ડૉ. બીએ ડૉઝ આપવામાં બહુ ઉદારતા દાખવી હતી. શ્વાસ રૂંધાવામાં માત્ર થોડી જ ક્ષણો લાગવાની હતી, અને થોડું ચમકી જવાય એવી જરા જેટલી પણ વેદના વૃદ્ધ રોમનને થવાની ન હતી! ચાર પ્યાલીઓમાં દવા ભરીને નર્સ આવી ત્યારે ચારમાંથી એક પણ દરદીએ તેને પૂછ્યું નહીં, કે આ શાની દવા છે? ચારમાંથી કોઈ આ સમજી શક્યું હશે કે નહીં, તેની ખબર ડૉ. એચને ક્યારેય પડવાની ન હતી! પાછળ ફરીને તેઓ પોતાની ઘડિયાળ સામે જોઈ રહ્યા. તેમને ડર હતો કે દરદીઓ દવા પીશે, ત્યારે કંઈક તો અવાજ થશેને! હોસ્પિટલની અંદર શ્વાસ ચડી જવાની, કે શ્વાસ બંધ થઈ જવાની કોઈ ઘટના બને ત્યારે થાય તેવો, કે પછી તેનાથી પણ ખરાબ કોઈ અવાજ…! નર્સનો ધીમો અવાજ ડૉ. એચને સંભળાતો હતો, “તમારા માટે કંઈક લાવી છું.” ઊંડો શ્વાસ લેવાનો એક અવાજ ડૉક્ટરે સાંભળ્યો. એમને ખબર ન પડી, કે એ અવાજ દરદીનો હતો, કે નર્સનો! એમને વિચાર આવી ગયો, કે આ આખીયે ઘટનામાં આ સ્ત્રી જ ખરેખર એક માત્ર હિંમતવાન હતી!