બાર દિવસ હું મારા ઓરડામાં પડી રહ્યો. ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ. છેવટ, મેં મારી બુદ્ધિને છોડી ઈશુનો આશરો લીધો. મેં સંપૂર્ણપણે મારી જિંદગી એના હાથમાં સોંપી દીધી. તે રાતે મને અદ્દભુત અનુભવ થયો. આ આંખો નહીં; પણ જાણે કોઈ બીજી જ આંખથી મેં ઘેટાનું એક ટોળું જોયું. બધાં મેં…મેં… કરતાં જતાં’તાં. એક લંગડું બચ્ચું ખૂબ પાછળ પડી ગયેલું મેં…મેં… કર્યા વગર, અચલ શ્રદ્ધાથી, નીડરતાથી એ ચાલતું હતું. ટોળું ક્યાંનું ક્યાં નીકળી ગયું, લંગડું અંધારામાં અટવાઈ ગયું. તેણે કેવળ ઈશુ…ઈશુ કર્યા કર્યું. ત્યાં ગોવાળના વેશમાં ઈશુ આવ્યા. તેમણે વાત્સલ્યથી બચ્ચું ઉપાડી પોતાના હાથમાં લીધું. એ બચ્ચાને મેં ઓળખ્યું – હું જ હતું. એ જ ક્ષણે મને અદ્દભુત શાંતિનો અનુભવ થયો. પછી ખબર નથી; પણ હું ઊઠ્યો ત્યારે મારું મન ખૂબ શાંત હતું. થોડા જ કલાકમાં મારી ‘ઑરડિનેશન’ વિધિ હતી. એટલામાં બારણે ટકોરા પડ્યા. પિતાનો અવાજ આવ્યો : ‘નાઝરથ ! જલદી કર.’ માની બૂમ સંભળાઈ : ‘ચાલ દીકરા !’ બારણું ખોલી મેં કહ્યું, નથી આવવું, મારે પાદરી નથી બનવું. પહેલાં માબાપ એમણે સાંભળેલું માની શક્યાં નહીં. જ્યારે માન્યું ત્યારે મને સમજાવાયો, પછી ધમકાવાયો. પછી બંનેએ આક્રંદ કર્યું. મેં મારા મનની સ્થિતિ સમજાવવા ઘણો પ્રયત્ન કર્યો પણ કંઈ વળ્યું નહીં. આખરે તેઓ મારી પાસે બિશપ લઈ આવ્યા. બિશપે કહ્યું :