“આજે તારીખ છે, ઓક્ટોબર ૧૮, ૨૦૦૦. કાલે, હું ઓલમોસ્ટ ૨૩ વરસની સ્ટેડી જોબ રીઝાઈન કરવાની છું, એ રંજ તો છે જ પણ કાળજામાં એક ટીસ ચૂભી રહી છે. હું, ફિલાડેલ્ફિયાની, ટેમ્પલ યુનિવર્સીટી હોસ્પિટલની લેબને આવતી કાલે છેલ્લા જુહાર કહેવાની છું. કેટલા જુદા-જુદા સેક્શન્સમાં, કેટલી જુદી પોસ્ટ પર કામ કર્યું અને કેટલા અનોખા અનુભવોનું ભાથું બાંધ્યું છે સાથે!” આજે, સપ્ટેમ્બર ૧૮, ૨૦૧૭માં, આ ડાયરી હાથમાં આવી હતી. મને યાદ આવ્યો, તે દિવસ, જ્યારે જુનું અને જાણીતું છૂટી રહ્યું હતું અને દોઢ મહિનામાં તો ઈસ્ટ કોસ્ટથી, અમારું ૨૩ વરસોનું ઘર અને વતનથી દૂર વતન, ફિલાડેલ્ફિયા છોડીને ઠેઠ વેસ્ટ કોસ્ટ, સાન ફ્રાન્સિસ્કો મુવ થવાના હતા. મેં આગળ વાંચવું ચાલુ રાખ્યું “મને આજે ઊંઘ નથી આવતી. વેરણ નીંદરડીનો કોઈ ગરબો તો હતો પણ શું હતો એ? આવા અસંબધિત વિચારોમાં વિહરવાની મજા મારે માટે, મને પામવાની સફરનો એક ખૂબ જ અગત્યનો હિસ્સો છે અને ઈચ્છું કે સદાયે રહે” બસ, તે દિવસની ડાયરીનું આટલું જ લખેલું પાનું, આજે, ફરીને વાંચતાં, મારી ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ. મને યાદ આવી ગઈ, મારી અને વિનુની જામનગરની એ ટ્રીપ!