પછી શરૂ થયું પૃથ્વી વલ્લભ. ઇતિહાસના પાત્રોને નવલકથામાં સજીવન કરનારા, સોમનાથના જીર્ણોદ્ધારથી લઇને હૈદરાબાદમાં રાજ્યપાલ રહેલા કનૈયાલાલ માણેકલાલ મુનશી પ્રગટ થયાં અને પરિવારના કલહ અને બ્રાહ્મણ ન્યાતની હૂંસાતુતી-ચડસાચડસીની માર્મિક રજૂઆતો કરી હર્ષિત ઢેબરે. ‘અડધે રસ્તે’ના ગંભીર પ્રસંગોને પણ હળવી શૈલીમાં રજૂ દર્શકોને હસાવ્યા. ‘અહંકાર એ જ અમારો ઓમકાર અને બીજા વક્તાઓ બેસે ત્યારે જેટલી તાળીઓ પડે, એટલી તાળીઓ બક્ષી ઊભા થાય ત્યારે પડે..’ એ ‘બક્ષીનામા’ હતું. ગુજરાતી સાહિત્યના ફાયરબ્રાન્ડ, ફુલ કોન્ફિડન્ટ લેખક ચંદ્રકાન્ત બક્ષીને હિતાર્થ ભટ્ટે જ્યારે રજૂ કર્યા ત્યારે દર્શકોને એવું લાગ્યું કે બક્ષીનો આત્મા કદાચ તેમનામાં પ્રવેશીને પ્રસ્તુતિ કરી રહ્યો છે. ગુજરાતી સાહિત્યની સંસ્થાઓ ત્યારે એટલી ખરાબ નહોતી.. અને શુષ્ક સાહિત્યકારોની ઝાટકણીના તેજાબી ડાયલોગ વખતે તાળીઓથી જાણે થિયેટર ધ્રૂજાવ્યું. બક્ષી એટલે બક્ષી.