આજે એ ઘટના યાદ કરું છું ત્યારે વિચાર આવે છે, બેંકોમાંથી ગ્રાહકોને તેમના ખાતાનું સ્ટેટમેન્ટ આપવામાં આવે છે તે રીતે સાંઈબાબાએ મારા ગુરુવારોનું સ્ટેટમેન્ટ મોકલ્યું હોત તો મારી માને એ જાણી દુઃખ થયું હોત કે મારા ખાતામાં એક પણ ગુરુવાર જમા થયો નથી. મેં હંમેશાં રમૂજભાવે અનુભવ્યું છે કે ઉપવાસને નામે આપણે ત્યાં ભોજનની જ વિશેષ બોલબાલા રહી છે. સમાજના નેવું ટકા લોકોને માટે ઉપવાસ એટલે કેવળ ચેન્જ ઑફ ફૂડ ! અર્થાત્‍ રોજિંદા આહારને બદલે ફરાળ ! ફરાળ પણ એવો વૈવિધ્યસભર કે ઉપવાસ કરવા માટે મન ના લલચાય તો જ નવાઈ ! જરા ફરાળના મૅનુ પર એક દ્રષ્ટિ નાખીએ. શિંગદાણાનો લાડવો, મોરિયો, રતાળુ કંદ, શક્કરિયાં, શિંગોડાનો શીરો, ફરાળી ચેવડો, રાજગરાની પૂરી, સાબુદાણાની ખીચડી, કાજુની ચીકી વગેરે. આટલું ઓછું હોય તેમ ફળફળાદિ અને ઉપરથી ગ્લાસ ભરીને દૂધ તો ખરું જ ! જોયું ? કેટલું ખાવું પડે છે ત્યારે માણસ ઉપવાસ કરી શકે છે ?