લગ્નપ્રસંગ હોવાથી એકસામટા ઘણા બધા મળે તેથી બધાને ઓળખી ન રાખી શકાય તે સ્વાભાવિક છે. પણ ટીનએજર ઓળંગવાને ઉંબરે આવી ઉભેલા મારા બે ભત્રીજાઓ જે મારે આંગણે ખુબ રમ્યા છે. તેઓ પણ રસ્તામાં એકલા મળે તો ઓળખાય નહીં એટલો બદલાવ તેમના દેખાવમાં ત્રણ વર્ષના ટૂંકા ગાળામાં જોયો. એવામાં પચીસ વર્ષ પહેલાં હાઈસ્કૂલમાં ભણતો મારો કોઈ વિદ્યાર્થી આવીને પૂછે કે બહેન ઓળખો છો કે નહીં? ત્યારે તેના ચહેરા પર થોડી પરિચિત રેખાઓ ઉપસતી જોવા મળે અને એક વખતની વર્ગની કડક શિક્ષિકા એવી હું હજુ ય તે મારો વિદ્યાર્થી જ હોય તેવા તેના ચહેરાના નિર્દોષ ભાવોને સ્નેહાળ નજરે નિહાળી રહું. વળી તે સમયનો યુવાન એવો કોઈ સહકાર્યકર અચાનક મળી જાય અને હવે તે રીટાયર્ડ થઈ ગયો છે તેની વૃદ્ધ ખુશાલી સાથે કહે બસ બહેન, ભૂલી ગયા ને? હું ફલાણાભાઈ, તમે તો ક્યાં? અમેરીકા નહીં? આ સમયે તેના જૂના ચહેરાની જગ્યા લેવા તેનો નવો ચહેરો મથે છે ત્યારે એવી ભેળસેળ થઈ જાય છે કે હવે તે ફરી મળે તો ન જ ઓળખુ. મારી સાથે જે કુંટુંબીજન હોય તેને તાકીદ કરૂં કે ઘણા વર્ષે મળતા આ પરિચિતોની ઓળખાણ કે નામ એમની હાજરીમાં તો ન જ પૂછવા. અગાઉ ભોંઠા પડ્યાના પ્રસંગોને કારણે ક્યારેક ખબર હોય તો પણ મૂંઝવણ થઈ જાય છે.