(૯૮) માર્ગે ચાલતાં, પહેલાંની જેમ જ, પોતાને મળેલા શિક્ષણનું સ્મરણ કરતો, ને એને મનમાં ઘોળતો એ ચાલ્યો જાય છે. ત્યાં વળી, એને એક બીજો દોષ, આ આત્માની બાબતમાં દેખાયો, ને એને ડર લાગ્યો, કે મારૂં ભણતર અધૂરૂં રહી ગયું લાગે છે. ગાઢ નિદ્રામાં એ નથી માર ખાતો, નથી ધપ્પા ખાતો, કે રોતા જેવો દેખાતો, ને એ સાવ આરામમાં હોય છે, એ વાત સાચી છે. પણ, એ પોતાની જાતને જાણતો નથી, તેમ અન્યોને પણ નથી જાણતો, ને સાવ મડદા જેવો હોય છે, તેથી, એમાં પણ મને કશું હરખાઈ જવા જેવું ન દેખાયું. તેથી, એ ત્રીજીવાર લાકડાં ઉપાડીને, પુનઃ જીજ્ઞાસા તથા બ્રહ્મચર્ય કરવા બ્રહ્માજી કને ગયો. (એમ, જે કંઈ માનવું કે કરવું, તે વિચારપૂર્વક જ માનવું-કરવું, એ દેવગુણ છે.)