“બહેન, શું વાત કરું? એક મા તરીકે મારું તે જીવતર જ એળે ગયું. કોના પર વિશ્વાસ મૂકવો! મારી રમિલાને તો તમે જોઈ જ છે ને! મૂઈ છે બાર વરસની, પણ લાગે સત્તર અઢાર વરસની! ભગવાન ગરીબને રૂપ આપે પણ.. કેટલાય વખતથી મહોલ્લાના છોકરાઓનો ડોળો હતો. મનમાં મને પણ ધ્રાસ્કો રહેતો, અહીં કામ પર આવું ને મન મારું રમીલા પાછળ જ દોડતું હોય. પણ આવું થઈ જશેે તે ક્યાંથી જાણું! ભલભલાને તોડી નાખે તેવું દુઃખ મારી દિકરી પર તૂટી પડયું છે..”