આમ આખી વાર્તામાં કોઈ પ્રસંગ સાચો નથી, છતાં એ વાર્તાનું બીજ લેખકની અંદર પડ્યું ત્યારે જ એમાંથી છોડ સર્જાયો છે. તે કલ્પિત હોવા છતાં આબેહૂબ વાસ્તવિક છે. તો એ વાસ્તવિકતા કોણે પૂરી પાડી ? લેખકના અનુભવ જગતે. લેખકને સમાજજીવનનો જે અનુભવ છે તેના આધારે એની કલ્પનાસૃષ્ટિ રચાય છે. એ અનુભવનું સંવેદન જેટલું ઊંડું, પ્રેરણાનો પ્રવાહ જેટલો પ્રબળ અને કલાની સૂઝ જેટલી વિશદ તેટલી કલાકૃતિની સુંદરતા. આ બધું તો અત્યારે પૃથક્કરણ કરવા બેસું છું ત્યારે જુદું પાડું છું. હજુ બીજું કોઈ તત્વ જુદું પાડવાનું રહી પણ જતું હશે. પરંતુ જ્યારે સર્જન થતું હોય છે ત્યારે તો એ ત્રણેય સેરો, પહાડમાંથી ઝરણાં વહેતાં હોય તેમ સાથે વહેવા માંડે છે. દરેક વખત એ ઝરણાં એકસરખાં નથી વહેતાં તે કારણે બધી કૃતિઓ સરખી સુંદર નથી થઈ શકતી. અને તેનો કોઈ કીમિયો મને હાથ લાગ્યો નથી એટલે જે વખતે જે વહેણ હોય છે તેનાથી સંતોષ માનવો રહ્યો.