આંખ મીંચું મીંચું થાય છે અને ઊઘડી જાય છે… વચલા ઓરડેથી હળુ હળુ રવતાં ઝાંઝરનો મધુરો ઝનકાર, એના મનોપ્રદેશમાં શ્રાવણનાં સરવડાંથી ભીંજાતા લીલાછમ્મ ડુંગરાની જેમ ભીંજાઇને મઘમઘતા બગીચા ઉગાડે છે. એનો મનખો રાજીપાથી નાચી ઊઠે છે. ‘વાય જીતવા! નસીબની પણ બલિહારી છે ને…? ચોરાસી ગામના જસદણરાજના અડાબીડ રાજવી, દરબાર આલા ખાચરનો હું જમાઇ બન્યો… જસદણરાજનો ક્યાંય વડિયો થાય! એનાં ચોરાસી ગામડાંમાં દરબાર આલા ખાચરની અજોડ રાજવ્યવસ્થા. એની સજાગતા ઉદારતા અને ન્યાયપ્રિયતાનો જોટો ન જડે.