આ બધું જોઈ, બીજે દિવસે સવારે અમે નીકળ્યા મુન્નાર તરફ. મુન્નાર એ પશ્ચિમઘાટના પહાડો પર વસેલું હીલસ્ટેશન છે. કોચીનથી મુન્નાર ૧૪૦ કી.મી. દૂર છે. આ રસ્તો પણ જોવા જેવો છે. થોડાંક ગામ પસાર થયા પછી ચઢાણ શરુ થયું. બધી બાજુ જંગલોનું જ સામ્રાજ્ય હતું. રસ્તામાં બે જગાએ ધોધનાં દર્શન થયાં. એક ‘ચિયાપારા’ અને બીજો ‘વાલારા’ ધોધ. પહાડ પરથી ખડકો પર પડીને વહી જતુ ધોધનું પાણી જોવાની મઝા આવી ગઈ. સ્નાન કરી શકાય એવું તો હતું નહિ. ચિયાપારા ધોધ આગળ સાવ નજીક જઈ, પાણીમાં ઉભા રહીને ફોટા પાડ્યા. જલશીકરોનો થતો છંટકાવ ખૂબ ગમ્યો. ધોધ એ તો કુદરતની અદભૂત રચના છે. વાલારા ધોધમાં તો ઉતરાય એવું હતું નહિ. આગળ જતાં, આજુબાજુ એલચી, મરી, લવીંગ, તજ વગેરે તેજાનાના બગીચાઓ પણ જોવા મળ્યાં. એક જગ્યાએ જંગલમાં હાથી પર સવારી કરવાની સગવડ હતી. અમે તો હાથીસવારી માટે તૈયાર થઇ ગયા. હાથી પર બેસી જંગલની ઉંચીનીચી કેડીઓ અને ઝરણાં તથા નદીમાં ફરવાની કેવી મઝા આવે ! પણ અફસોસ ! વાદળો ઘેરાયેલાં તો હતાં જ. જોતજોતામાં ધોધમાર વરસાદ તૂટી પડ્યો. હાથી પર ફરવાની યોજના પર પાણી ફરી વળ્યું. અમારી બસ ચાલી આગળ. મુન્નાર નજીક આવતું ગયું તેમ ચાના બગીચા દેખાવા માંડ્યા. ટેકરીઓના ઢોળાવો પર ચાના છોડ ટેકરીઓને એક અનોખું સૌન્દર્ય બક્ષતા હતાં. અંધારું થતામાં તો મુન્નાર હોટેલ પહોંચી ગયા. અહીં નાની કન્યાઓએ આરતી તથા કપાળ પર કુમકુમ ચાંલ્લાથી અમારું સ્વાગત કર્યું. અમે બધા આવી લાગણીથી ભાવવિભોર થઇ ગયા.