કાર્તિકની વાતોમાં જ અમારો સમય પસાર થતો ગયો, અને અમે એરપોર્ટ પર પંહોચ્યા. હજી ફ્લાઈટ બોર્ડ થવામાં થોડીક વાર હતી. અમે એક કેફેમાં જઈને બેઠા. અને કોફીના ઘૂંટ ભરતાં ભરતાં મેં એને જીવનમાં સ્થાયી થવાની સલાહો આપવા માંડી. પણ એ ભાઈ સા’બ સાંભળે ત્યારે ને ! અને મારી વાત હજી પૂરી પણ નહોતી થઇ અને એને જાણે ઝાટકો લાગ્યો હોય એમ એ ઉભો થઇ કેફેની બહાર નીકળ્યો. હું ખુરશી પર બેસી રહી એને જોઈ રહ્યો. થોડેક આગળ જઈ એણે નીચે પડેલો એક સ્કાર્ફ ઉઠાવ્યો, અને એક છોકરીને આપતા રહી એની સાથે વાતોએ વળગ્યો. હું મારી આંખો સામે ઈતિહાસને એક વખત પુનઃજીવિત થતાં જોઈ રહ્યો !