આટલા કામથી દમયંતીબહેનનું ગાડું કંઈ ગબડતું નહોતું. જિંદગીના બે છેડા ભેગા કરવા સરળ નથી હોતા. શરૂઆતનાં દસ વર્ષ બહુ ખતરનાક ગયાં. તેઓ કહે છે, ‘બાપ રે, એ સમય યાદ ન કરીએ તો જ સારું. રોજ સવારે સાડાપાંચ વાગ્યે ઊઠી જતી અને રાત્રે અગિયાર વાગ્યે સૂવા મળતું. બપોરે જરાય આરામ કરવાનો નહીં. ટિટવાલામાં રૅશનિંગના ચોખા મળતા એ રોજ દસ કિલો લઈ આવતી અને ઘાટકોપરમાં વેચતી. એમાં કિલોએ એક-દોઢ રૂપિયો મળતો. બાળકોને રામજી આસર સ્કૂલમાં ભણવા મૂક્યાં ત્યાં પણ તેમની ફી-માફી હતી એટલે વાંધો નહોતો આવતો.’