(૧૪૫) પરંતુ, જ્યારે વરસાદનો સમય આવે છે ત્યારે, સૂર્યથી તપેલાં આકાશમાંથી નીકળી પડેલાં એ બધાં (વાયુ-વાદળ-મેઘ-ગર્જના વગેરે) પોતપોતાનાં ખરાં સ્વરૂપોમાં પ્રકટ થાય છે. એવી રીતે, જ્યારે પૂર્ણ ગુરૂ મળે છે ત્યારે, જ્ઞાનાગ્નિને તાપે, આ આત્મા પણ, જાગ્રત-સ્વપ્ન-સુષુપ્તિનો વિવેક પ્રાપ્ત થતાં, આ દેહ (કે જેનામાં એ અત્યાર સુધી અજ્ઞાનનો માર્યો પોતાને એકરૂપ માનતો હતો.) તેનાથી ખસી જઈ, એ પોતાના પરમજ્યોતિરૂપ સાક્ષીસ્વરૂપને પ્રાપ્ત થઈ જાય છે, ને પોતાના સત્યરૂપમાં સ્થિર રહે છે. એ જ ઉત્તમ-પુરૂષ છે.