બીજા વ્યવસાયો તો ઠીક છે, પણ કેટલાક વ્યવસાયોમાં તો આવા લોકો બહુ જરૂરી છે. ખાસ કરીને શિક્ષણ, આરોગ્ય, ધર્મમાં તો ખાસ જરૂરી છે. આ ત્રણ ક્ષેત્ર એવાં છે જે સમાજને સ્વસ્થ રાખે છે અને પ્રગતિના માર્ગે લઈ જાય છે. પણ તેમાં મોટા ભાગે પરંપરાગત અને નિષ્ક્રિય લોકો વધારે હોય છે. દૈનિક કામ બરાબર કરે છે, પણ જાગૃતિ દર્શાવતા નથી. પરિણામે સમાજને ભારે નુકસાન જતું હોય છે. ધર્મમાં આવા લોકોના કારણે અંધશ્રદ્ધા વધે છે. મન પછાત રહે છે. આરોગ્યમાં તો જબરું નુક્સાન થતું રહે છે. શિક્ષણમાં આવા લોકોના કારણે સેંકડો-હજારો બાળકો પાછળ રહી જાય છે. એટલે ક્યાંય જાગૃત વ્યક્તિ જોવા મળે, તો આનંદ થાય કે સમાજને કશોક ફાયદો થશે. મેડિકલ ક્ષેત્રમાં આમ તો મોટા ભાગના ડોક્ટરો તેમને જે શીખવવામાં આવે છે, તેને ફાઈનલ માની કામ કરે છે. તેને ચકાસતા કે પડકારતા નથી. એલોપથી તો ખૂબ જ વિકસિત ક્ષેત્ર છે. માનવ કલ્યાણ માટે સતત મથે છે. પણ તેમાં થતાં સંશોધનો પણ પૂર્ણ સત્ય છે એમ ન મનાય. તેની સૌથી મોટી મર્યાદા એ છે કે તે માનવશરીરને ખંડિત જુએ છે. વળી, માત્ર ભૌતિક રીતે જ જુએ છે. તેની ચેતનાને અવગણે છે. માણસને યંત્ર માને છે. તેની સમગ્ર સારવાર પદ્ધતિ યાંત્રિક છે. પરિણામે સમગ્ર ચિંતન પણ યાંત્રિક અને કેવળ શારીરિક છે. માણસ એક અખંડ વ્યક્તિત્વ છે. તેને તે રીતે જોવાનો છે એમ નથી માનતા કે શીખવતા. પરિણામે તે સારવાર ક્યારેક જબરું નુક્સાન કરે છે.