સહુ મંડ્યા સામસામી તાણ કરવા. જીવલો કહે, ‘બાપુ, આજ તો આપ વાત કરો. સૌને મોજ આવી જાય.’ બાપુ કહે, ‘ના, પહેલાં તમારામાંથી કોક હિંમત કરો. પછી હું વળી ઊજમ ચડે તો બે વેણ કહું.’ ઘડીક રૂપચંદ શેઠને, તો ઘડીક રામદાસ મા’રાજને, તો વળી પથુ પગીને આમ આગ્રહ થયા. પણ વાત ખીલે નો’તી બંધાતી. છેવટે બાપુએ હુકમ કર્યો, ‘દલપતરામ વૈદ્ય, તમે વાત માંડો. બામણના ખોળિયે જીવ છે એટલે સરસ્વતી તમારી જીભે હોય.’ દલપતરામે હા-ના કર્યું, પણ ત્યાં ડાયરો આખો મંડ્યો આગ્રહ કરવા, ‘હા દલપતરામ, થાવા દ્યો. બાપુનું વેણ પાછું નો ઠેલાય.’ અને દલપતરામ જોશીએ વાત માંડી : ‘એક ગામમાં એક ગરીબ બ્રાહ્મણ રહેતો હતો. સીમમાં ખેતર નહીં, ગામમાં ઘરનું ઘર નહીં, વાંહે કોઈ રોવાવાળું નહીં. મા’રાજ પડ્યો પંડ. આ તો ઠીક પણ ભૂદેવમાં ધરમ નહીં, જશ દાન નહીં, વિદ્યા નહીં, ભૂદેવને થયું, આ જીવતર કરતાં તો મોત સારું. સમાજમાં હડધૂત થઈને જીવવું એના કરતાં આયખું ટૂંકાવી નાખવું શું ખોટું ? મા’રાજને સંસાર માથેથી ઓછું આવી ગયું. મન ઊઠી ગયું. પણ તેણે વિચાર્યું, જંગલમાં હાલ્યો જાઉં, એવી જગ્યાએ પહોંચી જાઉં, જ્યાં જાનવર ફાડી ખાય. પછી તો ‘માટી ભ્રખે જનાવરાં અને મૂઆ ના રોવે કોઈ.’