અને આ એ જ “વ્યવ્હારું જ્ઞાન” હતું જેણે ભ્રષ્ટાચાર વિરુદ્ધ ભારત "આંદોલન"ને વિશ્વસનીયતા પ્રદાન કરી અને એક એવી પરિસ્થિતિ ઊભી કરી જેમાં ભારતને મુશ્કેલીમાં નાખતી દરેક બાબત પાછળ ભ્રષ્ટાચાર એકમેવ કારણ તરીકે જોવામાં આવ્યું. આમ, ભ્રષ્ટાચારનો વિરોધ એ જ દરેક દરદના ઉકેલ માટે જાદુઈ મંત્ર બની ગયો હતો. અહીં હેતુ એવી દલીલનો નથી કે ટેલિકોમ સ્પેક્ટ્રમની ફાળવણીમાં ભ્રષ્ટાચાર અને પક્ષપાતની કોઈ ભૂમિકા ન હતી, પણ એ હકીકત ચમકાવવાનો છે કે ભ્રષ્ટાચારનો મુદ્દો નૈતિકતા અને જુસ્સાથી ભરેલી એવી ‘પોકળ નિશાની’ બની ગયો હતો જે સાર્વજનિક જન-જીવનના કોયડાઓ જેમ કે ગરીબી, રોજગાર, સાર્વજનિક હિતલક્ષી સેવાઓ, ભેદભાવ અને હિંસા સહિતના અન્ય તમામ મુદ્દાઓને નુકસાન પહોંચાડી શકે અને જેણે નુકસાન પહોંચાડ્યું છે. યુપીએ સંબંધિત 2G કૌભાંડ અને અન્ય ભ્રષ્ટાચારના બીજા પણ ખરાબ પરિણામો આવ્યાં છે. સૌથી મહત્ત્વનું ફક્ત એ નથી કે સીએજી અને કોર્ટ જેવા રાજય સંસ્થાઓનું રાજકીયકરણ થયું છે. પરંતુ મીડિયા (પ્રસાર માધ્યમો) જેવી જાહેર સંસ્થાઓમાં પણ અમુક હદે પક્ષપાતનું ઝેર પ્રસરી રહ્યું છે. એના લીધે જનહિતમાં નીતિના વિકલ્પોએ એવી દિશા પકડી છે, જ્યાં જાહેર સંપત્તિની ફાળવણી જો સરકાર માટે મહત્તમ આવક ઊભી ન કરે તો એને ભ્રષ્ટાચારના પ્રથમદર્શી પુરાવા તરીકે જોવામાં આવે છે.