‘ના…’, પાત્રોના ટોળામાંથી મારી વાતને અટકાવતો એક બાળસહજ અવાજ આવ્યો, અને સાથે પાછળ પેલો સાત વર્ષના બાળકનું પાત્ર ટોળામાંથી આગળ દોરાઈ આવ્યું. અને પોતાની કાલીઘેલી ભાષામાં બોલ્યું, ‘ના… હવે અમને તમારાથી કોઈ ફરિયાદ નથી. જો મારી વાર્તામાં મમ્મીને મારી નાંખવાથી પણ કોઈના જીવન પર, એ વાર્તા થકી થોડો બદલાવ આવતો હોય તો હું મારી મમ્મીને ગુમાવીને પણ ખુશ છું !’, કહેતાં એના ગળે ડૂમો બાજી પડ્યો. અને ખૂણામાંથી ધસી આવી, રીનાએ વહેતી આંખો સાથે એ બાળકને છાતીએ ચાંપી દીધું.