આ દરમ્યાન રાજ્યે કોઈ સમુચિત ઢાંચો ન વિકસાવ્યો અને સડક, યાતાયાત સેવા અને અનેક જનોપયોગી સુવિધા પરત્વે દુર્લક્ષ જ સેવ્યું. ન એનો વિકાસ કર્યો, ન એને બહેતર બનાવી. આજે પણ આ રાજ્યના માર્ગો એ જ છે જે ચાર-પાંચ દાયકા પહેલાં બન્યા હતા અને સહેલાણીઓનો રશ દિવસોદિવસ વધતો જ જાય છે. પરિણામે જાહેર વ્યવસ્થાપનના નામે મીંડું છે. લોકસુરક્ષાની કોઈ જોગવાઈ નથી. એથી જ દર વર્ષે અહીં અનેક લોકોને સાંકળતી ટ્રૅજેડી બનતી જ રહે છે. સરકાર કે સત્તાવપશ્ચિમાળાઓને આ બાબતની પડી નથી. તેમને ટૂરિઝમ ઇન્ડસ્ટ્રી ધમધોકાર કમાવી આપે છે એટલું જ પૂરતું છે. બરફના જંગલનો જાદુ સહેલાણીઓમાં અકબંધ રહેશે એ વાત તેઓ સારી રીતે જાણતા હોવાથી નઘરોળ બની ‘જૈસે થે’ની સ્થિતિમાં રહે છે અને રહેશે. નહીં તો રાજ્યની બારમાસી હૃષ્ટપુષ્ટ રહેતી બ્યાસના કાંઠે ઠેકઠેકાણે અલર્ટનાં બોર્ડ કે પાણી છોડવા પૂર્વે વગાડાતી સાયરનની સજાગતા કેળવવી કાંઈ અઘરું કામ તો નથી જ.