હું ઘડીક મૂંગો રહ્યો. પછી કહ્યું, ‘એવું નથી કે મને ગુસ્સો નથી આવતો. ક્યારેક ગુસ્સો જરૂરી પણ હોય છે. સમજાવવાનું ક્યારેક એ સાધન પણ હોય છે. પરંતુ સામાન્ય સંજોગોમાં તમારી સાથેના વ્યવહારમાં ગુસ્સો નથી કરતો એનું મહત્વનું કારણ એ છે કે તમે અણગમતું કે નિયમભંગનું કાર્ય કરો છો, ત્યારે તમે પોતે જ કેટલા બધા ગૂંચવાયેલા હો છો ? કોઈ માણસને અમથાઅમથા અણગમતું કરવાનું મન નથી થતું. છેવટ એના મનમાં ક્યાંક કશુંક ધૂંધવાયેલું પડ્યું હોય છે. તક મળતાં એ બહાર આવી જાય છે. જેમ કોઈ માંદો હોય તો તેના પર ગુસ્સો કરીએ છીએ કે સારવાર કરીએ છીએ ? આ માંદગી શરીર કરતાં મનની વધુ છે. તો તેને ગુસ્સાથી નહિ, પ્રેમની સહાનુભૂતિની જરૂર છે. એવી મારી સમજણ છે. વળી વર્ષોના તમારા સહવાસથી મને એક ખાતરી થઈ છે કે તમે અમારી કસોટી કરો ખરા, ક્યારેક અમને મૂંઝવવાનો તમને આનંદ પણ થતો હશે, પરંતુ અંતે તમે સાચી વાત સમજો છો. આપણને સૌને શુભતત્વ ગમે છે. તો પછી તમારી સાથે ગુસ્સો કરવો એ રોગની ખોટી સારવાર કરવા જેવું જ થાય ને ?’