અહીં તરુણના ઉછેરનું વ્યાકરણ શરૂ થાય છે. સૌથી મોટો ફાયદો ભાષાની અભિન્નતા છે. મા-બાપ અને બાળક બેએક જ ભાષા બોલે છે. અહીં ત્રણ પ્રક્રિયાઓ એકસાથે ચાલુ થાય છે, એક છે, માન્યતાની ભૂખ, બીજું છે, અહંનું બીજાંકુરણ અને ત્રીજું છે, વિસ્મય. આ ત્રણેય દફ્તરમાં મૂકી એ શાળાએ જાય છે, ત્યાં ભણતર છે, પણ કેળવણી નથી. ઉપરથી નીચેનો રૂટ છે, શિક્ષક બોલે છે, એ બોલે છે તે સત્ય છે, આખરી સત્ય છે. આવી આવી દીવાલો બંધાતી ચાલે છે. એટલે એનો વિકસતો અહં ઘવાય છે, પરીક્ષાનો ડર ઊભો કરાય છે, પણ ત્યાં એની માન્યતાની ભૂખ સંતોષાશે તેવી એક આશા બંધાય છે. પણ શાળામાં ગયો ત્યારે જે વિસ્મય લઈને ગયેલો તેનું ક્યાંય સ્થાન નથી. એ બધું જોયા કરે છે, છેવટે શિક્ષક, મા-બાપ કરતાં પણ એક ઉત્તેજક બારી મળે છે તે વિડિયો ગેમ્સની. એને મજા આવે છે, એ બહેન કરતાં સારો સ્કોર કરે છે એટલે માન્યતા મળે છે. એ ફૂટબોલ રમે છે, એને માન્યતા મળે છે એનો અહં સંતોષાય છે.