કવિ એટલે જ કહે છે સંજોગો કે આપણા પોતીકાઓ જ્યારે આપણને ઠેસ પહોંચાડે ત્યારે સૌપ્રથમ યાદ આવે દૂર છૂટી ગયેલો કોઈક દોસ્ત. એ ક્યાંય ગયો હોતો નથી. આપણા મનમાં જ છુપાઈને બેઠેલો હોય છે. આપણે જ એને ઓળંગીને આગળ નીકળી આવ્યા હોઈએ છીએ. જ્યારે આપણી પોતાની જ ‘ ગુલાબવાડીના શૂળ ‘ આપણને ખુદને ભોંકાય ત્યારે આવા મિત્રો સૌથી વધુ તીવ્ર રીતે યાદ આવે ! આ ‘ ગુલાબ વાડી ‘ એટલે શું એની મીમાંસા કરીશું તો સુજ્ઞ ભાવકોને એ અનૌચિત્યપૂર્ણ લાગશે અને કવિતા કવિતા નહીં રહે ! એક બાજુ આ ગુલાબ વાડી છે તો બીજી બાજુ કરેણના વૃક્ષ કે પુરાણા આંગણા કે ગામના મીઠા પાણીના કુવા કે નાનપણના લીમડાના છાયાદાર ઝાડ જવો દોસ્ત છે. ગુલાબ વાડીએ પહોંચાડેલા ઝખ્મોની પીડા ભુલાવવા આપણે આપણી કલ્પનાઓમાં એ વિખૂટા પડેલા દોસ્તને ભેટી પડીએ છીએ. એની આગળ આપણી વીતક- કથા બયાન કરવા માંગીએ છીએ. એ આપણી પીઠ પસવારીને આપણને સધિયારો આપે, આપણું રુદન ખાળે પણ ખરો પણ …પણ આપણે એક વાત સદંતર વીસરી જઈએ છીએ. સમય- સંજોગોએ જેમ આપણી ઉપર કોરડા વીંઝ્યા, લોહીલુહાણ કર્યા, એમ એની પર પણ – ભલે જૂદી રીતે – પણ વીતાડ્યું તો હશે ને ! અહીં કોનું જીવન સરળ, સપાટ અને સુચારુ રહ્યું છે ? આપણને ભેટીને આપવીતી કહેવા જેવું નક્કર ઘણું બધું એની પાસે પણ હશેને !