કાંતિલાલ વકીલની ઓફિસમાં બધા દસ્તાવેજો વાંચી સહીઓ કરાવી એંસી હજારની પહોંચ લખાવી જ્યારે બહાર નીકળ્યા ત્યારે નીકળતા નીકળતા કેશવજીકાકાએ સુમંતરાયને કહ્યું, “જો દીકરા, હું તારા બાપનો લંગોટીયો ભાઈબંધ. એકજ ગામમાં સાથે મોટા થયા અને એકજ ભાણે જમ્યાં છીએ. હવે જ્યારે એ નથી ત્યારે હું તારા બાપની જગ્યાએ કહેવાઉ. એટલે જ્યારે તું આ ઘરથી છૂટો થાય છે ત્યારે આ ડોસાની બે વાત સાંભળતો જા. તને ખબર નહીં હોય પણ તારા મોટાભાઈ શાંતિ, એને ટી.બી. થયેલો ત્યારે તારી મા સમાન ભાભીએ તને કાગળમાં એક હરફેય નહોતો લખ્યો. રખેને ભાઈની ચિંતામાં તારુ ભણતર બગડે. જ્યારે છ મહિના સુધી શાંતિને હોસ્પિટલમાં રહેવું પડ્યું ત્યારે સુનીલ મેટ્રિકમાં ભણતો હતો. એને ભણતો ઉઠાડીને દુકાને બેસાડી દેવો પડ્યો. દુકાનમાંથી કોઇ ખાસ આવક નહી, મંદવાડના મોટા ખર્ચા, તને ભણાવવા માટે મોકલાતી મોટી રકમ, આ બધુંય તારી ભાભીએ ચીથરે આંસુ લુછીને કર્યું હતું. તને પરણાવવા ખોરડું વેચ્યું ને હોંશથી તારા લગન પતાવ્યા ત્યારે ભઈલા ઘરમાંતો હાંલ્લા કુસ્તી કરતાં હતાં. આ તો સુનીલ એકલાની કાળી મજુરી અને મહેનતે બે પાંદડે થયા.