સ્વચ્છતાનું અભિયાન વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ ચલાવવું પડે તે બતાવે છે કે આપણે ભલે અંતરિક્ષમાં પહોંચ્યાં હોઈએ, ઇન્ટરનેટથી ઘણું બધું કામ કરી શકતા હોઈએ, પરંતુ નાગરિક સભ્યતામાં આપણે શૂન્ય છીએ. ઘરને સ્વચ્છ રાખવામાં માનતા આપણે શેરી, બગીચો, રસ્તા કે ટ્રેનને સાફ રાખવામાં માનતા નથી કારણ કે ઘરને આપણે પોતાનું સમજીએ છીએ પરંતુ શેરી, બગીચા, રસ્તા કે ટ્રેનને આપણે પોતાની સંપત્તિ નથી સમજતાં. સરકારી સંપત્તિ, જાહેર સંપત્તિ એટલે આપણી સંપત્તિ, આપણા કરના પૈસે નિભાવ થતી સંપત્તિ તેવું આપણા મગજમાં હજુ ઉતરતું નથી. એટલે જ તોફાન વખતે આ સંપત્તિને નુકસાન પહોંચાડીએ છીએ અને સામાન્ય સંજોગોમાં પણ આપણે તેને સ્વચ્છ રાખતા નથી. નાગરિક તરીકે આપણી આ માન્યતા હોય તો પછી સરકારમાં સફાઈતંત્રમાં કામ કરતા લોકોની પણ આ જ માન્યતા હોવાની. એટલે અમદાવાદમાં પીરાણા ખાતે કચરાનો ઢગલો સતત પહાડની જેમ મોટો થતો જતો હોવા છતાં મ્યુનિસિપાલિટી તંત્ર કે જનતા તરીકે આપણાં પેટનું પાણી પણ હલતું નથી. આ સ્થિતિ માત્ર અમદાવાદની છે તેવું નથી. મહારાષ્ટ્રમાં પણ આ જ રામકહાણી છે.