અમારી શેરીમાંથી બહાર નીકળીને થોડુંક ચાલીએ એટલે ગામના મુખ્ય અને એકમાત્ર રાજમાર્ગની શરૂઆત થાય છે. જેના એક તરફના છેડે એસ.ટી. સ્ટેન્ડ છે, વચ્ચે બજાર-લેન છે, અને બીજા છેડે જમણા હાથે ફંટાતા હરિતનું ઘર આવેલું છે. હું એસ.ટી. સ્ટેન્ડ પાસે આવી, ને સવારના દસની, પાસેના તાલુકાના ગામ જતી એસ.ટી.બસ સ્ટેન્ડમાંથી બહાર નીકળતી દેખાઈ. એ બસ, જે સતત બે વર્ષ મને અને હરિતને આ ટાઈમે તાલુકાના ગામે લઈ જતી…. હરિત ભણવામાં મારાથી ત્રણેક વર્ષ આગળ હતો. ને એસ.એસ.સી. સુધીની ગામની નિશાળનો અવ્વલ નંબરનો સ્ટુડન્ટ. મારા ખમતીધર બાપુજીએ નવમા ધોરણમાં મને ભણાવવા જ્યારે પાતળા ખોરડાના હરિતનું ટ્યુશન રખાવ્યું, ત્યારે તો હું રાજીની રેડ થઈ ગયેલી, કેમ કે એસ.એસ.સી. ડિસ્ટિંકશન સાથે પાસ કરીને તાલુકાના ગામે હાયર સેકન્ડરીમાં ભણતો હરિયાળી આંખોવાળો હરિત હવે રોજ સાંજે નિશાળના મેદાનમાં કબ્બડી રમતો નહોતો દેખાતો. રોજ સાંજનું હરિતનું ટ્યુશન મને ખુશ કરી જતું. થપ્પડ, ચોંટિયા યા કાન ખેંચવા દ્વારા હરિતનું સ્પર્શસુખ મેળવવા હું ટ્યુશન દરમ્યાન ઘણી વાર જાણી જોઈને ખોટા ઉત્તરો આપતી. પણ શિક્ષાના લીધે આંખમાં પાણી ભરાઈ આવવા છતાં ભીની આંખોમાંથી કુંવારા પ્રેમના પ્રથમ પુષ્પની વિહવળ ખુશ્બૂ છલકાવતાં, મુસ્કુરાતા ચહેરે હું હરિતની કોરી નીલી આંખોના આકાશમાં તાકી રહેતી. હરિત ક્યારેક મારી આવી સંવેદના-હરકતથી અકળાઈ પણ ઊઠતો.