આપણે નાના હતા ત્યારે રજામાં કે વેકેશનમાં મોસાળમાં, અને કાકાના ઘરે ગામ રહેવા જતાં. આખુ વેકેશન ત્યાં પિતરાઈ ભાઈ બહેનો જોડે ક્યાંય વીતી જાય તે ખબર જ ન પડતી. પાછા ફરવાનો સમય થાય ત્યારે છુટા પડવાની વેદના એટલી તીવ્ર હોય કે રડી જવાતું! આ વેકેશનમાં એવી કોઈ સગવડ કે ભોગ વિલાસ નહોતા. સાદું જમવાનું અને સાદું રહેવાનું. આખી રાત સરખી ઉંમરના ભાઈ બહેનો કે ત્યાંના ફળિયાના મિત્રો જોડે અસંબંધિત વાતોના ગપ્પા સવાર સુધી ચાલે. દાદા કે મામાના ગુસ્સાનો ભોગ પણ બની જવાતું. છતાં એની એક મજા હતી. સહજ ભાવે આનંદ લેવાની એ વૃત્તિને કારણે જ વૃદ્ધાવસ્થામાં પણ બાળપણ તરત જ યાદ આવી જાય. કોઈ ગેમ્સ કે કોઈ હાઈટેક સાધનો વગરની, આંબલી પીપળી, સાત ઠીકરી, પત્તા અને કેરમ જેવી રમતોની યાદો અને કોની સામે જીતેલા તેવી વાતો હજી પણ એટલા જ ઉત્સાહથી એ સમયના સહોદર અને આપણા સંતાનો સાથે થાય છે. અને ફરી ફરીને એ બાળપણ જીવવાનું મન થાય છે.