બપોરનો એ લાઈબ્રેરીમાં વિતાવેલો સમય અને સામે બેઠેલી પૂર્વીને જોઈ રહેલી આંખો યાદ આવી ગઈ. આખી ઘટના પહેલા સ્મૃતિમાં આવી અને પછી મનના પડદા પર તેના દરેક ચિત્રો વારાફરતી પસાર થવા લાગ્યા. જાણે કે એક નાનકડું ચલચિત્ર શરૂ થઈ ગયું ! દરરોજ બપોરે બે વાગ્યે જમ્યા પછી પૂર્વી ચોક્કસ લાઈબ્રેરીમાં વાંચવા આવતી અને નક્કી કરેલી જગ્યાએ જ એ બેસતી. બેસીને જાણે એ તો ચોપડીઓની દુનિયામાં ખોવાઈ જતી. એની પાછળ પાછળ હું પણ જતો. જ્યાં એ બેસતી એ જ કમ્પાર્ટમેન્ટમાં મારી ખુરશી પણ ગોઠવાતી ને મારી આંખો મારા પુસ્તક કરતાં એના પુસ્તકમાં વધારે રહેતી ! તે સિવાય એની સાથે લાવેલી એની સુંદર બેગ પર…. ગરમીના કારણે કાઢેલા એના સેન્ડલ પર… ખુરશી સાથે વીંટળાઈને લટકતી એની ચુંદડી પર…. પાણી ભરીને લાવેલી તેની બોટલ પર…. લગભગ એની દરેક વસ્તુ પર મારી નજરફરતી. એના વાળમાં ભરાવેલું બક્કલ મારા કરતાં નસીબવાળું હતું કારણકે એને એના વાળમાં રહેવાનું મળતું. એની પાણીની બોટલ નસીબદાર હતી કે તે તેના હાથોનો સ્પર્શ પામતી. વળી, એ બોટલનું મોં તો એનાથીય વધુ નસીબવાળું હતું કારણ કે એના હોઠોનો સ્પર્શ એને મળતો…. આવી રીતે હું આ બધાયની ઈર્ષ્યા કરવામાં અને એના સૌંદર્યને નીરખવામાં મારો સમય પસાર કરતો.