પરમાત્મા પાસે એવી આંખ માગી કે સઘળું પ્રેમની દ્રષ્ટિથી જુએ .પરંતુ પરમાત્મા તો એટલો બધો કૃપાળુ અને દયાળુ છે કે ફક્ત આંખ જ નહીં પરંતુ સમગ્ર શરીર અને જગત પ્રેમમય આપ્યું છે .સાથે સાથે વિચારશક્તિની સાથે આંતર દ્રષ્ટિ પણ આપી કે જેથી મનુષ્ય સારા નરસા ને પારખી શકે ,આનંદને પામી શકે ,શાશ્વત સુખને પામી શકે .એટલે જ તો પરમાત્માએ માનવ સૃષ્ટિ ના કલ્યાણ અને આનંદ માટે સમગ્ર સંસાર ને ફૂલો,પક્ષીઓ ,નદી-ઝરણાં -સાગર ,વન્ય સૃષ્ટિ ,આકાશતત્વ ,વિ ……કેટકેટલી સૃષ્ટિઓ નું સર્જન કર્યું છે .સમગ્ર બ્રહ્માંડ પ્રેમથી ભરપુર છે .પ્રકૃતિ નું હરએક સર્જન કંઈક આપીને ખુશ થાય છે ,માનો પોતાના અસ્તિત્વ ને દીપાવે છે અને અર્પણ નો અર્ધ્ય ધરી સર્જનહાર ને પ્રિય બનાવે છે .પરંતુ માનવ તરીકે આપણે પોતાને સર્જનહાર ની ઉત્કૃષ્ટ કૃતિ અને બ્રહ્માંડ ના ચતુર અને બુધ્ધિશાળી પ્રાણી હોવાના ગર્વમાં ક્યાંક સ્વાર્થી થઈ જઈએ છીએ અને સીમાઓને પાર કરી જઈએ છીએ અને નફરત,સંકુચિતા,ખોટી સ્પર્ધા ,નાના-મોટા જેવા અસંખ્ય વમળો માં ફસાઈ જઈએ છીએ .સામે પક્ષે પ્રેમનું ગણિત એટલું બધું સચોટ અને અટપટું છે કે આપવાથી વધારેમળે છે,બેવડાય છે .પ્રશ્ન એ છે કે પ્રેમની દ્રષ્ટિ વિકસિત કેવી રીતે કરવી કે એવી આંખ ક્યાંથી લાવવી જે સમગ્રપદાર્થોને,બ્રહ્માંડ ને પ્રેમની દ્રષ્ટિથી જુએ .જવાબ એક જ છે -જીવનને સમગ્રતાથી જોઉં અને સમજવું .કંઈક આમ ——