પરંતુ ઘર ધીરેધીરે સાચા જ ‘બાલ-રશ્મિ’ ભવનમાં ફેરવાયું. તે માટે ઘરના દર-દાગીના, મોંઘી સાડીઓ, સાયકલ-સ્કૂટર જેવા અનેક સાધનો વેચાયા, પોતે પણ સો રૂ. થી વધારે કિંમતનું કશું નહીં પહેરવાનું નક્કી કર્યું. ધ ફેડરેશન ઑફ ઈન્ડિયન એન્જિનિયર્સ તરફથી એલિસને પચ્ચીસ હજાર રૂપિયાનો એવોર્ડ મળ્યો ત્યારે એલિસે જાહેર કર્યું કે મારી પાસે આ પચ્ચીસ હજાર રૂપિયા છે. મારે બાલ-રશ્મિ માટે 25 વીઘા જમીન જોઈએ. છે કોઈ તૈયાર ? આટલા ઓછા ભાવે કોણ તૈયાર થાય ? અંતે માનસર ખેડીના હરીજીભાઈએ જયપુરથી પચ્ચીસ કિલોમીટર દૂરની ખાડા-ટેકરાવાળી જમીન આપી. પાછળથી બિરલા અને ઓક્સફામ વહારે ધાયા અને બે વિશાળ ખંડો સાથે પાંચ ઓરડા બાંધવાનું કામ સ્વાશ્રયી શ્રમદાન દ્વારા થયું. છાપરું પણ જેમતેમ ઊભું થઈ ગયું, પરંતુ તળિયું કાચું જ હતું અને બાળકો રહેવા આવી ગયાં. ત્યાં સાપ ઉપરાંત સફેદ વીંછી નીકળતા. એલિસ દરવાજા પર સૂતી. જીવનમાં અકસ્માતો તો નડે જ. 1981માં જીપમાં ભયાનક અકસ્માત થયો. એલિસબહેન ત્રીસ ફૂટ દૂર ફેંકાયાં અને હાડકાં તૂટ્યાં, કપાળ પણ ફૂટ્યું. પરંતુ દવાખાનામાં તો ફળ-ફૂલ અને મીઠાઈના પ્રસાદ સાથે સેંકડો લોકો મુલાકાત લેતા રહ્યા. વંદનાના લગ્ન પણ સેંકડો ‘મમ્માઓ’એ ભેળા મળીને રંગેચંગે પાર પાડ્યા. ‘બાળક’ એલિસની નબળી કડી છે. બાળકની સરખી સારસંભાળ ન લેવાતી દેખાય તો એ સેવિકા પર તૂટી પડે. પરંતુ એલિસનો સ્વભાવ નાળિયેર જેવો. બહારથી કઠણ કવચ સમો, પણ ભીતર મીઠું-નિર્મળ નીર સચવાયેલું હોય. એકવાર કિલકારીમાં ડૉક્ટરોએ એક અત્યંત નબળા શિશુની જવાબદારી લેવા ના પાડી, ત્યારે પોતાની પાસે એને છ મહિના રાખી હૃષ્ટપુષ્ટ બનાવી પાછું સોંપ્યું.