વાત સાંભળતાની સાથે જ ઘણાંને સૂગ ચઢે તેવો આ વિષય લાગવા છતાં તેને રસપ્રદ ફિલ્મમાં ઢાળવાનું સાહસ સૂઝતું હોય તો એ પણ સલામને યોગ્ય જ છે, કેમ કે આજે પણ અસંખ્ય પરિવારોમાં રજસ્વલા સ્ત્રીને ખૂણો પાળવો પડે છે. આજે પણ સમાજમાં તેના વિશે અનેક પ્રકારના આગ્રહ-પૂર્વગ્રહ પ્રવર્તે છે. આજે પણ ૭૫ ટકા શહેરી શિક્ષિત યુવતીઓ સેનિટરી નેપ્કિન ખરીદ્યા પછી તેને કાગળમાં કવર કરીને લઇ જવાનું પસંદ કરે છે. નેવું ટકા મહિલાઓ ઋતુકાળ દરમિયાન પૂજાપાઠ અને મંદિરે જવાનું ટાળે છે. સિત્તેર ટકા સ્ત્રીઓ અથાણાંને સ્પર્શ નથી કરતી. ઉત્તર ભારતમાં તો ત્રીસ ટકા કિશોરીઓ પીરિયડ્સને કારણે શાળાએ જવાનું બંધ કરી દે છે. જે સમાજની સ્ત્રીઓનાં જીવનમાં સ્ત્રીસહજ ઋતુકાળ અંગે અનેક પ્રકારની ગેરમાન્યતાઓ પ્રવર્તતી હોય અને સ્ત્રીઓ જે પીડા અનુભવતી હોય તેના પ્રત્યે દુર્લક્ષ સેવવામાં આવતું હોય, એવા સમાજમાં અરુણાચલમ જેવી વ્યક્તિનું કાર્ય સામાજિક ક્રાંતિ જેવું જ ગણાય અને તેના જીવન પરથી બનનારી ફિલ્મ એક સામાજિક આવશ્યક્તા પણ ગણાય. આજકાલ વિચારપ્રેરક ફિલ્મો પણ સફળ થાય જ છે અને આ તો સ્ત્રીજીવનની મહત્ત્વની સમસ્યાને વાચા આપતી ફિલ્મ છે એટલે કમ સે કમ સમાજનો આ પચાસ ટકા જેટલો વિશાળ દર્શકવર્ગ તો ફિલ્મને મળી જ રહેશે. કોઈ શક!