બાઈએ કહ્યું, “ઈ કાંઈ ન હમજું, પણ એવું થયું કે એમની અંહી રેલ્વેમાં નોકરી લાગી ને જતે દહાડે છાસવારે ભારખાનાના (ગુડ્સ ટ્રેન) ડબામાં પૂરેલી ગાયમાતા ને ભેંસુ જોઈ. આ જોઈ મેં એક દહાડે એમને પુછયું કે આ ઢોરાં ભારખાનામાં નાખી ક્યે ગામ લઈ જાય છે ? તો કે’ કે, મુંબઈ. મેં પુછયું, ત્યાં શું કામ ? તો કે’ કે, ત્યાં મોટું કતલખાનું છે. દેશમાંથી કેટલાંયે ઢોર ત્યાં જાય છે. આ સાંભળીને મને અરેરાટી થઈ : હાય જીવ, આ કળજુગ ! ઘરેઘરે ગાય બંધાય ને સેવા થતી, છોરાં તેનું કેટલુંય દૂધ પીતાં, ઈ માતા ના આ હાલ ? આમ થોડા દી નો થ્યા ને મને કંઈ ગોઠતું નહોતું એટલે મેં એને (પતિને) કીધું કે તમે હા કો’ તો ગાય મારે પિયર થી લાવું ને તમે એક ગાય કે ભેંસ લાવી દ્યો. સેવા કરીએ. જે ગાડીમાં (ટ્રેનમાં) આ સારું ઢોર ચડે ઈ ગાડીવાળાનું કામ કરી એનો દીધો રોટલો કયા ભવ સારું ખાવો ? તો મને ક્યે કે, ઘાસચારો તો તું કરે પણ ઘાસચારો લાવવો ક્યાંથી ? મેં કીધું, તમ તમારે આખો દી જે મલે તે કામ કરો. મારે બે છોકરી એટલે રાંધી ને ખવરાઉં પછી સાવ નવરી. છાણ-લાકડાં વીણવા જઈશું એને બદલે છાણ ઘરે થાશે એટલે આખો દિવસ ચારો નાખીશ. તમ તમારે બસ એક ગાય કે ભેંસ લાવી દો. ઈંયે હું સરખા છે ( મારા પતિ પણ મારા જેવા છે.) ઈ ભેંસ લાવ્યા, બે ઢોર ઘેર બાંધ્યા. હું છોકરીઓને લઈ સીમમાં ચારવા જાઉં, ઝાડને છાંયે બેસી છોકરીઓને ચણિયા ને ઝભલાં માં આભલાં ભરતાં શીખવું. છોકરીયો જરા મોટી થઈ એટલે એ પણ ઘાસચારો ખવડાવે. હવે તો ઈ સાસરીયે ગઈ. આ ઢોર છે મારી સંગાથે. પહેલાંના ઢોર હતાં ઈ મરી ગ્યાં. એ પહેલાં ની ગાયને પાંચ વાછરડી અને ભેંસને પાંચ પાડી થૈ. આ જે બે ઢોર દેખાય છે તે ઈમના. વાછરડી કે પાડી જરા મોટી થાય એટલે વધારાની વાછરડી અને પાડીને કોઈ ને ઘેર છોકરાં હોય એવા બ્રાહ્મણને ત્યાં આપી આવું. આમ ને આમ જિંદગીના દિવસો પૂરા થાય તો સારું.”