એક તો બે કલાકની ફિલ્મમાં પહેલો પોણો કલાક તો પ્રસ્તાવના બાંધવામાં જ નીકળી જાય, જેને પાછી ફિલ્મ સાથે કશી લેવાદેવા ન હોય. આવી સ્ટોરી અનેક વાર જોઈ ચૂક્યા હોવાથી આપણે જે અટકળો કરતા હોઈએ એવું જ આગળ બનવા લાગે એટલે આપણા પર કંટાળાનો હુમલો થાય. કોઈ ટ્વિસ્ટ ઍન્ડ ટર્ન વિના આગળ વધ્યે જતી સ્ટોરીને સપોર્ટ આપવા માટે સ્વરા ભાસ્કર (‘રાંઝણા’ ફિલ્મની બિંદિયા) બિચારી એકલી ઝઝૂમ્યા કરે. આખી ફિલ્મમાં પોતાના પાત્રને જીવંત બનાવવા માટે તે એક જ સિન્સિયર પ્રયાસ કરતી હોય એવું લાગે. બાકીની સપોર્ટિંગ કાસ્ટ તો એટલી કંગાળ લેવામાં આવી છે કે જાણે બંદરછાપ દંતમંજન કે હરસ-મસા-ભગંદરની જાહેરખબરોમાંથી પકડી લાવ્યા હોય એવા લોકો જ સ્ક્રીન પર આવ્યા કરે છે. તેમની ઍક્ટિંગમાં કશો ભલીવાર નથી. ફિલ્મમાં મુરલી શર્મા જેવો ઉમદા અદાકાર છે, પણ તેના ભાગે બે-ચાર સીનમાં અલપ-ઝલપ દેખાવા સિવાય કશું જ આવ્યું નથી.