ભોજાભગત જન્મથી માંડીને બાર વર્ષ સુધી માત્ર દૂધ પીને જ રહ્યા હતા. ભોજાભગતનો પરિવાર દેવકી ગાલોળ રહેતો ત્યારે તેમને શરીરે ગૂમડું થયું અને લાંબી વેદના છતાં ગૂમડું મટતું નહોતું, તેથી વીરપુર ગામમાં મીનળવાવમાં મીનળદેવીની માનતા થતી. આ માનતા પરિવારે રાખી અને ગૂમડું મટી ગયું. કહેવાય છે કે પાટણપતિ સિદ્ધરાજ જયસિંહની માતા મીનળદેવીએ આ વાવ બંધાવી હતી. બાળક ભોજાભગતે દેવી મીનળને ત્યારે કહેલું કે, હું તો તમને એક શ્રીફળ વધેરું છું, પણ તેના બદલામાં હું તમારી પાસેથી બધાં જ શ્રીફળ લઈ જઈશ. ત્યાર પછી તેમના સેવક જલારામને વીરપુરમાં સદાવ્રત શરૂ કરવાનું કહ્યું. ભોજાભગત શિવભક્ત હતા. દેવકી ગાલોળ વસવાટ દરમિયાન ગામમાં નદીકાંઠે શિવમંદિર. ચોમાસામાં નદીમાં પૂર આવ્યું હતું. શિવભક્ત ભોજાભગતે પૂજાઅર્ચન કરી પરત નદી પાર કરીને આવ્યા ત્યારે તેમનાં વસ્ત્રો કોરાંકટ એટલે કે ભીનાં નહોતાં. પિતાના આગ્રહથી ખેતીકામ માટે ખેતરે જતા, પણ બીજાને ત્યાં ભજનમાં લાગી જતા ત્યારે તેમનાં વિવિધ ઓજારોથી ખેતીનું કામ આપમેળે થઈ જતું. આમ ભોજાની પ્રસિદ્ધિ સંત તરીકે વધતી ગઈ. ચક્કરગઢમાં તેમનાં સગાં સાથે રહેવાનું શરૂ કર્યું. અમરેલીથી દક્ષિણના બે માઈલ દૂર એક ટીંબા (માટીનો ટેકરો) પર કોઈ જતું નહોતું ત્યાં ભોજાભગતે રહેવાનું શરૂ કર્યું અને ફતેપુર ગામ વસી ગયું. વડોદરાના દીવાન વિઠ્ઠલરાવે ભોજાભગતની અનેક પરીક્ષા કરી અને પાર ઊતર્યા ત્યારે ભોજાભગતે દોઢસો જેટલાં પદ – ‘ચાબખા’ – સંભળાવી દીધાં.