થોડે આગળ નીકળી અને સામે શાકભાજીની લારીવાળી મળી. મેં એના પર ધ્યાન ન આપ્યું પણ એ તો કંઈ તંત મૂકે? “લ્યા બોન, કે બાજુ ચાલ્યા? શાક પાંદડું લેવું કે નહીં?” મેં ફટાફટ પર્સમાંથી દુપટ્ટો કાઢ્યો અને મોં ઢાકતાં બોલી, “ફ્રેન્ડના ઘેર જાઉં છું, મમ્મી બહારગામ ગઈ છે.” મને જ મારી વાતમાં વજન ન વર્તાયું. સાવ બોદુ બહાનું લાગ્યું. બીજાની આંખો વધુ સ્પષ્ટ જોવી ન પડે એ માટે મેં મારી આંખો પર ગોગલ્સ પહેરી લીધા. સોસાયટીના ગેટ સુધી પહોંચતાં તો પરસેવે રેબઝેબ… સારું છે ઉનાળો છે નહિતર આ પરસેવાનું દેખાવવાનું કોઈને કારણ શું આપત! સોસાયટીના બસસ્ટોપે હું ઊભી રહી ગઈ. પર્સમાંથી મોબાઈલ કાઢીને મેં સરને ટેક્સ્ટ કર્યો ‘આઈમ કમીંગ.’ અને એમનો કલાક પહેલાં આવેલો મેસેજ ડિલીટ કર્યો. ‘આઈમ અલોન ઈન માય હોમ કાજલ ઈઝ આઉટ ઓફ ધ સીટી, એના પેઈન્ટિંગ્સનું એક્ઝીબિશન છે એટલે કાલે સાંજે આવશે.’ બસસ્ટોપના પડછાયે બે ત્રણ ગાય બેઠી બેઠી વાગોળતી હતી. એનું સ્થિર ઉપરનું જડબું અને હલતાં નીચલા જડબા પર ફીણ બાજેલા હતા. બાજુના પાનના ગલ્લે ક્રિકેટ જોતાં બે ત્રણ કોલેજીયન મારી સામે જોઈને કંઈક કોમેન્ટ પાસ કરી જોર જોરથી હસતાં અને એકબીજાને તાળીઓ આપતા હતા. ‘ખબર નહીં શું વાગોળતા હશે આ બધા, હરાયા.’ એવું બબડતાં મેં ચહેરા પર બાંધેલાં દુપટ્ટાને સરખો કર્યો અને ગોગલ્સ ઊંચા ચડાવ્યા. પછી થયું ક્યાંક આ બધા સરના ઘર બાજુના તો નથીને? પણ એમ ખાત્રી કરવા માટે પણ પછી એ તરફ બીજી વાર ધ્યાનથી જોવામાં મને બીક લાગી. રસ્તો પણ થોડો તપીને અકળાઈને એકલો પડ્યો હતો. બંને હથેળીઓ વારંવાર ભીંજાઈ જતી હતી.