પહેલી બેઠક થઈ તેમાં ભગવતીચરણ ઉપરાંત ચંદ્રશેખર આઝાદ, સુશીલા દીદી, દુર્ગાભાભી, ધન્વંતરિ, વિશ્વનાથ વૈશંપાયન અને સુખદેવ રાજ મળ્યા. યોજના ઘડી. મુશ્કેલી તો ચારેતરફ હતી. નક્કી એવું થયું કે લાહોર જેલમાંથી ભગતસિંહ અને બટુકેશ્વર દત્તને ગમેતેમ કરીને, બંધનમુક્ત કરીને અદૃશ્ય કરી દેવા! તેને માટે દરેક મિનિટની યોજના તૈયાર કરવામાં આવી. ક્રાંતિદળના સેનાપતિ ચન્દ્રશેખર આઝાદ હતા. પાક્કા સમર્પિત અને વ્યૂહાત્મક વ્યક્તિત્વ. આઝાદે ઠંડા દિમાગથી યોજનાને તરાશી. અપાર જોખમ અને અનંત સંભાવનાઓ; બંને હતાં. સરકાર કાતિલ બનીને નાનાં-મોટાં ક્રાંતિમંડળોને ચગદી નાખવા તૈયાર થઈ જાય અને બીજી બાજુ ગાંધીવાદીઓ ‘હિંસા, હિંસા’થી બૂમરાણ મચાવે. ફાંસી-ગોળી-આંદામાનની સજાઓ બમણી ગતિમાં ફેલાય. નિર્દોષ પરિવારો રહેંસાઈ જાય. ‘આઝાદ’ને ભૂતકાળના બનાવોનો અનુભવ હતો. જન્મજાત બગાવતી હતા તે. ખામોશ રહેવું તો કેમ પોસાય? તે રાતદિવસ બેચેન રહે છે- જુલમ સામે લડવાની અણખૂટ ધારામાં વહે છે. આઝાદીનો ધ્વજ ફરકાવવો છેઃ ‘તેરા વૈભવ અમર રહે મા, હમ દિન ચાર રહે, ન રહે!’