'હેલ્લો, એક મિનિટ... તમારી બેગ, હેલ્લો લેડી...હેય સાક્ષી...' મેં ફરી બૂમ પાડી. આ બધી દોડ-ધામમાં મને એ પણ ભાન નહીં રહ્યું કે તેનું નામ સાક્ષી કઈ રીતે હોય શકે. એ તો મારું આપેલું નામ હતું. મેં મારી ઝડપ વધારી અને હું જેટલી ઝડપથી બને એટલી ઝડપથી તેની નજીક પહોંચવાનો કોશિશ કરી રહ્યો. પણ ખબર નહીં તેને શાની ઉતાવળ હતી તે તો ઝડપભેર પહેલાં નંબરના પ્લેટફોર્મ પર ઉતરી ગઈ અને તેણે ફરી બોરિવલી તરફની ટ્રેન પકડી લીધી. કોઈ મેસ્મેરાઈઝ થયેલાં માણસની જેમ હું પણ તેની પાછળ પાછળ તે જ ટ્રેન પકડવા માટે દોડ્યો. ટ્રેન શરૂ થઈ ચૂકી હતી આથી ચાલૂ ટ્રેન પકડવા માટે હું પાછળ પાછળ દોડ્યો અને જેમ તેમ કરી ફર્સ્ટક્લાસ પછીનો ડબ્બો પકડી શક્યો. ટ્રેનમાં બેઠેલાં કેટલાંક લોકોએ મને ગાળો પણ ભાંડી, 'ગાંડો થઈ ગયો છે? મરવાના શોખ ઉપડ્યા છે કે શું? બીજી ટ્રેન નહોતી પકડી શકાતી?' પરંતુ તે બધાની આ લાગણીસભર ગાળોનો પ્રતિઉત્તર આપવાની હમણાં પરવા કોને હતી. મેં તુરંત ફર્સ્ટક્લાસ તરફ નજર કરી અને બૂમ પાડી, 'હેલ્લો લેડી, આ તમારી બેગ, તમે ટ્રેનમાં જ ભૂલી ગયા હતાં.' મારું આ વાક્ય સાંભળીને જાણે તેના હોંશ ઊડી ગયા. તેની આંખો ચકળવકળ થઈ રહી હતી. એક પળ તે મારી તરફ જોઈ રહી અને એક પળ મારા હાથમાં પકડાયેલી બેગ તરફ. ગભરાટ, ચિંતા અને ગુસ્સાના મિશ્રભાવને કારણે તેનો ચહેરો વારંવાર ભાવો બદલી રહ્યો હતો. તેણે મારી તરફ ગુસ્સાભરી નજરે જોયું અને ઈશારાથી જ નિર્દેશ કર્યો કે, હમણાં માટૂંગા સ્ટેશન આવશે ત્યાં ઊતરી જઈ વાત કરીએ.