આ ઘટનાથી ગગનવાલાને અગડમ બગડમ ઘણા વિચાર આવે છે. ગગનવાલા માને છે કે પોતે ઓલ ઇન્ડિયામાં ગુજરાતી લેંગ્વેજને લવ કરનારાઓમાં લલ્લુ નંબર વન છે અને તેથી જ્યારે જ્યારે ‘માતૃભારતી’ને બદલે ‘માત્રુભાર્તિ’ વાંચે છે ત્યારે ત્યારે ઊભા ઊભા હળગી મરે છે. ગુજરાતીઓ ગુજરાતી પ્રત્યે તદ્દન ગાફેલ છે તે તો છે જ, પણ છાતી પીટવાનું તેથીય મોટું કારણ છે કે તે બાબતની કો–ઈ–ને પ–ડી ન–થી. નથી અમેરિકાના રાષ્ટ્રપતિને કે નથી ગુજરાતી લોકોને, લેખકોને, પ્રકાશકોને, પ્રૂફવાચકોને, પત્રકારોને, શિક્ષકોને, વિદ્યાર્થીઓને કે સરકારોને. રોજેરોજ ગોબરાં ફૂવડ લખાણોની બદબો છાપાંઓમાં લહેરાય છે, પુસ્તકોમાં સડેલા શબ્દો જીવાણુની માફક ખદબદે છે, રેડિયો ને ટીવી ઉપર બેહૂદા જુમલા બેક્ટેરિયાની જેમ પ્રસરે છે ને ઇન્ટરનેટ ઉપર ઊબકા આવે એવાં ચક્રમ સુવાક્યો ગઝલો ને કથાનકોના ગિગાબાઇટ આપણી આંખોના ડોળાને બટકાં ભરે છે. હવે ગુજરાતી ફરજિયાત થયાથી ગુજરાતી શિક્ષકોની જરૂર પડશે, પણ તેવા શિક્ષકો હવે છે ખરા કે? અથવા, મેરી જાન, રિયલ ક્વેશ્ચન તો તે છે કે ‘ગુજરાતી’ ગુજરાતી હવે છે ખરી કે? ભારતની બધી જ ભાષાઓ એંઠા અંગરેજીના સૂંડલા પોતાની બોલીમાં ઊંધા કરે છે, એમાં સરઘસની આગે આગે વોક કરે છે છેલછબીલો ગુજરાતી. ઓએમજી મીન્સ કે ઓ માય ગુજરાતી!