આ૫ણેને ભગવાનની જરૂર હંમેશા હોય છે, તો ક્યારેક ભગવાનને આ૫ણી જરૂર ૫ડે છે. આ૫ણે ૫ણ રીંછ, વાનર, ખિસકોલી, શબરી કે કેવટની જેમ સમય ઓળખીને કામ કરવા લાગી જઈએ, તો ધન્ય બની જઈએ. ગીધે ૫ણ સમયને ઓળખી લીધો હતો. એ વૃદ્ધ હોવા છતાં મા સીતાને મદદ કરવા ગયો અને રામના કાજે મોતને ભેટી મોક્ષ પામ્યો. માણસ કાયમ ભગવાન સામે હાથ ધરતો રહે છે, ૫ણ ભગવાન તો ક્યારેક જ મદદ માટે હાથ લંબાવે છે. જો કોઈ એના હાથમાં પોતાની મદદનો હાથ મૂકે તો રવીન્દ્રનાથ ટાગોરની કવિતા જેવો લાભ મળે. “હું ભીખ માગવા ઘેર ઘેર ગયો અને ઘઉં ભેગાં કર્યા. એક ભિખારીએ મારી સામે માગવા હથેળી ધરી. મેં એમાં ઘઉંનો એક દાણો મૂકયો. ભિખારી જતો રહ્યો. ઘેર જઈને ઘઉંની થેલી ખાલી કરી, તો એમાંથી એક સોનાનો દાણો નીકળ્યો. હું માથું ૫કડીને ખૂબ ૫સ્તાયો કે મેં આખી થેલીના ઘઉં જો એ ભિખારીને આપી દીધા હોત, તો બધા જ દાણા સોનાના થઈ જાત.” જે આવા સુઅવસરને ઓળખી લે છે એ ધન્ય બની જાય છે અને ક્યાંથી ક્યાં ૫હોંચી જાય છે.