માણસ છું તમારી સૌની માફક… એટલે તેંતાલીસ વર્ષની ઉંમરે ભુલથી કે ટીખળમા પણ જો કાંઇ બઠાવી લેવાનું મન થાય ત્યારે મને મારી માએ મારેલા ચપ્પલ નહીં, પણ માની એ નજર મને નિર્દોષ હોય તેવી ચોરી કરતાં પણ ડારે છે… આજે જ્યારે પણ આવી કોઇ બાબતે આત્મમંથન કરવાનું થાય છે ત્યારે બચપણમા માર મારતી જે મા મને કડવી વખ જેવી લાગતી હતી તે જ મા આજે મને સંસ્કાર આપતી એક જીવતી જાગતી શાળા જેવી લાગે છે… કડવાણી કોણ પાય… ? મા જ પાય ને ભાઇ… મને મારી જ સાથે મુલાકાત કરાવનાર મારી માને વંદન એવા શબ્દો મને કેમ સાવ અર્થવિહોણા લાગે છે… ?