નાછૂટકે મારે ત્યાં જ રહેવું પડ્યું. કર્મની ગતિ કેવી ન્યારી છે એની મને પ્રતીતિ થઈ. લતાના જન્મદિનની ઊજવણીને બદલે હું અત્યારે જખમી થઈને દવાખાનામાં પડી હતી ! પેલો જુવાન – કશ્યપ મહેતા મારે ખાતર દોઢ કલાક સુધી ત્યાં રોકાયો. જતી વેળા, મારો હાથ થપથપાવી પછી મને હિંમત આપી, મારે ઘેર જઈ બાને આ ખબર આપવાનું વચન આપ્યું અને એની ઑફિસનો ફોન નંબર આપી બોલ્યો : ‘જરૂર પડે તો, સવારે દસથી સાંજે છ સુધીમાં ફોનથી મને ખબર આપજો. કોઈ વાતે મૂંઝાતાં નહિ, મિસ વિભાવરી ! ગુડ નાઈટ !’ બા આવી ત્યાં સુધી હું કશ્યપની ભલમનસાઈનો જ વિચાર કરતી રહી. આવા ધમાલિયા શહેરમાં કોઈની આપત્તિવેળા ઊભા રહેવાનીયે કોઈને ફુરસદ નથી હોતી ! જ્યારે આ માણસ તો જુઓ ! બા આવીને ડૉકટરને ખર્ચ વિષે પૂછવા ગઈ ત્યારે ખબર પડી કે કશ્યપ પોતાની પાસેથી હજાર રૂપિયા ત્યાં ભરીને ગયો હતો !