પડખું ફરીને આંખો બંધ કરીને જંપી જવા કર્યું, પણ ઊંઘ ન આવી. બારીના પડદા ખોલીને જોયું તો સવારનું આકાશ મને આમંત્રણ આપતું હતું. હું ચાલવા નીકળી પડી. કેટલાંય નામી-અનામી ફૂલોની સુગંધ લઈ ને વહી આવતી હવા. સૂરજના કિરણે કિરણે નાનકડા બાળકની જેમ સંતાઈ જતો અંધકાર. આલોક નિયમિત ચાલવા જાય છે. શરૂઆતમાં તો હુંય સાથે જતી. દરિયાની ભીની રેતમાં આલોકનાં મસમોટાં પગલાંમાં મારાં પગલાં મૂકી કહેતી, ‘જો, આમ જ સમાઈ ગઈ છું હું તારામાં.’ આજેય આલોક કહે છે : ‘મૌલા, મૂકને આ બધું. ચાલ થોડું ચાલી આવીએ.’ પણ પિન્ટુ અને ચિન્કીના જન્મ પછી એ શક્ય રહ્યું ન હતું. સવારમાં ઊઠીને બ્રશ કરાવવાથી માંડીને તૈયાર કરી સ્કૂલે મોકલવાની પળોજણમાં પેલી સવાર ને મોર્નિંગ વૉક ક્યાંય ખોવાઈ જતાં. જોકે હવે તો પિન્ટુ અને ચિન્કી મોટાં થઈ ગયાં છે. હવે હું જઈશ આલોક સાથે ચાલવા. પણ…. પણ તેનાં પગલાંમાં પગલું મૂકીને નહીં, બલકે તેનો હાથ પકડીને તેની સાથે જ કદમ-બકદમ ચાલીશ હવે….