શબ્દની આરાધના વિશે મનમાં કેટલાક વિચારો, ‘સાહિત્ય અને શબ્દ’ ના અનુસંધાનમાં વલોવાયા કરે છે. આજે એ ઊભરો ઠાલવીને હળવા થવાનું મન છે. ‘અલગારી રખડપટ્ટી’ એ પ્રવાસ અને એ લેખમાળા મારા જીવનના સુખદ અકસ્માતો છે. વિલાયતનો પ્રવાસ અને તેયે વળી બબ્બે વાર કરી શકીશ એવું કદી ધાર્યું નહોતું. પ્રવાસનું તો જાણે સમજ્યા, પણ એ રખડપટ્ટી વિશે હાથમાં કલમ પકડીને આખી કથા લખીશ એ વાતોનો તો આછો અણસાર પણ મને નહોતો. એ લેખમાળા લખાઈ ચિત્તની કોઈ મસ્ત દશામાં. પ્રકરણ લખતી વેળા આખો પ્રસંગ ફરી જીવવાનું થાય. તે તે પ્રસંગે અનુભવેલી આનંદની, વેદનાની, મોજની, સંયોગની, હતાશાની, કુતૂહલની, ક્રોધની, કેફની, લાલસાની, કરુણાની… એવી અનેક સંભારણ ચિત્તમાં હૂબહૂ ફરી વળતી. મને પોતાને આશ્ચર્ય થતું કે અરે! માનવીનું મન પોતાની સ્મરણપાટી પર કેટકેટલી કડીબદ્ધ વાતો સંઘરી શકે છે? પણ જેમ જેમ પ્રસંગો લખાતા ગયાં તેમ તેમ દિલનો ખજાનો જાણે ખાલી થતો જાય છે એવી એક અજંપાની લાગણી મનમાં આકાર લેવા લાગી. મારાં બધા પાત્રો જાણે મોં ફેરવીને રિસાઈ ગયાં હોય એવી કોઈ અજબ નિરાશા મને થઈ આવી. આ એક નવો જ અનુભવ હતો. મન મારું મૂંઝાઈ ગયું. પછી વાચકમિત્રોના આનંદપત્રો મળવા લાગ્યા અને ધીમે ધીમે સર્જનની પ્રક્રિયાનું રહસ્ય જુદી રીતે છતું થતું ગયું.