સ્ટોરીને જે પ્રમાણે ઘડવામાં આવી છે, તેના વખાણ કરૂ છું, પણ આવું ચેતન ભગત ટાઈપ લખતા થયેલા જુવાનિયાઓમાં હું જોઈ ચૂક્યો છું. જેમ કે ડિમ્પલમેન દુર્જોય દત્તા, નિકીતા સિંહ, પ્રિતિ સેનોય, અને આવા ઘણા લોકો અંગ્રેજીમાં આવા પ્રકારની નવલકથાઓ લખે છે. ગુજરાતીમાં આ પ્રથમ પ્રયાસ ગણવો રહ્યો. સ્ટોરી ફ્લોમાં જાય છે. એન્જિનિયરીંગ સ્ટુડન્ટની ઓટોબાયોગ્રાફીકલ નોવેલ જેવી હોવાના કારણે કોલેજના અનુભવો તમને જાણવા મળશે. પોતાનો પાક્કો મિત્ર કેમ્પસમાં સિલેક્ટ થઈ જાય ત્યારે દિલ કેવુ તૂટે તેનો મોટાભાગના ભારતીય છોકરાઓ સામનો કરી ચૂક્યા છે. વિજયબુન અને ગોપાલના કિસ્સામાં પણ આવુ જ છે. ગોપાલ રહી ગયો અને વિજય આગળ વધી ગયો તેનો આપણા પ્રોટોગોનિસ્ટને ભારોભાર અને બરોબર વસવસો છે. તો સ્ટોરીનું ચણતરકામ બરાબર છે, ઈમારત બરાબર છે, નવી પણ છે, કિંન્તુ સાહિત્ય માટે આગળ જતા નક્કર સાબિત થઈ શકે તેવી નથી. આપણે કાઠિયાવાડમાં શબ્દ છે, નવી… નક્કોર…. તેમ નવી છે, પણ નક્કર સાબિત થશે…? તે જોવું રહ્યું.