ચંપકલાલ આવું જ કંઈક કરતાં. શિવલિંગ હારે બાળકની જેમ ગાંડીઘેલી વાતો કરતા, ‘કેમ છો ભોળાનાથ ? મજામાં ને ? ઘરે બધા આનંદમાં ને ? બધાને મારા પ્રણામ કહેજો. તમને કાલની જ વાત કહું. કાલે એવું થયું કે…!’ ને નીંદર આવે એટલે માથું શિવલિંગની ઉપર જ રાખીને…! કોઈ વાર કોઈ જોઈ જતું ને ટોકતું ત્યારે એ કહેતા, ‘ભગવાનને વાંધો નથી, તે કંઈ નથી કહેતા, તો તમને શું પેટમાં દુઃખે છે ? ને હું તો એમ કરી ભગવાનને ‘વા’લી’ કરું છું. ભગવાન મારી મા, મારો બાપ. હું એનાં ખોળામાં શું કામે ન સૂઈ જાઉં ?!’ એની આવી ધૂની વર્તણૂક જોઈને ગામનો એના જેવો જ એક ધૂની માણસ મગન એક દિવસ કારેલાંનો રસ લઈને આવ્યો. એણે તો શિવલિંગ ઉપર એનો અભિષેક કર્યો. પછી એનાં થોડાં ટીપાં પોતે લાવેલા શીશામાં નાખ્યાં. કોઈએ રોકવાની કોશિશ કરી તો એ કહે, ‘મને ડાયાબિટીસ છે. દાક્તરે મને કારેલાંનો રસ પીવાનું કીધું છે, પણ હું ભગવાનને ધર્યા વિના કાંઈ પણ વસ્તુ મોઢામાં નથી નાખતો. હવે જો જો. આ કારેલાંની ધાર શિવલિંગ ઉપર થઈ એટલે ડાયાબિટીસ ગાંડો થઈ ભાગી છૂટશે.’