બસ ધીમે ધીમે આગળ વધતી રહી અને એકતરફી વાક-શીતયુદ્ધ પણ, “કોણે કીધું તું આટલો ભણાવવાનું ?,હાથના કર્યા હૈયે વાગ્યાને?,મોટા થઈને સામા થયા..હું કહી ખાઈને થાક્યો’તો પણ તને ક્યાં સાંભળવાની ય વાર હતી ?, જોઈ લીધુને પરિણામ?” જેવા ઊર્મિના વમળો પર કઠોર ઘા કરતા વૃદ્ધના એ વાક્યો ધડાધડ AK-47 ની ગોળીઓની જેમ શબ્દરૂપે નીચે બેઠે વૃદ્ધાના હૃદયની લાગણીઓને સોસરા વીંધી રહ્યા હતા, આંખ મહી સતત વહેતી અશ્રુધારાને વૃધ્ધાએ એ ઘડીક સાડીના પાલવ થકી વિસામો આપ્યો..સફેદવાળથી ઘેરાયેલ એ કાળામાથાના વૃદ્ધનો અતીત નો આક્રોશ સમી સાંજે પણ ઠર્યો ના હતો. અંગત વાતોની વેદના ભરી વહેતી વાક-સરિતા એ પાછલી સીટ પર બેઠા બેઠા જાણે મને તમામ પરિસ્થિતિનો તાગ આપી દીધો કે સીતેરેક વર્ષની વય વટાવી ચુકેલા એ દંપતીનો એકનો એક દીકરો હતો,દરેક મા-બાપની જેમ આ ગેઢા માવતરે પણ એના દીકરાને ભણાવી ગણાવી ડોક્ટર બનવાની હોંશ પુરી કરી આગળ ધપાવવા પોતાનું સર્વસ્વ એની પ્રગતિમાં હોમી દીધું,પણ ડોક્ટર બન્યા બાદ જોબનવંતી કન્યાની પ્રેમજાળમાં એ આધુનિક શ્રવણ એ દીકરો એવો ફસાયો કે પોતાના માં-બાપને પડતા મૂકી સીધો ભુજ થી અમેરિકા છૂ…!!! થઇ ગયો હતો. ક્ષણભંગુર પ્રેમને પામવા ૮૪ લાખ જનમફેરા ખાતા પણ ન મળે એવી માં-બાપ સમાન ભગવાનની મૂર્તિને ડોક્ટર દીકરાએ ઠુકરાવી દીધી હતી જેની વેદના એ વૃદ્ધ જીવનના અંતિમ તબક્કે જીવનસંગીનીને સંભળાવી વ્યથિત થઇ રહ્યા હતા.