અન્ય એક ઊડીને આંખે વળગે અને આપણને વિચલિત કરી નાખે એવી એક દયનીય પરિસ્થિતિ એ છે કે અહીં માલસામાનનું વહન વાહનોની જગ્યાએ માણસો કરે છે. મોટા મોટા કબાટો, ફ્રીજ, પતરાં, શાકભાજીના થેલાં પોતાની પીઠ પર લાદીને લઈ જતાં સ્ત્રી-પુરુષોનાં દશ્યો અહીં રસ્તા પર અનેક જગ્યાએ જોવા મળે. મોટા શહેરોના રોડ પર પોતાનું આધિપત્ય જમાવતાં દ્વિચક્રી વાહનોનું અહીં નામોનિશાન જોવા ન મળે. પૂરપાટ દોડતી વિધવિધ કારો કે લકઝરી બસોનાં દર્શન ભાગ્યે જ ક્યાંક થવા પામે. સાઈકલો તો હોય જ ક્યાંથી ? પ્રવાસીઓ અને કામદારો માટે સંખ્યાબંધ જીપો દોડે. એ સિવાય અન્ય કોઈ વાહનનું ગજું જ નહિ કે આ પથરાળ પ્રદેશમાં હંકારી શકાય. જ્યાં જુઓ ત્યાં બધાં પગપાળાં જ જતાં જોવા મળે. સમયની કોઈ ફિકર કે ચિંતા રાખ્યા વગર લોકો નિર્ભયતાથી વિચરે. સમયની કોઈ પરવા કરતું હોય તો તે એક માત્ર સૂર્યનારાયણ. આ પ્રદેશમાં સૂરજદાદા વહેલા વહેલા ઊઠી જાય અને બપોર સુધીમાં તો થાકીને લોથપોથ થઈને ઘરભેગા થઈ જાય !! વરસાદને ય જ્યારે પણ વરસવાની ઈચ્છા થાય, ચોમાસાની રાહ જોવા ન રહે. એટલે પ્રવાસીઓએ અહીં છત્રી કે રેઈનકોટ ફરજિયાત રાખવા પડે. હિમાલયનો આ પ્રદેશ કહેવાય પરંતુ ક્યાંય કોઈ સાધુ-સંત નજરે ના પડે. બૌદ્ધધર્મનું અહીં ભારે પ્રભુત્વ છે તેથી લામાઓ, લામાઓ માટેની શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ અને બૌદ્ધ ધર્મસ્થાનો અહીં મોટા પ્રમાણમાં જોવા મળે. ખ્રિસ્તી મિશનરીઓનું શૈક્ષણિક ક્ષેત્રે અહીં મહત્વનું પ્રદાન છે. પહાડો પર ખ્રિસ્તી સ્થાપત્ય સમી સરસ સ્કૂલો સિવાય અન્ય શૈક્ષણિક સંસ્થાઓનો અભાવ ચોક્કસ વર્તાય. વિદ્યાર્થીઓ પણ અહીં પગપાળા જ ટેકરીઓ ચડીને સ્કૂલે જતાં દેખાય. આ પ્રદેશમાં એક ખાસ બાબત જણાઈ આવી કે ક્યાંક ક્યાંક યાક સિવાય કોઈપણ પશુપક્ષીઓનું અસ્તિત્વ નહિવત છે.