આ પ્રથમ પરિચયનો અંકુર ફૂટ્યો અને પછી તે બહુ ઝડપથી પાંગરતો ગયો. રહેવાનું સાવ નજીક એટલે બંને લગભગ રોજ રાતે અચૂક મળતાં. સાથે મળે, સાથે વાંચે, પરસ્પરની માહિતી મેળવે, પરસ્પરનો વધુ પરિચય કેળવે. સાવ સહજ જ બંને વચ્ચે અકારણ પ્રેમ પાંગરતો ગયો. બંને હળતાં ગયાં, મળતાં ગયાં, એકમેક સાથે ભળતાં ગયાં. પરસ્પર સ્નેહ દાખવતાં ગયાં. આ દિવસોની મધુર સ્મૃતિઓને સંકોરતાં કાન્તાબહેન ક્યારેક યાદ કરતાં : ‘સ્નેહની ગાંઠ પાકી થતી ગઈ. કારણ કશું નહીં. અમે એકમેકને ગમતાં, ખૂબ ગમતાં. સ્નેહની એ વાતો તો હંમેશ જેવી જ કાલી ઘેલી. કશુંક આપવા માટે રાખી મૂક્યું હોય, કશુંક કહેવા માટે યાદ રાખ્યું હોય. ક્યારે આવે ને ક્યારે આપીએ, ક્યારે સાથે માણીએ !’ બે વ્યક્તિત્વનો આવો એક પવિત્ર સંગમ થયો. એ બેઉ વ્યક્તિત્વો ખાસ્સાં ભિન્ન હતાં, છતાં બંનેમાં અનેરું એકત્વ હતું અને જાણે બંને વ્યક્તિત્વો એકરૂપ બનવા જ સર્જાયેલાં હતાં. બંનેનો ઉછેર, બંનેની પરિસ્થિતિ, બંનેનાં ઘરનું વાતાવરણ, બધું જ તદ્દન ભિન્ન અને છતાં બંને પોતપોતાના સંસ્કારોનું સુમેળભર્યું સંયોજન કરી તેમાંથી એક નવું અદ્વૈત સાધવા મથવાનાં હતાં.