દસ દિવસ થઈ ગયા હતા. ગુલાલને હવે મેઈલ, ચેટિંગ, ફેઈસબુક, ટ્વિટર જેવા શબ્દોથી પણ ડર લાગવા માંડ્યો હતો. કોમ્પ્યુટરની સ્ક્રીનમાંથી બહાર આવતાં કિરણો જાણે એની ઇજ્જત લૂંટતાં હોય એવું લાગતું હતું. એ છાતી પર હાથ મુકીને સહેમીને બેસી જતી. પણ છતાં મેઈલ જોતા રહેવું જરૂરી હતું. એના માટે ઇન્ટરનેટ પર કનેક્ટ રહેવું અને મેઈલ જોવા એ હવે મોજની ચીજ નહોતી રહી પણ મજબૂરીની વાત બની ગઈ હતી. કારણ કે મલ્હાર ક્યારે શું પગલાં ભરે એ કંઈ કહી શકાય એમ નહોતું. પૈસા ક્યાં પહોંચાડવાના છે એ કહેવા માટે એનો મેઈલ પણ હજુ નહોતો આવ્યો.