થોડા દિવસથી ઘોર વરસાદથી આખુંય કલકત્તા શહેર પાણીમાં તરબોળ છે. ક્યાંય બહાર જઈ શકાતું નથી. તેની મા જાણે છે કે અરુણા લાયબ્રેરીમાં પરીક્ષાના વાંચનમાં પરોવાયેલી છે. હું એક પુસ્તક લેવા માટે ગયો હતો. જોયું તો અરુણા બારીની સામે ચૂપચાપ બેઠી છે. હજી સુધી તેણે તેના વાળ બાંધ્યા નથી અને તે હવામાં ઊડી રહ્યા છે. મેં સુનેત્રાને કાંઈ કહ્યું નહીં. શૈલેનને ફોન કરીને ચા માટે બોલાવ્યો. અમારી ગાડી તેને ઘેર મોકલી આપી. તે આવ્યો. શૈલેનનું આમ અચાનક આવવું સુનેત્રાને પસંદ ન પડ્યું. મને સમજતા વાર ન લાગી. મેં શૈલેનને કહ્યું, ‘ગણિત પર મારો આટલો બધો કાબૂ નથી તે માટે તને બોલાવ્યો છે. મારી બુદ્ધિને કાટ લાગી ગયો છે.’ આ કહેવાની જરૂર નથી કે તે ગણિત-ચર્ચા વધુ આગળ ન ચાલી. મારો ચોક્કસ વિશ્વાસ હતો કે અરુણા તેના પિતાની ચતુરાઈ સમજી ગઈ હશે અને મનોમન કહ્યું હશે, આવા આદર્શ પિતા કોઈ બીજા પરિવારમાં આજ સુધી નથી થયા. વાતચીત શરૂ જ થઈ હતી કે ટેલિફોનની ઘંટડી વાગી. મેં ઊઠીને કહ્યું : ‘મને જરૂરી કામથી બોલાવ્યો છે. તમે લોકો એક કામ કરો ત્યાં સુધી ટેનિસ રમો.’ તે રોંગનંબર હતો. નીચેના રૂમમાં જઈને હું એક જૂનું પેપર વાંચવા લાગ્યો. અંધારું થવા માંડ્યું. બત્તી સળગાવી દીધી. સુનેત્રા ત્યાં આવી. તેનો ચહેરો ખૂબ જ ગંભીર હતો. મેં હસીને કહ્યું :