‘સાંજે જમી પરવારીને બહાર ફળિયામાં ખાટલો ઢાળીને બેસું. એટલે દાદા, દાદા કરતાં શેરીનાં છોકરાં વીંટળાઈ વળે. એ બધાંને રમાડું, વાતો કરું, સૂવાની વેળા થાય એટલે શીંગ, ચણા, ચૉકલેટ, જલેબી એવું કંઈ ને કંઈ વહેંચું. એટલે મસ્તીમાં ઊછળતાં છોકરાં બધો થાક અને કંટાળો લઈ લે. પણ આ તો ઠીક, ખરું કામ તો મારે કરવાનું છે તે મરીઝોની સેવા. થોડી દવાઓય ઘરમાં રાખું. અડધી રાતેય મારા નામની બૂમ પડે એટલે ઝટ દોડું હું ત્યાં. સમજ પડે તો દવા દઉં, ન સમજ પડે તો દાકતર બોલાવું યા તો દવાખાના ભેગો કરું. અને ત્યાં એની ખડે પગે સેવામાં ખોડાઈ જઉં. આવી સેવા વખતે ધંધો હરામ ને રેંકડીને આરામ !’ પછી આંખો બંધ કરીને સ્વગત બોલતા રહ્યા :