રઘુડો ઘડીએ ઘડીએ અરીસામાં ખીલને નીરખે અને મે’માનના શબ્દો બબડે.. કે “વવ બવ લાવવી પડશે”… વવના લાવવાની વાતોથી “ખીલના પ્રેમમાં” રઘુડો ધૂબકો મારીને પડ્યો. મહેમાને બધાને વાતોમાં રાખીને નાસ્તો ઝાપટી લીધો. અને જતા જતા એક ફદિયુંય ન આપ્યું. પણ ઓલા રઘુડાનું રૂદિયું જીતી લીધું. રુદિયે તોંતેર કોઠે દીવડાઓ જગવા માંડ્યા…(ભૂલ-ચૂક લેવી દેવી) લગ્નના પાયામાં પેલો ખીલ.. “ખીલે રઘુનું દિલ જીતી લીધું” ઋષિમુનિઓ સમાધિમાં જેમ ઊંડા ઉતરે એમ રઘુ લગનના તરંગી પુલાવ ઠપકારવા લાગ્યો…(વિ…રા…ટ… સ્વપ્નાઓ) ખી…લ..!! લગન-બગન..!! મારે વવ આવશે…!! અને વવની વાહે સાળીયું. ( કોના દિલ પર ડોરબેલ વાગ્યો ?) જેમ બરફના ગોલાની ડીશમાં ઉપર ચેરી. અને સાસુ કહેશે જમાઈ આવ્યા જમાઈ આવ્યા (જમ કોણ સમજ્યું.. હેં..!!) એમ કહી સ્વાગત કરશે. આ “સાસરીનો શણગાર એટલે સાળીઓ” પતંગિયા જેમ ઉડાઉડ કરતી “સાળીઓ મારી સળીંયું કરશે.”