એક સિક્કાની બે બાજુ જેવા આપણે કોઇને કોઇ સમયે બેમાંથી એકે તો કોઇ એકનો ભાર ખમતો રહેવો પડે છે ઘણી વાર એ સિક્કો ઉછળે છે..છતાં પણ આપણે અકંબંધ રહીએ છીએ.. તૂટી નથી જતા કે ના કદી આપણે એક બીજાથી છુટા પડી શકતાં આપણુ અસ્તિત્વ ડાળી ઉગેલુ ફૂલ નથી કોઇ આવીને તોડી જાય કે સુંધી જાય આપણુ અસ્તિત્વ ફૂલ પરની ઝાકળ નથી કે બપોરે સુરજના તાપે ઓગળી જાય આપણુ અસ્તિત્વ સંબંધોના દાવે જોડાયેલુ નથી કે કાગળ પર ફારગતીના નામે કારગત થાય આપણુ અસ્તિત્વ રસમોના નાતે બંધાયેલુ નથી કે કોઇ ધાર્મિક કારણોસર વિક્ષેપ સહન કરવો પડે આપણુ અસ્તિત્વ કોઇ પરિસિમા સુધી સિમિત નથી કે કે જેનો એક અંત શરૂઆતથી નક્કી થયેલો હોય આપનુ અસ્તિત્વ દિલ અને દિમાગ જેવુ નથી કે જેથી કરીને કોઇ એકની મનમાની ચલાવવી પડે અને સૌથી મોટી વાત..જ્યારે જ્યારે એ સિક્કાને ઉછાળવામાં આવે છે ત્યારે એ જ રણકો સંભળાય છે એકત્વ ખણખણતો નક્કર અવાજ… અને જ્યારે આપણે ઓગળવાનો સમય આવશે ત્યારે પણ સહિયારૂ ઓગળવાનુ નક્કી છે…. એ જ કારખાનામાં જ્યાં આ સિક્કાની ઉત્પતિ થઇ હતી ત્યા જ ઓગળી જશુઅને ફરીથી આપણે એક નવા સિક્કામાની બે બાજુ થઇને નવી નક્કોર ઉજળી છાપ સાથે દુનિયા સામે આવીશુ હવે ખબર પડીને વ્હાલી "મહોતરમા" આપણુ અસ્તિત્વ એટલે છુટા પડવા માટે નથી બલ્કે એક બીજાને સાથે જ ઓગળી જવા માટે સર્જાયેલુ છે -નરેશ કે.ડૉડીયા