ટેમારુનું દર્શન થાય એ પહેલાં એ જગ્યાએ અમારે ત્રણ દિવસ સુધી તપ કરવું પડ્યું. બ્રાંટ અને લેમ્બાર્ડ અધીરા થઈને ત્યાંથી આગળ જવા માગતા હતા, પણ મેટો અડગ રહ્યો. અમેરિકનોને ટેમારુ જોઈતું હતું, અને એ આ જગ્યાએ જ મળવાનું હતું. મેટોમાં દયાનો છાંટોયે ન હતો! વહેલી સવારે અચૂકપણે એ અમને પથારીમાંથી બેઠા કરી દેતો. સવારમાં એણે બ્રાંટ અને લેમ્બાર્ડ માટે નાસ્તો બનાવી નાખ્યો હતો અને ટોમસે મારા માટે! નાસ્તા પછી અમે આગળ પાણીના વહેણની જોડાજોડ ચાલતા રહ્યા અને જેના પરથી ટેમારું આગલી રાત્રે જ પાણી પીવા આવ્યું હોવાના અણસાર મળે, એવા ચિહ્નો ખોળતા રહ્યા. પગેરું મળવા જેટલી સફળતા તો અમને એક કે બે વખત જ મળી! એ પગેરાનો પીછો કરતા-કરતા અમે માઇલો સુધી રખડ્યા હોઇશું. એક તાજા પગેરા પાછળ તો અમે દિવસનો મોટો ભાગ વેડફી નાખ્યો. લગભગ પંદરેક માઇલ સુધી ઊંચા ઘાસને ખસેડતા-ખસેડતા, જમીન પર ઊગી નીકળેલી જંગલી વનસ્પતિ વચ્ચેથી રસ્તો કરતા રહ્યા. શિકાર હાથવેંતમાં જ છે એમ લાગે, તો સેંકડો વાર હાથ-પગે ભાંખોડિયાં ભરતા રહ્યા. શ્વાસ રૂંધાઈ જાય એવો પરિશ્રમ પડતો હતો. કોગોન ઘાસ વચ્ચેથી પસાર થતી વખતે બંદુકની નાળ તો સ્પર્શી પણ ન શકાય એટલી ગરમ થઈ ગઈ હતી. હાથ આજુબાજુના થોર સાથે ઘસાઈ-ઘસાઈને છોલાઈ ગયા હતા. પત્થરો સાથે ઘસાઈને એના પર છરકા પડી ગયા હતા. મચ્છરોએ તો મારી ચામડી પર એક ઇંચ જગ્યા બાકી રાખી હોય એવું લાગતું ન હતું. ક્યારેક તો એવું લાગતું હતું, કે અમે સાવ મૂર્ખતાભરી રમત તો નથી કરી રહ્યાને! મને તો હૃદય પર ભાર જેવું લાગી રહ્યું હતું. હાથ પર પડેલા જખ્મો આગળ જતાં કોઈ તકલીફ તો ઊભી નહી કરેને, એવા વિચારો પણ મને આવી ગયા!