એ બાળક તે પછી પણ વધુ ને વધુ અંધશ્રધ્ધાના સંસ્કારો સાથે જ મોટું થતું જાય છે અને તેમ જ થાય એ બીલ્કુલ સ્વાભાવીક છે, કારણ કે બાળક જેમની પાસેથી સંસ્કાર મેળવે છે તે બધા જ અંશ્રધ્ધાની ગર્તામાં ડુબેલાં હોય છે!!! ફક્ત તે બાળક જ્યારે પણ સ્વતંત્ર રીતે વીચારી શકે તેટલું પુખ્ત થાય ત્યારે જ અને તે પણ જો પુરતું નસીબદાર હોય તો જ સમજી અને વીચારી શકે કે એને જે કાંઈ પણ સંસ્કારો અન્યો પાસેથી મળ્યા છે, તેમાં અંધશ્રધ્ધા કેટલી બધી ભરેલી છે. અને જરા વીચારો કે જ્યારે એ હવે વૈચારીક રીતે પુખ્ત થયેલું બાળક કે વ્યક્તી, અન્ય બધી જ અંધશ્રધ્ધાળુ વ્યક્તીઓની વચ્ચે, જ્યારે પહેલી વાર પોતાના મૌલીક વીચારો વ્યક્ત કરતી હશે ત્યારે તેણે કેટલી બધી હીંમત કરવી પડતી હશે? તેના માથે કેટલાં છાણાં થપાતાં હશે? જરા કલ્પના કરો કે જે વ્યક્તી ચારે બાજુથી અંધશ્રધ્ધાગ્રસ્ત લોકોથી ઘેરાયેલી હોય તેવી વ્યક્તીને પોતાના અંધશ્રધ્ધા વીરુધ્ધના વીચારો વ્યક્ત કરતાં કેટલી બધી મુશ્કેલીઓ પડે? એનું કામ સામે પુરે તરનારા તરવૈયા જેટલું કપરું છે.