શ્રી વાળિનાથ નગરમાં શ્રી શંકર ભગવાન મા ભગવતી શ્રી ચામુંડામાતા, દયાસાગર શ્રી ગણેશ અને શ્રી ગોગમહારાજ પ્રત્યક્ષ રૂપે બિરાજે છે. ભગવાનને ખોળવા જવાની જરૂર નથી . ભગવાન કર્મયોગમાં,સત્યવચનમાં, સત્યનિતિમાં, પરમાર્થ સેવામાં હાજરા હજુર છે. કોઇનું અહિત કરવામાં ભગવાન નથી , વર્તમાન સમયમાં ઘણા ધર્મગુરૂઓમાં એક વિકૃતિ જણાય છે કે કોઇ મારાથી સમર્થ સંત આવશે તો મારા શિષ્યોને તેમના તરફવાળી દેશે આવી ભ્રમણા અંતરમાં રાખીને જુદાઇ પણામાં વર્તે છે. પરંતું તે ખોટી બ્રમણા છે. શ્રી વાળીનાથ ધામમાં પરમ પૂ. મહંત બાપશ્રી બાપુશ્રીકે પુજ્ય કોઠારી બાપુશ્રી કેમ ક્યારેય એવું નથી વિચારતા ઘણા સેવકો શિષ્યના ત્યાં પધરામણીમાં બહારના સંતોને પણ સાથે રાખે છે.અને પોતાના સમાન માન પાન અને ભેટ પૂજા અપાવે છે. કેટલી ઉંચી અને મહાન ભાવના હશે એ મહાપુરૂષોની અને એમનાજ પાસે સ્વયં પરમાત્મા વસતા હોય છે. ગરીબ કે તવંગર ગ્તમેતે સેવકનું આમંત્રણ હોય. સમયસર પહોંચી જવું કોઇપણ પ્રકારના ભેદભાવ વિના દરેકને સરખાભાવે રાખવા ઘણા સંપ્રદાય કે મંદિરોમાં ધનવાનો માટે અલગ વ્યવસ્થા હોય છે. જ્યાત્રે શ્રી વાળીનાથધામ એ માટે એક મહાનભાવના સાથે સમાનતાને વર્તે છે. તે આવા મહાપુરૂષોની સમાનભાવનાનાં સ્પષ્ટ દર્શન છે. પરમ પૂ. મહંત બાપુશ્રી સૌની સાથે ભોજન લેવા બેસે અને સાથે પીરસાય ઘણા ઠેકાણે પ્રમુખ સંત હોય તેમને જમવાની અલગ વ્યવસ્થા હોય છે. પરંતું શ્રી વાળિનાથધામના પરમ પૂ. મહંત બાપુશ્રી કે પૂજ્ય કોઠારી બાપુશ્રી જેવા સતકર્મી સત્યવચની જગતમાં ક્યાંય જોવા મળતા નથી . મહાપુરૂષોની ભેદરહિતની ભક્તિ એટલેતો ભગવાન એમની સમક્ષ બિરાજે છે. પરમ પૂ. પાડુંરંગ દાદા કહે છે કે સ્થાપિત અગ્નિની ભાવના આજેય લુપ્ત થતી જાય છે. અને અંતકાળે દૂણિમાં નવો અગ્નિ સળગાવી લઈ જવો પ્ડે છે. સાપ ગયા અને લીસોટા રહ્યા. એવી વાત છે. યજ્ઞ ચાલું હોય લોકો આવતા હોય યજ્ઞના અગ્નિનાં અને પધારેલા સંતોના દર્શન કરતાં હોય અગ્નિપણ તેજસ્વી અને સંતો પણ તેજસ્વી બંન્નેમાં દરેક ભક્તો ભાવથી દર્શન કરે છે. દરેક ભક્તો ભાવથી દર્શન કરે છે. ભગવાનને બે મુખ છે. એક મુખ સંતનું અને બીજું મુખ અગ્નિનું એ બંન્ને ના દર્શન કરી લોકો ધન્ય બને છે. આજેય યજ્ઞનું વિકૃતરૂપ આવવાથી લોકોની અંતર ભાવના ઘટતી જાય છે. દિવસનું પ્રથમ પ્રહર અડધો થાય તો બ્રાહ્મણો ભેગા થાય દિવસનો પહેલો પ્રહોર પૂરો થાય ત્યારે ચા પાણી કરીને તાજગી મેળવે અગ્નિદેવ તેમને તાજગી નહિ આપતાં હોય એટલે કરે પણ શું? બપોરના બે ત્રણ વાગે કોઇય જ્ઞ પૂરો કરી જમવા બેસી જાય . અને જમીને આરામ ફરમાવે ણકે યજ્ઞ કરવાની નિરસ પ્રવૃતિથી થાકી ગયા હોય આવા યજ્ઞોથી જીવન ક્યાંથી તેજસ્વી બને?