વસંતનો વૈભવ ખીલ્યો છે, સવારના પવનનો સ્પર્શ મધુર લાગે તેવા દિવસો શ થયા છે. બાંકડાઓ નવપલ્લવિત થવા લાગ્યા છે, કાકાઓ અને ડોસાઓ અને ‘બા’ઓ અને માજીઓ બેઠી છે. હવે છીંકણીનો મહિમા નથી, એટલે ગામની દાદીમાઓનું વાતાવરણ નથી. પહેલાં તો મરુન સાડલાઓ ઓઢીને જાણે શેરીનું ડહાપણ બેસતું. નિંદાનો સ્થાયી ભાવ રહેતો. એક પ્રકારનું રસૈક્ય સિદ્ધ થતું. કોઈની વહુની કે કોઈના છોકરાની વાતોથી ઓટલો છલકાતો, ડોસાઓ ભેગા થતા તો વાતોનો વ્યાપ સહેજ વધતો. વાતો વધુ વિશાળ ના બને એને માટે બે-ત્રણ ઘરડાઓ એમના બંધિયાર મનનો ભરપૂર ઉપયોગ કરતા અને સફળતા પણ મેળવતા. આજે પરિસ્થિતિ બદલાણી છે. સમાજ હવે શહેરોમાં આવ્યો છે, ભણેલાઓ હવે નિવૃત્ત બનીને ઓટલાવાસી બન્યા છે, જ્યાં ઓટલાઓ નથી ત્યાં બાંકડાઓએ જમાવ્યું છે. સોસાયટીને નાકે આવા બાંકડાઓએ ઝાડની જગા લીધી છે, ક્યારેક ઝાંપા જેવા કર્કશ અવાજો પણ આ બાંકડાઓને શોભાવે છે.