શિક્ષણ આપવા માટેની તેમની રુચિ એટલી પ્રબળ હતી કે કોઈ પણ સમયે કોઈ પણ વિદ્યાર્થી તેમની પાસે શીખવા જઈ શકે અને તેઓ દિલ રેડીને શીખવતાં. અશિક્ષિત સ્ત્રીઓ માટે તો તેઓ હરતી-ફરતી પાઠશાળા જેવા હતાં. શિક્ષણ આપવું એ સ્વજીવનનું પરમ કર્તવ્ય અને સર્જન કરવું તે પરમ સંતોષ. લેખનની પ્રવૃત્તિ વિશે તેમનો મત હતો કે લેખકને જ્યારે લખવાની પ્રેરણા થાય છે ત્યારે તે લખ્યા વગર રહી શકતો નથી. માનવીમાં રહેલો સહાનુભૂતિ અને કરુણાનો ગુણ જ સર્વોત્તમ છે એમ મહાદેવી માનતાં. એ વગર માનવ-માનવ વચ્ચે સંબંધ સંભવે જ નહીં. મહાદેવીના હૈયામાં રહેલી કરુણા માત્ર કવિતામાં જ વહેતી નહોતી, તેમના જીવનવ્યવહારમાં પણ ડગલે ને પગલે તે સક્રિય રીતે વિસ્તરતી રહેતી. વરસાદ જેમ સહુ પર સમાન રીતે વરસે છે તેમ મહાદેવીની કરુણા પણ માનવસૃષ્ટિ પર સમાન રીતે વરસતી હતી. ઈ.સ. 1942માં બંગાળના દુષ્કાળ વખતે તેમણે કપડાં, ભોજન, દવાઓ વગેરે એકત્ર કરીને પીડિતો માટે મોકલી આપ્યાં હતાં. ‘બંગદર્શન’ નામનું પુસ્તક સંપાદિત કરીને તેની આવક રાહતફાળામાં આપી દીધી હતી. આવી જ મદદ નોઆખલીના હત્યાકાંડ વખતે તથા પંજાબના શરણાર્થીઓ માટે કરી હતી. બીજાની પીડા તેમના સંવેદનશીલ હૃદયને તુરંત સ્પર્શી જતી હતી.