ઈ.સ. ૧૯૮૪ની એ વરસાદભીની રાત હતી. શ્રાવણ માસનો એ સમય. મારી ઉંમર એ સમયે ત્રીસેક વર્ષની હશે. ૨૪ વર્ષે એમ.કોમ. અને પછી પીએચ.ડી. પણ થયો. નોકરીની શોધખોળ ખૂબ કરી, ઘણી જગ્યાએ અરજીઓ કરી, ઈન્ટરર્વ્યૂઓ આપ્યા પણ હાય રે કિસ્મત ! સગાવાદનું ઘેઘૂર વાદળ મને હંગામી નોકરીની ફરફર પણ સ્પર્શવા દેતું ન હતું ત્યાં કાયમી નોકરીના મૂશળધારની તો વાત જ કયાં કરવી ? નોકરી ન મળે એટલે છોકરી પણ ક્યાંથી મળે ? વૃદ્ધ માતા-પિતા વ્યાજનાં વ્યાજને હીચકાવવાના સપના જુએ પણ બેકાર મુરતિયો હું કયું મોઢું લઈ છોકરી જોવા જાઉં ? એક સમયે પિતાજીનું શહેરમાં મોટું નામ હતું. કોમર્સ ડિપાર્ટમેન્ટમાં મેનેજમેંટ વિષયના અધ્યક્ષ હતા. તેમના વિધાર્થીઓ ભણીને મોટા બિઝનેસમેન બની ગયેલા જયારે તેમનો દીકરો હું ત્યારે હજુ બેકાર ફરતો હતો અને પિતાજીનું પેન્શન જમતો હતો અને મારા ભાગ્યને કોસતો હતો.