શ્રમિકઋષિના છોકરાએ તો પરીક્ષિતને શાપ આપી દીધો. આવીને બાપને વાત કરે છે કે આવું થયું. આપણી પરંપરા ક્યાં છે ? પેલા ઋષિ એમના દીકરાને કહે છે કે ‘બેટા, તેં મારું પ્રિય નથી કર્યું. આ અધર્મ છે. જે રાજા આ પ્રજાને પોષી રહ્યો છે, જેના રાજ્યની અંદર આપણું તપ વધે છે એને તેં જે શાપ આપ્યો છે એ તેં ધર્મ નથી કર્યો.’ પછી કહે છે કે ‘બેટા ! તું ક્રોધ કરવો રહેવા દે, ક્રોધથી વિનાશ થાય છે.’ પછી એક એવું સરસ વાક્ય કહે છે કે ‘ક્રોધ એ જિતેન્દ્રિય મુનિએ વર્ષો સુધી તપશ્ચર્યા કરીને સંચય કરેલાં પુણ્યનો નાશ કરે છે.’ ઓહો ! ક્યાં સુધી આ ઋષિ પહોંચ્યા ! આપણે તો આમ ફટાક કરીને ક્રોધ કરી દેખાડીએ. ગુસ્સે થયેલા બ્રાહ્મણે આમ જોયું અને ફટાક કરતું પંખી નીચે પડ્યું. એમાં શું પરાક્રમ કર્યું ? કોઈ પણ માણસ એની સત્તાનો જ્યારે વધુ પડતો ઉપયોગ કરી નાખે અને એ જગતના હિત માટે ન કર્યો હોય, તો એની પોતાની શક્તિ પણ ત્યાં તેની સાથોસાથ ખલાસ થાય છે. એ ઋષિ એમના દીકરાને જે કહે છે એ સૂત્ર મહાભારતમાં કેમ સાબિત થયું છે, ત્યાં સુધી મારે જવું છે. શ્રમિકઋષિ એમના દીકરાને કહે છે કે ‘બેટા ! હણાયેલો ધર્મ એ હણનારાને પણ હણી નાખે છે.’ જેના હાથે ધર્મની હત્યા થઈ અને એ ધર્મ પાછો હણે છે. માત્ર પેલાં નારાયણ-અસ્ત્ર જ પાછાં ફરી જાય એમ નહીં. એ તો એક પ્રતીક છે. બધી શક્તિનું એવું જ છે. જો એ ખોટી જગ્યાએ વપરાઈ જાય તો પાછી આવ્યા વિના રહે નહીં. અને મને એમ થયું કે મહાભારતનો કેન્દ્રવર્તી વિચાર આ છે કે હણાયેલો ધર્મ એ હણનારને પાછો હણે છે. ક્યાં-ક્યાં એ વાતો હું તમને પછી કરીશ. પાછી હું તમને પરીક્ષિત સુધી લઈ જાઉં.