થોડા દિવસો પૂર્વે બનેલી ઘટનાને બાળ સહજ રીતે ભુલી ગયેલો બાડીયોસમી સાંજે શેરીના બીજા છોકરાઓ સાથે ફરી રમતમાં જોડાઇ ગયો હતો. રમી રમીને થાકી ગયેલાસૌ સાંજ પડતાં શેરીના નાકે આવેલા લીમડા નીચે બેઠા. બાડીયાની નજીક ગણાતું એક બાળકબોલ્યું “આબાડીયાને કેટલું દુ:ખ સે હેં ? આપણને જો કોઇ અટલું મારતું હોય ને તો આપણે તો નોહલાવી લૈ હો . . . એક વાર ઘરેથી ભાગી જાઇ ને,તો હઉ ને ખબર પડી જાય કે કેમ મરાય છ !” બીજા બધાએ ટાપસી પુરાવી. બાડીયો થોડીવાર મૌન થઇ ગયો. તેની આંખોમાં ઢળતા સુરજની છાયાઓ ક્ષણે ક્ષણે રંગ બદલી રહી હતી.