હજી પણ હું મારી જાતને રોકી રહ્યો હતો અને મૌન જ હતો. શ્વાસ પણ હું સહેજે અવાજ કર્યા વિના અને ભાગ્યે જ લેતો હતો. ફાનસ પણ જરીયે ન હલે તેમ મેં પકડી રાખ્યું હતું. પ્રકાશનું પાતળું કિરણ વૃદ્ધની આંખ પર જ સ્થિર રહે તેવો હું પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. આ દરમિયાન હૃદયના ધબકારાનો યાતનાભર્યો અવાજ વધી ગયો હતો. દરેક ક્ષણે તે વધુ ને વધુ ઝડપી અને મોટો થતો જતો હતો. વૃદ્ધનો ડર અત્યંત વધી ગયો હોવો જોઈએ. હજી પણ તે અવાજ દર સેકન્ડે મોટો ને મોટો જ થતો જતો હતો.