અજાણ્યા નિર્જર રસ્તા પર ચાલતો માણસ ગાઈને કે સીટી વગાડીને કે પછી લાકડી ઠોકીને પોતાના ડરને દૂર રાખવા મથે છે. એનો પોતાનો અવાજ પણ નિર્જનતાને થોડીક ભરેલી બનાવે છે. એને એક આશ્વાસન પ્રાપ્ત થાય છે કે પોતે સાવ એકલો નથી. એકાદ સદી પહેલાં માણસ ગામ છોડે કે તરત એકાંતની સીમ શરૂ થઈ જતી. માણસ જ્યારે પણ રણમાં, અરણ્યમાં, સમુદ્રમાં, ખેતરમાં કે વગડામાં એકલો પડી જતો ત્યારે એને સૂનકાર પજવતો. સદીઓથી પજવતી સૂનકારની સતામણીનું જાણે સાટું વાળતો હોય તેમ માણસ હવે ટીવી, રેડિયો કે લાઉડસ્પીકર પરથી મોટા અવાજે વહેતાં ગીતો, સંવાદો અને જાહેરખબરો સાંભળતો રહીને બનાવટી સલામતીનો અનુભવ કરે છે. રસ ન પડે તેવી બાબતો પણ એ ટીવી પર આંખ માંડીને લાચારીપૂર્વક એ જોયા કરે છે. આવી સાર્વત્રિક લાચારીનું રહસ્ય સૂનકારની સતામણીમાં રહેલું છે. મનનો ટોપલો ખાલી રહી જશે એવો ડરથી માણસ એમાં ગમે તે ચીજ ભરવા તૈયાર છે. શું ફૂલની છાબડીમાં ગોઠવવા માટે ફૂલ ન મળે, તો એમાં દૂધીનાં છોડાં ભરવાનાં? ખાલી છાબડીનો મહિમા કરીને મરીઝ કહે છે, ‘બીજી છે એની શોભા કે ખાલી પડી રહે.’ મનનું પણ એવું જ. મરાઠી કવિ ઇન્દિરા સંત કહે છેઃ