વરસાદ માત્ર કાવ્યાત્મક અનુભૂતિ નથી બલ્કે જીવન છે. પાણી વગર તો દાણાપાણીનાયે ફાંફા પડી જાય. જળ છે તો જીવન છે. એટલે જ ઉનાળાની અસહ્ય ગરમી ખાઇ ધરતી ઉપર પડેલ સોળ જેવા ચીરા, મુરઝાતી મોલાત જોઇ અને ઢોરના નિહાકાભર્યા ભાંભરડા સાંભળી પસાર થતા વાદળો વરસી પડી, ધરાને તૃપ્ત કરે છે. વરસાદ જોઇ પશુ, પંખી, માનવ, કુદરત બધા કેવા ખીલી ઉઠે છે ? જાણે ધોમધખતા તાપમાં રણની વચ્ચે સળગતા સૂર્યનો કોપ ખમનાર માનવી પ્રભુને કે પ્રિયજનને યાદ કરે અને જાણે ધોધમાર વરસાદ તુટી પડે ! ત્યારે તેની સ્મૃતિની કેવી તાકાત હશે ? સ્મરણ જાણે રણ વચ્ચેય ટાઢક સર્જી જાય તે કવિની કલ્પના કાબીલેદાદ ગણવી પડશે.