પાકિસ્તાનમાં ચૂંટાયેલી સરકાર તો છે, પણ તે શાસન કરે છે કે કેમ એ સવાલ છે. સરકારની નીતિઓ સેના અને આઇએએસ દ્વારા પ્રભાવિત હોવાનું અનેક વખત જોવાયું છે. પાકિસ્તાનના અગ્રતાક્રમોમાં લોકોની સુખાકારી અને આર્થિક વિકાસ છેક છેવાડાના ભાગે સ્થાન ધરાવતા હોય તેમ લાગે છે. એટલે જ તો પાકિસ્તાનને ટેરર ફન્ડિંગ અને જેહાદી નેતાઓ તેમજ સંગઠનો પ્રત્યે ભારે પ્રેમ છે. પાકિસ્તાનના હુકમરાનો તેને માટે લોકોની બરબાદીને સ્વીકાર્ય ગણવા તૈયાર હોય તેવી તેની માનસિકતા જણાય છે. જો એવું ન હોત તો ટેરર ફન્ડિંગને અટકાવવા માટે પાકિસ્તાને દંભ આચરવાને બદલે ખરા અર્થમાં કડક પગલાં લીધાં હોત, પણ એવું બન્યું નથી. આ વખતે ચીન પણ તેના બચાવમાં તેની વહારે આવ્યું નહીં. એ બાબત તેની આંખ ઉઘાડનારી બની રહેવી જોઈએ. અઝહર મસુદને ત્રાસવાદી ઘોષિત કરવા સામે યુનોમાં ચીને હંમેશાં પાકિસ્તાનની તરફદારી કરી છે. એથી કદાચ પાકિસ્તાન એમ માનીને ચાલે છે કે ચીન જેવો મિત્ર તેને આવી બાબતોમાં આંતરરાષ્ટ્રીય મંચ પર બચાવતો રહેશે. પાકિસ્તાન એક વાત ભૂલી જાય છે. ખોટાં, હાનિકારક અને વિનાશક કૃત્યો માટે કોઈ કાયમ તેની મદદે આવવાનું નથી. ખરાબ, અમાનવીય અને હિંસક કૃત્યોના સમર્થન કરનારાઓ પણ એક હદ-મર્યાદા પાસે અટકી જતા હોય છે. પાકિસ્તાનની માફક દરેક દેશનો એજન્ડા કોઈ પણ ભોગે ત્રાસવાદને જીવિત રાખવાનો હોઈ ન શકે. ચીન ભલે પોતાના નિહિત સ્વાર્થોને કારણે પાકિસ્તાનને મદદ કરતું રહે, પરંતુ ત્રાસવાદનો વ્યાપ અને વિસ્તાર થતો રહે એ તો ચીન પણ ઇચ્છે નહીં, એ એટીએફટીમાં પુરવાર થઈ ચૂક્યું છે. ત્રાસવાદને પંપાળવાનો પાકિસ્તાનનો એજન્ડા ચીન માટે કાયમી સ્વીકાર્ય બનવાનો નથી.