ધીરે ધીરે મારાં વર્તન પરિવર્તનમાં સૌને શંકા જવા લાગી. ભગવાન આગળ આરતી ઉતારતી પત્ની મારા ઉપરથી મીઠું અને મરચું ઉતારવા લાગી. મારાં વિરોધને સરકારની માફક કોઈ ગણકારતું ન હતું. મારી મા તો ભૂવાને બોલાવી લાવી. આવી ને એણે ડાકલાં વગાડ્યા. મારાં માથાં ઉપરથી પીંછા ઉતાર્યા. સભ્યતાના ભાન ભૂલી હું ફરી પાછો અસભ્યતાની ચૂંગાલમાં આવવા લાગ્યો. લોક્પાલના બીલની માફક હું આ સભ્યતાની લપમાં ક્યાં ફસાયો, એવો એહસાસ થવા લાગ્યો. સૌ કોઈ મારી સભ્યતાની ઐસી કી તૈસી કરતાં હતા. સભ્યતા તૂટું તૂટું થવા લાગી. અસભ્યતા કમ-ઓન, કમ-ઓન કરીને પોકારવા લાગી. ભૂવાની પીંછી અને મીઠાં-મરચાનાં ધૂમાડાએ મારું મગજ ધુમાડિયું કરી નાખ્યું. અને અસભ્યતાની હરોળમાં જતો જ હતો ત્યાં ફરી કવિ નર્મદજી પ્રગટ થયાં. બોલ્યા, હતાશ ન થા બેટા! યાદ છે ને ડગલું ભર્યું કે નાં હટવું, ના હટવું! તું તારે આગળ વધ હું તારી સાથે છું.