આટલું સાંભળતા જ ઉસ્તાદ ધ્રૂસકે ચઢયાં. પીળો સાફો, સફેદ લાંબી દાઢી, એકદમ કરચલીવાળી સિકલ, ગોરો વાન ને સફેદ ભવાં નીચે માંજરી પારદર્શક આંખોની ઉપર એક તરફ તૂટેલી દાંડલીની જગ્યાએ દોરી બાંધીને કાનમાં ભરાવેલી ચશ્માંની ફ્રેમ ને છતાં પૂરા પઠાણી. પહોળા-શિથિલ પણ મેલા ડ્રેસમાં એમને આ રીતે રડતા જોઈને મને એ ન સમજાયું કે એ શા માટે ભાંગી પડયા ? પણ પછી જે રીતે નજીક આવીને એમણે મારા માથે હાથ ફેરવ્યો એ જોઈને સમજાયું કે એ આંસુ હરખનાં હતાં. એમનો અવાજ બેસી ગયેલો તો હતો જ ને એમાં વળી ડૂમો ભળ્યો. પણ બોલ્યા એ હૃદયના તળિયે જઈને ઠરી ગયું : ‘ઈધર સે ઉધર ઔર ઉધર સે ઈધર બોરિયા-બિસ્તરા પીઠ પર ઢો કર જિંદગી સે તંગ આ ગયા થા, મગર આજ લગતા હૈ કિ જિંદગી કે કુછ મોડ ખૂબસૂરત ભી હોતે હૈ, જીતે હૈ,બસ, જી લેના ચાહિયે.’