‘પ્રિક્લી ચાફ. આ તો તને ગમે ત્યાં મળી જાય. આટલા દિવસ તું ક્યાં હતો દોરશા?’ દોરશાના હાથમાં ખેતરો આસપાસ સામાન્ય રીતે ઊગી નીકળતો છોડ હતો. એક હાથ લાંબી અમુક દાંડીઓ હતી જેના પર બિડાયેલા કમળ જેમ અડધો સેમી નાના, જાંબલી અને લીલા રંગના ફોતરા જેવા ફૂલ ખીચોખીચ ગોઠવાયેલાં હતાં. દોરશાએ તેની કોઈ વાતનો જવાબ આપ્યા વગર સમજાવ્યું કે તેણે શું કરવાનું હતું. ઑસ્વાલને મનથી શાંતિ મળે એ માટે તેણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું કે, તે આ છોડની દાંડીઓ એક પ્રખર યોગી પાસેથી લઈ આવ્યો હતો જેના વિશે કોઈ પણ વાત ન કરવા તે બંધાયેલો હતો. દોરશા ઘણા આત્મવિશ્વાસથી કહેતો રહ્યો કે ઑસ્વાલની સમસ્યાનો આ જ એક ઇલાજ હતો. ઑસ્વાલની કુટિર બહાર તેણે અગ્નિ પેટાવ્યો અને તપેલીમાં પાણી લઈ છોડની દાંડીઓ અંદર નાખી ઢાંકણ બંધ કર્યું. બંને અગ્નિ સામે જોતા થોડી વાર ચૂપચાપ બેસી રહ્યા.