બીજા દિવસે ઘૂંટણ વધુ દુખવા લાગ્યો, પણ એણે કોઈને વાત ન કરી. એને બીજા પાંચ ભાઈઓ હતા. સવારે છ વાગ્યે ઊઠીને શાળાએ જવાના સમય સુધી બધાંને વાડી ખેતરનું કામ કરવું પડતું. સાજા-સારા હોય એવા કોઈને એમાંથી છુટ્ટી મળી શકતી નહોતી. કુટંુબની શિસ્ત બહુ કડક હતી. છોકરો મક્કમ મનોબળ ધરાવતો હતો. બે દિવસ સુધી એણે પોતાના દુખતા પગની વાત કોઈને ન કરી. રવિવાર આવ્યો. એ દિવસે એના માટે ઊભા થવાનું પણ મુશ્કેલ બની ગયું. રવિવારે માતા-પિતા પ્રાર્થના માટે દેવળમાં જતાં અને મોડેથી આવતાં. તે દિવસે ઘરનું કામકાજ અને રસોઈ વગેરે પણ છોકરાઓ કરતા.