પરમ પૂજનીય દાદાજીની ચિંતા, ચિંતન અને મનોમંથનના નવનીતરૂપે આપણને મળ્યો ગીતાજીનો હૃદયસ્થ ભગવાનનો વિચાર. વેદોનો અહમ્ બ્રહ્માસ્મિનો નિર્ઘોષ, પવિત્ર બાઇબલનો – It is not ye that speak but the spirit of thy father speaketh in you – ભગવાન સાથેના સંબંધનો વિચાર અને પવિત્ર કુરાનના “આદમ કો ખુદા મત કહો આદમ ખુદા નહી, લેકીન ખુદા કે નૂર સે આદમ જુદા નહી’’માં પ્રબોધાયેલો ભગવાનના સાંનિધ્ય અને સામીપ્યનો વિચાર પરમ પૂજનીય દાદાજીએ ત્રિકાળ સંધ્યામાં કંડાર્યો અને સમાજના અંતિમ માનવ સુધી તે વહાવ્યો. પૂજનીય દાદાજી ત્રિકાળ સંધ્યાનો આ વિચાર લઇને સ્વાધ્યાયનું માધ્યમ લઇને માનવ માનવ સુધી પહોંચ્યા, માનવમાત્રને નિસ્વાર્થ અને નિરપેક્ષ પ્રેમથી ભીંજવ્યો, દૈવી સંબંધથી પોતાની સાથે અને ભગવાન સાથે જોડ્યો અને તેજસ્વી વિચારોથી તેને સજાવ્યો અને માનવમાત્રનું પદ નિરપેક્ષ, પ્રતિષ્ઠા નિરપેક્ષ, વિત્ત નિરપેક્ષ અને સત્તા નિરપેક્ષ ગૌરવ નિર્માણ કર્યુ. આત્મગૌરવથી માનવની કરોડરજ્જુ મજબૂત કરી અને પરસન્માન અને દૈવી સંબંધોથી ભેદોની દીવાલ ભોંય ભેગી કરી એક વૈશ્વિક પરિવાર નિર્માણ કર્યો. દાદાજીના આ વિચારથી અને પરિવારની હૂંફથી આજે સમાજનો પ્રત્યેક માણસ ગૌરવાન્વિત થયો. રામાયણ લખતા પહેલા વાલ્મીકિએ એક શિકારીને ક્રૌંચ પક્ષીને તીરથી વિંધી નાખી શિકાર કરતો જોયો અને રામાયણ લખવાની શરૂઆત કરી. આ ઘટના અને રામાયણને શો સંબંધ? દાદાજી જ સમજાવે કે વાલ્મીકિને વ્યથા થઇ કે સમાજનો સશક્ત, સમર્થ અને સશસ્ત્ર વર્ગ પોતાના ભોગ કે ક્રીડા માટે અસમર્થ, અશક્ત અને નિશસ્ત્ર વર્ગને આ રીતે જ ઉપયોગમાં લેશે? સમર્થ અને અસમર્થના સંબંધો આવા જ રહેશે? આ વ્યથામાંથી વાલ્મીકિ રામાયણનું સર્જન થયું છે.