એ ક ફેરિયો હતો. એ રોજ ગામેગામ ફેરી કરતો અને જાતજાતની વસ્તુઓ વેચતો. નાનાં બાળકો માટેની પિપરમીટથી માંડીને રમકડાં જેવી અનેક વસ્તુઓ એ રાખતો. એક ગામથી બીજે ગામ ફરતો રહેતો. ક્યારેક તેની વસ્તુઓ વેચાતી તો ક્યારેક ન વેચાતી પણ તે કદી કોઈ ફરિયાદ ન કરતો. જો એક ગામમાં વસ્તુઓ ન વેચાય તો તે બીજે ગામ જતો. પોતાની પાસે આવનાર દરેક સાથે પ્રેમથી વાત કરતો અને સારી ગુણવત્તાવાળી વસ્તુઓ જ વેચતો. એક દિવસ આ ફેરિયાની એક પણ વસ્તુ વેચાઈ નહોતી એટલે એક ગામથી બીજે ગામ ફરતાં ફરતાં તે સાંજે સુંદરપુર નામના એક અંતરિયાળ ગામમાં જઈ ચડયો. એ વખતે ગામમાં કોઈ મોટો ઉત્સવ હતો. ગામમાં ફેરિયો આવતાં બાળકોને તો મજા પડી ગઈ. એક બાળકથી બીજું બાળક ને બીજાથી ત્રીજું. ધીમે ધીમે તો ફેરિયાનો આખો થેલો ખાલી થઈ ગયો. તેની બધી જ વસ્તુઓ વેચાઈ ગઈ. ઘણા દિવસો પછી પોતાનો બધો સામાન વેચાઈ જતાં ફેરિયો બહુ જ ખુશ થયો. હવે પોતે કમાવેલા પૈસાથી બીજો સામાન લઈશ એમ વિચારી તે ઘરે જવા નીકળ્યો.