એવું નહોતું કે માલતીબેનનો સ્વભાવ ચીઢીયો હતો. સાર્થકીને ઘરકામમાં પણ બનતી મદદ કરાવતા, તેને માટે ઘરેણાઅને સાડીઓ પસંદ કરતા. શ્લોકાને ગાર્ડનમાં રમવા લઈ જતા. બધુ ખૂબ સારી રીતે ચાલતું. વિધવા સાસૂ, દીકરો-વહુ અને નાની શ્લોકા. ચાર માણસનો આ પરિવાર સુખી હતો. પરંતુ છેલ્લાં થોડા સમયથી માલતીબેનના સ્વભાવમાં અને વર્તનમાં અજીબ પ્રકારનું પરિવર્તન આવી ગયું હતું. ડીપ્રેશનના શિકાર માલતીબેનનો આ મેનોપોઝનો સમય ખરેખર જ ખૂબ કપરો વિતી રહ્યો હતો. છેલ્લાં ત્રણ મહિનાથી તેઓ લગભગ દર દસ-વીસ દિવસે આવો બબડાટ અને સલાહ-સૂચનોનો મારો ચલાવ્યે રાખતાં. ચાર-પાંચ દિવસ તેમનું આમ સતત બોલતા રહેવાનુંને શ્લોકાને વણમાગી સલાહો આપ્યે રાખવાનું જાણે તેમને તૂત વળગી જતું. ત્યારપછી ફરી પાછા દસ-વીસ દિવસ તેઓ એવી રીતે વર્તતા જાણે પોતાના કામમાં જ વ્યસ્ત હોય. દીકરા-વહુથી કોઈ ફરિયાદ નહીં હોય. પરંતુ ફરી પાછા ચાર-પાંચ દિવસ એવા આવતા કે આગળના દસ-વીસ દિવસનું વર્તન માલતીબેન સાવ જ ભૂલાવી દે.