(૨૭) તેવી રીતે, આત્માનો અભિલાષી પણ, બ્રહ્મચર્ય કરતો (બ્રહ્મભાવમાં સદૈવ રહેતો) એની પ્રાપ્તિ ઈચ્છે, ત્યારે, એ દુનિયામાં કશાની લલચ નથી કરતો, એટલું જ નહિ પણ, પુત્ર પરિવાર, ધન, લોક, પરલોક, એ સર્વથી મન ફેરવી લેતો, ને એ સર્વને તુચ્છ તથા મિથ્યા લેખતો થઈ જાય, એને ધૂન છે. એક માત્ર આત્માને ઓળખવાની. અને એને જાણીને, રોકડો મેળવી પણ લે, ત્યારે, એ અહીંનો અહીં, નિરૂપાધિ બનીને, આ જડ શબરૂપ કાયાને (પ્રારબ્ધને કારણે) ઘસડતો ફરે, ને, એનાં ક્ષુદ્ર દુઃખ સુખોને અહંકારમાં થતાં દેખતો, દુઃખી કે સુખી જેવા દેખાયા તો કરે. પરંતુ, આ જ્ઞાનની લાગવગને જોરે, સ્વર્ગલોકના રાજ્યનો એ યુવરાજ બનીને, જીવન દરમ્યાન પેલા પ્રયાણના સમયની પ્રસન્નતાથી રાહ જોતો રહે. જ્યારે નિયત કાળ આવે, ને શબ સમું આ શરીર ખરી પડે, ત્યારે, એ પુનઃ પોતાના જ્યોતિસ્વરૂપમાં જામી રહે. પછી, એને પાછું ઉડવાનું નથી રહેતું, તોયે, (ઈશ્વરીય) માયાની વૃત્તિને લીધે, સત્યકામ અને સત્યસંકલ્પ એને આલતુ-ફાલતુમાં મફત, કલ્પિત આવી મળે છે. એ બધું એને નથી જોઈતું, તોયે મળી આવે છે. કેમકે, એ બધું, એનો પોતાનો જ પડછાયો, એની પોતાની જ છાયા છે. પોતાની છાયા પોતાની સાથે ફરે, તે માટે માણસને કદીયે કશો બંદોબસ્ત કરવો પડે છે ખરો? એ તો, એ જ્યાં જાય ત્યાં, સાથે ને સાથે જ હોય.