નટુભાએ અર્ધા ખોદાયેલા ખાડામાં બેઠેલા દયાબા સામે જોયું. દયાબા ચણિયો સંકોરી નિરાંતે બેઠાં હતાં. કપાળ અને ગાલ પરથી રેલાતો પરસેવો ગરદન પરથી સરી છાતી પર ફેલાઈ જતો હતો. બે અઠવાડિયામાં તડકાએ ગોરી ચામડીને સહેજ ઝાંખી પાડી હતી, છતાં ઘાટીલું શરીર ત્રીસ વરસેય મોહક લાગતું હતું. નટુભાને દયાબાની હાલત જોઈ એકદમ લાગી આવતું હતું પણ લાચારીથી મન મારી બેસી રહેવા સિવાય આરો જ ન હતો. પણ અચાનક સાવ જુદો જ વિચાર નટુભાના મનમાં આવી ચડ્યો. એને થયું કે એવું બને કે માટી ખોદતાં ખોદતાં ત્રિકમ કોઈ નક્કર રણકાર સાથે અથડાઈને ઊભો રહી જાય તો ! બસ, તો તો જોઈએ જ શું ? નટુભાને આવી જાતની કેટલીક સાંભળેલી વાતો યાદ આવી ગઈ. થોડી વાર પછી જાણે આવું જ કશું બનવાનું હોય તેમ તેની નજર વણખોદાયેલી માટી પર ફરી રહી.