જ્યારે આપણને સુખદ પ્રસન્નતાપૂર્ણ પ્રતીતિ થાય છે કે જીવનના અંતિમ આદર્શ પર પહોંચવા માટેનો એક ચોક્કસ સાધના માર્ગ છે ત્યારે એ પ્રતીતિજન્ય જ્ઞાનનો આનંદ અસાધારણ હોય છે. એ એક એવું પ્રાણી હોય છે જે માનવીય તૃષાને તૃપ્ત કરે છે. માનવજાતિને એની અનેકવિધ અગ્નિપરીક્ષાઓ અને ભ્રાંતિઓમાંથી બહાર કાઢનારા ઉપાયોનો નિતાંત અભાવ કોઈ કાળે નહોતો. જે શોધે છે કે માગે છે, તેમને મળે છે. પરંતુ શોધ સંસારના ક્ષણભંગુર ભ્રાંતિમય પદાર્થોને માટે ના હોવી જોઈએ, પણ ઉત્તમોત્તમ વસ્તુઓ માટે જ કરાવી જોઇએ. એવી શોધમાં સદ્દસદ વિવેકનો ગુણ ઘણો મોટો ને મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. જ્યારે સીધો સાધનામાર્ગ દૃષ્ટિગોચર થાય છે ત્યારે બીજા માર્ગો જાણે કે કદી હોય જ નહિ એવી રીતે અદૃશ્ય બની જાય છે. શિષ્યને અથવા એ માર્ગના મુસાફરને એ માર્ગોનો ઈન્કાર કે અસ્વીકાર કરવાનું નથી રહેતું. જે ભૂલવા જેવું હોય છે એને એ કેવળ ભૂલી જાય છે અને જે યાદ રાખવા લાયક હોય છે એને જ યાદ રાખે છે.