ગુણાતીતાનંદ સ્વામી કહે છે, રૂપવાન સ્ત્રી, ઝાઝું દ્રવ્ય અને સારી મેડી મળી તે સત્સંગીને પણ માયાનું બંધન થયું, માટે એ તો જેવું તેવું મળે તે ઠીક છે. સર્વોપરી ભગવાનના અખંડ અને સમ્યક્‌ પ્રકારે ધારણ કરનાર સંતના યોગમાં પણ ઉત્તમ વિષયથી મોક્ષમાં વિલંબ થાય તો દેવલોક ઇન્દ્રાદિકના દેહમાં અને તેના લોકમાં તો મોક્ષની વાત જ ક્યાંથી થાય ! ત્યાં તો ભોગ-વિલાસ અને રમણીય પંચવિષયની રેલમછેલમાં ડૂબેલા હોય. મોક્ષનું તો ત્યાં અંકુર પણ ફૂટે નહીં ! અને વળી માન, કામ, ઈર્ષ્યા તો ખરાં જ, પણ ત્યાં દોષો પ્રગટ થવાનું કોઈ નિમિત્ત કે કારણ જ નથી બનતું. કારણ કે ત્યાં બધાને જેટલું અને જેવું જોઈએ તે બધું કલ્પવૃક્ષ, કામધેનુ અને પારસ કે ચિંતામણિથી પ્રાપ્ત થઈ રહે છે. એટલે દેવો પણ વિષય ભોગવી થાકીને મનુષ્યનો અતિ દુર્લભ દેહ ઇચ્છે છે.