રક્ત ટપકતી સો સો ઝોળી સમરાંગણથી આવે કેસરવરણી સમરસેવિકા કોમલ  સેજ  બિછાવે  ઘાયલ મરતાં મરતાં રે માતની આઝાદી  ગાવે  કોની  વનિતા  કોની માતા   ભગિની  ટોળે  વળતી શોણિતભીના પતિ-સુત-વીરની રણશૈયા પર લળતી  મુખથી ખમ્મા ખમ્મા કરતી માથે   કર   મીઠો   ધરતી  થોકે થોકે લોક  ઊમટતા રણજોધ્ધા જોવાને શાબાશીના શબ્દ બોલતા પ્રત્યેકની પિછાને  નિજ   ગૌરવ    કેરે   ગાને જખમી જન જાગે અભિમાને  સહુ સૈનિકનાં વહાલાં જનનો મળિયો જ્યાં સુખમેળો છેવાડો   ને   એકલવાયો    અબોલ  એક   સૂતેલો  અણપૂછયો અણપ્રીછેલો કોઈનો અજાણ લાડીલો  એનું  શિર  ખોળામાં  લેવા  કોઈ જનેતા ના'વી એને સીંચણ તેલ-કચોળા નવ કોઈ બહેની લાવી  કોઈના    લાડકવાયાની ન કોઈએ ખબર પૂછાવી  ભાલે એને બચીઓ ભરતી  લટો  સુંવાળી  સૂતી સન્મુખ ઝીલ્યાં ઘાવો મહીંથી ટપટપ છાતી ચૂતી  કોઈના    લાડકવાયાની આંખડી અમૃત નીતરતી  કોઈના એ લાડકવાયાનાં લોચન લોલ બિડાયાં આખરની સ્મૃતિનાં બે આંસુ કપોલ પર ઠેરાયાં  આતમ-દીપક   ઓલાયા ઓષ્ટનાં ગુલાબ કરમાયાં  કોઈના એ લાડકડા પાસે હળવે પગ સંચરજો હળવે એનાં  હૈયા ઉપર  કર-જોડામણ કરજો  પાસે   ધૂપસળી    ધરજો કાનમાં પ્રભુપદ ઉચ્ચરજો  વિખરેલી એ લાડકડાની સમારજો લટ ધીરે એને ઓષ્ટ-કપોલે-ભાલે  ધરજો ચુંબન ધીરે  સહુ માતા ને ભગિની રે ગોદ  લેજો  ધીરે  ધીરે  વાંકડિયા એ ઝુલ્ફાંની મગરૂબ હશે કો માતા એ ગાલોની સુધા પીનારા હોઠ હશે બે રાતા  રે!