પણ વિરોધ પક્ષો સંયુક્ત ગઠબંધન રચી શકશે ખરા? અને રચે તો પણ એમના વચ્ચે વિશ્વવાસની કોઈ ગાંઠ છે ખરી? રાહુલ ગાંધીથી માંડીને સીતારામ યેચુરી કે ચંદ્રાબાબુ નાયડુ સુધી સૌને, ગઠબંધનના વિજયમાં રસ નથી, પણ પોતે વડા પ્રધાન બને એમાં વધુ રસ છે. નરેન્દ્ર મોદીની વિચારશૈલી કે કાર્યશૈલી સાથે અસહમત થવાનો દરેકને અધિકાર, પણ આ દરેકે એટલી વિચારણા પણ કરવી પડશે કે નરેન્દ્રભાઈની જગ્યાએ રાહુલ ગાંધી, માયાવતી, મમતા બેનરજી કે સીતારામ યેચુરી આ પૈકી કોઈ એક ટકો પણ ચાલશે ખરાં? 1990-2000ના ગાળામાં જે રીતે વી. પી. સિંહ, ઇન્દ્ર કુમાર ગુજરાલ, ચંદ્રશેખર અને દેવેગૌડા જેવા ઢગલાબંધ વડા પ્રધાનો ખડકાયા અને દેશ ખુવાર થયો એ પરિસ્થિતિની પુનર્વિચારણા કરી છે ખરી? વી. પી. સિંહે માત્ર સત્તા ટકાવી રાખવા મંડલ કમિશનનો જે ઝેરી દાબડો ખુલ્લો મૂક્યો એનાં પરિણામો દેશે આજ સુધી ભોગવ્યાં, આજે ભોગવે છે અને ભવિષ્યમાં પણ આ ઝેર ભોગવતું રહેશે. ચરણ સિંહે એક પણ સિદ્ધાંત વગર માત્ર વડા પ્રધાન બનીને સ્વાતંત્ર્ય દિને લાલ કિલ્લા ઉપરથી ધ્વજ ફરકાવવાની ખૂજલી પૂરી કરવા જનતા સરકારનું પતન કર્યું એ વાત મતદારોએ ભૂલવી જોઈએ નહિ.