કોઈએ અપમાન કર્યાં, તો કોઈકે હડધૂત કર્યા, તો વળી કોઈએ અણછાજ્યા શબ્દો ને વર્તનોની ઝડી વરસાવી. તેમ છતાં આ દિવ્યપુરુષ અટલ હતા. સિધ્ધાંતના પ્રવર્તન માટે તેઓએ માન-અપમાન ને દેહનાં કષ્ટોને કોઠે પાડી દીધાં હતાં. સિધ્ધાંતના પ્રવર્તન માટે તેમની પાસે જોડમાં એક સારો સાધુ પણ નહોતો. સત્સંગ-વિચરણ અર્થે સાધુ મળતા તો એ પણ પૂર્વાપર નક્કી કરેલ દાન-ધર્માદા મેળવવાની શરતે આવનાર મળતા. વિચરણમાં પણ હરએક પળે તેઓેએ આવા સાધુઓનું સાચવ્યા જ કર્યું હતું. અધવચ્ચેથી જતા રહેશે તો ! સહકારરૂપ નહિ બને તો ! ધર્મનિયમ નહિ રાખવા દે તો ! આવા મનના ભીડા સહિત જ તો તેઓએ વિચરણ કર્યું હતું. સિધ્ધાંતના પ્રચારમાં રોજ સવારનાં સૂરજનાં કિરણો જાણે કોઈક નવાં કષ્ટ, મુસીબત અને વિપરીત સંજોગનાં એંધાણ લઈને આવતાં. પરંતુ આ દિવ્યપુરુષનાં અલૌકિક વ્યક્તિત્વ અને પ્રભાવની શીતળતા પામતાં એ તમામ ઝઝૂમી મહારાજ અને બાપાશ્રીના સિધ્ધાંતના વિજયધ્વજો લહેરાવવાનાં હતાં. સમય હતો સિધ્ધાંતના પ્રવર્તનનો, પણ સામે પોતાના આદર્શ શિષ્યની જરૂરિયાત પળે વળે સાલ્યા કરતી હતી.