પાછા તો વિક્રમને પણ વળવું હતું. પણ કેવી રીતે ? સમજણની નક્કરતા પેલા અદમ્ય ખેંચાણ આગળ વિવશ પ્રવાહી બની ગઈ હતી. પરિપક્વતાના ઊભરા આવતા ને આવીને ઠરી જતા. આજે ફોન પર કહી દઈશ. બસ, અટકી જઈએ. અથવા એસએમએસ કરી દઈશ. લેટ્સ એન્ડ ઈટ હીઅર. આમ તો હતું શું ને ગયું શું ? છેલ્લા વરસેકથી ઓળખાણ. પછી થોડી મિત્રતા. પછી થોડી નિકટતા. બસ. શૈલાને ખબર પડે તો ? અને કેવલને…? શૈલાને બિચારીને તો કલ્પનામાંય… પેલા દિવસે એસએમએસ ટોન વાગ્યો ત્યારે એણે કુતૂહલથી વાંચ્યો હતો : ‘સોરી કુડ નોટ પિક અપ યોર કોલ. વિલ કોલ ટુ મોરો..’ પછી કહે, ‘આ વળી કોણ મૃણાલ વ્યાસ ?’ એ વખતે તો કહી દીધું કે કલાયન્ટ છે. જૂઠું તો ન’તું જ વળી. પણ તોય કહેતી વખતે અને પછી ક્યાંય સુધી જે હથેળીમાં પરસેવો…… હોય છે લોકોને આવું બધું પણ સાલું આપણને ન ફાવે. એટલીસ્ટ શૈલાને એક વાર કહેવું તો… પણ રોજ સાંજે ઓફિસેથી છૂટવાના સમયે ફોન રણકે એટલે નિશ્ચયની પકડ ઢીલી થઈ જતી. ફરી આખા દિવસની ઝીણી ઝીણી વાતો, સફળતાઓનો રુઆબ, નિષ્ફળતાઓનો ચિતાર, ચિંતાઓનો કાટમાળ ને પેલાં આછાં ઘાટાં સ્વપ્નાં… બીજે ક્યાં ઠાલવવું ? ઘરે શૈલા પાસે શક્ય નહોતું. એ કેવી ઘરમય ? પેલા દિવસે એને કહેવા ગયો કે ઓફિસમાં એક જણને કેમ છૂટો કર્યો. પહેલાં ‘હં હા’ કર્યું. થોડું સાંભળ્યું ને પછી અચાનક ઝાડુ લઈ આવી. વિક્રમે મૂંઝાઈને વાત ચાલુ રાખી ને આજુબાજુ જોયું. ત્યાં તો સોફા પર ચડીને. ‘આ જાળું જો ને કેટલા દિવસથી શંકરિયાને કીધું તોય ભૂલી જાય છે.’ પછી તો થોડી વાર એ પોતે જ જાળું બની ગઈ. પછી ઝાડુ હાથમાં પકડી નીચે ઊતરી સોફા ઝાટકીને ઝાડુ અંદર પાછું મૂકવા ગઈ તે ગઈ.