જેમ જમીનમા પાણી  છે,પાણી મેળવવા માટે જેમ કુવો ખોદવો પડે છે,તો મીઠુ મધુરુ પાણી પીવા મળે તેવુ જ મોક્ષનુ છે, જેમ કુવો ખોદતા માટી પથરા બધુ જ બહાર કાઢી બહાર ઢગલો કરી દઈએ છીએ,ત્યારે જ પાણી પ્રાપ્ત થાય છે, તેમ ચિત્તનો તમામ  કચરો બહાર ફેક્વાથી અને મનને પણ  જ્યારે બહાર ફેકીએ છીએ અને આત્મસ્થ અને હૃદયસ્થ થઇ આચરણ કરીયે છીએ ને આત્મસ્થ થઇએ છીએ ત્યારેજ મોક્ષ અંદરથી જ ઉપ્લબ્ધ થાય છે, શુન્યની અને શુધ્ધની સ્થિતી એજ મોક્ષની ઉપલબ્ધિ છે, મૃત્યુ પછીની વાત નથી માણસ જ્યારે પોતાની પરમ ચેતનામા જાગૃતતા પુર્વક સ્થિર થઈને શાસ્ત્રના જ્ઞાનને હ્રદય પુર્વક ઉત્તમોત્તમ રીતે  પચાવે અને તેનુ લોહી કરી નાખે ને પોતાની આંતરિક  સમજ ઉત્તમોત્તમ  ઉભી કરી પોતાના અહંકાર, રાગ દ્વેષ, કામના, વાસના, ઇચ્છા, અપેક્ષા, તૃષ્ણા બધુ જ બહાર મુકી દે અને મનને પણ બહાર જ્યારે શરીર રુપી કુવાના કાઠે જ્યારે મુકી દે છે,ત્યારે પોતાનુ ઉત્તમોત્તમ આત્મિક  આમુલ પરીવર્તન થાય છે,ત્યારે તેના અંતરમાથી પોતાનુ જ્ઞાન ઉજાગર થાય છે, અને પોતે જ  જ્ઞાનવાન  બની જાય છે,તે પછી તે  શાસ્ત્રનુ જ્ઞાન રહેવા પામતુ નથી,તે પોતાના જ અંતરનુ  ઉત્તમોત્તમ જ્ઞાન બની જાય છે, આ જ્ઞાન એક મોક્ષ,આમ માણસ  પોતાના ઉત્તમોત્તમ આત્મિક  જ્ઞાનથી અને મનની મુક્તિથી જ મોક્ષ  સંપાદન થાય છે.