સાથેસાથે ચિંતા પણ એવી જ રહેતી. કોઈ પાર્ટીમાં હું ડિશ લઈ હજી જમવાનું શરૂ કરતો હોઉં, હજી તો માંડ પહેલો કોળિયો ગળા નીચે ઉતાર્યો હોય ને કોઈ આવીને કહે કે વિનોદભાઈ એક સારો છોકરો છે. તો ‘ક્યાં છે ? ક્યાં છે ?’ કરતો ડિશ બાજુમાં હડસેલી ‘સુ-વરની શોધ’ના અભિયાનમાં લાગી જાઉં. મારી મોટીબહેનની બચપણની સખીની દીકરી પૂર્ણિમાબહેન એક વાત લાવી, કહ્યું : ‘મોના માટે એક ઘણો સારો છોકરો છે, મિસ કરવા જેવો નથી. માત્ર એક જ મુશ્કેલી છે, છોકરાના બાપે બીજી જ્ઞાતિમાં લગ્ન કરેલાં છે. બાકી છોકરાનાં મા-બાપ બન્ને ઑફિસર છે.’ મેં વિચાર્યું કે જોઈએ. સરનામું લઈ એ ભાઈને મળવા હું તેમની બૅંક પર ગયો. માણસ પ્રેમાળ, નિખાલસ પણ. કૉફી પીતાંપીતાં મને જણાવ્યું કે પહેલી વાત તો એ કે મારા પુત્રને મંગળ છે. મેં કહ્યું : ‘સરસ, મારી પુત્રીનેય મંગળ છે.’ ‘હવે બીજી વાત…’ તે બોલ્યા : ‘હું બ્રાહ્મણ છું, પણ મેં એક સિન્ધી સ્ત્રી સાથે લગ્ન કર્યાં છે.’ આ સાંભળી મારું મન મોળું પડી ગયું. મારી મા જીવતી હતી ને તે વધારે જુનવાણી. અંદરથી હું પણ થોડો ઑર્થોડોક્સ ખરો. વાત આગળ વધાર્યા વગર મેં ચાલતી પકડી.