અગસ્ત્યનું પ્રથમ નામ ‘માન’ હતું. પરંતુ પર્વત (અગ=વિંધ્યાચલ) ને અટકાવનાર (સ્ત્યૈ) તેઓ બન્યા. તેથી તેમનું નામ અગસ્ત્ય પડયું. પૂર્વે પર્વતોને પાંખો હતી અને તેઓ સ્વૈરવિહારી હતા. સૂર્યના માર્ગને અવરોધવા એક વખત વિંધ્યાચલ વધવા જ માંડયો, તે કોઈ હિસાબે અટકે જ નહીં. અગસ્ત્ય વિંધ્યાચલના ગુરુ થાય, તેથી દેવતાઓએ અગસ્ત્યને તેને વધતો અટકાવવા વિંનતી કરી. અગસ્ત્ય ઉતરમાંથી દક્ષિણ દિશા તરફ જવા નીકળ્યા. વચ્ચે વિંધ્યાચલ આવ્યો. ગુરુને આવતા જોઈ તેણે શીશ નમાવ્યું. અગસ્ત્યે તેને આશીર્વાદ આપતાં જણાવ્યું કે, ‘હું દક્ષિણમાંથી પરત ન ફરું ત્યાં સુધી તું આ જ સ્થિતિમાં રહેજે.’ ત્યારથી લઈ અને આજ સુધી અગસ્ત્ય દક્ષિણમાંથી પાછા ફર્યા નથી અને ત્યારથી વિંધ્યાચલ વધતો અટકી ગયો છે. આથી જે વાયદાઓ પૂરા ન થતા હોય તેને ‘અગસ્ત્યના વાયદા’ તરીકે લોકોકિતમાં ગણવામાં આવે છે.