કવિ વાત કરે છે શૃંગારરત નાયિકાની. નાયિકાને શૃંગાર કરવો છે ને ક્ષણે ક્ષણે, પ્રત્યેક ક્રિયામાં એને પ્રિયતમનો પ્યાર, સનમના સપના ને દિલદારની દુનિયા અનુભવાય છે. એ પોતે એનાથી જ વીંટળાયેલી છે. એને રહેવું છે એમાં, જીવવું છે એમાં. સખાની એક નજરના બદલામાં એ બધું જ છોડી દેવા તૈયાર છે… અને મજા એમાં છે કે સખાની યે એ જ મરજી હોય કે ‘છોડ દૂં, સારી દુનિયા તુમ્હારે લિયે…. ‘ આપણે જાણીએ છીએ કે અમુક હદ સુધી એ મુનાસિબ પણ હોય છે…. જિંદગીમાં એકવાર તો એવો સમય આવવો જોઈએ કે જ્યારે પ્યારથી વધુ જરૂરી બીજું કોઈ કામ ન હોય !!