અને જે દી સુરજથી ધરતીમાતા તપ્યા ને નભમાં વાદળાં ઘેરાયા, મોરલાએ વરસાદની સાખી પૂરી તે દી મારા મન માંહેનો મોરલો સોળે કળાએ ખીલી ઉઠ્યો, દિન ગણાતા રાત્ય લાંબી લાગવા માંડી ને મોંધી ના આવવાના પડઘા મારી સુકી સીમમાં પડઘાવા લાગ્યા, સાંજ પડે ને ગામને પાદરે બેહું ને ‘એ આવી હમણા…’ એવા મનસુબામાં રાત્ય પડી જાયને ઢીલા પગે પાસો ઘેર આવી બટકું રટલો ખાઈ ખાટલામાં પડું, ઊંધ અને મારે છેટું પડી ગયું તું ભાઈ!” આતા જાણે પોતાની એ દુનિયામાં જતા રહ્યા હોય એમ સ્વગત બબડી રહ્યા હતા, ત્યાં બેઠેલા બધાયને આજે સાચો પ્રેમ કેવો હોય તે પ્રત્યક્ષ થઇ રહ્યું હતું, આજ કાલ તે લોકો ગામની છોકરીઓ ને તાકતા અને પોતાની કરી લેવા જે હોડ બકતા તેની સામે આ ભોળા ગામડિયાના જુનવાણી માનસમાં અંકાયેલા પ્રેમ ના અભિષેકમાં તે લોકો જાણે નહાઈ ને પવિત્ર થઇ રહ્યા હોય તેમ તન્મય થઇ આતાની વાત સાંભળી રહ્યા.