જમ્મુ કાશ્મીરમાં શ્રીનગરથી ૪૨ કિલોમીટરના અંતરે આવેલ વાગમ ગામના આમિરના હાથ નાનો હતો ત્યારે એક અકસ્માતમાં કપાઈ ગયા હતા. ૧૯૯૭ની સાલમાં જ્યારે આમિર સાત વરસનો હતો તેના પિતાજીની ક્રિકેટ માટેના બેટ બનાવવાની ફેકટરીમાં મોટાભાઈને માટે ભાથું લઈને ગયો હતો. બાળસહજ વૃત્તિથી તેણે લાકડા કાપવાના મશીન જોડે રમત શ કરી અને તેના બન્ને હાથ મશીનમાં આવી ગયા. ગામમાં હોસ્પિટલ તો ક્યાંથી હોય- ભારતીય લશ્કરના જવાનોએ મદદ કરી. તેમના વાહનમાં આમિરને તાત્કાલીક હોસ્પિટલ પહોંચાડ્યો. તેના પિતાએ આમિરને બચાવવા પાણીની જેમ પૈસા વહાવ્યા. આમિર તો બચી ગયો પણ તેના હાથ ન જોડી શકાયા. ગામના લોકોએ કહ્યું કે આવા છોકરાને બચાવીને શું ફાયદો? કેટલાક લોકોએ તો એટલે સુધી કહ્યું કે આમિરને બચાવવા માટે પૈસા નકામા વેડફો નહીં. તેને બચાવવા કરતાં મરવા દો કારણ કે જીવીનેય તેનું જીવન ભારપ બની રહેશે. આવી વાતો યાદ કરીને આજેય આમિરની આંખમાં પાણી ભરાઈ આવે છે.