ઉનાળો આગળ ધપી રહ્યો હતો. ચોમાસુ શરૂ થવાનાં એંધાણ દેખાતાં હતાં. એ સમયે ફિલિપાઇન સૈન્ય સાથેના અમારા સંબંધો વધારે ને વધારે ગંભીર બનતા ગયા. ઊભા થયેલા એ સંજોગોમાં કોણ સાચું અને કોણ ખોટું, એની અમારા સૈનિકોમાંથી ભાગ્યે જ કોઈને ખબર હતી. દવાખાનાના કર્મચારી છોકરાઓ રાત-દિવસ દોડતા રહેતા. મોટાભાગે સફાઈનું કામ કરતા રહેતા એ લોકો દીવાલોથી ઘેરાયેલા શહેરની ફરતે ખોદેલી ખાઈ તરફના સમાચારો અમને પહોંચાડતા હતા. શીતળા અને ટાઇફૉઇડની મહામારી ચારે તરફ ફેલાઈ ચૂકી હતી. એશિએટિક કૉલેરાના વાવડ પણ ફેલાયેલા હતા. મહિનાઓ વીતી જવા છતાં અમે ઘેર પરત ફરી શકીએ, એવાં કોઈ એંધાણ દેખાતાં ન હતાં. આખરે, ફિલિપાઇનના સશસ્ત્ર સૈનિકોને અમારે અમારી તરફ ફરકવા ન દેવા એવા હુકમો છૂટ્યા!