મહિના ચડતા ગયા એમ આનંદના પાછા ફરવાની આશા ધૂંધળી થતી ગઈ. ન ફોન, ન પત્ર. ક્યાં તો અમને તરછોડી ચૂક્યો કે પછી સાચે જ આપઘાત... દેવયાની તૂટતી ગઈ, વિખરાતી ગઈ. એક તબક્કે સહનશક્તિ જવાબ દઈ ગઈ અને તેણે સંતુલન ગુમાવી દીધું! માનવમન વિચિત્ર છે. પ્રિય વ્યક્તિનો ઝુરાપો અસહ્ય બન્યો ત્યારે તેણે પોતાનું જ સંતુલન ખોરવી દેવાની ચાલાકી અજમાવી એવી સ્થિતિ સર્જી કે દેવયાની બીજા ભેગા આનંદનેય ભૂલી ગઈ! અને આનો કોઈ ઇલાજ નહીં.