મને એમ થઈ આવ્યું કે, હમણાં જ ઊભો થઈ સાક્ષીની બાજૂમાં જઈ બેસી જાઉં અને કહી દઉં, 'લાવા મારી છૂપાવી રાખેલી વાર્તા મને આપી દે,' પણ હિંમત ચાલતી નહોતી. આખરે, પરિસ્થિતિએ જ તે સગવડ ઊભી કરી આપી. દાદર સ્ટેશન આવતાં તે ઊભી થઈ અને ટ્રેન ધીમી પડતાંની સાથે જ તે ઊતરીને દાદરા ચઢી જવા માટે દોડી. મારી નજર પડી કે સાક્ષી પોતાની રૂફસેક બેગતો અહીં જ ભૂલી ગઈ છે. મેં તરત બૂમ પાડી પરંતુ તે એટલી ઝડપથી દાદરા ચઢી ગઈ હતી કે મારો અવાજ તેના સુધી પહોંચી શકતો નહોતો. મેં દોડીને તુરંત તેની તે બેગ ઊપાડી અને ટ્રેન ફરી ગતિ પકડે તે પહેલાં હું પણ દાદર સ્ટેશન પર જ ઊતરી ગયો. અને સાક્ષી જે દાદરો ચઢી ગઈ હતી તે જ તરફ પાછળ-પાછળ હું પણ એટલી જ ઝડપે ચાલવા માંડ્યો.