પગમાં પેસી ગયેલો કાંટો નીકળે નહીં ત્યાં સુધી પીડા આપતો રહે, તેમ આજે યાદોરૂપી કંટકો શરીરમાં શૂળ બની ભોંકાય રહ્યા હતા. વહિદાનું માતૃત્વ આજે વિફર્યું હતું. પોતાના બાળકોના હાલ કેવા હશે? કઈ હાલતમાં બન્ને લાડકવાયી રહેતી હશે. કોઈ મારતું તો નહિ હોય ને? કોઈ તકલીફમાં હશે તો કોને કહેશે? પોતાના વિના એમની પરેશાની સાંભળનાર હતું પણ કોણ? બાપ તો હતો ન હતો બરાબર. એક માની કેવી મૂંઝવણ? નાજુક વેલ જેવા બાળકોને જૂનાએ પોતાને સોંપ્યાં નહીં ને નવાએ સ્વીકાર્યા નહીં. મજબૂરી, દરિદ્રતા અને મૂંઝવણભરી પરિસ્થિતિ વચ્ચે માતૃત્વની આકરી કસોટી થઈ રહી હતી. યાદોના વમળ વચ્ચે વહિદાને સંબંધોના સૌ બંધન તોડી નાંખવાની આજે ચાનક ચઢી હતી.