‘અરે ! બેટા આ તો ભગવાનનું બાથટબ છે. તારી સ્કૂલમાં ભણતા તારા જેટલા બધા છોકરાના બાથટબ ભરાઈ જાય હોં !’ આર્યનને જવાબ આપવાનો મને કોઈ થાક નહોતો લાગતો કારણ કે જીવનના પ્રશ્નોથી જ હું થાકી ગઈ હતી. એ પ્રશ્નો ક્યારેય ઉકેલાય એવા નહોતા. એનો જવાબ ક્યાંથીયે મળે તેમ નહોતો. ક્ષણભર મને થયું કે હું આ નદીમાં કૂદી પડું જેથી મારી સાથે અનેક પ્રશ્નોનો અંત આવી જાય. હું જરાક તેને મારી આંગળીથી અળગો કરવા જતી હતી, એટલામાં તો એણે મારી આંગળી વિશ્વાસ અને મજબુતાઈથી જોરથી પકડી લીધી. તે લગભગ મારા પગને વળગી જ પડ્યો, અને જરાક ગભરાયેલા અવાજે બોલ્યો :