મેં સ્વસ્થ માણસોને યુવાનીમાં મરતા જોયા છે. એંશી પાર કરી ચૂકેલો આ માનવ-ભંગાર, કોઈક અખૂટ ચેતનાના જોરે જીવી રહ્યો છે અને શાનથી જીવી રહ્યો છે. દુનિયામાં આવી હેરત પમાડનાર ઘટનાઓ બન્યા જ કરે છે. સાંજ થતાં પહેલાં એક યુવા સંન્યાસી આવ્યો. આને જોઈને સ્તબ્ધ રહી ગયો. કહે : ‘આવો માણસ મેં આજ સુધી નહોતો જોયો.’ સંન્યાસી પરિક્રમામાં નથી. કોઈક સારા ગુરુની ખોજમાં નીકળ્યો છે. ખૂબ જ ઓછાબોલો છે. સાંજે અમે એને આગ્રહપૂર્વક દૂધ આપવા ઈચ્છયું પણ એણે લીધું નહીં. ધ્યાનમાં બેસી ગયો. કંઈ પણ ખાધા વિના એક ચાદર ઓઢીને બહાર ખુલ્લામાં સૂઈ ગયો. અડધી રાત પછી પવનમાં હિલોળા લેતાં વૃક્ષોનાં પાંદડામાંથી જાતજાતના ધ્વનિ સંભળાવા લાગ્યા. મેં જોયું કે સાગવાનના વૃક્ષોમાંથી આવતો ધ્વનિ પીપળાથી આવતા ધ્વનિથી ભિન્ન હોય છે. વડનાં પાંદડાંનો ધ્વનિ લીમડાનાં પાંદડાંના ધ્વનિથી જુદો હોય છે. વૃક્ષોનાં પણ ઘરાણાં ચાલે છે. પીપળાનું ઘરાણું સૌથી વધુ પ્રચલિત છે.