આ કવિઓ વરસાદમાં પ્રેમિકા સાથે તન અને મનથી ભીંજાતા હોય એવી કલ્પના કરે છે. હથેળીમાં છાંટા ઝીલતા બેઉ જણા બેઠા હોય અને વરસાદથી તરબતર થવા છતાં બેઉ તરસ્યા હોય એવી બધી કલ્પનાઓ કરે છે. પણ ખાટલે મોટી ખોડ એ છે કે ગુજરાતી છોકરીઓને વરસાદમાં બહાર જવું તો ગમે છે પણ જેવી ભીંજાય છે કે એમને ઠંડી ચઢે છે, દાંત કકડવા મંડે છે અને તરત ઘર ભેગા થવાની જ વાત કરે છે. આ ઉપરાંત બુટ ભીના થવાથી શરદી પેસી જવાનો ભય પણ ઉભય પક્ષને સતાવતો હોય છે. અને રસ્તાઓ પર પાણી ભરાઈ જશે તો ઘેર કઈ રીતે પહોંચશે એ ચિંતા પણ ક્યારેક છોકરીને સતાવતી હોય છે. એટલે એકંદરે કવિઓ યશ ચોપરાની ફિલ્મની જેમ બધું સારું સારું બતાવે છે પણ સ્લમ ડોગ મિલિયોનરની જેમ કડવી વાસ્તવિકતા ધ્યાન પર લેતા નથી. તો હવે પછી આ નહિ ચલાવી લેવામાં આવે એવું સાથી કવિલોકને સમજાવવા અને જરુર જણાય તો આ પત્રની નકલો કરી વહેંચવા નમ્ર અરજ છે.