‘બેશક અરુ, માધવી મારી દીકરી છે, આ ઘર એનું છે, એને પાછા ફરવું હોય તો બારણાં ખુલ્લાં છે… વિશ્વજિતના સ્મિતની પાછળ આવી રહેલી વાત હજી બાકી હતી : પણ એક શરતે, એમાં કોઈ જો ને તો ને સ્થાન ન સંભવી શકે…’ વિશ્વજિતે ઉચાટમાં ચહેરો તાકી રહેલી આરુષિને આરામથી બેસવાનો નિર્દેશ કર્યો.