તે દિવસ એણે ખૂબ વિચાર કર્યો. અરવિંદ સાથે તો સાવ નાની અમથી જ માથાકૂટ હતી ને? ને આમ જુઓ તો એને માથાકૂટ કે વિરોધ ન કહીએ તો ય ચાલે. તો પછી અરવિંદ આમ તરત માની ગયો, કડવાશ ને કચવાટ ખંખેરી મીઠડો થઈ ગયો એ ‘કાગનું બેસવું ને ડાળનું પડવું’ ક્યાંક એવું તો નથી ને? તેમણે ખૂબ મનોમંથન કર્યું ત્યારે ભગવાનની આ વાત પર શંકા કરવા બદલ એણે થોડી શરમ પણ અનુભવી, પછી મન મક્કમ કરી ખુલ્લા દિલે ચતુરલાલને પોતાને ઘેર બોલાવવાનો નિર્ણય કરી લીધો ને તેને ઘેર આવવા માટે મનાવી લીધા. ચતુરલાલ આવ્યા એટલે એણે તેને પ્રેમપૂર્વક સત્કાર્યા. બધી વિધિ કરી ને પછી માફી માંગી ઔષધિ પીવડાવી… પછી આતુરતાપૂર્વક ચમત્કાર નિહાળવા થનગની રહ્યા. ને એ પાણી પીતા જ ચતુરલાલની આંખમાં પાણી આવી ગયા. એ બધું ભૂલી જઈ પોતાની ભૂલ સ્વીકારી રહ્યા ને પછી કહી રહ્યા, ‘એલા ચંપક, સાચું માનજે, મારા મનમાં આમ તો કંઈ હતું જ નહીં. હું તો અમથો અમથો… ને ઘરનો માણસ સાચું ન કહે, નિર્દોષ મજાકમશ્કરી કરી હસે – હસાવે નહીં તો બીજુ કોણ કરશે? પણ તેં તો મારી વાતને જુદી રીતે… જો કે થોડો મારો વાંક પણ કહેવાય કે…’