એ દાઢીધારી માણસ પોતાની દાઢીમાં હાથ ફેરવતાં બોલ્યો. “આ સામે પર્વત છે, ત્યાં એક ગુફા છે. કહેવાય છે કે એમાં એ અપ્સરા રહેતી અને પોતાના સૌંદર્યથી દેવતાઓને રીઝવતી. દેવતાઓ એના સંગેમરમર રુપમાં અજાઇ જતાં અને ત્યાં જ ભસ્મીભૂત થઈ જતાં. એ રાક્ષસીવિદ્યા દ્વારા દેવોને રાખ બનાવીને એક શીશીમાં પૂરી દેતી. એના ત્રાસથી હાહાકાર મચી ગયો હતો. કામદેવના વરદાનને નાથવા અને એનો વિનાશ કરવા ખુદ કામદેવે અહીં આવવું પડ્યું હતું. એ અપ્સરાને પોતાના કામથી પ્રજવલિત કરીને એનો મોહભંગ કર્યો હતો. દેવતાઓ રાખમાંથી જીવતા થયા હતા. પણ એ પથ્થરની બોટલ આજે’ય હયાત છે.” સામે બેઠેલા બાવાએ જાણે સંમોહિત કરી લીધો હોય એમ અવધેશ અનીમેષ નજરે ગુફાને નીહાળી રહ્યો. એણે સૂચક નજરે બાવા સામે જોયું.