માની લો કે તમે જ્યારે પણ કોઈ સમયમાંથી પસાર થઇ રહ્યા છો, ત્યારે તમારા મગજમાં મેમરીઝનાં સીડ્ઝ ક્રિએટ થતા રહે છે, યાદોનાં બીજ. હવે એ બીજનું કામ એવું છે કે જેમ જેમ સમય પસાર થતો જાય, તેમ તેમ તે સીડ્ઝ મોટા ને મોટા થતા જાય છે. અને એની સુંદરતા પણ સમયની સાથે એટલીજ સરસ રીતે વધતી જાય છે. આખરે સમયના બનાવેલા જ એ બીજ છે, તો સમય એને સુંદર બનાવવાનું કામ પણ કરે જ છે. હવે થાય છે એવું કે બીજ બહારથી તો મોટા દેખાય છે, પણ અંદરનો કન્ટેન્ટ એટલો ને એટલો જ રહે છે. તેના ઇન્ગ્રીડીએન્ટ્સ એ ના એ જ રહે છે, મતલબ કે જો તમે એને ફોડીને ખાઓ તો તેનો સ્વાદ એજ હશે જે હમણાં જ બનેલા તાજા સીડ્સનો છે. તૃપ્તિ પણ એટલી જ આપશે. પણ હવે થાય એવું છે કે પેલી સાઈઝ અને સુંદરતા એક ઇલ્યુઝન ક્રિએટ કરે છે. અને સમય પણ કેવો લુચ્ચો, તમને એ મેમરીઝનાં સુંદર મોટા બીજને એક્સેસ જ નહિ કરવા દે. બસ તમે જુઓ એને, ચાખવા નહિ મળે. એટલે તમને સત્ય શું છે એ જાણવા પણ નહિ જ મળે! ચાખવું હોય તો સપનામાં ચાખી લો! અને સપનું તો સપનું છે, ફૂલ ઓફ ઇલ્યુઝન્સ. અને જયારે તમે તે યાદ ના બીજ જેવા જ નવા મેમરીના બીજ ક્રિએટ કરો છો, એવું વિચારીને કે એવો જ સ્વાદ આવશે, ત્યારે થાય છે એવું કે તમે પેલા સપનામાં ચાખેલા એ મોટા અને સુંદર બીજના સ્વાદ સાથે એને સરખાવો છો. જેણે તમારી એક્સ્પેક્ટેશન એટલી ઉંચી કરીને મૂકી દીધી છે કે તમને એવી મજા આવવાથી રહી!