ચોંકવાનો વારો હવે સામા છેડે હતો, નવાઈ અને અચંબામાં અંજાયેલી આંખોએ સૂચક પ્રશ્નાર્થ સામે ધર્યો. ‘એક મિનિટ, મી. રિધમ આ પહેલા મેં તમને ક્યારેય જોયા નથી તો પછી તમે મને કેવી રીતે ? અને મારૂ નામ તમે કઈ રીતે ? રિધમે સામેથી આવતા પ્રશ્નોને વચમાંજ અટકાવી દીધા. ‘હા, તમે તમારૂં નામ નથી જણાવ્યુ, પણ મારે તમને ઓળખવા માટે તમારો અવાજ જ કાફી છે. ગઝલ, મોર્નિંગ ૭.૦૦ to ૧૧.૦૦, ૯૩.૫ રેડ એફ. એમ., વેલકમ મોર્નિંગ. am I right ?’ આખાય પ્રશ્નાર્થનો જવાબ ગઝલને મળી ગયો, અને એ વાત એના આનંદમાં ઓર વધારો કરી ગઈ કે એનો અવાજ એટલો બધો તો વાગોળવા લાયક છે કે હવે એ અવાજ માત્ર એની ઓળખ માટે પૂરતો છે. એક પછી એક સામેથી આવી રહેલા પોતાના વખાણના વાક્યને ગઝલ આનંદ, શરમ અને ઉન્માદથી ઝીલતી રહી. રિધમ ગઝલ પ્રત્યેની પોતાની દિવાનગીને એની નજરસામે પાથરવા માટે રીતસર શબ્દોની શોધખોળ ચલાવી એને સુવ્યવસ્થિત ગોઠવી એક પછી એક વાક્યોને વખાણોના ઘરેણાં પહેરાવવા શરૂ કરી દીધા. ગઝલ મનોમન ખુશ થતા એ સાંભળતી રહી. ગઝલને આ સુખદ આંચકો ખુબ આનંદિત કરી રહ્યો હતો. એને જોયા વગર માત્ર સાંભળીને પણ કોઈ આટલી હદસુધી પ્રેમ કરી શકે એ વાત એને રોમાંચિત કરી રહી હતી પણ, આનંદની આ પગલીઓને અચાનક એક મોટો કાંટો વાગ્યો હોય તેમ એ ઉદાસ થઈ ગઈ. કોઈ અકળ વિચાર એને આગળની સ્વપ્નદોડમાં આડખીલી બની અટકાવી રહ્યો હતો. એ શાંત થઈ ગઈ.