ગુજરાતમાં પણ રવિશંકર મહારાજ, જુગતરામ દવે, ચુનીભાઈ, ઠક્કરબાપા, પરીક્ષિતલાલ મઝમુદાર, બબલભાઈ, ડૉ. ચંદુલાલ દેસાઈ, અંબુભાઈ અને છોટુભાઈ પુરાણી વગેરે અનેકોએ પોતપોતાને સૂઝ્યું એ રીતે પોતાનું કાયક્ષેત્ર વિચારી શોધીને તેમાં ઓતપ્રોત થઈ ગયા. એ જ ક્ષેત્રમાં સોંસરવા ઊતરીને પાંચ પાંચ દાયકા જેટલો સમય લીધેલી એક જ પ્રવૃત્તિ પાછળ વિતાવીને જીવન પૂરું કર્યું. આમાંના જ એક સદભાગી વિરલા હતા મોતીભાઈ અમીન. ઘણાખરાએ પોતાની પ્રવૃત્તિ કોઈક કેન્દ્રમાં બેસીને આદરી. જેનો લાભ પાંચ-પચીસ-પચાસ કિલોમીટરના વિસ્તારમાં સૌ કોઈને મળ્યો. અલબત્ત સૌ મહાનુભાવોએ પાયાનું કામ કર્યું. પરંતુ મોતીભાઈએ સેવાનું એક એવું વટવૃક્ષ વાવ્યું કે તેનો લાભ એ વૃક્ષની ડાળીએ ડાળીએ બેઠેલા પ્રત્યેક પાનને મળ્યો. એ વૃક્ષની અનેક વડવાઈઓ પાંગરી અને સમસ્ત ગુજરાતમાં આ સેવાયજ્ઞની સુવાસ મહોરી ઊઠી. એ વટવૃક્ષનાં મૂળિયાં પણ ગુજરાતના ગામેગામ સુધી ફેલાયાં.