અને ત્યાં જ એક નવું પાત્ર ખાબકે છે , નામ છે ડીક્ષન – એક ધૂની , રેસિસ્ટ ને 40 વટ્યા બાદ પણ એકલો મમ્મી ભેગો રહેતો ને વળતી જ પળે મારપીટ’થી જ જવાબ આપવામાં ને ન્યાય કરવામાં માનતો એવો પોલીસ ઓફિસર [ વન ઓફ ધ ક્લાસિક કેરેક્ટર : મેઈન કેરેક્ટર કરતાંયે વધુ ધ્યાન ખેંચનારું ને કઈ કેટલાયે શેડ્સ ધરાવતું – આઈ શપથ ઓરીજનલ એવો હેન્ડ્સ ફ્રી’યુક્ત ને દંડાધારી એવો Sam Rockwell ] અને ત્રણેય એકબીજામાં ભેરવાય છે અને તમને લાગે કે સ્ટોરી કોઈ ચોક્કસ દિશામાં જઈ રહી છે ને ધડામ . . . [ ના ભાઈ , બારણું બંધ નથી કર્યું ] ને કોઈ ચોંકાવનારો ટ્વીસ્ટ તમને રીતસરનો ઝકઝોળી નાખે ! અહીંનો માહૌલ સતત ઘટનાપ્રધાન છે – ગૂંચવાયેલો ,ગાંઠ પડેલો ને છતાંયે લોહી નીંગળતી હાલતમાં ઢસડાતો છતાંય ન અટકતો . બધા જ કોઈને કોઈ પ્રકારે પોતાની લિમિટ્સ ઓળંગી રહ્યા છે , કે જ્યાં રેઈનબોમાં એક રંગ ઔર છે – ‘ ગ્રે ‘ ! કે જ્યાં ન્યાય અને બદલો એક જ સિક્કાની બે બાજુઓ જેવા લાગે છે ~ સતત જોડાયેલા પણ એકબીજાથી વિરુધ્ધ ! અને એ જ એક કલાસિક ફિલ્મમેકિંગ’ની નિશાની છે ~ તમને ચકિત કરી દેવાની , તમને છક્ક કરી દેવાની ! એક પળે મલકાટ તો વળતી પળે ઘેરી ઉદાસી. અહીં નથી કોઈ જવાબ કે નથી કોઈ ઉપાય – છે તો બસ મથામણ. અરે એન્ડિંગ પણ વાઈડ ઓપન છે કે જ્યા શક્યતાઓ જ શક્યતાઓ હોય. દુર્ઘટનાઓની આસપાસ જીવતી જિંદગીઓ કાળક્રમે એટલી સામાન્ય બની જાય છે કે તેને કોઈ આવો ઓપન એન્ડ જ ફરી પાટે ચડાવી શકે !