હું પૂજ્ય શ્રી આશારામ બાપુજીનો અનુયાયી છું. મને ૨૦૦૩માં એમની પાસેથી મંત્ર દીક્ષા મળી. હું તેમના સત્સંગ નિયમિત સાંભળતો. મેં તેમની પાસેથી જાણ્યુંકે, મોક્ષ મેળવવા માટે તમે કંઈ પ્રયત્ન ના કરો તો આ મનુષ્ય અવતાર વ્યર્થ છે. મને જીવનની આધ્યાત્મિક બાજુનું મહત્વ સમજાયું. મને આધ્યાત્મિક જગતમાં દીક્ષિત કરવા માટે હું દિલથી તેમનો આભારી છું. તેઓ તેમના બધા અનુયાયીઓને હમેશાં કહેતાંકે મારી (મારા શરીર) પાછળ પડશો નહી મારી અંદરના માલિક (ગુરૂ તત્વ)નો પુરેપુરો આદર કરો. તે દિવસોમાં મારો મોટાભાગનો સમય ત્રણ કામોમાં જતો (૧)નોકરી કરવામાં (૨) મારા કુટુંબની સંભાળ રાખવામાં અને (૩) મારી સાધનામાં. આ રીતે મેં ત્રણ વર્ષ પસાર કર્યા, તે દરમ્યાન મને લાગ્યુંકે ધીમે ધીમે મારી ચિત્તશુદ્ધિ થઇ રહી હતી. પરંતુ મારો ક્રોધ ઓછો થતો ન હતો. મારી પત્ની, મારા પુત્ર અને મારી પુત્રી સાથે મારું વર્તન ઘણું કઠોર હતું. મારો અહંકાર કાબુમાં લેવા મેં ઘણાં પ્રયત્ન કર્યા પરંતુ મને જરાપણ સફળતા મળી નહી. હું આખા જગતમાં શુદ્ધાત્મા જોઈ શકતો હતો પરંતુ મારા કુટુંબમાં જોઈ શકતો ન હતો. મને લાગ્યું કે મારી સાધનામાં કંઇક ખૂટી રહ્યું છે. તે દરમ્યાન હું પૂજ્ય દાદાશ્રીના કેટલાક પુસ્તકોના સંપર્કમાં આવ્યો. આપ્તવાણી વાંચવાની શરૂઆત કરી. નીરુમાના સત્સંગો પણ સાંભળવાની શરૂઆત કરી. જયારે પહેલીવાર મેં પ્રતિક્રમણ વિષે પૂજ્ય નીરુમા નો સત્સંગ સાંભળ્યો, ત્યારે મને મારા કુટુંબ સાથેની અથડામણ અને ક્રોધનું કારણ સમજાયું. આની મારા પર ઊંડી અસર થઇ; પરંતુ તેનાથી મારા માટે એક કોયડો ઉભો થયો, મને એમ લાગ્યુંકે જો હું દાદાના રસ્તે ચાલુ છું તો મારા ગુરુજી સાથે વિશ્વાસઘાત કરું છું. મેં આ પ્રશ્ન પૂજ્ય નીરુમાને પૂછ્યો. તેમણે કહ્યું, મારે મારા ગુરુજીને છોડવાની જરૂર નથી. તેઓ ફક્ત આ જ્ઞાન આપે છે. મારે મારા ભગવાન કે ગુરૂ બદલવાની જરૂર નથી. મને આ ખુલાસાથી સંતોષ થયો. હું જુલાઈ ૨૦૦૫માં પૂજ્ય નીરુમા પાસે જ્ઞાન લેવા ગયો. ( પૂજ્ય નીરુમાની સાનહોઝે, કેલિફોર્નિયામાં, છેલ્લી ગુરુપૂર્ણિમા )