મનમાં બેવડો વિદ્રોહ ભરીને કમલેશ એક વસંત જરીવાળા નામના સજ્જનને ત્યાં નોકરીએ રહ્યો, પણ ત્યાં બહુ ગોઠ્યું નહિ, કારણ કે જે એક નિઃસંતાન દંપતીને ત્યાં એને રહેવાનો આશરો મળ્યો ત્યાં મા-બાપ તો અવિચળ રહેતાં હતાં, પણ સંતાનો બદલાતાં હતાં. આજે એ કોઈને પુત્રવત્ ગણતાં એ કાલે દુશ્મનવત્ બની જતો. મતલબ કે જેને છોકરો ગણતાં એની કંઈક હરકતો નડતી. સગા દીકરાને તો ન બદલી શકાય, પણ કલ્પનાના રથમાંથી તો પેસેન્જર-પુત્રને ચાલ, હેઠો ઊતરી જા, કહીને છેડાછૂટકો મેળવી શકાય ને! આમ હકાલપટ્ટીઓનો સિલસિલો ચાલુ રહેતો. કમલેશ એ લોકોના ઘરમાં પચીસમા પુત્ર તરીકે રહ્યો ને છવ્વીસમો છોકરો ક્ષિતિજ પર કળાયો એટલે કમલેશ ફરી ફૂટપાથ પર આવી ગયો.