જૂના જમાનામાં દાંડી પીટીને જનતાને સંદેશ આપવાની એક રીત હતી. આ જાહેર રીત હતી. ખાનગી રીત ગામેગામ ફરીને કથા કહેનારાની હતી. દરેક ગામના ચોરે એક વાત પહોંચાડો એટલે ચોરેથી તે ઘરે ઘરે પહોંચે. તેમાં મર્યાદા એ હતી કે બહુ સમય લાગતો હતો અને મર્યાદિત વિસ્તારમાં જ તેને વ્યાપક કરી શકાય. લાઉટ સ્પીકર આવ્યા ત્યારે નગરપાલિકાઓ ચાર રસ્તા પર ભૂંગળાં મૂકતી હતી. પણ તેમાં સત્તાવાર જાહેરાતો થઈ શકે. રેડિયો પર પણ સરકારી સત્તાવાર જાહેરાતો જ થઈ શકે. પરંતુ ફોન આવ્યો અને ફોન આવ્યા પછી એસટીડી બૂથ આવ્યા ત્યારે મોટું જાળું તૈયાર થઈ ગયું હતું. કરોળિયો હવે ગમે ત્યાં ફરી શકે તેમ હતો.