બીજું એક ફિનોમિના નોંધપાત્ર છે : જરૂરી નથી કે વ્યક્તિ ફિઝિકલી જ્યાં રહેતો હોય અને જે લોકોના સંપર્કમાં આવતો હોય, એ વ્યક્તિઓ જે તે વ્યક્તિની બુદ્ધિ અને લાગણીની જરૂરિયાતો સંતોષી શકે. સોશિયલ નેટવર્કિંગ સાઈટને સહારે વિચારોની આપ-લે કરી શકાય છે, તેમ જ લાગણીના તંતુએ બંધાઈ પણ શકાય છે. એક શિક્ષક મિત્રએ અદ્દભુત વાત કરી હતી : ‘હું જે સ્કૂલમાં નોકરી કરું છું ત્યાં બધા જ ‘માસ્તરો’ છે. એમનો વાતચીતનો ટૉપિક પગારપંચ અને મોંઘવારી ભથ્થું જ હોય ! આવા લોકો વચ્ચે સતત રહેવાથી મને પણ ‘માસ્તર’ બની જવાનો ડર લાગે છે. હું પણ માસ્તર જ બની જાત, પણ થૅંક્સ ટુ કમ્પ્યૂટર અને ફેસબુક કે એ વિશ્વમાં પ્રવેશતા જ હું મને ગમતા વિષયોની વાત શૅર કરી શકું છું. જે કમી મને સ્ટાફરૂમમાં અને સોસાયટીમાં અનુભવાય છે એને ફેસબુક પૂરી કરી દે છે….’