જિંદગીમાં ઘણી વાર એવું બને છે કે વ્યક્તિ જ્યારે સૌથી ખરાબ સમયમાંથી પસાર થઈ રહ્યો હોય છે, સૌથી વધારે કપરા સમય સામે ઝઝૂમી રહ્યો હોય છે, તેમાંથી તેને જિંદગીનું લક્ષ્ય મળી જતું હોય છે. એવું લક્ષ્ય જેમાં અનેક લોકોની જિંદગી સુધારવાની ઇચ્છા દૃઢ હોય, એવું લક્ષ્ય જેમાં અન્ય પરેશાન લોકોના ચહેરા પર ખુશી લાવી શકાય. આવા લોકો થકી જ દેશ અને સમાજને એક દિશા મળતી હોય છે, આવા લોકોના પ્રતાપે જ આપણે કહી શકીએ કે ગમે તેવા કપરા સંજોગોમાં પણ માનવતા મરી પરવારી નથી. પોતાના અંગત વ્યક્તિના નિધનથી ભાંગી પડેલી એક વ્યક્તિએ લાંબા સંઘર્ષ અને ડઠર વ્યવસ્થાતંત્ર સામે લડતાં લડતાં સમાજમાં સૌથી ઉપેક્ષિત વર્ગના લોકોની મદદ કરવાનો દૃઢ નિશ્ચય કર્યો. આ કહાણી છે ઇંદૌરના જ્ઞાનેન્દ્ર પુરોહિતની, જેણે પોતાના મૂક-બધિર ભાઈના નિધન પછી આંસુ સાર્યા કરવાને બદલે અન્ય મૂક-બધિરોને સમાજની મુખ્ય ધારામાં જોડવા માટે પોતાનું જીવન સમર્પિત કરી દીધું. સીએનો અભ્યાસ અધૂરો જ છોડીને મૂક-બધિરોને ન્યાય અપાવવા માટે એલએલબી કર્યું, એલએલએમ કર્યું અને જ્યારે જ્યારે જરૂર પડી ત્યારે કાળો કોટ પહેરીને કોર્ટમાં જંગ પણ ખેલ્યા. આ લડાઈમાં જ્ઞાનેન્દ્રની પત્ની પણ ખભે ખભો મિલાવીને પોતાના પતિની સાથે ચાલી રહી છે અને 15 વર્ષથી પતિ સાથે કંટકભર્યા માર્ગ પર સંઘર્ષરત છે.