ઉનાળાની રાત હતી. મધરાત વીતિ ગઇ હતી. ગરમીના ઉકળાટને કારણે હું પાસા ઘસતી હતી. કિશોર ઘસઘસાટ ઘોરતા હતા. ત્યારે આગલા રુમમાં કોઇ વાત કરતુ હોઇ તેવો મને અવાજ આવ્યો. પહેલા મને થયું ટી.વી. કે રેડિયો ઓન હશે. કદાચ છોકરાઓ પાસે ચાવી છે તો તે આવ્યા હશે. છોકરાઓનો અવાજ ન લાગ્યો, એટલે મેં કાન સરવા કર્યા. ચોર હશે અને તેની પાસે બંદુક હશે તો? મેં કિશોરને ભર ઉંઘમાંથી ઢંઢોળીને જગાડ્યા: “ઉઠો, આગલા રુમમાં કોઇનો બોલવાનો અવાજ આવે છે.” એ તો ધમ-ધમ કરતા ઉપડ્યા. ગરમીનેં કારણે એમણે ખાલી ચડ્ડી જ પહેરેલી. હું પણ આછા કપડામાં જ હતી. પહેલા તો હું સંકોચાઇને દરવાજાની પાછળ તિરાડમાંથી જોતી ઉભી રહી. થોડી બીક પણ હતી. મારા બોડિગાર્ડ આગળ ઉપડ્યા હતા. સુખ:દુખના સાથી સાથે ઉભા તો રહેવું જોઇએ એટલે હિમ્મત કરી. હું પણ શાલ ઓઢીને બહાર આવી. ત્યાં કિશોરે પેલા લોકોને પડકાર કર્યો “what are you doing here?” કિશોરનો અવાજ સાંભળી તેઓ ભડક્યા પછી ચોખવટ કરી કે તેનો મિત્ર બહારગામ ગયો હોવાથી તેને રાત માણવા માટે તેના ઘરની ચાવી આપી હતી. બન્ને પ્રેમીઓ ઘર ભુલ્યા હતા. તેઓ ભોંઠા પડી પાછલા પગે, “sorry…sorry…” કરતા દાદરો ઉતરવાં લાગ્યા. ત્યાંતો હું ટહુકી “તમારુ પર્સ અને ચાવી ડાઇનિંગ રુમના ટેબલે પડ્યું છે. તે તો લેતા જાઉ.” બિચારા બન્ને જણા અચકાતા-અચકારા તેઓની વસ્તુઓ લઇ ઉતરી ગયા…