રામે રામરાજ્યની સ્થાપના કરી એમાં એમને કોઈ જ અનુકૂળતા મળી ન હતી. કૃષ્ણનું આખું જીવન સંઘર્ષ, વેદના અને પ્રતિકૂળતાઓથી ભરેલું હતું. ગાંધીજીએ જે પરિસ્થિતિમાં જે કામો કર્યાં એ આજે પણ જગતને આશ્ચર્યમાં નાખે છે કે આવું માણસ કેમ કરી શકે ? ત્યારે આપણને પેલું ઉપનિષદનું વાક્ય બરાબર સમજાય કે કોઈ પણ મનુષ્ય પેલા પરમતત્વનો, પૂર્ણતત્વનો જ અંશ છે, જેની આપણે પ્રાર્થના કરીએ છીએ. એટલે મનુષ્ય જો સંકલ્પ કરે તો તેનાથી મોટી કોઈ શક્તિ નથી એવું સંકલ્પશક્તિનું મહત્વ છે. હું એવું નથી કહેતી કે આપણે કૃષ્ણ જેવાં કે ગાંધીજી જેવાં થઈ જવું. પણ દરેક માણસને તેના પોતાના જીવનનો એક આદર્શ હોય જ છે. પણ મુશ્કેલીથી એ અટકી જાય છે ત્યારે સાહિત્ય વાંચ્યું હોય તો સમજાય કે જેમણે કામ કર્યાં છે એમને મુશ્કેલીઓ આવી તેની સામે એ કેમ ઝઝૂમ્યા ? શું કર્યું ? કેવી રીતે કર્યું ? અનેક દુઃખો અને નિરાશાના ભરડામાંથી એ કેવી રીતે છૂટ્યો ? આ બધી વાતો માત્ર મનોરંજન માટે નથી, એમાંથી આપણને જીવવાનું બળ મળે છે, રસ્તો મળે છે, દીવો મળે છે.