પલંગની બાજુના ટેબલ ઉપર મુકેલ મોબાઈલ હાથમાં લઈ સમય જોયો, સવારના પાંચ વાગ્યા હતાં, કૉલેજના દિવસોની યાદોમાં રાત ક્યારે વીતી ગઈ એ પણ રોહનને માલુમ ના રહ્યું, અવંતિકા સાથે વીતેલી એ સૌ યાદોથી રોહનની આંખો ભરાઈ ઊઠી, પણ હવે એ યાદોને આંખોના આંસુ બનાવવા સિવાય કોઈ રસ્તો બચ્યો નહોતો, અવંતિકા હવે તેના જીવનમાં નથી તે તેને સ્વીકારવાનું હતું, પણ જે પ્રેમ અવંતિકાને રોહન કરતો હતો એ પ્રેમ રોહન માટે ભૂલવો અશક્ય હતો.