મારા ઘરની સર્વેસર્વા ! એવું રખે માનતી કે તારા વિનાના આ તારા સેવકને તારા વિરહની કોઈ અસર જ નથી. તારા વિરહમાં મારા ચહેરા પરની દાઢીના વાળ રોજરોજ જલ્લાદ જેવા રેઝરની સામે માથું નમાવીને શહીદ થઈ જાય છે. મારી વધેલી દાઢી પર સ્વસ્તિવચન સુણાવનાર તું અહીં નથી પછી દાઢીના વાળને જીવાડીને શું કામ ? અને મારા બૂટ પરની ધૂળ જાણે તારાથી રિસાઈને ગાયબ થઈ ગઈ છે ! તારી હાજરીમાં તો મારાં બૂટ પર ધૂળના થર હંમેશા કેવા પ્રેમપૂર્વક રહેતાં ! હવે તારા વગર એમને ક્યાંથી ગમે ? અને તું નથી છતાં મારાં ખિસ્સાં તો ખાલી જ રહે છે તારી યાદમાં. વળી માથાનો દુઃખાવો તારા પ્રતીકરૂપે રોજ મને મળવા એકાદ વાર તો આવી જ જાય છે. રાતની વાત કરું ? અરે લંબોદરાય, તારા વગરના રૂમમાં પ્રવેશવાનું અને મને સતાવવાનું તો હવે પેલા સપનાઓને પણ મન થતું નથી ! ખાટલામાં પડતાની સાથે એવી ઘસઘસાટ ઊંઘ આવે છે કે વહેલી પડે સવાર !