‘મમ્મી, હું પ્રેસમાં જાઉં છું. આવે છે ?’‘એટલે ?’‘મારે મીડિયાને ઈન્ટરવ્યૂ આપવો છે. પેલા બિનજવાબદાર, બેશરમને પાઠ ભણાવવો છે. બસ, 15 હજાર રૂપિયાનાં જામીન પર છૂટી ગયો ? મારા દાદુની જીવની કિંમત માત્ર પંદર હજાર ? એને ઘરે પણ જવું છે, મા-બાપ સાથે લડવા. આવો એમનો પુત્રરત્ન ? હું તેને, નહીં છોડું. હું કેમ્પેઈન શરૂ કરવાની છું.’આરતીએ ધીમેથી કહ્યું :‘હું એમની પાસે કાલે ગઈ હતી અરૂ….’‘વ્હોટ !’‘હા, લડવુ તો તારી જેમ જ હતું એ માની સાથે પણ….’‘પણ શું ?’‘મેં એની માને જોઈ. એક જ સંતાન. યુવાનીને ઉંબરે ઊભેલો. તદ્દન નાદાન, બેજવાબદાર પુત્ર. પણ એનાં પંડનો પિંડ ! એની પર કેટકેટલી આશા અને મદાર બાંધ્યો હશે ? સર્વસ્વ લુંટાયાનું દુઃખ હું જાણું છું બેટા. એના મા-બાપ અત્યારે જ કેટલાં રિબાતા હશે ! એમાં ઈંધણ હોમાય એવા શબ્દોની કેવી અગનઝાળ લાગશે.’