‘મમ્મી એ લોકો પણ તને મળવા ઈચ્છે છે…’ પુષ્પાબહેન સંદીપ અને એનાં માતાપિતાને મળવા માટે એમના ઘરે ગયાં. સરસ મજાનું ઘર હતું. વેલફર્નિશ્ડ અને સુઘડ. ઘરમાં ગોઠવેલી વસ્તુઓથી એમની સૌની ઉત્તમ રુચિ વિશે પુષ્પાબહેનને આદર જાગ્યો. ટિપાઈ પર ટોલ્સ્ટોયનું પુસ્તક હતું – ‘ત્યારે કરીશું શું ?’ સંદીપના પપ્પા જગદીશભાઈ સાથે ઓળખાણ નીકળી. એ અને રાજુભાઈ કૉલેજેમાં એક વર્ગમાં સાથે ભણતા હતા, ઉષાબહેન મળતાવડાં જણાયાં. પુષ્પાબહેનની ભીતર બરફ જેમ થીજી ગયેલું અજાણ્યાપણું ઓગળવા લાગ્યું. એમને હૈયાધારણ થઈ કે આ ઘરમાં દર્શિનીને મુશ્કેલી નહીં પડે ને એમને પોતાને પણ આ નવાં સગાંની હૂંફ રહેશે. સંદીપે આગ્રહ રાખ્યો કે દર્શિની નોકરી છોડી દે. કશુંક પામવા માટે કશુંક છોડવું પડે છે તેમ વિચારી દર્શિનીએ તે વાત પણ માન્ય રાખી.