ઉપવાસો રખાય તેમાં કંઈ ખોટું નથી, પણ ભક્તિ ભાવ નું વાતાવરણ આ સીઝન માં જયારે છલોછલ છે. એવા સમયે ઓછા વત્તા અંશે બાહ્યાચાર નું પ્રમાણ વિશેષ દેખાતું હોય છે. મોટા ભાગે આંતરિક શુદ્ધિ ની ક્યાય છાંટ સરખી જોવાતી નથી. એ જ રોજીંદા કપટ, એ જ કાવા દાવા, એજ લુચ્ચાઈ , એ જ ભેળ-સેળ, એ જ ગોરખધંધા, એ જ જુઠાણાઓ , એ જ ઠગાઈ, એજ ધાક ધમકી, એ જ શોષણ, એ જ અત્યાચાર, એ જ આડંબર, એ જ આત્મશ્લાઘા, એ જ ઢોંગ-ધતિંગ, એજ પ્રપંચો, . વિગેરે, વિગેરે બધું વ્રત ઉપવાસના દિવસે પણ ચાલતું રહે. મન ની શુદ્ધિ ન હોય તો પણ ચાલે. અરે દોડે! એક દિવસ માટે પણ આવા શુધ્દ્ધીકરણ માટેનો પ્રમાણિક પ્રયત્ન કરાવવાનો નહીં, એક દિવસ પુરતું સંયમ, શિસ્તવાળું અને નીતિપરાયણ જીવન જીવવાની હોંશ નહિ, તૈયારી નહિ, .. અરે જરૂરત પણ નહિ! આવા બગભગત ની અશુદ્ધ જીવનચર્યા માં બિચારો ઈશ્વર પરાણે ભેળવાઈ ને ( કે પછી ભેરવાઈને?) પોતાના ભાગ્ય ને દોષ દેતો હશે , ખરું ને?