ભક્તિસંગીતની રમઝટ બોલાવી રહેલા ભજનિક આંખો બંધ કરીને, કાને હાથ દઇને લાંબા સૂરે લલકારતાં હતાઃ ‘જીવન પંથ ખૂટેલા મારા. . . ’ તે ભજનિક ભાઇથી અજાણપણે જ શબ્દો ઇધર-ઉધર થઇ ગયા હતા કે પછી તેમણે ભજનનું ‘નવસર્જન’ કર્યું હતું એ તો ઉપરવાળો જાણે, પણ મને શબ્દોની આ હેરાફેરી ગમી નહોતી.