એક નિખાલસ સ્મિત સાથે આશિષે જવાબ આપ્યો, “મોટાભાઇ, મને ખબર છે કે અહીં રહીને કદાચ હું તમારી જેમ મર્સીડીઝ નહી લઇ શકું. પણ ઘણા બધાં લોકોને અહીં મારુતિ સુધી પહોંચવામાં મદદ તો કરી શકીશ ને !!! આમેય શહેરોમાં વધુ ગાડીઓની જગ્યા નથી જ્યારે અહીં ગામડામાં જગ્યાનો કોઇ પ્રોબ્લેમ નથી. અમદાવાદમાં કૉલેજમાં હતો ત્યારે દુનિયાભરમાં ધંધો કરતી એક ફાર્માસ્યુટિકલ કંપનીનાં સાહેબે મને તેમાં જોડાવાનું કહ્યું હતું. ત્યારે મને ફરી એકવાર અમારા એક વોલંટીચરનાં શબ્દો યાદ આવી ગયાં હતાં કે – દુનિયામાં જે ચાલે છે તેમાંથી શીખીને આપણે આપણા પ્રશ્નોનું મૌલિક નિરાકરણ શોધવું જોઇએ. – એટલે જ મેં એ જોબ સ્વીકારી અને બે વર્ષ સિંગાપુર રહ્યો. ત્યાં જોયું કે, દુનિયામાં “ડેવલપ્ડ” અને “ડેવલપિંગ” દેશો વચ્ચે એક જ મોટો ફર્ક છે. એ છે “ચોખ્ખાઇ”નો. બન્ને પ્રકારની ચોખ્ખાઇ – રસ્તા પરની અને મનની. જો આપણે આપણાં દેશમાં અને આપણાં ગામમાં “ચોખ્ખાઇ” લાવી શકીએ તો એનાથી વિશેષ જીવનમાં શું મેળવવાની જરુર છે? એટલે જ, મેં અહીં આવી રહેવાનું નક્કી કર્યું.”