એક મિત્ર પોતાની લ્યૂસીની કૂખે જન્મેલાં બે-ત્રણ કુરકુરિયાં કોઈક સારા ખાનદાનમાં મોકલવા ઉત્સુક હતા. માણસને કૂતરું પાળવાનો શોખ જાગે અને વિદેશી ઓલાદનું એકાદું કુરકુરિયું ઘરઆંગણે વસાવવા તે બસો-પાંચસો રૂપિયા જેવી તેની કિંમત અદા કરવા પણ તૈયાર થઈ જાય. પણ તમે સામે ચાલીને કોઈને કુરકુરિયું આપવા જાવ તો, સંભવ છે કે તમારે થોડીક આનાકાનીનો સામનો કરવો પડે. એક ભાઈએ કહ્યું, ‘અરે ભાઈ, શોખ તો ઘણો છે પણ પોતાનાં બાળકો પણ પૂરાં સાચવી શકતાં નથી, ત્યાં વળી આ ચોપગા માટે ઘરમાં જગા ક્યાંથી કરવી? બીજા કોઈએ કહ્યું કે – ‘આ ખર્ચાળ શોખ છે અને ખર્ચની વાત બાજુએ મૂકી દઈએ તોય તેની પળોજણ લાંબી પહોળી હોય છે!’