સાતમ-આઠમ કોરી વહી ગઈ. બે દિવસ પછી ભાદરવો બેસતો હતો. મૂળજીની બધી આશા ઠગારી નીવડી હતી. ઝાપટા જેવુંય ન થયું. ખેતરોમાં કુમળો મોલ સવારે સહેજ ટટ્ટાર દેખાતો, પણ બપોરે મોલનો રંગ જોઈ હિંમત ઓસરી જતી હતી. ધરતીની અંદરનો ભેજ તો ક્યારનોય વરાળ થઇ ઊડી ગયો હતો. મૂળજીએ છેલ્લો કસ ખેંચી બીડીનું ઠૂંઠું માટીમાં ખોસી દીધું અને ઢીંચણ પર હાથ મૂકી ન છૂટકે ઊભો થતો હોય તેમ રાશ પકડી અને – હાલો બાપ્પા હાલો. કહી બળદોને પોરસાવ્યા તો ખરા, પણ બળદોય મૂળજીની નિરાશાને પામી ગયા હોય તેમ પરાણે પગ ઉપાડ્યા. હળની અણીદાર કોશથી બે ચાસ વચ્ચેની જમીન ચિરાતી હતી. મૂળજી ભેજ વગરના ઊથલતાં ઢેફાંને નિરાશાથી જોતો બળદો પાછળ ઢસડાયે જતો હતો. એ સામે શેઢે પહોંચ્યો ત્યારે જ નેણુંએ ખેતરમાં પ્રવેશ કર્યો. નેણુંને જોઈ છૂટવાની આશાએ બળદોની ચાલમાં સહેજ ગતિ આવી.