ઘણાને ખરખરો કરતા જ નથી આવડતું. આ માટેના ‘ટ્યુશનક્લાસ’ ખોલવા જોઈએ. જો કે ચાર્જ ઓછો રાખવો…ઊંચો ચાર્જ સાંભળી કોઈ રવાના થઈ જાય તો ખરખરો એનો કરવો પડે. ઘણા તો માત્ર ઔપચારિકતા ખાતર આવે છે : ‘આ તો એનો ભાઈ મારો સાહેબ છે એટલે નાછૂટકે આવવું પડે. પ્રમોશન ડ્યુ છે. બાકી મારે ને મહેશભાઈને લાગે નકર વળગે, શું સમજ્યા ?’ આવો ખરખરો સ્વજનને ખરુંખોટું ગૌરવ પણ લેવડાવે છે. ‘બાજુવાળા રમેશભાઈ ગુજરી ગયેલા ત્યારે માંડ વીસ માણસો આવેલાં. આપણા મહેશ વખતે તો દોઢસો હિતેચ્છુઓથી આખો હોલ ભરાઈ ગયેલો. મેં જાતે ગણેલાં….’ પરંતુ સ્વજનને એ ખબર નથી હોતી કે એમાંના અડધા ઉપરાંતના તો સદગતના લેણિયાતો હતાં ! એક કુટુંબીજન તો ફરિયાદના સૂરે રડવા માંડ્યો : ‘હું કેવો કમભાગી ! મારા મોટાભાઈમાં આટઆટલા સદગુણો હોવા છતાં આજ લાગી મને ખબર પણ ન પડી ?! તમારે પહેલાં કહેવું’તું ને…?’ હવે આને કેમ સમજાવવું કે….. ?…… ઘણા તો ખરખરાનો સમય પાંચથી છનો હોય ત્યારે છ ઝટ કેમ વાગે એની કાગડોળે રાહ જ જોતા હોય છે.