‘જો દયાળુના દીકરા !’ મેં હસુને કહ્યું, ‘આને જમીન છે, કૂવો છે, બળદ છે, બાળક છે, બૈરી છે ને બૈરીનો દાગીનો પણ છે. હમણાં બાઈ બોલતી હતી એમ ગામ, કયું ગામ કહ્યું ? હા, તાલુકા સેન્ટરથી માત્ર છ કિલોમીટર દૂર આવેલા એના ગામે એના સગાંવહાલાંનાં પચીસ-ત્રીસ ઘર પણ હશે જ. હવે તું જ કહે કે આ માણસ, શું નામ ? અરે જે હોય તે, હા, હવે તું જ કે આદિવાસીને કંગાળ કઈ રીતે કહેવો ? ને તું એને તારા સાંકડા ખિસ્સામાંથી મદદ કઈ રીતે આપવાનો ?’ વળી મેં મારે લમણે આંગળી ધરીને કહ્યું : ‘જરી અરે, જરીક જ, બ્રેઈન વાપરતો હો તો ! બધું દિવા જેવું દેખાય. કોઈની વાતમાં એમ આવી ના જવાય, શું ?’