હાથમાં કાગળ ફફડતો હતો. જીપ આગળ ચાલી. જયસિંહે બે મિનિટ પુરતી દવાખાને જીપને લઇ લેવા રિકવેસ્‍ટ કરી. જીપ દવાખાને આવી. હથકડી સોતો જયસિંહ ઉતર્યો. વોર્ડ નંબર આઠમાં બેડ નંબર ચોત્રીસ ઉપર બન્‍ને હાથે પાટા બાંધીને સરજુ સૂતો હતો. જયસિંહ આવીને તેને વ્‍હાલપથી તાકી રહ્યો. અને પછી નીચે ઝૂંકયો સરજૂનું કપાળ ચૂમ્‍યુ. અને એ ભેળા જ તેની આંખમાંથી બે ખારા બિંદુ સરજૂના ગાલ પર ખરી પડ્યા. બહાર નીકળ્યો ત્‍યારે રેશમ ત્‍યાં ઉભી હતી, તેની વાટ જોઇને ! જયસિંહને અને તેની આંખો મળી. રેશમની આંખમાં આંસુ ધસી આવ્‍યા. એ ભીના કંઠે બોલીઃ જયસિંહ કોઇપણ સૌભાગ્‍યવતી સ્‍ત્રીનો એક ભવ પોતાનો પતિ હોય છે અને એ આયખાના અધવચ્‍ચ પહોંચ્‍યા પહેલા જ એને છોડીને ચાલ્‍યો જાય છે ત્‍યારે એનો એક ભવ પૂરો થઇ જાય છે. પછી તો બીજો ભવ માત્ર એને અક્ષત આબરુ ના નામનો હોય છે. ટાંકણે તમે ન પહોંચ્‍યા હોત તો બીજો ભવ પણ હું ધરી બેઠી હોત. આજે એ બીજો ભવ તમારે નામ લખી દઉ છુ.‘‘