લક્ષ્મણે ચારેય દીકરાઓ, દીકરી અને ઉર્મિલાને કહ્યું, “મોટાભાઈએ કેટલું દુઃખ વેઠીને અને કેટલો પરસેવો પાડીને આટલી જમીન ભેગી કરી છે એ તમે જાણો છો? આપણી વડીલોપાર્જિત જમીન તો પાંત્રીસ વીઘા જ હતી. પંદર વીઘા જમીન તો મોટાભાઈની પોતાની મહેનતની છે. હું તો બચપણથી જ અપંગ, શરીર નબળું, મારાથી તો ખેતીની મહેનત થઈ શકે નહીં. મોટા ભાઈએ એકલે હાથે ખેતી સંભાળી, બાપદાદાના વખતનું ત્રીસ હજારનું દેવું ઉતાર્યું અને મને પરણાવ્યો. એ દેવ જેવા મોટાભાઈના સુખનો આપણે વિચાર જ નહીં કરવાનો? એ તો મોટા મનના છે, એટલે આપે એ બધું જ લઈ લેવાનું? તમે લોકો જરા ભગવાનને તો માથે રાખો!”