નદી તળાવતો ત્રણ દિવસમાં બે વાર જઇ આવ્યાં, પણ પછી કંઇ કામધંધા વગરનાં, ઉઘાડા માથાં મેલીને, ફરવા નીકળીએ તો સૌ બારણા પાછળથી જોઇ રહે ને પીઠ પાછળ ખી ખી કરે એથી સંકોચાઇને એય માંડી વાળ્યું. પાંચેક દિવસ પછી બે ગાઉ ઉપર પારેશ્વરનો અગિયારશનો મેળો હતો એની લાલચ ન હોત તો અમે તરત તો ઉચાળા ભર્યા હોત. દરમ્યાન અમારી આ સ્થિતિનો અમને એક અણધાર્યો જ લાભ મળ્યો. ઉપાધ્યાયના મોટા કાકા પાસેના માડઃઅમાં રહે. એકાંત અને શાંતિ ખાતર અમે લોકોએ ત્યાં બેસવાનું પસંદ કર્યું હતું. પણ આખો દિવસ અમને હાહાહીહી કરવા દઇ સાંજ થતાં તો ડોસા અમારી વાતોમાં ભળવા લાગ્યાને જોતજોતામાં મને તો એમણે એમની લાડકી બનાવી મૂકી. રોજ નમતો પહોર થાય ને ભીમા વાળંદ પાસે સંભાળપૂર્વક વટાવેલી લીલાગરી ‘કાંઇ વાંધો નથી !…. પીઓ, પીઓ, આ તો અમારી ગામડાની ઠંડાઇ !’ એમ કરી કરીને અમને પીવા આગ્રહ કરતા જાય અને અમે તો શું પીવાનાં હતાં? ત્રણ જણ વચ્ચે એક પ્યાલો અને તે પણ એમનો ભત્રીજો પીએ એ! પણ ડોસા પોતે તો ‘શંભુને, મારા ભોળાને ઘણી ઘણી વહાલી છે! જરી આચમન કરી લઉં,’ કરીને ખાસ્સો નાનકડા ઘડા જેવડો વિજ્યા ભરેલો મોટો લોટો ગટગટાવી જાય. પછી ચાલે વાતો. એ વાતો જ અમારે માટે તો મોટો નશો હતો. બિચારો અશ્વિન આ વખતે સિનેમાનાં માંદલા ચિત્રો જોતો હશે એની મને, એ સાંભળતા વચ્ચે વચ્ચે ક્યારેક દયા આવી જતી.