પણ જિંદગી ધરીને ફરી નોકરી નહીં કરવાની ટેક તૂટી ગઈ. ૧૯૫૪ થી ૫૭ છૂટક કામ કર્યું, પણ નાણાખેંચ નડી. છેવટે મૂછ નીચી કરીને ૧૯૫૮માં મુંબઈના પ્રિન્સ ઑફ વેલ્સ મ્યુઝિયમમાં ફોટોગ્રાફરની નોકરી લીધી. દસ વરસ કરી. ૧૯૬૮ થી ૧૯૭૪ સુધી સી..એન. કૉલેજ ઑફ ફાઈન આર્ટ્સમાં ફોટોગ્રાફી શીખવી. આ બધા પછી જ છોકરાઓને ભણાવી શક્યા, નોકરીએ વળગાડી શક્યા. અમદાવાદમાં નારાયણનગર વિસ્તારમાં જયભિખ્ખુ માર્ગ ઉપર ચંદ્રનગર સોસાયટીમાં ૧૭-અ નામનો બ્લૉક લઈ શક્યા. ઘેર પુત્ર ઉપેન્દ્રની નોકરીને કારણે 079 26630136 નંબરનો ફોન આવી શક્યો.(મોબાઇલ-9428046657) પણ નક્કી થઈ ગયું કે ગુજરાતે તેમને નોકરી વગર એકલી એમની ફોટોકલા ઉપર જ જીવવા દેવાનું મંજૂર ન કર્યું. હા ! કોઈ વ્યક્તિ કે સંસ્થા એમના હિમાલયના કે બીજા ફોટોગ્રાફ્સનો ઉપયોગ કરે તો અદભૂત ખજાનો સાંપડે. અને તો એમની આજે એંસી વરસની ઉંમરે પણ અધૂરી રહી ગયેલી ઈચ્છા પાર પડે. કઈ છે એ ઈચ્છા ? અબળખા ? કલાકારની ઈચ્છા શું હોય ?