‘મંજુબાના સારા કામની જવાબદારી પપ્પાજીએ મને સોંપી દીધી...’ એ આખા પ્રસંગનું વર્ણન કરતી વખતે અલકાના ચહેરા પર આનંદ છલકાતો હતો. એ પછી બીજી વાત કહેતી વખતે એના અવાજમાં સહાનુભૂતિ ભળી. ‘શુક્રવારે બારમા-તેરમાની વિધિનું ગોર મહારાજે પપ્પાજી જોડે નક્કી કર્યું એ જ વખતે વિભાકરભાઈ ત્યાં આવ્યા. એમણે મંજુબાના પેટે જનમ તો નથી લીધો પણ તમારા ત્રણેય ભાઈઓમાં મંજુબા સાથે સૌથી વધુ સમય વીતાવ્યો છે એ ચારેક વર્ષના હતા ત્યારે મંજુબા એમની સાવકી મા બનીને આ બંગલામાં આવ્યા. પછી શાલુબહેનનો જન્મ થયો અને એ પછી તમે અને ભાસ્કરભાઈ પધાર્યા.’ આમ, કદાચ એ રીતે વિચારીને એમણે પપ્પાજીને કહ્યું કે સરાવવાની અને એ બધી વિધિમાં હું બેસીશ. પણ પપ્પાજીએ ચોખ્ખી ના પાડી. તું મંજુબાનો સગો દીકરો નથી એવું તો ના કહ્યું પણ કહ્યું કે વિધિમાં તો આદિત્ય કે ભાસ્કર જ બેસશે. વિભાકરભાઈના ચહેરા પરની પીડા પારખીને પપ્પાજીએ હસીને વાત વાળી લીધી અને હસીને કહ્યું કે તનેય તક મળશે, મારી પાછળની વિધિમાં તું બેસજે...’