એક પ્રશ્ન ઊઠે કે : શું ઝીણા ફક્ત મુસ્લિમોની અવદશા પર આંસુ સારી રહ્યા હતા ? આ પ્રશ્નનો જવાબ જાણવા જેવો છે. ભાગલા થયા તે વખતે કરાચીના મેયરપદે ઝીણાના મિત્ર અને પ્રશંક એવા પારસી સજ્જન જમશેદ નસરવાનજી વિરાજમાન હતા. જમશેદજીએ (બોલિથોને) કહેલા શબ્દોમાં ઝીણાસાહેબની મનોદશાનો ખ્યાલ આવી જાય છે : હું તમને મારી વાત માનવાની અરજ કરું છું અને કહું છું કે ઝીણા માનવતાવાદી હતા. તેઓ આંસુ સારવામાં ઉદાર ન હતા ; ના ભાઈ ના ! પણ મેં એમને બે વખત રડતા જોયા. એક પ્રસંગે ભાગલા પછી ૧૯૪૮ના જાન્યુઆરીમાં હું એમની સાથે પાકિસ્તાનમાં રહેલા હિંદુઓની છાવણીમાં ગયેલો. જ્યારે એમણે એ હિંદુઓની કરુણ હાલત જોઈ ત્યારે તેઓ રડી પડ્યા. મેં એમના ગાલ પર અશ્રુબિંદુઓ જોયાં.