કાલિદાસના મૃત્યુ અંગે પણ એક પ્રચલિત દંતકથા છે. આ કથા મુજબ કાલિદાસ સિલોનના મહારાજા કુમારદાસનો ગાઢ મિત્ર હતો. મહારાજા કુમારદાસ એટલે ‘જાનકીહરણ’ મહાકાવ્યના રચાયિતા. કાલિદાસ વિલાસી પ્રકૃતિના હોવાથી વારાંગનાઓ તેમ જ નર્તકીઓનો સંગ તેમને ગમતો. લંકામાં જતા ત્યારે તેઓ પોતાની પ્રિય રાજનર્તકીને ત્યાં જ ઉતરતા. એક વખત કુમારદાસે એક કાવ્યપંક્તિની પાદપૂર્તિની સ્પર્ધા રાખી અને कमले कमलोत्पत्तिः श्रृयते न तु द्रश्यते (કમળમાં કમળની ઉત્પત્તિ સાંભળીને) તેમણે તેની પૂર્તિ કરતું બીજું ચરણ તત્ક્ષણ રચી દીધું, જે આ મુજબ હતું : बाले तव मुखाम्भोजे द्रष्टमीन्दीवरद्वयम (હે બાળા ! તારા મુખરૂપી કમલમાં આ નયનરૂપી બે નીલકમલો અમે જોયાં છે.) આટલી સુંદર પાદપૂર્તિ જોઈને નર્તકીને ઈનામનો લોભ જાગ્યો અને રાતના પહોરે તેણે સૂતેલા કાલિદાસનું ખૂન કરાવ્યું. બીજે દિવસે સવારે તેણે રાજદરબારમાં પાદપૂર્તિ રજૂ કરી. કુમારદાસ પામી ગયા કે કાલિદાસ સિવાય બીજું કોઈ આવી કલ્પના કરી ન શકે. આથી તેમણે નર્તકીને ધમકાવી અને હકીકત પૂછી. નર્તકીએ ગભરાઈને બધું સાચેસાચું જણાવી દીધું. કુમારદાસને આ સાંભળીને ખૂબ જ આઘાત લાગ્યો. પોતાના પ્રિય મિત્ર કાલિદાસનો કાયમી વિયોગ સહન નહીં થઈ શકે એમ લાગવાથી કાલિદાસની જલતી ચિતામાં તેણે ઝંપલાવ્યું અને જાન આપ્યો. ડૉ. સતીશચંદ્ર વિદ્યાભૂષણના જણાવ્યા મુજબ સિંહલદ્વીપના માટર નામના દક્ષિણ પ્રાંતમાં કિરીન્દી નદીના કિનારે હજી પણ કાલિદાસની ચિતાનું સ્થાન બતાવવામાં આવે છે.