સદભાગ્યે દરેકને એવો એકાદ મુરબ્બી તો મળી જ આવે છે. અમને અમારા ઘેલાકાકા મળ્યા હતા. જન્મ્યા ત્યારથી ઉપદેશ આપી પામર જીવોનું કલ્યાણ કરવા સિવાય એમણે બીજો ધંધો કર્યો ન હતો. ન કરે નારાયણ ને એ સ્વર્ગમાં જાય, તો ત્યાં પણ માણસનાં નાક કેવાં બનાવવાં એ વિષે ઈશ્વરને સલાહ આપ્યા વગર રહે નહિ. બધાંના પિતા થઈને મહાલતા ઈશ્વરને પણ વાત્સલ્ય ને પિતાના ઉપદેશનો લહાવો મળે. જગતમાં જેટલાં મનુષ્યો સુખી છે, તે એમની સલાહ માન્યાને લીધે જ, ને જેટલાં દુઃખી છે તે એમની અવગણનાને પ્રતાપે જ, એવો એમનો દઢ સિદ્ધાંત છે – જો કે અમે જરા જુદું માનીએ છીએ. એમની સલાહ પ્રમાણે ચાલવાથી અત્યારે એક પ્રતિષ્ઠિત પુરુષ જેલમાં સબડે છે, એક મોટો વેપારી ભીખ માગતો બની ગયો છે, ને એક કૂતરાનું બચ્ચું સ્વર્ગવાસી થઈ ગયું છે ! મુંબઈ જેવા શહેરમાં રહી આરોગ્ય શી રીતે જાળવવું, ઉજાગરો ન કરીને શરીર શી રીતે ન બગાડવું, એ વિશે પ્રવચન કરતાં રાતના 3-30 સુધી જગાડીને એમણે અમને બધાંને માંદાં પાડ્યાં હતાં. બીજી એક વખત રસ્તામાં મને ઊભો રાખીને જમણી બાજુએ ટ્રામ, ડાબી બાજુ પર મોટર, પાછળથી ગાડી અને સામેથી સાઈકલ આવે ત્યારે શું કરવું એ વિશે સલાહ આપતા હતા, ત્યારે સાત વખત મોટર હેઠળ આવી જતાં એ બચી ગયા હતા, ને ત્રણ વાર હું સાઈકલની અડફટમાં આવી ગયો હતો !