કબીર મોરપીંછનો મુકુટ પહેરતાં. ગુરુગ્રંથ સાહિબમાં સ્થાન પામેલી એમની આ પંક્તિઓ જુઓ- કહિ કબીર કિછુ ગુનુ બિચારી, ચલે જુઆરી દુઈ હાથ ઝારિ. કબીર કહે છે, કશું સારું કામ કરવાનો વિચાર કર, અંતે જુગારી બંને હાથ ખાલી કરીને વિદાય લે છે. ના, આવી અઘરી વાતો કરવાનું ના ફાવે. અને મોરનું પીંછું લાવવું ક્યાંથી? મોરમાં જીવ છે, સરસ્વતીનું વાહન છે. પર્યાવરણ પ્રત્યે પણ આપણી કોઈ ફરજ બને કે નહીં? સારું તો એ રહેવા દો. કૃષ્ણને બીજું શું ગમતું? માખણ. શુદ્ધ, તાજું ‘ને દેશી. ગાયના દૂધનું. બાકી વ્રજ વિસ્તારનું ના હોય તોય ચાલે. શું એકાદ નાની માટલી ભરીને માખણ રોજ ખાઈ શકાય? હાંક… છી! એય જવા દો, પાછું ફેટ ‘ને કોલેસ્ટ્રોલ ‘ને શરદી ‘ને કંઈક કંઈક થાય. યસ, હજુ એક ચીજ છે જે કૃષ્ણને ગમતી. વેણુ વગાડતો…. વેણુ વગાડતો શ્યામ.