સાંજ રોજ જ આટલી શાંત અને સુંદર હોય છે પણ મને ખબર પડતી નથી. મારી બારીમાં ડોકાતું છૂટાંછવાયાં સફેદ વાદળ ભરેલું ભૂરું આકાશ સામેના વૃક્ષની ઊંચી ડાળ જોડે ભેટવા આવે છે મને. પણ નીચું માથું રાખેલી મને એની ખબર પડતી નથી. હું જ્યારે બેસું આકાશ સામે આકાશ જેવી શાંત, સ્થિર, આનંદિત ત્યારે જ મને ખબર પડે કે હું પણ હોઈ શકું સાંજ રોજ સાંજે.