લગભગ છેલ્લા દોઢ કલાકથી દોડતા ઘોડાના ફૂલેલા શ્વાસનો અવાજ જયસિંહને સંભળાઈ રહ્યો છે પણ આજે તેના મગજમાં કોઈ પણ સંજોગોમાં રા’ નવઘણને પકડવાની રત લાગી છે. તે જાણે છે કે એક તો આ થોડાક જ ખેતરો બાકી છે ને પછી શિવજીની ફેલાયેલ જટા જેવું વિશાળ રણ આગળ પોકાર કરે છે. દૂર ભાગતો રા’ પોતાની માનીતી સાંઢણી પર છે. તેની નાગજણ સાંઢણીની અનેક વાતો અનેક લોકો દ્વારા જયસિંહે નાનપણથી સાંભળી છે. એવું કહેવાય છે કે રા’ દુનિયામાં સૌથી વધુ આ નાગજણને જ પ્રેમ કરે છે અને જ્યાં સુધી રા’ નાગજણ પર સવાર હોય ત્યાં સુધી દુનિયામાં કોઈ જ અસવાર એવો નથી કે જે તેમને પકડી શકે. નાગજણ માટે પણ આ ઉક્તિ સાચી કરવાનો આ પ્રસંગ હતો. સાંઢણી પોતાના માલિકની પાછળ પડેલા એ કાળમુઆ દુશ્મનથી બચાવવા આજે થાકને પોતાના અંગને અડવા નથી દેતી…. ‘બેટા, બસ હવે બે ગાઉનું છેટું છે મા… જાળવી જાજે. એક વાર રણે વર્તીશું પછી તો જયસિંહ શું એનો બાબરો ભૂતેય આપણને નહીં પકડી શકે. આખી જિંદગી હારે હાલ્યા છે બા, મરશું તોય સાથે અને જીતશું તોય સાથે… હાલ મા, હાલ….’ નવઘણના શબ્દો નાગજણ માટે જાણે અમરતનું કામ કરે છે. હાંફતી સાંઢણી બમણા જોરથી દોડે છે. રસ્તામાં એક નાનકડું તળાવ આવે છે ને એ નાનકડા પાણીની પેલે પારથી શરૂ થાય છે અમાપ રણ. જો ધારે ધારે જાય તો પકડાઈ જવાય તેની જાણ રા’ને છે. એક ક્ષણ માટે નાગજણની આંખ સામે જુએ છે અને જાણે સઘળું સમજી ગઈ હોય તેમ એ ડાહી સાંઢણી પોતાની જાતને સ્વામીને તકલીફ ન પડે તેમ સાચવીને પાણીમાં નાંખે છે. દૂરથી માર માર કરતાં આવતો સિદ્ધરાજ આ દશ્ય જુએ છે. દુશ્મન અને એની સાંઢણીની બહાદુરી અને જોમ જોઈ તેના મોંમાં પણ શબ્દો સરી પડે છે કે, ‘ધન્ય રા’ ધન્ય તારી નાગજણ. રાજાને દુશ્મન મળે તો આવો મળે…..’