જયુબેલીબાગથી અમે ગુજરીબજારમાં આવેલા ‘ચેમ્પિયન હેર આર્ટ’માં જતાં, જ્યાં મને દરવખતે વાળ કાપવાની બાબતમાં છેતરવામાં આવતો ! ટૂંકી આવકવાળા ફેમીલીની આ પણ એક સમસ્યા છે કે, જટિયાંને લાંબા ગાળે કપાવવા પડે એટલે, શક્ય એટલા ટૂંકા કરવામાં આવતાં. હું એક નવા બિલોરી કાચની લાલચે મારાં ટૂંકા બોથાલાને કમને સ્વીકારી ગમ ખાઈ જતો. કેમકે, આ કેશ-કર્તન પછી તરત જ બાપૂજી મને એમનાં મિત્ર, બચુભાઈ કાચવાળાની ભંગારની રેક્ડીએ લઇ જવાના હોય – જ્યાંથી હું મને ગમે એવો બિલોરી કાચ લઇ શકતો. ઘરે આવીને તરત, ઘરના પાછલા વરંડામાં જઈ, પહેલા કાગળ અને પછી હાથના પંજાને, સૂર્યના તપતા કિરણોને બિલોરીકાચમાં કેન્દ્રિત કરીને બાળતો. બસ, ત્યારથી જ આ દાઝવું, આ ઝૂરવું મારાં જીવનનું એક અંગ બની ગયું છે. મેં બિલોરી-કાચથી કદી વસ્તુઓને મોટી કરીને નથી જોઈ. હું તો આવા કાચ અને સાચને લઈને હરદમ – હરહંમેશ દાઝ્યો છું. પણ આ દાઝ, બળતરાની નહીં પણ રોમાંચની છે. કોઈ પ્રજ્વલિત દીવાની આંચની છે. આ રોમાંચ અને આ આંચ મેં આજ સુધી જાળવી રાખ્યા છે – એની મારા નજીકના મિત્રોને પાકી ખબર છે.