કઠિનાઈ તો એ પણ છે કે ભારતના અનુસંધાને ઘણા બધા વિચારો સાર્થક સત્ય હોવા છતાં અસ્વીકાર્ય જ બને છે. કારણ કે ભારતમાં તો બળાત્કાર માટે પણ કોઈ સ્પષ્ટ મત નથી, શોષણ મુદ્દે પણ કઈક એવું જ છે. ઘણા લોકો આજે પણ એવા છે, જેને ઓપનનેસ અને વલગરિટી વચ્ચેની ભેદરેખા જ નથી ખબર. આજ કાલ તો એવું પણ છે, કે દશમાં ધોરણમાં ભણતી સ્ત્રીઓ પણ વર્જિન નથી હોતી. (દશનો આંકડો સરેરાશ છે, ગણા કિસ્સામાં તો એનાથી પણ નીચો ઝુકાવ જોવા મળે છે. આ પોઈન્ટ સાવ નજીવો છે, પણ એ તરફની આંધળી દોટ ઝડપી અને ચિંતાજનક પણ છે. કારણ કે ત્યારે એ લોકો શું કરે છે, એ અંગેના જ્ઞાનની જ ત્યાં અછત છે.) ભારતમાં થઇ રહેલો અધૂરા જ્ઞાને ફોરેન કલચર જેવો બદલાવ પોતાની સાથે વલગરિટીને પણ અંદર સમાવી રહ્યો છે, જેનું એક કારણ અણસમજ અને અજ્ઞાન પણ છે. આજના યુગ પ્રમાણે એ જરૂરી છે કે જે તે ઉંમરે જે તે જ્ઞાન બાળકોને આપવું જ જોઈએ, પણ ભારતમાં એ માનસિક આવરણોના કારણે સહજે નથી મળતું. જ્યારે કોઈ સમજ અંદર ન મળે ત્યારે બાળક બહારથી એ પામવા દોરાય છે, એક રીતે મજબુર બને છે, એમ પણ કહી શકાય. પ્રેમ પણ જીવનનો એવો જ એક ભાવ છે, ઘરમાં મળતો ધિક્કાર બહાર મળતા પ્રેમ સામે વારંવાર કોમ્પ્રોમાઈઝ કરવા મજબુર બને છે. પણ એને લાંબા ગાળે સાવ #metoo વડે તો ન જ નાથવા નીકળાય, એ ભવિષ્યનું શોષણ બની શકે પણ વર્તમાનમાં તો એ જરૂરિયાત રૂપે જ આકાર પામે છે. ઘરમાં ન મળતા બહાર મેળવે, અને જ્યાંથી મેળવે છે અથવા મળે છે, ત્યાં સાવ અલગ જ જ્ઞાન એમના હાથે લાગે છે. ઘણી વાર ત્યાંથી સકારાત્મક ઓછું અને નકારાત્મક વધુ જ મળી જાય છે.