એના પછી બે-ત્રણ અઠવાડિયે અમે મળી જતાં. મમ્મી દિલીપના લગ્નની તૈયારીઓમાં ધાજીની મદદ રોજ કરાવતી. હું મારી પરીક્ષા(ઓ) માટે તનતોડ મહેનત કરવામાં પડી ગઈ. લગ્નની જાન જવાના આગલે દિવસે પણ હું ધાજી, અદા અને દિલીપને મળવા જઈ ન શકી. ધાજી મને ફોન કરી બોલાવતાં તો હું કહેતી, “ધાજી, દિલીપ એની એક્ઝામમાં અને અમેરિકન યુનિવર્સીટીમાં એડમીશન મેળવવા માટે લિખાપટ્ટી કરવામાં બીઝી છે. મારે દિલીપની મદદ વિના, એકલાં ભણવાનું છે. ખૂબ મહેનત તો કરવી પડશેને, ધાજી? કેવી રીતે આવું? મમ્મી તો આવી જ રહી છે રોજ હમણાં અને પછી જાનમાં પણ આવશે! દિલીપ અને ઈંદિરા અમેરિકા જાય પછી હું તો છું જ, અહીં, તમારી સાથે, ધાજી! અને ધાજી, લગ્નના ફોટા અને ફિલ્મ તો ઊતારવાના જ છો, બસ, પછી આપણે બેઉ, સાથે, અહીં બેસીને જોઈશું અને ખુશ થઈશું!” ધાજી શું સમજ્યાં, ખબર નથી, પણ ફોન પર એટલું જ બોલ્યાં, “દિકરી, ભગવાન તને, અભરે ભરાય એટલું સુખ આપે!