રસ્કિનના વિચારોમાં આજે પણ તાજગીનો અહેસાસ થાય છે. તેમને એ યુગની ઔદ્યોગિક સભ્યતાની એક મોટી ખામી એ લાગી હતી કે એ સભ્યતામાં સૌન્દર્યના શસ્ત્રની અવગણના કરવામાં આવી છે. સાચી ઉપયોગિતા અને ભવ્યતા એટલે શિવ અને સુંદર બંનેનો સુભગ સમન્વય હોવો જોઈએ. એટલે સભ્યતા એ ખોરાક, પાણી, કપડાં, આવાસ વગેરેની સૌ માટે વ્યવસ્થા કરવાની સાથે આરોગ્ય, શિક્ષણ, આરામ. લોકોની સર્જનવૃત્તિને પણ અવકાશ હોવો જરૂરી છે. ઔદ્યોગિક સભયતા અર્થાત્‍ નવી રાજનૈતિક અર્થરચના થોડા લોકોને વિલાસના સાધનો પૂરાં પાડે છે. પણ મોટાભાગના લોકોની પાયાની જરૂરિયાતો પણ પૂરી પાડતી નથી. રસ્કિન કહે છે કે રેશમી દુપટ્ટાઓ પહેલાં કાંબળાની વ્યવસ્થા થવી જોઈએ. જ્યાં સુધી સમાજમાં લોકો ટાઢે ઠરે છે, નગ્ન અવસ્થામાં જીવે છે ત્યાં સુધી વસ્ત્રાભૂષણમાં ભવ્યતા લાવવાનો પ્રયાસ પણ નૈતિક ગુનો છે. ગાંધીજીએ આ વિચારને ‘હિન્દ સ્વરાજ’માં બીજરૂપે રજૂ કર્યો છે.