મિત્રો માટે એના હૃદયમાં અનહદ પ્રેમ છે. એ જે બે-ત્રણ ભાષાઓ જાણે છે તે દરેક ભાષાનું એનું વ્યાકરણ તદ્દન કાચું છે, પણ મૈત્રીનું વ્યાકરણ એકદમ પાકું છે. એના હૃદયમાં પત્ની(ઓ) પછીનું તરતનું સ્થાન મિત્રોનું છે. જોકે એની પત્નીઓ કહે છે કે અમારું સ્થાન મિત્રો પછી આવે છે. પત્ની(ઓ)ની વાત ખોટી છે એવું એ પત્ની(ઓ)ને કહે છે ને સાચી છે એવું મિત્રોને કહે છે. મિત્રોનું કામ એ અરધા વેણે કરી આપશે, પણ સામી અપેક્ષા નહિ રાખે. છતાં મિત્ર પર ઉપકારનો ભાર ન પડે એવા સદાશયથી એ એક અપેક્ષા હંમેશાં રાખે છે ને તે – એની કૃતિઓ વાંચવાની ને સાંભળવાની. તમે એને ઘેર જાઓ ત્યારે એણે શસ્ત્રો સજી જ રાખેલાં હોય. ચા-નાસ્તો કરાવી, બે-ચાર ટુચકા સંભળાવી, તમને તાજામાજા બનાવી (હલાલ કરતાં પહેલાં બકરાને તાજોમાજો કરવામાં આવે છે તેમ) પછી લોકકથાનો નાયક જેમ તાતી તલવાર કાઢે તેમ એ તાજી છપાયેલી કૃતિની ઓફ-પ્રિન્ટ્સ કે ક્યાંક મોકલવા ધારેલા લેખકની નકલ કાઢે છે ને વાંચવા માંડે છે. લેખકનું વાચન ચાલતું હોય ત્યારે પત્નીને પણ ખલેલ પહોંચાડવાની મનાઈ હોય છે, ઉનાળાની શીતળ થતી જતી રાત્રિ હોય તો ઘેર એકાદ-બે કૃતિ સંભળાવી, પછી તમને કાંકરિયા ફરવા લઈ જાય ને ત્યાં હાજમાહજમ પાઈ તમારી લેખો પચાવવાની શક્તિ વધારી, મ્યુનિસિપાલિટીના દીવે બીજી કૃતિઓ વાંચી સંભળાવે. અભ્યાસકાળ દરમિયાન મ્યુનિસિપાલિટીના દીવે વાંચીને પરીક્ષા આપનાર મહાપુરુષોનાં કેટલાં દષ્ટાંતો આપણે જાણીએ છીએ-ઘરમાં બેઠાં-બેઠાં, વીજળીના દીવે વાંચવાની પણ આળસ કરનારાં બાળકોને એમનાં મા-બાપ આવાં દષ્ટાંતો ખાસ કહી સંભળાવે છે, પણ મ્યુનિસિપાલિટીના દીવે પોતાની કૃતિઓ વાંચી સંભળાવનારો લેખક તો વિશ્વસાહિત્યમાં એકમાત્ર વિનોદ જ હશે. કૃતિ સંભળાવ્યા પછી વિનોદ પ્રશંસાભૂખી નજરે શ્રોતા સામે જોઈ રહે છે. વિનોદની કૃતિ સારી જ હોય છે, પણ કોઈ વાર એની કક્ષાની ન હોય તો પણ શ્રોતાને ખોટું બોલવાનુું મન થઈ જાય એવી પ્રશંસા સાંભળવાની ઉત્સુકતા એની આંખોમાં દેખાય છે.