માનસિંહ વિચારતો રહ્યોઃ હાળી છે તો એવી કરાફાતનો કટકો અને તેજીલો તોખાર! નખશિખ નક્કોર અને સંઘેડા ઉતાર કાયા..રૃપાળી એવી કે ડિલે આંગળી દબાય તોય એની ચામડીએ લાલ ચકામું ઉપડી આવે.. ભગવાને એને ઘડીને ધોળા બફલા જેવા રંગના કુંડામાં ઝબોળીને ધરતી માથે મોકલી હતી. એની કાયા એટલે ગદરીલી માટીમાંથી તાજી ઘડેલી ચમચમતી પૂતળી જ જોઈલ્યો..! જન્મારાનાં પાંત્રીસ-પાંત્રીસ વરસ વહ્યાં ગયાં, પણ આવું રૃપાળું બૈરું ભાળ્યું નથી..! પાંત્રીસ વરસમાં ઓછામાં ઓછી વીસેકને તો માનસિંહે એના ઢોલિયે પછાડી હતી, પણ આ રતની જેવું એકેય નું રૃપ નહીં..! ગામને પાદર એમના વરણના નોખા કૂવેથી પાણીની હેલ ભરીને આવતી ત્યારે રતનીના માથે છલકાતાં હાંડાની છાલક એના આરસ મઢ્યો હોય એવા સંગેમરમરી બદન પર પ્રસરતી ત્યારે એમ લાગતું કે એની ધગધગતી જવાની આ પાણીની છાલકે છાલકે ઓગળી ઓગળીને એના શરીર પરથી કમર સુધી સરી રહી છે.