‘બસ કરો શૌનકભાઈ બસ, તમારે ત્યાં આવવાની જરૂર નથી. પેમેન્ટ આપી શકવા જેટલી ક્ષમતા તો હું ધરાવું છું. એમનાં કપડાં, દવા વગેરે તો આટલા સમયથી એ બન્ને ત્યાં જ છે એટલે એમની પાસે જ હશે ને ? સરનામું જલદી આપો, તમારે આવવું હોય તો આવો અને ના આવવું હોય તો ના આવો.’ આમ બોલી હું અને રોનક લિફટ પાસે ગયાં કે તરત શૌનકભાઈ અમારી પાસે આવી પહોંચ્યા. જેવા ઘરડાનાં ઘર ‘આવકાર’માં અમે પ્રવેશ કર્યો કે ત્યાં બહાર ઓસરીમાં અમારી રાહ જોઈને જ બેઠાં હોય એમ આવી બા-બાપુજી અમને વળગી પડ્યાં. બાની આંખમાં અશ્રુ આવી ગયાં. મને વળગીને કહે, ‘અમી બેટી, અમી બેટી…’ અને રોનકને બાપુજી વળગી પડ્યા, ‘તું આવી ગયો રોનક બેટા ?’ આગળ અક્ષરે બોલી જ ના શક્યા.