વિચારશિબિરમાં એક લેખકમિત્ર મળ્યા. એમણે ટિકિટ કેન્સલ કરાવ્યાની વાત જાણીને ખૂબ આશ્ચર્ય વ્યક્ત કર્યું ને બસની મુસાફરીમાં મારે જે હાડમારી વેઠવી પડવાની એનું બહુ કલાત્મક (મારે માટે દુઃખાત્મક) વર્ણન કર્યું. હું ગભરાયો. પહેલો વિચાર એ આવ્યો કે, ટ્રેનની ટિકિટ કેન્સલ ન કરાવી હોત તો કેટલું સારું થાત! પણ દરેક વખતની જેમ આ વૈધવ્યપ્રાપ્તિ પછી આવેલું ડહાપણ હતું; તેમ છતાં, ટિકિટ કેન્સલ કરાવી એ ખોટું થયું છે એવો એકરાર સંજયભાઈ સમક્ષ કર્યો. એ ભલા માણસે એમનાં અનેક કામોની વચ્ચે મારા સુખદ પ્રવાસના પ્રબંધ માટેના પૂરતા પ્રયત્નો કર્યા છે, પણ જે ટ્રેનની અઠવાડિયા પહેલાં લીધેલી ટિકિટ કેન્સલ કરાવી હતી (આ બેલ મુજે માર) તે ટ્રેનમાં ટિકિટ ન મળી. ફર્સ્ટક્લાસની કે એ.સી.ની ટિકિટ પણ ન મળી. કચ્છથી અમદાવાદ આવતી સ્લિપિંગ કોચ પ્રકારની નાઇટ બસની ટિકિટ પણ ન મળી. આખરે બીજે દિવસે સંજયભાઈ મને અમદાવાદ જવાની બસ મળે એવા કોઈ બસસ્ટેન્ડે સંસ્થાની ગાડીમાં મૂકી ગયા. મને પડનારી અનેક અગવડોની કલ્પનાથી એ સજ્જન ઘણા દુઃખી હતા. બુદ્ધ ભગવાને ભલે કહ્યું, દુઃખ છે, દુઃખનો ઉપાય છે, પણ કેટલાંક દુઃખોનો – ખાસ કરીને સામે ચાલીને નોતરેલાં દુઃખોનો કોઈ ઉપાય નથી હોતો!