થોડાં દિવસ મૂળજી-કડવા વચ્ચે રમત ચાલતી રહે. બસ, અણી પર હોય કડવાની આશા અને મૂળજીની સ્વાર્થપરાયણતા. માત્ર ખળભળીને જમીનદોસ્ત થવાની જ વાર હોય. મૂળજીને ઑર્ડર મળે. અણીની ક્ષણો કડડભૂસ કરતીક તૂટી પડે. કડવો ઘરાક રૂપે આવે. પાનના ગલ્લાના કઠેરા ઉપર જમણો હાથ ટટ્ટાર ગોઠવી મૂળજીનું મોઢું જોવું ન હોય તેમ રોડ સામે મોં ટેડું રાખી ઊભો રહે. પછી ડાબા હાથે ખિસ્સામાંથી પાવલી કાઢી જમણા હાથની વચ્ચેથી ગલ્લા ઉપર એનો ઘા કરે. મોં ટેડું જ રાખી સ્વરમાંની કડવાશ અને આડાઈ મૂળજીને વધુમાં વધુ પ્રતીતિકર લાગે તે રીતે ઑર્ડર ફેંકે. પાવલીની ત્રીસ નમ્મર, પછી પોતે ઘરાક તરીકે આવ્યો છે, ને એને મૂળજીની તમા નથી એવી એની અવહેલનાનો ભાવ ચહેરા પર જોઈ શકે તેમ પોતાનો ચહેરો મૂળજીને કળાવા દે. મૂળજી જુએ, પણ કળી જાય કે અંદરના ભાવ સમાધાનના છે. તેથી થાય એટલી નરમાશ વરતીને મૂળજી બોલે; બીડી તો આ આપી, લ્યો ! પણ ભૂંડ્યો. આમ આડું આડું કાં બોલો ? નંઈ રામ રામ... નંઈ ખબરઅંતર !