કરેલા કર્મોને ભોગવવા માટે તે બલશ્રીએ કેટલાએ અલગ અલગ દેહ પૂર્વે ધારણ કરવા પડ્યા હતા અને કેટ કેટલું દુઃખ તેણે પૂર્વના જન્મોમાં વેઠ્યું તે સમજાતા આ સંસારમાં રહેલા અનંત દુઃખોનો ખ્યાલ આવ્યો. સંસારની અસારતા જણાતા તેને પ્રચૂર ત્યાગ - વૈરાગ્યનો ભાવ જાગ્યો અને દિક્ષા લેવા માતાપિતાની અનુમતિ માંગી. પુત્ર પ્રત્યેનો મોહ એટલો અધિક હતો કે તેઓએ ત્યાગી જીવનમાં રહેલા અનેક કષ્ટોનું વિસ્તારપૂર્વક વર્ણન કર્યું અને પછી દીક્ષા ન લેતા સંસારના ઇન્દ્રિયજનિત ભોગ વિલાસના ઉત્તમ સુખોને ભોગવવા માટે પ્રલોભિત કરવાની મિથ્યા કોશીષ કરી. મૃગાપુત્રનો આત્મા જાગી ગયો હતો તેથી તેણે વિનમ્રતાપૂર્વક આ સંસારનું માયાવી સ્વરૂપ અને ક્ષણભંગુર સુખ પાછળ રહેલું અનંત દુઃખની વાત કરીને માતાપિતાને અનુમતિ આપવા રાજી કર્યા. તે બંને વચ્ચેના અર્થપૂર્ણ સંવાદો વાંચીએ તો આપણો આત્મા પણ જાગી જાય. તેણે માતાપિતાને સમજાવતા કહ્યું કે આ સંસારના સુખો મેળવવા જીવ કેટલા બધા ઘોર કર્મો બાંધે છે અને પછી તે પાપાચરણનું ફળ અતિ પીડા આપનારું નીવડે છે. નરકની અસહ્ય વેદના, ત્યાગી જીવન કરતા અનેક ઘણી વધારે દુઃખ અને પીડા આપનારી છે. ખરેખર તો ત્યાગનો આનંદ છે. સંયમના પંથે આત્મા બળવાન બને છે. તે સાધુજીવન બાહ્યના પરાવલંબિત સુખનો આશ્રય છોડાવીને સ્વના સ્વાવલંબિત આનંદ તરફ લઇ જાય છે. આવું જીવન જીવતા આપણો આત્મા અનેક ગુણોનો સ્વામી બને છે. અસંગ, નિર્ભય, નિ:સ્પૃહી મહાત્મા બની તે તમામ કર્મોની નિર્જરા કરીને સદાકાળ માટે અનંત સુખમાં પ્રતિષ્ઠિત થાય છે. જ્ઞાનગર્ભિત વૈરાગ્યના પવિત્ર રંગે રંગાયેલા તે મૃગાપુત્રની દ્રષ્ટિમાં રહેલા મોહનાપડળો દૂર થયા હતા અને જ્ઞાનચક્ષુ દ્વારા તેનો આત્મા આ જગતનું સત્ય પામી ગયો હતો. ધન્ય છે તે મૃગાપુત્રને.