એટલું જ નહીં જ્યારે જ્યારે દેશને જરૂર પડી ત્યારે ત્યારે સ્વયંસેવકો અન્ય સૈનિકોની જેમ દેશની સુરક્ષામાં લાગી જ ગયા છે. દેશના મોટા ભાગના લોકો જાણે કે સંઘ અને સેના એકબીજાને સારી રીતે ઓળખે છે. સંબંધ પણ જુનો છે લગભગ દેશ આઝાદ થયો અને તરત જ ૧૯૪૭માં પાકિસ્તાની સેનાની કાશ્મીર સરહદે થઈ રહેલી ગતિવિધિઓ પર સંઘના સ્વયંસેવકોની નજર હતી. જ્યારે કબાલીઓના વેશમાં પાકિસ્તાનના સૈનિકો કાશ્મીરમાં ઘુસ્યા ત્યારે પંડિત નહેરુ "આપણે શું?ની સ્થિતિમાં હતા. સરદાર વલ્લભભાઈના કહેવાથી ગુરુજીએ મહારાજા હરિસિંહને ભારતમાં વિલય માટે મનાવ્યા. સેના કાશ્મીરને કબાઈલિઓથી બચાવવા તૈયાર હતી પરંતુ શ્રીનગરનું એરપોર્ટ તૈયાર નહોતું. ૧૩મી ઓક્ટોમ્બર ૧૯૪૭ના દિવસે કાશ્મીરના તત્કાલીન વડાપ્રધાન મહેરચંદજી એ બલરાજ મધોક પાસે રાત્રે ૧૨ વાગે મદદ માંગી. સવારે ૭ વાગ્યા સુધીમાં ૧૫૦ સ્વયંસેવકો કાશ્મીરની સરકારની મદદમાં આવી જાય એવી મહેરચંદજીની અપેક્ષા હતી. બલરાજ મધોકે રેનબાડી, પુરાના શહર અને અમીરકદલની શાખાના મુખ્યશિક્ષકોને ઊંઘમાંથી ઉઠાડીને સ્વયંસેવકોને જગાડવાનું કાર્ય સોંપ્યું. સવારે ૫ વાગ્યાથી સ્વયંસેવકો એકત્ર થવા લાગ્યા. લગભગ ૫૦૦ સૈનિકો માત્ર દંડને હથિયાર બનાવી ટ્રકોમાં બેસી બદામી બાગ છાવણી તરફ રવાના થયા. શ્રીનગરની હવાઈ પટ્ટી પણ સ્વયંસેવકોએ રાતોરાત બનાવી દીધી, કોટલીમાં વાયુસેના માટે રખાયેલ દાગોળાની રક્ષા કરતા ચંદ્રપ્રકાશ અને વેદપ્રકાશ નામના બે સ્વયંસેવકો શહીદ થઈ ગયા. ફલારીમાં પણ સ્વયંસેવકો શહીદ થયા.