પ્લાન મુજબના દિવસની સાંજ પડી. તન્વીની વ્યાકુળતા વધતી ગઈ. ઘડિયાળ બંધ નહોતી પડી, પાવર પણ નવા જ હતા… છતાં ઘડિયાળના કાંટા જાણે આગળ ખસતા જ નહોતા. સમય જાણે થંભી ગયેલો. બારીમાંથી ઘરમાં આવીને લંબાઈને પડેલો તડકોય જાણે ઊંધી ગયેલો, આગળ ખસવાનું નામ નહોતો લેતો. તન્વીના શ્વાસ અધ્ધર હતા, જીવ પવનમાં ફરફરતી જયોત જેવો થઈ ગયેલો. બે ધબકારા વચ્ચેનું અંતર જાણે વધતું જતું હતું… છેવટે આરતીનો સમય થયો. તન્વી પણ આરતી ગાતી મમ્મી પાસે બેઠી. આરતી પૂરી થયા પછી મમ્મીએ માતાજીને ચડાવેલું ફૂલ તન્વીની આંખે-કપાળે અડકાડયું.