રવિવાર સવારે હેલ્મેટ ચાર રસ્તા પાસેના હૉલમાં ભરચક ભીડ હતી. જાણે હમણાં જ બોલશે એવી મંજુલાની વિશાળ રંગીન છબીની આસપાસ ફૂલની પડદી બનાવેલી હતી. હરિવલ્લભદાસની ખુરસી છબીની અડોઅડ હતી. એમના પછી વિભાકર, આદિત્ય, ભાસ્કર અને એ પછી નવી પેઢીના આકાશ અને ભૌતિક પણ ગંભીર બનીને બેઠા હતા. બીજી તરફ શાલિની, અલકા અને ભાવિકાની પાસે આકાંક્ષા અને ભૈરવી ગોઠવાયા હતા. ભાસ્કરની સહેજ પાછળ ખુરસી ગોઠવીને સુભાષ બેઠો હતો. સ્ટેજના ખૂણામાં સાજિંદાઓ સાથે ગાયક અને ગાયિકા માતાના પ્રેમ અને લાગણી ઉપરાંત જીવનની ક્ષણભંગુરતા ઉપરની રચનાઓ ગાઈ રહ્યા હતા. એમના ભાવવાહી અવાજથી હૉલનું વાતાવરણ વધુ ગંભીર બની ગયું હતું. શિસ્તબદ્ધ રીતે પુરુષો અને સ્ત્રીઓ ત્યાં આવી રહ્યાં હતાં. મંજુલાની છબીને નમસ્કાર કરીને ફૂલ ચઢાવીને પરિવારજનોની સામે હાથ જોડીને બધા સામેની ખુરસીઓમાં જગ્યા શોધીને બેસી જતા હતા. દસ-બાર કે પંદર મિનિટ બેસીને વિદાય લેતા હતા અને અંજલિ આપવા માટે નવા માણસોનું આગમન ચાલુ જ હતું.