-તેમ ડબ્બાઓ ફંફોળ્યા… પણ પોતાની ભૂખને શમાવવા કંઈ મળ્યું નહીં… જમવાનું ક્યાં રાખ્યું છે તે મળ્યું નહીં… સમય પસાર થાય છે તેમ તેમ અંદર પડેલો અહંકાર ક્રોધમાં રૂપાંતરિત થતો જાય છે… ‘હું આવું અને રસોઈ તૈયાર હોવી જોઈએ…’ બસ આવી અપેક્ષા એ જીવને અહંના શિખર ઉપર પહોંચાડીને છેવટે તો પતનની ખીણમાં જ ફેંકે છે…