નદી ને દરિયો, જંગલે ને પહાડ, સીમ, ખેતર તો ઠીક, ઝાડ ને પાંદડાં (ડાળીઓ સહિત) લેખકને વાર્તા લખવા પ્રેરે. એટલે વાર્તાનાં શીર્ષક સ્વાભાવિક છે કે ‘સમુદ્રનો સાતમો રંગ’. ‘અફળાયેલું મોજું’, ‘દરિયાને તળિયે જલપરી’ અથવા તો ‘નદી-નાવ-કાદવ’, ‘રાહ જોતી હોડી’, ‘કિનારાની રેતી’ જેવાં જ હોવાનાં ! કેમ કોઈ સુંદર ખાબોચિયાની કે દેડકા ને કરચલાની વાર્તા નથી હોતી ? જાણે કે, ‘વાર્તાની નાયિકા ખાબોચિયાને રમ્ય કિનારે ઊભી ઊભી ખાબોચિયામાં પકડાપકડી રમી રહેલા દેડકાને અનિમેષ નજરે જોઈ રહી હતી તે જ સમયે નાયકે આવીને એના હાથમાં એક સોનેરી માછલી મૂકી દીધી ! અથવા એક કરચલો મૂકી દીધો !’ કેવું રિયાલિસ્ટિક લાગે ! પણ આપણને તો વિચારના વમળમાં જ ફસાવાની ટેવ તે વાર્તામાં કંઈ પણ રિયલ ના આવવું જોઈએ.