દાંપત્યજીવનની મીઠાશના કાવ્યો ઓછા મળે છે… અહીંયા માત્ર મીઠાશ નથી, ગૃહિણીનો આગવો મિજાજ પણ સરસ પ્રતિબિંબાયો છે. શરૂઆતમાં જ નાયિકા કહે છે, ‘વસીને બારસાખે પાંગરી છું હું’. આ વાત સ્ત્રીની વેલ જેવી કુમાશ જતાવે છે, અવલંબન મેળવવાનો પોતાનો મૂળભૂત હક બતાવે છે અને ઘરમાં તન-મનથી ઠરીઠામ થયાનો ભાવ પણ આટલા શબ્દોમાં સમાઇ જાય છે. ઘરને સ્ત્રીનો સ્પર્શ છે ને સ્ત્રીને ઘરનો સ્પર્શ છે. એકબીજાને મળતી, અપાતી હૂંફમાં આખુંયે કુટુંબ ધબકતું રહે છે. આંગણથી માંડીને બારસાખ અને ઘરની દીવાલો પણ આ સ્પર્શના સૂરમાં વહ્યા કરે છે. પરણતી કન્યાના લોહીમાં આ ભાવના ન વહેતી હોત તો ક્યાંય કુટુંબ બનત નહીં !