જ્યારથી તેમની બાજુમાં નિલય અને તૃપ્તિ રહેવા આવ્યાં હતાં ત્યારથી સવિતાબહેનના દિવસો આનંદમાં ને ખુશીથી પસાર થવા લાગ્યા હતા, કારણ કે નાની ઢીંગલી સવારે ઊઠે તે રાત્રે સુએ ત્યાં સુધી મોટો ભાગે સવિતાબહેનને ત્યાં જ હોય. પોતાની તમામ લાગણી, માતૃત્વ જે જન્મતાંની સાથે મૃત્યુ પામેલ સાત ખોટના દીકરા પર ઓળઘોળ કરવાના હતા તે અધૂરા ઓરતા આજે ૠતા પર ન્યોછાવર કરતાં થાકતાં નહોતાં, એટલે જ તો ઘણી વખત નાનકડી ૠતા મમ્મીને કહેતી : “જા, તું મારી મમ્મી જ નથી. તું મને ખિજાય છે, મારે છે. મને ચૉકલેટ, કુરકુરે પણ દેતી નથી. તારી સાથે નથી બોલવું. હું તો માસીને ઘેર જ રહેવાની છું.” બોલતી ૠતા મોં ચડાવી સવિતામાસીને ત્યાં પગ પછાડતી ચાલી જતી ને આખો દિવસ માસીને પજવ્યા કરતી.