પણ હવે દુ:ખ એ થયું કે જ્યાં મારી સાધના ફળી તો તેને મેળવવાના મારા ક્રાન્તિકારી વિચારો સામે મારા ઘરવાળાઓ જ મારી વિરુદ્ધ. બાપુજી બોલ્યા, ‘જો બેટા, અમે અમારા જમાનામાં કિશોરકુમાર, અશોકકુમાર જેવા ચૉકલેટી હોવા છતાં નિરૂપા રૉયો, મીનાકુમારીઓ કે લલિતા પવારોને નજર ઉઠાવી માતૃભાવે જોતા. ને તારું થોબડું જોયું? એ. કે. હંગલ જેવી દાતણની સોટી જેવી બૉડીમાં સાધના મેળવવાના ધખારા ઊપડ્યા? જો બકા, પોતાની આંખ કરતાં મોટાં સપનાં ન જોવાય. ને આ વહીદા રહેમાનો કે વૈજયંતીમાલાઓ, મુમતાજો કે આશા પારેખો હોય; જગતની કોઈ સ્ત્રી સૌંદર્યનો અમરપટો લખાવી નથી આવી. રૂપ તો રોજ મેલું થાય, પણ સ્વરૂપ ક્યારેય મેલું ન થાય. ’