તમારી આ બીજી વાર્તા મેં વાંચી છે. પ્રથમ વાર્તા મેં “મમતા” માં વાંચી હતી “એક ઉદાસ જન્મ” બન્ને વાર્તા પોતપોતાની રીતે અલગ સંવેદનો લઇને આવે છે. ઉદાસ જન્મમાં કુદરતના એક અધુરા સર્જન અને તેના થકી ફેલાતી ઉદાસીનું ધુંધળું દૃષ્ય સર્જે છે. જ્યારે આ વાર્તા, એક પીંજારો જે સમાજના છેક તળીયાનો જીવતો માનવ છે, તેના સંવેદનનો ઉજાસ પાથરતી વાર્તા બને છે. સામાન્ય રીતે લેખકો પોતાની શરૂઆતી જે વાર્તાને સારો પ્રતિભાવ મળે તેની છાયા માં જ લખ્યા કરતા હોય છે. પણ તમે આ નબળાઇથી દૂર રહીને દરેક વાર્તાને આગવી ઘડો છો તે આનંદની વાત છે. પણ નિખીલની એક વાત સાથે સંમત છું . . . શિર્ષક . . . મને તો આ વાર્તાનું શિર્ષક વધારે પડતું બોલકું લાગે છે જે વાર્તાની ઘણું બધું પોત ઉઘાડું કરી દે છે. “રજાઇ” કે એવું કોઇ માત્ર સમગ્ર સંવેદન પ્રત્યે ઇશારો કરતું શિર્ષક હોત તો વાર્તાનું મર્મસ્થાન છેક અંત સુધી વાંચકો માટે રહસ્ય બાની રહેત. હા મને વાર્તા ખુબ જ ગમી છે અને એક સૂચન એ પણ છે કે “સોય” વાગવાથી આટલું ઝડપથી ગેંગ્રિન થઇ જાય અને આંગળી કાપવી પડે તે ઘટના ક્રમ થોડો અપ્રતિતિકર નથી લાગતો ?