‘પરિષ્કારની હિન્દુ પદ્ધતિની વિશેષતા એ છે કે પ્રત્યેક સમૂહ પોતાના જૂના સંબંધોને બનાવી રાખે છે તેમજ પોતાની ઓળખ અને હિતસંબંધનું સંરક્ષણ પણ કરી શકે છે. જેમ વિદ્યાર્થીઓ પોતાના મહાવિદ્યાલયના ગૌરવ માટે વિચારે છે, એવી જ રીતે આ સમૂહો પોતાના દેવતાઓ માટે વિચારે છે. આપણે એક મહાવિદ્યાલયમાંથી બીજા મહાવિદ્યાલયમાં વિદ્યાર્થીઓને નથી લઈ જવા પરંતુ પ્રત્યેક મહાવિદ્યાલયનું સ્તર ઊંચું કરવું છે, માનકોને ઊંચા ઉઠાવવા છે. તેમજ તેના આદર્શો પર વિચાર કરવાનો છે. એનું અધ્યયન - પરિશીલન કરવું છે. જેથી આપણે પ્રત્યેક મહાવિદ્યાલય દ્વારા એક જ લક્ષને પ્રાપ્ત કરી શકીએ.’ આગળ તેઓ કહે છે, આપણે દેખીએ છીએ કે હિન્દુ એક જ અંતિમ તત્ત્વ, ચૈતન્યને માને છે, પરંતુ એને વિવિધ નામ આપ્યાં છે. જેની સામાજિક વ્યવસ્થામાં જાતિઓ અનેક છે પણ સમાજ એક જ છે. સમાજમાં અનેક વંશ કે જનજાતિઓ હશે, પણ બધા એક સમાન તત્ત્વથી એકબીજા સાથે જોડાયેલા છે. ગુરુદેવ રવીન્દ્રનાથ ઠાકુરને પણ ‘સ્વદેશી સમાજ’ આ નિબંધમાં આ જ વાત કહી છે. એ કહે છે ‘અનેકતામાં એકતા દેખવી અને વિવિધતામાં એક્ય પ્રસ્થાપિત કરવું એ જ ભારતનો અંતનિર્હિત ધર્મ છે. ભારત વિવિધતાને વિરોધ નથી માનતું તેમજ પારકાને દુશ્મન નથી સમજતું. એટલે કોઈના ત્યાગ તેમજ વિધ્વંસ કર્યા સિવાય પોતાની વિશાળ વ્યવસ્થામાં બધાનો સમાવેશ કરવાનું માનસ રાખે છે. એ જ કારણે એ બધા જ માર્ગોનો સ્વીકાર કરે છે તેમજ પોતાના પરિઘમાં બધાના મહત્ત્વનો સ્વીકાર કરે છે. ભારતના આ ગુણના કારણે જ આપણે કોઈ સમાજને પોતાનો વિરોધી માનીને ભયભીત નહીં થઈએ. પ્રત્યેક મતભિન્નતા આપણને આપણો વિસ્તાર કરવાનો અવસર આપે છે. હિન્દુ, બૌદ્ધ, મુસ્લિમ ઈસાઈ પરસ્પર લડીને મરશે નહીં. તેઓ એક સામંજસ્ય જ પ્રાપ્ત કરશે. આ સામંજસ્ય અહિન્દુ નહી હોય પરંતુ એ એક વિશિષ્ટ ભાવથી હિન્દુ હશે. એના બાહ્ય અંશ ચાહે ગમે તેટલા વિદેશી હોય પણ એમનો અંતરઆત્મા તો ભારતનો જ રહેશે.’