અનેક યાદો ઉભરાતી હતી. છેલ્લે હું એને એના પગની કણીના ઇલાજ માટે જૂનાગઢ લઇ આવ્યો અને એમાં જ 16 મી કે સત્તરમી ફેબ્રુઆરી, 1980 ના સૂર્યગ્રહણને દિવસે એણે દેહ છોડ્યો. એના અંતિમ શ્વાસોચ્છવાસ મેં ટેપ કરી લીધા. અને એને સન્નીપાત ઉપડ્યો ત્યારે ઉચ્ચારેલા શબ્દો પણ. મને એ પણ યાદ આવ્યું કે ડૉ. પિપળીયાએ મને કહ્યું હતું: "તમે એમને ઘેર લઇ જાઓ. શી ઇઝ ડીટીરિઓરેટિંગ.” એ પછી હું એને ઘેર લઇ આવ્યો ત્યારે એનો શ્વાસ ચાલતો હતો. અંદરથી એની વિદાયની અનિવાર્યતાને તો મેં સ્વીકારી જ લીધી હતી. પણ એની અંતીમ ઘડીએ હું એના ઓશીકે છું એનો સંતોષ પણ ઠરેલો હતો. ત્યાં જ બહાર ફોનની ઘંટડી વાગી અને મારી ટેવ મુજબ હું ફોન લેવા ઉતાવળે પગલે બહાર ગયો અને ફોન લીધો. જેતપુરથી મારી ભત્રીજી ઉષા સામે છેડે હતી. અને બાના સમાચાર પૂછતી હતી. “છેલ્લી ઘડીઓ ચાલે છે, તું અવાય તો જલ્દી આવી જા” એમ હું બોલ્યો પણ એ શબ્દો પણ ખોટા પડ્યા. જે ઘડીએ મેં બહારના ઓરડે પગ દીધો એ જ ક્ષણે બાએ શ્વાસ છોડી દીધો હતો. હવે કોઇ ઘડી એ જીવ માટે રહી નહોતી. જીવનભર મને એ ક્ષણનો મારો બહાર જવાનો ખોટો નિર્ણય પીડ્યા કરવાનો હતો.