‘આટલા દિવસ તો તમારા ખભા એકદમ સારા હતા ને! (મજબૂત, અડીખમ ને કેટલાયનો ભાર ઊંચકવાવાળા કે પછી કેટલાયને ખભા ઊંચા કરીને નન્નો ભણનારા! અચાનક શું થઈ ગયું?) ‘અરે ભાઈ, કોઈ દિવસ નહીં ને મેં એક દિવસ પલંગ ખસેડયો. પલંગ તો ખસ્યો નહીં, પણ મારા ખભા ત્યારથી ખસતા બંધ થઈ ગયા – જકડાઈ ગયા બોલો. મારા તો હાથ જ કામ કરતા બંધ થઈ ગયા. શું વાત કરું તમને એટલી તકલીફ પડે છે ને. હવે તો કંટાળો આવી ગયો છે – જવા દો તમે, વાત કરવા જેવી નથી. (તો અત્યાર સુધી શું કર્યું?) હવે તમે જ કહો, (વાતને જવા નહીં દેતા) શું કરવું? એમની વાત સાંભળવી કે એક કાનેથી સાંભળી બીજા કાનેથી જવા દેવી? કે પછી, શરૂઆતમાં મક્કમ પણ પછીથી ઢીલા પડી જતા નિર્ણયની જેમ, જવા દેવા જેવી – નાખી દેવા વાત સાંભળ્યા કરવી? એમને તો વાત કરવી છે, જવા નથી દેવી, પણ જ્યાં સુધી એ બોલ્યા કરશે કે, ‘જવા દો ને વાત’ આપણે એટલી બધી વાત સાંભળવી કે જવા દેવી?