મધ્યકાલિન યુગમાં સંગીતનાં સાધનોના વિકાસના મુદ્દે ભારતે પણ ચીન જેવો જ અનુભવ કર્યો હતો, જોકે સંગીતની અલગ-અલગ શૈલીને કારણે તંતુવાદ્યોનો વિકાસ અલગ પ્રકારે થયો હતો. ચીન ખાતેનાં તંતુવાદ્યો અમુક ચોક્કસ પ્રકારનો સ્વર કાઢી શકે તે પ્રમાણે વિકસાવવામાં આવ્યાં હતાં. ખાસ કરીને તેમનો સૂર ઘંટાવલિઓને બંધ બેસતો આવે તે પ્રકારે તેમનો વિકાસ થયો હતો જ્યારે ભારતમાં વિકસાવવામાં આવેલાં તંતુવાદ્યો ખૂબ જ સ્થિતિસ્થાપક હતા. આ સ્થિતિસ્થાપકતા હિન્દુ સંગીતનાં સૂરોને અને ઝણકારને બંધ બેસતી આવતી હતી. એ સમયે ભારતીય સંગીતમાં લયનું મહત્વ વિશેષ પ્રમાણમાં રહેતું હતું. તેમ મધ્યકાલિન યુગમાં નગારાંનાં જોવાં મળતાં અનેક ચિત્રો ઉપરથી જણાઈ આવે છે. ભારતમાં ઉદ્ભવેલાં સંગીતમાં લય તેમજ તેના દૃષ્ટકોણ ઉપર વધારે ધ્યાન અને ભાર આપવામાં આવે છે.[૫૬] મધ્યકાલિન ભારતનાં સંગીતનાં સાધનોને ઇતિહાસકારોએ બે વિભાગમાં વહેંચ્યા છે એક તો મુસ્લિમોનાં શાસન પહેલા અને મુસ્લિમોનાં શાસન બાદ. કારણ કે દરેક સમયગાળામાં તેનો અલગ પ્રભાવ હતો.[૫૭] મુસ્લિમો પહેલાના સમયગાળામાં હિન્દુ સંગીતમાં હાથેથી વગાડવાની ઘંટડીઓ, ઝાંઝ-કરતાલ, અને છોકીને વગાડવામાં આવતાં સાધનોનો ઉપયોગ બહોળા પ્રમાણમાં કરવામાં આવતો હતો. ઝાંઝ એક પ્રકારની તાંબાની થાળી જેવું હતું અને તેને લાકડી નહીં પરંતુ હથોડાથી વગાડવામાં આવતી હતી. આ સમયગાળા દરમિયાન નગારાં, વીણા, નાની સારંગીઓ, જોડિયા પાવા અને ત્રેવડી વાંસળીઓ, શરણાઈ અને રણશિંગાં વગેરેનો ઉદય આ સમયગાળા દરમિયાન થયો હતો.[૫૮] ઈસ્લામને કારણે નવાં પ્રકારનાં નગારાં અસ્તિત્વમાં આવ્યાં કે જે એકદમ બરાબર ગોળ અથવા તો અષ્ટકોણ હતા. ઈસ્લામના પહેલાંના સમયગાળાના અનિયમિત આકારનાં નગારાંથી એકદમ વિપરીત.[૫૯] પર્સિયન લોકોના પ્રભાવને કારણે સિતાર અને શરણાઈનું આગમન થયું જોકે પર્સિયન સિતારમાં ત્રણ જ તાર આવેલા હોય છે જેની સામે ભારતીય સિતારમાં ચારથી સાત તાર આવેલા હોય છે.[૬૦]