મેં પૂછ્યું, ‘આમ રાજકોટ તો જુનાગઢ કરતાં મોધું, નહી? અહીયાં તો ઘરેય એટલા મોંઘા પડે.’ મારા બુટમાં છેલ્લી ખિલ્લી મારતાં તે બોલ્યો, ‘એમ તો ભાઈ હોય એટલું ઓછું. અમારે તો માતાજીની દયા છે, અમારે બે ટંક ખાઈ છીએ એનાથી વધારે એક રૂપિયોય નથી જોતો, અને ઘરનું ઘર ક્યાં કરવું છે ? જ્યાં રે’તાં હોય ન્યાં બે ટંક મળે એટલે પુરું, વધારાનો રૂપિયો જોતો’ય નથી. મોજથી રે’વા મળે એટલે ઘણું. એમ તો કપડાંમાં ભરત-ગુંથણમાં મારી બોવ ફાવટ, ગામના કામ મળેય ખરા, પણ આપણે બે ટંક ખાવાથી વધારે જોતું જ નથી….’ મારા બુટ પગ પાસે મુકતાં તે છેલ્લું વાક્ય બોલ્યો.