મરિના’ને પોતાનાવ માટે તો લડવું જ પડે છે [ ઓરલાન્ડો’ને છેલ્લી વાર જોવા અને ગુડબાય કહેવા માટે તેના કુટુંબ સામેનો સંઘર્ષ ને અવહેલના ] પણ પોતાના માટે પણ સતત ઝઝૂમવું પડે છે , પોતે જ પોતાનો સ્વીકાર કરતી રહીને લડતી રહે છે અને કહેતી રહે છે કે તે પણ આપણા જેવી જ છે – હાડમાંસ’નું પૂતળું ! અને તેને પણ એ જ ઈચ્છાઓ અને જીવન જીવવાનો હક મળવો જોઈએ કે જે એક સામાન્ય સ્ત્રી/પુરુષ’ને મળે છે , કે તે ‘જે કઈ પણ છે તે છે’ એમાં તમારે શું ? – She is who she is ! સતત ટ્રોમા’નો એક ગુમસુમ ને ગુમનામ માહૌલ જીવંત થયો છે. અને આ જ સઘળી વ્યથા ને વીતકકથા બેસુમાર ‘ Still પોઝ ‘ ને ‘ રિફ્લેક્ટિવ ફ્રેમ્સ ‘ થકી ઉજાગર કરાઈ છે. અરીસો અહિંયા એક અલગ જ ભાવજગત ઉઘાડી આપે છે [ પછી એ જાયન્ટ રોડસાઈડ ફ્રેમ હોય કે બે જાંઘો’ની વચ્ચે રખાયેલ આઈના’માં પ્રતિબિંબિત થતું પોતાનું મુખ હોય! ] અને મરીના અને આપણે તેમાં તાગતાં જ રહી જઈએ છીએ ! તે જ રીતે અદભુત ફેન્ટસી ફ્રેમ્સ’માં જોઈએ તો ; તોફાની પવન સામે ઝીંક ઝીલતી મરીના , એક ડાન્સ સિક્વન્સમાં લીડ કરતી ને બધો જ સંતાપ કાઢી નાખતી મરીના , સતત મૃત ઓરલાન્ડો’ને પોતાની આસપાસ મહેસુસ કરતી ને લાસ્ટ ગુડબાય કિસ કરતી મરીના . . આવી રિયાલિટી વત્તા ફેન્ટસી સિક્વન્સથી સારુંયે મુવી એક અલગ જ ભાવજગત ને મનોદશા’નો ચિત્તાર આપતું જાય છે.