‘ભોગલ પ્રાંણ લખતે માદેવનું. માદેવજી કથતે પારવતી સણતે. માદેવ વાંચે સાંમી ભોમ પ્રમાણ કથું ઉત્તમ સેસટ કરું વખાણ‚ કેતા ધરતી કેતા અંકાશ‚ કેતા મેઘ મંડાણ કવલાશ. કેતા પર્વત પાણી ચન્દ્ર સૂરજ કવલાશ‚ કેતા દીપ સમુંદ્ર કેતા પર્વત કેતા વ્રેમંડ કેતા રાજા કેતા મેઘમંડલ કેને આધાર. સરી માહાદેવ વાંચે સુણે દેવી પારવતી : આદ અવગત નિરંજન નિરાકાર‚ તાહાં હતા સુનકા પ્રવેશ તિહાં હતું અંધારૂં અલેખ‚ ઉતપત કથારૂપ… અધજુગ‚ ત્રવિધ જુગ‚ બુધ જુગ‚ બધકારજગ‚ મનુજુગ‚ મનમથજુગ‚ ચવીજુગ‚ ધરમજુગ‚ ધમધમકારજુગ‚ કારજુગ‚ તારજુગ‚ અતીતજુગ‚ આફેરજુગ‚ સુખજુગ‚ વ્રતીત જુગ… તદાકાળ પૃથમી નહીં‚ આકાશ નહીં‚ વ્રેમંડ નહીં‚ શિવ નહીં‚ શક્તિ સંસાર નહીં‚ નગર નહીં‚ નવગ્રહ નહીં‚ ગગનગઢ નહીં‚ વા નહીં‚ તેજ નહીં‚ કાલ નહીં‚ કામ નહીં‚ નક્ષત્ર નહીં‚ ધરૂ તારોય નહીં‚ તારા નૈં‚ વાર નૈં‚ તિથિ નૈં‚ સૂરજ નૈં‚ ચંદર નૈં‚ જીવ નૈં‚ આત્મા નૈં‚ જ્ઞાન નૈં‚ ધ્યાન નૈં‚ દેવ નૈં‚ પૂજા નૈં‚ જગન નૈં‚ જીવ નૈં‚ મોક્ષ નૈં‚ મુગતિ નૈં‚ મોહ નૈં‚ મેળાપ નૈં‚ આચાર નૈં‚ ક્રિયા નૈં… પ્રથમ માજા સમુદ્રે મેલી છે‚ પ્રથમી રસાતાલને વિશે ઘાલી છે‚ સપ્ત પાતાળના જળ આકાશે ગ્યાં‚ તારે સકળ સૃષ્ટિ ને ભરખીને પરમેસર વટપત્રને પાને પોઢ્યા કેટલું ? ત્રણ પદમ‚ પાંચ લાખ બેતાલીશ સહસ્ત્ર એકસો ને બે વરષ. પછી મારકુંડને રૂપ દેખાડ્યું‚ નારાયણે ચિંતવણી કરી‚ પાંચ તત્વ ઉપન્યા‚ ત્રણ ગુણ ઉપનાવ્યા‚ નાભકમળમાંથી કમળ ઉપનાવ્યું…