મલ્હાર એની કેબિનમાં બેઠો હતો. એની નજર ચારે તરફ ઘુમી રહી હતી. એની ચેર, ટેબલ, દીવાલ પર લાગેલું વોલ પેપર, કોર્ડલેસ ફોન, કોમ્પ્યુટર અને ખૂણામાં મૂકેલી એની અને ગુલાલની તસવીર. એની નજર ત્યાં ખોડાઈ ગઈ. પોતાને જીવની જેમ ચાહતી ગુલાલના ભોળા ચહેરા પરથી એની નજર હટવાનું નામ નહોતી લેતી. એ ચહેરા સાથે જ એને એક બીજો ચહેરો પણ યાદ આવી ગયો. એક શાતિર દિમાગ, ખતરનાક અને ચાલાક ચહેરો. એ માથું પકડીને બેસી ગયો. આગે કૂવા પીછે ખાઈ જેવું હતું. કઈ તરફ જવું એ એ હવે નક્કી નહોતો કરી શકતો. એ વિચારી રહ્યો. જિંદગી ક્યાંથી ક્યાં લઈ આવી હતી. જિંદગીએ એને અનાથ આશ્રમના ખોરડામાંથી ઉઠાવીને આ આલિશાન કેબિનમાં મૂકી દીધો હતો. પણ અફસોસ આ કામ ઈશ્ર્વરનું નહોતું. એક શાતિર દિમાગ વ્યક્તિનું હતું. અને એ વ્યક્તિ હવે એની પાસેથી આ તરક્કીની કિંમત માગી રહી હતી. એ વ્યક્તિ હવે એનો ભગવાન બનવાની કોશિશ કરી રહી હતી. અને વાત પણ સાચી હતી. આ બધું અગોચરમાં વસતા વિધાતાએ લખેલા લેખ મુજબ નહોતું થયું. પૃથ્વી પર વસતી એક વ્યકિતએ લખેલી સ્ક્રીપ્ટ મુજબ થયુ હતું. અને માણસ માત્ર કિમંતને પાત્ર. પૈસા અને વૈભવશાળી જિંદગીની ભુખમાં મલ્હારે એ ગણતરી પણ નહોતી માંડી કે એ વ્યકિતએ જે કિંમત માંગી છે એ કિમંત એ ચૂકવી શકશે કે નહીં ? પણ આજે જ્યારે સાચેસાચ એ કિંમત ચુકવવાનો વારો આવ્યો હતો ત્યારે એ ધ્રૂજી ઊઠ્યો હતો. કિંમત બહુ મોટી હતી. એના ગજા બહારની...