એક વખતની વાત છે. જશોદામૈયા મિરતોલાના ઉત્તર વૃંદાવન આશ્રમના સુંદર કૃષ્ણમંદિરની જવાબદારી મને સોંપીને ક્યાંક ગયેલાં. નિત્યક્રમ પ્રમાણે હું પ્રતિદિન પૂજા, આરાધના, આરતી વગેરે સર્વ કાર્ય કરતો. એક દિવસે સંધ્યા આરતી તેમજ સત્સંગ પતાવ્યા બાદ કડકડતા શિયાળાની રાત્રે હું મારી ઓરડીમાં પાછો આવ્યો અને પથારીમાં પડતાંની સાથે ઊંઘી ગયો. બેએક કલાક પસાર થયા હશે ને ત્યાં મને લાગ્યું કે કોઈ મને જગાડી રહ્યું છે અને કહી રહ્યું છે, ‘છે કંઈ પરવાહ? પોતે લહેરથી પથારીમાં સૂતો છે અને મને કડકડતી ઠંડીમાં કીડીઓ ચટકી રહી છે. ઊઠ. મારા પર કીડીઓ ચડી ગઈ છે.’ આ તે કેવો અનુભવ? સ્વપ્ન હશે? સત્ય હશે? એમ વિચારતા હું જાગીને મંદિર તરફ દોડ્યો. ત્યાં જઈને બત્તી કરી અને જોયું તો કૃષ્ણની મૂર્તિના ચરણમાં ભૂલથી મધની બાટલી રહી ગયેલી અને ત્યાં કૃષ્ણના ચરણમાં કીડીઓનો સાગર ઊમટ્યો હતો. સમગ્ર મૂર્તિ પર કીડીઓ ફરી વળી હતી. મને દુઃખ થયું. શ્રીકૃષ્ણ પર ચડેલી કીડીઓના ચટકા જાણે મેં અનુભવ્યા. આંખોમાં આંસુ અને મનમાં પશ્ચાતાપ સાથે મેં પેલી શીશી હટાવીને મૂર્તિને તથા આસપાસની જગ્યાને ધોઈ, લૂછી અને સાફ કરી અને ત્યાર બાદ શ્રીકૃષ્ણને પગે લાગીને હું મારા ઓરડામાં જઈને સૂતો.