અંગદ ના શોક નો પાર નહોતો,તે શ્રીરામને યાદ કરી બોલી ઉઠયો કે-શ્રીરામના કામ માટે નીકળ્યા છીએ તો,એમ ને એમ ગીધના ખોરાક ના થવાય, હતાશા છોડીને,આ ગીધ ની સામે લડીને ,અને લડતાં લડતાં,જટાયુ ની જેમ મરવું સારું, કમસે કમ શ્રીરામના કામ માટે તો મરીશું. શ્રીરામનું કામ કરીને ,તેમના ચરણમાં માથું મૂકીને મરવું સારું,ધન્ય છે તે જટાયુ ને....જીવ્યો અને મર્યો તો રામજી ની માટે.....