પછી શરુ થાય છે વાલી મિટીંગનો દોર… વાલી મિટીંગમાં શાળાની સિદ્ધિઓનો જયજયકાર કરવામાં આવે છે… રેસના ઘોડાઓ દોડતા દેખાડવામાં આવે છે. સાથે સાથે બાળકોને શિક્ષિત કરવાનું એક ચોક્કસ ભાડું પણ ઉઘરાવવામાં આવે છે. અધિકારીઓ શાળાનું મૂલ્યાંકન કરે છે ને પછી શાળાના બાળકોને ઇનામની વહેંચણી કરવામાં આવે છે.. બાળકે શું મેળવ્યું કે શું ગુમાવ્યું એ કોઈ પૂછવાવાળુ કોઈ નથી. ગોખી રાખેલી કવિતાઓનો મારો ચલાવી શિક્ષણના બાબુઓને રાજી કરી દેવામાં આવે છે. શાળાની સફળતાઓના મોટા મોટા બોર્ડસ અને હોર્ડીન્ગ્સ ચારે તરફ મુકવામાં આવે છે. પંખીની પાંખો કાપીને પછી એને કહેવામાં આવે છે કે હવે મુક્ત ગગનમાં વિહાર કરો… sky is the limit… પણ પાંખ વિનાના થયેલા આ પંખીની વેદના સમજવા કોઈ ગુરુ કે નિષ્ણાંત બાળકના મનની અંદર ક્યારેય ડોકિયું કરતા જ નથી. ન તો બાળક ઉડી શકે છે કે ન તો બાળક વિહરી શકે છે. બાળકને સ્વતંત્ર કલ્પનાઓ કરવાની તદન મનાઈ છે અહીં.. કારણ કે આ શાળા એ કડક શિસ્તમાં માને છે. પછી શિક્ષિત થયાની ડીગ્રી આપવામાં આવે છે. શિક્ષિતમાંથી દિક્ષિત કરવાની કોઈ દરકાર કરતુ જ નથી. અહી પાયાનું શિક્ષણ જ ગોખાવીને આપવાની રમત ચાલુ થાય છે જે આગળ જતા બાળકની યાદશક્તિ અને સમજણશક્તિને ઊંડા કુવામાં પધરાવીને જ જંપે છે..