આર્યનની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. નિશા મેડમે ઘણું પૂછ્યું પણ આર્યન કંઈ બોલી નહોતો રહ્યો. એને તો બસ એની મમ્મીનો ચહેરો અને મમ્મીએ પપ્પાને મારેલો તમાચો જ નજર સામે ફરતા હતા….. નિશિથ આખા શહેરમાં ફરી વળ્યો હતો. ટ્રેનના પાટેપાટા એ ખૂંદી વળ્યો. બસ-સ્ટેન્ડમાં ઊભેલી એકેએક બસ અને ખાનગી વાહનો તપાસ કરી જોયા પણ કોશા એને ક્યાંય ન દેખાઈ. નિશિથનો ડર વધુ ને વધુ ઘેરો બની રહ્યો હતો……. ઘર બંધ કરી સ્કૂલે ચાલ્યા જવાનો વિચાર થઈ આવ્યો નિહારિકાને પણ એ પથારીમાંથી ઊભી ન થઈ શકી. જ્યાં સુધી નિશિથ અને કોશા ઘરે પાછા ન આવી જાય ત્યાં સુધી એને ચેન નહોતું પડવાનું. એની એકએક ક્ષણ મુશ્કેલીથી પસાર થઈ રહી હતી……