એક વાર અમુક લત્તામાં તે ઘણા દિવસ સુધી ન જણાયા, તેથી છોકરાં ગળ્યા ડોસાને સંભારવા લાગ્યાં. પંદર-વીસ દહાડે તે વાસમાં આવ્યા વગર ન રહે. આ વખતે મહિનો વીતી ગયો છતાં તે જણાયા ન હતા. પાંચેક દિવસ વળી વીતી ગયા ને ગળ્યા ડોસાની ઘંટડીનો રણકાર સંભળાયો. છોકરાં રાજી થઈને શેરીના નાકે એકઠાં થવા લાગ્યાં. તે લત્તામાં ગળ્યા ડોસાની મીઠાઈનો સૌથી મોટો ઘરાક રણજિત. તેના પિતા મિલમાં નોકરી કરતા. પગાર પણ ઠીક ઠીક અને દાદાજીનો લાડકો પૌત્ર, તેથી તેને વાપરવાના પૈસા સારા મળે. ‘આજે શું લાવ્યા છો, ગળ્યા ડોસા ?’ હર વખતની માફક હોંશથી રણજિતે સવાલ પૂછ્યો. ગળ્યા ડોસાએ મીઠાઈને બદલે ખારી-તીખી ફૂલવડી કાઢી. રણજિત બગાડી મૂકેલા છોકરા માફક પગ પછાડીને રોવા લાગ્યો : ‘આ નહિ ! મને તો મીઠાઈ જ જોઈએ. આવું તો નથી ભાવતું.’ ડોસા તેને વહાલથી સમજાવવા લાગ્યા : ‘તું ચાખ તો ખરો, રણજિત ! આ સરસ છે.’ પણ રણજિતે જીદ ન છોડી. રોતો રોતો તે તેની માતા કને ફરિયાદ લઈને ગયો. તેની મા બહાર ચોગાનમાં આવીને કહેવા લાગી. ‘ગળ્યા ડોસા, આજે કેમ નમકીન ચીજ લાવ્યા છો ? છોકરાને તો ગળ્યું જ ભાવે.’ ડોસા બોલ્યા : ‘બહેન, જે બાઈ મીઠાઈ બનાવતી હતી તેની નાની છોકરી ગુજરી ગઈ. તેથી બહેન બિચારી બહુ દુઃખમાં આવી પડી છે. તેની છોકરીને મીઠાઈ બહુ ભાવતી તેથી હવે મીઠાઈ બનાવવાવું તેને મન થતું નથી.’