જો તમે કોઈ હકારાત્મક પરિણામ ઇચ્છતાં હોય તો બિલકુલ બરાડા ન પાડશો. આનાં ઉપર વિચાર કરો: આપણે એટલાં માટે સામનો કરી રહ્યાં હોઈએ છીએ કે આપણે ઇચ્છતાં હોઈએ છીએ કે તેઓ આપણને સાંભળે અને સ્વીકારે કે તેઓ બેજવાબદારી પૂર્વક વર્ત્યા છે અને તેનાંથી આપણને દુ:ખ પહોંચ્યું છે. તેઓ તમને સાંભળે તેનો એક માત્ર રસ્તો એ છે કે તમે ઊંચા અવાજે વાત ન કરો. શા માટે? માનવીય મન કુદરતીપણે જ આનંદદાયી વાર્તાલાપ માટે ખુલ્લું રહેતું હોય છે. જયારે તમે નીચા અવાજે વાત કરો છો ત્યારે તેઓ કદાચ તમારી જોડે અસહમત જરૂર થઇ શકે પરંતુ તેમનું મન તેમને તમને ચુપ કરી દેવા માટે મંજુરી નહિ આપે. વાર્તાલાપ અને દલીલ વચ્ચેનો મૂળભૂત અને પ્રાથમિક તફાવત એ તમારી અવાજની તીવ્રતા અને તેનાં સુર પર હોય છે. અસહમતી જો કે તે બન્નેમાં હોય છે, પરંતુ દલીલમાં બન્ને પક્ષો ફક્ત બોલતાં હોય છે, સાંભળતું કોઈ નથી હોતું. જયારે તમે કોઈની ઉપર ચિલ્લાઓ છો ત્યારે તેઓ એકદમ અંદરથી બંધ થઇ જાય છે અને પોતાનો સહકાર પાછો ખેંચી લેતાં હોય છે. તેમનું મનોવલણ વાતચીત પરથી હટીને કાં તો તે મુદ્દાને જ ટાળવા માંડે છે કે કાં તો પોતે પોતાનો બચાવ કરવામાં લાગી જાય છે. બીજી બાજુ, તમે જયારે સામાન્ય સ્વરે વાત કરો છો ત્યારે તમને કદાચ એવું લાગે કે તેઓ પરિસ્થિતિની ગંભીરતાને સમજી શક્યાં નથી પરંતુ તમારા શબ્દો સામે વાળાનાં મગજમાં પોતાનો રસ્તો કરી લેશે. તેનો અર્થ એવો જરૂરી નથી કે તેઓ પોતાનો રસ્તો બદલી નાંખશે.