આ બધી ક્રિયા દરમ્યાન ફક્ત નાનો જ દોડા દોડી કરતો હતો. મોટો તો જાણે કાંઈ સ્નાનસૂતક ન હોય તેમ ઘરના એક ખૂણામાં એક પગ લબાવી બીજો વાળી, ઘૂંટણને બે હાથથી પકડીને બેઠો હતો અને અવારનવાર સ્વજનને ‘જયશ્રી કૃષ્ણ’ કહેવાનુંય ટાળતો હતો. તેનું ભીતર સૂકાઈને શુષ્ક ખારોપાટ બની ગયું હતું. એ ઉપર જમીનમાં કાંઈ લીલું હોય તો એ હતી સુગંધ વિહીન એક-બે આવળો. નોખો થયા પછી આજ પહેલી વાર, એય તે આવવું પડ્યું એટલે મારી પાસે આવ્યો હતો.