રમલીએ રાઘવના હાથપર બટકું ભરતાં ધારિયું નીચે પડી ગયું, રમલીએ ઝપટ મારી ધારિયું પોતાનાં હાથમાં લઈ લીધું. રાઘવને કાંઠલેથી પકડ્યો ને ધારિયું દેખાડી, ડોળા તતડાવી બોલી, “હૂઝ્યો તો નં ! પણ માર એ કૂવો પેલો તમનં બતાવવો’તો; તમારી હગ્ગી બોને ગળાફાંહો ખાધો તારેય તમારી આંછયો નોતી ઉઘડી.. ઈવડી ઈને બાપાની ઉંમરના ડોહલાં હાર પઇણાવી તારે આંછયો પર હું પાટા બાંયધા’તાં? હાળા નમાલા, માર બાપુને ફદિયા ઓરી માર ધણી થૈ જ્યો પણ ધણી થાતાં તો આયવડું નહીં… મર મુવા, દિ’ આખો બીડી ફૂંચવીને રાત આખી ઠહોં ઠહોં કરતો’તો તાર શતી આંછયે ભાયળા નૈ તાર સોડી જેવડી બાયડીના ઉના ઉના આંસુડાં?”