પહેલાં તો ઈષ્કૃતિ હોવી જોઈએ. રોગ જ ન થાય, શરીર નિરોગી કેવી રીતે રહે એનો જ મુખ્ય પ્રયત્ન થવો જોઈએ. રોગીઓ પર દવાઓનો જે મારો કરાય છે, તે ન થવો જોઈએ. ગામોમાં જે જડીબુટ્ટી હોય છે, તેમનો તાજો રસ લેવો જોઈએ. તો રોગ જ પેદા નહીં થાય. એક ડૉક્ટરે લખ્યું છે – ‘વી પુટ મેડિસિન ઑફ વિચ વી નો લિટલ, ઈન દ બૉડી ઑફ વિચ વી નો લેસ’ – જેના અંગે આપણને થોડીક જ જાણકારી છે તેવી દવા આપણે એવા શરીરમાં રેડીએ છીએ, જેના અંગે આપણને દવા કરતાં પણ ઓછી જાણકારી હોય છે. ઈષ્કૃતિનું, પ્રકૃતિનું ઉત્તમ જ્ઞાન ગામેગામ આપવું જોઈએ. હવા ઉત્તમ રહે, દૂષિત ન થાય એનો પ્રયત્ન થવો જોઈએ. લોકોને સંયમશીલ જીવન અને કુદરતી ઉપચાર શીખવવા જોઈએ. ઈષ્કૃતિનો આટલો વિચાર કર્યા પછી જો માંદગી આવે તો પછી નિષ્કૃતિ અને પ્રાર્થના. આપણે આ વાત ભૂલવી ન જોઈએ કે પરમેશ્વરની યોજનામાં એ દરેકને પૂરી રીતે પગભર બનાવી દે છે. જ્ઞાનનાં સાધન એણે દરેકને આપ્યાં છે, દરેકને અન્ન પચાવવાની શક્તિ આપી છે. દરેકને પરિપૂર્ણ શરીર આપ્યું છે. પ્રત્યેક માટે હવા-પાણી હાજર છે. તો પછી રોગનો ઈલાજ શી રીતે કરવો એનો રસ્તો પણ દરેકને આપ્યો હોવો જ જોઈએ. આજકાલ તો શરીરને થોડુંક અમથું કાંઈક થયું તો આપણે તરત એને દાક્તરના હાથમાં સોંપી દઈએ છીએ. એમાં સ્વતંત્રતા નથી રહી. આપણા શરીરના ભોમિયા આપણે જ બનવું જોઈએ. કુદરતી સારવાર એવી ચીજ છે, જેમાં આત્મા ઉપર ઊઠે છે. અહિંસાના વિકાસ માટે, આત્મવિદ્યા માટે અને સમાજના ઉત્થાન માટે એ ખૂબ જરૂરી છે. પરંતુ આજે આ નથી થઈ રહ્યું.