અમે ત્રણે ઊઠ્યા. અંદરનો ઓરડો વટાવી મકાનના પાછળના ભાગમાં બાજુ પર આવેલા એક ઓરડાના જાળીવાળા બારણા આગળ આવી ઊભા રહ્યા. હું સૌથી આગળ હતો. એ ઓરડાની અંદર મેં જે દશ્ય જોયું એ મારાથી જિંદગીભર ભુલાય એમ નથી. છાપરા પરના અજવાળિયામાંથી પ્રભાતના સૂર્યનાં કિરણો હજુ આછાં પ્રવેશ કરતાં હતાં. ખૂણામાં અર્ધનગ્ન દશામાં એક સ્ત્રી પગ ફેલાવીને બેઠી હતી. કોઈપણ પુરુષ જિંદગી કુરબાન કરી નાખે એવું એનું રૂપ જરૂર હતું. ગાંડપણે એના રૂપને વધુ વિકસાવ્યું હતું – રૂપ જાણે એના દેહ પર સ્થિર થઈને બેસી ગયું હતું.