ઈ.સ. ૧૯૧૧થી ગાદી પર બેઠેલા જૂનાગઢના નવાબ મહોબતખાન રસુલખાનની આબરૂ આમ પણ લાખોના ખર્ચે કૂતરાઓના જાહેરમાં, ભભકાદાર લગ્ન કરાવનાર વાંગડ તરીકે સાવ તળીયે ગયેલી હતી. માત્ર અંગ્રેજી હકૂમતના કાવાદાવાના એક ભાગ રૂપે જ તેમની ગાદી ટકી રહેલી. અંગ્રેજોની કૃપાદૃષ્ટિ વિના નવાબને એક ઘડી ન ચાલે. વાઈસરોય દ્વારા દેશના ભાગલાની કોઈ વિધિસર જાહેરાત થાય તે પહેલાં જ તેમણે અંગ્રેજ દોરીસંચાર પ્રમાણે તા. ૨૨મી એપ્રિલ, ૧૯૪૭ના રોજ ભાવિ પાકિસ્તાનમાં જોડાવાની પોતાની ઈચ્છા અવિધિસર રીતે જાહેર કરાવેલી. આ ઈચ્છાના અમલ માટે દિવાન અબ્દુલ ખાદીરને રજા આપી તેમના સ્થાને મુસ્લીમ લીગી આગેવાન સર શાહનવાઝ ભુટ્ટો, C.I.E.,(Companion to the Order of the Indian Empire)ને મે ૧૯૪૭માં દિવાન બનાવ્યા. દિવાનસાહેબ શાહનવાઝખાને ભારતના સ્વાતંત્ર્યદિને એટલે કે ૧૫મી ઓગસ્ટ, ૧૯૪૭ના રોજ જૂનાગઢને પાકિસ્તાન સાથે જોડવાની અધિકૃત જાહેરાત કરીને અંગ્રેજોને સરસ મજાની વિદાયભેટ આપી. આમાં જૂનાગઢની પ્રજાને પૂછવાની જરૂર શું? પોતાની પાસે ગાંઠમાં પૂરા ૨૦૦ સૈનિક પણ ન હોવા છતાં (૧૯૪૧ની વસ્તી ગણતરી પ્રમાણે) ૬,૭૦,૭૧૯ વસ્તી પર રાજ કરી પહેલા નવાબ હવે તો સાર્વભૌમ હતા. પાકિસ્તાનમાં શાસક બનેલી મુસ્લીમ લીગને તો ભારત સામે ઝગડો કરવા માટે જે કોઈ પણ બહાના મળે તે આવકાર્ય હતા. દોડવું હતું ને ઢાળ મળ્યો. ભારત સરકારે પોતાના એક ખાસ પ્રતિનિધિ લોર્ડ ઈસ્મેને કરાંચી મોકલાવી જૂનાગઢને પાકિસ્તાનમાં ભેળવવાની ચાલબાજીમાં ન પડવા જણાવ્યું પણ પાકિસ્તાને તો તા. ૧૩ સપ્ટેમ્બર, ૧૯૪૭ના રોજ જૂનાગઢને પાકિસ્તાનનો ભાગ બનાવવાની વિનંતી પોતે ખુશી ખુશી સ્વીકારી લીધી એવી સત્તાવાર જાહેરાત કરી. આ છે આરઝી હકૂમતની રચનાની પૂર્વભૂમિકા.