રમાની પરિસ્થિતિ સિક્કાની બંને બાજુ જેવી હતી. સિક્કો જેમ કાં તો બંને બાજુએથી સાચો હોય અથવા બંને બાજુથી ખોટો હોય, એક તરફ સાચો અને એક તરફ ખોટો એવો સિક્કો હોય જ નહીં. જે સ્થિતિ સાસરામાં હતી તે સ્થિતિ પિયરમાં પણ ધીરે ધીરે અનુભવવા લાગી. પિયરમાં મા-બાપને તો દીકરી માટે લાગણી હોય અને ગમે તે પરિસ્થિતિમાં ચલાવી લે પરંતુ ભાઈ ભાભીની આવી પરિસ્થિતિમાં લગભગ સાસરીનાં સાસુ-સસરા જેવી જ વર્તણૂક લાગી. રમાને સમજાઈ ગયું કે સ્વાવલંબી બનવા સિવાય પોતાની પાસે હવે કોઈ રસ્તો નથી. તેણે પ્રથમ એક કમ્પ્યૂટર ક્લાસમાં દાખલ થઈ, આધુનિક ઉપકરણની ટ્રેનિંગ લેવાની શરૂ કરી. સ્નાતક તો હતી જ, શિક્ષિકા તરીકેનો અનુભવ હતો. ધીરે ધીરે કમ્પ્યૂટરનો અભ્યાસ મન લગાવી શરૂ કર્યો. કમ્પ્યૂટર ક્લાસવાળાએ રમાને એક ખાસ સૂચના આપેલ કે તેણે મૅડીકેટેડ હાથમોજા પહેરીને જ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટને અડવું. ભારે હૈયે પણ આ વાસ્તવિકતાનો સ્વીકાર કરી રમાએ આ સૂચન સ્વીકાર્યું. આ સમય દરમ્યાન રમણ પણ શરૂઆતમાં મહિને એકાદ દિવસ આવી જતો પરંતુ કોર્ટ કેસની મુદતો પડતાં જેમ કેસની ગંભીરતા ઓછી થતી જાય તેમ ધીરે ધીરે તેનું આવવું પણ અનિયમિત થઈ ગયું. સોનુને દીકરો આવ્યો તે સમાચારે રમાને થોડી આનંદિત કરી. પરંતુ સાસરી તરફથી પરત બોલાવવાના કોઈ સમાચાર ન મળ્યા.