આ વિષયોને અને જાપાની કવિતાના સામાન્ય મિજાજને જોઈએ તો નરસિંહરાવ દિવેટીયાની પેલી પંક્તિ યાદ આવે; ‘આ વાદ્યને કરુણગાન વિશેષ ભાવે.’ જાપાની કાવ્યચેતનામાં એક પ્રકારનું સૌમ્ય, સંયમિત કારુણ્ય પ્રથમથી જ વહેતું આવ્યું છે. સમયના વ્યતીત થવા સાથે – ઋતુઓના ગમન સાથે જીવનની ક્ષણભંગુરતા સાથે જોડાયેલ આ અનિવાર્ય કારુણ્ય ઉપરાંત જો કે એકાંતના શાંત આનંદોનો પડઘો પણ તેમાં વણાઈ ગયેલો દેખાય છે. પ્રકૃતિ અને કાલક્ષેપ – આ બે પાંખોના આધારે લાગે છે કે જાપાનની કવિતા ઉડ્ડયન કરે છે.