બીજા લોકોનાં ભાષણોનો બહુ પરિચય નથી. પરંતુ કોઈપણ ગુજરાતી સંસ્થામાં આપતા ભાષણોને જોવાનો અનુભવ છે. તેને પૂરેપૂરું સાંભળવા જેટલી મારી ધીરજ નથી હોતી-પ્રસંગ જ્ઞાતિનો હોય, ભાષાનો હોય, ધર્મનો હોય કે પોલિટિકસનો હોય ત્યારે લોકોને માથે ભાષણો ફટકારવાની પ્રથા છે. જો આપણે એ ભાષણો છપાયેલા જોઈએ અને વાંચવા પ્રત્યન કરીએ, તો વાંચતાં કલાકેક લાગે. ત્યારે વિચાર આવે કે જયારે આ પ્રવચન ચાલતું હશે ત્યારે કેટલા માઈના લાલ સાંભળતા હશે ? હા, એક વ્યકતિ જરૂર સાંભળે છે, તે છે બોલનાર પછીનો વકતા. તેને એમ કે આ પૂરું કરે તો સારું. જેથી લોકોને ટોર્ચર કરવાનો આપણો વારો આવે. અને એના ભમરડાની જાળી તપતી હોય છે. ભાષણની વાત આવે તો અમારા રાજપીપળાના મહારાજા અવશ્ય યાદ આવે – મહારાજા રાજેન્દ્રસિંહજી વરસમાં એક વખત પોતાના પિતાશ્રીએ બંધાવેલી ભવ્ય ઈમારતવાળી હાઈસ્કૂલની વિઝિટ મારતા. આઝાદી પછી દશ-પંદર વરસ સુધી પ્રજા, રાજાને માન આપતી, અમારી હાઈસ્કૂલમાં મહારાજા આવે એટલે અમે ખુશ થઈ જતા. અમને સેન્ટ્રલ હોલમાં ભેગા કરતાં-અમારા સંગીત માસ્તર પોતાની નોકરીની અગત્યતા જાળવવા સ્કુલની છોકરીઓ પાસે ચાર પાંચ સ્વાગત ગીત ગવડાવતા. એકવાર પ્રિન્સિપાલે કહ્યું, ‘હવે મહારાજા સાહેબ પ્રેરણાદાયક બે શબ્દો કહેશે.