‘જાઉં ત્યારે સાહેબ !’ એણે કહ્યું અને મહેતાસાહેબે ફોન પર વાત કરતાં કરતાં જ સંમતિસૂચક ડોકું હલાવ્યું અને વીંઝતા ફલશ ડોરને પાછળ મૂકી એ ધડધડાટ દાદર ઊતરી ગયો. એક અજીબ ઉદાસીથી એનું મન ખિન્ન થઈ ગયું હતું. ગ્રાઉન્ડ ફલોરનાં છ પથ્થરી પગથિયાં ઊતરી ઑફિસના કંપાઉન્ડમાંથી ઝડપથી નીકળી જવા એણે પગ ઉપાડ્યો. પણ ત્યાં એક કૂતરાના ભસવાના અવાજે એને ચમકાવી દીધો. મેંદીની વાડ પાછળથી એક મોટા કદનો લાલ કૂતરો ભસતો ભસતો ઠેઠ એની પાસે આવી ગયો. એ કૂદીને બે ડગલાં પાછળ હટી ગયો. ‘અરે સા’બ, ડરો નહીં ! યે તો અપના લલ્લુ હે લલ્લુ !’ કહેતાં ઑફિસના દરવાજે બેઠેલો ગુરખો સ્ટૂલ પરથી ઊભો થઈ દોડી આવ્યો. હવે એ ઓળખી ગયો એ કૂતરાને. એના ભસવામાં રહેલી પરિચયની બોલી એનાથી પરખાઈ ગઈ. એ જ્યારે અહીં હતો ત્યારે દરરોજ લંચમાં થોડોક નાસ્તો બચાવી એ લલ્લુને ખવડાવતો. ત્યારે તો લલ્લુ નાનાં ગલૂડિયાના રૂપમાં હતો અને દરરોજ બરાબર લંચ-અવરમાં એ ઑફિસના દરવાજા આગળ પૂંછડી હલાવતો ઊભો રહેતો અને ઘણી વાર લિપિ ખિજાઈને એને કહેતી, ‘આ કૂતરાનું તને શું ઘેલું લાગ્યું છે અક્ષર ?’ અને એ મજાકમાં ઉત્તર આપતો, ‘માણસજાતે છોડી દીધેલી વફાદારીની આદત આ જાનવરની જાતે જાળવી રાખી છે એટલે મને આ કૂતરાની જાત પ્રત્યે આદર છે.’