દાદા અને પૌત્રી હસતાં, વાતો કરતાં હતાં, એમને યાદ હશે આજના દિવસની ક્ષણ જ્યારે સસરાને આ વાત કરતાં એ બેભાન થઈ ઢળી પડી હતી અને એમણે એમનાં બે શક્તિશાળી હાથોમાં એને ઝીલી લીધી હતી. જેમ પુત્રનાં સંસારનો બોજ ખભા પર આસાનીથી ઊંચકી લીધો હતો એમ જ !‘અરે આરતી હજી, તેં જ્યૂસ નથી પીધો ? અને આજે લંચમાં શું મૂકશે ટિફિનમાં ?’આરતીએ હસીને કહ્યું : ‘પપ્પા, તમારી ફેવરીટ વાનગી. પનીર ટીક્કા અને દાલ મખ્ખની.’વિશ્વંભર ખુશ થઈ ગયા.‘વાહ આરતી, તું સાચ્ચે જ અન્નપૂર્ણા છે. તને ખબર છે અરૂ બેટા, દ્રૌપદી પાંડવો સાથે વનમાં હતી ત્યારે ભોજન પૂરું થઈ ગયું હતું અને…..’‘બસ, બસ દાદાજી, એ વાત પછી. તમે મને ટેલ્સ ઓફ મહાભારત પુસ્તક બર્થડે ગીફટ આપ્યું હતું તે કાલે રાત્રે વાંચતી હતી. મેં તમને વચન આપેલું ને ! મને દ્રૌપદીની એક વાત ન સમજાઈ. રીતસર ગુસ્સો જ આવ્યો હતો.’‘બોલો બોલો, એવો તો એણે શું ગુનો કરી નાંખ્યો ?’‘પોતાનાં પુત્રોની હત્યા કરનારને એણે માફ કરી દીધો ? વ્હાય દાદાજી ? આટલા મોટા અપરાધની ક્ષમા ?’‘અશ્વત્થામાનાં માથાનો મણિ તો ઝૂંટવાઈ ગયો ને ?’આરાધનાને ચીડ ચઢી, ‘વ્હોટ નોનસેન્સ ! જીવતો તો છોડી દીધો ને ! પુત્રોનાં હત્યારાને ક્ષમા ? મા થઈને !’‘બેટા, મા હતી એટલે જ તો માફી આપી જેમ હું મારા પુત્રોનાં વિરહમાં બળી રહી છું. એમ પુત્રમૃત્યુ માટે બીજી મા દુઃખ ન પામે. આવું તો મા જ વિચારી શકે ને !’