આજના યુગમાં કંઈક એવા વિષમ કાળમાંથી આપણે પસાર થઈ રહ્યાં છીએ કે જીવનના તમામ ક્ષેત્રોમાં જાણે કે સાર્વત્રિક ઘેરી ઉદાસીનતાની છાયા ફરી વળી હોય એવું લાગે છે. ખાસ કરીને ઉચ્ચ શિક્ષણ અને સાહિત્યના ક્ષેત્રમાં તો નિષ્ઠાપૂર્વકની સંશોધનવૃત્તિનો અભાવ, અને એમાંય મધ્યકાલીન સંતસાહિત્ય, ભક્તિસાહિત્ય, લોકસાહિત્ય, ચારણી – બારોટી સાહિત્ય, આદિવાસી સાહિત્ય, કંઠસ્થ પરંપરામાં કે જૂની હસ્તપ્રતોમાં સચવાયેલા લોકવાંગ્મય, પ્રશિષ્ટ જૈન કે જૈનેત્તર સાહિત્ય તથા જુદી જુદી ધર્માંતરિત પ્રજાઓના ગુજરાતી ગદ્ય પદ્ય સાહિત્ય વિશે નવી પેઢીના વિવેચકો-અધ્યાપકો તદ્દન ઉપેક્ષાભરી નજરે જોતા હોય એવી સતત પ્રતીતિ થતી જાય છે. આજે વ્યક્તિ વ્યક્તિ વચ્ચેનું અંતર વધતું જાય છે. ધર્મ, જાતિ, પ્રદેશ, ભાષા, કોમ, સંપ્રદાય, પંથ, વિચારધારા, સાહિત્યના વિવિધ વાદ કે ફાંટાઓ, રાજકીય પક્ષો, એમ માનવસમાજ વિખેરાતો રહ્યો છે. એમાં સમયે સમયે તિરાડો મોટી ને મોટી થતી જાય છે ત્યારે એક કવિ, કલાકાર, કથાકાર, પત્રકાર કે સાહિત્યકાર – સર્જક, સંશોધકનાં ધર્મ કે ફરજ કેવાં હોવાં જોઈએ તે વિષે આપણી સામે કોઈ જ આદર્શ માપદંડો નથી રહ્યાં.