એક ભાઈને રઘવાઈ લાઇફ જીવવાની હૅબિટ પડી ગયેલી. આખો દિવસ દોડ-ધમાલ જ કરતા રહે. સવારે ઊઠે ત્યારથી લૅન્ડલાઇન, મોબાઇલની ઘંટડીઓ શરૂ થઈ જાય. ફટાફટ તૈયાર થઈને ઑફિસે પહોંચે. ઑફિસ તો ઘરની સાવ નજીક હતી છતાં જમવા માટે ઘરે ન આવે. ઑફિસે જ ટિફિન મગાવી લે. ગરમાગરમ જમવાની તક હતી, પણ ટાઢું જમીને સમય બચાવે. ચોવીસે કલાક કામ, કામ ને કામ. રજાના દિવસેય નિરાંત નહીં. તે ભાઈની દીકરીનાં લગ્ન હતાં. મહેમાનો મોજ માણતા હતા. સ્વજનો પરસ્પરને મળીને વાતો કરતા હતા. જાન પણ આવી ગઈ હતી. એકાએક જ પેલા ભાઈએ સહેજ ગુસ્સામાં આવીને કહ્યું, ‘બસ, હવે ક્યાં સુધી આમ વાતો કર્યા કરશો? જમવા ચાલોને એટલે એક કામ પતે!’