પછીની વાતનો દોર નવીને સંભાળ્યો, ‘આપણા જેવા જૈફોને બીજી એક મોટી તકલીફ ઉંમર વધતાં વધતી જતી જાતજાતની બીમારીઓની હોય છે. ત્યારે એમને કોઈ જાળવી-સંભાળીને લઈ જાય એવી સ્વસ્થ વ્યક્તિની જરૂર પડતી હોય છે. એમને નિયમિત દવાખાને લઈ જવાનું કામ પણ આજની પેઢીને કંટાળાજનક લાગે છે. એ બાબતે, વડીલો શ્રીમંત વર્ગના હોય કે મધ્યમ વર્ગના – બધાયનાં સંતાનોનો વ્યવહાર એકસરખો રહેતો હોય છે. મોટા ભાગના વૃદ્ધાશ્રમનું વાતાવરણ વડીલોને ગમે એવું હોતું નથી. ત્યાંની જિંદગી બીબાઢાળ હોવાની સાથે ન તો વડીલોને પોતાનો રૂમ પસંદ કરવાની સ્વતંત્રતા હોય છે કે ન જરૂર કરતાં વધુ સામાન લાવવાની છૂટ. અરે, દીવાલના રંગ કે પડદાના રંગ સુધ્ધાં સ્વરુચિ પ્રમાણે પસંદ કરવાની સ્વતંત્રતા નથી હોતી. એવા વાતાવરણમાં સ્વાભાવિક છે કે તેઓ સતત પરાયાપણાની લાગણી અનુભવતા રહે છે.’