બારમા ધોરણ સુધી માંડલના સોલ ગામમાં ભણેલા સુરેશભાઇના પરિવારની આર્થિક પરિસ્થિતિ સામાન્ય હતી. બારમા પછી જેમ તેમ કરી પરિવારે પૈસા ભેગા કરીને પીટીસીમાં એડમિશન અપાવ્યું પણ સમય અને સંજોગોની થપાટે પરિવારની આર્થિક પરિસ્થિતિ બગડતાં તેઓે ભણતર છોડવાનો સમય આવ્યો, ત્યારબાદ તેમને ગાંધીનગરની એક મેનેજમેન્ટ ઇન્સ્ટીટ્યુટમાં પ્યૂન તરીકેની નોકરી મેળવી ઘરનાને આર્થિક સહાયપ બનતા થયા. આ નોકરી દરમિયાન ઓફિસમાં કામ કરતા અધિકારી લકુમ મુકેશભાઈએ સુરેશભાઇની ઉંમર જોઈને તેમના ભણતર અને તે છોડવાના કારણ વિશે પૂછ્યું, જોકે મદદરૂપ થતા અને યુવાનોના ભણતર વિશે ખાસ ધ્યાન આપનારા મુકેશભાઈએ યુવાન સુરેશને નોકરી છોડાવી અમદાવાદની આર્ટસ કૉલેજમાં બી.એ.માં એડમિશન અપાવ્યું. કોલેજમાંથી મળતી શિષ્યવૃત્તિને પગલે સુરેશભાઈને પણ નોકરી કરવાની કોઈ જરૂર રહી ન હતી. આ સાથે જ કૉલેજમાં પ્રોફેસરોએ પણ તેમને થતી તમામ સહાય આપી. તે ભણતરની હોય કે પછી કૉલેજની ફીની..એક ખરા ગુરૂ તરીકેની તમામ જવાબદારી કૉલેજના બે પ્રોફેસર્સે આ યુવાન પ્રત્યે નિભાવી. જેમ તેમ કરીને ત્રણ વર્ષનો બી.એ.નો અભ્યાસ પૂર્ણ કરીને માસ્ટર્સ માટે અમદાવાદની એચ. કે કૉલેજમાં એડમિશન લીધું.