આપણે એવું કેમ સમજી નથી શકતા કે રોજેરોજ કંઈક ઇસ્યૂઝ હોવાના જ છે. જિંદગી છે ત્યાં સુધી એ રહેવાના જ છે. એ જિંદગીનો એક ભાગ જ છે અને તેનાથી ક્યારેય ભાગી શકવાના નથી. ભાગવાનો પ્રયાસ પણ ન કરવો જોઈએ, કારણ કે આપણે ભાગીને ક્યાંય પહોંચી શકવાના જ નથી. ચેલેન્જીસ આવવાની જ છે. તમારે એને ફેસ કરતા રહેવાનું છે. જરાયે કંટાળવાનું નથી. જરીકેય થાકવાનું નથી. જો થાકીએ કે કંટાળીએ તો એ ધીમે ધીમે વધુ હાવી થવા લાગશે. હતાશા એ બીજું કંઈ નથી, પણ નબળા વિચારોનો સમૂહ છે. નિરાશા, હતાશા, ઉદાસી કે ડિપ્રેશન એક ઝાટકે નથી આવતા, એ ધીમે ધીમે આવે છે, ઘૂંટાતા રહે છે અને ઘટ્ટ થતા રહે છે. એકને એક વિચાર જ આપણને બદલતો હોય છે. મને તકલીફ છે, હું દુ:ખી છું એવું સતત વિચારતા રહીએ તો આપણે ખરેખર દુ:ખી થઈ જઈએ છીએ. હું સુખી છું એવો વિચાર આપણને સુખી કરે છે. આપણે આપણી જાતને જ જો ‘બિચારી’ સમજવા માંડીએ તો એક સમયે આપણે ખરેખર બિચારા થઈ જઈએ છીએ. લોકો આપણા વિશે જેવું માનવા લાગે છે એવું જ આપણે અગાઉથી જ આપણા વિશે માનવા લાગતા હોઈએ છીએ. તમે તમારી નિષ્ફળતાનાં ગાણાં ગાતાં રહેશો તો લોકો તમને નિષ્ફળ જ સમજવાના. તમે એમ કહેશો કે ઠીક છે યાર, હજુ ક્યાં જિંદગી પૂરી થઈ ગઈ છે, તમે લખી રાખજો એક દિવસ બંદાનો ડંકો વાગવાનો જ છે, તો લોકો કહેશે કે દાદ દેવી પડે હોં એની હિંમતની, જોજો એક દિવસ એ કંઈક કરીને બતાવશે!