લગ્નસરા શરૂ થાય અને ભગતને ઢોલ વગાડવાની પ્રથમ વરદી મળે, એટલે ભગત તે દી ઢોલને શરગારે, સજાવે અને સ્વામિનારાયણ મંદિરનાં પગથિયાં પાસે આવીને ઢોલના બધાય તાલ એની ‘પડીએ’ વગાડે. આસપાસના લોકોને ખ્યાલ આવી જાય કે ગોવો ભગત હવે લગ્નમાં ઢોલ વગાડશે… નગરવાસીઓના અંતરે એક આસ્થા પણ બંધાઇ ગઇ હતી કે ગોવા ભગતનો ઢોલ જેના આંગણે વાગે એના મંગલ અવસર નિર્વિઘ્ને પાર પડે. ભગત પણ સંતોષનો છોડવો. જે કાંઇ દાપું મળે એ હરખેથી લઇ લે અને ઉપર જાતાં ઘરધણીને નિરાંત પણ આપે કે ‘મને ઘણું મળ્યું બાપા! સુધરઇ પણ મહિને વીસ રૂપિયાનો પગાર આપે છે હાંઉ…! આનાથી વધારે મારે શું જોઇએ!’