રાજકોટ જિલ્લાના ઉપલેટા તાલુકાના મોટી પાનેલી ગામે પિતાજીને ક્વાર્ટર મળ્યું ન હોવાથી રેલવે સ્ટેશનના પાટાની સામે આવેલી “ફુલઝર” સોસાયટીમાં અમે ભાડે મકાનમા રહેતા. આડોશ પાડોશમા વિવિધ જ્ઞાતિઓના વિવિધ રંગી લોકોના માળા. જેના મકાનમા રહેતા એ મકાન માલિક મોચી, સોસાયટીની બે લાઇનો તો જાણે દરજીઓની જાગીર જ જોઇ લો… અમારું મકાન સોસાયટીની છેલ્લી લાઇનમા આવેલું અને સામે એક વોંકળો . . અમારી સોસાયટી અને વોંકળા વચ્ચે “મફતિયું પરું”… વોંકળાના કાંઠે જમીન પર કોઇ જાતના હક્ક વિના જમીન વાળી ને બેલાના બનાવેલાં મકાનો એટલે આ “મફતિયુ પરું”… આ મફતિયા પરામા દરજી, સુથાર, કોળી જેવી જ્ઞાતિના શ્રમજીવીઓ રોજ સાંજે ઘરે આવીને નિરાંતનો શ્વાસ લેતા. મારી મા, આવા પાડોશમાં રેલવેવાળા સાહેબના ઘરેથી હોવાના નાતે આગવું સ્થાન ધરાવતી. એટલા વિસ્તારમાં એની વાત સૌ ધ્યાનથી સંભળતા અને માનતા પણ ખરા. આમ એક નાનકડા ગામડાની એક અગ્રણી મહિલા અને તે પણ મેટ્રિક પાસ એવી મારી માને પોતાના હોદ્દાને અનુસાર માપદંડ સ્થાપિત કરવા જ રહ્યા અને અધૂરામાં પુરૂં એક મામલતદાર અને ગાંઘીવાદી વિચારધારા ધરાવતા બાપની ગર્વિષ્ટ દીકરી “સરોજબહેન” એ મારી મા…