ગફારભાઈ આઝાદી મળ્યા પછી આમ તો પાકિસ્તાન ચાલ્યા ગયા હતા, પણ ઓગણીસસો ચોપનની સાલમાં કોઈ પ્રસંગે એ ભારત આવ્યા હતા ત્યારે શાળાના એન્યુઅલ ગેધરિંગમાં મને નિંબધસ્પર્ધામાં એમને હાથે ઈનામ મળ્યું. હેડમાસ્તર સિતૂતસાહેબે આ દેવરામભાઈનો દીકરો કહીને ઓળખાણ પણ કરાવી હતી.મારા પિતા પણ એ વખતે સામે જ હતા. સો ટકા કહી શકું કે એ વખતે મને જોઈને ગફારભાઈને એ વરસાદી છતાં ઊજળીને બદલે કાળી ડિંબાગ બનેલી પરોઢ યાદ આવી ગઈ હશે. એમની આંખોમાં એક ચમકારો આવીને વિલાઈ ગયેલો જોયાનું મને આજે પણ તાજું હોય એવું ભીનું સ્મરણ છે. પણ સદા ખટકતી રહેતી એ પત્ની-બાળક ગુમાવ્યાની સ્મૃતિશૂળ છતાં શું એ જિંદગી હારી ગયા હતા ? ના, આ પણ હું પ્રતીતિપૂર્વક કહું છું. મારી પાસે એનો સબળ પુરાવો છે. એ સમારંભમાં અંતે ગ્રાન્ડ ફીસ્ટ (જમણ) વખતે ગફારશેઠની આજુબાજુ દસ-બાર વર્ષનો એક રૂપકડો કિશોર પણ શરારત કરતો ફરતો હતો.