ચરખો તો આવી ગયો, પણ પૂણીઓની સમસ્યા ઊભી થઈ. શરૃઆતમાં એક મિલમાલિક પાસેથી રૃની તૈયાર પૂણીઓ લઈને કામ ચલાવાયું, પણ તેમાં ગાંધીજીનું મન માનતું નહોતું. દરમિયાન ગંગાબહેને એક પૂણી બનાવનાર શોધી કાઢ્યો, પણ તેણે ભારે કિંમત માંગી એટલે એ શક્ય ન બન્યું. અંતે યશવંત પ્રસાદ દેસાઈ પાસેથી કપાસ લાવીને બે વિદ્યાર્થીઓને રૃ પીંજવાની તાલીમ લેવા વીજાપુર મોકલાયા. આ બાજુ મગનલાલ ગાંધી આશ્રમમાં ચરખા પર અવનવા પ્રયોગો કરી રહ્યા હતા. તેમણે પહેલી હાથવણાટની ખાદી તૈયાર કરી જે એક ગજે સત્તર આનામાં પડી. એટલામાં તો એ વખતે મિલના કાપડની આખી ધોતી મળી જતી હતી. અંતે ગાંધીજીના કેટલાક મિત્રોએ એ મોંઘી ખાદી હોંશે-હોંશે ખરીદી લીધેલી. આ ચરખો કાંતવાની અને પૂણી તૈયાર કરવાની સમસ્યા છેક રામજીભાઈ વણકર અને તેમનાં પત્ની ગંગાબહેન આશ્રમમાં આવીને વસ્યાં ત્યાં સુધી ચાલેલી. અહીં રમૂજની વાત એ હતી કે શરૃઆતમાં ખાદી એટલી જાડી તૈયાર થઈ હતી કે આશ્રમની મહિલાઓ એમાં પણ યુવતીઓ તે ઓઢીને બહાર નીકળવામાં શરમ અનુભવતી. પુરુષો માટે વળી ખાદીનો ૨૬ ઇંચનો ટૂંકો પનો સમસ્યા બન્યો. આખરે ગાંધીજીએ ગંગાબહેન મજુમદારને સંદેશો મોકલીને લાગણીસભર ધમકી આપી કે, એક મહિનામાં ૫૦ ઇંચ પનાની ખાદી તૈયાર નહીં થાય તો તેઓ ૨૬ ઇંચની ખાદીની લંગોટ જ પહેરી લેશે, પણ ગંગાબહેને એક મહિનામાં એ માગ પૂરી કરી દીધેલી. પછી તો ચરખામાં અનેક સંશોધનો થયાં. તેના સ્પેરપાટ્ર્સ આશ્રમમાં જ બનવા માંડ્યા. આગળ જતાં ગાંધીજીએ અખિલ ભારતીય ચરખા સંઘની સ્થાપના કરી અને વિનોબા ભાવેએ નાની તકલીને જ મિની પોર્ટેબલ ચરખો બનાવી દીધેલો.