ભગવાને જ્યારેપણ આપણા જીવની રચના કરી ત્યારે એક નિયમ બનાવ્યો છે. એક આપી ને બીજું લઇ લેવાનું. અને તેમાં તેનો ભેદભાવ નથી હોતો. તમે પાછલા જન્મોનું ચુકવણું કહો કે આ જનમની પરીક્ષા, રોજે હર એક જીવે નવી કસોટી પાર કરવાની જ હોઈ. પછી તે હેલ્થ, ઇકોનોમિક, મેન્ટલી કે પછી હોઈ કોઈ સબંધો ઉપરના સવાલ, પણ કઈકને કઈક રોજે ખૂટતું જ રહે છે. આપણે સંસારી છીએ એટલે સંતોષ આપણામાં આવે જ નહિ, કારણ સંતોષ એટલે સંત. એકાદ ભૂખ આપણને હંમેશા પૂરી જિંદગી દોડતા રાખે છે. કદાચ આપણે હરીશું તો પણ આપણી ભૂખ હંમેશા જીવિત જ રહેશે. ને આપણેને કોઈ કારણ પણ જોઈએ, બાકી પલોઠી વાળી બેસી રહેવાનું આપણને તો બહુ ફાવે. પરંતુ થોડું મળે અને જાજાની જપટમાં આપણે દોડ્યે રાખીશું. થાકીશું તો બેસી જશું, વળી ઉભા થઇ અને દોડમાં શામિલ થઇ જશું. આજનો યુગ હરીફાઈનો યુગ. તમે ધીમા ચાલો તે ના પાલવે. એટલે અવિરત દોડવા માટે તમારે ફક્ત પૈસાની જ જરૂર નથી. કારણ અત્યારે મેન્ટલી એટલા બધા આપણે વીક થઇ ગયા છીએ કે, આપણને તોડવા માટે ફક્ત એક નાનકડું દુખ કે અવરોધ પણ કાફી છે. ટફન ગ્લાસની જેમ ભાંગીને ભૂકો થઇ જશું. ત્યારે ઉભા કરવાં કોણ આવે?