કઠોડો છોડીને ઝપાટાબંધ એ લોકો છૂ થઈ ગયા. ડૉ. રેવિનોએ મારો હાથ પકડીને ઇરાદાપૂર્વક મને બીજી દિશામાં ફેરવી દીધો. એ પૂછતા હતા, “તમને આ અખાત યાદ છે કે? ચાંદની રાતે આ કેવો સુંદર લાગે છે!” પણ એ થોડા મોડા પડ્યા. પેલા પાંચ-છ લોકોના ચહેરા ઉપરના અણગમા અને ભયને હું જોઈ ગયો હતો તેને એ રોકી ન શક્યા.