અહીં ભાષાકરણ એક અલંકૃત ગદ્ય એક નવી જ સૃષ્ટિ રચે છે. તાદૃશ્ય વર્ણનો એ દીપનિર્વાણનું એક સબળ પાસું છે. ઝેર તો પીધાં છે જાણી જાણીનો પ્રકૃતિ પ્રેમ અને રાજકીય સૃષ્ટિ એ બે છે, જ્યારે અહીં જે વર્ણનો છે તાદૃશ્ય વર્ણનો અને વર્ણનોનું લાઘવ એ બે તપાસવા જેવા છે. ભાતીગળ ભાષામાં સંસ્કૃત તત્સમ અને તદ્દભવો સાથે તળપદા શબ્દો ઉચિત રીતે વપરાયા છે. ગણરાજ્યો કાળધર્મ પામ્યા. ઇતિહાસમાં શબ્દસ્થ થયા. આંત્રે કહે છે તેમ ગણો એકલપંથી હતા. આ એકલપંથીતા મનુષ્ય જીવનનું અવિભાજ્ય અંગ છે. સમગ્ર માનવજાતિમાં એ સમાવિષ્ટ છે. જે અનેક નવીન રંગો સાથે જીવિત થતું વિલિન થતું આવ્યું છે. ગણજાતિનો વિકાસ, વિનાશ એ નિયતિ છે. આ નિયતિનું એક સંવાદિત આલેખન સમજાવી દર્શકે આપણને એક અનુપમ કૃતિ આપી છે. અને આજના યુગમાં પણ તમે જોઈ શકો છો કે કેટલા બધા સંહારક બળો, નવું ઉપસવું એ બધી પ્રકિયાઓ જાણે કાળથી ચાલી આવતી હોય તેમ લાગે છે. દીપનિર્વાણ આપણી ઐતિહાસિક નવલકથાઓમાં એક સીમાચિહ્ન છે. આ ઇતિહાસનું પુસ્તક નથી નવલકથા છે છતાં દર્શકનો ઇતિહાસનો ઇષ્ટ ખ્યાલ અહીં મૂર્તિમંત થયો છે. એક યુગની સાંસ્કૃિતક સમર્થતાનો આભાસ કલાની વાસ્તવિકતામાં એ સર્જી શક્યા છે. સાંસ્કૃિતક ઘટકોના સમવેદ ચિત્ર રૂપે નિરુપાયેલી આ ગાથા તે કાળની સમગ્ર ભારતીય નવલકથાઓનો સંદર્ભે પસંદ કરવામાં આવે તો પણ સુચારુ થશે. હીરાબહેનનું આ મંતવ્ય છે.