વિદિશાને કોઈ રસ્તો સૂઝતો નહોતો… શું કરવું? તેની કાંઈ ખબર પડતી નહોતી. એક તો તે આ ગામમાં નવી હતી, કોઈને ઓળખતી નહોતી અને રસ્તા પણ અજાણ્યા હતા. બીજું અહીં તેની કોઈ બહેનપણી કે હિતેચ્છુ નહોતાં, એવા સંજોગોમાં શું કરવું? ગમે તે રીતે રાજનને પહેલાં તો રંગે હાથ પકડવો જોઈએ. પણ કેવી રીતે? વિદિશા વિચારતી હતી. સંસારમાં જ્યારે બીજી સ્ત્રીનો પ્રવેશ થાય છે, રખાત આવે છે ત્યારે પત્નીની શી હાલત થાય છે – તેની વિદિશાને બરાબર ખબર હતી અને તેના એક નહીં પણ અનેક કિસ્સા તેણે જોયા અને જાણ્યા હતા. પરિણીત પતિએ તેની પ્રેમિકા સાથે મળીને પત્નીનું ખૂન કરી નાખ્યું કે બાળકોનું ખૂન કરી નાખ્યું એવું તો તેણે કેટલીય વાર વાંચ્યું હતું… એ વિચાર આવતાં જ તે ફફડી ગઈ… ના… ના… જો આ કાગળ લખનારની વાત સાચી હોય તો તેણે સાવચેત થઈ જવાની જરૂર છે. અને આવા સંજોગોમાં હવે અહીં રાજન સાથે તો ના જ રહેવાય…! તેના જ જીવને જોખમ…! વિદિશા લગભગ ગભરાઈ ગઈ હતી. શું કરવું તેની તેને કશી સમજ પડતી નહોતી. એક વિચાર તો એવો આવ્યો કે તેના પપ્પાને જાણ કરી દે – એટલે કાલે ઊઠીને તેને કાંઈ થઈ જાય તો એ લોકો અંધારામાં હતાં એવું તો ના થાય ને…! પણ પછી થયું કે – ના… ના… પપ્પા તો હાર્ટ પેશન્ટ છે અને આ જાણીને એમને તો એટૅક જ આવી જશે…! એટલે તેણે આ વિચાર માંડી વાળ્યો…! તો પછી શું કરવું? એક વિશાળ પ્રશ્ન નાગની માફક તેની આસપાસ ફેણ માંડીને વીંટળાઈ વળ્યો હતો. જમવાનો સમય થઈ ગયો હતો, જમવાનું તૈયાર હતું તોપણ આવા સંજોગોમાં અન્નનો કોળિયો કેવી રીતે ગળે ઊતરે? તેનું માથું ભમતું હતું. વિદિશાને લાગતું હતું કે જો આ વાત સાચી નીકળશે તો બીજા કોઈને તો નહીં પણ તેને તો ચોક્કસ જ એટૅક આવી જશે…!