તો પછી લોકો જુદા જુદા માર્ગ કેમ પસંદ કરે છે? પોતાની રૂચિ, સંસ્કાર અથવા વિચિત્રતાને લીધે. કોઈને પ્રાણાયામ ગમે, કોઈને જપ ગમે, કોઈને યાત્રા પ્રવાસ ગમે, કોઈને યજ્ઞયાગાદિ કરવા ગમે. પોતપોતાના સંસ્કાર પ્રમાણે દરેક વ્યક્તિ પોતાના ભગવાન પસંદ કરે છે. પ્રાણાયામ કરનાર, જપ-તપ કરનાર કે ધ્યાન કરનાર સર્વનું ગંતવ્યસ્થાન તો એક જ ઈશ્વર છે. આવી પરિપક્વ સમજણને કારણે એકબીજા પ્રત્યે સહાનુભૂતિ કે અનુકંપા જાગે. બધાનું ધ્યેય એક જ છે તો પછી બધાને એક કરવાની શું જરૂર છે? કોણ કોને પૂજે છે એ અગત્યનું નથી પણ કોઈકને પૂજે છે તે અગત્યનું છે. પોતાના અલ્પ તુચ્છ અહંકારને ભજવા કરતાં તો એક પથ્થરની પૂજા પણ કરે તે વધારે સારુમ છે.