ચઢાવવા બૂંગિયો ઢોલ જાવા દીધો. ત્યારે ગામના એક જુવાનિયે મહર કર્યો ઃ ‘અલ્યા, નાથિયા! તમારા દહેય ઢોલ વગાડીને ફોડી નાખશોને તોય બીજી પાઘડી નંઇ મળે! ખબર નથી આ આકરુની જાન છે. બધા જીણી વીછીમાં જીવનારા છે.’ જુવાનનું આ મહેણું જાનૈયાઓને માથાનો ઘા થઇ પડયું. વંટોળિયો આવે ને જ્યમ બોરડી પરથી બોર ખરી પડે એમ વરરાજા સહિત જાનમાં આવેલા સાત વીસુ જાનૈયાઓ માથેથી પાઘડિયું ઉતારીને ઢોલીઓના ઢોલ માથે ઢગલો કર્યો. વેવાઇ બે હાથ જોડીને આડા ફર્યા; છોકરું બોલી જાય. ઇના બોલ્યા સામું નો જોવાય. ખમૈયા કરો બાપલા.’ કન્યાનો બાપ તો આબરુદાર મનેખ હતો. એમણે ચારપાંચ ઘોડેસ્વારોને સુરેન્દ્રનગર દોડાવ્યા. ત્યાંથી નવી નકોર જામનગરી સાફા મંગાવી એકસોને એકત્રીસ જાનૈયાઓને માથે બંધાવ્યા. ગામમાં આનંદ કિલ્લોલ થઇ રહ્યો.