અબ્બસ એમનો એકનો એક દીકરો હતો. એક દિવસ કશાય કારણ સિવાય તે ઘરેથી ઘરેથી નાસી છૂટ્યો ત્યારે તેની ઉમ્મર ફક્ત સાત વર્ષની હતી. એ વાતને આજે વીસ વર્ષના વ્હાણાં વાયા, દરમ્યાન ન તો એની ભાળ મળી કે ન તો એનો પત્ર. કહેવાય છે કે દુઃખનું ઓસડ દહાડા. પણ ના..આમ્માનું દુઃખ તો ચક્રવૃદ્ધિ વ્યાજની જેમ વધતું જતું હતું. ગામ લોકોને માટે તો અબ્બાસ મરી પરવાર્યો હતો. વીસ વીસ વર્ષ સુધી જેના કાંઈ સમાચાર ન હોય તેને માટે બીજું ધારી પણ શું સકાય? પણ છતાંયે અમ્મા, અબ્બસની ટપાલની રાહ જોતા. હરિને કહેતા, હરિ આજેતો મારા અબ્બાસનો કાગળ જરૂર આવ્યો છે. લાવ મને એ કાગળ આપ. હરિ ફિક્કા હાસ્ય સાથે સાંત્વન આપતો. અમ્મા આજ તો નથી. પણ કાલે જરૂર આવશે. અને અમ્મા ઊંડો નિસાસો મૂકી બારણા પાસે બેસી પડતા. ધીમે ધીમે મન અને શરીર ભાંગતા ગયા. છેલ્લા એકાદ માસથી પથારીવશ થયા. છેલ્લા બે દિવસથી ખોરાક બંધ થઈ ગયો હતો. અમ્મા મંઝીલને છેવાડે આવીને ઉભા હતા. બેટા અબ્બાસ તું ફક્ત એક વાર આવી જા. મારે તારું ફક્ત એક વાર મોં જોવું છે અરે કંઈ નહીં તો તું સલામત છે એવી ચિઠ્ઠી મોકલ…તો બસ થશે. બસ આજ ધૂનમાં અમ્માની ઘડીઓ ગણાતી હતી. અને હરિશંકર અબ્બાસની ચિઠ્ઠી લાવ્યો, અમ્માને તો એ પયગંબર કરતાંયે વધુ પરોપકારી લાગ્યો.તેણે જ કવરમાંથી પત્ર કાઢી વાંચવા માંડ્યો.