એ દિવસે બપોરે છૂટ્યા પછી ધર્મશાળાથી સામાન લઈને ઘરે જવાનું હતું. નસીબજોગે આટલી તકલીફો છતાં મન જરાય વિચલિત નહોતું થયું. કારણ કે તકલીફો તો અમને ગળથૂથીમાં જ મળેલી એટલે એની કોઈ નવાઈ નહોતી. પેપર ખૂબ જ સારાં ગયાં હતાં. સારા માર્ક આવશે એવી ખાતરી થઈ ગઈ હતી. મનમાં એનો આનંદ હતો પણ ભૂખ ખૂબ લાગી હતી. બપોરે બે વાગ્યે ચાલતો ચાલતો પરીક્ષાકેન્દ્રથી ધર્મશાળા પહોંચ્યો. પગનો દુ:ખાવો હવે નહીંવત્ બની ગયો હતો એટલે એની પીડા હવે જરાય નહોતી. ધર્મશાળા પહોંચી મેં મારો સામાન પતરાની પેટીમાં ભર્યો. એ પેટી ઉપાડી બીજા બે કિલોમિટર જેટલું ચાલીને બસ સ્ટેન્ડ સુધી પહોંચવાનું હતું, પરંતુ હવે ચાલવામાં કોઈ જ તકલીફ નહોતી. ફક્ત ભૂખને લીધે થોડીક નબળાઈ લાગતી હતી અને સ્હેજ ચક્કર આવતાં હતાં. આમ જોઈએ તો છેલ્લા સાત દિવસની થોડી થોડી ભૂખનો હવે સરવાળો પણ થયો હતો. મેં ફરી એક વાર પેટભરીને પાણી પીધું. પેટી ઉપાડીને ધર્મશાળામાંથી બહાર આવ્યો. ઓટલા પર બેઠેલો પેલો ગાંડા જેવો માણસ આજે પણ એની ધૂનમાં મસ્તીથે ગાતો હતો કે ‘રામબાણ વાગ્યા હોય તે જાણે !’