‘વરુણ.’ સહેજ કડક છતાં નરમાશથી જવાબ આપતા વરુણ ખુરશીમાં જરા ટટ્ટાર થઈ ગયો. ધીરે ધીરે અભ્યાસ, તમારો શોખ, તમારી મનગમતી વાનગી અને વળી એવું ઘણું બધું. લગભગ વીશ મિનિટ સુધી વરુણ અને જાહ્નવી વચ્ચે વાતચીત ચાલી. અઢળક વર્ષા થઈ હોય અને સહેજ તડકો નીકળે ને પછી સપ્તરંગી મેઘઘનુષ દેખાય તેવા ભાવ સાથે જાહ્નવી દબાતા પગલે અંદરના રૂમમાં આવી. મોટીબહેને અને બાએ ખભે હાથ મૂકી એકીસાથે જાહ્નવીને પૂછયું: ‘કેવો છે છોકરો ? શું પૂછયું તને ?’ વાદળ વચ્ચે સૂરજ એકદમ દેખાય તેવી ચહેરાની લાલાશ લાવી જાહ્નવી બોલી. ‘જાને…. બહુ નથી, કહેવું મારે !’ વડીલોની વાતચીત, ચા-નાસ્તો પત્યા પછી ઘરના સભ્યો મહેમાનોને ઘરના પરિસરના છેડે સુધી વળાવવા ચાલ્યા. ઉંબરે ઊભેલી જાહ્નવી દરવાજાના અડધા ભાગમાં આંખ ઠેરવી વરુણને જોતી રહી. વરુણની ચાલ પાછળ પડતા પગલામાં જાહ્નવીને પોતાની ડગલીઓની છાંયા દેખાય છે.