આર્ય પ્રજા ભાર્ત ભૂમિ પર આવી છે. જે નાની મોટી ટોળી સ્વરૂપ. એટલે સંગઠન, સહયોગ અને મૈત્રીભાવ એ તેઓનો સ્થાયી સ્વાભાવ હતો.સમાજમાં તો દરેક પ્રકારનાં માણસો હોય, દરેકનો દ્રષ્ટિકોણ જુદો, વિચારસરણી જુદી, સમજણ શક્તિ જુદી, અનુભવ નોખા નોખા, બુદ્ધિ-પ્રતિભા પણ અલગ અલગ પણ હોય, જ્ઞાન અભ્યાસનીમાત્રા પણ સૌ સૌની શક્તિ અને વૃત્તિ પ્રમાણે હોય. ગુણ સાથેઅવગુણ પણ હોય. સ્વાર્થી અને લોભી વૃત્તિવાળી વ્યક્તિઓ પણ હોય. છતા પણ દરેક વ્યક્તિ બીજા માટે સહિષ્ણુ અને ઉદાર રહે તો ઘણા ખરા પ્રશ્નો આપોઆપ હલ થઈ જાય. ‘માણસ પોતાની દ્રષ્ટિ છોડી બીજાની દ્રષ્ટિએ જુએ તો અર્ધું જગત શાન્ત થઈ જાય.’ એ સત્ય સમજાયું હોવાથી તેઓનું પ્રચલિત સૂત્ર હતું કે ‘સહિષ્ણુતા જ સંગઠનોનો પ્રાણ છે.’ ઋગવેદ પ્રમાણે કહીએ તો ‘અમારું હદય, મન અને સંકલ્પ એક જ હો. જેનાથી અમારું સંગઠન ક્યારેય તૂટે નહીં.’