ગાંધીજી જેમની સલાહ લે અને અંગ્રેજી અધિકારી જેના ઉપર વિશ્વાસ મૂકી શકે એવા એક જ પ્રસંગની વાત મુકુંદરાય આપણી પાસે મૂકે છે. એક અંગ્રેજ અધિકારી હતો કિલી. પ્રભાશંકર દિવાન તરીકે નિવૃત થઈ ગયા પછી એમનું જે માન ભાવનગરમાં હતું એ કિલીને ગમતું નહોતું. એટલે પ્રભાશંકરને હંમેશાં નીચે પાડવાનો એ પ્રયત્ન કરે પણ પ્રભાશંકર હાથમાં ન આવે. મોરબીના રાજકુમારના લગ્ન હતા અને પ્રભાશંકરને આમંત્રણ હતું. કિલીએ બધી વ્યવસ્થા ગોઠવીને પ્રયત્ન એ કર્યો કે પ્રભાશંકરની મોટર છેલ્લે હોય. પ્રભાશંકર પટ્ટણી એમનો આ સ્વભાવ જાણે એટલે એ મોટરમાં બેઠા જ નહીં. વરઘોડો રાજમાર્ગ પર આવ્યો એટલે પ્રભાશંકર પ્રજાની વચ્ચેથી નીકળ્યા અને વરઘોડાની રખેવાળની જગ્યાએ પોતે લગામ પકડીને ચાલવા લાગ્યા. પાછળની જ ગાડીમાં બેઠેલા મહારાજા લખદીસિંહજીએ કહ્યું, ‘પ્રભાશંકરભાઈ ! આમ હોય. આવો મોટરમાં.’ અને જેની મોટરને છેલ્લે કાઢવાની વાત થઈ હતી એ પહેલી મોટરમાં જઈને બેઠા. આ જ કિલી જ્યારે નિવૃત થઈને ઈંગ્લૅન્ડ ગયા અને પ્રભાશંકર ત્યાં પ્રવાસે ગયા હતા અને કિલીએ બજારમાં ફરતા જોયા ને જમવા બોલાવ્યા, અને કિલીને કહ્યું કે, ‘કંઈ મુશ્કેલી હોય તો બોલો.’ તો એમણે કહ્યું કે, ‘મારા દીકરાને ભણાવવાના કેટલાક પ્રશ્નો છે.’ તો પ્રભાશંકરે પોતાની અંગત મૂડીમાંથી એમના દીકરાને ભણાવવા માટેની વ્યવસ્થા કરી હતી. આ પ્રભાશંકર પટ્ટણીનું વ્યક્તિત્વ આપણાથી છાનું રહી જાત જો મુકુંદરાયે આ વ્યક્તિત્વ દર્શન ન કરાવ્યું હોત.