સને 2000થી, કહો કે એકવીસમી સદીની શરૂઆતથી પ્રેમ દેખાડવાનું મહત્વ વધી રહ્યું છે. વેલેન્ટાઇન ડેના દિવસે લોકો ગીફ્ટ પાછળ, કેન્ડલ લાઈટ ડીનર પાછળ અને બીજી ઘણી બધી બાબતોમાં પોતાના ખિસ્સા ખાલી કરી નાખે છે માત્ર અને માત્ર એવું દેખાડવા માટે કે તેઓ પ્રેમ કરે છે. તેઓ પોતાના પાર્ટનરને પ્રેમ કરે છે એવું કન્વીન્સ કરવા માટે આટલા બધા પ્રયત્નો કરે છે. પણ શું પ્રેમ પ્રયત્નોથી થાય? અને જે પ્રયત્નોથી થાય એ પ્રેમ હોય? મારા હિસાબે પ્રેમ એફર્ટલેસ હોવો જોઈએ. કોઈને જોઇને અંતરમાં ઊર્મિઓના ઉદધિમાં લહેર આવવા માટે આપણે કોઈ પ્રયત્ન નથી કરતા, એ એની મેળે જ થાય છે. તો પછી પ્રેમ દેખાડવા માટે આટલા બધા પ્રયત્નો શું કામ? પ્રેમ એના પર આધારિત નથી કે તમે પોતાના પાર્ટનર માટે કેટલા પૈસા ખર્ચો છો, પ્રેમ એના પર આધારિત છે કે એની પાછળ તમે કેટલો સમય ખર્ચો છો. અને એ ખર્ચેલા સમયમાં શું તમે ચિંતાઓ, વ્યથાઓ, દુખો ભૂલી જાઓ છો કે નહીં એ વધારે મહત્વનું છે. અત્યારે લોકો બીજાને ગમશે કે નહીં ગમે એની ચિંતામાં મરી જતા હોય છે. આ સમયને એક શબ્દમાં કહું તો પ્રેમનો સમય એ હિલીંગ ટાઈમ છે કિલિંગ ટાઈમ નહી.