ગોરાજીના આ શબ્દો નામદેવના હૃદયને સ્પર્શી ગયા. તે ભગવાન વિઠ્ઠલ પાસે ગયા. ભગવાને તેમને ગોરાજીની વાણીની સત્યતા સમજાવી. નામદેવને વિસોબાને શરણે જવાનું કહ્યું, નામદેવ વિસોબાને શોધતા-શોધતા એક મહાદેવના મંદિરમાં મળ્યા. તેમણે જોયું કે એક ફાટેલી ગોદડી ઓઢીને વિસોબા વૃદ્ધાવસ્થામાં પોતાના પગ મહાદેવના શિવલિંગ ઉપર મૂકી સૂઈ રહ્યા છે. નામદેવને તો આશ્ર્ચર્ય થયું. શું આ વિસોબા ! નામદેવને જોઈ વિસોબા બોલ્યા : ‘અરે ઓ નામ્યા ! તું આવી ગયો ! હવે હું વૃદ્ધ થયો છું. તું એક કામ કર. મારા આ પગ જ્યાં શિવલિંગ ન હોય ત્યાં મૂક !’ નામદેવ વિસોબાના પગ ઉપાડે છે અને જેવો મૂકવા જાય છે. ત્યાં શિવલિંગ પ્રકટ થાય છે અને વિસોબાના ચરણ શિવલિંગ પર મુકાય છે. આવું ત્રણ વાર થયું. નામદેવનો અહંકાર ચકનાચૂર થયો. તે વિસોબાને પ્રણામ કરે છે અને તેમના ચરણ પોતાના મસ્તક પર મૂકે છે. હે પ્રભુ, આપ સાક્ષાત્ વિઠ્ઠલ સ્વરૂપ છો. આપને હું ઓળખી શક્યો નહીં. આપ મને શરણ આપો. નામદેવને પોતાના સ્વરૂપનું ભાન થયું. તે ગાઈ ઊઠ્યા -