પ્લાઝોવમાં ક્યારેક કોઈકને લાંચ આપીને પણ રેજિના પોતાનાં માતા-પિતાને મળવા માટે લિપોવા સ્ટ્રીટની ફેક્ટરીમાં આવી જતી જતી હતી. તેના પિતા વાસણોને એનેમલમાં બોળવાનું, પાવડાથી કોલસા હટાવવાનું કે પછી કચરો વાળવાનું કામ પણ કરી લેતા હતા. “પણ હવે એ ફરીથી બોલતા થયા છે!” માતા પોતાની પુત્રીને કહેતી હતી. “પ્લાઝોવમાં તો એ સાવ ચૂપ જ થઈ ગયા હતા!” અને હકીકતે, ભાંગ્યાં-તૂટ્યાં ઝૂંપડાં અને ભંગાર ગટર વ્યવસ્થા છતાં, અહીં એક પ્રકારનો આનંદ હતો! ભલે ભાંગ્યો-તૂટ્યો, પણ એક આત્મવિશ્વાસ હતો! જ્યારે ક્રેકોવમાં રેજિના જે પ્રકારે જોખમી દસ્તાવેજોને આધારે જીવી રહી હતી તેમાં, આ પાગલપણાનો અંત ન આવે ત્યાં સુધી કોઈ પ્રકારની શાંતિનો અનુભવ કરવો શક્ય ન હતો!