નિલેશ નાનો હતો ત્યારે મા આગળ કાયમ પેલા ગીતની પંકિતઓ ગાતો, ‘તું કિતની અચ્છી હૈ, તું કિતની ભોલી હૈ, તું કિતની પ્યારી હૈ…’ પણ લગ્ન પછી બધું બદલાવા લાગ્યું. પિતાના મૃત્યુ પછી દીકરા વહુએ માને વૃદ્ધાશ્રમમાં મોકલવાનું નક્કી કર્યુ. દીકરો માને કહેતો કે અમે બન્ને જણ આખો દિવસ બહાર કામ કરતા હોવાથી તારી વૃદ્ધાશ્રમમાં ઘર કરતાં સારી કાળજી રખાશે. આશ્રમના સંચાલક મારા પરિચિત છે એટલે તારું ખાસ ધ્યાન રાખશે અને ત્યાં સરખે સરખા ની કંપની મળી રહેશે, બધા સાથે તારો સમય ભજનકીર્તનમાં આનંદથી જશે. વહુ માને આશ્વાસન આપતી કે દર અઠવાડિયે તેઓ નિયમિત આશ્રમની મુલાકાત લેશે અને તમને કંઈ ઓછું નહીં આવવા દઈએ. જે માળો માએ છેલ્લા સાહીંઠ વર્ષથી અથાગ પરિશ્રમ ઉભો કરેલ તેને છોડવાની ઈચ્છા ન હતી, પરંતુ હવે માની પસંદગીનો તો કંઈ સવાલ નહોતો. દીકરો કહે તેમ જ કરવાનું હતું અને આમ મા વૃદ્ધાશ્રમમાં પહોંચી ગઈ.