ગોળા ખાવામાં કોઇ સ્ટાઇલ પ્રચલિત નથી. હઉ હઉના ઉજમ પ્રમાણે મચી પડતાં હોય છે. કવિ લોકો ફૂલમાંથી રસ ચૂસતા ભમરાની જેમ ગોળાનો આસ્વાદ લેતાં હોય છે. ભમરાની જેમ જરીક અમથો રસ ચૂસીને ફૂલની આસપાસ મંડરાવાની સ્ટાઇલ મારવા જતાં ઘણા કવિઓ એમનો ગોળો ગુમાવી ચૂક્યા છે પણ દેશી પદ્ધતિ એમને મંજૂર નથી. ગોળાનો માલિક સળી સુધીનો બરફ ખાવાનો અઘાટ હક ભોગવતો હોઇ ભમરાની જેમ એક ફૂલથી બીજા ફૂલ એટલે કે એક ગોળાથી બીજા ગોળા ભ્રમણ કરવાના કવિના અભરખા પણ અધૂરા રહે છે. શાયર લોકો ગોળાને હોઠે લગાડતા પહેલાં માશુકાની પરવાનગી માગતાં હોય એમ ‘છૂ લેને દો નાજુક હોંઠો કો…’ કહીને પરવાનગી માગતાં હોય તો નવાઇ નહીં. અઠંગ ગોળા ચૂસકો ચલમનો કશ ખેંચતાં ગિરનારી બાવાની જેમ આંખો મીંચીને એક જ ખેંચમાં ગોળામાંનું બધું જ શરબત ખેંચી લેતાં હોય છે. એ લોકો ખેંચવાનું ચાલુ કરે એ સાથે જ ગોળાવાળો બાટલો ઉઠાવીને એમનો ગોળો રીફીલ કરવાની તૈયારી આદરી દેતો હોય છે. જે ગર્લ્સ સૂરસા રાક્ષસીની જેમ મોઢું પહોળું કરીને પાણીપુરી મોંમાં પધરાવતી હોય છે એ જ ગર્લ્સ ગોળો ખાતી વખતે જૂની હિરોઇન પ્રિયા રાજવંશની જેમ મર્યાદિત પ્રમાણમાં હોઠ ખોલીને ગોળાને ન્યાય આપતી હોય છે.