“મારે પરિવાર નથી એ જ મોટી મજબુરી છે.” યુવતીએ જવાબ આપ્યો. અનંતને આજે જીવનમાં પહેલીવાર કોઈ સમદુખી મળ્યું હતું. તે યુવતીનું નામ ચેતના હતું. પણ અનંતને મળ્યા પહેલા તેનું જીવન સાવ અચેતન જ હતું. તે પણ અનંતની જેમ જ તેના પરીવાર અને સમાજથી તરછોડાયેલી હતી. પણ તેનું મોટું કમનસીબ એ હતું, તે છોકરી હતી અને પાછી સુંદર હતી. તેને અનંતની જેમ કોઈ શેઠ રજનીકાંત મળ્યા ન હતા. પણ જે મળ્યો તે રાક્ષસ હતો. જે તેને આ વેશ્યાગૃહમાં વેશ્યા બનવા માટે વેચી ગયો હતો. હવે તેના માટે આ જ તેની દુનિયા હતી. બંનેની વાતોમાં સમય વીતતો ગયો અને સાથે સાથે બંનેનો વીતેલો સમય વાગોળાતો ગયો. આમને આમ વાતોમાં જ સવાર થઇ ગઈ. અનંત વિદાય લેવા ઉભો થયો. ત્યાં જ ચેતના બોલી, “ફરી ક્યારે દર્શન થશે ?” “બહુ જલ્દી” કહી અનંતે વિદાય લીધી. તે જેવો રૂમની બહાર આવ્યો પેલો મેનેજર પોતાની જુઠ્ઠી સ્માઈલ સાથે બહાર જ ઉભો હતો. અનંતે તેના હાથમાં હજારની નોટોની એક થપ્પી મૂકી અને કહ્યું, “એક મહિના માટે બુકિંગ સમજો. બુજા કોઈને આ રૂમ ન મળવો જોઈએ.” “ઓ.કે.સર” કહી મેનેજર રૂપિયાની થપ્પી ગણવા લાગ્યો. ચેતના ભારે મને અનંતને જતો જોઈ રહી. પછી તો આ સીલસીલો રોજનો બની ગયો. દિવસભરની દોડધામથી થાકીને અનંત રાતે ચેતના પાસે પહોચી જતો અને ત્યાં ચેતનાના ખોળામાં મથું નાખી સુઈ જતો. ચેતનાનો હાથ તેના માથા પર ફરતા જ તેનો બધો થાક ઉતરી જતો. બીજી તરફ ચેતના પણ રાતે અનંતને મળવાની ઝંખનામાં દિવસ વિરહની વેદનામાં પસાર કરવા લાગી. આમને આમ મહિનાઓ પસાર થઇ ગયા. હવે અનંત અને ચેતનાને એકબીજા વગર જીવવું અશક્ય લાગતું હતું.