બી. એડ. કરેલા કેટકેટલાં શિક્ષકોની હું Clasaa-control ની કચાશનો અનુભવ કરું છું ! અને એ અનુભવ કરું છું ત્યારે મને એ પણ ખ્યાલ આવે છે કે આજના વિદ્યાર્થીને ઘણું Exposure મળે છે. તેની બુદ્ધિએ ઘણો વિકાસ સાધ્યો છે. તેનામાં ઘણી જિજ્ઞાસાવૃત્તિ હોય છે, અને એ જિજ્ઞાસાવૃત્તિને સંતોષવા માટે તે ઝંખે છે. પણ શિક્ષક જો તે સંતોષી ન શકે તો તે હતાશા અનુભવે છે, તેને અભ્યાસમાં રસ પડતો નથી. ને વર્ગમાં શિસ્તના પ્રશ્નો ઊભા થાય છે. વર્ગમાં શિક્ષક પ્રવેશે એ પહેલાં જ એણે પૂર્વ તૈયારી સાથે જ પ્રવેશવું પડે. આટલા બધા વિદ્યાર્થી વર્ગમાં હોય અને જો શિક્ષક પૂરેપૂરી તૈયારી વિના વર્ગમાં જાય તો કેટલા બધા વિદ્યાર્થીના કીમતી સમયનો બગાડ થાય ! આજનો બુદ્ધિશાળી વિદ્યાર્થી આ કેવી રીતે સહી શકે ! વર્ગમાં શિક્ષક પ્રવેશે ત્યારે જ એની ચાલમાં, એના posture માં જો આત્મવિશ્વાસ પ્રગટ થતો હોય. ખૂબ સરસ રીતે ભાણાવી શકતો હોય તો વિદ્યાર્થીને ક્યારે ય તોફાન કરવું ગમતું જ નથી, આખરે વિદ્યાર્થી પણ સ્કૂલમાં ભણવા માટે જ તો આવે છે. એમને અહીં આવીને કંઈક મેળવવાની, કંઈક શીખવાની ઈચ્છા છે, ધગશ છે પણ એમાં શિક્ષક જ્યારે ઊણા પડે છે ત્યારે જ વિદ્યાર્થીનું ધ્યાન ચલિત થાય છે. આખરે આ વિદ્યાર્થીઓ જીવંત માનવો છે, એમનામાં સંવેદના છે, ચેતના છે, આપણે રોબોટ નથી સર્જવાના, આપણે જીવંત માણસ બનાવવાનાં છે. પહેલ પાડી તેમને હીરા બનાવવાનાં છે. શિક્ષકે વિદ્યાર્થીઓના માનસને ખૂબ સમજીને તેને માવજત આપવાની જરૂર છે. ફક્ત પુસ્તકમાંથી જ્ઞાન કે હકીકતોનાં કે માહિતીના ઢગ વિદ્યાર્થીઓના આગળ ખડકી દેવાથી શિક્ષણકાર્ય થતું નથી, વિદ્યાર્થીને એ વિષયમાં રસ પડે એવું વાતાવરણ ઊભું કરવું એ મહત્વનું છે. અને વર્ગમાંથી જ્યારેજ્યારે વિદ્યાર્થીને બહાર કઢાય છે તે વાસ્તવમાં તો શિક્ષકની નિષ્ફળતાનું જ પરિણામ છે. શિક્ષકનો પ્રેમ અને શિક્ષક પાસેથી વિદ્યાર્થીની બુદ્ધિને પોષણ મળે એવું જ્ઞાન મળે તો વિદ્યાર્થી આમ વર્તે જ નહીં એવી મને શ્રદ્ધા છે.