વસંતો આવતી અને કુદરતમાં વસંત રાગને મોકળે કંઠે લહેરાવતી. લલિત વસંત બહાર ગાતાં ભોરવિભોર થઈ જતો. વર્ષામાં મલ્હારનો કેકારવ તેને પાગલ કરી મૂકતો. મયૂરોનાં નર્તન સાથે મલ્હાર તેના કંઠથી વરસતો હોય તેમ લાગતું. વસંતો વહેતી ગઈ અને વર્ષામાં મલ્હાર મચલતા રહ્યા. પાનખરની એક બપોરે બાર વાગ્યે રાગ સારંગ અનેક પ્રયત્નો છતાં જામતો નહોતો. લલિત ઉદ્વિગ્નતા ટાળવા મથતો હતો.