હું જો મારા ભારતના ભ્રષ્ટાચાર-ગરીબી-ગંદગીને લીધે લઘુતા અનુભવતો હોઉં તો એ લઘુતા છૂપાવવા મારે એવા દાવા કરવા પડે કે બોસ, મારી ભારતીય સંસ્કૃતિ મહાન હતી અને વિમાનો તેમ જ પ્લાસ્ટિક સર્જરી ભારતમાં જ શોધાયેલી. કમ ઓન, આજની તારીખે હિન્દુ સંસ્કૃતિ જગતની એક અત્યંત આદરણીય પ્રાચીન સંસ્કૃતિ છે, વેદ-ઉપનિષદ-ગીતા ખરેખર સમૃદ્ધ ગ્રંથો છે, શૂન્યની શોધ ભારતમાં થયેલી... આ બધી હકીકતોને શાંતિથી ટાંકી જ શકાય. આમાં મિથ્યા-અભિમાનની કોઈ જરૂર જ નથી. છતાં, પોતાના ધરમ વિશેનું ખોટું અભિમાન જગતના તમામેતમામ ધર્મના અનુયાયીઓ અનુભવે છે. ધાર્મિક ગૌરવનું સૌથી વરવું રૂપ જોવું હોય તો આઈએસ (સિરિયા-ઇરાકમાં પેધા પડેલા ઉગ્રવાદીઓ)ને જુઓ. એ જગતમાં ખલીફા-રાજ સ્થાપવા માગે છે. આ તો એક્સ્ટ્રીમ (અંતિમ) ઉદાહરણ થયું. બાકી, પોતાના ધરમ-કોમ-દેશ-જ્ઞાતિની વાત નીકળતાં આપણા સૌના નસકોરાં સહેજ ફુલાઈ જાય અને આપણે સહેજ તણાવપૂર્વક-આવેગપૂર્વક વાત કરવા લાગીએ... આવું શા માટે?