ગ્લોબલ વિલેજની ફ્રી ઇકોનોમી યુક્ત આ કલિયુગની વરવી વાસ્તવિકતા કહે છે- જે ભૂમિ તને જલસા નથી કરાવતી એ તારી નથી. સંગ-દોષ, ટીવી-ઇન્ટરનેટની ખરાબ અસર ‘ને સમાજ-ધર્મનાં દૂષણો તો એ વિદેશમાં પૂરતાં પ્રમાણમાં જીવંત છે જે વિદેશમાં જવા એક નહીં તો બીજા બે ભારતીય એકદમ રેડી છે. ચાલો એય માની લઈએ કે ભારતીય મા-બાપના સંસ્કાર એમ જ ઇકોતેર વર્ષમાં કાચા પડી ગયા. તો શું ફોર એસ્ટેટની દીવાલો વચ્ચે સર્વાઇવ થતી વી ધ પીપલ નામની ઇકોતેર વર્ષની ડોશી હવે ભારતની ભાગ્ય વિધાતા બનશે? કે ડોશીને વડીલ ગણી પેલા ચાર એનો આદર રાખી અને તેની સાથે સભ્યતાથી વર્તશે? આપણને એ ચાર દેશબાંધવો ગણીને એમની નિષ્ઠા કેમ ના અર્પે? આપણા કલ્યાણ અને સમૃદ્ધિમાં જ એમનું સુખ કેમ ના હોય? એક નાગરિક પ્રથમ મતદાન માટે દોડે ત્યારથી પથારીવશ થાય ત્યાં સુધીનાં વર્ષો ચાર ચપટીમાં પતી જાય છે. હળાહળ ભૌતિકતા વચ્ચે એક નાગરિકને ગોડ નામના પોતાની સાત પેઢીએ ના જોયેલા સાવ છઠ્ઠા તત્ત્વ પર કેમ આશા ‘ને વિશ્વાસ હોય છે? ભારતની લોકશાહી ત્યારે જ ખરેખર સફળ થઈ કહેવાશે જ્યારે ભારતીય ફક્ત બિનભૌતિક કાર્ય માટે ઈશ્વર યા અલ્લાને યાદ કરે અને તમામ ભૌતિક સમસ્યાના નિરાકરણ માટે તેને ચાર જાગીરના કર્મ પર સો ટકાની ખાતરી હોય. જયહિન્દ.