સવારના પહોરમાં જ થોડાક સારા શબ્દોની ભેટ મળી જતાં નિહારિકાની મંદ મંદ થઈ ગયેલી નાડીઓમાં ચૈતન્ય ઊભરાઈ રહ્યું. કૉલેજના દિવસોમાં તો કેવાં કેવાં સપનાં પાંપણના દેશમાં રાતવાસો કરતાં હતાં ! આરામવાળી અને નવરાશથી ભરેલી સુંદર જિંદગી હશે . . બાળકોને રમાડવા-ભણાવવા ઉત્સાહી નવરા હાથ હશે. થાકેલા હસબંડને હસાવવા મીઠી મીઠી વાતોનો ખજાનો હશે. દર રવિવારે ક્યાંક બહાર જવાનું હશે. પાંદડાંઓની પાંખો ફેલાવીને આભના હોઠ ચૂમતી નાળિયેરીઓ સુવર્ણકણોની જેમ ઝગારા મારતી દરિયાની રેતી ખુશીનાં ઊઠી આવતાં ફૂલફટાકિયાં મોજાં . . . આમાંનું કશું નથી. એમ વિચારતાં એણે માતાજીની પૂજાની તૈયારી કરવા માંડી. બાજઠ ઉપર લાલ કાપડ પાથરી માતાજીનો ફોટો મૂક્યો. દીવો ગોઠવ્યો. વ્રતની વાર્તા વાંચવાની ચોપડી લીધી. અગરબત્તી કરી. સૌરવ હજુ સૂતો હતો. એણે વાર્તા વાંચી, માતાજીની આરતી કરીને એમાં ખ્યાલ જ ન રહ્યો કે સૌરવ જાગી ગયો છે ને પલંગ પર બેઠો બેઠો એને જોઈ રહ્યો છે.