ભર્યા  શૂનકારમાં  સથવાર  હુંમાં હું  તણો રહેતો કદી  મારી  વ્યથાઓની  કથા  હું  મુજને  કહેતો કદી  આશા  નિરાશાની. . . કદી  આશા  નિરાશાની  ઉષા સંધ્યા બની જઈને રહું   સંસારની   સાથે   છતાં   સંસારથી   છેટો કલંકો,  અવગુણો,  અપકીર્તિનો કાદવ બની પોતે કલામય કો કમળદલનું સરસ સર્જન કરી લઉં છું  કરું શું હું?