‘બસ, એ જરા નવરા પડે એટલે કહું….’ના બહાનાં પોતે ક્યાં સુધી કરી શકશે તે જ તેમને નહોતું સમજાતું. અને વળી હવે તો નાની સ્નિગ્ધાનો પણ સવાલ હતો. તેના ભવિષ્યને થોડું રઝળાવી દેવાય. સ્નેહા નાની નથી. બધું સમજી શકે તેમ છે….. પણ તો આ કયું ચક્કર ચાલ્યું છે, તે ગતાગમ મંજુબહેનને નહોતી પડતી. કોઈ મનોચિકિત્સક પાસે એને લઈ જવાનો વિચાર પણ મનમાં ફરકી જતો. કારણ પૂછો તો ચૂપ અને બસ છુટા પડવાની વાત પકડી રાખતી સ્નેહા એમને સમજાતી નહોતી. પરાગ સાથે છુટાછેડા માંગવા જેવું કંઈ કારણ પણ નહોતું મળતું. પૈસા, ઘર, કુટુંબ બધું બરાબર. સ્નેહાને જોઇતું હતું તેવું જ. તો પછી ગાડી ખડી ક્યાં ? વગર વિચારે દીકરીનો પક્ષ ન લેવાનું વચન લઈને આખરે મંજુબહેને પતિને વાત કરી. કર્યા વગર છુટકો પણ નહતો ! મનમાં ડર તે છતાં પણ હતો જ. પુત્રી ઘેલા પપ્પા જમાઈ પાસે ફારગતિ લખાવવા દોડી જશે તો ? તેમ છતાંય વાત તો કરી જ. સ્નેહાના પપ્પાએ વાત સાંભળી પણ લીધી. ‘ચાલો, જોઈએ શું થાય છે…’ કહીને તેઓ પણ વિચારમાં પડી ગયા.