જ્યારે હું ૨૦૦૬ માં ભારત આવ્યો ત્યારે અમારી સોસાયટિ માં નવા અપાર્ટસમેન્ટસ બંધાતા હતા… હુ એક બપોરે ત્યાંથિ પસાર થતો હતો – મે જોયુ કે એક ૨ વર્ષનુ બાળક એની બહેન ના ખોળા માં બેસી ને રડી રહ્ય હતુ – મેં એ ને જઈ ને ચોકલેટ આપી – અને એ બાળક સાથે થોડિ વાત કરી – એની બહેન ને ચોકલેટ આપી – અને પુછ્યુ કે તમારો આ ભાઈ કેમ રડે છે? એ ને ભુખ લાગી છે? તો એ છોકરી મને કહે કે ના મોટા ભાઈ એને માં પાસે જવુ છે અને માં જોઈએ છે… પણ માં તો કામ પછે – જો એની સાથે બેસે તો કામ કોણ કરશે અને પૈસા કોણ લાવશે? મે એની માં પાસે જઈ ને કહ્યુ તો એ કહે હશે શેઠ હમણાં ચુપ થૈ જાશે – અને રાત્રે લઈશ – અત્યારે મારે બહુ કામ છે…. મે એ બેન પાસે થી ઈંટો લઈ લીધી અને કહયુ તમારે તો પૈસાથી કામ છે – જાઓ તમે તમારા બાળક ને લો અને હુ તમારી જગ્યાએ ઈંટો ઉચકુ છુ – મારે કાંઈ ખાસ કામ નથી – એ મારી સામુ જોઈ રહ્યા – મે મારૂ શર્ટ કાઢ્યુ અને એક બાજુ મુકી – એમનિ ઈંટો લઈ આખો દીવસ કામ કર્યુ… સાંજે Rs. 55 એમને આપી – મારા પાકીટ માં થી બધા કાઢિ એમને આપી હુ ચાલતો થયો…. મન બહુ ખુશ હતુ કે મેં એક બાળક ને એની માં સાથે આખો દીવસ વિતાવા દીધો…. એ રાત્રે મને જે ઊંધ આવી છે એ તો મારી ૩૨ વર્ષ ની જીદગી મા નથી આવી…. કાશ હુ આવી મદદ બધાને કરી શકું.