ખૂબ જ નિર્મળ વ્યક્તિત્વ. સાલસ. કોઈને છેતરવાની વૃત્તિ નહીં. કોઈને છેતર્યા નથી, હા, છેતરાયા છે ખરા. તેમના નામે પૈસા બનાવનારને પૈસા બનાવવા દીધા છે, વચ્ચે આડા આવ્યા નથી. તે કશાથી બે ખબર નહોતા. ખોટી બેઆની કેમ ચલાવવી એની તેમને ખબર હતી, એ પ્રયુક્તિ તે સારી પેઠે જાણતા હતા. પોતાની ‘ખોટી બે આની’ નામના લેખમાં એ તરકીબ તેમણે દર્શાવી છે. પણ ખોટા સિક્કા ચલાવવાનો જીવનમાં ક્યારેય પ્રયાસ નહોતો કર્યો, કેમકે ખોટા સિક્કાની સામે ખોટા સિક્કા મળતા હોય છે એ વાત ફિલસૂફ હોવાને કારણે સમજતા હતા. તેમના અવસાનના બે અઠવાડિયાં અગાઉ તેમનું પુસ્તક ‘અમે બધાં’ છાપવા માટે અહીંના પ્રકાશકે તેમને એક પત્ર લખ્યો હતો. અમદાવાદ આવતા એક લેખક મિત્રને તેમણે કહ્યું : ‘તમે અમદાવાદ જાવ છો તો પ્રકાશકને મળજો. કહેજો કે ‘અમે બધાં’ મેં અને ધનસુખલાલ મહેતાએ સાથે લખેલું એટલે એની રોયલ્ટીમાં તેમનો પણ એટલો જ હિસ્સો છે. મને માત્ર મારા ભાગના પૈસા મોકલે ને ધનસુખલાલના પૈસા તેમની દીકરીઓને મોકલી આપે. . .’ મૂળે તે આનંદલોકના આત્મા હોઈ કોઈની સાથે ક્લેશકર વર્તન કર્યું નથી. પોતાનો અણગમોય તેમણે હળવાશથી રજૂ કર્યો છે. રામનારાયણ વિ. પાથકના અવસાન પ્રસંગે મુંબઈમાં એક શોકસભા ભરાયેલી, જેમાં જ્યોતીન્દ્ર વક્તા હતા. તે શોકાંજલિ આપવા ઊભા થયા. જ્યોતીન્દ્ર માત્ર હાસ્યકાર જ નહીં, એક દાર્શનિક પણ ખરા, એટલે તેમની ગંભીર-અગંભીર કોઈ પણ વાત રસપ્રદ હોય. શ્રોતાઓ એક કાન થઈ તેમને સાંભળતા હતા. સ્ટેજ પર બેઠેલ બે-ત્રણ સાહિત્યકારો અંદરોઅંદર સતત વાતો કર્યા કરતા હતા. આથી જ્યોતીન્દ્રને બોલવામાં ખલેલ પહોંચતી હતી. વાતો કરનારાઓનું ધ્યાન ખેંચવા તેમણે બે વખત પાછળ જોયું, પણ કંઈ ફેર ન પડ્યો એટલે પોતાના વક્તવ્યને ટૂંકાવતાં તે બોલ્યા : ‘મારી પાછળ પણ ઘણા વક્તાઓ છે એટલે હું બેસી જાઉં છું. . .’