હવે, આ સુખદ સ્ટોરીમાં બે ટ્વીસ્ટ આવ્યા. પહેલો એ કે બેક્ટેરીઆ પણ છેલ્લે તો આપણા જેવો જીવ જ છે. તે પણ તેના અસ્તિત્વ સામે કોઈ સંકટ ઊભું થાય એટલે તેના ઘટકદ્રવ્યોમાં પરીવર્તન કરી અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા કોશિષ કરે છે. આ કારણે બન્યું એવું કે એન્ટીબાયોટીકોના વપરાશ પહેલાં જે બેક્ટેરીયા ઘણીવાર શરીરના શ્વેતકણોથી પણ મરી જતા તેમણે હવે આ એન્ટીબાયોટીકો સામે લડતા લડતા પોતાના ડીએનએને બદલી દીધું. અને આ બદલાયેલા ડીએનએથી એ એન્ટીબાયોટીક એમને અસર કરતી બંધ થઈ જ ગઈ. સાથે સાથે આપણા શ્વેતકણો પણ તેમની આગળ બેઅસર થઈ ગયા. આમ, માનવજાતિ ફસાઈ. હવે વિકલ્પ એક જ હતો - એન્ટીબાયોટીકને હજી એવી રીતે વિકસાવવી કે જેથી તે આ રેસીસ્ટ થઈ ગયેલા બેક્ટેરીયાના નવા ડીએનએને પણ મારી શકે. આ રીતે આપણે એક પછી એક વધુ ખતરનાક એન્ટીબાયોટીકો શોધવી પડી જે એ ખતરનાક બની ગયેલા બેક્ટેરીયાને મારી શકે. આ ખતરનાક બનેલી એન્ટીબાયોટીકો હવે એ હાનીકારક બેક્ટેરીઆ સાથે શરીરના લાભદાયી બેક્ટેરીઆને પણ મારવા લાગી. આ કારણે ઊભી થઈ એન્ટીબાયોટીકની ગંભીર સાઇડ ઇફેક્ટો. આ રીતે બેક્ટેરીઆ અને એન્ટીબાયોટીકો વચ્ચે ચાલતા આ અવિરત યુદ્ધમાં ૧૯૮૭ સુધીમાં આપણે એન્ટીબાયોટીકોના બીજા સો group શોધી લીધા પણ હવે બીજો ટ્વીસ્ટ આવ્યો. ૧૯૮૭ પછી એવા રસાયણો મળતા બંધ થઈ ગયા જે ખતરનાક બની ગયેલા એ બેક્ટેરીઆને મારી શકે. પરિણામે ૧૯૮૭ પછી બેક્ટેરીઆનું કોઈ નવું group આજ સુધી શોધાયું નથી. આથી છેલ્લી શોધાયેલી એન્ટીબાયોટીકોના બંધારણમાં જ અમુક ફેરફારો કરીને નવી પેઢીની એન્ટીબાયોટીકો બનાવવામાં આવી રહી છે, જ્યાં ક્રમશ: તેમનો ડોઝ અને સમયગાળો વધારવામાં આવી રહ્યા છે.