બીજે દિવસે નિર્ધારિત સમયે કન્યા મને મળવા આવી. સાથે તેના પિતા અને અન્ય બે સંબંધી હતા. કન્યાના પિતા ગુસ્સામાં હતા અને સંબંધીઓ મુંઝાયેલા લાગતા હતા. વાતાવરણ પરથી મને લાગ્યું કે મારી કામગીરી બહુ કપરી હતી, પણ અંતરઆત્માનો અવાજ કહેતો હતો કે કોઈક માર્ગ જરૂર નીકળશે. મેં છોકરીને તેની તકલીફ જણાવવા કહ્યું ત્યારે તેના પિતા તાડૂક્યા કે તેમને લગ્નની બિલકુલ ઈચ્છા નથી, પછી મારે તેના કારણ જાણવાની શી જરૂર છે ? મને અણસાર આવ્યો કે કન્યા કરતાં તેના પિતાને વાંધો હતો. મેં તેમને સમજાય તે ભાષામાં કહ્યું કે લગ્ન કરવાનું જે બન્ને જણાએ નક્કી કર્યું છે તેમને જ તે અંગે નિર્ણય કરવા દો. કન્યા સાથે મેં એકાંતમાં વાત કરવાની ઈચ્છા દર્શાવી, જે પિતાએ સાથે આવેલા સંબંધીઓની શરમને કારણે કચવાતે મને માન્ય રાખી. સાથે આવેલાને બહાર બેસાડી મેં કન્યાને નિખાલસપણે અને પ્રમાણિકપણે કારણો કહેવા કહ્યું. શરૂઆતમાં તેણે આપેલાં કારણોમાં દમ નહોતો, પણ મેં તેને વિશ્વાસમાં લઈ ઊલટતપાસ કરી તો તે જોરજોરથી રડવા લાગી. પાણી આપી તેને સાંત્વન આપ્યું.