ત્રીજો પહોરે નીલકંઠ પહોંચ્યા. નદીની ઊંચી ભેખડ ઉપર છે મંદિર અને ધર્મશાળા. જઈને સામાન મૂક્યો ત્યાં એક બાવો બહાર નીકળ્યો. એણે છોટુને ન જોયો, માત્ર મને જોયો અને અમારા સામાનને જોયો. જોતાં જ બોલ્યો, ‘કિતના બોઝા લેકર ચલા હૈ ડોકરા !’ ડોકરો એટલે ડોસો એટલે હું. એણે પાસેના ઓરડામાં અમારો સામાન મૂકવા માટે કહ્યું. ઓરડામાં જતાં જ મારો શ્વાસ અદ્ધર રહી ગયો. ત્યાં મેં જે જોયું, મસ્તિષ્કે એને પળ વાર માટે માનવાથી ઈન્કાર કરી દીધો. ત્યાં એક જીવિત કંકાલ હતું. જીવતું નરકંકાલ ! મારી આખી જિંદગીમાં મેં આવો માણસ નહોતો જોયો. જાણે જીવતા માણસનું પ્રેત બેઠું હોય. બલકે એમાં જીવતા માણસ જેવું કંઈ નહોતું. એ પાળિયા જેવો લાગતો હતો. એનાં હાડકાં એની ચામડીમાંથી બહાર નીકળી પડતાં હતાં. એ લાંબો માણસ હતો, પણ હવે ઊભો નથી થઈ શકતો, અહીં ચૌદ વરસથી છે. બે વરસથી લકવાનો શિકાર થઈ ગયો છે. બે વાર નર્મદાથી પરિક્રમા કરી ચૂક્યો છે. અનાજ નથી ખાતો, માત્ર ફળાહાર કરે છે. શીંગદાણા, સાબુદાણા અથવા કોઈ ગામઠી ફળ મળી જાય તો એના પર નિર્વાહ કરે છે.