મને થાય છે કે શું સ્ત્રી નોકરી કરે તો જ એ સ્વતંત્ર ? એ રૂપિયાનો ઢગલો લાવે એટલે મહાન ? જરૂરિયાતથી અધિક પૈસો મેળવવામાં સંઘર્ષ કર્યો એટલે શું એ આદર્શ મહિલા બની ગઈ ? જો આપણે જોબ મેળવવાને સફળતાનો માપદંડ ગણીને ચાલીએ તો તો આપણી બે પેઢી અગાઉ જીવી ગયેલા દાદીમા-નાનીમાના જીવનને નિષ્ફળ કહેવું પડે ! હકીકતે તો એમ વિચારવું જોઈએ કે જે હૂંફ, આત્મીયતા અને જીવનનું માર્ગદર્શન આપણે એમની પાસેથી મેળવી શક્યા છીએ એટલું આવનારી નોકરી કરતી પેઢીઓના નસીબમાં હશે કે કેમ તે એક સવાલ છે. લોકો એમ માને છે કે આપણે ખૂબ પૈસા કમાઈએ તો સમાજની સેવા કરી શકીએ, પરંતુ એ નથી વિચારતા કે યોગ્ય સમયે ખસી જઈને એક જરૂરિયાતમંદ વ્યક્તિને નોકરી મેળવવામાં સહાય કરવી એ મોટી સમાજસેવા છે. આર્થિક રીતે સદ્ધર કુટુંબોએ આ બાબતે પહેલ કરવી જોઈએ. ઘરે બેસીને કરવાનાં અનેક કામો છે. પરંતુ શું થાય ? ઉપભોક્તાવાદનો પ્રવાહ એટલો ધસમસતો છે કે તેમાં શું યોગ્ય અને શું અયોગ્ય એ વિચારવાનો સમય પણ કોઈની પાસે નથી. ઘાંચીના બળદની જેમ આજનો વ્યસ્ત માનવી નિરંતર ફર્યા જ કરે છે. એને લાગે છે કે બસ, આ જ જીવન છે ! થોડો સમય ખુદ હું પોતે એમાં ખેંચાઈ ગઈ હતી પરંતુ આજે મને સાચી વાતનો અહેસાસ થાય છે.