અહીં સોનલનો કિસ્સો તો માત્ર એક ઉદાહરણ થયું. બાકી આવા તો કેટલાય કેસો હશે જે છાનેખૂણે ક્યાંય દફન થઈ જતા હશે અને તેના વિશે પોલીસને પણ જાણ નહીં હોય. આમાં સૌથી ગંભીર બાબત એ છે કે, કાયદો સ્ત્રીબીજ ડોનેશનમાં કશું ખોટું નથી જોતો જેના કારણે પીયૂષ પટેલ જેવા તકસાધુઓને મોકળું મેદાન મળી ગયું છે. બીજું કે, સ્ત્રીબીજ દાન કરતી યુવતીઓનો પરિવાર આ બાબતે સાવ અંધારામાં હોય છે. સોનલની મમ્મીની જ વાત કરીએ તો, તેમને ન તો સ્ત્રીબીજ દાનનો અર્થ ખબર હતી ન તેમની દીકરી છેલ્લા એક વર્ષથી આ કામ કરી રહી છે તેની માહિતી હતી. તેમને તો એ પણ ખબર નહોતી કે આ પ્રકારનું દાન કરવાના રૃપિયા મળે અને એમાં પાછો મોતનો ખતરો પણ એટલો જ હોય. આ બધું ત્યારે સામે આવ્યું જ્યારે સિવિલ હૉસ્પિટલના ડૉક્ટરોએ મેડિકલ રિપોર્ટમાં સ્પષ્ટતા કરી કે, સ્ત્રીબીજ દાન કરવા માટે આપવામાં આવતાં હોર્મોન્સ વધારવાનાં ઇન્જેક્શનોના કારણે તેનું મોત નિપજ્યું હતું. કરુણતા એ છે કે, ગરીબ પરિવારોની યુવતીઓને ફર્ટિલિટી ક્લિનિક સુધી લઈ આવનાર એજન્ટો મોટા ભાગે મહિલાઓ હોય છે. કુમળી કન્યાઓના શરીર સાથે ચેડાં કરાવીને રૃપિયા કમાતી આ એજન્ટો પોતે પાછી મોજથી જીવન જીવતી હોય છે. બહુમતી કિસ્સાઓમાં એજન્ટ મહિલાઓ સ્ત્રીબીજ દાનમાં રહેલા સંભવિત ખતરાથી અજાણ હોય છે અથવા તો એમ કહો કે, ડૉક્ટરો જાણીજોઈને તેમને આ બધી બાબતોથી અંધારામાં રાખતા હોય છે. એ જ તર્જ પર એજન્ટ યુવતીના પરિવારને પણ આ બાબતની જાણ થવા દેતી નથી.