એ જ દેવકૃષ્ણ જોશી બે વર્ષ પછી પાછા દેશમાં આંટો દેવા આવ્યા અને જોયું તો બાપ થોડા વધારે ટાઢા પડ્યા હતા. પુત્રના પુરૂષાર્થથી એ પ્રસન્ન પણ જણાયા હતા. બાપા સાથે સારા સંવાદો થયા. એમની ખબર અંતર લીધી. ને બાપાએ શોધેલ ઠેકાણે પરણ્યા પણ ખરા. પણ ભારતમાં મન લાગ્યું નહીં એટલે 1924ની સાલમાં એ પાછા ઈરાન ગયા. સાથે પરિવાર પણ હતો. ફરી એ ખંતથી કામે વળગ્યા પણ ત્યાં ઇરાનમાં એકલવાયું લાગવા માંડ્યું. માણસ ભૂખ્યો જીવ તો હતો જ એટલે અને રેલવે હડતાલને કારણે છૂટા થયેલા પોતાના જૂના મિત્રો જીવનલાલ ત્રિવેદી, મૂળશંકર ભટ્ટ, દોમડીયા વગેરેને ત્યાં રફતે રફતે બોલાવવા માંડ્યા. આમ ધીરે ધીરે સારૂં એવું વર્તુળ થયું. ઈરાનમાં જતાં પહેલા ગુજરાતી દેવકૃષ્ણ જોશી ગુજરાતી હોવા છતાં પૂરા દેશના સંપર્કમાં હતા. દેશની પરિસ્થિતિથી વાકેફ રહેતાં હતાં. ગાંધીજીની ચળવળથી વાકેફ હતા. અંગ્રેજી ઑઈલ કંપનીના વાયરલેસ મશીનોની વચ્ચે રહીને વગર વાયરલેસે દેશની પીડા-દુર્દશા એમના કાને પહોંચતી હતી.