મહાપ્રભુની પરિક્રમા દરમ્યાન પાયેલાં અમૃત-પીયૂષ પણ હરિભક્તો માટે સંજીવની સમાન બનતાં ગયાં. ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી મોટા મંદિરે બિરાજતા ત્યારે ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીની નિયમ ધર્મની દૃઢતા અને સાધુતા જોઈ અનેકાનેક મુમુક્ષુ જીવો સહેજે આકર્ષાતા. પરંતુ, ચારેબાજુ વિરોધનું વાતાવરણ હતું. ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી જો કોઈ હરિભક્તની સાથે મંદિરમાં વાતચીત કરે કે ઊભા રહે તો કેટ-કેટલાય પ્રશ્નોની પરંપરા સર્જાતી. અપમાનો અને તિરસ્કારની ઝડી વરસતી. ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીને સાધનની જરૂર નહોતી છતાં આપણને શીખવવા ઘનશ્યામ મહારાજની દિવસ દરમ્યાન વિશેષે કરીને પ્રદક્ષિણા કરતા. પ્રદક્ષિણામાં પાછળના ભાગમાં હરિભક્તની ભેગા રહીને શ્રીજીમહારાજના અને બાપાના મહિમાની જેમ છે તેમ વાત કરે. પાછા આગળ આવતાં છૂટા થઈ જાય. વળી પાછા પાછળ ભેગા થાય. આવી રીતે પ્રદક્ષિણામાં વાતો કરતા. અનેકાનેકના જીવમાં મહારાજ પધરાવી દેતા. અનેકાનેક મુમુક્ષુ જીવોને સાચા જ્ઞાનનું દાન કરવા માટે ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજીએ પોતે અપાર દાખડા કર્યા અને સત્સંગ વધાર્યો.