સ્કૂલમાં નોકરી મળી કે તરત જ સામે ચાલીને માગું આવ્યું હતું. ઘર-છોકરો બધું જ અનુરૂપ ! સગપણ નક્કી થયું, ચૂંદડી ઓઢાડવા આવવાના હતા, એના બે દિવસ પહેલાં જ નાની બહેન ભાગી ગઈ ! નાનકડું ગામ, વાત ચકડોળે ચઢી ને સગપણ બંધ રહ્યું. બે ત્રણ વર્ષે વાત કાંઈક ભુલાઈ. એક યુવાન સાથે વાત આવી, બંને એકબીજાને પસંદ કરતાં હતાં પણ એ માતાપિતાને મદદ કરવા તૈયાર નહોતો. વાસ્તવમાં ઘર ને માતાપિતાની જવાબદારી શ્વેતાને માથે હતી. બાપુજીની નોકરીમાં પેન્શનની સુવિધા નહોતી. થોડીઘણી બચતમાંથી નાનકડું ઘર લીધું ને, દીકરીઓનાં લગ્ન માટે જે રકમ સાચવી રાખી હતી એ નાની બહેન લઈ ગઈ ! હવે એમને ઘર ચલાવવામાં પણ શ્વેતાએ મદદ કરવી જરૂરી હતી. એણે સૂચન કર્યું, ‘માતાપિતા આપણી સાથે રહે, અથવા તો નજીકમાં ઘર લેવાય, જેથી એમનું ધ્યાન રાખી શકાય.’ એ યુવક સારસંભાળ રાખવા દેવા તૈયાર હતો, પણ પૈસાની મદદ કરવામાં ચોખ્ખો નનૈયો ભણી દીધો. શ્વેતાની કમાણીમાંથી પણ નહિ !