‘કાલે તમારી પાસે એડ્રેસ કઢાવ્યા બાદ મને થોડું આશ્ચર્ય થાય છે, કારણકે એ એડ્રેસ પર મારા પિતા ચોકીદારીનું કામ કરે છે. હું તરત એ એડ્રેસ પર ગયો હતો. અને મારા પિતા એ સમયે ડ્યૂટી પર જ હતા. મને જોઈ એમણે ત્યાં આવવાનું કારણ પૂછ્યું, પણ મેં વાત બદલી નાખી હતી. વાત વાતમાં જાણ્યું કે તમે, એટલે કે માલિકના દીકરા, જે આગલી રાતથી ઘરે નથી આવ્યો. અને એની ચિંતા મલિક અને મેડમને કોરી ખાય રહી છે. અને એ ત્યારે પોલીસ ફરિયાદ નોંધાવા ગયા હતા. દેખીતી રીતે ત્યારે તમને ગાયબ થયે 24 કલાક પુરા થયા ન હતા એટલે પોલીસમાં ફરિયાદ પણ લેવાવાની ન હતી. અને પોલીસનું નામ પડતા જ હું ઘભરાઈ ગયો હતો. મારા બાપાએ મને પૂછ્યું હતું કે, ‘દિનુ હું જાણું છું મારા ના પાડવા છતાં, તું હજી પણ ખોટા કામ કરી જ રહ્યો છે. શુ મારુ એક નાનું કામ કરીશ. તારા કોઈ ટપોરી મિત્રો દ્વારા અર્જુન બાબાની માહિતી મળતી હોય તો મેળવી લાવને… મારાથી માલિકની ચિંતા નથી જોવાતી. મને આજે પણ યાદ છે એ દિવસ જ્યારે તું કામ અર્થે બહાર રહેતો હતો, ત્યારે તારો દીકરો એક વખત મેલેરિયામાં પટકાયો હતો. ત્યારે મેં ઘણું ગુમાવ્યા બાદ, ઘર વેચવાની તૈયારી દર્શાવી હતી. અને વહુ સાથે માલિકની ઓફિસે પહોંચી આખી વાત જણાવી હતી. અને એ ભલા માણસે મને સમજાવ્યું હતું, ‘કાકા ભલેને એક રૂમ રસોડાનું ઘર પણ કેમ ન હોય… ઘર એ ઘર છે! તમારી એની સાથે કેટલીય લાગણી જોડાયેલી હશે. તમે થોડા પૈસા લઇ જાઓ અને નિરાંતે ચૂકવજો. આપણે બંને અહીં જ છીએ… કોઈ ક્યાંય નથી ભાગી જવાનું!’, કહી માલિકે મને હાથમાં પૈસા થમાવ્યા હતા. અને એમના જ પ્રતાપે તારો દીકરો મોતના મુખમાંથી બહાર આવ્યો હતો. આજે જ્યારે માલિકને એમના દીકરા માટે ચિંતામાં જોઉં છું, ત્યારે મારો જીવ કકળી ઉઠે છે. દિનુ કઇંક કરી માહિતી લાવી આપને. એ માણસના આપણાં પર ઘણા ઉપકાર છે. જો તારાથી માલિકને થોડીક પણ નાની મદદ થઈ શકે તો કરજે…!’