નવેમ્બર ૭, ૧૯૨૫નો દિવસ. અમદાવાદના સાબરમતી રેલવે સ્ટેશને હજુ થોડી વાર પહેલાં જ મુંબઈથી ટ્રેન આવીને ઉભી રહી છે. ઠંડકભર્યા વાતાવરણ વચ્ચે ત્રણ જણાં એક પછી એક ડબ્બામાં ફરી રહ્યાં છે. જે રીતે તેઓ દરેક સીટ પર નજર નાખતા હતા તેનાથી ખ્યાલ આવતો હતો કે તેઓ કોઈ વ્યક્તિને શોધી રહ્યાં હતા. ત્રણેક ડબ્બાં ફર્યા બાદ તેમાંના એકની નજર એક વિદેશી યુવતી પર સ્થિર થઈ. તરત તેણે સાથીદારોને બૂમ મારી. બંને આવ્યા એટલે તે ફરી બારીમાંથી ડોકાયો અને પેલી વિદેશી યુવતી સામે જોઈને સાદ પાડ્યો. ‘મીસ સ્લેડ ?’ તેણીએ હકારમાં ડોક હલાવી કે તરત સામે જવાબ મળ્યો. ‘આઈ એમ મહાદેવ દેસાઈ ફ્રોમ સાબરમતી આશ્રમ’. એટલું કહેતાંની સાથે જ તેઓ નજીક પહોંચી જઈને તેનો સામાન બહાર કાઢવા માંડ્યાં. એટલી વારમાં તેમના બે સાથીદારો પણ અંદર આવી પહોંચ્યાં. પહેલા જ વાર્તાલાપમાં મહાદેવ દેસાઇની અંગ્રેજી સામે યુવતીએ ગુજરાતીમાં જવાબ વાળતા તેમણે તેમના સાથીદારોની ઓળખાણ ગુજરાતીમાં આપી, કહ્યુંઃ ‘આ સ્વામી આનંદ છે. અમારા સાપ્તાહિક યંગ ઈન્ડિયાના તેઓ વ્યવસ્થાપક છે.’ મીસ સ્લેડે તેમને નમસ્તે કહ્યું એટલે તેમણે બીજા જરા સત્તાવાહી છતાં વિનોદી અને પ્રેમાળ વ્યક્તિત્વ ધરાવતા પુરૃષ તરફ હાથ લાંબો કરીને કહ્યું, ‘આ વલ્લભભાઈ પટેલ.’ તેણીએ તેમને પણ નમસ્તે કર્યું. ઔપચારિક વાતચીત બાદ તરત તેનો સામાન મોટરમાં ગોઠવાઈ ગયો. સરદારે ગાડી સ્ટાર્ટ કરી અને થોડી જ મિનિટોમાં મોટર શહેરથી બહાર નીકળી ગઈ. પૂલ વટાવતી થોડી વારમાં તે ઝાડપાનથી ઘેરાયેલા થોડા મકાનો પાસેના એક આંબલીના ઝાડ નીચે આવીને ઉભી રહી. વલ્લભભાઈએ કહ્યું, ‘મીસ સ્લેડ, આ જ આશ્રમ !’