“ના મારે તો સુરત જવું છે બે દિવસ એક વાસ્તુ છે એટલે બાકી આ કાળઝાળ ઉનાળામાં તો મને ક્યાય જવું ના ગમે” મેં પણ એમને પ્રત્યુતર આપ્યો. અને અમારી વાતચીત શરુ થઇ . વૃદ્ધ લગભગ કશું ખાસ બોલ્યો નહિ પણ અડધી કલાકની વાતચીત દ્વારા મેં એ આખા કુટુંબનો પરિચય મેળવી લીધો. માજીનું નામ કંકુબેન હતું . એમના પતિનું નામ દેવશી ભગત. છોકરીનું નામ છાયા અને છોકરાનું નામ કિશોર . છાયા એ આ સાલ જ બારમાં ની પરીક્ષા આપી હતી અને કિશોરે દસમાની!! તેઓ જાતે પ્રજાપતિ કુંભાર હતા. દેવશી ભગતને એક છોકરો હતો એ વટામણ બાજુ ઇંટો પાડતો હતો અને જુદો રહેતો હતો. દેવસી ભગત અને કંકુ માડી ધોળાની પાસે જ આવેલ એક નાનકડા ગામમાં ઇંટો અને માટલા નો ધંધો કરતા હતા . આવડી મોટી ઉમર થઈ ગઈ હોવા છતાં આ પ્રજાપતિ દંપતી હજુ કડે ધડે હતું. નાનપણની સખત મહેનત અને ગામઠી ખોરાકે જાણે વૃદ્ધત્વને દૂર ધકેલી દીધું હતું એવું લાગતું હતું. પેલા તો મારી સાથે જ કંકુમાં એ વાત કરી .પણ પછી જયારે એણે જાણ્યું કે હું માસ્તર છું પછી તો છાયા અને દેવશી ભગત મારી સાથે વાતચીતમાં જોડાયા.