એક જ શેર કેટલું કહી જાય છે..જિવનમાં એવી ઘણી જણસ હોય છે,જે નિર્જીવથી લઇને સજીવ હોય છે.એક માણસ સંબંધમાં સામે વાળીને સાચવવાં કમરથી ઝૂકવાથી લઇને સાષ્ટાંગ થઇ જાય છે..પણ સામેની વ્યકિતને આ નમી જવાનો સર્મપણ ભાવ કશો અસર કરતો નથી અને સામે પક્ષે એ વ્યકિત માટેનો લગાવ એટલો હોય કે એને ખોઇ શકવાની કોઇ શક્યતાં જોતો નથી.કારણકે જીવનમાં એવી ઘણી જણસ છે જે અમુલ્ય હોય છે એને ખોવાનું કોઇને ગમતું નથી…છતાં પણ ક્યારેક મન મારીને એ વ્યકિતને છોડી દેવી પડે છે..નિર્જિવ વસ્તું હોય તો ફેકી શકાય છે..એક જિવંત જણસને ક્યાંથી ફેકી શકાય છે..