મને હજી પણ એવાં ને એવાં જ યાદ છે એ દિવસો. અમારું ઘર રાજકોટમાં હતું અને અમારા મામાનું ઘર જૂનાગઢમાં આવેલું હતું; એટલે એ નક્કી જ હતું કે અમારા પપ્પા સવારે 8:30 વાગ્યે અમને દુકાન જતાં-જતાં જૂનાગઢની નોનસ્ટોપ બસમાં બેસાડી જતાં. અમને એટલે કે મને, મારી મોટી બહેન દીપા અને નાના ભાઈ જીગરને મમ્મી સાથે બેસાડી જતા. બસ પછી તો ભાઈ-બહેન સાથે ઝઘડીને બારી પાસેની સીટ પર બેસવાનું, ઘરેથી લઈ ગયેલો નાસ્તો આખા રસ્તે કર્યે જ રાખવાનો અને આખા રસ્તે વારંવાર મમ્મીને પૂછ્યે જ રાખવાનું, ‘હેં મમ્મી ! આ જૂનાગઢ ક્યારે આવશે ?’ અને મારાં મમ્મીનો એક જ જવાબ : ‘જો હમણાં ગિરનાર દેખાવા લાગશે એટલે પછી તરત જ આવી જશે.’ આથી ફરી પાછું બારીની બહાર ગિરનાર દેખાય છે કે નહીં તે જોવામાં અમે મશગૂલ થઈ જતાં. જેતપૂર ગામ પછી થોડીવારમાં ગિરનાર સૌથી પહેલો મને જ દેખાતો. હું મનોમન ગિરનાર જોઉં કે જૂનાગઢ પહોંચી જાઉં એ પહેલાં આશીએ ઊઠીને આંખો ચોળતાં ચોળતાં પૂછ્યું : ‘મમ્મા, રાજકોટ ક્યારે આવશે ?’ મેં એને પાછી સુવાડી દેતાં કહ્યું : ‘હમણાં આવી જશે, સૂઈ જા થોડી વાર. રાજકોટ આવશે એટલે તને ઉઠાડી દઈશ.’ મને તો એ જૂનાગઢ જવાનો 2-2:30 કલાકનો રસ્તો પણ ખૂબ જ લાંબો લાગતો, જ્યારે આશીને તો 5-6 કલાક બસમાં રાજકોટ આવવાની રાહ જોવાની હતી.