ચહેરાઓની એક ભૂગોળ હોય છે , તેવી રીતે જ સ્થળો અને લોકો’ની પણ . . બંને ભાગોળે આવીને જ અટકે છે અને ત્યાંથી જ શરૂ પણ થાય છે ! એ ઢોળાવોમાં કઈ કેટલીયે યાત્રાઓ થઇ ચુકી હોય છે. સમયની સારણીએ એ સરવાણી કઈ કેટલાય પડાવોમાં વહી ચુકી હોય છે અને કૈક અગમ્ય એના પટ ઉપર કોતરાઈ ચૂક્યું હોય છે ! સ્થળ જીર્ણ થઈને ફરી ફરીને નવો કલેવર ધારે છે ,જયારે ચહેરાઓ જીર્ણ થયે સમયના સળે અંકાઈને આખરે કરમાઈ જાય છે. પણ આખરે બંને ‘જડ અને જીવંત’ જોડાય છે અને જીવી પણ ઉઠે છે , સ્મૃતિઓના સમંદરમાં. અચ્છા , સ્મૃતિઓને જીવતી કરવી હોય તો ? તો કાં તો તેને કહીને વહેતી રાખવી પડે , કા તો તેને કેદ કરવી પડે. એન્ડ ધેર કમ્સ ફોટોઝ ! ફોટોઝ એટલે થીજેલી ક્ષણ ને ઓગળતી સ્મૃતિઓ , ક્ષિતિજને પેલે પાર ભાળેલું અને પકડાયેલું કૈક !