બહાર ભાગતાં છોકરાંઓની એ હર્ષ કીકીયારીઓ પાળેલાં જાનવર જેવી છે જેને ઝાલીબાંધીને શાળાનાં પાંજરામાં ધકેલી દીધા હતાં અને હવે તેમને મુક્ત કરાયાં છે.એને શાળામાંથી ભાગી છૂટવું છે.આ છે આપણી શિક્ષણ વ્યવસ્થાની, કે પછી કંપનીઓમાં તાલીમ અંગેની વ્યવસ્થાની વાસ્તવિક, ભલે કમનસીબ, સ્થિતિ. કંપનીના તાલીમ વર્ગ દરમ્યાન તાલીમાર્થીઓ લંચબ્રેક કે ટી બ્રેકની જ રાહ જોતાં હોય કેમ કે કોઈ પણ સત્રમા અમુક સમય પછી તો આંખ ખોલી રાખવી જ મુશ્કેલ બની જતું હોય છે. ૯.૩૦થી ૧૦.૩૦નાં સત્ર જેવી અનેક રીતથી વ્યક્તિને હેળવવા માટે કરીને એક જગ્યાએ બાંધી દેવામાં આવતી હોય તેવું અનુભવાય છે. માહિતી અને નિયમોની હેલીનું મગજ પર એવું આક્રમણ થાય છે કે ભલભલું માણસ ત્રાસી ઊઠે.આ બધામાં એક સાવ સીધી વાત ધ્યાન પર નથી આવતી લાગતી અને તે એ છે કે વિદ્યાર્થી /તાલીમાર્થીની શાળા/તાલીમવર્ગમાં આવવા માટે સ્વેચ્છા હતી કે નહીં? અહીં તો તેને અંદર ધકેલી અને પછી તેના ટુકડેટૂકડા કરી નંખાતા જોય એવી સ્થિતિ જણાતી હોય છે. શિક્ષણ કે તાલીમની આખી વ્યવસ્થા હિંસક સ્વરૂપ લઈ લેતી જણાય છે.