મનુષ્ય જ્યાં પણ જાય છે, ત્યાં પોતાની સાથે તેનું ચંચળ અને બેચૈન મન, પોતાની વાસના અને પોતાના સંસ્કાર પણ લઈ જાય છે. વળી તે એકાંતવાસ કરી વિચારોના મહેલ બાંધતો રહે છે અને સંસારના વિષયોના વિષે વારંવાર વિચારતો રહે છે, તો આવી સ્થિતિમાં તે એકાંતવાસ કરતો હોવા છતાં પણ તે સાંસારિક પુરુષ બનેલો રહે છે. કારણ કે તેણે શારીરિક રીતે તો સંસારનો ત્યાગ કરી દીધો, પરંતુ તેનું મન, તેના સંસ્કાર હજી પણ સંસારમાં જ છે. આવી સ્થિતિમાં એ ગુફા જ તેના માટે તેનું શહેર/સંસાર બની જાય છે. અગર મન શાંત અને એકાગ્ર રાખી તથા આસક્તિથી રહિત થઈ જાય, તો એવો વ્યક્તિ કોલકાતા કે મુંબઈ જેવાં શહેરોના વ્યસ્તતમ ભાગમાં રહેવા છતાં પણ પૂર્ણ વૈરાગી રહે છે. આવી સ્થિતિમાં તેનું ઘર જ એનાં માટે જંગલ સમાન એકાંત સ્થાન છે.