તેણે વિચાર્યું. ‘કદાચ આ કારણ હોઈ શકે. આંગણું તો હંમેશાં સાસુમા ફૂલની રંગોળીથી સજાવીને જ રાખતાં. એક પણ દિવસ એવો ના જતો કે આંગણે ફૂલની રંગોળી ના થઈ હોય. તેમને ટાઈમ ના મળ્યો હોય આખા દિવસ દરમિયાન, તો રાતના નાની એવી રંગોળી જાગીને કરી લેતાં. કદાચ કોઈવાર બહારગામ જવાનું થાય તો બહાર બજારમાં જે તૈયાર રંગોળી મળે છે ડાઈમન્ડની ને પુંઠાની તે મૂકી દેતાં! પોતે ઘણી વખત સાસુમાને આ વિષે પૂછ્યું પણ હતું. હંમેશા તેમનો એક જ જવાબ રહેતો.. ‘સૂનું આંગણું ત્યારે જ હોય જ્યારે ઘરમાં કોઈનું મૃત્યુ થયું હોય..! આપણું ઘર હંમેશા હસતું-રમતું રહેવું જોઈએ. દરવાજે તોરણ, આંગણે રંગોળી અને ઉંબરે લક્ષ્મીજીનાં પગલાં એ એક સમૃદ્ધ અને સ્વસ્થ પરિવારની નિશાની છે..! અત્યારે બધું તમને સોંપ્યું છે. વહુ, બસ આ કામ જ હું કરું છું કારણકે આમાં મારો જીવ સમાયેલો છે. જે દિવસે મને ઘરને અને આંગણાને સજાવવામાંથી રસ ઊડી જશે, ત્યારે આ સઘળું તમારું જ કામ થઈ જશે..!!”