અમારી આખી વસાહત શીખોની હતી. ત્રિલોકપુરીમાં નહીં નહીં તોય ત્રણસો ઘરો હતાં, બહાર દોડભાગ કરી રહેલાંઓ બોલતા હતા કે એ લોકો આટલા નજીક આવી ગયા છે એટલે અહીં પણ આવવાનો સંભવ, આપણે સલામતી માટે બંદોબસ્ત કરવો જોઈએ. કોઈ કામ પર ગયું નહોતું. સૌ ઘેર જ હતાં, ચોક પાસે સૌ જમા થયાં અને કહેવા લાગ્યાં, “કંઈ ખરાબ બને તો આપણે પણ વળતો જવાબ આપીશું.” જાન બચાવવા તો કંઈ પણ કરવું પડે. લોકોના મનમાં હતું કે ચાલો આપણા જાન બચાવીએ. અમે ભેગાં થતાં હતાં ત્યારે હત્યારાઓ સામી બાજુ ઉભા હતા. અમે બાળકોને સામે ઉભા રાખ્યાં હતાં, તોફાન ત્રાટકવાનું હોય તેવો કોલાહલ મચ્યો હતો હવામાં.