ઊબડખાબડ આફ્રિકન ધરતી પરની પહેલા પાંચ દિવસની પદયાત્રા પછી તે માત્ર પચીસ માઈલ અંદાજે પચાસ-પંચાવન કિલોમીટર જેટલું જ અંતર કાપી શક્યો. ખીસાખરચી તો ખાસ હતી જ નહીં અને સાથેનાં ખોરાકપાણી પૂરાં થવા આવ્યાં હતાં. બાકીના 2975 માઈલની યાત્રા કેવી રીતે પૂરી કરવી અથવા પૂરી કરવી કે પાછા ફરી જવું તે પ્રશ્ન તેની ભીતરમાં સળવળવા લાગ્યો. પાછળ હટી જવાની વાત એટલે શરણાગતિની વાત અને સ્વમાની કાયિરાને શરણાગતિ ક્યાં મંજૂર હતી ? તેણે આગળ ધપવાનો દઢ નિર્ણય કર્યો અને મનોમન નક્કી કર્યું કે હવે કાં તો અમેરિકા પહોંચવું અને ન જ પહોંચી શકાય અને અધવચ્ચે જ દેહ પડી જાય તો પડવા દેવો, પરંતુ પાછા ફરવાની વાતને મનના મંડપમાં ફરી ફરકવા નહીં દેવાની. અને ફરી પદયાત્રા શરૂ થઈ. તેણે એકલા તો ચાલવું જ પડતું હતું, પરંતુ ક્યારેક સાવ અજાણ્યા અને ભેદી લાગતા માણસો સાથે પણ તેને ચાલવું પડતું. કોઈ પણ નવા ગામની સીમમાં દાખલ થતાં જ તે સાવધ થઈ જતો – તેને ખ્યાલ નહોતો આવતો કે અપરિચિત ગ્રામજનો તેને આવકારશે કે ધિક્કારશે ? તેઓ મિત્ર બની રહેશે કે શત્રુ સાબિત થશે ?