આપણી પાસે જે કંઈ હોય તેને આપણે અત્તરમાં પલટાવી દેવાનો ઈલમ કે કીમિયો પામી ન શકીએ ? એવું જાણવામાં આવ્યું છે કે સૂર્યવિદ્યાને સિદ્ધ કરનારાઓ રૂન પોલમાંથી કાળમીંઢ પથ્થર પણ બનાવી શકે છે ! આપણેય એવી રૂપાંતરની કોઈ ગૂઢ વિદ્યા ન પામી શકીએ ? આપણે આપણી ઈચ્છાનુસાર આપણી માટીમાંથી પ્રાણને પુલકિત ને પ્રસન્ન કરે એવું અત્તર ન બનાવી શકીએ ? સૂર્યવિદ્યાની વાત છોડીએ, પણ એના જેવી કદાચ એનાથીય ચડિયાતી એક ગૂઢ વિદ્યા – પ્રેમ અને કરુણાની સ્તો – સહજભાવે આપણને લોહીમાં મળી છે. માતાના દૂધમાંથી એ મળી છે; સ્નેહી જનોની મીઠી ને ભીની દષ્ટિમાંથી મળી છે; પિતાની વત્સલ હૂંફમાંથી એ મળી છે અને આપણા દિલદાર હમસફરોની હમદર્દીમાંથી પણ એ મળી છે. એ પ્રેમ અને કરુણા આપણાં તનમનને ઠારે છે અને આપણને ખરેખરી શાતા આપે છે. સંસારના કેટલાય ઉત્પાતો ને ઝંઝાવાતોમાં એ આપણને ટકાવે છે અને ઝાઝું નહીં તો થોડુંકે, ગજા પ્રમાણેનું રૂડું કામ કરવાની સ્ફૂર્તિ ને શક્તિ આપણને આપે છે. એ પ્રેમ અને કરુણાની ગૂઢ વિદ્યાશક્તિએ જ આપણે પરમતત્વનો પ્રગાઢ સ્પર્શ અનુભવીએ છીએ. આપણા માટે તો પરમતત્વ એટલે આપણી આસપાસની ચરાચર સૃષ્ટિનો અમૃતમય સદભાવ. એના બળે જ આપણો સૌની સાથે મધુમય ગતિસંવાદ સધાય છે. એ સધાયાથી જ આપણને આપણા જીવતરનો સત્વાનંદ પ્રાપ્ત થાય છે.