‘આ બધા તો, આ રાગડા તાણવા ક્યાં શોખની બાબત હતી ? બસ…. વૈતરણાં-જીવતર જીવવાનાં ! પેટને ભાડું તો આપવું પડેને ?’ અને પછી નિનાદે તેની વ્યથા વિસ્તારી હતી. ખભો મળે ત્યાં જ ઢળી શકાયને ? તેણે તેની એકલતા વર્ણવી હતી. વચ્ચે મિતાલીએ બનાવેલી કોફી પીધી હતી એટલો જ વિરામ ! પછીની સાંત્વનાઓ અને છેલ્લે જન મન ગણ… જેવું ફરી ક્યારે મળીશું આપણે ? અને વિદાય- નવી મુલાકાતના આયોજન સરખી. મિતાલી હેરતમાં પડી ગઈ હતી, ‘હેં, આમ જ હોય ?’