આપણે સૌ ખરેખર તો, દેખતી રીતે, આપણા પિતાશ્રીમાંથી છુટ્ટા પાડેલા અંશ છીએ અને આપણી માતાનાં ઉદરમાં વિકસેલા વંશ છીએ. કોઈ માતા-પિતા ક્યારેય મરતા નથી – જે મરે છે એ તો, કોઈ સ્ત્રી કે કોઈ પુરુષનું દેહાવસાન છે. જે ચિરકાળ સુધી આપણા સંભારણામાં અકબંધ રહે છે, એ તો કાયમ જીવંત રહે છે. આપણા વાણી, વ્યવહાર, વર્તન અને વિવેકમાં એ ઠેર-ઠેર દેખા દેતા રહે છે અને એમનું અનુસંધાન, ડગલે ને પગલે કોઈ બીજા પરિચિતના સ્મરણ સાથે સંકળાતું જાય છે. આમ આ આખું જગત આવા સ્મરણોની એક સાંકળ છે અને જીવનને – અસ્તિત્વને સમજવાની એમાં જ કોઈ કળ પડેલી છે. જે કોઈ આ કળ જોઈ શકે છે – એ અકળ મૌન ધારણ કરીને, મારી માફક, આ સ્મરણની સાંકળમાં પોતાની કડી સાંકળી જાણે છે અને જે કોઈ જોઈ નથી શકતા – એ આવા પ્રસંગને એક માઠો પ્રસંગ બનાવીને કેવળ બસ ઘોઘરા સાદે રોઈ જાણે છે.