ધર્મશાળા પહોંચી મેં મારો સામાન પતરાની પેટીમાં ભર્યો. એ પેટી ઉપાડી બીજા બે કિલોમીટર ચાલીને બસ સ્ટેન્ડ સુધી પહોંચવાનું હતું, પરંતુ હવે ચાલવામાં કોઈ તકલીફ નહોતી. ફક્ત ભૂખને લીધે થોડી નબળાઈ લાગતી હતી અને સહેજ ચક્કર આવતાં હતાં. આમ જોઈએ તો છેલ્લા સાત દિવસની થોડી થોડી ભૂખનો હવે સરવાળો પણ થયો હતો. મેં ફરી એક વાર પેટ ભરીને પાણી પીધું. પેટી ઉપાડીને ધર્મશાળામાંથી બહાર આવ્યો. ઓટલા પર બેઠેલો પેલો ગાંડા જેવો માણસ આજે પણ એની ધૂનમાં મસ્તીથી ગાતો હતો કે, ‘રામબાણ વાગ્યા હોય તે જાણે !’ હું બે ક્ષણ હાથમાં પેટી પકડીને ઊભો રહી ગયો. એ ગાંડા જેવા દેખાતા માણસનું ધ્યાન મારા તરફ હતું. હું તેની સામે જોઈ થોડું હસ્યો. પછી બસ સ્ટેન્ડ તરફ ચાલવાનું શરૂ કરતાં સ્વગત જ બબડ્યો, ‘સાવ સાચી વાત છે ભાઈ! રામબાણ વાગ્યા હોય એ જાણે!’