સુષમાનો કિસ્સો અલગ હતો. એકત્રીસે પહોંચતાં પહેલાં, કેટલીયે વાર બનીઠનીને, ચાની ટ્રે લઈને આગંતુકોનાં ટોળાંઓ વચ્ચે ખડી થઈ હતી, પરદા પાછળ પેલાઓને મળીને ઉટપટાંગ પ્રશ્નોના ઉત્તરો પણ આપ્યા હતા, આશના તંતુને અનેક વેળા તૂટી જતાંય જોયો હતો. તે હવે અરીસામાંય ક્યાં જોતી હતી. એક વાર તેણે મક્કમતાથી કહી દીધું હતું, ‘બહું થયું. હવે આ રમત બંધ. બે વખત પેટને પોષવાનો જ સવાલ છે ને ? તે તેનો માર્ગ કરી લેશે.’ અને એ માર્ગ એટલે, આ ભજન મંડળી. સ્વાતિએ માળિયામાંથી ભજનની ચોપડીઓ ઉતારી હતી. મા મૂકીને ગઈ હતી. લાંબી મંઝિલે. પિતાએ સાચવીને મજૂસમાં રાખેલું પેટીવાજું બહાર આવ્યું હતું. એક વખત, પ્રણયને પરણી એ પહેલાં- તે શીખેલી જશુભાઈ માસ્તર પાસે. કેટલાં બધાં ગીતો શીખી હતી ? આધા હૈ ચન્દ્રમા રાત આધી…., માતાજીની આરતી, શંભુ ચરણે પડી…. અને…. પછી તો બીજાંય બેસવા લાગ્યાં-ફટાફટ.