રાત પડે  ને  દિવસ  ઊગે  કે ધુમાય બન્યો  રાંકા આંગળીવેઢે  ફરી  ફરી  ગણતા  થયા કેટલા ફાંકા  એક થાકીને  લોથપોથ થઈ  નસીબ  નિજનું  શ્રાપે ભદ્ર  વર્ગની ચૂસ  બીજો  ખુરશીમાં  રહી આલાપે શાપ નિસાસા ગાળ-ગપાટા  વડે  ન ભૂખડી ભાંગી ત્યારે પેલો  ભણ્યો  પડોશી  આંખ  ઊંચકે  ફાંગી  ‘ભલા  શીદ  તું  રાત  દહાડો  કૂટે  અંધ મજૂરી?