ઝડપથી અને એકધારી ગતિથી ચાલતા વાહનોની જગ્યાએ કોલાહલ અને વાહનોની ઘરઘરાટીના અવાજો સંભળાતા જ આકાશને ખ્યાલ આવ્યો કે અમદાવાદ આવી ગયું. મોં પર દુપટ્ટા બાંધેલી યુવતીઓને જોઈ આકાશ આછું હસ્યો અને મનોમન બબડ્યો : આટલા ખુશનુમા વાતાવરણમાં લોકો ચહેરો શા માટે છુપાવતા હશે ? પારકાં જોઈ ન જાય એટલે કે પછી પોતાના ન જુએ એટલે ?…. અમદાવાદના ઘોંઘાટભર્યા વાતાવરણમાંથી બે કલાકની મુસાફરી કરી આકાશની કાર ક્યારે હિંમતનગર આવી પહોંચી તેનો ખ્યાલ ન રહ્યો. આ નાનકડા, સુંદર અને સ્વચ્છ શહેરે આકાશનું મન મોહી લીધું. તેમણે ત્યાં જ જમવાનું નક્કી કર્યું. સારી હોટલમાં જમી આકાશે પોતાની કાર અંબાજી તરફ દોડાવી મૂકી. દૂરથી દેખાતી અરવલ્લીની ગિરિમાળા જોઈ આકાશ ભાવવિભોર બની ગયા. ઈડરના પથ્થરયુક્ત ડુંગરો અને રાણીતળાવ જોઈ આકાશ આભા જ બની ગયા. રસ્તાની આસપાસ રહેલા અરવલ્લીના ડુંગરો પરથી આકાશની નજર હટતી જ ન હતી. કુદરતી સૌંદર્ય જોઈ આકાશનું મન પ્રફુલ્લિત બની ગયું. અંબાજી પહોંચી જગતજનની મા અંબાના દર્શન કરી પાછા ફરતી વખતે આકાશનું મન અરવલ્લીના પર્વતોને નજીકથી નિહાળવાની લાલચ રોકી ન શક્યું અને તેમણે ખેડબ્રહ્માથી ડાબી તરફ અંતરિયાળ વિસ્તારમાં પોતાની કાર હંકારી મૂકી. ક્યાંક ઝરણાં તો ક્યાંક ખુલ્લા ખેતરો, ક્યાંક વનસ્પતિ, તો ક્યાંક ઝાડ વગરના બોડા ડુંગરો આકાશને વધુ અંતરિયાળ વિસ્તારમાં જવા જાણે કે પ્રેરી રહ્યાં હતા. સીંગલ રોડ પર સામેથી આવતા લીલા થડ ભરેલા ટ્રેક્ટરો જોઈ આકાશનું મન વિહવળ બની ગયું. જાણે કે એ ટ્રેક્ટરો ઝાડના થડ નહીં પણ લાશો લઈને જઈ રહ્યાં ન હોય, તેવો આભાસ થયો અને પર્યાવરણનું નખ્ખોદ વાળવા બેઠેલા લોકો અને વન અધિકારીઓ પ્રત્યે તિરસ્કાર થયો.