મહારાણા પ્રતાપ અને અકબર વચ્ચેના હલ્દીઘાટીના યુદ્ધમાં છેવટે ભલે અકબરનો હાથ ઊંચો રહ્યો હોય છતાં તે એક રીતે હાર-જીતના ફેંસલા વગરની એટલે કે ડ્રૉ જેવી મેચ હતી. આ સંઘર્ષમાં અકબર ધર્મની રીતે મુસલમાન હતો અને મહારાણા પ્રતાપ હિંદુ. પણ રખે કોઈ તેને હિંદુ-મુસ્લિમ સંઘર્ષમાં ખપાવવાની કોશિશ કરે! કારણ, એક તો યુદ્ધનું કારણ ધાર્મિક ન હતું. બીજું કે યુદ્ધ વખતે મુઘલો વતી માનસિંહ જેવા અનેક હિંદુઓ લડતા હતા તો મહારાણા પ્રતાપ તરફથી હકીમ ખાન જેવા અનેક અફઘાન સરદારો ખડે પગે ઊભા રહ્યા હતા. વિધર્મીઓ અને ભીલો જેવા તે જમાનાના પછાત સમુદાયોની મદદ દ્વારા રાણાએ હિન્દુત્વ તો ખરો જ એથી આગળ વધી ભારતીયતાનો આદર્શ પ્રસ્તુત કર્યો હતો. અકબરે પણ પ્રતાપના અવસાનના સમાચાર સાંભળ્યા ત્યારે ખુશ થવાના બદલે દુઃખ વ્યક્ત કર્યું હતું. ટૂંકમાં યુદ્ધ પછી પ્રતાપ તો મહાન બન્યો જ હતો, પણ અકબરે પણ મહમૂદ ઘોરી કે અલાઉદ્દીન ખીલજી જેવા શાસકોની જેમ શત્રુના મૃત્યુનો વિકૃત આનંદ લૂંટવાને બદલે મહારાણાની વીરતા અને સ્વાયત્તતાની ભાવનાને બિરદાવી હતી.