ઘરનાં વખાણ જેમ ઘરવાળીના સંસ્કાર અને આતિથ્યથી થાય એમ ઘરની બીજી ઓળખ વિશ્વકર્માના વંશજો (સુથારો)એ બનાવેલ કાષ્ઠકંડારણથી શોભતાં બારણાંથી થાય. ઘરની ઓશરી અને ઓરડાના ઉંબરામાં પગ મૂકતાંવેંત, અંતરમાં આનંદની સરવાણિયું નો ફૂટે તો ઈ ઘર ઘર નો કહેવાય, ખોરડું કહેવાય, રહેઠાણ કહેવાય. કોઠી, કોઠલા, પટારા, મજૂસ અને માંડ્યથી ઓપતા લીપણકલા- વાળા ઓરડામાં ચૈતર- વૈશાખની બળબળતી બપોરે વાહરવો ઢોલિયો ઢાળી, ગાલમશૂરિયાં નાખીને સૂતા હોઈએ ને માથા ઉપર ઝળૂંબતી કલામય છત જોઈને આપણા અંતરમાં આનંદના રંગસાથિયા ન પૂરાય તો એ કામણગારી છત શું કામની ? લઘરવઘર વેશે હાઉકલો કરતો ને આંગણે આવી બાવળના ઠૂંઠાની જેમ ઉભો રહે એ મહેમાનનું માંતમ શું ? પછી ભલે ઈ રહોડાનો મેંમાન હોય, ડેલીનો મેંમાન હોય કે પછી ચોરાનો મેમાંન હોય ! મેંમાન તો એની વ્યવહારકુશળતા, વિવેક અને વેશપરિધાન પરથી જ વખણાય અને ઉચિત માનપાન પામે અને દુહાના છેલ્લા ચોેથા ચરણમાં કવિ એમ કહે છે કે સૌરાષ્ટ્ર-કચ્છમાં વસતા જત નરનારીઓને દિનોનાથ નવરો હશે ત્યારે ઘડ્યાં હશે ને એમના માથે રૂપની કૂપલી (શીશી) આખેઆખી ઉંધી વાળી દીધી હશે ! તો જ બાપ, આ રૂપ હોયને !