પ્રભાશંકર હજુ બોલતા હતા. કલ્યાણી ઊભી થઈ. સોફા ઉપર બેઠેલા પ્રભાશંકરના પગ પકડીને એ રડી પડી, ‘બાપા…’ એના અવાજમાં પારાવારા પસ્તાવો છલકાતો હતો. એના શબ્દો હૃદયના ઊંડાણમાંથી આવતા હતા. ‘તમારી મરજી વિરુદ્ધ લગ્ન કરીને મેં ભૂલ કરી છે એ કબૂલ. તમે કહો એ રીતે માફી માગવા તૈયાર છું પણ મારી આ ભૂલની સજા તમે શા માટે ભોગવો છો? મારી આટલી વાત માનો. રોકાઈ જાવ. રૂપેશ આવે એટલે એની ગાડીમાં ગામડે જાવ. દીકરી તરીકે આજ સુધી તમારી પાસેથી કંઈ માગ્યું નથી. આજે પહેલી વાર અને છેલ્લી વાર માગું છું કે કાયમ માટે અમારી સાથે રહેવા આવી જાવ…’