પરદેશથી આવનારને તો વતનથી દૂર રહ્યાનો સમયગાળો વધારે હોય છે તેથી તેઓનો લાગણીઓનો ઉછાળ વધારે હોય છે. જો કે હવે આધુનિક શોધો જેવી કે skype કે WhatsApp થી પરદેશીઓ અને દેશ માં જ દૂર રહેતા વિસ્થાપિતો બહુ જ સહેલાઈથી વતન અને વતનના લોકોથી નિયમિત ધોરણે સંપર્કમાં રહી શકે છે. પણ તાદૃશ જોવાની અને મળવાની મજા કંઈક જુદી જ હોય છે. લાંબા સમય પછી આવતા વિદેશી પ્રવાસી કે દેશીઓ જયારે વતનમાં આવે ત્યારે જોવા જેવું હોય છે. એક બાજુ પોતાની દૃષ્ટિ નવી થઈ ગઈ હોય અને બીજી બાજુ પોતાની જૂની દુનિયામાં કોઈ ફેરફાર ના થયો હોય તેવી ઇચ્છા! સાથે સાથે, જો કોઈ ફેરફાર થયો હોય તો એ જોવાનો રોમાંચ. એટલે કે નવી દૃષ્ટિએ જૂનું તેમ જ નવું જોવાનું….સાંસ્કૃતિક આંચકો પણ વિદેશથી આવનાર ને વધુ લાગવાનો કારણ કે જે આર્થિક કે સામાજિક મૂલ્યો અહીં બદલાયાં હોય તેની પ્રવાસીઓને ખબર ઓછી હોય છે. વિશ્વ નાનું થવાથી ફેરફારો વિષે નવાગંતુકોને ખબર તો હોય છે પણ માનસિક તૈયારી પૂરતી નથી હોતી. વીસ વર્ષ પહેલાં તો વતનમાં પાછા આવનારને બધું જ નવું નવું લાગતું, પણ આજે એવું નથી. પણ તેથી પ્રવાસીઓને પોતાના ભૂતકાળના પ્રવાસનો રોમાંચ કદી ઓછો નથી થવાનો.