આપણા વહેવારિક જીવનનું એક બીજું ઉદાહરણ જોઈએ. માસિક સરમાયો 500/-રૂ.નો હોય, 5,000/-નો હોય કે 50,000/-નો હોય, નોકરી કરતા પ્રત્યેક કર્મચારીના કામના કલાકો ઘણું ખરું નિશ્ચિત હોય છે. સામાન્ય રીતે આ કલાકો સાત કે આઠ કલાકના હોય છે. આ કામના કલાકો છે અને એનો અર્થ એવો થાય છે કે એને મળતા માસિક પગારના બદલામાં પેઢીનું કે કંપનીનું એણે આટલા કલાકો કામ કરવાનું છે. ઘણી ખરી સરકારી કચેરીઓમાં આપણે જોઈએ છીએ કે મોટાભાગના કર્મચારીઓ દશ વીશ મિનિટ મોડા આવતા હોય છે. આવતાં વેંત પાંચ દશ મિનિટ ફ્રેશ થવા માટે બાથરૂમમાં જતા હોય છે. લંચ અવર શરૂ થતા પહેલાં દશ પંદર મિનિટે એની છાયા લાગી જતી હોય છે, લંચ અવર પૂરો થયા પછી દશ પંદર મિનિટે આ કર્મચારી ટેબલ પર પાછો ફરે છે અને આવી દશ વીસ મિનિટોને એ માનવસહજ ગણીને પોતાનો અધિકાર માનતો હોય છે. સાંજે કામના મુકરર કલાકો પૂરા થાય એ પહેલાં અર્ધા કલાકે એ બધું સંકેલવા માંડે છે અને ફરીવાર ફ્રેશ થવાના નામે બાથરૂમ યાત્રા શરૂ કરે છે. આ ગાળામાં એ કોઈ નવું કામ હાથ પર લેતો નથી. માનસિક રીતે એ કામથી નિવૃત્ત જ થઈ ગયો હોય છે. આ ઉપરાંત દર બે કે ત્રણ કલાકે અર્ધી અર્ધી ચાનો નાનકડો ટી-બ્રેક અને વચ્ચે વચ્ચે થતા કે આવતા અંગત ટેલિફોનનો સમય આમાં ઉમેરીએ તો લગભગ પચાસ ટકા જેટલો પગાર એ કામ કર્યા વિના જ મેળવે છે.