હું વિચાર કરું છું કે જો હોશ હશે તો જૈનની જેમ હું મારું મૃત્યુ નક્કી કરી લઈશ, સંથારારૂપે, પણ આ રીતે શરીરમાં અડધો ડઝન સોયો ઘુસાડેલી અવસ્થામાં હૉસ્પિટલમાં નહીં મરું. મારાં પુસ્તકોની વચ્ચે, મારા ઘરમાં, મારી સ્મૃતિઓની વચ્ચે, મારા પ્રિયોના સાન્નિધ્યમાં, જલદી જલદી મરી જઈશ. હું મર્સી કિલિંગ અથવા યુથેનેશિયામાં માનું છું, મારા પ્રિયતમને હું ટોર્ચર નહીં થવા દઉં, અસાધ્ય રોગને અને એ રોગની અસહ્ય પીડાને હું મારા પૈસાના જોરે નહીં લંબાવું અને એ જ મારી પણ અપેક્ષા છે. મારો પરિવાર લાઈફ-સપોર્ટ સિસ્ટીમને જોરે મારા મૃતપ્રાય શરીરને માત્ર જીવતું નહીં રાખે એવી મને શ્રદ્ધા છે. મિત્રકવિ આદિલ મન્સૂરીએ લખ્યું છે: ફૂલ સુકાઈ રહ્યું છે ડાળ પર, ગુલબદન ડાળીને હળવેથી અડો...! જે ફૂલ ડાળ પર જ મરી ચૂક્યું છે એને ક્યાં સુધી નમો અરિહંતાણં સંભાળાવતા રહેવું છે? એને 'હળવેથી' તોડીને નદીમાં વહાવી દેવાનું છે. એ જ મર્સી કિલિંગ છે, ફૂલનું.