મેં કેટલાં બધાં ઘરોના બારણાં ઉઘાડ્યાં છે અને વાસ્યાં છે. વહેલી સવારે હું તે ઘરોમાં ગયો છું ને મોડી રાતે હું તે ઘરોમાંથી બહાર નીકળ્યો છું. મેં થોડા સમય માટે બંધ કર્યું હોય તો જાણે તે ઘરને ખબર રહેતી કે હું પાછો આવીશ. હું જ્યાં હોઉં ત્યાં મારા બંધ ઘરને યાદ કરતો રહું. બંધ ઘરની નીરવતા. પરદા પાછળથી આવતા આછા અજવાળામાં દેખાતી ધૂંધળી છાયાઓ, ફર્નિચર પર ઢાંકેલાં કપડાંના સળો, બારીના છજ્જા પર બેઠેલાં કબૂતરોનું ઘટર….ઘૂં…. જરા ખુલ્લા રહી ગયેલા નળમાંથી ટપકતા પાણીનાં ટીપાં, ઊંઘું વાળી દીધેલું માટલું, ચુપચાપ તાક્યા કરતા દીવાલો પરના ફોટા, નિરર્થક ખસ્યા કરતા ઘડિયાળના કાંટા…. તેવા દરેક સમયે મને લાગે છે કે મારું ઘર મારી વાટ જુએ છે. પછી ઘેર પાછો આવું ત્યારે એ પાળેલી બિલાડીની જેમ મારા પગ સાથે ઘસાયા કરે…. તે ક્ષણે મને ઘેર પાછા આવી જવું એટલે શું એ વાત પણ સમજાવા લાગે.