નવા બૂટનું સપનું તો ક્યારનું હતું ! કહો કે પહેલા ડંખવાના શરૂ થયા ત્યારનું ! પણ એક પછી એક નબળાં વરસ આવે એમાં ઘર માંડ ચાલે, ત્યાં બૂટની બલા ક્યાં ઊભી કરવી ? પણ આ તો રમલો સૂરત ગયો ને કમાતો થયો તે બે પાંદડે થતાં લાગ્યાં. ખબર નહીં કે ક્યારે એની આગળ બૂટ વિશે વાત થઈ હશે, પણ આ વખતે આવ્યો તો બૂટ લઈને જ આવ્યો. રાજી થઈ જવાયું. ગયા વરસે કપડાં ગમેલાં, પણ આટલાં નહીં ! કપડાં તો ગામનો દરજી પણ સીવતો જ તો ને, ગામ આખાનાં ! પણ આવા બૂટ કોની પાસે હોવાના ! હા, ક્યારેક મુખી પહેરતા, માસ્તર પણ આવા કાળા ને કૂણા બૂટ પહેરતા ક્યારેક, બાકી મોટાભાગના પાસે તો પેલા દેશી જોડાં જ, આદમવારીના ! વાગે તો લોહી કાઢે ! અહીં એ જ તો એક પગરખાં છે, મેપા ચમારે સીવેલાં ! જાડાં ને બરડ ! એ જ આપણાં જોડાં ને એ જ આપણા બૂટ ! તો ય અફસોસ તો ક્યારેક થઈ આવતો, જ્યારે કોના પગમાં નવા બૂટ દેખાતા. દિવાળીએ તો ખાસ, જ્યારે શહેરથી આવેલા છોકરાઓથી બજાર ઉભરાતી. બધાના પગમાં રંગબેરંગી બૂટ મનમાં ઈર્ષા જગાવતા. તે ગયાના ગયા વરસે રમલાને ય ખેતી છોડાવી, શહેરમાં ધકેલી દીધો, હીરા ઘસવા ! ઘરમાં તેજ પણ ત્યારથી આવ્યું ને ! ગયા વરસે એના પગમાં નવા ધોળા બૂટ જોઈ માહ્યલો મો’રી ઊઠેલો. હું નહીં તો મારું લોહી આ રીતે નવા બૂટમાં હરતું-ફરતું હોય તો હરખાઈ જ ઊઠું ને ! ખબર નહોતી કે બીજા જ વરસે એવા બૂટ મને ય ફળશે. ફળ્યા, જ્યારે દીકરાએ નવા બૂટનું ખોખું હાથમાં મૂકી કહેલું, ‘આ તમારા !’ ‘દુઆ ફળી કે શું, કોઈની ?’ એવું લાગવા લાગેલું બે ઘડી. મોજમાં આવી જવાયું’તું ત્યારે. આજે બૂટ પહેરતાં એ મોજ રુંવે રુંવે પ્રગટી હતી ને એ મોજ જ, રમી રમતાં ચૉરાપાના ચારે ય જણાને પરાસ્ત કરી, આશ્ચર્યમાં મૂકી દીધા હતા. દિવાળી ગઈ ને બેસતું વર્ષ આવ્યું. મૂળજીએ નવરાશની પળે પગને ઘસી ઘસીને ધોયા પછી બૂટ પહેરી ઓસરીમાં જ આંટા મારતાં પખવાડિયું માંડ પસાર કર્યું હતું. સપરમે દા’ડે દરજીએ સીવેલાં નવાં કપડાં પહેરી નીચે બૂટ પહેરતાં તો કપડાં ઝાંખાં પડતાં લાગ્યાં. પહેરતાં પહેલાં ને પહેર્યા પછી પણ બૂટને લૂછતાં મૂળજીને આજે વહેલી તકે ગામમાં નીકળવાની તાલાવેલી લાગી હતી. ગામ આજે પોતાના નવા બૂટ જોઈ ઈર્ષ્યા કરશે. મુખી તો મનમાં ને મનમાં બળશે એવું વિચારતો મૂળજી શક્ય એટલી વહેલી તકે ઘર બહાર નીકળવા ક્યારનો ઉતાવળો થતો હતો. પણ આડોશ-પાડોશમાંથી ‘રામ રામ’ કહેતાં ‘સાલ મુબારક’ કરવા આવ્યે રાખતા કોઈ ને કોઈ પરિચિત સ્વજનમાંથી તે છટકી ન શક્યો. દરેકના શરીર પર નવો દરવેશ ને પગમાં અવનવાં પગરખાંને નીરખતા મૂળજીના નવા બૂટની જાણે કે કોઈએ નોંધ જ ન લીધી. મૂળજીને આથી જ, ઉતાવળે બહાર જઈ, દુનિયાને દેખાડી દેવાની ઈચ્છા થઈ આવી. ખોબો ભરાય એટલા આવનારાની સામે ઓટલા ઊભરાય એટલા ઈતરજનોમાંથી એના બૂટની નોંધ લેનારા કોઈક તો નીકળશે જ એવા વિશ્વાસે નવેક વાગ્યે બહાર નીકળતા મૂળજીએ ફરી એકવાર બૂટને લૂછ્યા.