પ્રેમના નૈતિક સ્તરનો સંબંધ છે. તે વિશે હું જરૃર કહીશ કે તેમાં આવેશ જરૃર છે, પણ તે કંઈ પશુવૃત્તિ નથી. એક અત્યંત મધુર, માનવસહજ સંવેદના છે. પ્યાર પોતાનામાં ક્યારેય પાશવિક હોઈ શકે નહીં. પ્યાર તો હંમેશાં મનુષ્ય-ચરિત્રને ઉપર ઉઠાવે છે, નીચે ધકેલતો નથી. શરત એટલી જ કે તે પ્રેમ જ હોય… હા, હું કહી શકું કે યુવક-યુવતી આપસી પ્રેમ કરે અને તેમાં પ્રેમની લાગણીના સહારે ઉપર ઊઠી શકે, પવિત્રતા જાળવી શકે છે. મેં એવું કહ્યું હતું કે, પ્રેમ એ મનુષ્યની કમજોરી છે તો એ સામાન્ય માણસ વિશે ઇંગિત હતો, પરંતુ એ એક અત્યંત આદર્શ સ્થિતિ છે જ્યાં મનુષ્ય પ્યાર, તિરસ્કાર વગેરે લાગણી પર કાબૂ મેળવે. પોતાનાં કાર્યનો આધાર નિજાત્માના નિર્દેશથી જ સર્જે. આધુનિક યુગમાં પ્રેમ કંઈ ખરાબ બાબત નથી, મનુષ્ય માટે સારી વાત છે. પ્યારની ઊંડી સંવેદના એવી હોય છે કે જે વ્યક્તિગત સીમિત રહેવાને બદલે વિશ્વમય બનાવે છે.