આસ્તિકતા અનિવાર્ય છે. ઘણીબધી ખોટી વસ્તુઓમાં ન માનો તો તમે નાસ્તિક નથી બની જતા. કોઈ માણસ ઈશ્વરની પાસે પગ પાથરે, ઘણું બધું ધન મૂકે પણ ઈશ્વર કે દેવીને નાણાંની જરૂર નથી, કારણ કે એ પોતે જ લક્ષ્મી છે. આજે ઈશ્વરને રહેવા માટે આપણે કરોડો રૃપિયાનાં ખર્ચે મોટાં મંદિરો બંધાવીએ છીએ. એનાં નામે લાખો-કરોડો રૂપિયાના ખર્ચે પ્રસાદ વહેંચીએ છીએ. પણ આપણે જોઈએ છીએ કે માણસની કિંમત તો આપણે ઘટાડતા જ જઈએ છીએ. આપણે ખરેખર દુઃખી માણસના દાતા બનતા નથી. આપણે કહીએ છીએ કે દુઃખ એ એના કર્મનું ફળ છે. ઈશ્વર જો સર્વત્ર હાજર હોય અને દયાળુ પણ છે તો એ બધું જોતો નહીં હોય ! આપણે ભૂલી જઈએ છીએ કે ઈશ્વરે દુખી માણસોને દુઃખ આપ્યું એ માન્યતા ટકી શકે તેવી નથી. કારણ કે માણસના મોટાભાગનાં દુઃખો તો માણસે જ આપેલાં હોય છે. આપણે જ ઊભી કરેલી અસમાનતા, આપણે જ કરેલું શોષણ અને આપણે જ કરેલા અન્યાયો એ બધા શું ઈશ્વરમાં મૂકેલી શ્રદ્ધાનાં ફળ છે? આપણે ઈશ્વરમાં ન્યાયની વાત કરીએ છીએ પણ આપણે શું ન્યાય કરીએ છીએ?