નંદિતા બાલ્કનીમાંથી ઊભી થઈને અંદર બેડરૂમમાં આવી અને હાથ લાંબો કરીને સ્વિચ ઓન કરી. સામે લાકડાની પાટ પર જ પપ્પાનો હાઉસકોટ પડ્યો હતો. હમણાં જતી વખતે એમણે કપડાં બદલ્યાં ત્યારે ઉતારીને ત્યાં મૂક્યો હશે. કદાચ એ ભૂલી ગયા હતા. પાટ ઉપર બેસીને નંદિતાએ કોટ હાથમાં લીધો. પપ્પાના પ્રિય પર્ફ્યુમની આછી સુગંધ તેની આસપાસ ફરી વળી. થોડી મિનિટો સુધી તે હાઉસકોટના રેશમી પોત પર હાથ ફેરવી રહી. આ વખતે પપ્પા સાથે બહુ વાતો થઈ હતી. એ આ વખતે તો આરામથી રોકાયા પણ ઘણું…. જાણે કે પાછા જવાની ઉતાવળ જ ન હોય. નંદિતા ઑફિસથી આવે એટલે બંને જમીને મોડે સુધી સાથે બેસી રહેતાં. ક્યારેક કેટલીય વાતો કરતાં રહેતાં તો ક્યારેક ચૂપચાપ….. પપ્પાથી તો આમેય કશું છૂપું ન હતું પણ તોય નંદિતા તો જાણે હૈયું ખાલી કરવા જ બેઠી હોય એમ કલાકો સુધી બોલ્યા કરતી…. ક્યારેક ક્યારેક તો આખી રાત… પપ્પા ધીરજપૂર્વક સાંભળતા, સાંભળ્યા કરતા…. નંદિતાનો હાથ હાથમાં લઈને….. અથવા તો પ્રેમથી તેના માથે હાથ ફેરવતાં….. રોહિતના ચાલ્યા જવાથી નંદિતાના જીવનમાં જે ખાલી ખૂણો સર્જાયો હતો તેને પૂરવા એ ભરચક પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા.