પટેલ આસ્તે આસ્તે પગથિયાં ઊતર્યા. પૂરાં પચ્ચીસ પગથિયાં હતાં. પછી એક રસ્તો શરૂ થયો. પટેલ એ રસ્તા પર આગળ વધ્યા. રસ્તાની બે બાજુએ જાતજાતનાં ઝાડ છે. નથી સૂરજ કે નથી ચાંદો તોય ઝાકમઝોળ અજવાળું છે. પટેલની નવાઈનો પાર નથી. થોડે દૂર ગયા ત્યાં એક ઝાડ દેખાયું. ઝાડની નીચે એક સોનાની ખિસકોલી છે. ખિસકોલી બેઠી બેઠી રુએ છે. એની આંખમાંથી આંસુને બદલે મોતી ખરે છે ! આજુબાજુ મોતીઓની ઢગલી થઈ ગઈ છે, એ ઢગલીઓમાંથી ઝાકમઝોળ અજવાળું રેલાય છે. પટેલ ખિસકોલી પાસે ગયા. તેને જોઈ ખિસકોલી બોલી :