બોડિઁગવાળી સ્કૂલના સાતમા ઘોરણના વર્ગની સામે જ થોડેક દૂર મરઘાં પાળવાનો ખડો હતો. એમાંની મરઘીઓ દરરોજ પાદરીઓનાં ઈંડા પૂરાં પડતી. એ ખડામાં ભૂંડા દૈત્ય સરીખો ડબ્બલ કલંગી કાળોમંઝાર મહાકાય મરઘો હતો. દિવસ આખોએ મરઘીઓને રંજાડ્યા કરતો. એની ચપેટમાં આવી ભોંયભેળી થઈ ગયેલી મરઘી ખાસ્સી વારે ચેતમાં આવતી. આવી વેળાએ એને ભયંકર ચીડ આવતી કૂકડાપર. એની ઘેઘૂર ડોક મચડી નાંખવાના એને હેવા ઉપડતા. ને એ કાળમુખા કૂકડાને જોતાં વેંત એને પોતાનો કહેવાતો બાપ સાંભરી આવતો. આવી વેળાએ ગમે એટલું મહત્વનું ભલે શીખવાનું હોય એનું ધ્યાન ન્યૂટનના નિયમ કે ગુરુત્વાકર્ષણમાં ન રહેતા બહાર ફંટાઈ જતું. એકવાર વિજ્ઞાનના માસ્તરે એને રંગીન આંખે કુક્કુટલીલા નીરખતો પકડી પાડેલો. અને નેતરની સોટી વડે બરાબરનો ઠમઠોરેલો. છોગામાં શીખ દીધેલી, ‘ખોટું જોઈએ એટલે ખોટું કરવાનું મન થાય. આ ઉંમરે એ ભૂંડુ કૃત્ય જોઈને તે દ્રષ્ટી વિરુદ્ધનું પાપ કર્યું છે. એ છઠ્ઠી આજ્ઞાનો ભંગ કહેવાય. (વ્યભિચાર ન કર) તું આજે જ ચર્ચમાં જઈ કન્ફેકશન કરી લેજે.’