તમે કોઈએ વસંતને હરખાતાં જોઈ છે ? આકાશમાં તારાઓની સભા તો વાદળ વગરની રાતમાં ભરાયા જ કરે છે. પણ ધરતીનો રિવાજ સાવ નોખો છે. અહીં એકલતા અને સંગત બધું મળે છે. પાનખરમાં ઝાડનાં પાન ખરી જાય, ઓલા પક્ષીઓ હિજરતીઓની જેમ એકાદ ફોટાની પાછળ કે એસીની બારીમાં પોતાનું નવું ઘર બનાવે ત્યારે ઝાડ વિચાર કરતું હશે, જૂનું ઘર ખાલી કરતાં પંખીઓ પોતાના માળાનાં તણખલાં કેવી રીતે ગોઠવતાં હશે ? દુઃખ થતું હશે કે નહીં ! ઝાડને આ પંખીઓનો ઝુરાપો લાગે છે પણ આ પક્ષીઓને લીલીછમ માયાનો ઝુરાપો લાગે છે કે નહીં તે પૂછવું જ રહ્યું. પક્ષી ભલે ક્યાંય પણ પોતાનું ઘર બનાવે પણ તેને પરદેશમાં આવે વતન ઝુરાપો જરૂર લાગતો હશે. મા જેમ સુખડી બનાવી વૅકેશનમાં પોતાનાં ટાબરિયાંની રાહ જુએ છે તેમ મીઠાં ફળ ઉગાડીને ઝાડ પણ પોતાનાં વહાલસોયાં પંખીઓની રાહ જોતું હશે. વૅકેશનમાં ગામનું ઘર જેમ કલબલાટથી ભરાઈ જાય ને માનું આખું બોખું મોઢું સ્મિતથી ભરાઈ જાય તેવી રીતે ઝાડ પણ પંખીઓના કલરવથી અને પાંદડાંના સ્મિતથી છલકાઈ જાય છે. થડ પરથી ડાળી પર અને પછી ઘરની બારી પર ફરતી ખિસકોલીઓ પર હાથ ફેરવી રામની આંગળી પકડી હોય તેમ લાગવા લાગે. તેમાં પણ મારા આંબા પર આમ્રમંજરીઓ કોળવા લાગે એટલે આંબો માત્ર સ્મિત જ ન કરે પણ ખડખડાટ હાસ્ય વેરે. આ આંબા પર નજર કરીએ તો આ આમ્રમંજરીનો વસંતવિલાસ નજરે ચડે.