એક માત્ર દેવ આનંદ શહેરી યુવાન હતા. (રાજકપુર નહીં, કારણ કે એમના પાત્રોની રેખાઓ ગમાર, ભોળા, ગામડીયા, મુફલીસની હતી, તે જોવી ગમે, એવા ‘થવું’ ના ગમે) દેવઆનંદ જે સોહામણા, રંગીલા, રમતીયાળ, મોહક, અતિશય સ્ટાઈલીશ, હેન્ડસમ, વેલ-ડ્રેસ્ડ હતા. આ એમનું રૂપ ‘સી.આઈ.ડી.’ અને ‘મુનીમજી’ માં બરાબર નિખર્યું. અમારા જેવા કોલેજીયનોમાં મનમાં બરાબર ‘હું આવો હોઉં તો ?’ ("હોઉં પણ ખરો"- "છું પણ ખરો"- "ના, ના અમુક રીતે તો લાગું બી છું") ની રીતે દેવ આનંદની આ હેપી-ગો-લકી ઈમેજ બરાબર બેસતી હતી. ‘દિલ કી ઉમંગે હૈ જવાં’ જેવા અદભૂત ચિત્રીકરણ પામેલા ગીતમાં નલિની જયવંત અને દેવ આનંદ સેટ ઉપરના જંગલમાં પ્રાણની જે દશા કરે છે તે જોવા, અને હેમંત - ગીતાના મધુર સ્વરમાં એ ગીત સાંભળવા ખાસ રવિવારના મોર્નિંગ શોમાં જતા. આ મઝાનું ગીત તમે પણ સાંભળો.