દર વર્ષે મહા મહીનામાં રહેમત પોતાના વતન જતો રહેતો. એ સમયે તે પોતાના વેપારીઓ પાસેથી રૂપિયા પૈસા વસૂલ કરવામાં તલ્લીન રહેતો. તેને ઘરે ઘર, દુકાને દુકાન ફરવું પડતું, પણ છતાંય મિનીને એ એક વાર તો જરૂર મળતો. જોઈને એમ લાગતું કે બંનેની વચ્ચે કોઈ પ્રકારના ષડયંત્રના શ્રીગણેશ થઈ રહ્યા હોય. જે દિવસે તે સવારે ન આવી શક્તો, એ દિવસે સાંજે હાજર થઈ જતો. અંધારામાં ઘરના ખૂણામાં એ ઢીલો ખુલતો પાયજામો પહેરેલા, ઝોળી વાળા, લાંબા પડછંદ માણસને જોઈને સાચે જ મનમાં અચાનક ભય છવાઈ જાય છે પણ જ્યારે જોઉં છું કે મિની ‘ઓ કાબુલીવાળા’ કહેતા હસતાં હસતાં દોડી આવે છે અને બે ભિન્ન ઉંમરના અસમ મિત્રોમાં એ જ જૂનો હાસ પરિહાસ ચાલે છે ત્યારે મારું હ્રદય પ્રસન્નતાથી છવાઈ જતું, જાણે નાચી ઉઠતું.