શિયાળાની ફુલગુલાબી ઠંડીમાં તડકે પડ્યા રહેવા જેવી એક અલગારી સુસ્તી સમગ્ર કથાનકમાંથી છલકે છે , ને છતાંયે કૈક અદમ્ય ખેંચાણ અનુભવાય છે – મુવીના મહત્તમ ભાગોમાં કઈ એટલે કઈ નથી થતું બસ સતત મૂડ જ બંધાયે રાખે છે , વાદળો જ ગોરંભાય છે પણ આખરી એક્ટ’માં એલિયો અને ઓલિવર અનરાધાર વરસે છે અને પીડા’ના સ્વીકારનો ઉઘાડ થાય છે. સ્વંય પોતાનામાં જ રાચતું આ મુવી એટલું તો સ્વીટ , સલ્ટ્રી , સિડક્ટિવ ને સેન્સ્યુઅલ બન્યું છે કે જો વિજાતીય આકર્ષણની આસપાસ ગૂંથાયું હોત તો અત્યારે કલ્ટ ક્લાસિક રોમેન્ટિક મુવીનો દબદબો ભોગવતું હોત ! એલિયો’નું કેરેક્ટર એટલે તરૂણાઈ’ને ઉંબરે ઉગતી અનુભૂતિ , ઉન્માદ, વિષાદ ને અસમંજસતાનો સરવાળો અને ઓલિવર એટલે બોર્ન ચાર્મિંગ ને અલ્ટ્રા કોન્ફિડન્ટ એવો પુરુષ પ્રતિનિધિ ! અહિંયા લસ્ટ’થી છલોછલ એવી કોઈ ઈરોટિકા’ની વાત નથી ઉલટું 2007’ની André Aciman‘ની આ જ નામની નોવેલ કે જેના પરથી મુવી એડ્પ્ટ થયું છે તેના કરતા તો ક્યાંય વામન સ્વરૂપે લસ્ટ અહીં ઝીલાયું છે. પણ મૂળ વાત તો છે પ્રથમ આકર્ષણની કે જે પ્રથમ પ્રેમ’માં નિરૂપાયું કે જેણે પીડાનો સ્વીકાર ને પ્રેમનો ઓચ્છવ કરતા શીખવાડ્યું.