પોતાના ક્ષેત્રમાં જે-તે સમયે સર્વોચ્ચ સ્થાને બિરાજેલ અમુક વ્યક્તિઓનાં ઉદાહરણ તપાસીએ તો ખ્યાલ આવે કે – એ સૌએ પ્રારંભે આજીવિકા સારુ ક્યાંક ને ક્યાંક, અન્ય ક્ષેત્રની નોકરી કરવી પડી છે. એ પછી તેઓ જેમાં પોતાની ખરેખરી પ્રતિભા હતી એ ક્ષેત્રમાં આવ્યા અને ઝળક્યા. કુંદનલાલ સાયગલ, જે પોતે એક દંતકથા સમાન ગાયક બની ચૂક્યા છે, એમણે રેમિંગ્ટન ટાઈપરાઈટર કંપનીમાં સેલ્સમૅન તરીકે નોકરી કરી હતી. દેવ આનંદે પણ ફિલ્મોમાં આવતાં પહેલાં પોસ્ટઑફિસમાં કલાર્કની ખુરશી ઘસી હતી. પડદા પર જેને જોતાં જ હસવું આવી જાય એવા કૉમેડિયન જૉની વૉકર ‘બેસ્ટ’ની બસોમાં કંડક્ટર બનીને ઘંટડી વગાડી ચૂક્યા હતા અને પછી ફિલ્મોમાં આવ્યા હતા. બલરાજ સાહની તો બી.બી.સી.માં એનાઉન્સર હોવા ઉપરાંત ટૂંકી વાર્તાઓ પર પણ હાથ અજમાવી ચૂક્યા હતા. આ સહુની સર્જનાત્મકતા પર નોકરીની અસર પડી જ હશે. વધુ નહીં તોય નોકરીના કલાકો જેટલો સમય એમની સર્જનાત્મકતા પાછળ ઓછો ફાળવાયો, એટલું તો અવશ્ય કહી શકાય.