કચરો કાઢનારને સાચવવોય પડે. જો તમે એના વખાણ કરશો તો એ તમારા ઘર આગળથી કચરો ઉપાડી સામેના ઘર બાજુ ઢગલો કરશે. ને જો તમે એની બરાબરની ‘વાટી’ કે સામેવાળાએ એને બે વસ્તુ વધુ સારી, ખાવા કે પહેરવા-ઓઢવા આપી એટલે કચરો પાછો..! ઘણા પડોશીઓ એવા કે કોઈ જોઈ જાય એ ડરથી દિવસે કચરો નહીં નાખે, પણ રાતે છાનામાના….! ને પછી સવારે અજાણ્યા થાશે, ‘લે આ સવારમાં કોણ કચરો ફેંકી ગ્યું ? હમણાં કચરો બરાબર ઊપડતો નથી.’ (ક્યાંથી ઊપડે ? તમે જે ઉપાડો લીધો છે તે !) ‘સાંકડી શેરીમાં મને સસરાજી મળ્યા…’ એમ નહીં પણ ‘કચરાજી મળ્યા’ એમ ગાવું પડે. ઘણા તો પોતે કેવા માલદાર છે, પોતાની પાસે કેટલું બધું છે એ બતાવવા જાણીજોઈને પાડોશીની હાજરીમાં નિતનવો કચરો ઠાલવે ને પછી વટ મારે, ‘એમને જેવુંતેવું ફાવે જ નહીં. ને એક વખત વાપરી લીધું એટલે ગમે તેટલું ઊંચા માઈલું હોય, પણ સીધું ઘરની બહાર.’ ‘ગાય…ગાય… આ મોંઘી દસ કિલો કેસર કરીના છાલ-ગોટલા ખાવા આવ…’ ને પછી કહેશે, ‘આ ગાય પણ ભારે અકોણી. કાજુ-બદામ વગેરે મોંઘાદાટ મસાલા નાખીને બનાવેલો થોડા’દી પહેલાંનો હલવો ગઈકાલે સૂંઘ્યો પણ નહીં, લે બોલ !’