ધર્મ શું છે એ હું જાણું છું અને અધર્મ શું છે એ પણ હું જાણું છું. આમ છતાં, હું ધર્મ આચરી શકતો નથી અને અધર્મનો ત્યાગ કરી શકતો નથી. એક રીતે જોઈએ તો આપણે બધા દુર્યોધનના જ વંશજો છીએ. દુર્યોધને હજારો વરસ પહેલાં પોતાની જે વાત કરી હતી એ વાત વધતા ઓછા અંશે આપણા બધામાં આજેય એવીને એવી જ છે. જીવનમાં ડગલે ને પગલે નાની મોટી એવી અનેક ઘટનાઓમાંથી આપણે પસાર થતા હોઈએ છીએ કે જેમાં એક બિંદુએથી બે માર્ગો ફંટાતા હોય છે. આ બે માર્ગો પૈકી એક શ્રેયનો માર્ગ હોય છે અને બીજો પ્રેયનો હોય છે. સરેરાશ બુદ્ધિશાળી માણસ આ બંને માર્ગને તરત ઓળખી કાઢે છે પણ પછી પ્રેયના માર્ગે જવાથી થનારા તત્કાલિન લાભ એ છોડી શકતો નથી. આવું બનવાનું કારણ એનો અહંકાર હોય છે. પોતે જો પ્રેયના માર્ગે નહિ જાય તો પૈસા, પ્રતિષ્ઠા કે આવું કંઈક ખોઈ નાખવાની સંભાવના હોય છે. શ્રેયના માર્ગે જે વળતર હોય છે એ લાંબા ગાળાનું હોય છે. માણસ આ કરી શકતો નથી. સમજવા છતાં લાલચ એની ઉપર સવાર થઈ જાય છે, ટૂંકા ગાળાના નજીવા લાભ સામે એ લાંબા ગાળાનો મહત્વનો લાભ નજર અંદાજ કરે છે.