કાગડો આદિ કાળમાં કાળો હતો અને આજે પણ કાળો છે. હિંદુસ્તાનમાં એ કાળો છે અને અમેરિકામાં પણ એ કાળો જ છે. કોઈ કાળા કાગડાએ ગોરા દેખાવાની કોશિશ કરી હોય એવું આપણે કલ્પી પણ શકતા નથી. પ્રાણી માત્ર માટે આ જ નિયમ શાશ્વતીના ધોરણે પ્રવર્તમાન છે. એકમાત્ર માણસ જ આમાં અપવાદ છે. આંખે ઓછું દેખાતું હોય ત્યારે રોજિંદા સહજ વ્યવહારમાં માણસને મુશ્કેલી પડે. એ મુશ્કેલી નિવારવા માટે એ ચશ્માં પહેરે તો એમાં કશું ખોટું નથી પણ જો કાળક્રમે, પ્રકૃતિના નિયમ અનુસાર એના કાળા વાળ સફેદ થવા માંડે તો એના કારણે માણસે શરમિંદા થવાની કોઈ જરૂર ન હોય. વાળ સફેદ હોવા છતાં બીજાને એ કાળા દેખાય એવા પ્રયત્નો દેખીતી રીતે જ અપ્રાકૃતિક, બાલિશ અને હાસ્યાસ્પદ પણ લાગે છે. આનું કારણ એ છે કે એના વાળ કાળા હોય કે સફેદ એનાથી એના રોજિંદા વ્યવહારમાં કોઈ મુશ્કેલી ઊભી થતી નથી. ચશ્માં કે શ્રવણ યંત્રના કિસ્સામાં આવું કહી શકાય એમ નથી. આ પૃથ્વી ઉપર જીવસૃષ્ટિનો પ્રાદુર્ભાવ એકીસાથે થયો હશે કે પછી જુદા જુદા જંતુઓએ ક્રમિક વિકાસ સાધીને એની આજની અવસ્થા પ્રાપ્ત કરી હશે એ વિશે કશું ખાતરીપૂર્વક જો સ્વીકારીએ તો હજારો વરસ પહેલાંનો વાંદરો આજે માણસ બન્યો છે અને જો આ વાત સાચી હોય તો ઋગ્વેદ કાળનો કૂતરો હજુ કેમ કૂતરો જ રહ્યો છે એવો પ્રશ્ન જરૂર થાય. એટલું જ નહિ, ક્રમિક વિકાસના સિદ્ધાંત પ્રમાણે જ આજનો માણસ થોડીક શતાબ્દીઓ પછી કોઈક બીજું જ પ્રાણી બની જાય એવું માનવું પડે. છેલ્લાં ચાર પાંચ હજાર વરસના માણસના જે અવશેષો મળે છે એ તો નિઃસંદેહ પુરવાર કરે છે કે આ ક્રમિક વિકાસ મુદ્દલ થયો નથી.