એક પુનિત સમયે ભગવાન શિવ અને મા પાર્વતી કૈલાસ ઉપર તપસ્યામાં બિરાજમાન હતા. તે સમયે મા પાર્વતીજીએ ધ્યાન અવસ્થામાં સહજ ભાવે એક રુઢમૂઢ પાંચ પગવાળું અને ઉંચી ડોકવાળુ પ્રાણિ બનાવ્યું. ધ્યાન મુક્ત થતાંજ તેમને જોયુંકે પોતાનું સર્જન કંઇક વિશિષ્ટ છે. આ પ્રાણીમાં જો પ્રાણ મૂકવામાં આવે તો પોતાનું સર્જન પરિપૂર્ણ બને, મા પાર્વતીજીએ ભગવાન શિવને તેમાં પ્રાણ મૂકવા વિનંતી કરી ભગવાન શિવે કરૂણા કરીને તેમાં પ્રાણ મૂક્યો. પ્રાણિ ચાલવા લાગ્યું પરંતુ પાંચ પગ હોવાથી તેને ચાલવામાં અનુકૂલાતા ના આવવાથી તેના એક વચ્ચેના પગને દૂર કર્યો અને આ પ્રાણીનું નામ સાંઢ(ઉંટ) આ શક્તિનું પ્રથમ સર્જન હતુ. આ પ્રાણી ઉંટ લાંબા પગવાળું હોવાથી ખૂબજ ચાલ્યા કરે. તેથી મા પાર્વતીએ આ ઉંટને ખૂબજ ચિંતા થવા લાગી આથી ભગવાન ભૉલાનાથે આ ઉંટને ચરાવવા માટે એક લાંબી સાંબ (લાકડી) વાળો માનવી ઉત્પન્ન કર્યો. અને આ માનવને ઉંટ ચરાવવાની કામગીરી સોંપી મા શક્તિ પાર્વતીજીને આ માણસ અતિ પ્રિય હતો. તેથી તેને પ્રેમથી સાંબાંડ (લાકડીવલો) કહીને માતાજી તેને બોલાવતા ભગવાન શિવજી તપમાં લીન હોય એવા સંજોગોમાં આ સાંબાંડ ઉંટ અને માતાજી એકબીજાની સહાયથી સમય પસાર કરતાં થોડા સમય પછી મા પાર્વતીજીએ પોતાના પુત્ર એવા સાંબાંડના લગ્ન કરવાનો વિચાર થયો અને શ્રી ભોળાદેવને પ્રાર્થના કરી ભગવાન ભોળાનાથે સ્વએગની તમામ અસ્પરાઓને બોલાવી અને દરેક પાસેથી રતિ જૅટલુ (રઈના દાણા) તેજ લઈને એક ખૂબજ સ્વરૂપવાન પરી ઉત્પન્ન કરી એ પરીનું નામ રઈ રાખ્યું અને દરેક સ્વર્ગની પરીના કપડામાંથી ટૂકડા લઈને તેમાંથી અલગ પ્રકારના વસ્ત્રો બનાવ્યા. ત્યાર બાદ સાંબાંડ સાથે વૈદિક વિધી અનૂસાર સ્વયં બ્ર્હ્માજી હાજર રહીને લગ્ન કરાવ્યા આ રઈ અને સાંબાંડનો પરિવાર રાયકા તરીકે ઓળખાવા લાગ્યો. સાંઢો ચારનારા આરયકાઓ ભયંકર ગાઢ જંગલોમાં રસ્તાના ભોમીયા હતા તેથી તે રાહ બતાવનાર રાહ-બારી માંથી રબારી તરીકે પ્રખ્યાત થયા. આ રબારી સમાજ શિવ-પાર્વતીજી ના પરિવારના હોવાથી ભગવાન શિવને ઇષ્ટદેવ અને પાર્વતી(શક્તિ) માતાને પોતાની કુળદેવી તરીકે માને છે. અને આજે પણ ખૂબ શ્રધ્ધા ધરાવે છે. આ તેજસ્વી સમાજ ઉદાર, ભક્ત,લાગણીશીલ શુરવીર,ધાર્મિક સુંદર સમાજ છે. આ સમાજ અતિથીને દેવ માનનારો સમાજ છે.