આ તીવ્ર સંવેદનાએ મને વિચારતો કરી દીધેલો. ૧૯૯૩ના ફેબ્રુઆરીમાં, સાહિત્ય અકાદમી દિલ્હીની ટ્રાવેલ ગ્રાન્ટથી હું ઓરિસ્સાના બંગાળના પ્રવાસે ગયો હતો. ગોપીને મેં રોજના એક-એક લેખે ૨૨ પત્રો લખેલા – એય સચવાયા છે. એ પછીનાં વર્ષોમાં કદી પત્રાચાર નથી થયો. પછી તો શંકાઓના એક કરતાં વધુ કીડાઓ ઘરના વચલા મોભને જ અંદરથી પોલો-ખોખલો કરતા રહ્યા છે. અંતર વધ્યું અને ઘરમાં ઓરડા અળગા થયા… અબોલાં વર્ષો વીત્યાં હોય – એવુંય બન્યું છે…. ફરજ-જવાબદારી-સમજણ દાખવીને મેં ચહેરો હસતો રાખ્યો છે… પણ લાગણી કે કાળજી લેવામાં ચૂક્યો નથી. પાછલા સંસ્મરણોએ પજવવા સાથે આશ્વાસનો આપ્યાં છે, વેઠી-વેઠીને વલખતો રહ્યો છું – પ્રકૃતિનો પતિયાર લેતો રહ્યો છું. અમે દેશમાં તથા અમેરિકામાં થોડા પ્રવાસો સાથે કર્યા છે. નજીક રહેવાની એ વેળાઓનો આનંદ ઘરે પહોંચ્યા પછી કેમ ટક્યો નહીં ? આજે પણ આ પ્રશ્નનો ઉત્તર હું અહીં ઉતારી શકવા સમર્થ નથી. પણ જીવવાનું માંડી વાળ્યું નથી… પરિસ્થિતિઓ ડૂમો ને ડૂસકો બની ગઈ ત્યારેય અંદરથી કશોક સધિયારો મળતો રહ્યો છે. એ સધિયારો તે વ્યતીતના સંસ્મરણો-પ્રેમવર્ષાના દિવસો ! !