ગાંધીજી આપણા રાષ્ટ્રપિતા છે જે સત્ય અને અહિંસામાં માનતા હતા. અહિંસા પણ કેવી માત્ર શસ્ત્ર વગરની અહિંસા એમ નહિ પણ વિચારોમાં પણ હિંસા હોવી જોઇએ નહિ તેવું એ માનતા. ગુસ્સો પણ હિંસાનો જ એક ભાગ છે તેવું એ માનતા. ગાંઘીજીને પણ બાળકો બહુ વ્હાલા હતા. હવે તો ૧૫મી ઓગસ્ટ કે ૨૬મી જાન્યુઆરી જેવા રાષ્ટ્રિય તહેવારો માત્ર શાળાઓ કે કોલેજોમાં જ દેખાય છે. બાકી એક રજાના દિવસથી વિશેષ કંઇ જ રહ્યું નથી. થોડા વર્ષો પહેલાં એવું હતું કે આપણો રાષ્ટ્રિય ધ્વજ અમુક જગ્યાએ ફરકાવી શકાય. સામાન્ય જનતા ક્યાંય પણ રાષ્ટ્રધ્વજ લહેરાવી શકે નહિ. પણ પછી આપણા જ દેશના એક વ્યક્તિએ અપીલ કરી કે દેશના નાગરિક હોવાના નાતે દરેક ને રાષ્ટ્રધ્વજ લહેરાવવાની પરવાનગી મળવી જોઇએ. આ વાત ખરડા તરીકે રજુ થઇ અને આપણને આપણો રાષ્ટ્રધ્વજ લહેરાવવાની પરવાનગી મળી. એનો મતલબ આપણે આપણા ઘરની અગાશી પર પણ ધ્વજ લહેરાવી શકીએ. ધ્વજ વનાવવાના અને લહેરાવવાના પણ નિયમો હોય છે. જ્યારે ધ્વજ ખરાબ થઇ જાય કે ફાટી જાય ત્યારે એને સ્નમાન પૂર્વક અગ્નિસંસ્કાર કરવામાં આવે છે. જ્યારે દેશના કોઇ નેતાનું અવસાન થાય ત્યારે ધ્વજ અડઢી કાઠીએ લહેરાવામાં આવે છે. “જન ગણ મણ…” એ આપણું રાષ્ટ્રગીત છે અને તે રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર દ્વારા બંગાળી ભાષામાં લખાયુ હતું જે પાછળથી આપણી રાષ્ટ્રીય ભાષા હિન્દીમાં રુપાંતર કરવામાં આવ્યું. આપણું રાષ્ટ્રગીત સાવધાન મુદ્રામાં ઉભા રહી ૫૨ સેકન્ડમાં ગવાવી રહેવું જોઇએ. તને થશે કે બધી વાતમાં આટલા બધા નિયમો કેમ હોય છે? પણ જો નિયમો હોવા છ્તાં માણસો નિરંકુશ થઇ જતા હોય છે તો પછી જો નિયમ રાખવામાં જ ન આવે તો માણસ કેટલો નિરંકુશ થઇ જાય! તારી કુશળતા ચાહું છું.