એક દિવસ, શનિવારે બપોરે બે વાગે કાકા આવ્યા અને વિનુને કહ્યું, ”ભઈ, જરા બેનને ઘર મારી હારે આવોને. બેનબનેવી કામથી બે મહિના ઓહયા (ઓહાયો) ગયા છે. મને આવતાજતા ઘરની ધ્યાન રાખવાનું કીધું’તું. તે હું ઘર ખોલી જોવા ગ્યો’તો તો કોઈ ગોરી મેડમ આવી. મને લાગ્યું કે ઈ તો ઘરના માલિકનું કાઈંક પૂછે છે તે મેં યસ, નો કહીને કામ ગગડાવ્યું. પણ ઈ મારી બેટી, ઘરની લોન પર, ઘરના વેચાણનું પાટિયું ઠોકી રઈ છે! એને ઊભી રાખી, તમને લેવા આઈવો. તમે ગોરી મેડમ સાથે વાત કરોને!’ વિનુ અને હું ત્યાં પહોંચ્યા. સેન્ચુરી ૨૧વાળી ગોરી રિયલટરે પોતાનું કાર્ડ આપીને ઓળખાણ આપી. કાકા બોલ્યા, “આપણને પણ આઈપું છે કાર્ડ!” રિયલટર સાથે વાત કરતાં ખબર પડી કે કાકા ઘરનો દરવાજો ખુલ્લો રાખીને બહાર આંગણામાં મૂકેલી ચેર પર બેઠા હતા. ત્યારે રિયલટર બેન નેબરહુડમાં હતી એટલે એમને ઘર વેચવાનું છે કે નહીં એ પૂછ્યું ને કહ્યું કે આ ફ્રી એસેસમેન્ટ છે. પછી ઘર જોવા તથા ભાવ નક્કી કરવાની રજા માગી. કાકા શું સમજ્યા એમને ખબર! વિનુએ રિયલટરને સમજાવ્યું કે કાકા કેરટેકર છે, ઓનર નથી. ઓનર બહારગામ છે. ભાષાની તકલીફથી આવું થયું છે. રિયલટર વ્હાઈટ લેડીએ ખેલદિલીથી હસીને ખુલાસો સ્વીકાર્યો અને કાકાની સહી કરેલા, ને, રજા આપતા કાગળો પરત કરીને ગયા. વિનુએ કાકાને કહ્યું, “કાકા, આમ કોઈ સહી કરતું હશે? બીજીવાર ન કરતા. ક્યારેક તકલીફમાં આવશો.” કાકા એટલી સાલસતાથી બોલ્યા, “ભઈ, મને તો કઈં “ફ્રી” સમજાણું એ પછી થ્યું, આપણને અંગ્રેજીમાં સહી કરતાં આવડે, ઈ ગોરીને દેખાડવાનો મોકો ક્યાં મળવાનો! તે ઉત્સાહમાં, સહીયું કરી આપી! માફ કરજો ભઈ, તમને મારે કારણે પીડા થઈ.” કાકા ગળગળા થઈ ગયા હતા! એના પછી તો, કાકા ૧૯૮૧માં એક ચર્ચમાં નોકરી કરવા એલનટાઉન, ફિલાડેલ્ફિયાથી ૬૦-૭૦ માઈલ દૂર ગયા. ક્યારેક ફોન આવતા. વરસમાં એકાદવાર કાકા, જૂના એપાર્ટમેન્ટના ગ્રુપમાંથી કોઈને ત્યાં, પ્રસંગોપાત, આવતા પણ ખરા. બધાના સંતાનો મોટા થતાં ગયાં. અમે કારકિર્દીમાં અને બાળકોના ભણતરમાં ગળાડૂબ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યાં. સમય સાથે, કાકા સાથેનો કોન્ટેક છૂટતો ગયો. કાકા ધીરેધીરે વિસરાતા ગયા.