રાત્રીના બેનો શુમાર હશે. હું ઊઠ્યો ત્યારે મેં જોયું કે મારા પગ પાસેની શેતરંજી પર એક માણસ ઠંડીમાં કોકડું વળીને પડ્યો હતો. એણે કંઈ જ ઓઢ્યું નહોતું. સૂતો સૂતો લવારી કરતો હતો, જાણે કોઈને વાર્તા સંભળાવી રહ્યો હોય. અચાનક ખિલખિલાટ હસવા લાગ્યો. વચ્ચે વચ્ચે રામાયણની ચોપાઈ બોલતો. કદાચ પાગલ હતો. હું ચૂપચાપ સૂઈ ગયો. થોડી વારમાં એ ઊઠીને બહાર ચાલ્યો ગયો. મને હાશ થઈ. પણ અચાનક શું સૂઝ્યું કે તરત પાછો આવ્યો. દરવાજા વચ્ચે ઊભીને ત્રાડૂક્યો : ‘કોણ છો તમે ? અહીં કેમ ઘૂસી આવ્યા છો ?’ રાંક જેવા જણાતા આ માણસે એકાએક વિકરાળ રૂપ ધારણ કર્યું. અમે કોઈ જવાબ ન આપ્યો. એ વધુ જોરથી બરાડ્યો. અમે પથારીમાં બેઠા થઈ ગયા. મેં કહ્યું, ‘આ મંદિરની સંભાળ લેનાર ભાઈએ જ અમને ઉતારો આપ્યો છે. જુઓ, આ શેતરંજી ને આ બાલટી પણ એમણે જ આપ્યા છે.’ પણ એ તો ગાંડો હતો. ઊલજલૂલ બકવા લાગ્યો. પોતાને સી.આઈ.ડી.નો ઈન્સ્પેક્ટર કહેવા લાગ્યો. ‘શું સમજો છો તમે, હું સાદા વેશમાં રહીને ચોરોની ભાળ મેળવું છું.’ એની વાતો મોંમાથા વિનાની હતી. જો જવાબ ન આપતા તો ચાબુકથી ફટકારવાની ધમકી આપતો. કહેતો – ચાબુકના એક જ સપાટે તમારી સાન ઠેકાણે આવી જશે. એટલે હું કંઈ ને કંઈ જવાબ આપતો રહ્યો. વચ્ચે વચ્ચે હવામાં એવી રીતે હાથ વીંઝતો જાણે એના હાથમાં ખરેખર ચાબુક હોય. જ્યારે એની નારાજી વધી જતી ત્યારે એનો ચહેરો ક્રોધથી વિકૃત થઈ જતો ને ઘાંટો ઊંચે ચડી જતો. લાગતું જાણે હમણાં અમને ફાડી ખાશે. લાચાર અમે આ સહન કરતા રહ્યા. મેં મને આટલો અસહાય ક્યારેય અનુભવ નહોતો કર્યો.