દોસ્ત – અઢી અક્ષરનો તિલસ્મી શબ્દ. શબ્દકોશીય અર્થને અતિક્રમી જતું અસ્તિત્વ છે દોસ્ત. આખરે આ દોસ્ત હોય છે શાને માટે? ક્યારેક મુરઝાતી જતી પળોને નવપલ્લવિત કરવા તો ક્યારેક ગોરંભાતી ક્ષણોને વેરવિખેર થતી અટકાવવા. વળી ક્યારેક તે ભાંગતી જાતને ટેકો કરે. પરંતુ કાયમ કંઈ સ્વજન ‘દુ:ખવા મૈં કાસે કહું’ નો રાગ આલાપતો હોય એવું થોડું છે? તો એવી સામાન્ય, સાધારણ, ચલતાઉ પળોમાં sharing થકી મિત્રને અને ખુદને પણ સમૃદ્ધિ આપે, આસાએશ આપે એ જ તો દોસ્ત છે. કોઈક અકળ સાંજે ગરમાયેલી બપોર પછી શીળી હૂંફનો છાંયડો પાથરે દોસ્ત. ક્યારેક એ કામ કરે તેની વાતો. ક્યારેક એ ગરજ સારે તેના કાળજીથી આલેખાયેલા પત્રો. દોસ્તીમાં કંઈ હાજરીપત્રક લઈને થોડું બેસાય છે કે લે આ મારા દસ્કત, હવે તું કર. હું આવી ગયો, હવે તારો વારો. ના રે બાપલિયા ! તારો જોગ ખાય નો ખાય, હું તો અહીં જ ગુડાવાનો.