હવે વળી પાછા આપણા વાર્તાપ્રવાહમાં આગળ તણાવા પહેલાં કિનારે થોડોક વિરામ કરીને તે વખતના રેલવેના અંધા કાનૂનનો આપણે ઉપલકિયો અભ્યાસ કરવો પડશે. મુબઈથી દિલ્હી સુધીની વાયા રતલામ દોડતી માંડ ડઝનેક સ્ટેશનોએ થોભતી એ ઝડપી મેઈલ ગાડીઓમાં મુખ્યત્વે ફ્રન્ટિઅર અને ડીલક્ષ હતી. આ મેઈલ ગાડીઓમાં ત્રીજા વર્ગનો એક જ ડબ્બો રહેતો હતો. વાત આવી ને ઊલટી ગંગાની ! અન્ય ગાડીઓમાં ડઝનબંધ રહેતા રાજા ક્લાસના ડબ્બાઓ સામે આ ટ્રેઈનના આ એક જ ડબ્બામાં આપણા જેવા નાના દેશી રજવાડીઆઓના ધસારાને પહોંચી વળવા રેલવેવાળાઓએ નિયમ બનાવ્યો હતો કે આપણે પાંચસોથી વધુ કિલોમીટરની સફર ખેડવી પડે અને આમ પેલા ફર્સ્ટ અને સેકન્ડ ક્લાસ ઐસીતેસી (!) વાળાઓ માટે સ્વપ્નવત્ એવો ઓછા દરની ટિકિટનો આપણે આર્થિક લાભ મેળવી શકીએ !