‘ભૂલ તમારી નહીં દીકરાઓ મારી થઈ. તમારી બહેન ધૈર્યાએ મને કહ્યું કે પપ્પા તમે એ ભૂલ કરી કે બંનેય પર તમે ઘરની જવાબદારી નાંખી જ નહીં. સમતા પણ ક્યારેક મને આ બાબતે કહેતી. મેં ધૈર્યાને કહ્યું કે બેટા, મેં જે વેઠ્યું એ બધું એમને ન વેઠવું પડે એટલે બધું કર્યું. મેં ઘણો સંઘર્ષ વેઠયો છે. એ સમયમાં મારા માથે ઘણી જવાબદારી હતી. મા-બાપની દવા-દારૂના ખર્ચ, તમારા અભ્યાસના ખર્ચા, ઘરની લોનના હપતા અને મારી મોટા ભાગે કરવી પડેલી બહારગામની નોકરીને લીધે બીજા ઘરનો થતો ખર્ચ એમ બધી બાજુએથી સારી આવક હોવા છતાં ભીંસાઈ રહેતો. હું અને સમતા યુવાનીમાં સતત ખેંચને લીધે જ મોજ-શોખ ભોગવી ન શક્યાં, એ તમે છૂટથી માણી શકો, બે પૈસા બચાવી શકો એટલા માટે મેં ક્યારેય તમારી પાસે ઘરખર્ચ ન માંગ્યો. મારી ઓ.એન.જી.સી.ની નોકરી ટ્રાન્સફરેબલ હતી. પહેલાં પંદર વરસ મારાં માતા-પિતાને લીધે અને પછીનાં દશ વરસ તમારા બધાના અભ્યાસને કારણે મેં અને સમતાએ અમારા દામ્પત્યસુખનું બલિદાન આપ્યું છે. મિલન ડૉક્ટર થયો અને એણે પ્રૅક્ટિસ શરૂ કરી દીધી. પણ અનિલ તને લાઈફમાં સ્થિરતા મળે એટલે મેં તને બિઝનેશ કરાવી આપ્યો. એ શરૂઆતના તબક્કામાં મેં તને તન-મન-ધનથી કરેલી મદદને તું નહીં ભૂલ્યો હોય. મિલન, તું પણ તારું દવાખાનું ખરીદવા આપેલ રૂપિયા નહીં ભૂલ્યો હોય. ખેર ! ધૈર્યાએ મને એક બીજી સમજ એ આપી કે પશ્ચિમની સંસ્કૃતિમાં બાળકો સોળ-સત્તર વરસની ઉંમરથી સ્વતંત્ર રહેતાં-કમાતાં થઈ જાય છે. ત્યાંનાં મા-બાપ કે સંતાનો એકમેક પર નથી આધારિત હોતાં કે નથી પાંગળાપણું અનુભવતાં. પપ્પા, તમે પણ પાંગળાપણું, ખાસ તો લાગણીઓનું પાંગળાપણું છોડી દો. અનિલ-મિલનને હવે અમારી જરૂરત નથી રહી, પણ ધ્યાનથી આજુબાજુ નજર ફેરવશો તો ખબર પડશે કે બીજાં કેટલાં બધાંને તમારી જરૂરત છે ! ધૈર્યાની આ વાત મને સ્પર્શી ગઈ. નવીને પણ મને આ વાત સમજાવી હતી. એને મને કહેલું કે તું જો માનતો હોય તે, પણ આજકાલનાં મોટા ભાગનાં સંતાનો ખાસ તો પુત્રવધૂઓનું જુદા રહેવા જવાનું વલણ વિશેષ હોય છે. તું કફ્ત ટ્રાયલ લેવા પૂરતું પણ સામેથી પૂછીશ કે તારા નારણપુરાના ફ્લૅટમાં કોને રહેવા જવું છે ? તો હું ગેરંટીથી કહું છું કે તારાં બંનેય પુત્રો એ માટે તૈયાર થઈ જશે. ત્યારથી હું સંતપ્ત હતો. નવીનના વિશ્વાસે મને ડગાવી દીધો હતો. એણે કહ્યું હતું એ રીતે ત્યારે મારી તમારાં પારખાં કરવાની હિંમત જ ન થઈ. પણ બહુ થોડા સમયમાં તમે જ્યારે સામેથી આ વાત કહી ત્યારે મને થયું કે ન ઈચ્છવા છતાં તમારાં પારખાં થઈ ગયાં. તમારાં બંનેયની સ્વતંત્ર રહેવાની ઈચ્છા જાણ્યા પછી મેં ફ્લૅટ અને બંગલો વેચી દેવાનો નિર્ણય લીધો. નિર્ણય લેવાઈ ગયા બાદ પણ એને અમલમાં મૂકતાં મેં ઘણી માનસિક તંગદીલી અનુભવી. ત્યારે તમારી મમ્મી સમતાએ મને કહ્યું એ ધીરજ, દીકરા આપણા નથી રહ્યા તો જડની શું માયા રાખવી ? અંતે અમે હવે બધી અહીંની માયા સંકેલી લીધી છે. નવીન સાથે અમે પેલી યોજનામાં જોડાઈ ચૂક્યાં છીએ. અમે અમારી બાકી રહેલી જિંદગી અને મૂડી, એવા વૃદ્ધ અને ગરીબ મા-બાપ માટે ખર્ચીશું કે જેમને એમનાં ખુદનાં સંતાનો ભારરૂપ ગણી ત્યાગી ચૂક્યાં હોય, જેઓ કોઈના આર્થિક-માનસિક સહારાની રાહ જોઈ રહ્યાં હોય.’