એક વહેલી સવારે ફોન આવ્યો - ‘ડોશી ગયાં. તમે એમના શું સગા થાઓ ?’ મારી પાસે જવાબ નહોતો. ખોટું બોલવું નહોતું ને સાચું કાંઈ સૂઝતું નહોતું. દોડાદોડ ગયો. ડોશી ઉઘાડા મોંની ડાબલીએ મરેલાં પડ્યાં હતાં. માંજરી આંખો રતન વગરની થઈ ગઈ હતી. એક વાર એનું તેજ ખમાતું નહોતું. હવે એની નિસ્તેજતાનો સામનો થતો નહોતો. મેં પોપચાં હળવેથી બંદ કરી દીધાં અને માથે ચાદર ખેંચી દીધી. બાજુમાંથી કોઈ દર્દી સ્ત્રી બોલી : ‘હજુ કાલે રાતના દોઢ સુધી અમને હસાવતાં હતાં. રંગીલી રમજૂડીનો પાઠ ભજવી બતાવ્યો હતો. બહુ કૂદ્યાં-કૂદ્યાં એમાં જ કદાચ.....’