નારાયણભાઈના નસીબમાં નાનપણથી જ જે કાંઈ ખૂલ્યું તે ‘વિશ્વ’થી ઓછું નહોતું. જ્યારે એમનું પદાર્પણ વિશ્વના તખતા પર થયું તે વેળા પિતા મહાદેવભાઈ વિશ્વવંદ્ય બાપુને સમર્પિત હતા, તો ‘બાબલા’-નારાયણ માટે ભલે બાપુનો ખોળો ખૂંદવો એ બાળલીલા હોય, છતાંય બાપુનો ખોળો નાનકડા બાબલા માટે વિશ્વ-પરિવાર સાથેની સગાઈ બાંધી આપનારી પ્રેમસગાઈરૂપ બની ગયો. આ બાબલો કદી નિશાળનાં પગથિયાં ચઢ્યો નથી, છતાંય દુનિયાની પ્રથમ હરોળમાં બેસી શકે તેવા પ્રખર કેળવણીકારો દ્વારા એનું જીવનશિક્ષણ થયું. માતાપિતા ઘરમાં સત્યાગ્રહ અને જેલવાસની વાતો કરી ભાઈબંધ-દોસ્તારો સાથે ચરખો-કોદાળી-પાવડા જેવાં કામકડાં જ રમકડાંથી ખેલવાનું હોય, શબ્દલેખનમાં બાપુના પત્રો લખવાના હોય અને પ્રશ્ન પૂછવાનું ઠેકાણું પણ ‘બાપુ’ જ હોય ત્યારે આ વિરાટનું વિશ્વ કેવડું વ્યાપક હશે, તેનો અંદાજ કાઢવો મુશ્કેલ છે.