સાંજે અમે કન્યાકુમારીથી પાછા આવી એ ઑફિસરને મળવા પોલીસ સ્ટેશન ગયા તો તેઓ હતા નહીં. ટ્રેન ઉપડવાને અડધો કલાકની વાર હતી. અમે કાગડોળે એમની રાહ જોતા ઊભા હતા. છેવટે તો ફક્ત પાંચ મિનિટ જ બાકી રહી અને તેઓ અમારી તરફ દોડતા આવતા જણાયા. અમે દરેકે એમની સાથે હાથ મિલાવ્યા. એમણે યાત્રા અંગે પૂછ્યું અને તકલીફ બદલ માફી માગી. એમના ચહેરા પર ક્યાંય કોઈ અપેક્ષા કે માગણીના ચિન્હો જણાયા નહીં. અમારી પણ હિંમત ન થઈ. ટ્રેને વ્હીસલ મારી. ટ્રેન ઉપડી અને તેઓ અમારાથી અદશ્ય થયા. ત્યાં સુધી અમે સૌ પરસ્પર હાથ હલાવતા રહ્યા. અમારા માટે તે દિવસે તિરૂનવેલી જંકશન તથા એ રેલવે પોલીસ સ્ટેશન યાત્રાધામ બની ગયું, અને તે મહાન, ભલા અને બાહોશ પોલીસ ઑફિસર જાણે કે અમારા માટે ભગવાન બની રહ્યાં !