પછી મેં ‘સંદેશ’ની વડોદરા આવૃત્તિમાં સબ-એડીટર તરીકે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું, શરૂઆતમાં વિનોદ ભટ્ટ નામના પત્રકાર મારા ચીફ સબ-એડીટર હતા. સાહિત્યકાર વિનોદ ભટ્ટ નહીં, પત્રકાર વિનોદ ભટ્ટ. સ્વભાવે બહુ સારા માણસ. મને પૂરતું માન આપતા. જો કે, એમની સામે દિનેશ પાઠક જરા તોછડા હતા. એ વાતવાતમાં બધાંને ઉતારી પાડતા. મારું કામ પીટીઆઈ, યુએનઆઈ પર આવતા અંગ્રેજી સમાચારોના અનુવાદ કરવાનું. સમાચારો વિનોદ ભટ્ટ પસંદ કરતા. એક બાજુ સમાચારોનો ધોધ આવતો હોય અને બીજી બાજુ સમય ઓછો હોય. એ બે દબાણની વચ્ચે રહીને કામ કરવાનું. મુંબઈમાં આટલું બધું દબાણ ન હતું. કેમ કે ત્યાં માણસો વધારે હતા. વળી મોટા ભાગના માણસો અનુભવી હતા. એ લોકો રમતાં રમતાં, ગપ્પાં મારતાં મારતાં અનુવાદ કરી નાખતા. અહીં મોટા ભાગના માણસો બિનઅનુભવી હતા. વળી દિનેશ પાઠક અને વિનોદ ભટ્ટની વચ્ચે થોડો તેજોદ્વેષ પણ કરો. અખબારોની કોઈ પણ ઑફિસમાં જોવા મળે એવું સત્તાનું માળખું અહીં જરા વધારે પડતું પ્રગટ હતું. લોકો અને શેઠ પણ સ્થાનિક અને ગ્રામીણ વિસ્તારના સમાચારો સાથે કામ પાર પાડતા પત્રકારોને વધારે માનથી જોતા. પહેલા પાના સાથે, અથવા તો રાષ્ટ્રિય અને આંતરરાષ્ટ્રિય સમાચારો સાથે કામ પાર પાડતા પત્રકારો બીજા વર્ગના નાગરિકો ગણાતા. એટલે સુધી કે જો કોઈ ઓળખીતું મને કોઈ પ્રેસ નોટ આપે અને એ પ્રેસ નોટ જો સ્થાનિક સમાચાર સાથે કામ પાર પાડતા પત્રકારને આપું તો એ ભાગ્યે જ એ સમાચાર છાપતો. ક્યારેક છાપતો તો એમાંથી ઘણું બધું કાપી નાખતો. આ બધાની વચ્ચે મને એક આશા હતી: મને કોઈક કૉલેજમાં નોકરી મળી જશે. મારે શા માટે ચિન્તા કરવાની?