બે-ત્રણ વર્ષ અગાઉ જગદીશભાઈને વિચાર આવ્યો કે લોકો પાન-ગુટખા ખાઈને ગમે ત્યાં થૂંકે છે અને જમીનો, દીવાલોને ગંદી કરે છે. આ અંગે કશું કરવું જોઈએ. તેમણે પ્લાસ્ટિકની કોથળીઓ ખિસ્સામાં મુકી અને રસ્તા પર નીકળી પડ્યા. થાણેના તળાવપાળી નજીક આવેલા જાંભલી નાકે આવી ગયા. એક માણસ ગુટખાની પિચકારી મારવા જતો હતો ત્યાં તેના મોઢા આગળ પ્લાસ્ટિકની થેલી ધરી દીધી. દિવસમાં ૧૫ ગુટખાની પડીકીઓ ખાવાવાળા પેલા માણસે શરમના માર્યા ગુટખા જ બંધ કરવાની પ્રતિજ્ઞા લઈ લીધી. અહીં તેમને અમિત વર્મા મળી ગયો. તેનો કુર્લામાં બિઝનેસ છે. દિવસની પાંચસો રૃપિયાની ગુટખા ખાતો હતો. શરમનો માર્યાે હવે ૫૦ રૃપિયાની ગુટખા પર આવી ગયો છે, પરંતુ બધા જ માણસો આવા સીધા નથી હોતા. જગદીશભાઈ કહે છે, ૫૦માંથી ૪૦ લોકો વાત સમજે છે, પરંતુ બાકીના દસ જણા જરા અઘરા હોય છે. મોઢા આગળ આમ થેલી ધરવી તેમને અપમાન લાગે છે. ઘણા મારવાની ધમકી આપે છે. એક દિવસ ફર્સ્ટ ક્લાસ કંપાર્ટમેન્ટમાં આવું જ થયું. ટ્રેનમાંથી ઉતરી એ વ્યક્તિએ થૂંકવાની કોશિશ કરી અને જગદીશભાઈએ મોં આગળ થેલી ધરી દીધી. પેલાએ જગદીશભાઈનો કોલર પકડી લીધો. બીજા લોકો વચ્ચે પડ્યા ત્યારે તે માણસ ચુપચાપ ત્યાંથી નીકળી ગયો નહિતર તે દિવસે આવી બન્યું હતું.