કાકા માને એમ ન હતા. એમણે કહ્યું: ‘વજુ, આપણા સમાજમાં જેટલા પૈસાદાર છે એ બધા મોટા ચોર છે. કોઈ મૅનેજિંગ એજન્સી રાખીને ચોરીઓ કરે છે તો કોઈ કાળાબજારમાંથી ધન કમાય છે તો કોઈ કરવેરા છુપાવીને પૈસા મેળવે છે, કોઈ માલમાં ભેળસેળ કરીને ધનવાન બને છે, કોઈ અમલદાર લાંચ લઈને પૈસા કમાય છે, કોઈ જુગારથી તો કોઈ સટ્ટાથી. આપણા સમાજમાં વ્યવસ્થિત રીતે જે ચોરી અને લૂંટફાટ થાય છે એટલી સાચી ચોરીઓ તો થતી જ નથી. તું માને કે ન માને, પણ આપણા બધામાં થોડેઘણે અંશે ચોરનો અંશ રહેલો જ છે. કોઈનામાં વધારે છે તો કોઈનામાં ઓછો છે. ભીખ માગવા સિવાય એવો એક પણ ધંધો નથી કે જેમાં ચોરી કરવાનો અવકાશ ન હોય. તું દલીલ કરીશ કે શિક્ષકો ધંધો એવો છે કે જ્યાં ચોરી નથી થતી, પણ દોસ્ત, ત્યાંય હવે એનું પ્રમાણ વધતું જાય છે. ઘણા શિક્ષકો એવા છે કે જે માર્ક્સનો ભાવ રાખીને બેઠા છે. એનો ભાવ તમે આપો કે એ તમને પાસ કરી દે! ઘણા લોકો ટ્યૂશન રાખે છે. ટ્યૂશન આપનારા મોટા ભાગના શિક્ષકો એમના શિષ્યોને પાસ કરાવી દે છે. તું સદ્દગૃહસ્થની વાત કરે છે, પણ દરેક ચોર ત્યાં સુધી સદ્દગૃહસ્થ છે કે જ્યાં સુધી એ પકડાતો નથી. બોલ, હવે તારે શું કહેવું છે? નાનાથી માંડીને મોટા સુધી બધા ચોર છે.’