જો કે એક હાથે સાઇકલ ચલાવવી પડે એવો દિવસ ઠાસરામાં રહેતાં જ આવી ગયો અને તે પણ પપ્પાને કારણે જ. દેવગઢ બારિયામાં / Devgadh Baria (એંસીના દાયકામાં ત્યારે પંચમહાલ જિલ્લાનું / Panchmahals અને આજે દાહોદ / Dahod જિલ્લાનું ગામ) બે વર્ષ રહી ફરી પાછા ઠાસરા / Thasra રહેવા આવ્યા તે સમયની વાત છે. ઉંમર ચૌદ-પંદર વર્ષ. એક દિવસ સવારે હાથમાં એક થેલી આપતા પપ્પાએ મને કહ્યું કે ‘આજે તું સ્કૂલે મોડો જજે. થેલીમાંની રકમ બૅન્કમાં જઈ મારા પબ્લિક પ્રોવિડન્ટ ફંડ ખાતામાં / Public Provident Fund Account જમા કરાવી દેજે.’ મને યાદ છે કે એ સમયે તેઓ ઠાસરા નજીક આવેલા અંઘાડી ગામની સ્ટેટ બૅન્ક ઑફ ઇન્ડિયાની / State Bank of India વિલેજ બ્રાન્ચના મેનેજર હતા. ત્યાં આ રીતે રકમ જમા કરાવવાની સગવડ નહોતી એટલે ઠાસરામાં રહેતા આ કામ કરવાનું મારે ભાગે આવ્યું હતું. ઘરથી બૅન્ક બે કિલોમિટર દૂર હતી. રોકડા વીસ હજાર રૂપિયા (સમય 1984 – 1985)ની થેલી લઇને ઘર બહાર નીકળ્યા પછી થેલીને મેં સાઇકલના હૅન્ડલ ફરતે બરાબર લપેટી. એમ કરવાથી મને સંતોષ ન થયો કે સલામતી ન જણાઈ એટલે પૂરા બે કિલોમિટરનો રસ્તો મેં એક હાથે સાઇકલ ચલાવીને કાપ્યો. એક હાથ હૅન્ડલ પર અને બીજો હાથ થેલી પર. પેડલ મારતો જઉં અને થેલી પર હાથ ફેરવતો જાઉં.