એવો એકે માણસ નહીં હોય કે જેના જીવનમાં ચડતી-પડતી ન આવી હોય. દરિયામાં ભરતી-ઓટ આવે, ખાબોચિયામાં નહીં ! આખું જીવન મોટે ભાગે સાપસીડીની રમત જેવું હોય છે. મૂળભૂત રીતે હું નિરાશાનો માણસ નથી. કોલેજમાં જગદીશ જોશી અને મહેશ દવે જેવા મિત્રો મળ્યા. એકવાર સુરેશ જોશીના સાન્નિધ્યમાં મારે પ્રવચન આપવાનું હતું અને એ પ્રવચન મેં ખૂબ આક્રમક રીતે અને આવેશ તથા ક્રોધ સાથે આપ્યું. લોકોને બહુ ગમ્યું. ખુદ ઉષાબહેન જોશીએ પણ મને આખાબોલાપણા માટે ધન્યવાદ આપ્યા. એ એમની ઉદારતા. સાંતાક્રુઝથી પાછા વળતાં જગદીશ જોશીએ મને ઠપકો આપ્યો. અને કહ્યું કે તારે પ્રવચન દ્વારા પહોંચાડવું હતું શું ? મેં કહ્યું મને જે સત્ય લાગ્યું તે. જગદીશે સામો પ્રશ્ન પૂછ્યો, ‘પણ પહોંચ્યું શું ?’ આ પ્રશ્ને મને અવાક કરી દીધો. હું સમજી શક્યો કે મારે પહોંચાડવું હતું સત્ય પણ પહોંચ્યો આવેશ અને ક્રોધ. ત્યારથી હું એટલું પામી ગયો કે અંગત રીતે જાહેરમાં શક્ય હોય ત્યાં સુધી વાણીથી કોઈનો વધ કરવાની જરૂર નથી. આપણે સત્યને પણ પ્રિય રીતે પ્રગટ કરી શકીએ છીએ અને આ પ્રતીતિ એ મને મળેલો પદાર્થપાઠ છે.