ગલબાભાઈના મૃત્યુનો હું સાક્ષી. કોઈ એક અદ્દશ્ય અનુભૂતિનો મેં સાક્ષાત્કાર કર્યો. તેનો ભેદ હું આજેય નથી સમજી શક્તો. હું આજે જ્યારે એ પળને યાદ કરી કરીને મારી વર્તણૂક, મારું વલણ, મારા વિચારો અને મારાથી બોલાઈ ગયેલા ઉતાવળિયા શબ્દોને ભૂલવાનો પ્રયાસ કરું છું, ત્યારે હું સ્વયં ગલબાભાઈની એ અદ્દશ્ય પ્રતિભાશક્તિમાં ઓગળી જાઉં છું. વિચારવિહિન. હું આગળ વિચારવાની મથામણ નથી કરી શક્તો. આજે વર્ષોનાં વહાણા વાયાં, જ્યારે જ્યારે મારી પાસે કોઈ ખેડૂત દર્દી આવે છે ત્યારે એના ચહેરામાં મને ગલબાભાઈની જીવતી જાગતી સૂરત દેખાય છે અને પેલા શબ્દો હજુય કાનમાં રમ્યા કરે છે.