એક વાર હું પુસ્તકાલય ઊઘડવાના સમય કરતાં વહેલો પહોંચી ગયો. મુખ્ય દ્વાર બંધ હતું. રિસ્ટવૉચ સામે જોતો હું ઊભો હતો ત્યાં ધીરુભાઈની ઓરડીનું બારણું સ્હેજ ખૂલ્યું. ઊભા વાળ ઓળેલો ધીરુભાઈનો ચહેરો ડોકાયો, ‘લે પ્રભુ, તમે ?’ ધીરુભાઈ કદીયે મને મારા નામથી સંબોધન ન કરે. હંમેશાં ‘પ્રભુ’ જ કહીને બોલાવે. બે’ક વાર મેં એમને કહ્યું પણ ખરું કે એ મને મારા નામથી સંબોધે, પણ વ્યર્થ. જોકે પછી મેં પણ આગ્રહ પડતો મૂક્યો. છેવટે વૉટ ઈઝ ધેર ઈન એ નેઈમ ? સમય જતાં ખબર પડી કે સામે વ્યક્તિ કોઈ પણ હોય, ધીરુભાઈને ફેર નથી પડતો. ‘પ્રભુ’ સંબોધન સૌના માટે એ પ્રયોજે છે. એમને બધાંમાં પ્રભુ દેખાતો હશે એટલે ?