સાંજનું અંધારું વધુ ગહેરાતું ચાલ્યું હતું, કદાચ પોતાના પતિના મનમાં ઘૂમી રહેલા ડરની જેમ. શાલિની થોડીવાર તો ચૂપ રહીને તાલ જોતી રહી. પછી લાગ્યું કે હવે તો મૌન તોડવું જ પડશે. ‘જુઓ, હવે નાહકની ચિંતા કરવાનું બંધ કરો. મને ખબર છે ત્યાં સુધી અનુપમા ફરી મુંબઈ ભેગી થઇ જાય તો આ સમસ્યા ટળી શકે તેમ છે. એમાં કરવાનું કશું નથી….’