1937માં નાલવાડીમાં આઠ-આઠ કલાક સૂતર કાંતવાના પ્રયોગથી મને નબળાઈ આવી. તાવ અને ખાંસીએ મને પરેશાન કરી મૂક્યો. સ્વાસ્થ્ય સુધારવા 1938માં 7 માર્ચે પવનાર પહોંચ્યો. બધાં કામો અને સંસ્થાઓની ચિંતા છોડી, નિશ્ચિંત મને બંગલામાં પ્રવેશ કર્યો. ત્યાં કલાકો સુધી મન શૂન્ય રાખીને પડ્યો રહેતો. એ મારો શૂન્યતાનો અનુભવ હતો. ઘડિયાળને જે રીતે બંધ રાખીએ તે રીતે મનને બંધ કરી મૂકી દીધું હતું. કલાકોના કલાક શૂન્યાવકાશમાં રહેતો. વિકારમુક્તિ તો પહેલાં જ સધાઈ હતી. હવે વિચાર-મુક્તિનો પ્રશ્ન હતો. બુદ્ધિબળની રમતમાં બુદ્ધિ વિચાર કરે છે. રમત તો મિથ્યા છે જ. પરંતુ તેમાં પણ બુદ્ધિ થોડો વિચાર કરે છે. તેટલું પણ નહીં. તે પણ છોડ્યું. તેનું પરિણામ એટલે સુધી આવ્યું કે બધું શૂન્ય લાગતું. આ બધું જ નહીં તેમ અનુભવાતું. ‘નથી’નો એટલો તો અનુભવ આવતો કે ‘છે કે કેમ’ તે સમજવા જાગૃતિમાં પણ હાથથી સ્પર્શીને અનુભવ લેવો પડતો. અને હાથને કાંઈ કઠણ સ્પર્શ થતો, એટલું જ. સૃષ્ટિના લોપનો એ અનુભવ હતો. ફક્ત આપણે આપણા સ્થાનમાં છીએ, તેટલી જ અનુભૂતિ રહેતી.