‘કોઈ પોતાનો આત્મા વેચી દે તો મારે પણ તેમ કરવાનું ?’ મધુસૂદને કહ્યું. પછી તેણે મૌન ઓઢી લીધું. એ રેખાના વિચારો બદલી શકે તેમ ન હતો કે એ પોતાની જાત સાથે પણ બાંધછોડ કરી શકે તેમ ન હતો. રેખા નારાજ થઈ ગઈ. એને સતત ખટકો રહ્યા કરતો હતો કે મધુસૂદનને ઘરમાં અગવડ છે એ કેમ દેખાતું નથી. સ્વજનોની મુશ્કેલી એ કેમ સમજી શકતો નથી ? દીકરાને ભણાવવાનો અને દીકરીને પરણાવવાનો ખર્ચ કાઢવાનો છે તે એ નથી જાણતો ? એટલું જ નહીં, ભાઈબહેનોમાં પણ એ સૌથી ઉંમરમાં મોટો છે. પાંચ બહેનોનો એક જ ભાઈ છે એટલે એણે માતાપિતાને પણ અવારનવાર પૈસા મોકલવા પડે છે. વધુમાં આ કાળઝાળ મોંઘવારી અને ન કરવા ઈચ્છીએ તો પણ કરવા પડે એવા ખર્ચાઓ….. મધુસૂદન રેખાને સાવ સમજી શકતો ન હતો એવુંય ન હતું, પણ એ મજબૂર હતો. એણે જીવનભર પ્રામાણિકતાથી નોકરી કરી હતી. હવે નોકરીમાં થોડા વર્ષ બાકી રહ્યાં હતાં ત્યારે કારકિર્દીને ડાઘ લાગી જાય એવું કંઈ ન થાય એ અંગે એ સાવધાન રહેતો હતો. એણે રેખાને કોઈ ભેટ આપી મનાવી લેવાનું વિચાર્યું, પણ તે માટે એણે બે-ત્રણ દિવસ રાહ જોવી પડે તેમ હતું. મહિનાની છેલ્લી તારીખો હતી. ભેટ ખરીદી શકાય એટલી રકમ એની પાસે ન હતી.