“હું સાત વરસનો હતો એ વખતે તોય મને ઘણું બધું યાદ છે.. મારી મમ્મી મને લાલો કહેતી. મારા ઘરે દાદા દાદી અને કાકા કાકીઓ હતા.. દાદા અને દાદી બીમાર હોય એની બધી જ સેવા મારી મમ્મી કરતી.. મારા પાપા તો સવારના બહાર કામે જતા રહેતા સાંજે આવે.. મારી મમ્મી બધાનું રાંધતી અને પછી નિશાળે પણ જતી.. એ નોકરી કરતી હતી.. પાપા સાથે ક્યારેક ઝગડો પણ થતો.. મમ્મી બધું જ સહન કરતી.. રડતી પણ ખરી.. ક્યારેક ઝગડાનું સ્વરૂપ વધી જતું ત્યારે પાપા ને મમ્મી કહેતી કે તો પછી નોકરી મુકાવી દો.. તમે મને ક્યારેય સારી રીતે સાચવી છે?? સાસુ સસરાની સેવા હું જ કરું છું.. હું જ બધાનું રાંધુ છું.. તેમ છતાં મને કોઈ દિવસ જશ નથી..તમારા તરફથી સારા બે વેણ પણ નસીબમાં નથી..!! આવું બધું મને જેવું તેવું સાંભરે છે.. એક વખત મને સખત તાવ આવેલો .. મમ્મીએ બે દિવસ સુધી ખાધેલું નહિ!! મને ખુબ જ વહાલ કરતી.. પણ એક દિવસ મમ્મી સાથે મારકૂટ થઇ.. એ વખતે તો નહોતું સમજાયું પણ પાછળ થી જેમ જેમ મોટો થતો ગયો એમ એમ સમજાતું ગયું. મમ્મીના ઘરેણા લઈને મમ્મીને કાઢી મુકવામાં આવી હતી. મને સાથે લઇ જાવાનો મમ્મીએ ઘણો આગ્રહ કરેલો. પણ મને મારા પિતાએ એમની સાથે રાખ્યો. અમે સુરત આવતા રહ્યા.ગામડામાં અમારો કોઈની સાથે કોન્ટેક નહોતો.એક મિત્ર હતા પાપાનાં દામજીભાઈ એ બે મહીને આવતા અને એમની વાતો સાંભળતો..એમાં ઘણી વાર મારી મમ્મીની વાતો આવતી એ હું ચોરાયા સાંભળતો.. એ લોકો બાજુના રૂમમાં હોય અને હું સુવાનો ઢોંગ કરીને વાતો સાંભળતો. એમાં એક વખત એવી વાત પણ સાંભળી કે મારી મમ્મીએ બીજી શાળામાં બદલી કરાવી લીધી છે. બીજા એક સાહેબ જોડે રહે છે. વરસ દિવસ પછી એવી વાત પણ સાંભળી કે એ સાહેબે મમ્મીને છોડી દીધી અને હવે ખુબ હેરાન કરે છે. મમ્મી પાસે ઘર પણ નથી રહ્યું. મમ્મીના બધા પૈસા પણ એ સાહેબ લઇ ગયો. મમ્મીને ખુબ જ તકલીફ છે.. દામજીભાઈ મારા પાપા ને એમ પણ કહેતા કે તને સાચવતા ના આવડ્યું બાકી આમ થાય નહિ.પાપા બધું સાંભળતા કશું બોલતા નહિ. બસ અવારનવાર આવી વાતો સાંભળ્યા કરતો અને સંસાર પરથી એક આખો રસ જ ઉડી ગયો હતો.. અત્યારે મારી મમ્મી જીવે છે મને બહુ જ યાદ આવે છે પણ ક્યાં છે એ ખબર નથી..” બોલતા બોલતા સ્વપ્નીલ રોઈ પડ્યો. સોનાલીએ એના માથે હાથ ફેરવીને બોલી.