સમય હજી પણ પોતાની ગતિથી પસાર થતો રહ્યો, હવે લોકોના હાથમાં મોબાઈલ આવતા રહ્યા, અને તેની સાથે ફોનની મહત્તા ઘટતી રહી. કહે છે કે વાયરથી બંધાયેલો ફોન એક કુટુંબને પણ બાંધી રાખતો, અને હોસ્ટેલ એક અનોખુ કુટુંબ જ હતી. હવે મોબાઈલના આગમનથી લોકોની જરૂરતો અને લાગણીઓ પણ મોબાઈલ થઈ ગઈ. પ્રેમની વ્યાખ્યા તો એ ની એ જ રહી, પણ સમય બંધન ઘટતા રહ્યા, જન્મો જનમનાં બંધનો હવે છ થી આઠ મહીના માંડ ચાલતા, પણ ફોન હજુ પણ પોતાનું કામ કરતો રહેતો, મહેનત મજૂરી થી પોતાના પુત્રને એન્જીનીયરીંગ ભણવા મોકલનાર માતા પિતા હજુ પણ પોતાના પુત્રને, અને એના દ્વારા હકીકત પામી રહેલા પોતાના સ્વપ્નોને એ ફોનના માધ્યમથી જ મળતા. ઓછી જરૂરત છતાંય ફોન પોતાનું કામ કર્યે જ રાખતો, પણ હવે તેની ઉંમર થઈ હતી, ક્યારેક એક છેડેથી બોલાયેલા શબ્દો બીજે ન પહોંચતા તો ક્યારેક અધવચ્ચે જ તે અવસાન પામી જતો અને સરકારી કર્મચારીઓ તેને પુનર્જીવન આપતા. આમ ને આમ તેનું આખુંય શરીર સેલોટેપથી લપેટાઈ ગયું, ઘસાઈ ગયું.