મહારાજજીએ મોરબી નજીક વાવણીયા ખાતે એક જગ્યાએ જીવનનો મહત્વનો સમય વીતાવ્યો હતો, જે તેમના જીવનમાં સિદ્ધિઓ અને ચમત્કારિક શક્તિઓ લઈને આવ્યો હતો.તેઓ હમેશા ચાલતાં રહેતાં હતાં, વાત કરતાં કરતાં ઉભા થઈને ચાલવા લાગે, તો ક્યારેક આશ્રમમાં એમના સમયે આવી જતાં, તેઓ કાયમ ઈશ્વરના પ્રેમમાં ઓતપ્રોત રહેતા. એકસમયે તેમને ઓળખતા એક જૂના સંત તેમને મળવા આવ્યાં હતાં, તેઓ જયારે આવ્યાં ત્યારે મહારાજજીએ તેમનું ખૂબ ઉમળકાભેર સ્વાગત કર્યું અને તેમને ખૂબ પ્રેમ આપ્યો. અન્ય લોકોના આશ્ચર્ય વચ્ચે મહારાજજીએ એ સંતને ખૂબ સાચવ્યાં. થોડો સમય તેઓ મહારાજજી પાસે પણ રહ્યાં. આ બાબત લોકોને આશ્ચર્ય આપનારી હતી કે મહારાજજી જલદી કોઈને આટલો બધો સમય ન આપી શકે, પરંતુ થોડાક મહિના બાદ ખબર પડી કે પેલા સંતનું થોડા દિવસ જ જીવન બાકી રહ્યું હતું અને માટે જ મહારાજજીએ તેને ખૂબ પ્રેમ આપ્યો હતો. એકવાર કોઈ કુટુંબ મહારાજજીને મળવા આવ્યું હતું, પહાડી રસ્તાઓમાં તેઓ સાંજે મહારાજજીને મળ્યાં, મહારાજજીએ તેમને દર્શન આપીને જલદી જ નીકળી જવા કહ્યું. પેલા કુટુંબના સભ્યોને પણ આશ્ચર્ય થયું કે અમે તો મહારાજજી સાથે સમય વીતાવવા આવ્યાં હતાં અમારે રાત રોકાવું હતું, પણ આમ કેમ? તેઓ જયારે પંજાબ પાછા પહોંચ્યાં ત્યારે તેમને ખબર પડી કે તેઓના રસ્તા પર તેમના નીકળ્યા પછીથી મોટો અકસ્માત થયો હતો અને પહાડ પરના રસ્તા થોડા દિવસ માટે બંધ થઇ ગયાં હતાં. તેઓ આ વાત યાદ કરતા જણાવે છે કે મહારાજજી આવનારું ભવિષ્ય કેટલું આસાનીથી જોઈ લેતા હતા. આ વાત સામાન્ય નહોતી. અન્ય એક ભક્ત પોતાની યાદો તાજી કરતા કહે છે કે તેઓ તેમના મિત્રની તકલીફ માટે મહારાજજીના દર્શન માટે ગયાં હતાં, તેઓ ત્યાં પહોંચ્યાં ત્યારે મહારાજજી તેમની સમસ્યા વિષે અક્ષરસઃ બધું જ જાણતા હતા એટલું જ નહી મહારાજજી પહેલીવાર મળવા આવેલાં તેમના મિત્રનું તેના નામથી જ સંબોધન કર્યું હતું.