માણસ પોતાની શક્તિ મુજબ દાન કરતો હોય છે. ઉત્તમ કાર્યમાં ભાગીદાર થતો હોય છે. પરંતુ કેટલાંક કાર્યો ખૂબ વિશિષ્ટ હોય છે. એમાં ભાગીદાર થવું એ લક્ષ્મીને વિષ્ણુનો સ્પર્શ આપવા જેવું મહત્‍ કાર્ય બની રહે છે. કહો કે લક્ષ્મી પવિત્ર થાય છે. કારણ કે દર્દીઓ સાજા થઈને જાય છે ત્યારે એમને હૈયેથી અબોલ એવો સંતોષ, રાજીપો અને આશીર્વાદ પ્રગટ થતો હોય છે, એ આખી ઘટનાને અમૂલ્ય બનાવી દે છે. જાણે એક યજ્ઞમાં ભાગીદાર થવાની ઉચ્ચતા અનુભવાય છે. એટલે બાપુએ ૨૦૧૫માં કહ્યું કે ‘જેને સોણું આવવુંય મુશ્કેલ છે એવું આરોગ્યમંદિર સાવરકુંડલાની ધરતી ઉપર વાસ્તવિકતા બનીને ઊભું છે.’ નબળામાં નબળી આર્થિક સ્થિતિવાળાને ઉત્તમમાં ઉત્તમ સારવાર મળે, દદીને નારાયણ ગણીને વ્યવહાર થાય અને દર્દીને નારાયણ ગણીને વ્યવહાર થાય અને દર્દીને ઓશિયાળાપણું ન લાગે એમ સારવાર મળે એ ઘટનાનું ગૌરવ કરીએ તેટલું ઓછું છે.