અગાઉ જોયેલી કન્યાઓમાં જાણે કંઇક ખૂટતું હોય એવું વિભાકરને લાગતું હતું. એ દિવસે માત્ર બે કલાક માટે ગાંધીનગર જવાનું અત્યંત જરૂરી હતું. ડ્રોઇંગરૂમમાંથી પસાર થતી વખતે માત્ર પાંચ સેકન્ડ એ કન્યાને જોઇ હતી. દૃઢતાથી બિડાયેલા પાતળા હોઠ, તીણું નાક, પાણીદાર આંખો અને ચહેરા પર પ્રચંડ આત્મવિશ્વાસનું તેજ પોતાની શોધનો અંત આવી ગયો હોય એવું વિભાકરને એ પળે લાગેલું. ગારિયાધારથી આવેલા આ મહેમાનો રોકાવાના હતા એટલે ગાંધીનગરથી આવ્યા પછી મિટિંગ ગોઠવાશે એ ધારણાએ વિભાકર નીકળી ગયો હતો. એ પાણીદાર કન્યાનાં મા-બાપની સ્થિતિ સાવ સાધારણ હતી એટલે મંજુબાએ ધડ દઇને કહી દીધું કે આ આલિશાન બંગલામાં સાવ ભિખારી જેવા ઘરની છોકરી માટે કોઇ જગ્યા નથી! વિભાકર આવ્યો ત્યારે અપમાનનો ઘૂંટડો ગળે ઉતારીને મામા એ લોકોને લઇને નીકળી ગયા હતા.