લથડતે પગે પ્રવીણ બહાર આવ્યો. ઢગલો થઈને ખુરશી ઉપર બેસી ગયો. આજુબાજુના માણસોને નવાઈ લાગી. ‘પ્રવીણભાઈ, તબિયત તો ઠીક છે ને ? શેઠના ઓરડામાં શું થયું ? ઠપકો આપ્યો ? તમે તો એમના ભરોસાના માણસ છો ? નોકરીમાંથી છુટા કર્યા ?’ સ્ટાફમાંથી એક ભાઈ બોલ્યા, પણ પ્રવીણ જવાબ આપવાની હાલતમાં જ ક્યાં હતો ! અડધા દિવસની રજા લઈને, એના હાથ નીચેના માણસને બાકીનું કામ સોંપીને ઑફિસમાંથી નીકળી ગયો. ઘેર જવાનું મન ન થયું. એક જૂની રેસ્ટોરાંમાં જઈને બેઠો. એક કડક મીઠી ચા નો ઑર્ડર આપ્યો. ચા પીતાં પીતાં વિચારે ચડી ગયો. એણે શું કરવું જોઈએ એ સૂઝતું ન હતું. એક ઘડી તો આપઘાત કરવાનું પણ મન થઈ આવ્યું. વિશાખાના ખ્યાલે એ રોકાઈ ગયો. એણે નક્કી કર્યું કે વિશાખાની સલાહ લેવી જોઈએ. મારા સુખ-દુ:ખની એ જ ભાગીદાર છે ને !