લંડનમાં રહેતા રાજીવના વર્ગના વિદ્યાર્થીઓ જોશીલા, નચિંત અને ભવિષ્યની જવાબદારીઓથી પર છે. તેઓ રાજીવને નીરસ ગણે છે- હોંશિયાર, દેખાવડો, બધાને ગમે તેવો પરંતુ આનંદ અને મજા કરવામાં નિષ્ફળ રહે તેવો. "જુવાની ઍક જ વાર આવે છે" જેરિમી ફરિયાદ કરે છે, "કેમ અમારી સાથે મજાક-મસ્તી નથી કરતો?" રાજીવ બીજી દુનિયામાં જીવે છે, જિંદગીની ચાર તબક્કામાં ગણતરી થાય છે તેવું તેણે તેના માતાપિતા પાસેથી શીખ્યું છે, અને કે આપણે ફરી ને ફરી પુન:જન્મ લઈએ છીએ- તેથી આપણે ઘણી જિંદગીમાં જુવાન રહ્યા છીએ. તે તેની શક્તિનો જરૂરી અને અગત્યના કામ માટે ઉપયોગ કરે છે, જ્ઞાન અને વ્યક્તિત્વના વિકાસ જે કુટુંબી જીવનની તૈયારી માટે જરૂરી છે, જેમાં તે વીસ વર્ષ પછી પ્રવેશ કરશે. બેવકુફીમાં વખત બરબાદ કર્યા વગર, તે ઍક દિવસ સંસ્કારી યુવતીનો હાથ માંગીને જીવનસાથી બનાવી, સંતાન પેદા કરવાની આશા ધરાવે છે. રાજીવ તેના વૃધ્ધત્વના વર્ષો વિશે પણ વિચારે છે જ્યારે તેની ફરજો પતાવીને, તે તેના આત્મસ્વભાવમાં ડૂબી, શાશ્વત રાજીવ, ઈશ્વરના અસ્તિત્વની અનુભૂતિમાં જિંદગીના બાકીના વર્ષો વિતાવશે. રાજીવને એ વાતની ખાતરી છે કે જિંદગીના દરેક તબક્કાનો એક સહજ હેતુ છે, અને કે દરેક તબક્કો પહેલા કરતા વિશેષ સંતોષ આપનારો છે. અત્યાર માટે તો તે ભણવા પર ખાસ ધ્યાન આપી મહેનત કરે છે, વચ્ચે થોડી આનંદ-મજા પણ કરે છે.