હમણાં એક મિત્રે મને પ્રશ્ન પૂછ્યો. “ ૨૦૦ વર્ષ પહેલાંની કેટલી કવિતાઓ આપણી વચ્ચે સચવાયેલી રહી છે ? ” પ્રશ્ન ધારદાર હતો અને વાતની ભૂમિકા પણ એટલી જ અણિયાળી. સાહિત્યિક શબ્દનું આયુષ્ય કેટલું ? પ્રાગનરસિંહયુગથી (ઈ.સ.૧૦૦૦-૧૪૧૪) લઈને આજપર્યંત રચાયેલ સાહિત્યમાંથી કેટલું સાહિત્ય આજ સુધી ટકી શક્યું છે ? ઈ.સ. ૧૧૮૫માં રચાયેલ ‘ભરતેશ્વર બાહુબલીરાસ’ (શાલીભદ્રસૂરી) ‘રણમલ છંદ’(ઈ.સ. ૧૩૯૮માં કવિ શ્રીધર ) અને ‘પ્રબોધ ચિંતામણી’ (કવિ મેરુ તુંગા) – આ બધી રચનાઓનું અસ્તિત્વ આજે સંદર્ભગ્રંથોમાં જ સમેટાઈને રહી ગયું છે ત્યારે થોડાંક નરસિંહનાં અને મીરાંબાઈનાં પદો યાદ રહ્યાં છે, અખાના છપ્પા અને પ્રેમાનંદ અને ભાલણનાં આખ્યાનો હજુપણ ક્યાંક જીવે છે. આ રચનાઓનું આમ ચાર-પાંચ સૈકાઓ પર્યંત ટકી રહેવું પણ નાનીસૂની ઘટના નથી.