બનવા કાળ છે કે અમુકને અમુક રોગ મટવાનો હોય અને મટી જાય કુદરતની મહેરબાનીથી અને નામ કાંતુ વટાવવા લાગી. ઘણા ને સંતાન પણ આપ્યા કાંતુ એ.. આજુબાજુના ગામમાંથી માનતાઓ થવા માંડી.. ઘી અને તેલના ડબ્બા ભરાવવા લાગ્યા.. નાનજીનું શરીર અને ઘર બેય જામીને ઢેફા જેવા થઇ ગયા!! હવે નાનજી ખેતી ભાગવે આપી દીધી હતી. હરજી પોતાનું કામ કર્યે જાય.. નબુ પણ દીકરા અને દીકરીને સાચવતા સાચવતા ખેતીનું કામ કર્યે જાય!! નાનજીના ઘરે ગામના ઉતાર અને અવેડાના ડાટા કાઢે એવા ચાર પાંચ જણ દિવસ ને રાત પડ્યા પાથર્યા રહેવા લાગ્યા. ગામના અમુક ચેતી ગયા પણ બહારગામ ના લોકોની શ્રદ્ધા અકબંધ રહી.. કાંતુ હવે માતા ના નામથી ઓળખાતી હતી.. માતાના દર્શને અને માનતા એ સહુ આવવા લાગ્યા. નાનજીમાં લાંબી બુદ્ધિ નહોતી. હરજી અકળાતો હતો. એક વખત ખેતરમાં કોઈ નહોતું ત્યારે હરજી એ કીધું.