અકૂપાર જુદી છે. અહીં વાત કંઇક નવીન છે. નથી જટિલ માનવસંબન્ધો કે નથી તેનું વિશ્લેષણ. અહીં વાત છે પ્રેમની, શાશ્વતા પ્રેમની. તત્ત્વરૂપા પૃથ્વીના હયાતીમાં આવવાથી લઇને અત્યાર સુધી, તેની સાથે પ્રેમના તાંતણે ગૂંથાયેલા માનવીઓની. સૌથી મઝાની વાત તો એ છે (કે જે મને ધ્રુવદાદાની કલમનું કરતબ લાગે છે) કે વાંચતા વાંચતા તમે તમારા ભૌતિક સ્થાનેથી જ નથી સરકતા, પણ તમારો મનઃપ્રદેશ પણ અહીંની સૃષ્ટિ સાથે એકત્ત્વ પામી જાય છે. અને જે પોતીકું લાગે તેની સાથે પછી તમે પારકા જેવો વ્યવહાર તો ન કરો ને! તે પછી ગીરની ભૂમિમાં ઉગતું ઘાસ હોય કે તે ભૂમિનો અધિપતિ સ્‍હાવજ.