“આપનું આમંત્રણ તો પેન્ડિંગ હતું પણ અત્યારે ભાલે ભરાયો એટલે યાદ આવ્યું.” વિપુલે બાઈકની તકલીફ વર્ણવી. “અરરર..મારા ડ્રાઈવરના સાળાનાં લગ્ન છે એટલે વરરાજાનો વટ પાડવા માટે એ મારી કાર લઈને જેતપુર ગયો છે, નહીં તો એ આપને રાજકોટ મૂકી જાત.” એમણે હસીને ઉમેર્યું. “ચિંતા ના કરો. અહીંથી ચાલતા પોલીસ સ્ટેશન જઈને ત્યાં બાંકડા ઉપર આપે ઊંઘવું પડે તો મારી આબરૂ જાય.” ગરદન ઘૂમાવીને એમણે બૂમ પાડી. “કાળુ!”બીજી મિનિટે સેવક હાજર થઈ ગયો. “આ સાહેબ આપણા મહેમાન છે. એમના માટે ચા-નાસ્તાની વ્યવસ્થા કર, પણ એ પહેલાં બધી લાઈટો ચાલુ કર એટલે એમને આખા એરિયાનો ખ્યાલ આવે.” રાજસ્થાની રાજપૂતાના શૈલીનો મહેલ રોશનીથી ઝળહળી ઊઠ્યો. “છ મહિનામાં ત્રીસ રૂમનો રિસોર્ટ ધમધમતો થઈ જશે.” વિપુલનો હાથ પકડીને ઠાકોરસાહેબ કોરિડોર તરફ દોરી ગયા. “ત્રીસે ત્રીસ ઓરડા કેવા બનશે એના નમૂનારૂપે એક ઓરડો તૈયાર છે. આપના જેવા ભૂદેવ અધિકારી એનું ઉદઘાટન કરશે એ તો મારું સદભાગ્ય છે, આવો..” .