The eldest character in the story Mahalaxmiben (Ba) is so tactful. I think her role was the most important. She knew how to handle the situation so well. Because of her wittiness, the other two characters learned the most important lessons of their lives. Her dialogues are so witty: ‘વિભા, એ છોકરું નથી. મમ્મીને પછાત કહી શકે એટલી મોટી થઇ ગઈ છે. તને સુધરવાનું કહે છે તો એ પણ એના કામ જાતે કરી જ શકે છે. કેમ બરાબરને બેટા ? જો તું તારા મિત્રો સાથે એકલી પિકચરમાં કે હોટલમાં જઈ શકતી હોય તો તું તારા કામ પણ જાતે કરી જ શકે છે.’