આમ જિંદગીને સ્થગિત કરી દેવાનું કામ દર્દી અને/અથવા કુટુંબીજનો, ડોક્ટરો, દેશના કાયદાઓ અને ન્યાયતંત્ર એ બધાના સામૂહિક નિર્ણયથી પાર પાડવામાં આવતું હોય છે. આ દુ:ખદાયક અને કઠોર કામગીરી ત્યારે જ હાથ ઉપર લેવાય, જ્યારે બીમારી કે તકલીફ દૂર કરવા માટેના સઘળા પ્રયત્ન કારગત નીવડે તેમ ન હોય. આમાં વિશેષ કશું જ નહિ, માત્ર ડોક્ટરી સારવાર કે જીવનસહાયક ટેકારૂપ વ્યવસ્થાને અટકાવી કે ખેંચી લેવામાં આવતી હોય છે. કેટલાક લોકોના મતે આવી સહાયક કે પૂરક વ્યવસ્થાને સ્થાપિત કરવી એ કંઈ જિંદગી બચાવવાનું કાર્ય બનતું નથી અને તે જ પ્રમાણે એ વ્યવસ્થાને રોકી દેવાથી કોઈ હત્યાનું નિમિત્ત બનતું નથી. કોઈકવાર મેડિકલ ક્ષેત્રમાં માન્ય એવી લેથલ (Lethal) ઈન્જેક્શન જેવી મારક પદ્ધતિ પણ ઉપયોગમાં લેવાય છે. પહેલી નજરે આ કામ પાર પાડનાર ડોક્ટર દ્વારા દર્દીની ઠંડા કલેજે હત્યા કરવામાં આવી રહી હોય તેવું લાગે, પણ વાસ્તવમાં એવું નથી. આ તો લાંબા સમયથી પીડાતી વ્યક્તિનો ડોક્ટરની મદદથી કરવામાં આવતો આપઘાત માત્ર જ છે. આ ક્રિયા હત્યા ન બનતાં માત્ર દર્દી પ્રત્યેની કરૂણા કે દયાનું કામ બને છે. આને આપણે દર્દીની લેવામાં આવતી કાળજીના એક ભાગરૂપ પણ ગણી શકીએ.