રાઇટિંગથી લઈને ઍક્ટિંગ સુધીના દરેક તબક્કે આ ફિલ્મમાં ઘોર નિરાશા જ વ્યાપેલી દેખાય છે. એક પછી એક નકામાં દૃશ્યો આવ્યા કરે છે અને સ્ટોરી આગળ વધવાનું નામ જ લેતી નથી. જો આ ફિલ્મ રોમૅન્ટિક કોમેડી હોય તો એના એકેય સીનમાં હસવું આવતું નથી. હા, ક્યારેક અચાનક હસવું આવી જાય જ્યારે સની દેઓલ (જેને ડાન્સ સાથે કશી લેવાદેવા નથી તે) કંગનાને કહે છે કે મે આઇ હૅવ અ ડાન્સ વિથ યુ? જો આ ડ્રામા ફિલ્મ હોય તો એવો કોઈ ડ્રામા પણ દેખાતો નથી. જો એ માત્ર રોમૅન્ટિક ફિલ્મ હોય તો બાપ-દીકરીની ઉંમરનાં હીરો-હિરોઇનને પરાણે પ્રેમમાં પડતાં જોઈને બેટી બચાવો આંદોલનનો ઝંડો લઈને નીકળી પડવાની ઇચ્છા થઈ આવે. ક્યાંક એડિટિંગમાં લોચા છે તો ફિલ્મના અંતે પહેલું જ નામ સુરેખા સિક્રીનું આવે છે જે ફિલ્મમાં ક્યાંય છે જ નહીં. એટલે ફિલ્મમાં કેટલી હદે વેઠ ઊતરી છે એ સમજી શકાય એવું છે.