વુક્ષની થતી આડેધડ કત્લેઆમથી કવિના ચિત્તને કેવો જબરો કલેશ પહોંચ્યો છે તેનું સંવેદનાત્મક નિરૂપણ પ્રથમ શે’રમાં જ છે. જે માણસ માત્ર પોતાની સગવડ ને અસાયેશ માટે ખુરસી બનાવે છે. તે ખુરસી બનાવવા માટે આખ્ખા જીવતાજાગતા વૃક્ષનું નિકંદન નીકળી જાય છે તે તરફ આપણું ધ્યાન જાય છે ખરું? મનુષ્યને પોતાની સ્વાર્થ લોલુપતા બીજાનો વિનાશ નોતરે છે તેની પરવા નથી. આવો હદયહીન ને લાગણીશૂન્ય મનુષ્ય વુક્ષની તો શું પાંદડાઓની કથા-વ્યથા ને મૂંગી ચીસો કઈ રીતે કોને ઘરે? વૃક્ષ અને પાંદડાંઓને વાચા નથી, પણ એમનું એક અલાયદું ને આગવું જીવન છે. તેના પર કુઠારાઘાત કરીને આખી કુદરતને લોહીઝાણ કરવાની મનુષયની હિંચક લાલસા શું ક્યારેય ખતમ નહીં થાય? આટલી વાત કવિ એક ટચૂકડા શે’રમાં કેવી આબાદ રીતે સમાવી લે છે!