અકસ્માત એવો તો વિકરાળ અને બિહામણો હતો કે જોનારને ડ્રાઈવિંગ સીટ પર બેઠેલી વ્યક્તિ જીવતી હોવાની કોઈ આશા ન રહે. પણ ઇશ્વરે એની જીન્દગીનાં જમા ખાતે લખેલાં શ્વાસો હજુ કદાચ એનાં શરીરે લેવાનાં બાકી હતાં. અંતે નવ કલાકનું મેજર ઓપરેશન અને અગિયાર ડોકટરોની કુશળ ટીમથી પરસેવાનાં છેલ્લાં ટીપાં સુધીની મહેનતનું પરિણામ એ આવ્યું કે અક્ષરા બચી ગઈ. મુદીતને અક્ષરાનાં અક્સ્માતના સમાચાર મળ્યા ત્યારથી અત્યાર સુધીમાં હજારોવાર પોતાનાં પ્રેમ, ઇશ્વર પરની શ્રદ્ધા, પ્રાર્થનાની તાકાત, આધુનિક વિજ્ઞાનની કાબેલિયત બધું જ ચકાસી લીધું. જાણે માણસ એક જ વાર એક સામટો શ્વાસ પોતાનાં ફેફસાંમાં ભરીને દોડતો હોય કે જેથી ફરી શ્વાસ લેવાનોય સમય બગાડવો ન પડે અને જોનાર સુદ્ધા હાંફી જાય તે રીતે સતત અવિરત મુદીત દોડતો રહ્યો. એક જીવિત વ્યક્તિ માટે નહાવું, ખાવું, સુવું પણ જરૂરી છે તે વાતનોય મુદીતને આ સમયગાળા દરમ્યાન ખ્યાલ નહોતો રહ્યો. એને અક્ષરા અને એની જીદંગી સિવાય અત્યારે કંઈ જ દેખાતુ નહોતું. સારવારનાં તમામ આયુધો ખર્ચી નાખ્યા પછી હવે અક્ષરાની ફરી આંખો ખોલવાની રાહ જોવાતી હતી. ત્રણ દિવસ સુધી બેભાન રહેલી અક્ષરા સામે મુદીત આંખનો પલકારો પણ પાડ્યા વિના બેસી રહ્યો. ત્રણ દિવસ પછી જ્યારે અક્ષરાએ આંખો ખોલી ત્યારે એની પથારીની અડધી ચાદર મુદીતનાં આંસુઓથી ભીની થઈ ગઈ ! જ્યારે અક્ષરાએ આંખો ખોલી ત્યારે મુદીતને લાગ્યું કે વિશ્વમાં એનાં જેટલું ભાગ્યશાળી બીજું કોઇ નથી.