નંદિતા પપ્પા સામે જોઈ રહેલી. ઘણી વખત એ એકદમ પ્રેક્ટિકલ વાતો કરે છે. દુનિયામાં બધુંય પ્રેક્ટિકલ છે. જીવનની અસંખ્ય થપાટો સહન કરીને અડગ ઊભેલા પપ્પા જેટલી પ્રેક્ટિકલ વાતો કરે છે એટલી જ પ્રેક્ટિકલ વાતો રોહિત કરે છે. બસ માત્ર નંદિતાને સમજાતું નથી. જીવનના પૂર્ણવિરામ, અલ્પવિરામ વગેરે વિશે નંદિતા ખાસ નથી જાણતી પણ સાથે જીવેલી ક્ષણો, એકમેકને આપેલા સાચાં-ખોટાં વચનો, હાથમાં હાથ લઈને કરેલી પ્રેમની ખાટી મીઠી વાતો વગેરેનું કોઈ તો મૂલ્ય હશે ? કે સઘળુંય સાવ જ કોડીનું ? નંદિતાના માના અવસાન પછી પપ્પાનેય એકલતા સાલી હશે. આખીય દુનિયામાં એ એકલા અને ઉપરથી નંદિતાની જવાબદારી….. માત્ર આ પ્રેક્ટિકલ હોવાના કારણે જ એ ટકી ગયા હશે. માની વિદાયને જીવનનું અલ્પવિરામ બનાવી એ આગળ નીકળી ગયા હશે અને બધુંય પ્રયત્નપૂર્વક ધીમેધીમે ભૂલી ગયા હશે. પણ નંદિતા ભૂલતી નથી. ભૂલી શકતી નથી. જેમ પપ્પા આજે હાઉસકોટ ભૂલી ગયા છે તેમ રોહિત પણ ભૂલી ગયો હતો, ઘણુંબધું….. એનું mp3 પ્લેયર, એનું બ્રાઉન બ્લેઝર, એનું શેવિંગ ફોમ, એની બાથરૂમ સ્લીપર અને બીજું કેટલુંય…. બધું કેટલાય દિવસ સુધી અટવાતું રહેલું….. ઘરમાં અને નંદિતાની નજરોમાં પણ… અને પછી પપ્પા આવ્યા.. તેમણે એ બધુંય એક કાળી બૅગમાં ભરીને ખૂણામાં મૂકી દીધું, પણ રોહિત ? એ તો તોય અટવાતો જ રહ્યો…. આખા ઘરમાં ગમે ત્યારે. ગમે ત્યાં… પપ્પા તો જોકે પહેલેથી જ આખી વાતની વિરુદ્ધ હતા.