2004માં અમે ફરી સુરત આવ્યાં – બાપુકાકા જે હવે 90 વર્ષના હતા. એમના પ્રેમાળ ફેરવેલને માણીને પુસ્તક પ્રેમી ઈશાએ અહીં સાયન્સ સ્ટ્રીમમાં એડમિશન લીધું હતું. મમ્મીએ મોટીમસ ફી આપીને એને સીન્હાગઢ કૉલેજ પૂનામાં ફાર્મસીમાં એડમિશન મેળવવામાં મદદ કરી. એના સરસ માર્કસ છતાં પણ મમ્મી અમારા બધાંના લાઈફની સી.ઈ.ઓ. એણે હંમેશની જેમ જ બધી જ વ્યવસ્થા કરી દીધી. મારી કેરિયરનું તો કાંઈ ઠેકાણું નહોતું એટલે હું બ્લોકનાં બાળકોની સાથે મસ્તી કરતી’તી. બીજો કોઈ વિકલ્પ ન રહેતાં છેલ્લે મેં પણ એ કૉલેજમાં આર્ટ્સમાં એડમિશન લીધું. પહેલું વર્ષ તો જોત જોતામાં પસાર થઈ ગયું. હું કલાસમાં પહેલી આવી એટલું જ નહીં મને તો સાઈકોલૉજીમાં ખૂબ રસ પડ્યો. કૉલેજની સ્વતંત્ર લાઈફની મજા તો કંઈ ઓર જ હતી. પણ હું ઈચ્છતી હતી કે લાઈફને કોઈ બીજા રસ્તે વાળું. મારી અંદરની તીવ્ર ઈચ્છાને ઓળખીને મમ્મીએ મને અઢાર દિવસના મૉડલિંગના કોર્સમાં મૂકી. કોર્સ ‘બન્ટીપ્રશાંત અને દિપાલીસ’ નામે જાણીતો હતો. હું તો સ્વભાવથી જ થોડી ઠંડી ને થોડી આળસુ હતી. એટલે મેં કોર્સમાં થોડા ગુલ્લા માર્યા એ તો મમ્મીએ જ રસ લીધો અને દબાણપૂર્વક કોર્સમાં મોકલી. બન્ટી અને પ્રશાંતે મારામાં થોડી ઘણી ટેલેન્ટ જોઈ અને મમ્મીએ મને પ્રોત્સાહિત કરવા કહ્યું. મારી કૉલેજના વાર્ષિક કેટ વૉકમાં પણ મૉડલ તરીકે મને બધાંએ વખાણી.