અનિલભાઈના મોંએ દેવલબહેનની વાતો સાંભળતાં વિનોદભાઈ તરત બોલતા, ‘દેવલબહેન સાથે તમે પિસ્તાળીસ-પચાસ વર્ષ રહ્યા તોય એમના સંગનો રંગ તમને ના લાગ્યો ? અનિલભાઈ, તમે કેમ આવા કોરાધાકોર રહી ગયા ? સંતાનો પરદેશ જઈ વસ્યાં, તમારું ઘર સૂનું પડી ગયું હતું તોય દેવલ બહેને ન હતો નિસાસો નાખ્યો, ન હતી ફરિયાદ કરી. જીવનમાં જે પરિસ્થિતિ ઊભી થઈ તે એમણે સ્વીકારી લીધી. એમના મૃત્યુનો એમને અણસાર આવી ગયો હતો તોય એમણે કેટલી સાહજિકતાથી પોતાની વિદાયની તૈયારી કરી હતી. અને તમે ? અનિલભાઈ, તમે કેમ વલોવાયા કરો છો ? તમે દેવલબહેનની જેમ કેમ નથી વિચારતા ? આ ઉંમરે તો આપણે ફિલૉસૉફરની જેમ વિચારવાનું અને જીવવાનું હોય.’ અનિલભાઈ કહેતા, ‘દેવલને તો એની જાતમાં અને ઈશ્વરમાં અનહદ શ્રદ્ધા હતી. અમારા જીવનમાં ક્યારેક કશું અણધાર્યું, આઘાતજનક બનતું ત્યારેય દેવલ તો ગાતી, ‘ઘૂંઘરું કી તરહ બજતા હી રહા હૂં મૈં….’ એના ચિત્તમાંથી કદી બેસૂરો સૂર નીકળ્યો જ નથી, તેથી અમારા જીવનનો લય કદી ખોરવાયો નથી.’