વ્યાસે નિર્માણ કરેલા પાત્રો તો એવા નાટ્યપૂર્ણ છે ! રથ જમીનથી ચાર આંગળ અધ્ધર ચાલનારો તેમનો યુધિષ્ઠિર કહેવો કે છેલ્લી ઘડીએ શત્રુસેનાની સામે રથમાં બેસી જઈને ‘न योत्स्ये’ – હું લડીશ નહિ – કહેનારો તેમનો અર્જુન કહેવો ! દુ:શાસનનું લોહી લહેજતથી પિનારો તેમનો ભીમસેન કહેવો કે સાથળો ભાંગી જઈને ધૂળમાં પડી ગયા પછી પણ ભાંગી ન પડેલો તેમનો દુર્યોધન કહેવો ! કૃષ્ણ વિશે તો કહેવું જ ન પડે ! વ્યાસનાં આ બધાં કથાપાત્રો આપણી વચ્ચે એકસો પેઢીઓથી વાસ કરીને રહ્યા છે. વ્યાસે તેમના કથાપાત્રોમાં ઓતેલો મનુષ્ય સ્વભાવ તો આજ અઢી હજાર વર્ષો પછી પણ સર્વથૈવ પરિચિત લાગે છે. વ્યાસનાં કથાપાત્રોના સ્વભાવમાં ક્રોધ અને લોભ, પ્રેમ અને દ્વેષ, આ બધાં સાથે અહંભાવ, લુચ્ચાઈ, પોતાના દોષો ન જોવા, પોતાના માટે એક માપદંડ અને દુનિયા માટે બીજો માપદંડ, એ સુદ્ધાં છે. આત્મપ્રતારણા અને પોતાના વિશેના ભ્રમને તો અહીં અંત નથી ! વ્યાસે નિર્માણ કરેલા કથાપાત્રોના સંબંધે એક બાબત ધ્યાનમાં લેવા જેવી છે; તે કથાપાત્રોમાં સદૈવ શુક્લવર્ણ કોઈ નથી. દુષ્પ્રવૃત્ત કથાપાત્રોના સ્વભાવને કાળી બાજુ હોવું આપણને અપેક્ષિત હોય છે. પરંતુ વ્યાસનાં સત્પ્રવૃત્ત કથાપાત્રોના સ્વભાવને પણ કાળી બાજુ હોય છે, અને તે કથાપાત્રોના સ્વભાવની તે બાજુ તે રંગમાં આપણી સામે રજૂ કરવાની પ્રામાણિકતા અને સમર્થતા વ્યાસમાં છે. પરિણામે વ્યાસે તેમનાં સત્પ્રવૃત્ત કથાપાત્રોનાં દુષ્કૃત્યો પર રચેલા પ્રસંગો નાટ્યપૂર્ણ જ નહીં તો અસ્વસ્થ કરનારા હોય છે. ભીષ્મવધ, દ્રોણવધ, કર્ણવધ તથા દુર્યોધનવધ આ ચારે પ્રસંગો એ જાતના છે. દ્રોણવધ પ્રસંગ વિશેષ અસ્વસ્થ કરી મૂકનારો છે, કારણ તે પ્રસંગ વ્યાસના સૌથી સત્પ્રવૃત્ત કથાપાત્રે સ્વાર્થ સાધવા માટે જાણીજોઈને કરેલા વ્યાજયુક્ત જ નહીં તો કાજળકાળા કૃત્ય પર રચાયો છે.