પછી બસ-સ્ટેન્ડ પર, બસમાં, હોસ્ટેલથી લાઈબ્રેરી અને કોલેજના આવાગમનમાં, પહેલી નોકરીના પરસેવાથી પલળેલા પેમેન્ટમાં અને હોસ્ટેલથી પેઈંગગેસ્ટના અને હવે ભાડાના ફલેટમાં વર્ષો પસાર થઈ ગયાં. પોતાના શિક્ષણનો બધો ખર્ચ જાણે ઉઠાવવો એવી નેમ હતી. એટલે ગભરાતી, સંકોચાતી, અજાણી જગ્યાઓમાં પાર્ટટાઈમ જોબ લેતી, છોડતી. પ્રાઈવેટ સ્ટુડિયોમાં મિડિયા હાઉસ, ટીવી ચેનલ અને એડ. એજન્સીમાં થાકી જતી. રાત્રે સૂતાં પછી થોડી જ વારમાં આંખ ઊઘડી જતી. ઉત્તેજનાથી પોતાના જ થાકેલા શ્વાસના અવાજથી. ઊઠીને લિસ્ટ ચેક કરતી. કાલે લાઈબ્રેરી જવાનું, માર્કેટમાંથી એક-બે વસ્તુ લાવવાની, ચેનલવાળા પાસેથી એન્કરિંગનું પેમેન્ટ લેવા જવાનું…. પછી પાછી સૂઈ જતી. ડબલ ગ્રેજ્યુએશન અને થિસિસ સંપૂર્ણ કર્યા પછી પણ રાત્રે સ્વપ્નમાં આવતું કે આખું પેપર કોરું રહી ગયું છે ને પરીક્ષા સમય પૂરો થયાનો બેલ વાગી રહ્યો છે…. સ્વપ્નાંનોય રંગ હોય છે. અધૂરાં સ્વપ્નાં આછા કલરમાં દેખાય ને પૂરાં થઈ ગયેલાં ઘાટા ઘેરા રંગોમાં….. અત્યાર સુધી આ શહેરે એને લગ્ન પાછું ઠેલવાનું કારણ પૂરું પાડ્યું હતું. બસ આ વર્ષે ભણવાનું પૂરું થાય એટલે બસ. આટલી ટ્રેઈનિંગ પૂરી થાય એટલે બસ. આ નવી જોબ મળી જાય એટલે પછી છોકરો, મેરેજ બધું…. એ દરેક ફોનમાં મમ્મી, પપ્પાને કહેતી. હવે તો એ લોકો પણ સમજી ગયાં હતાં કે મૃણાલ એની સ્વપ્નનગરીમાં વસી ગઈ હતી. એક ભાડાનો ફલેટ અને એક નાની સરખી સેકન્ડહેન્ડ ગાડી સાથે. દિગ્વિજયનો વાવટો ફરકાવવાને હવે થોડીક જ વાર હતી. બસ એકાદ વર્ષમાં બે બેડરૂમના ફલેટની લોન અને ફલેટ…. પણ સફળતાની આ મજલમાં ખાડા ને ગાબડાંયે હતાં. નાની-મોટી વિશ્વાસઘાતની તિરાડો તનતોડ મહેનત પછી ન ચૂકવાયેલા પૈસા, ક્યાંક અપમાનની કરચલીઓ ને નર્વસ આત્મવિશ્વાસથી ધ્રૂજતો મૃણાલનો નીચલો હોઠ….