મેં લીધા નથી, હું લેવામાં માનતો નથી. હવે કોઈ આપતું પણ નથી. પણ ગુજરાતની કોલેજના વિદ્યાર્થીઓ, પત્રકારત્વના સંમાનનીય અભ્યાસીઓની કોઈ કમિટી, કોઈ વરિષ્ઠ સાહિત્યિક સંસ્થા જો મને પુરસ્કૃત કરે તો હું જરૂર એ સ્વીકારીશ. માત્ર કૃતિને નહીં પણ લેખકના સમસ્ત જીવનના કૃતિત્વને પુરસ્કૃત કરવું જોઈએ, કારણ કે જીવનભર લખી લીધા પછી તમારું દરેક છપાયેલું પાનું પ્રજાની વિરાસત બની જાય છે. તમારી સમગ્ર ફિલસૂફીનું પ્રજા અભિવાદન કરે તો એ ગર્વ લેવાની વાત છે, કારણ કે એ સમયે તમે ઈનામ-અકરામની લાલસાથી પર થઈ ગયા હો છો. જેમણે જીવન ન્યોછાવર કર્યું છે, જાતને ઘસી નાખી છે એમને સલામ કરીએ છીએ ત્યારે આપણે કૃતકૃત્યતા અનુભવીએ છીએ. ભગવતીકુમાર શર્મા અને લાભશંકર ઠાકરને આપણે એક્સપોર્ટ પ્રમોશનમાં સૌથી વધુ એક્સપોર્ટ કરવા માટે કે વર્ગમાં શ્રેષ્ઠ વર્તણૂક માટે ચાંદ આપ્યો નથી, એમણે આપણી ભાષાને ગરિમા આપી છે માટે આપણે એમનો પુરસ્કાર કર્યો છે.