વાત તદ્દન સાચી છે. યોગસાધના કરવી સહેલ બાબત નથી. પરંતુ ભગવાન તે યોગનું લક્ષ્ય છે એમ સમજી સાધના કરવી એથી પણ અઘરું છે. તેમાંય વળી એ ભગવાનના પ્રગટ સ્વરૂપને ઓળખી, આ પ્રત્યક્ષ નારાયણસ્વરૂપ જ યોગનું પરમ લક્ષ્ય છે એ બાબત તો લોઢાના ચણા ચાવવા જેવી બની જાય છે. શ્રીકૃષ્ણ ભગવાનનું જ ઉદાહરણ લઈએ. તેઓ તો પોતે ભગવાનનો અવતાર હતા. છતાં તેમને આ તો એક સામાન્ય ગોવાળિયો છે એમ માનનારા તે જ સમયમાં ઓછા ન હતા. મધુ નામના દૈત્યને શ્રીકૃષ્ણે માર્યો હતો. આ એક હકીકત હતી. તેથી તેઓ મધુસૂદન નામે પ્રખ્યાત પણ થયા હતા. છતાં તેમનું આ સામર્થ્ય તે વખતે ઘણાને ન સમજાયું, ન મનાયું. તેથી તેઓ કહેતા કે આ કૃષ્ણે કોઈ મધુ નામના દૈત્યને માર્યો જ નથી. એણે તો મધના પૂડા ઉખાડ્યા છે તેથી મધુસૂદન કહેવાય છે. આમ ભલભલા તેમને ઓળખવામાં ભૂલા પડેલા. તેથી ભગવાનને કહેવું પડ્યું - यततामपि सिद्धानां कश्र्चिन्मां वेत्ति तत्त्वतः॥ મને યથાર્થપણે તો કોઈક જ જાણે છે. (ગીતા ૭-૩)