[dc]ઘ[/dc]રમાં નિરવતા હતી. શાંતી હતી. નિ:સ્તબ્ધતા હતી. અને તે સાંજના ધૂંધળા થતાં જતા પ્રકાશમાં તેના માનીતા હિંચકા પર બેઠો હતો. ધીમે ધીમે આવતો હીંચકાનો કીંચુંડ કીંચુંડ અવાજ અને બાલ્કનીમાંથી દેખાતા આછા અજવાસ સિવાય સઘળું નિષ્ક્રિય લાગતું હતું. તેને થયું કે કદાચ તે પોતે પણ…….પણ ના, તે નિષ્ક્રિય નહોતો. તેનુ મન વિચારોની પકડદાવ રમતું હતું. તેને યાદ આવ્યું કે લગભગ બે કલાકથી તે આમ જ હિંચકા પર બેસી રહ્યો છે. અને હા ! કદાચ કશુંક વિચારી પણ રહયો છે. પણ શું ? ઘરમાં સાવ જ નિર્જનતા હતી. એકલતા હતી છતાં તે ખાલી ન હતો. અચાનક તેના કાનની ચારેબાજુ કિલકિલાટ કરતાં, રમતાં કૂદતાં ઝરણાં જેવું હાસ્ય ફરી વળ્યું.