જનાનંદ નામના નગરમાં જિતશત્રુ રાજાને શીલને ધરનારી ધારિણી રાણી હતી. રત્નવતીનો આત્મા સ્વર્ગમાંથી ચ્યવીને રાણીની કુક્ષીમાં પુત્રી પણે અવતર્યો. પૂર્ણ સમયે રાણીએ પુત્રીને જન્મ આપ્યો. સર્વને પ્રીતિ ઉત્પન્ન કરનારી હોવાથી મહારાજાએ તેનું પ્રીતિમતી નામ રાખ્યું. અનુક્રમે તે મોટી થઇ અને સર્વ કળાઓ સંપાદન કરી યૌવનવયને પામી. કળાઓમાં અત્યંત પ્રવીણ અને પારંગત હોવાને કારણે તેણે નિશ્ચય કર્યો હતો કે “જે પુરુષ કળાઓમાં મને જીતશે તેને હું વરમાળા પહેરાવીશ.” રાજકુમારીના આ નિશ્ચયને જાણીને મહારાજાએ સ્વયંવર રચાવ્યો. સમગ્ર રાજાઓને પ્રીતિમતિએ જીતી લીધા. છેલ્લે અપરાજિતકુમાર તત્કાળ પ્રીતિમતિની પાસે આવ્યા. તેમને જોતાં જ પૂર્વ જન્મના સ્નેહથી પ્રીતિમતિના મનમાં સ્નેહ ઉત્પન્ન થઇ પ્રીતિમતિના પ્રશ્નનો તત્કાળ જવાબ આપી પરાજિતકુમારે તેને નિરુત્તર કરી જીતી લીધી. પ્રીતિમતિએ તરત જ સ્વયંવરમાળા કુમારના ગળામાં આરોપણ કરી. જિતશત્રુ રાજાએ શુભ દિવસે પરસ્પર અનુરક્ત એવા અપરાજિત અને પ્રીતિમતિનો વિવાહઉત્સવ કર્યો. જનાનંદનગરના મંત્રીએ પોતાની રૂપવતી પુત્રીને વિમલબોધની સાથે પરણાવી. કેટલોક કાળ ત્યાં વ્યતીત કર્યો, ત્યારબાદ પિતા હરિણંદીના સંદેશાને મેળવીને અપરાજિતકુમારે પ્રીતિમતી સહીત સમગ્ર પરિવાર સાથે પોતાની નગરી તરફ પ્રયાણ કર્યું. રસ્તામાં કુમાર જે - જે કન્યાઓને પરણ્યા હતા તે સર્વ રાજાઓએ અપરાજિતકુમારની સાથે પોત પોતાની પુત્રીઓને વળાવી. પોતાની પત્નીઓ, મિત્ર વિમલબોધ, અનેક ભૂચર, ખેચર રાજાઓ તથા સૈન્યથી ભૂમિ અને આકાશને આચ્છાદિત કરતો અપરાજિતકુમાર સિંહપુર નગરમાં આવ્યો. માતા – પિતાએ હર્ષ અને વિરહ મિશ્રિત અશ્રુ વહાવ્યા. રાજા હરિણંદીએ કુમારને યોગ્ય જાણી રાજ્યધુરા સોંપી અને પોતે દીક્ષા લઈને મોક્ષપદને પામ્યા.