એ એકાએક સભાન થઈ ઊઠી. એ હજી પણ ઘરની બહાર જ ઊભી હતી. ઘરનો દરવાજો આપમેળે જરા ઊઘડી ગયો હતો. માયા નક્કી કરી શકી નહીં – જરા ઊઘડેલો દરવાજો ઉઘાડવાનો હતો કે બંધ કરવાનો હતો ? માયાએ નાછૂટકે ઘરમાં પગ મૂક્યો. આખું ઘર ખાવા ધસ્યું. એ જાણે ઘરમાં નહીં, કોઈ પોલાણમાં પ્રવેશી છે. કાન પર સૂનકાર અથડાયો, આંખો પર અંધારું. આખો દિવસ બંધ અને ખાલી રહેલા ઘરમાં થડકાવી દે તેવી ઠંડક હતી. બારીઓ પર પરદા ઢાંકેલા હતા. માયાએ લાઈટ કરી. આખા દિવસ દરમિયાન ઘરમાં કશું જ બન્યું નહીં હોય. બધી જ ચીજવસ્તુઓ જ્યાં હતી ત્યાં જ પડી હતી – એમ ને એમ. ત્યાં કોઈનો સ્પર્શ થયો નહોતો. કોઈ હલનચલન નહીં, કશો જ અવાજ નહીં. કોઈનો ફોન આવ્યો હશે તો ખાલી ઘરમાં ઘંટડીનો રણકાર ભૂલા પડેલા બાળકની જેમ ભટકતો રહ્યો હશે. પછી રડીરડીને ઊંઘી ગયો હશે. માયાને લાગ્યું, એના પદરવથી જંપી ગયેલો એ અવાજ કોઈ પણ ક્ષણે ઝબકીને જાગી જશે અને ફરીથી રડવા લાગશે.