દિવસો વહી ગયા. તૃષાને એક જ ચિંતા સતાવતી હતી. એણે અને પાવને સપનાં સેવ્યાં હતાં આ બંગલાને સજવાનાં, ખુશાલીની ખુશીનાં. તે સપનાં ખંડેર તો નહિ બને ને ? ખુશાલી નાની હતી અને આજ સુધી એણે નોકરી કરી નહોતી અને નોકરીને યોગ્ય ડિગ્રી નહોતી. વ્યવહારડાહ્યા જગતે શીખ આપી બંગલો વેચવાની. પૈસાય સારા ઊપજશે અને ફિક્સડના વ્યાજમાંથી ઘર ચાલશે. એ મૂંગી રહેતી. પણ એક દિવસ એનાથી ન રહેવાયું. ઠાલાં આશ્વાસનો અને ઠાલી શિખામણોથી એ વાજ આવી ગઈ. એની એ જ વાત થતી હતી અને એણે કહી દીધું, ‘આ બંગલો હું વેચવાની નથી. અમારા બંનેનું તે સ્વપ્ન છે. હું સપનાનાં ખંડેર નહીં થવા દઉં.’ વળી તે બોલી, ‘મારો સંસાર છે ને તે હું નિભાવીશ. કોઈએ ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. હું કોઈની પાસે મારો હાથ નહીં લંબાવું.’ સૌ મૂંગામંતર થઈ ગયાં. પાવનના અવસાનને મહિનો વીત્યો અને એણે કે.જી. અને સિનિયર કે.જી.નાં ટ્યૂશન્સ આરંભી દીધાં. કોઈ કહેતું :