ફૂટપાથો પર ગણેશોત્સવ, નવરાત્રિ, બૅન્ડવાજાં વગેરેમાં વાગતો બેન્જો ક્યારેય અન્ય શાસ્ત્રીય અને ફૅન્સી મ્યુઝિકલ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ્સની જેમ સંગીતની દુનિયામાં પણ ઊંચું સ્થાન પામી શક્યો નથી. તેને વગાડનારાઓને ક્યારેય આદરની નજરથી જોવામાં નથી આવતા. 'બેન્જોપાર્ટી' જેવું નામ આપીને ઉતારી પાડવામાં આવે છે. આ જ વાતનો ગુસ્સો ફિલ્મનાં ચાર મુખ્ય પાત્રો છે, જેમનાં નામ પણ એમના વ્યવસાયને અનુરૂપ મસ્ત આપવામાં આવ્યા છેઃ નંદકિશોર તરાટ (રિતેશ દેશમુખ), ગ્રીઝ (ધર્મેશ યેલન્ડે), પેપર અને બાજા. દારૂડિયો તરાટ એક સ્થાનિક નેતા માટે વસૂલીનું કામ કરે છે. ગ્રીઝ ગેરેજ ચલાવે છે. પેપર નામનો છોકરો છાપાં નાખવાનું કામ કરે છે, જ્યારે બાજા માથા પર કેન ઊંચકીને પાણી ભરે છે. મુંબઈની ઝૂંપડપટ્ટીમાં રહેતા આ ચારેયમાં એક સમાન ટેલેન્ટ છે, મ્યુઝિક. આ ગ્રુપના બેન્જો પ્લેયર તરાટના મ્યુઝિકલ ગ્રૂપની એક રચના સાંભળીને અમેરિકાની સંગીતકાર ક્રિસ (નરગિસ ફખરી) મુંબઈ આવે છે. એનો આઇડિયા એવો છે કે આ સંગીતકારો સાથે મળીને એક કોમ્પિટિશન માટે બે ગીતો બનાવવાં. એ આવે છે, કલ્ચરલ ડિફરન્સીસમાંથી કોમેડી પેદા થાય છે, લવ સોંગ આવે છે, વિલનની એન્ટ્રી થાય છે, ટેન્શન ખડું થાય છે અને....