ને એક આત્માએ શરીર ધારણ કર્યું. વાદળ નામના પડદા ખૂલી ગયા. સૂર્ય નામનો પ્રકાશ દેખાયો ને સવાર નામનો રંગમંચ ઝળહળી ઊઠ્યો. સવાર જરા આગળ વધી ને બપોર બનીને ભરબપોરે બે વાગ્યે પૃથ્વી પર મારી એન્ટ્રી થઈ ને ઝૂમ ઝૂમ ઝૂમ ઝૂમ કરતા મારા જીવન નામના નાટકનો શુભારંભ થયો. (આ માણસ નામનો મુખ્ય કલાકાર એવો અભિનય કરે છે કે ઈશ્વર પોતે જ પોતાના જ પ્રોડક્શનને જોઈ સ્તબ્ધ થઈ જાય). યુ નો કે શરીરના મોબાઇલમાં ‘આત્મા’ કંપનીનું સિમ-કાર્ડ હતું એટલે ઈશ્વરને વૉટ્સઍપ કરી દીધો ‘Reach safely. TC.’ પણ હવે હું જન્મીને રિવાજ મુજબ રડ્યો નઈ એમાં આખું ઘર ટેન્શનમાં. હૉસ્પિટલમાં ડૉક્ટર અને નર્સ બધા બરાબરના ધંધે લાગી ગયાં. હાથ-પગ હલાવ્યા, ઢંઢોળ્યા, પગમાં ગલગલિયાં કયાર઼્; પણ પરિણામ મીંડું. બધા મનમાં ગાવા લાગ્યા, ‘ગોલમાલ હૈ સબ ગોલમાલ હૈ, સીધે રસ્તે કી યે (પ્રભુ કી) ટેઢી હિલચાલ હૈ..’ ઈવન ઈશ્વરે મારા કાનમાં કીધું, થોડું ઊંઆં-ઊંઆં કર બકા નઈતર તને મરેલો સમજીને બૅક ટુ પૅવિલિયન કરશે તો... ચાલ બકા રડ તો...