હિન્દુ ધર્મના આત્મસમર્પણને જોતાં, ભક્તિ યોગ વિષે પ્રથમ વિચારવું સ્વાભાવિક છે. હકીકતમાં, ભક્તિ યોગ માટે વૈકલ્પિક શબ્દ શરણગતિ યોગ છે, સ્વ-શરણાગતિનો યોગ. આ ભક્તિમય શિસ્ત, ઉપાસના, પ્રાર્થના, કીર્તન અને ગાઈને હૃદયમાં જાગૃત પ્રેમ દ્વારા પોતાને ઈશ્વરકૃપા માટે લાયક બનાવે છે. આવા વ્યવહાર મંદિર, પ્રકૃતિ અને ઘરના મંદિરમાં કરવામાં આવે છે. ભક્તિ યોગ ભાઈચારો માગે છે અને ઈશ્વર સાથે નજીકથી સંબંધ ધરાવે છે, પ્રેમ, નિઃસ્વાર્થ અને શુદ્ધતા જેવા ગુણો કે જે આવા સંબંધો શક્ય બનાવે છે. હિંદુ ધર્મમાં, આ સિદ્ધાંતોથી આત્મા ઈશ્વરની નજીક આવે છે. વૈષ્ણવ પંથમાં, ભક્તને ભગવાન સાથેના પાંચ સ્તરનાં સંબંધો દ્વારા પ્રગતિ કરતો જોવામાં આવે છેઃ તટસ્થતા; ગુલામી, મિત્રતા, સ્નેહ ની લાગણીઓ, અને પ્રેયસી. જીવ અને શિવ વચ્ચેના સંબંધો માટે શૈવ પંથમાં આવા સમાન ઉદાહરણ છે. અંતિમ તબક્કાને પ્રપતિ અથવા આત્મનિષ્ઠા કહેવામાં આવે છે, જે ભગવાનમાં બિનશરતી શરણાગતી છે. મારા ગુરુ, શિવાય સુબ્રમુનિઆસ્વામીએ કહ્યું છે: તમે કદાચ ઍવો પ્રશ્ન કરો કે તમે જે જોઇ શકતા નથી તેને તમે કઈ રીતે પ્રેમ કરી શકો. ઈશ્વર ને આંતરિક પરિચય દ્વારા પરિપક્વ આત્મા દ્વારા જોઈ શકાય છે. આ માનસિક જાગૃતિ એ ધર્મ પ્રત્યેની પ્રથમ દીક્ષા છે. દરેક હિન્દુ ભક્ત ભગવાનને સમજી શકે છે, ભલે તે હજી સુધી અંદરથી તેમને જોઈ શકતા નથી. સૂક્ષ્મ લાગણી સ્વભાવ દ્વારા આ શક્ય છે. તે મંદિરની અંદર ભગવાનની હાજરીને અનુભવી શકે છે, અને તે પરોક્ષ રીતે તેમના જીવનમાં તેમનો પ્રભાવ જોઈ શકે છે.