લાભુભાઇ સામે બે પડકારો છે. એમાંનો સૌથી મોટો પડકાર છે એમનું પ્રજ્ઞાચક્ષુપણું. જે કંઇ વાંચવાનું છે એ બીજાની સહાયથી વાંચવાનું છે. કોઇ પાસે વંચાવી એની રેકોર્ડ તૈયાર કરવાની, પછી વારંવાર એને સાંભળવાની અને એ વિશે નોંધ કરવાની.વળી પોતે જે કહેવું છે તે બ્રેઇલમાં લખી, બીજા પાસે ગુજરાતીમાં લખાવી તે ગાઇડ સમક્ષ રજુ કરવાનું, એમાં જે સુધારા વધારા આવે તે ફરી કરવા માટે પહેલેથી એકડો ઘૂંટવાનો ! બીજો પડકાર છે હાસ્ય સાહિત્ય પોતે. આપણે ત્યાં સંસ્કૃત સાહિત્યથી આરંભીને આજ સુધીમાં થોડાં અપવાદને બાદ કરતાં હાસ્ય વિશે ગંભીરતાથી શાસ્ત્રીય ચર્ચા થઇ જ નથી. હાસ્યની વ્યાખ્યાથી માંડી એના પ્રકારો, પ્રકારોની સ્પષ્ટ સમજ- વિશે બહુ ઓછાં વિવેચકો, શાસ્ત્રજ્ઞોએ વાત કરી છે. એવી જ સ્થિતી પશ્ચિમમાં પણ છે (જો કે, તેમ છતાં પ્રમાણમાં સારું એવું ચિન્તન ત્યાં થયેલું જોવા મળે છે.) બંને પડકારોને લાભુ ઝીલી લે છે સારી રીતે.