જૂનાગઢ એટલે જૂનાગઢ ! ભક્તિ, સાધના, સાહિત્ય અને સેવાની આ ભૂમિ છે. અહીંનો લીલોછમ હરિયાળો પ્રદેશ અને વાદળને સ્પર્શતાં ઉત્તુંગ ગિરનારના શિખરોને છોડીને જવાનું મન નથી થતું. એમ થાય છે કે પક્ષીઓના ટહુકા, વગડાનું એકાંત, તળેટીનો આહલાદક પવન અને પ્રકૃતિનું આ સૌંદર્ય શેમાં ભરીને લઈ જાઉં ? સવારનું નયનરમ્ય સૌંદર્ય, મધ્યાનનું શાંત વાતાવરણ અને સંધ્યાના રંગમાં શણગારાયેલો ગિરનાર હવે ફરી ક્યારે જોવા મળશે ? પણ, જીવન તો આગળ ધપતું જ જાય છે અને આપણે આ સંસ્મરણોને વાગોળતાં તેને અનુસરતા રહેવાનું છે. છેલ્લે, રૂપાયતનને અલવિદા કહીને હું જૂનાગઢ છોડી રહ્યો છું ત્યારે ફરી મને કવિવર રાજેન્દ્ર શુક્લની એક ગઝલ યાદ આવે છે :