શોનાલી બોઝની ‘માર્ગરિટા વિથ અ સ્ટ્રૉ’ માત્ર ૧૦૧ મિનિટની જ ફિલ્મ છે, પણ એમાં ખરલ પર ઘૂંટાતી દવાની જેમ ધીમે-ધીમે એક પછી એક વિચારો ઘૂંટાતા જાય છે. એ પણ જરાય મેલોડ્રામેટિક બન્યા વિના. ‘શમિતાભ’માં અક્ષરા હાસન કહે છે તેમ અહીં ક્યાંય હૅન્ડિકેપ્ડ મશ મતલબ કે શારીરિક અક્ષમતાના નામે ખોટા લાગણીવેડા નથી. ફિલ્મમાં એક કૉમ્પિટિશનમાં પોતાના ગીતને એટલા માટે અવૉર્ડ મળે છે કે એ ગીત એક અક્ષમ યુવતીએ રચ્યું છે ત્યારે સ્ટેજ પરથી લૈલા પોતે જ નિર્ણાયકને ગુસ્સામાં મિડલ ફિંગર બતાવી દે છે. રોજિંદી લાઇફ હોય કે અમેરિકા એકલાં રહીને ભણવાનું હોય, લૈલા બધી વાતે સ્વાવલંબી છે. તેની મમ્મી રેવતી પણ ક્યાંય સમાધાન કર્યા વગર તેના ઉછેરમાં ક્યાંય કચાશ રાખતી નથી. ઈવન તેને કૉલેજ લાવવા-લઈ જવા માટે રેવતી પોતે જ રોજ મેટાડોર ચલાવે છે. ઇન ફૅક્ટ, મેટાડોર ચલાવતી રેવતીનું દૃશ્ય એટલું પાવરફુલ લાગે છે કે આપણા શરીરમાં શેર લોહી ચડી જાય. ફિઝિકલી ચૅલેન્જ્ડ લૈલા પોતાની દયા ખાઈને સહાનુભૂતિ ઉઘરાવતાં કે પોતાને જ ઉતારી પાડતાં વાક્યો બોલે ત્યારે તેને તેની મિત્ર ખાનુમ તરત જ ચોપડાવે છે, તુમ હમેશા અપની બેઇઝ્ઝતી ક્યોં કરતી હો? મુઝે મૌકા દો...