એણે બળવંત સામે જોઈને પણ મોં મલકાવ્યું. ‘છોકરાં…’ ચારુ બોલી, ‘બહુ ભોળાં છે. તમારા ઘરમાં એમને સૌ બહુ ફોસલાવે છે. હું તને…’ એણે સંજય તરફ એક નજર ફેંકી. જે કશું પણ બોલ્યા વગર અદબ વાળીને એક તરફ ઊભો હતો. ચારુએ ફરી એક નજર તેના તરફ કરી અને દીપાને કહ્યુંઃ ‘હું તને કંઈ નથી કહેતી બીજું, સમજી? બે દહાડા તો બે દહાડા, તારી પાસે હોય ત્યાં લગી સાચવજે.’ અેણે સોય જેવી અણીદાર નજર એના ભણી માંડીને કહ્યુંઃ ‘એમને તું નવી માની જેમ ન રાખીશ. બાકી તો જેવા એમનાં નસીબ, બીજું શું?’ એના આ વાક્યમાં ભારેલો અગ્નિ હતો. ભારોભાર અવિશ્વાસ અને કડવાશ. અત્યારથી જ એ ડૂંભાણું ચાંપવા માગતી તી.