રોહાના કુંવરી રમાબા તેજ્તરાર, સ્વરૂપવાન, અને લગ્ન-સુખ મ્હાણવાની તમામ કળાઓ જાણતા હતા, કલાપી માટે એ ” કાર્યેષુ મંત્રી, ભોજ્યેશું માતા, અને શયનેષુ રંભા ” સમાન હતા તેથીજ કલાપીની આસક્તિ તેમના તરફ વધુ હતી, રમાબા વગરનું જીવન કલાપી કલ્પી પણ નહોતા શકતા, લગ્ન પછી રાજકોટમાં અભ્યાસ દરમિયાન રમાબાનો વિયોગ તેમને વિહવળ કરી દેતો, એવું તો તેમના કેટલાય પત્રોમાંથી ફળીભૂત થાય છે તેમના માટેની પ્રબળ ઝંખના વ્યક્ત કરતા કલાપીના શબ્દો વાચકોને પણ વિયોગનું અ-સુખ અનુભવાતું હોય તેવી પ્રતીતિ કરાવે છે ‘રંભાની રસિકતા રમાબામાં અને એ કારણે રમાંબાનું અસ્તિત્વ કલાપી માટે, નાગપાશ સમાન હતું, તેમની રમાબા માટેની ઝંખના સહરાની તરસથી વધારે હતી…. કાશ્મીરના પ્રવાસ દરમિયાન તેમણે રમાબાને કેટલીય વાર લખ્યું હતું કે ” તારા વિરહની વેદનાની શુળ એટલી તીક્ષણ છે કે, હું જીવતો લાઠી પાછો આવીશ કે કેમ એ મને શંકા છે ” આ રહી રમાબાને લખેલા પત્રોમાં છલકતી રસિકતા