‘કબકી આવાજ દે રહી હું, પતા નહીં ચલતા તુજે? સુનતી ક્યું નહીં? બહેરી હે ક્યા? જબ દેખો તબ ખોઈ ખોઈ રહેતી હે. મુજે રઈશ સે કહેના પડેગા કિ ઈસ પાગલ કો પાગલખાને લે જા, વર્ના હમારા તો ભલા હી હો જાયગા…’ સાસુની એવી કંઈ કેટલીયે ખરી ખોટી વહિદા મૂંગે મોઢે સાંભળતી રહી. આ બધુ સાંભળવાની રોજની. અરે! આખા જન્મારાની હવે આ જ આદત પડી ગઈ હતી. નમાઈ વહિદાને સાસુમાં ‘મા’નો પ્રેમ કદી મળી ના શક્યો. હૈયાની દાબડીમાં દર્દ વધી જતાં પાણી છલકાઈ આંખોને કિનારે અશ્રુ રૂપે ટપકી જ જતાં, પણ જન્મી ત્યારથી અશ્રુઓ આંખોની બંધ પાંપણની અંદર ગળી જવાની કળા વહિદાએ હસ્તગત કરી લીધી હતી.