પંદરેક દિવસ દિલ્લી સારવાર લઈને તે અંતે પેરિસ પાછો ફર્યો અને રોજિંદા જીવનમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો. ‘આહોમ ફોન્ડેશ્યા’ સાથે તેણે ફિલ્મના પૂર્વઆયોજનની રૃપરેખા નક્કી કરવાની હતી જે અંગે તે અવઢવમાં હતો, કારણ કે તેને એમ લાગતું હતું કે તે હજુ ફૂલોની ઘાટીને એટલા ઊંડાણથી સમજી શક્યો નથી જેટલી તેણે અપેક્ષા રાખી હતી. આ સાથે શરીરમાં દબાતાં પગલે આવી રહેલા બદલાવોનું ભાન થતાં પણ તેને સમય લાગ્યો. અંધારા પ્રત્યે અણગમો થવો, આકાશ અને એમાં પણ ખાસ તડકાછાયું આકાશ જોવું વધારે ગમવું, કાફેના બદલે ગાર્ડનમાં બેસીને વર્ક કરવું વગેરે. તે આ બદલાવોને ગંભીર માંદગી પછી સ્વભાવમાં પ્રવેશતા જીવન પ્રત્યેના નવા અભિગમ તરીકે જોવા લાગ્યો. પેલી રાતની ઘટના તેની સ્મૃતિમાંથી આસ્તે-આસ્તે ક્ષીણ થવા લાગી હતી.