હજુ સૂર્યોદય થયો ન હતો, આછા અજવાળામાં એકલ-દોકલ વ્યક્તિની અવરજવર દેખાવા લાગી હતી. કૃણાલે કહ્યું, ચાલો સિવિલ જઇ આવીએ. કૃણાલે બાઈક શરૂ કર્યું અને શબાનાએ બે વર્ષની દીકરીને ભરઊંઘમાં જ શાલમાં લપેટી તેડી લીધી. બન્ને જણાએ સિવિલ હોસ્પિટલમાં તપાસ કરી પરંતુ વિનોદ ક્યાંય ન મળ્યો. સિક્યુરિટી ગાર્ડ માત્ર અંદરના ગેટ પર જ હતા, કેમ્પસમાં કોઈ દેખાતુ પણ નહોતુ. સિક્યુરિટીને પૃચ્છા કરી પણ રાતે કેમ્પસાં કોઈ તકરાર થઈ હોય તેવું સિક્યુરિટીના ધ્યાને પણ ન હતુ. વિનોદનો ફોન સતત બંધ આવતો હોય અંતે પોલીસને જાણ કરવાનું નક્કી કરાયું. દીયર, ભાભી પોલીસ સ્ટેશન પહોંચ્યા. શબાનાએ પોલીસને રાતે બનેલી ઘટનાની વાત કરી. વિનોદનું અપહરણ થયાની શંકા પણ વ્યક્ત કરાઈ છતાં શિફ્ટ પુરી થતી હોય ઘરે જવાની ઉતાવળમાં પોલીસે આ ગંભીર ઘટનામાં ફરિયાદ નોંધવાની જગ્યાએ માત્ર જાણવાજોગ નોંધ કરી. એક રિટાયર્ડ થવા આવેલા જમાદારે જાણે અનુભવનો નિચોડ કહેતા હોય તેમ શબાનાને કહ્યું, ‘જાવ બેન, આવી જશે, આવા તો કેટલાય લોકો રોજ જાય છે ને પાછા આવી જાય છે’. પોલીસકર્મીઓ જે ઘટનાને રફેદફે કરવા માંગી રહ્યાં હતા તે ઘટનાક્રમ આગામી કલાકોમાં અનેક વળાંક અને વમળો સર્જવાનો હતો.