વીરચંદભાઈના ઘેર જવાનું મારે બેત્રણ વાર થયું હશે. પહેલી વાર હું એમના ઘેર ગયો ત્યારે મને થયેલું કે આ ઘરમાં આ બધા માણસો કઈ રીતે રહેતા હશે? કેમ કે એ ઘરમાં ઘરવખરી ઓછી હતી ને પુસ્તકો વધારે હતાં. જ્યાં જુઓ ત્યાં બસ પુસ્તકો જ પુસ્તકો. મને ત્યારે એવું લાગેલું કે સાંજે સૂતી વખતે કદાચ બધાં કુટુંબીજનો પુસ્તકો બાજુ પર ખસેડીને જગ્યા કરતાં હશે. વીરચંદભાઈ ફાઈલો પણ પુષ્કળ રાખતા. કોઈક ફાઈલમાં છાપાનાં કટીંગ્સ હોય, કોઈકમાં લેખો હોય, તો વળી કોઈકમાં ચિત્રો પણ હોય ને ફોટા પણ હોય. ગુજરાતે વીરચંદભાઈનો લાભ નથી લીધો. જો એમના જેવા કોઈક વિદ્વાન યુરોપમાં હોત તો કદાચ એમની પાસે ઔપચારિક શિક્ષણની અપેક્ષા રાખ્યા વિના જ એમને કોઈક યુનિવર્સિટીએ પ્રોફેસર બનાવી દીધા હોત. વીરચંદભાઈ ઉપર જે એમના કેટલાક મિત્રો એક પુસ્તક તૈયાર કરી રહ્યા છે. એ પુસ્તક પ્રગટ થશે ત્યારે લોકોને એમના વિશે ખ્યાલ આવશે. એમની વિદ્વતાનો લાભ પશ્ચિમના અનેક વિદ્વાનોએ લીધો છે. ગુજરાતના ઓછા. હું એનો સાક્ષી છું. જ્યારેક પશ્ચિમના એક વિદ્વાન ‘કામસૂત્ર’ પર સંશોધન કરતા હતા ત્યારે વીરચંદભાઈએ એને કહેલું કે તમને ખબર છે કે ‘કામસૂત્ર’ની શોધ એક ગુજરાતી વિદ્વાને કરેલી! એ વિદ્વાન પણ પછી વિચારમાં પડી ગયેલા. વીરચંદભાઈએ વરસો સુધી ભગવાનલાલ ઇન્દ્રજિત પર કામ કરેલું. પશ્ચિમને પહેલી વાર ‘કામસૂત્ર’નો પરિચય કરાવનાર તરીકે લોકો રીચાર્ડ બર્ટનને યશ આપે છે. પણ, ના. એ કામ કરવામાં બીજા બે ભારતીય વિદ્વાનો પણ જોડાયેલા હતા. એમાંના એક ભગવાનલાલ ઇન્દ્રજી. આ હકીકત સૌ પહેલાં વીરચંદભાઈ પ્રકાશમાં લાવેલા.