પ્રશ્ન પ્રાથમિકતાનો છે. પૈસા કમાવા, વધારે અને વધારે કમાવા એને હું સુવ્વરક્ષુધાગ્રંથિ ગણું છું. સુવ્વર જન્મે છે ત્યાંથી શરૂ કરીને મરે છે ત્યાં સુધી મોઢું નીચું કરીને, નાકથી સૂંઘતું સૂંઘતું, લગભગ બધું જ ખાતું જાય છે અને અત્યંત જાડું થતું જાય છે. સુવ્વરના શરીરમાં જેટલી ચરબી જમા થઈ જાય છે એટલી બહુ ઓછાં જાનવરોનાં શરીરમાં હોય છે. માટે અંગ્રેજીમાં કહેવત છે કે સુવ્વરને પકાવવા માટે બહારથી તેલ નાખવાની જરૂર નથી, એની ચરબીમાં જ એને પકાવી શકાય છે, જેમ જેમ સુવ્વરના ટુકડા ગરમ થતા જાય છે એમ એમ અંદરથી ચરબી છૂટતી જાય, (ધ પિગ સ્ટ્યૂઝ ઈન ઈટ્સ ઓન ફેટ) મને અત્યંત ધનિકોના ફાટફાટ રૂપિયા અને સુવ્વરની/ ફાટફાટ ચરબીમાં એક સમાનતા લાગી છે. પૈસા જિંદગીની આવશ્યકતાઓ અને એશ-ઓ-આશાયેશ માટે ઠીક છે. સમરસેટ મોમે લખ્યું હતું એ બરાબર છે કે પૈસા છઠ્ઠી ઈન્દ્રિય છે, જે બાકીની પાંચ ઈંદ્રિયોને મદદ કરી શકે છે. પણ પૈસાને એક જ ઈંદ્રિય સમજીને જીવવું, પૈસાદારની જેમ એકેન્દ્રિય થઈ જવું, મારી તબિયતને રાસ આવતું નથી. માત્ર પૈસા માટે મનુષ્યની જિંદગીનાં પ્રાથમિક સુખો ભૂલીને, પ્રતિક્ષણ બેઈમાન થતા રહેવું, મને ખોટનો સૌદો લાગ્યો છે. મનુષ્યજિંદગીનાં પ્રાથમિક સુખો એટલે? પત્નીનો પ્રેમ, સંતાનો માટે વાત્સલ્ય, ઉમદા ખાવાનું, આલા પીવાનું, લેટેસ્ટ પહેરવાનું, નવાં શહેરોમાં તફરીહ કરવાની, નવી કેસેટો પર નવું સંગીત સાંભળવાનું, વાંચવાનું, ઘસઘસાટ સૂવાનું, અને એવી સેંકડો પ્રવૃત્તિઓ, દાખલા તરીકે, નવ વર્ષની પૌત્રી સાથે રાઈડમાંથી ઊતરીને, કેન્ડીફ્લોસ ખાતાં ખાતાં ફોટો પડાવવાનો. જો પ્રામાણિક થઈને મજા કરવી હોય તો આખું હિન્દુસ્તાન અને આખી પૃથ્વી પડી છે.