ઘણાને પ્લેનમાં ચડતાની સાથે એક કેફ ચડે કે ઍરહોસ્ટેસ ફક્ત એમની સેવા માટે જ છે. ‘એય’ અને ‘છુછ….છુછ’ જેવા નવાબી અવાજ કાઢીને ઍરહોસ્ટેસને બોલાવશે અને એ અવાજ કામ ન આવે તો ચપટી વગાડીને બોલાવશે. ટિકિટ બુક કરવા આપેલા બધા જ પૈસા વસુલ કરવાની પેરવી સાથે જ આવા લોકો પ્લેનમાં ચડતા હોય છે. ચડતાની સાથે તરત જ નાના છોકરાઓની જેમ ભૂખ્યા અને તરસ્યા થઈ જતા હોય છે. પાછું જો એમની માંગણીઓની અવગણના થાય તો ધાંધલ ધમાલ કરીને પ્લેન ગજવતા રહે છે. હાથનો સામાન મૂકવા માટે ફક્ત માથા ઉપર જ જગ્યા જોઈએ એવા દુરાગ્રહથી પણ અમુક લોકો પીડાતા હોય છે, એવાં જ એક બહેનને બેઠાં હતાં ત્યાંથી થોડો પાછળ સામાન મૂકવો પડ્યો ત્યારે એમણે નિયમ બનાવ્યો કે જે પણ વ્યક્તિ એમની બૅગ મૂકી હતી એ જગ્યાએથી પસાર થઈને આગળ રેસ્ટરૂમ વાપરવા આવે એટલે તરત જ એને રોકે અને પૂછે, ‘જરાક ઉપર ખોલીને જુઓને પ્લીઝ ! બ્રાઉન બૅગ છે ને અંદર ?’ એમનો આ ‘જરાક જુઓ તો’ ખેલ ચાર કલાકથી સહન કરી રહેલાં એક બહેનની ઊંઘ બે વાર બગડતાં એકદમ મોટા સૂરે એમણે એ બૅગવતીને ઘાંટો પાડ્યો, ‘એલીએએએએ ! તું ટ્રેનમાં નથી જતી કે કોઈ તારી બૅગ લઈને ઊતરી જશે, ચુપચાપ સૂઈ જા !’ થોડીવાર માટે સોપો પડી ગયો અને જે પહેલેથી જ સૂતેલાં હતાં અને જેમનું સ્નોરિંગ સંભળાતું હતું એ પણ બંધ થઈ ગયું.