' હવે વિભાકરની વાત એના અત્યારના દેખાવ ઉપરથી તું કલ્પના કરી જો કે કોલેજમાં ભણતો હશે ત્યારે કેવો દેખાતો હશે! ગર્ભશ્રીમંત પરિવારનો પાટવી કુંવર વળી રૂડો-રૂપાળોને સોહામણો..' બીજાં વિશેષણ સૂઝ્યાં નહીં એટલે આટલાથી જ સંતોષ માનીને રમણિકે વાત આગળ વધારી. ' એ વખતે આશ્રમરોડ ઉપર એની કોલેજમાં કેન્ટિન તો હતી નહીં. જોડેની ગલીમાં ચાની એક કીટલી હતી. પિરિયડમાંથી બંક મારીને છોકરા-છોકરીઓ ત્યાં કીટલી ઉપર ભેગાં થાય. કોલેજમાં ગણીને ત્રણ જ કાર આવતી હતી, એમાં એક તો પ્રિન્સિપાલની. એ ત્રણેય કારમાં સૌથી મોંઘી વિભાકરની. પોતાના મોભાની સૂઝ અને સમજ એ વખતે પણ વિભાકરને હતી. કારણ વગર કોલેજની કોઈ છોકરી ખોટા વહેમમાં રહે યા એના નામ સાથે પોતાનું નામ જોડાય એવું એ નહોતો ઈચ્છતો. આ બધી બબાલમાંથી બચવા માટે એણે સરસ આઈડિયા કરેલો. પોતાના વર્ગના જયરાજ અને જયંતી નામના છોકરાઓને એણે પોતાના ફોલ્ડરિયા બનાવી દીધેલા. એ બંને સતત વિભાકરની સાથે જ હોય. વર્ગમાં, લાયબ્રેરીમાં કે ચાની કીટલી ઉપર-વિભાકર ક્યાંય એકલો જોવા ના મળે. પહેલા અઠવાડિયે જ એ બંને સાથે મિત્રતા બાંધતી વખતે વિભાકરે શરત કરેલી કે પિક્ચર જોવા જવાનું હોય કે હોટલમાં હું સાથે હોઉં ત્યાં સુધી તમારે ખિસ્સામાં હાથ નહીં નાખવાનો. એ બંનેએ રાજીરાજી થઈને કોલેજના છેલ્લા દિવસ સુધી વિભાકરને સાથ આપેલો.'