ગીતાનો બાપ રાતદિવસ એની જોડે જ રહેતો. ગીતા એની ખૂબ જ લાડકી હતી એ એની વાતો પરથી તેમજ એ જે રીતે ગીતાની કાળજી રાખતો તેનાથી જણાઈ આવતું. અમે ગમે ત્યારે વોર્ડમાં જઈએ ત્યારે ગીતા જોડે એનો બાપ હાજર જ હોય. ગરીબડો બાપ વારે વારે હાથ જોડીને, ‘સાહેબ ! મારી ગીતાને સારું તો થઈ જશે ને ?’ એવું પૂછતો અને અમે એને (અલબત્ત, ખોટું જ) આશ્વાસન આપતા કે, ‘હોવે કાકા ! એ તો દોડતી જશે.’ અને એ ભોળો ગામડિયો જાણે દેવદૂતોએ વરદાનના શબ્દો ઉચ્ચાર્યા હોય તેવો આનંદ અનુભવતો. અમે એની આંખોમાં જોવાની હિંમત ન હોવાથી ઝડપભેર બીજા દર્દી પાસે પહોંચી જતા.