એક તરફ સાઉદી અરેબિયા જેવા દેશમાં મહિલાઓને ડ્રાઇવિંગની પરવાનગી માંડ ૪૮ કલાક પહેલાં મળી હોય, બીજી તરફ અફઘાનિસ્તાન, પાકિસ્તાન, સિરિયા અને સોમાલિયા જેવા દેશોમાં સ્ત્રીઓને સમાન તક મળે એવાં સપનાં પણ આવતાં નથી ત્યાં ભારતમાં સ્ત્રીઓ દેવીની માફક પૂજાય છે. ૩૩ ટકા મહિલા આરક્ષણનો પંચાયતી સંસ્થાઓમાં ફરજિયાતપણે અમલ થાય છે. ભારતમાં સ્ત્રી પુરુષ સમોવડી છે. છેલ્લા બે દાયકાથી ધોરણ-૧૦, ૧૨, એન્જિનિયરિંગ અને મેડિકલનું મેરિટ લિસ્ટ જુઓ તો દીકરીઓનું પરફોર્મન્સ ઊડીને આંખે વળગે એ હદે સુધરી રહ્યું છે. રાજકારણ, સમાજકારણ, અર્થકારણ, થિયેટર-સિનેમાથી માંડીને લશ્કરમાં અને વ્યવસાયિક દૃષ્ટિએ જોઇએ તો દરેક કંપનીમાં ફરજિયાત એક મહિલા ડિરેક્ટરથી માંડીને મહિલા સીઇઓની સંખ્યા ભારતમાં ‌વધી રહી છે, ત્યારે શું આ દેશને બદનામ કરવાનું ષડ્‌યંત્ર તો નથી ને? આજે પણ દેશના ૯૫ ટકા પુરુષો સવારથી લઇને મોડી રાત્રિ સુધી પોતાની પત્ની, સંતાનો-પરિવારનું ભરણ-પોષણ કરવા આખો દિવસ મજૂરી કરે છે. ભારતીય સંતાનો અખાતના દેશોથી માંડીને અમેરિકા સુધી એકલા રહી, હાલાકી ભોગવીને પરિવારના હિતો માટે વિદેશમાં અતિશય શ્રમ કરે છે અને માદરે વતન નાણાં મોકલે છે. કોઇપણ સભ્ય સમાજમાં હિંસાની નાની-મોટી ઘટનાઓ અચૂક બનતી હોય છે, જે નિંદનીય છે. ભારતમાં પણ દહેજથી માંડીને સ્ત્રીભ્રૂણ હત્યા અને છેડતીથી લઇને બળાત્કારના કિસ્સા બને છે અને પહેલાંની સરખામણીમાં પોલીસતંત્રમાં અને સમાજમાં વધુ જાગરુકતા આવી છે, અપરાધીઓ દંડાય છે. અમેરિકા જેવા સૌથી વિકસિત મનાતા દેશમાં પણ જો ‘Me ટુ’ ની ઝુંબેશ નારીવાદી સંસ્થાઓ અને પીડિત મહિલાઓ દ્વારા ચલાવાતી હોય ત્યારે તંદુરસ્ત સમાજની આ એક વિકૃતિને દૂર કરવા સૌએ સહભાગી બનવું પડે. ભારતની સંસ્કૃતિમાં ‘યત્ર નાર્યસ્તુ પૂજ્યન્તે રમન્તે તત્ર દેવતા:’નો મહિમા છે, જે જળવાય એ સમયનો તકાદો છે. મહિલાઓ વિરુદ્ધ અત્યાચાર ગુજારનારાઓને મહત્તમ સજા થવી જોઇએ. સમાજમાં નારી સશક્તિકરણની ઝુંબેશ બળવત્તર બનવી જોઇએ, પરંતુ ભારત મહિલાઓની સુરક્ષાની દૃષ્ટિએ સૌથી ડેન્જરસ રાષ્ટ્ર છે, એ પ્રકારના અપપ્રચારને બેશક દેશવટો આપવો જોઇએ.