બસ હજુ ઊભી હતી, પણ મથુરની હિંમત ન થઈ શિખા તરફ જોવાની. દૂરથી રામલો બોલ્યો, ‘મથુરિયા, મેં કીધું તું કે ઈ બોર ખાટા હશે, તોયે તું ના માન્યો. મીઠાં બોર તો પેલી કાંટાવાળી બોરડીમાં ઊગે સે, ઇના માટે મે‘નત કરવી પડે અને તારે તો મે‘નત કરવી નથ!‘ મથુરને શિખાના શબ્દોની ખૂબ જ અસર થઈ. મથુરને ખબર હતી કે વાંક પોતાનો જ છે. પાદરમાં થોડી બોરડીઓ એવી છે જેમાં કાંટા વધુ છે, પણ તેના બોર મીઠાં હોય છે. પોતાને ખબર હોવા છતાં પોતે બીજી બોરડીમાંથી બોર તોડ્યાં અને બીજા ખરી ગયેલાં બોર વીણી લીધાં જેમાં પોતાને ઓછી મહેનત પડી. પોતે કોઈ મોટો ગુનો કર્યો હોય તેવા અપરાધ ભાવ સાથે તે કંઈક વિચારતો રહ્યો. બસનો જવાનો સમય થયો એટલે કંડક્ટરે બેલ વગાડી અને બસ ચાલવા માંડી. મથુર જતી બસને જોતો રહ્યો.