મારા બધા આત્મકેન્દ્રિત અભિપ્રાયોને છોડી દેવાનું, મારી બધી જ નિશ્ચિત સ્પષ્ટ માન્યતાઓમાંથી મુક્તિ મેળવવાનું, પૂર્વગ્રહો તથા ગમા-અણગમાઓને તિલાંજલિ આપવાનું, સહેજ પણ સહેલું ન હતું. મારી મોટા ભાગની મક્કમ માન્યતાઓ સત્યનો સાક્ષાત્કાર કરી ચૂકેલા એક મહામાનવ સમક્ષ અચળ નહિ રહી શકે એવું મને લાગવા માંડ્યું. ભૂતકાળના કેટલાક સંતપુરુષોની સાથે સરખામણી કરવાના મારા સ્વભાવને લીધે મારામાં અનેક વાર આંતરિક ઘર્ષણ પેદા થયેલું. મને પ્રશ્ન થતો કે, માનવજાતિને મુક્તિનો મંગલ માર્ગ બતાવનારા ખુદ, ઈશુ અને અન્ય મહાપુરુષોનો માર્ગ કેવો છે ? જેમની દિવ્યતામાં આપણને કશો સંદેહ નથી એમનું અનુસરણ આપણે ના કરવું જોઈએ ? એમના પવિત્ર પદચિન્હો પ્રમાણે આપણે ના ચાલવું જોઈએ ? મારા મનમાં એવા અનેક તર્ક-વિતર્કો તથા સંશયો પેદા થતા. એ બધાનું પુનરાવર્તન કરવાનું મને યોગ્ય નથી લાગતું. આશ્રમમાં સધળું છેક જ સરળતાથી અને સહજ રીતે થતું તેમ, મારી શંકાઓનું સમાધાન પણ સ્વાભાવિક રીતે જ થઈ ગયું. મને જણાવવામાં આવ્યું કે એક વાર એક યુરોપિયન રોમન કેથોલિક દંપતિએ મહર્ષિ સામે બેસીને, ત્યાંના વાતાવરણની અવર્ણનીય પવિત્રતા તથા ઉત્તમતાથી પ્રભાવિત થઈને, પોતાની પૂર્વપરિચિત પરંપરાગત પ્રાર્થનાઓમાં એમની ઉર્મિની અભિવ્યકિત કરવા માંડી ત્યારે મહર્ષિએ કહ્યું :