એક સમય હતો કે જ્યારે કોઈ ઉમેદવાર સમાજસેવા કરવા માટે પોતાની સઘળી ગરીબીનો ત્યાગ કરીને ચૂંટણીમાં ઝંપલાવતો, ત્યારે એ ખુદ વક્તા બનીને વક્તવ્ય આપતો પણ જેમ જેમ ચૂંટણી પોતાનાં બાહ્યસૌંદર્યને ઓળખતી થવા માંડી, પોતાનાં રૂપ, રંગ અને ‘ફિગર’ મતલબ કે આકાર-પ્રકારને સમજતી થવા માંડી ત્યારથી એ પોતાનાં ગ્લેમર માટે કોન્શિયસ બનવા માંડી અને ગ્લેમર મેન્ટેઇન કરવા માટે એણે જે તે ઉમેદવારનાં વક્તવ્યની સાથે સાથે વાક્પટુ વક્તાઓને ‘હાયર’ કરવા માંડી.