ભાનમાં આવીને મેં મારા જીવનનું સહુથી ડહાપણભર્યું કામ કર્યું. મારા જીવનનો એક નકશો, એક રૂપરેખા હોવી જ જોઈશે! નહીં તો આંધળીભીંત થઈને આમ દોડ્યા કરવાથી તો મારો અંત જ આવી જવાનો હતો! અને મારો એવો અંત આવે, એ મને જરા પણ મંજૂર ન હતું. આખી સવાર હું આ જ વિચારો લઈને ઘરની આસપાસ રખડતો રહ્યો, બેચેનીવશ અને અસંતુષ્ટ! પણ હવે હું જરાયે ભયત્રસ્ત ન હતો. જે કાંઈ પણ મેં જોયું હતું, એનો સ્વીકાર મેં કરી લીધો હતો. હજુ હું હિંમત હાર્યો ન હતો, અને મારા મનને વશ કરવા માટે મારે કોઈક પ્રવૃત્તિમાં જોડાઈ જવું ખાસ જરૂરી હતું.