૧૮૯૩ની ૧૭ ફેબ્રુઆરીએ સ્વામીજી મદ્રાસ પાછા આવ્યા ત્યારે તેમણે પ્રભુની ઇચ્છા જાણવાનો સંકલ્પ કર્યો. તેમના પશ્ચિમમાં જવાની ખાતરી થઈ ગઈ, પરંતુ એમને ‘જગદંબા જ સીધો આદેશ આપે’ તેમ ઇચ્છતા હતા. તેઓ દરરોજ ઊંડા ઘ્યાન સાથે શ્રીમા તથા ગુરુદેવને માર્ગદર્શન માટે પ્રાર્થવા લાગ્યા. એક સ્વપ્નમાં તેમણે સમુદ્રતટેથી સમુદ્રમાં જતી શ્રીઠાકુરની આકૃતિ જોઈ; તે તેમને પોતાની પાછળ પાછળ આવવા ઈશારો કરતી હતી. તેમને પ્રભુની મંજૂરી મળી ગઈ છે એ પ્રતીતિ થઈ અને તેમણે શ્રીમાને એક પત્ર લખ્યો. તેમાં પોતે લાંબા પ્રવાસે જવા માગે છે તેવી ઝંખના વ્યક્ત કરી અને માના આશીર્વાદ માગ્યા. પોતાને થયેલાં શરૂઆતનાં દર્શનોથી મા જાણતાં હતાં કે હવે શ્રીરામકૃષ્ણ પોતાના પટ્ટ શિષ્ય નરેન દ્વારા કાર્ય કરશે. માએ પ્રેમભરી શિખામણ સાથે પોતાના આશીર્વાદ મોકલ્યા. સ્વામીજીના આનંદનો કોઈ પાર ન રહ્યો. હવે તેમની બધી શંકાઓ દૂર થઈ ગઈ. તેમણે મનમાં કહ્યું : ‘હવે બધું બરાબર છે. એ માની મરજી છે.’