છેલ્લે, એક વાત નોંધી રાખજો કે ગુજરાતી ફિલ્મોના સુવર્ણયુગમાં જે ફિલ્મો બની, વખણાઈ અને બોક્સઓફિસ પર ટંકશાળ પાડી તે ફિલ્મોના વિષયો ગુજરાતની ધરતી પરના હતા, જેમ કે ‘જેસલ-તોરલ’, ‘ઢોલામારૂ’, ‘મેરૂ-મૂળાંદે’, ‘સોન-કંસારી’ કે ‘પારકી થાપણ’. તે વખતે આ પ્રકારના એટલે કે ધાર્મિક કે લોકકથા પરના વિષયો ગુજરાતીઓને કનેક્ટ કરી શકતા હતા. હવે આજે એ ના ચાલી શકે તે સમજી શકાય, પણ જેમ તે વખતના નિર્માતા-િદગ્દર્શકોએ ગુજરાતમાંથી કન્ટેન્ટ શોધીને ગુજરાતી પ્રજાને પીરસ્યું હતું તેવી જ રીતે આજના નિર્માતા-દિગ્દર્શકોએ આજના ગુજરાતીઓને કનેક્ટ કરી શકે તેવું ઓરિજિનલ કન્ટેન્ટ શોધીને તેમને આપવું પડશે અને આ શોધમાંથી જ કોઈ ક્લાસિક ગુજરાતી ફિલ્મ કે જે દાયકાઓ સુધી યાદ રહે તેવી ફિલ્મનો જન્મ થશે અને બીજો સુવર્ણયુગ આવશે. પણ...પણ..લાખ રૂપિયાનો સવાલ એ છે કે એવી મહેનત કોણ કરે? ખરું ને?