ઓફ કોર્સ, ત્યારે તો દૂર દૂર સુધી એક્ટિંગને મારી કેરીઅર બનાવવાની ખાનગી ઈચ્છાનું સ્વપ્નું પણ નહોતું જોયું. મારા ખાનદાનમાં તો કોઈ ફિલ્મ સ્ટુડિયોનાં માઈલો સુધી પણ નથી ફરક્યુ. એ દિશામાં તો કદી વિચાર્યું જ નહોતું. કદાચ મારી (ટીવી સિરિયલ અને ફિલ્મોથી પ્રેરાયેલી) એક્ટ્રેસ બનવાની સુષુપ્ત અને ખાનગી ઈચ્છાને કારણે જ આઠમા ધોરણમાં મને ભણવામાં ક્રાઈસિસ આવી ગઈ. મારાં પ્રિલિમસમાં બહુ જ ખરાબ માર્કસ આવ્યા. સ્કૂલમાંથી નોટિસ આવી કે હું જો સારા માર્કસ નહીં લાવું તો મારે સ્કૂલ છોડવી પડશે, ને બીજી થોડી ઊતરતી સ્કૂલમાં જવું પડશે. મમ્મીની સારી એવી મદદથી આઠમું તો પાસ કર્યું. નવમું અને દસમું પણ મહા મુશ્કેલીથી પાસ કર્યું – મને ભણવામાંથી જાણે રસ જ ઊડી ગયો હતો. ઈશાને એનાં છેલ્લાં બે વર્ષ માટે સ્કૂલ હૉસ્ટેલમાં મૂકી હતી. સ્વાભાવિક છે કે હું એની ઈર્ષા કરતી હતી ને મૂડલેસ હતી. મને પણ હૉસ્ટેલમાં રહેવું હતું. એ બહુ વધારે પડતો અને વણજોઈતો ખર્ચો હતો – અને છતાંય મમ્મીએ મારી ઈચ્છા પૂરી કરી. એક વર્ષ તો મારી ઈચ્છા પૂરી થઈ પણ બીજે વર્ષે સ્ટડી લીવ દરમ્યાન મમ્મી મારી સાથે કૉટેજમાં રહી અને મને ભણાવવામાં મદદ કરી. જો ભૂલેચૂકે પણ હું ફેઈલ થાત તો આવી જ બનત કારણ કે ઈશાના તો મેટ્રિકમાં બહુ જ સરસ માર્કસ આવ્યા હતા. અમે નવ વર્ષ પંચગીની રહ્યાં. મારો ફાઈનલ યરમાં માંડ ફર્સ્ટ કલાસ આવ્યો. મમ્મીનાં સાસરિયાઓનાં મતે તો એ શરમની વાત હતી. પણ મમ્મી તો જાણે મારા બહુ સરસ માર્કસ આવ્યા હોય એમ ખુશ હતી. મમ્મીનો તો સ્વભાવ જ પૉઝિટિવ અને ઉદાર હતો. તેણે હકીકત સ્વીકારી લીધી હતી. મમ્મીની આ અને આવી કેટલીય ક્વોલિટી જેવી કે શક્તિનો ફુવારો, આવડત, આનંદીપણું અને કોઈ પણ વસ્તુમાંથી વિનોદ શોધવાની વૃત્તિની તો હું મોટી પ્રશંસક છું. મમ્મી એટલે સરળ, પ્રેક્ટિકલ અને હાસ્યવૃત્તિમાંથી ભરપૂર – એની સાથેની જિંદગી એટલે કદી ન ખતમ થતી મજા.