તેજ સમયે સાજન – માજન સહિત વરઘોડામાં મહાલતા જાનૈયાની વચ્ચે નેમકુમારનો રથ ઉગ્રસેન રાજાના મહેલ તરફ આગળ વધ્યો. તે સમયે વાડામાં પૂરેલાં પશુઓનો કરુણ સ્વર સાંભળ્યો. વિવિધ જાતિના પશુઓ ઊંચા મુખ કરીને પોતપોતાની ભાષામાં નેમિનાથ પ્રભુ પ્રત્યે જાણે કહેવા લાગ્યા કે, “ત્રણ જગતનું રક્ષણ કરનાર હે સ્વામી! અમારી રક્ષા કરો, રક્ષા કરો.” આ કરુણ પોકાર સંભાળીને, પ્રભુનું હૃદય કરુણાથી ઉભરાયું. અવધિજ્ઞાનથી સર્વ જાણતા છતાં પ્રભુએ સારથીને પૂછ્યું કે, ‘આ પોકાર શેનો છે?’ ત્યારે સારથીએ કહ્યું કે, “આ પશુઓને જાનૈયાઓના ભોજન માટે ભેગા કર્યા છે. તેઓના પ્રાણના ભોગે વિવાહનો આનંદ અનુભવવાનો છે.” ત્યારે વિચાર્યું કે, ધિક્કાર હો આ વિવાહના ઓચ્છવને કે જેમાં આ બિચારા અનાથ, મૂંગા, અશરણ પ્રાણીઓના પ્રાણનો ભોગ લેવાનો છે.” તે વખતે એક હરણ – હરણિ પ્રભુને હૃદયથી પ્રાર્થના કરતાં હતા કે, હે અશારણના શરણ પ્રભુ! અમે જંગલના તરુણ ખાઈએ છીએ, ઝરણાંનાં પાણી પીએ છીએ, અમે વનમાં રહીએ છીએ માટે નિરપરાધી, અશરણ, અનાથ એવા અમારું રક્ષણ કરો. તેઓની આંખમાં લાચારી અને વિવશતા નેમિપ્રભુએ વાંચી. તે જ સમયે કરુણામૂર્તિ સાક્ષાત્ અને દયાના સાગર એવા પ્રભુએ સારથીને રથ પાછો વાળવા કહ્યું અને પ્રાણીઓને છોડી મૂકવાનો આદેશ આપ્યો.