——ને, એ સાથે જ, મને યાદ આવી ગયું એ ગીત “મૈ જિંદગીકા સાથ નિભાતા ચલા ગયા…!” ઊંઘ પાછી આવે એવા ચાન્સીસ તો ઓછા હતા. મને મારી અર્ધ તંદ્રામાં પણ કોણ જાણે કેમ, ઓચિંતુ જ થયું કે રાતના આ સુંદર સપનાની વાત મારે મેધાને તો કરવી જ રહી. આમેયે સપનાંમાં બીલને પૂછવાનું રહી ગયું હતું કે વિવેકબુધ્ધિની પરીક્ષામાં હું પાસ થઈ કે નહીં, તો મેધાને પૂછી શકાશે! ફેસબુક ખોલીને, આઈ ફોન પર…હું મેધા ટાઈપ કરું છું! હું હજુયે અડધી તંદ્રામાં જ હતી. પછી યાદ આવ્યું કે અરે, રીયલ લાઈફમાં તો ચાર દસકાનો સમય સરી ગયો છે, મેધાને મળે કે એની સાથે કોઈ પણ કોન્ટેક કરે! મેધા લગ્ન કરીને મસ્કત જતી રહી હતી ૧૯૭૫માં. એનો ત્યાર પછી કોઈ જ સંપર્ક નહોતો. ન જાણે ક્યાંથી ઓચિંતી મેધા મારા સપનામાં ફેસબુક પર ચેટ કરતી આવી ગઈ? મેધાની અટક પરણ્યા પછી શું હતી? આ સપનાએ મને હચમચાવી દીધી કે હું આટલા વરસોમાં મારી એ ખૂબ વ્હાલી સખીના સંપર્કમાં કેમ ન રહી? હવે મને મારી એ સમયની ખાસ મિત્રને શોધવી જ રહી. રીયલ લાઈફમાં તો હું ફેસબુક નવી જ શીખી હતી અને કમ્પ્યુટર પર ડાફાં જ મારતી હતી! ફેસબુકના બધા ફીચર હજુ તો આવડતા પણ નહોતા, પણ, મેધા વરસોનો આ ગાળો ઓળંગીને મનમાં ઘર કરી ગઈ હતી. મેધાનો વિચાર ખસતો નહોતો. મેધાને શોધવી જ રહી. હું મનમાં મનમાં ગણગણતી હતી “મેં જિંદગીકા સાથ નિભાતા ચલા ગયા!” અને ફેસબુક પર મારું સ્ટેટસ અપડેટ કર્યું “તુ કહાં યે બતા…! માને ના મેરા દિલ દિવાના”, મેધા…!”