તમે પૈસાદાર અથવા વગદાર ન હો છતાં માનવ તરીકે તમારી કંઈ કિંમત છે એનો અહેસાસ તમને હૅંગલોમાં અચૂક થાય છે. ત્યાં દુકાનોમાં વેચાણ સંભાળનાર વ્યક્તિ પ્રથમ તમારું અભિવાદન કરશે. સુપર માર્કેટની અતિ વ્યસ્ત સેલ્સગર્લ સુદ્ધાં અભિવાદનનાં ઉચ્ચારણો વિના તમારા હાથમાં બિલ નહીં પકડાવી દે. દુકાન, થિયેટર વગેરેમાં કોઈ તમારાથી આગળ થવાની કોશિશ નહીં કરે. એક ગ્રાહકનો વારો પતી જાય ત્યાં સુધી બીજો શાંતિથી ઊભો રહેશે. આપણી ગૃહિણીઓને ઈર્ષા આવે એવી જિંદગી અહીંની સ્ત્રીઓ જીવે છે. સ્ત્રીઓ રસોડામાં રાંધવામાં દિવસમાં માત્ર અર્ધોથી પોણો કલાક વિતાવે છે. ડચ પ્રજા દિવસમાં એક જ વાર ગરમ જમે છે, જેમાં બટાટા અને માંસ મુખ્ય હોય છે. દિવસનું બીજું ખાણું ઠંડુ ભોજન એટલે કે પાઉં, ચીઝ, દૂધ વગેરે ખાય છે. લોકો સાંજે સાડા-છ-સાતે વાળુ કરી લે છે. રાંધવાની કડાકૂટ ઓછી છે તો બીજી બાજુ અહીં કોઈ પણ પ્રકારના શ્રમિકો મળતા નથી તેથી કપડાંની ઈસ્ત્રીથી માંડીને બધું જ કામ જાતે કરવાનું હોય છે. તે છતાં ત્યાંની જીવનશૈલી અને અદ્યતન સાધનોને કારણે સ્ત્રીઓને નોકરી-ધંધો ને મનગમતી પ્રવૃત્તિ કરવા પૂરતો સમય મળી રહે છે. સામાજિક પ્રસંગોની ઉજવણી બિલકુલ ભારરૂપ ન લાગે તે રીતે થાય છે. જન્મદિવસ ઊજવવા મિત્રો અને રિશ્તેદારો સાંજે પોતપોતાના ઘરેથી ભોજન કરીને આવે છે. પછી સૌ સાથે મળીને બિયર કે અન્ય પીણાં પીએ છે. સાથે કેક કે સૂકો નાસ્તો આપવામાં આવે છે. લગ્ન પણ ખૂબ સાદાઈથી, પોતાની સગવડ પ્રમાણે કરવામાં આવે છે. મારા એક ઓળખીતા યુગલે ફકત ચૌદ જણની હાજરીમાં લગ્ન કર્યાં હતાં. લગ્ન વિના સાથે રહેવું ત્યાં અતિ સામાન્ય છે. યુવક-યુવતીઓ થોડાં વર્ષ સાથે વિતાવ્યા પછી લગ્ન કરવાનું પસંદ કરે છે. ઘણી વાર એમનાં લગ્નમાં એમના બાળકની હાજરી પણ હોય છે !!