દ્વાપરયુગમાં માહેશ્મતી નગરીમાં મહીજીત નામનો એક રાજા થઇ ગયો રાજા પ્રજા વત્સલ હતો, રાજાને શેર માટીની ખોટ હતી, તેને હમેશા નિ:સંતાનપણાનુ દુ:ખ હતું, રાજા પ્રજા માટે ન્યાય પ્રિય હતો, તેને ક્યારેય અન્યાય કરેલ ન હતો , પોતે પુત્રની માફક પ્રજાનું પાલન કરેલ છતાં તેના નશીબ માં પુત્રનુ સુખ હતું જ નહિ, એક સમયે રાજાએ મહર્ષિ લોમેશ મુનિના દર્શન કર્યા, આ મુનિએ રાજા મહીજીતને સદુપદેશ આપતા કહ્યું હે રાજન અનંત કાલ થી જીવનું જન્મવું , મોટા થવું , ભોગવવું અને મૃત્યુ પામવુ એ જકરતો આવ્યો છે, ભૂતકાળમાં ભોગોના સુખો ભોગવવામાં  કઈ બાકી નથી રહ્યું , છતાં ઇન્દ્રિયો તૃપ્ત નથી થઇ,મનુષ્યની બધી જ ધારણા ઓ સિદ્ધ થતી હોય તો ધર્મ અને મોક્ષનો  પુરુષાર્થ જ કોણ કરે, જીવનમાં બનતા પ્રસંગો પર અને કર્મો પર પુણ્ય, પાપ અને બળનો ઉપયોગ કરવો જોઈંએ , મનુષ્ય સુખ અને માત્ર સુખ માંગ્યા કરે છે , પણ બિચારો એવી ચિંતામાં અટવાયો છે કે સુખની આછી રેખા પણ જોઈ શકતો નથી “શ્રદ્ધા લભતે સુખમ” એટલે સૂત્ર અનુસાર સુખ માટે શ્રદ્ધા જોઈએ , પુણ્ય અને તપના સિદ્ધાંતોની શ્રદ્ધા સુખને લાવી આપે છે, પુત્ર સુખ આપે છે , આજે મનુષ્ય દુ:ખના દાવાનળમાં સળગી રહ્યો છે, કારણ કે મનુષ્ય પુણ્ય પાપના સિદ્ધાંતોને વિસરી ગયો છે, પુણ્ય પાપની શ્રદ્ધા વાળો જ સાચું મન, સ્વાસ્થ્ય પામી શકે છે.