‘ખુદાનો શુકર છે તો ગજા પ્રમાણે ઈન્સાનની તહેનાત ગુજારું છું. મઝહબના ફરમાન મુજબ મારી આમના અઢી ટકાની ખેરાત કરી દઉં છું. જિંદગીમાં ક્યારેય કોઈની કનેથી સૂતની રકમ લીધી નથી. તો પરવરદિગારે મારી બહુ પરવા કરી છે. મારાં ફરજંદ-દીકરો, દીકરી, દામાદ અને એક ભાઈ બધાંય લંડનમાં લીલાલહેર કરે છે. જામનગરમાં મેડીબંધું પોતીકું ઘર પણ છે. માગ્યા વગર લંડનથી ચેકો આવે છે એટલે અમારો ગુજારો આરામથી થાય છે. કોને ખબર છે, કોના નસીબે અમારા દીદાર ફરી ગયાં. બાકી સાહેબ, હું તો મામૂલી રેંકડીવાળો. મારું શું ગજું આ વિમાનની સફર કરવાનું !’ રહીમભાઈ બોલાતાં થાક્યા હોય તેમ થંભ્યા. મને થયું એમને હવે ખાસ કહેવાનું બાકી નહીં હોય, પણ પછીથી ભૂતકાળના ઊંડાણમાંથી શબ્દોનો પ્રવાહ પુન: વહેવા લાગ્યો :