ગુજરાતી ભાષાનાં સંદર્ભમાં, ગુજરાતી સાહિત્યના સંદર્ભમાં આપણે મા ને પડતી મૂકી સાસુને પ્રેમ કરવા લાગ્યાં હોઈએ તેવો ઘાટ છે. ભાષા ભૂલાતી જાય છે, તેનો આનંદ ઓછો થાય છે અને ભાષા લૂપ્ત થશે કે શું ? તેવી ચિંતા થાય છે. શેક્સપિયર નાં નાટકો બ્રિટન આજેય ભજવે ને જન્મ સ્થળ ને સાચવે – આપણે ત્યાં? ‘અસ્મિતા પર્વ’ અને ‘સંસ્કૃત સત્રો’ કદાચ આ પ્રશ્નનો જવાબ છે. સાહિત્ય જગતના ઉધ્ધારક થવાની માનસિકતા પણ નથી કે નથી કંઈ મેળવવાની ઝંખના. ત્રણ શ્રોતાથી શરૂ થયેલી કથાયાત્રા સાત લાખ શ્રોતાઓ સુધી પહોંચી છે. એક સમય હતો જયારે પગના સ્લીપરની પટ્ટી તૂટે તો દેશી બાવળની શૂળ ભરાવી કામ ચાલતું હતું અને આજે લોકો હોંશે હોંશે ચાર્ટડ વિમાન મોકલે છે. એથી કંઈ પણ મેળવી લેવાની માનસિકતા સ્વાભાવિક જ નથી. માતૃભાષા, તેની ગરિમા અને તેના વાહકો માટેની ઊંડી સમજણ, સંવેદના અને ખેવના હોય તો ભાષા, ભાષાનાં સર્જક અને તેનાં જીવન કાર્યની વંદના તો કરી શકાય કે નહીં? આ સ્પષ્ટ સમજણથી ‘અસ્મિતા પર્વ – ૧૬’ આવી પુગ્યું છે ! આયોજન માણસો કરે છે એટલે માનવસહજ ત્રુટીઓ રહી જાય, ભૂલ થાય. ગાંધીનું આંદોલન પણ કદાચ ભૂલ મુક્ત અને ત્રુટીઓ મુક્ત નહીં રહ્યું હોય. પરંતુ શું આજના વિશ્વને ગાંધી વિચાર વિના ચાલશે? કમળો થાય તેને પીળું દેખાય… એ ન્યાયે આ પ્રવૃત્તિની ભરપૂર ટીકા અને નિંદા થાય છે ! થાય – શું કરવું? બાપુના શબ્દો ને જેમ સમજ્યો છું તેમ – સૌ પોતાનો પરિચય આપતા હોય છે ! અને ટીકા રસ એવમ નિંદારસ તો સોમરસથી પણ વધુ માદક હોય છે ને ! પોતાનું ખોખલાપણું છુપાવવાનો એથી સરળ રસ્તો બીજો કયો? પણ એથી શુભ ને પોંખવાની પ્રવૃત્તિ થોડી બંધ કરાય? યથાશક્તિ પ્લેટફોર્મ બનવાનો આનંદ અને ધર્મ શા માટે છોડવા? સંસ્કૃતનો અભ્યાસ જર્મની કરે – તેને આપણે ‘ક્વોટ’ કરીએં અને સંસ્કૃત સત્ર ની ટીકા કરીએ ! દેવગિરાની વંદના સંસ્કૃત સત્રનો એકમાત્ર હેતુ !