બીજા દિવસે સવારે રાકેશને પુલ સુધી જઈ બસમાં બેસાડી આવ્યો. અને નોકરીનું નક્કી થતાં પત્ર દ્વારા જણાવવાનું વચન પણ આપ્યું. ફરીથી જલ્દી મળવાના કોલ લઇ ઘર તરફ વળ્યો. પણ રસ્તામાં મહીમાં નાહવા જવાની લાલચ ન રોકી શક્યો, અને નદીમાં નાહવા પડ્યો. વચ્ચે વચ્ચે મારા અને રાકેશના સંસ્મરણો વાગોળતો, તો વળી ક્યારેક મહી પર હેત ઉભરાતું હોય એમ તેમાં ડૂબકીઓ લગાવતો ! અને એ જ મીઠી પળો વચ્ચે મારી નજર પેલા બાવા પર પડી, જે હમણાં મારી તરફના કાંઠે જ થોડે દુર પોતાના કરમંડલ – નાની લોટી જેવું સાધન – ધોઈ રહ્યો હતો. અને એ કદાચ મારો વહેમ હતો કે હકીકત, પણ મને જાણે એમ લાગ્યું કે તેણે મારા તરફ જોઈ તિરસ્કારભર્યું સ્મિત કર્યું ! થોડી જ વારમાં તેના વહાવેલા ફૂલો, રાખ, ભભૂત મારી તરફ થઇ તણાવા લાગ્યા. અને એની લગોલગ કંઇક અદ્રાવ્ય તેલ જેવું પ્રવાહી પણ નજીક આવ્યું. અને મેં એક નાના બાળકને થાય એવી જિજ્ઞાસાથી પ્રેરાઈ તેમાં હાથ ડુબોવી તે કુંડાળું વિખેરી નાખ્યું. અને ફરી પાછો પોતાની મસ્તીમાં નાહવા માંડ્યો. અને ધરાઈને નાહ્યા બાદ, શરીર સુકવી, ઘર ભણી ચાલ્યો. અને રસ્તામાં જ મારી નજર મારા હાથ પર થઇ આવેલા લાલ-ભૂરા ડાઘ પર પડી ! અને જેમ રાકેશે લેબમાં સોડિયમનો ધડાકો કર્યો હતો, એ જ તીવ્રતાથી મનમાંથી એક વિચાર ઝબકી ગયો ! અને ‘આ વિચાર મને આટલા વખત સુધી કેમ નહીં આવ્યો હોય !?’, એમ પોતાના પર જ ગુસ્સો કરતા રહી મેં ઘર તરફ દોટ મૂકી. આમ તો હું ઘરે આવવા બેબાકળો બન્યો હતો, પણ કોણ જાણે કેમ હું રૂડીભાભીને ઘેર જઈ પંહોચ્યો !