(૧૨૧) ‘હે રાજા, આવા વિવેક-વિચાર વડે કરીને, પ્રસાદમાં પ્રવેસેલો જ્ઞાની મનુષ્ય, દેહથી દેહનાં સહજ કામો, ઈંદ્રિયોથી ઈંદ્રિયોનાં સહજ કામો, તથા પ્રાણ વડે પ્રાણની સહજ પ્રવૃત્તિઓ કરતો હોવાં છતાં, આત્મવિવેકને રૂડે પ્રતાપે, એમાંનું કશું પોતાની અંદર થતું નથી દેખતો, બલકે, એ ખોટા અનાત્મ ધર્મોને, સ્વપ્નવત્, પોતાનામાં આરોપાતા જાણે છે. ત્યારે, એનાં બધાં કામો, કામ નથી બનતાં, પરંતુ, કામોનાં ચિત્રો થઈ રહે છે. જેવી રીતે ચિત્રને યે આકાર હોય છે, પણ જીવ કે ગુણ