અઢાર વર્ષની ઉંમર સુધી મારાં કોઈ ખાસ કે અંગત દોસ્ત ન હતાં. દોસ્ત ન હતાં એટલે દુશ્મન પણ ન હતાં. જે નામનાં દોસ્તો હતાં એ પાછળ રહી ચૂક્યા અને પોતપોતાની દુનિયામાં વ્યસ્ત થઈ ગયા હતાં. એકલાં-એકલાં મને ઘણી વખત ઘણાં વિચારો આવતા અને વિચારો હું નોટબુકનાં પાનાં ફાડી લખી લેતો. પછી એ લખેલું પાનું પણ ફાડી નાખતો. માણસનાં જીવનમાં કોઈ પ્રવેશે અને જતું રહે એટલે એ એકલતા અનુભવે. મારાં જીવનમાં ઊલટું હતું. હું કોઈનાં આવ્યાં પહેલાંની એકલતા ભોગવી રહ્યો હતો. મારે એક એવી વ્યક્તિની જરૂર હતી જે મારો ગુસ્સો, પ્રેમ, હાસ્ય, ઉદાસી જેવી અઢળક લાગણીઓને સમજી અને મન-મગજનાં