એક દિવસ તે સૂરિજી મહાકાળના મંદિરમાં જઈ શિવલિંગ પર પગ રાખી સુતા.તે જોઈ ઘણાં શિવભકતો ક્રોધ પામી તેમને ત્યાંથી ઉઠવા ઘણું કહ્યું,તોપણ તેઓ ઉઠ્યા નહિ.છેવટે રાજા પાસે ફરિયાદ પહોચી,રાજાએ સેવકોને મોકલ્યા અને બળાત્કારે પણ તેમને મંદિર માંથી કાઢી મુકવા ફરમાવ્યું.રાજસેવકો સૂરિજી પાસે પહોચ્યા અને કહેવા છતાં સૂરિજી ત્યાંથી ઉઠ્યા નહી.ત્યારે સેવકોએ તેમને ચાબુક મારવા લાગ્યા,પરંતુ ચાબુકના પ્રહાર સૂરિજીને ન લાગતાં રાજાની રાણીઓને વાગવા લાગ્યા,તેથી અંત:પુરમાં મોટો કોલાહલ થયો.તે જાણી રાજા આશ્ચર્ય પામી મહાકાળના મંદિરમાં આવ્યા,ત્યાં સૂરિજી ને ઓળખી રાજાએ કહ્યું કે આ મહાદેવ તો પૂજ્ય છે,છતાં તમે તેનાપર પગ શામાટે રાખ્યા છે ? સૂરિજી બોલ્યા કે આ મહાદેવ નથી મહાદેવ તો જુદા છે તેથી આ દેવ મારી કરેલી સ્તુતિને સહન કરી શકશે નહિ. રાજા બોલ્યા તો પણ તમે આની સ્તુતિ કરો.ત્યારે સૂરિજીએ કહ્યું ઠીક હું સ્તુતિ કરું છું.તમે સાવધાન રહી સાંભળો.એમ કહી સૂરિજી શ્રી સિદ્ધસેન દિવાકરે કલ્યાણ મંદિર સ્તોત્ર રચવા માંડ્યું તેમાં અગિયારમો શ્ર્લોક બોલ્યા ત્યારે પૃથ્વીકંપ થયો.ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો અને પછી શિવલિંગ ફાટી તેમાંથી ધરણેન્દ્ર સહિત પાર્શ્વનાથ સ્વામી ની મહા તેજસ્વી પ્રતિમા પ્રગટ થઇ.આચાર્યે શ્રી સિદ્ધસેન સૂરિજી સ્તોત્ર સંપૂર્ણ કરી રાજાને કહ્યું કે ભદ્રા શેઠાણીનો પુત્ર અવંતિ સુકુમાલ અનસન કરી,કાર્યોત્સર્ગ માં રહી,કાળ કરી નલિનીગુલ્મ વિમાનમાં ગયો છે.તે સ્થાને તેની યાદગીરી માટે તેમના પુત્રે મહાકાલ નામનું આ નવીન ચૈત્ય બંધાવી તેમાં પાર્શ્વપ્રભુની પ્રતિમા ભરાવી સ્થાપન કરી. કેટલેક કાળે મિથ્યા દ્રષ્ટીઓએ તેના પર શિવલિંગ સ્થાપીને પ્રતિમા ઢાંકી દીધી.તે મારી સ્તુતિ થી પ્રગટ થઇ છે.