અહીં બધું જ છે. ચકાચક ઘર છે, લાખો રૂપિયા રળતા હૅન્ડસમ જુવાનિયા છે, બેફામ બોલાતી ગાળો અને અપશબ્દો છે (જેને સેન્સર બૉર્ડે બેરહેમીથી બીપ કરી દીધા છે), સેક્સી છોકરીઓ છે, એમની સાથે એમની મરજીથી લેવાતી છૂટછાટો છે અને છે શહેરી બૉય્ઝ-ગર્લ્સની બટકણી પ્રેમકહાણીઓનાં સ્માર્ટ ઑબ્ઝર્વેશન્સ. ફિલ્મમાં દર થોડી વારે હિલૅરિયસ કોમેડી સિચ્યુએશન આવતી રહે છે. હીરો કાર્તિક આર્યનનો પહેલા પાર્ટ જેવો જ લાંબો સુપર ફન્ની મોનોલોગ, એન્ટી સ્મોકિંગની જૂની ઍડ પરથી બનાવેલી પ્રેમમા પડેલા યુવાનની પેરોડી, ગર્લફ્રેન્ડને મૅચ જોવા બોલાવો તો શી હાલત થાય વગેરે તમામ સીન એકદમ ઝક્કાસ બન્યા છે. છોકરીઓ વ્હોટ્સએપનો કેવો યુઝ કરે, છોકરીઓના બેસ્ટફ્રેન્ડ કેવા હોય, એમની સામે આર્ગ્યુમેન્ટમાં ઊતરો તો તમારી (એટલે કે બોય્ઝની) કેવી હાલત થાય, છોકરાઓના પૈસા કેવી રીતે છોકરીઓ ઉડાડે વગેરે તમામ ઑબ્ઝર્વેશન્સ એકદમ શાર્પ છે. પરંતુ આ ફિલ્મમાં કહેવાયેલી વાતોને યુનિવર્સલ ટ્રુથ માનવાની ભૂલ કરવા જેવી નથી. સારી રીતે લખાયેલી હોવાને કારણે નોનસ્ટોપ ફન્ની બની રહેલી આ ફિલ્મ એક વર્ક ઑફ ફિક્શન છે તેવું માનીને જ જોવા જવું. અને પ્રેમમાં પડેલાં છોકરા-છોકરીઓએ તો આ ફિલ્મ જોતાં પહેલાં એકબીજા સાથે કસમ ખાઈ લેવા કે, 'આ ફિલ્મમાં ભલે જે કંઈ બતાવવામાં આવે, પરંતુ આપણે તે જોઇને બંધ બેસતી પાઘડી પહેરીશું નહીં અને આ ફિલ્મને કારણે પછી આપણી વચ્ચે કોઈ ઝઘડા નહીં થાય. પ્રોમિસ.'