‘પણ બા, આપણે તો રોજ રોટલી-દાળ-ભાત ને શાક ખાઈએ છીએ. જેમને રોટલો ને શાક પણ નથી મળતું એમને મદદની પહેલી જરૂર ખરી કે નહીં ?’ આ સવાલનો જવાબ બા, ભાઈ કે બીજા કોઈ પાસે નહોતો. બાની પાસે તો એક જ જવાબ હતો – આંસુ. પણ આ જવાબ એટલો જબરદસ્ત હતો કે ગામડામાં જવાનો વિચાર મારે થંભાવી દેવો પડ્યો. મેં બાને કહ્યું, ‘તને આટલું બધું દુ:ખ લાગે છે તો હું નહીં જાઉં.’ મારો આ નિર્ણય જાણ્યા પછી બાનાં આંસુ તો અટકી ગયાં, પણ મારા જીવનનો આનંદ લૂંટાઈ ગયો. એક દિવસ બાએ મને પૂછ્યું : ‘તને શું થયું છે ? તને જવા ન દીધો તેથી તું આમ ઉદાસ રહે છે ? તારે જવું હોય તો જા.’ મેં કહ્યું, ‘મારે તો જવું છે, પણ કમને તમારી રજા મળતી હોય તો મારે નથી જવું.’ બે મહિના પછી બાએ સામે ચાલીને કહ્યું : ‘જા, હું તને રાજીખુશીથી રજા આપું છું.’