મૃત્યુના આરે ઊભેલા માનવીનું આ ગીત સાંભળીએ ત્યારે શરૂ શરૂમાં એવું લાગે કે એમાં આત્મદયા (હું તો કેવો બિચારો, અભાગિયો, દુખિયારો એવું બધું વિચારીને જાતની દયા ખાવાની વ્યાપક વૃત્તિ)નો રંગ છવાયેલો છે, પણ ગીત પૂરું થાય ત્યાં સુધીમાં એવું લાગે કે આમાં આત્મદયા કરતાં પણ છેવટે તો સચ્ચાઈના સ્વસ્થ સ્વીકારની ભાવના વધુ છે.