પણ આ ક્ષેત્રમાં પણ કેટલાક ડોક્ટરો જાગૃત રીતે શીખે છે અને કામ કરે છે. તેમને જ્યાં પણ મર્યાદા દેખાય છે, તેને પડકારે છે અને વિકલ્પે નવી પદ્ધતિ પણ શીખે-જાણે છે. તેમનાં કામ જાણીને તો તેમના પર માન વધી જાય. આવા એક ડોક્ટર છે ડેવીડ સાઈમન. અમેરિકાના છે. એમ.ડી. છે. તે પણ પરંપરાગત રીતે જ શીખ્યા, પણ તેને ફાઈનલ ન માનતાં આગળ વધતા રહ્યા છે અને ઘણું કામ કરે છે. તેમણે પોતાના સંશોધનના આધારે એક સરસ પુસ્તક પ્રગટ કરેલ છે જો કે અહીં તો તેમની જાગૃતિ અને વિચારોને જ જાણીએ. આ સાઈમનભાઈની ખૂબી એ હતી કે તેઓ કોલેજમાં ગયા તે પહેલાં જ યોગ અને ધ્યાન શીખી ચૂક્યા હતા. એટલે તેમને શરીર-મન-ચેતનાની એકતાનો ખ્યાલ હતો. તેઓ જ્યારે મેડિકલ કોલેજમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે તેમને થયું કે ત્યાં પણ આ ત્રણની એકતા જ શીખવાશે. પણ તેઓ લખે છે, ‘હું ભોળો (મૂર્ખ) હતો !’ તેઓ કહે છે કે તાં જ્યારે ભણતા હતા, ત્યારે તેઓ એવું અનુભવતા હતા કે જાણે લશ્કરમાં પ્રવેશ્યા હતા. જેમાં રોગ એક દુશ્મન હતો અને તેમનું કામ હતું આ દુષ્ટ દુશ્મનનો નાશ કરવા માટે વિવિધ શસ્ત્રો શીખવાનું અને તેમાં નિષ્ણાત થવાનું. તેઓ કહે છે કે પશ્ચિમી વૈદિક ભૌતિકવાદી છે. તે માનવને શારીરિક સ્તરે જ તપાસે છે. તેમાં જાગૃતિ, વિચારો, સ્મૃતિ, ઈચ્છાઓ, લાગણીઓ, સર્જનશીલતા, આનંદ, ઊર્જા વગેરેને તો મોલેક્યુલર અને ઈલેક્ટ્રિકલ્ સંબંધોની આડઅસર મનાતાં હતાં. તેઓ કહે છે કે લોકો કેવળ શારીરિક મશીન છે અને વિચારે છે. શાંતિ, આનંદ, પ્રેમ, પીડા . . . . વગેરેને આ મેડિકલ વિજ્ઞાનમાં કશું જ સ્થાન નથી. કારણ કે તે માપી શકાતાં નથી.