અસ્સલના જમાનમાં મોટા મોટા શેઠિયાઓ કે કોઇ ખમતીધર જણ પોતાનું જીવતાં જગતિયું કરાવતો હતો. પોતાના મર્યા પછી પોતાના સંતાનો કારજમાં કેટલા લોકોને બોલાવશે અને કેવું જમાડશે તે નક્કી નહીં અને ખાસ તો એ કે એ કારજમાં જમનારા પોતાની કેવી વાહ વાહ બોલાવશે કે લાડુ ઉપર કેવા ઓડકાર ખાશે તે પોતે તો સદેહે જોઇ શકવાના નહીં. આથી, પોતાના જીવતાજીવ એ બધું માણી લેવાના શોખીન જીવનની પાછલી અવસ્થાએ નાણાં કોથળી છૂટી મૂકી દઇ જીવતા જગતિયું કરાવતા, ગામેગામના સગાંવહાલાં, નાતીલાં ને ખાસ તો બ્રાહ્મણોને તેડાં દેવાતાં અને તેમને ધરાઇ ધરાઇને લાડવા ખવડાવાતા હતા.