ઑક્સફર્ડ સ્ટ્રીટ, પીકેડેલી અને સ્ટ્રેન્ડ વટાવી ચાલતાં ચાલતાં અમે ટ્રફાલ્ગર – લંડનના કબૂતરખાના પાસે પહોંચ્યા. નાનાં-મોટાં સૌ સરખાં બનીને કબૂતરોને ચણ ખવડાવતા હતાં, માઇકલ કહે, ‘અંકલ, આપણે શિંગ લઈએ?’ મેં શીંગની ડબ્બી ખરીદવા માંડી. માઇકલે મને રોક્યો કહ્યું, ‘અહીંથી ના લેશો. અહી તો ખૂબ પૈસા થશે. ચાલો આપણે સામેના સ્ટોરમાંથી મોટું પેકેટ લઈ આવીએ. એ સ્ટોર વાળી મારી ફ્રેન્ડ છે.’ રસ્તો ઓળંગીને અમે સામે ગયા. રેસ્ટોરાંવાળી બાઈએ હસીને પૂછ્યું, ‘કેમ માઇકલ! તારી મમ્મી કેમ છે?’ માઇકલ ઠાવકું મોં રાખીને કહે, ‘સ્ટૉબૅરીની સિઝન ચાલુ છે. હમણાં અમે ખૂબ બિઝી છીએ.’ પેલી હસી પડી. માઇકલે ‘અંકલ જેરી’ની ઓળખાણ કરાવી પછી પીટનનું મોટું પૅકેટ માગ્યું. મેં કહ્યું, ‘આપણે મેરિયાના માટે કંઈક લઈએ.’ એ કહે, ‘મમ્મીને કાજુ બહુ ભાવે છે.’ કાજુ લેવાયાં. માઇકલ રાજી રાજી થઈ ગયો. પછી પાછા અમે ટ્રફાલ્ગર સ્ક્વેર આવ્યા. શીંગ ભરેલા બંને હાથ લાંબા કરી માઇકલ ગોઠવાઈ ગયો. કબૂતરો એના હાથ પર, ખભા પર, માથા પર કૂદાકૂદ કરતાં શીંગ ખાતાં જાય. હાથમાંની શીંગ ખૂટતાં માઇકલ કહે, ‘કમોન અંકલ; હવે તમારો વારો. તમે ડરતા નહીં, એ કંઈ ચાંચ નહીં મારે. બસ ચૂપચાપ ઊભા રહેવાનું શીંગ લઈને – મારી જેમ જ.’