ભગવાન કૄષ્ણ અન્યની સુખાકારી માટે કામણ કરતા હતા. તેઓ પોતાના હુંકારથી મુક્ત રહેતા હતા, એટલુ જ નહિ કોઈ કર્મ બાંધવા ઇચ્છતા ન હતા. તેઓ શરીરથી આત્માને અલગ જોઈ શકતા હતા. તેથી તેઓ અનેક અપપમાન સહન કરી શક્યા હતા. પોતાની અંતિમ ઘડી આવી પહોંચી ત્યારે એક ભીલના હાથે ઘવાય દુનિયામાંથી વિદાય થયા હતા. ભગવાન કૄષ્ણ કર્મના બંધનને પોતાનું ઇશ્વરપણુ ભૂલી. સંસારની માયાજાળ અકબંધ રાખવા. કર્મના ત્રાજવે ભીલ દ્વારા મળનાર મૄત્યુ દંડ સ્વિકારવા તૈયાર થયા હતા. રામા અવતારમાં ભગવાન રામચંદ્રજીએ વાલીનો વધ વૄક્ષ પાછળ છુપાઈ, દગાથી કર્યો હતો. કારણ વાલીને વરદાન મળ્યુ હતુ. તેની સામે આવી જે લડે તેનું અડધુ બળ વાલીમાં આવી જાય. તેથી સામી છાતીએ ભગવાન રામ પણ તેનો વધ કરી શકે તેમ ન હતા. બીજા અવતારમાં બદલા રૂપે ભીલના તીરકાંમઠે ભગવાન કૄષ્ણનો પ્રાણ લીધો હતો. આમ,કર્મનું ફળ કોઈને છોડતું નથી. જેમ હજારો ગાયોનું ધણ ચાલ્યું જાતું હોય પણ વાછરડું તેની માતાની ઓળખ કરી તેના આંચળે વળગી પડે છે. તેમ કર્મ ફળ પણ અનેક યાત્રા પુરી કરી આવેલા આત્માને ઓળખી લે છે. તેનો હીસાબ ચૂકતે કરી લે છે. કર્મના આટા–પાટા સમજવા સોગઠાબાજીની રમત ઘણુ શિખવી જાય છે. ચોપાટના છન્નુ ક્યારા જે સોગઠી પાર કરી લે છે. તેનો તોડ થઈ ગયો કહેવાય છે. પાકટ બનેલી સોગઠી ચોપાટની માયાજાળમાંથી મુક્તિ મેળવી લે છે. કેટલાક પાકટ બનતા પહેલા ગાંડુ કાઢે છે. ગાંડી સોગઠી બીજાની બાજી બગાડે છે. આતંકવાદનો ધોબી માનવની મલીનતાનો પડદો ધોવા ઇશ્વર મોકલતો હશે. એવુ પણ બની શકે છે. બાકીતો એક ધરતી માતાના સંતાનને નિર્દોષ માનવજાતનો ખૂડદો બોલાવવા ભગવાન શા માટે મોકલે?