‘રોમિયો, શત્રુપુત્ર ! પણ તેથી શું ? કામદેવતાએ એક જ બાણે બે હૈયાં એકસાથે પરોવી દીધાં. હવે વીંધાયા પછી હાણ શી ?’ નમ્રતા એકંદરે હોશિયાર, ચપળ અને આનંદી છોકરી. તો પણ જુલિયટનો આ સંવાદ બોલતી ત્યારે બધા હસી પડતા અને એ પણ હસવા લાગતી. આખો ક્લાસ શૃંગાર-કરુણના મિશ્ર પ્રવાહમાં તરતાં તરતાં હાસ્યના દરિયામાં ભળી જતો. આવાજ એક સમયે ટ્રસ્ટી મિ. ચિંતન બજાજ વર્ગમાં આવ્યા હતા. સ્મિતાનું ધ્યાન હંમેશા અધ્યાપનમાં જ રહેતું. બીજે કશે ક્યારેય નહિ. બારી બહાર પણ ભાગ્યે જ નજર કરી હશે….