વ્યવહારમાં પણ બોલવા ખાતર બોલતી પણ કોક વખત થતી અનુભૂતિમાં એ વાક્ય સમજાય ત્યારે ભાઈ યાદ આવે. સવાર-સાંજ કમ્પાઉન્ડમાં આંટા મારતાં-મારતાં ફટ વાંકા વળે અને જે કાંઈ કાંટા-કચરો-પથ્થર રસ્તામાં જુએ તેને ઉપાડીને ફેંકી દે અને તે જ્યારે સહજ જોયેલું તેણે જીવનપથને નિષ્કંટક કરવામાં રાખવામાં ઘણી મદદ કરી. ભાઈએ શીખવ્યું ઉપદેશથી નહીં, ઉદાહરણથી. મારી એક ભત્રીજી હતી – ‘પરાગ’. ભાઈની બહુ હેવાઈ હતી, એટલે ભાઈ ગમે તે કરતા હોય, પણ એ ગોઠણિયાં ભરતી ત્યાં પહોંચી જ જાય. એ ડિપ્થેરિયામાં ગુજરી ગઈ. ભાઈને તો જે દુઃખ થયું હશે એને સમજવાની મારામાં શક્તિ નહીં હોય. મને રડવું બહુ આવતું’તું. પોતે બહાર જતા હતા; મને સાથે લઈ ગયા. રસ્તામાં પરાગની વાત કરતાં કરતાં કહે : ‘એને ભગવાને આપણી પાસેથી લઈ લીધી એમાં રડવાનું ન હોય. ઈશ્વરનો આભાર માનો કે આવી સરસ દીકરીને ભગવાને આપણી પાસે દોઢ વરસ માટે મોકલી.’ આ વાક્યે મને જીવનમાં ઘણો ટેકો આપ્યો અને ત્યારે वृत्वात्यतिष्ठ दशांगुलम् । જોકે આ વાત ભાઈ માટે કદાચ સાવ નાની છે પણ મેં ભાઈના કેટલાક – બે-ત્રણ પ્રસંગ એવા જોયા છે ત્યારે મને એમ લાગ્યું છે, જે અહીં લખવું અપ્રસ્તુત સમજું છું. પણ મારા સ્મરણમાં ભાઈની મહાનતા કાયમ માટે જડાઈ રહી છે.