જયાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. એ બહુ બોલી શકી નહિ. એણે વાંકા વળી રમાનો ચરણસ્પર્શ કર્યો અને ગળગળા સ્વરે તૂટક તૂટક શબ્દોમાં કહ્યું : ‘ભાભી, વિનોદભાઈ દેવ છે તો એની દેવીને હું નમી લઉં. આ નમનના તમે અધિકારી છો. પુણ્યશાળી માણસનું પુણ્ય તમને પણ લાગે. ભાવનાની સગાઈમાં તમે આવો એવી મારી આગ્રહભરી વિનંતી. બીજું શું કહું ?’