ઑસ્વાલ અવાક્ થઈ ગયો. છોકરીના અવાજમાં કૃતજ્ઞતા તો હતી, પણ કોઈ બીજી જ લાગણીથી તેનો ભીનો અવાજ તરબોળ હતો. છોકરી સાચું બોલતી હોય તેમ લાગતું હોવા છતાં ઑસ્વાલને ગુસ્સો ન આવ્યો, ઊલટાનું તેને સામો આભાર કહેવાનું મન થયું. તેણે વિચાર્યું કે એક રીતે તે હવે ફૂલ બની ગયો હતો. તે સહર્ષ બોલ્યો, ‘અને હું એક ફૂલ છું, તારા કારણે…?’