એક વાત છે. એક સમય હતો. જ્યારે માનવજાતમાં કોઈ ભેદ નહોતો. પ્રદેશ, સંસ્કૃતિ, રંગ કોઈ જ ભેદ નહીં. એક વખત આખી માનવજાતે સ્વર્ગમાં જવાનું નક્કી કર્યંુ. તેના માટે ઊંચો ટાવર બનાવ્યો. આ જોઈ ઇન્દ્રાસન ડોલે તેમ પ્રભુ હાલી ગયા. તેમણે વિચાર્યંુ કે બધા ટાવરમાંથી સીધા આવી જશે, પણ બધા લાયક નથી. આ જોઈ પ્રભુએ યુક્તિ વાપરી ભાષા બનાવી. બધું ખતમ. વાણીથી લાગણીઓ દુભાઈ જાય. જીભ એ હાડકા વગરનું અંગ છે, પણ કેટલાંયના હાડકાં તોડી નાખે. ડોંગરેજી કહેતા - લૂલીને લાડ કરશો નહીં. શબ્દોના ઘા રુઝાતા નથી. એમાં ને એમાં દેશના ભાગલા પડી ગયા છે. વેર જીભથી થાય.