બીજું અજબનું નારી પાત્ર છે જગ્ગાની પત્નિ ચંદનકૌર. સ્ત્રીઓ માટે સામાન્ય રીતે બે વાતો માનવામાં આવતી હોય છેઃ ‘સ્ત્રીની દુશ્મન સ્ત્રી જ હોય છે’ અને ‘સ્ત્રી હંમેશા ઇર્ષાળુ હોય છે’. આ બંને બાબતોને ચંદનકૌરનું પાત્ર ખોટું ઠેરવે છે. પહેલા તો તે ખુમારીથી એક ડાકુને પરણવા તૈયાર થાય છે, જગ્ગાના નિષ્ઠુર વર્તનને નભાવી લઈને પણ તેને સતત ચાહતી રહે છે, તેના મા-બાપની સેવા કરવાની નિરંતર ખેવના રાખે છે. પોતાના પતિને અન્ય સ્ત્રી ગમે છે તે બાબતને સૃષ્ટિના સહજ નિયમની જેમ તે સ્વીકારી લે છે, એજ સ્ત્રી માટે સ્વજન જેવો ઉચાટ રાખે છે અને પોતાના પતિ સાથે તેને ભાગી જવામાં મદદરૂપ બને છે. કોર્ટમાં ચાલતા એક પછી એક કેસ દરમિયાન અખંડ ધીરજ દાખવી ને જગ્ગાના મા-બાપને પણ તે હિંમત બંધાવે છે, પતિથી કંઈક છુપાવ્યાનો ડંખ અનુભવતી રડી પડે છે અને ઘરમાં ધૂસી આવેલ મિયા પર તલવાર ચલાવવાની બહાદુરી પણ બતાવે છે. પેરોલ પર આકરી પરીક્ષા આપવા આવેલ જગ્ગાને ખોટું પગલું ભરતા તે જ અટકાવે છે અને જીવનના અંતભાગમાં બધું થાળે પડી ગયા બાદ પણ અન્ય એક સ્ત્રી (ગુરુબલ્લી)ને તે જગ્ગાના જીવનમાં સ્વીકારે છે. વાચકોની ચાહના ભલે વીરોને વધારે મળી હોય પણ લેખકની ચાહના ચંદનકૌરને મળી હશે તેમ લાગે છે, નહિતર આટલું બધું પાસાદાર પાત્ર લેખકે કેમ સર્જયું હોય?