ઘર ખાલી કરવાનો દિવસ આવી પહોંચ્યો હતો. બહાર ઊભેલી ટ્રકમાં નિશિથ અને કોશા સામાન મૂકી રહ્યાં હતાં. રાગિણીબેન અને હરિભાઈ પણ મદદ કરી રહ્યાં હતાં. પોતાના રૂમની બારીના સળિયા પકડીને ઊભેલી નિહારિકા ઉદાસ આંખે જોઈ રહી હતી. આખો જૂન મહિનો અસહ્ય ઉકળાટમાં પસાર થયા બાદ આજે આકાશમાં વાદળો ઘેરાયા હતા. ચારેબાજુથી આકાશ ગોરંભાયું હતું. જાણે હમણાં જ વરસી પડશે. નિહારિકાનું ચિત્તાકાશ પણ ગોરંભાયું હતું. બધા જ બંધ તૂટી જશે ને એ વહી જશે, એવું એ અનુભવી રહી હતી. કોશા, આર્યન અને નિશિથ આજે એનાથી જુદા પડી રહ્યાં હતાં. એક પ્રેમાળ અને વિશાળ હૃદયની નારી આજે એનાથી દૂર જઈ રહી હતી. છેલ્લી ઘડીએ આજે નિહારિકાને થતું હતું કે એ દોડીને કોશાના પગ પકડી લે, એને રોકી રાખે, એના કદમ ચૂમે, એની માફી માંગે….