ભગવાનને કરવું તે એ કંઈ માંદા પડ્યા. કોઈ ફાકી ને ચૂર્ણના ફાકડા ભર્યા પણ જે ફેર પડ્યો તે નેગેટિવ બાજુએ પડ્યો અને એમને હૉસ્પિટલનું શરણ લેવું પડ્યું. આજે ગુરૂ ગોવિંદસિંહ હૉસ્પિટલને નામે ઓળખાતી એ હૉસ્પિટલ બંધાઈ ત્યારે જામ સાહેબનું રાજ્ય હતું અને ઇર્વિન હૉસ્પિટલના નામે એ ઓળખાતી. કુશલ સર્જન જતા રહ્યા પછીથી એમાંથી સાજા થઈને પાછા આવનારનું પ્રમાણ ઘટી ગયું હતું. એ જમાનાના હૉસ્પિટલના એક આખાબોલા ડૉક્ટર કહેતા કે,’અહીં જે દર્દીઓ દાખલ થાય તેમાંથી જીવે એટલા જામના અને ખરે એટલા રામના.’ અને સિંહ ભાગ તો રામનો જ હોય એ સ્વાભાવિક હતું. સૌથી વધારે ડર લોકોને એ હૉસ્પિટલમાં શસ્ત્રક્રિયા કરાવવાનો હતો. એ કાળે શસ્ત્રક્રિયા કરતાં પહેલાં દર્દીને શીશી, સૂંઘાડવામાં આવતી, અર્થાત, ક્લોરોફોર્મ સૂંઘાડવામાં આવતું.એ ક્લોરોફોર્મ એટલું જલદ હોય કે, ‘શીશી સૂંઘાડનાર’ ડૉકટર ‘અધિકસ્ય અધિકં ફલમ’ માં માનતા હોય પણ, સોમાંથી નેવું ટકા દર્દીઓ ચીરનિદ્રામાં પોઢી જતાં અને યમરાજ્યમાંથી રામરાજ્યમાં ચાલી જતા. પણ ધનસુખરામને સદભાગ્યે, ઇર્વિન હોસ્પિટલમાંની રામની આણ ઘણી ઓછી થઈ ગઈ હતી અને ભારત સ્વતંત્ર થયા પછીથી યમની આણ સંપૂર્ણ અદ્રશ્ય થઈ ગઈ હતી. ધનસુખરામને એમનો ભત્રીજો હૉસ્પિટલ લઈ ગયો ત્યારે, ધનસુખરામે પોતાના ભત્રીજાને ચોખ્ખું સંભળાવ્યું હતું કે, ‘નાતમાં બધાને કહી દે જે કે કોઈ જ મને જોવા ન આવે.’