ગિરીશ કર્નાડનાં એક પ્રસિદ્ધ નાટક ‘હયવદન’ માં આવી જ એક અપૂર્ણતાની વાત રસપ્રદ શૈલીમાં કહી છે. ‘હયવદન’ બે સ્તર પર ચાલતું નાટક છે. એકમાં, મનુષ્યનો દેહ અને અશ્વનું મસ્તક ધરાવનાર એક વિચિત્ર માનવીની કથા છે. આ શાપિત માનવી વર્ષોથી પૂર્ણ મનુષ્ય થવાની ઝંખના સેવે છે. માનવદેહ પર અશ્વનું મુખ તેને સતત પીડા અને તિરસ્કાર પ્રેરે છે. પોતાની આ કઢંગી અધૂરપ માટે તે ભારે દુઃખી અને હતાશ છે. આમ ‘હયવદન’ (અશ્વનું મુખ ધરાવનાર માનવી) બાકી જગત સામે પોતાની અપૂર્ણતા, પોતાની વિચ્છિન્ન ઓળખ (fragmented identity) ને પ્રગટ કરનાર એક કરુણ પ્રતીક બની રહે છે. બીજા સ્તર પર બે મિત્રોની કથા છે : કપિલ અને દેવદત. બંને મિત્રોને એક જ પ્રકારનું સ્વપ્ન આવે છે. તેમાં એ બંને પદ્મિની નામની એક સુંદર સ્ત્રીને નિહાળે છે અને બંને તેને પામવા ઈચ્છે છે. દેવદત બ્રાહ્મણ છે, સુંદર કવિતાઓ લખે છે પણ તેનું શરીર નબળું છે. સામે કપિલ ક્ષત્રિય છે, કુસ્તીબાજ છે, શરીરે કસાયેલો અને બળવાન છે. તે પોતે પણ પદ્મિનીથી આકર્ષાયો હોવા છતાં મિત્રતાના દાવે પદ્મિનીનું લગ્ન દેવદત સાથે કરાવી આપે છે. કથામાં આગળ ઉપર પદ્મિની કપિલના પ્રેમમાં પડે છે, કારણ કે તેને એ વાતનો અસંતોષ છે કે તેના પતિ દેવદતનું શરીર કપિલના જેવું ખડતલ, બલિષ્ઠ નથી. કપિલનો કસાયેલો દેહ અને દેવદતની સર્જનશીલતા બંને ગુણો એક જ પુરુષમાં મેળવવા ઝંખતી પદ્મિની તેના ઈષ્ટદેવ સમક્ષ પૂર્ણપુરુષને મેળવવાની પ્રાર્થના કરે છે. અચાનક ચમત્કાર સર્જાય છે અને કપિલ અને દેવદતના મસ્તકની અદલાબદલી થઈ જાય છે. આમ બનવાથી બીજી એક ગંભીર સમસ્યા પેદા થાય છે. આ બંને પુરુષો સાચી કુદરતી ઓળખ ગુમાવી બેસે છે. તેમનાં બદલાયેલાં દેહ અને મસ્તિષ્કના આપસી પ્રતિભાવો અક્લ્પ્ય વિસંગતિ લાવી દે છે. ‘દૈહિક પૂર્ણતા’ (physical perfection) મેળવવાની પદ્મિનીની ઝંખના ભૌતિક અગત્યતા ધરાવતી વર્તમાન માનવ-સંસ્કૃતિને પ્રકટ કરનારી છે.