ધીમે ધીમે તે મને વિસરી ગયો અને હું તેને જાણે મારા કલ્પના નગરમાં ઉગતો ચંદ્ર ક્રમશઃ નિસ્તેજ બનતો ગયો. . . જાણે કે કોઈ ફિગનું વૃક્ષ પોતાના પર્ણ ખંખેરીને બૂઠ્ઠું થઈને ઊભું રહી ગયું !