આગળની એક વધારાની શોધની દોડમાં હવે આખા વિશ્વમાં શાંતિથી ફરી રહેલા તારાઓ અને ચંદ્ર ઉપર પહોંચવાની દોટ શરૂ થઈ છે. ભલે એ દોટ મહાન હોય પણ અમારા મનમાં એક એવો પ્રશ્ન થાય છે કે આવું સુંદર મજાનું વિશ્વ અમને સૌને બહુ વહાલું લાગે છે. રાત્રિના અંધકારમાં તારાઓનું સૌંદર્ય માનવીના મનને આધ્યાત્મિકતા તરફ લઈ જાય છે. એક વખત માનવી ચંદ્ર ઉપર જઈ શક્યો ને ત્યાંથી પથ્થર લઈ આવ્યો તે દિવસે ઘણા લાગણીપ્રધાન કવિઓને દુઃખ પહોંચ્યું. ઘણી માતાનાં ગીતો – ‘ચંદ્રને ચાંદામામા’ કહીને બાળકોને માતા ઓળખાણ આપતી. એ ‘મામા’ની કલ્પના અદશ્ય થઈ ગઈ. રવીન્દ્રનાથ ટાગોરની વાર્તા ‘કાબૂલીવાલા’માં આવતો સુંદર ચંદ્ર એક ધૂળ પથરા જેવો બની ગયો છે. ચંદ્રની પોતાની આંખમાં આંસુ આવી જાય છે અને જાણે માનવજાતને એ કહી રહ્યો છે કે મારા ઉપર શોધખોળના પ્રયોગો ક્યાં સુધી કરશો ? મારા અંગને ક્યાં સુધી કોચ્યા કરશો ? હું તો મારા ઉપર આવતાં સૂર્યના ધખધખતા કિરણોની જ્વાળાઓને ઝીલી લઈને પૃથ્વી ઉપર શીતળ કિરણો મોકલું છું. શીતળ અને રૂપેરી પ્રકાશ મોકલું છું. આવી ચાંદની રાતે લોકોના અંતરની ભાવનાઓ બગીચામાં, બગીચાના છોડવા ઉપર આવેલી બંધ કડીઓને ફૂલો બનાવે તેમ માનવીની સંવેદનાને શબ્દો દ્વારા બહાર લાવીને એકબીજા માટેનો પ્રેમ વ્યક્ત કરતાં શીખવે છે. એવે વખતે તમે મારા એક ભાગને રાક્ષસી ધક્કો માર્યો ? માત્ર એટલું જ જોવા કે મારા અંદરના પડમાં શું છે ?