ત્યાં બીજી તરફ પપ્પા અને દીદી લગભગ બધે જ મનસ્વીને શોધી વળ્યા. થાકી હારીને પપ્પા જ્યારે ઘરે આવ્યા ત્યારે મનસ્વીને સોફા પર બેઠેલી જોઈ. પપ્પાના ચહેરા પરના ભાવ મનસ્વી ત્યારે બરાબર ઉકેલી શકી હતી, ઉદાસીમાંથી રાહતની અને રાહતમાંથી ગુસ્સાની રેખાઓ પપ્પાના ચહેરા પર ઉપસી આવી હતી. તે દિવસે મનસ્વીને ઠપકો તો સારો એવો મળ્યો, પણ પપ્પા ક્યાં મનસ્વીથી વધારે સમય દૂર રહી શક્તા હતા? જમી પરવારીને બધા જ્યારે બેઠકરૂમમાં બેઠા હતા ત્યારે મનસ્વી હજીય નીચું મોઢું રાખીને બેસી રહી હતી. ત્યારે પપ્પાએ પ્રેમથી મનસ્વીના માથા પર હાથ મૂકતા કહયું, ’માનુ, મેં તને કહ્યું નહોતું કે હું અને દીદી હમણાં જ આવીએ છીએ? હવે ફરીથી મને છોડીને આમ ન જતી, મારી ડાહી દીકરી છે ને!’ અને જવાબમાં મનસ્વી માત્ર પપ્પાને વળગી પડી.