એક દિવસ મારા એપાર્ટમેન્ટમાં એક મહિલાને મેં ખૂબ જ ડરેલી જોઈએ. તેણે કહ્યું કે, તમારા કૂતરા રખડતાં હોય છે અને મને કરડી જશે તેવો ડર લાગે છે. મને હસવું આવતું હતું. આપણી સામાન્ય સમજ એવી જ હોય છે કે કૂતરું બચકું ભરશે. મને પણ હું ત્રીજા ધોરણમાં હતો ત્યારે કૂતરી કરડી હતી. મારી તેમના પ્રત્યેની લાગણી ક્યારેય ઓછી થઈ નહોતી. તે ઉંમર વધતા વધતી જ ગઈ હતી. અત્યારે હું તેમના વગરની મારી જિંદગીની કલ્પના કરી શકતો નથી. હું રખડતાં શ્વાનો સાથે પણ રમ્યો છું. હું જ્યારે પણ તેમને પુચકારતો તો તેઓ પૂંછડી હલાવતા આવી જતા. હું લુધિયાણા પેટ્રોલ પમ્પ ખાતે એક શ્વાનને મળ્યો હતો જેણે મારી સાથે હાથ મિલાવ્યો હતો. મેં તેને બિસ્કિટ આપ્યા હતા. રાની કે જેણે મને ઘણા વરસો પહેલાં બચકું ભર્યું હતું તે પણ ખરાબ નહોતી. તેને ભૂખ લાગી હતી અને હું હાથમાં બ્રેડ લઈને જતો હતો જે તેને જોઈતી હતી. તે મારી પાસેથી તે ખેંચવા મથતી હતી અને અંતે તેણે મને બચકું ભર્યું હતું. જો શ્વાન ખરેખર માણસોને નુકસાન કરતા હોય કે બચકાં ભરતા રહેતા હોય તો શેરુએ કેમ મને કે મારા કૂતરાંને કશું ન કર્યું. અથવા તો એ બધા જ જેમને હું ખવડાવતો હતો તે બધાએ કેમ ન કર્યું. તેમણે ક્યારેય નહોતું કર્યું. તેમને તો મારી હાજરીમાં વધારે સારું લાગતું હતું. તેઓ મારી સામે કૂદતા, ભસતા પણ મને ડરાવવા કે કરડવા નહીં પણ મારા પ્રત્યે લાગણી રજૂ કરવા અને મારી સાથે રમવા માટે. મેં ક્યારેય માણસ અને પ્રાણી વચ્ચે જંગ નથી જોયો.