‘વિદ્વજને આર્જવં’ એટલે કે વિદ્વાનો સાથે નમ્રતા, પ્રમાણિકતા અને સ્વીકૃતિની ભાવના રાખવી જોઈએ. વિદ્વાનોને પ્રતિકાર કે વિવાદ પસંદ નથી હોતા, ઉલટાનું આપણને તેનાથી નુકસાન ચોક્કસ થાય છે. વિદ્વાન વ્યક્તિ ફળ લાગેલ વૃક્ષ સમાન છે, તેની પાસે જવાથી સામાન્યજનને ચોક્કસ લાભ થવાની સંભાવના રહેલી છે તે યાદ રાખવું. આવા વિદ્વાનોને રાજા ભર્તુહરિએ નમ્રતાથી સત્કારવા સૂચવ્યું છે. ભાગ્યે જ કોઈ માણસ શત્રુ વિના જીવન ગુજારશે, રાજા ભર્તુહરિએ શત્રુજનો સાથે શૂરવીરતા દાખવવા કહ્યું છે. શત્રુ અને રોગ ઉગતા ડામવા આપણાં પૂર્વજો પણ કહી ગયાં છે. શત્રુઓ સાથે શરણાગતિ એ મૃત્યુ સમાન છે, અનિવાર્ય સંજોગોમાં શત્રુ માટે વ્યવહાર એટલે ‘યુદ્ધએ જ શાંતિ’ હોય છે. ‘ક્ષમા ગુરુજને’ જેમ વિદ્વાનોને નમ્રતાથી આવકારવા કહ્યાં છે તેમ ગુરુજનો પાસે પણ ક્ષમાપૂર્ણ વ્યવહાર કરવાનો છે, અહીં ક્ષમા આપણે ગુરુજનો સમક્ષ માગવાની છે. આપણા કાર્યક્ષેત્રમાં પણ ઘણીવાર કોઈ વ્યક્તિ આપણાં ગુરુસમાન બને છે. ગુરુજનોના આપણી ઉપર અનંત ઉપકાર હોય છે, આવા ગુરુજનોને સત્કારવામાં ક્યાંક તો ત્રૂટિ રહેતી જ હોય છે, માટે તેમની સમક્ષ ક્ષમાનો ભાવ-પ્રાર્થના કરવી જ ઉત્તમ રહેશે. ‘કાન્તાજને ધ્રુષ્ટતા’ અહી રાજા ભર્તુહરિએ સ્ત્રીઓ સાથે વ્યવહારમાં સાવધાન રહેવા કહ્યું છે. પરસ્ત્રી સાથે સ્વાર્થ કે આકર્ષણ ભરેલો સંબંધ અંતે તો પુરુષને નડે છે તે વ્યવહારિક સત્ય છે. માટે પરસ્ત્રીની સોબતમાં પુરુષે ચેતવું જોઈએ.