એ તો જેવી હતી તેવી જ હતી. આજે પણ છે. ક્યારેય એ પોતાના એકપણ કર્તવ્યમાંથી ચૂકી નથી. સંસારના ચાર ડાહ્યા માણસો સામે પોતાની વાત રજૂ કરવાની હોય તો આલોક શું કહે? કશી વાત જ નહોતી. હતો માત્ર ખાલીપો – ના, તેયે નહીં. પોતાના કરતાં અનંતગણા શક્તિશાળી એક ઊંડા વમળમાં ખેંચાઈ જવાનો અનુભવ. પોતના સિવાય કોઈને એ દેખાતું નહોતું. દેખાવાનું નહોતું. અને એ તો અંદરને અંદર ઊંડે ઊંડે ભીષણ વેગથી વહ્યે જતો હતો, તળિયું નહોતું, દિવાલો નહોતી. મનને જરા સરખોયે આધાર મળે એવું આસપાસ કશું જ નહોતું.