈંદિરા, મીટ સુલુ, માય બેસ્ટ ફ્રેન્ડ.” ઈંદિરા જરાક હસી. મેં ઋચાની ઓળખાણ કરાવી, “ઈંદિરારાભાભી, આ ઋચા, અમારા બેઉની બેસ્ટ ફ્રેન્ડ.” પણ માત્ર થોડું હસીને ઈંદિરા શરમાઈને બેઠી રહી. મેં ઈંદિરાને કમફર્ટેબલ બનાવવા, દિલીપના ચાઈલ્ડહુડની વાતો કરી પણ ઈંદિરા ખૂબ શરમાળ લાગી. એ હસીને નીચું જોઈ જતી. બેઉ કુટુંબે એન્ગેજમેન્ટ, ઘરમેળે, સાદાઈથી દિલીપના ઘરે રાખ્યાં હતાં, પણ, લગ્ન ખૂબ ધામધૂમથી, એન્ડ ઓફ એપ્રિલમાં, જોધપુરમાં કરવાના હતા. સગાઈનો પ્રસંગ પતી ગયો. બધા મહેમાનો ગયા. મમ્મી, ઋચા અને હું બધાં જ ગયાં ત્યાં સુધી દિલીપના ઘરે હતાં. થોડી વારમાં ઋચા ગઈ. મમ્મી ને હું, બધું ઊંચકાવવા અને સામાન સરખો કરાવવા ત્યાં જ રહ્યાં. એકાદ કલાક પછી, અમે ઘરે જવા નીકળ્યાં. કેટલી બધી ના પાડી છતાંએ ધાજીએ ખૂબ મિઠાઈઓ, ફરસાણ અને લગ્ન નિમિત્તે અનેક જાતજાતની ગીફ્ટ્સ આપી હતી. મેં કહ્યું, “ધાજી, મમ્મી અને હું આટલું બધું સાથે નહીં ઊંચકી શકીએ! આજે થોડું લઈ જઈશું ને બાકી કાલે આવીને લઈ જઈશ.”