ઈનામો કે સન્માન એમ જ પાછાં આપ્યાં છે એવું નથી. આ મહાન ગુજરાતી સાહિત્યમાં અમારા વીર્યવાન પૂર્વજોએ ઈનામો ઠુકરાવી દીધાં છે. નવલરામે સન 1863માં અઢીસો પાનાંની કવિતા લખી હતી અને સાડા સાત મહિના પછી જ્યારે અડધું ઈનામ આવ્યું ત્યારે એમણે એ કબૂલ કર્યું નહીં અને કવિતા પાછી મગાવી લીધી હતી. એ પછી એક સુદીર્ઘ પરંપરા રહી છે ગુજરાતી યોદ્ધા-લેખકની! નાનાલાલે અસ્વીકાર કર્યો હતો. ધૂમકેતુએ 1935માં રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રકનો સ્વીકાર કર્યો હતો. 1958માં રશિયા જવા માટે મળેલા આમંત્રણનો પણ ધૂમકેતુએ સવિનય અસ્વીકાર કર્યો હાતો. ગુજરાતી સાહિત્યે સંભવામિ યુગે યુગેની જેમ હમેશાં પોતાની જ ધરી પર ફરતા ધૂમકેતુઓ પેદા કર્યા છે... અને ઉપગ્રહો તો છે જ, અને આપણા સાહિત્યમાં જે રોશની છે એ ઝળઝળીને ક્ષિતિજો ફાડીને ડૂબી ગયેલા ધૂમકેતુઓની છે, ઉપગ્રહો અને ઉપ-ઉપગ્રહોની નથી. આસપાસ છલાંગો મારતાં રહેતા હૂપ-હૂપગ્રહોની પણ નથી.