આમ તો વીણા રમાકાંતને ખૂબ જ વહાલી હતી, એટલે તો પ્યારથી તે તેને વીણાના બદલે વહાલી જ કહેતો હતો, પણ વીણાએ પણ આ અધિકાર માત્ર અને માત્ર તેના પપ્પાને જ આપ્યો હતો. રમાકાંત સિવાય બીજું કોઈ જો તેને વહાલી કહે એ તો તે તરત જ ગુસ્સે થઈ જતી અને મોંઢા ઉપર જ ચોપડી દેતી કે, ‘હું માત્ર મારા પપ્પાની જ વહાલી છું, બીજા કોઈએ મને વહાલી કહેવાનું નથી…!’ અને ચિત્રાને તો તે આંખના કણાની માફક ખૂંચતી હતી, ચિત્રા તો મનોમન એવું જ માનતી હતી કે આ વીણા જ તેના પ્રેમ અને લાડમાં ભાગ પડાવે છે, ચિત્રાના ભાગનો અને તેનાં સંતાનો અભય-રીમાના ભાગનો પ્રેમ પણ રમાકાંત આ વીણા ઉપર જ ઢોળી દે છે. આથી જ તે વીણાને ત્રાસ આપવામાં કશું જ બાકી રાખતી નહોતી. રમાકાંત ઘરમાં હાજર ત્યારે તો તે તેને બેટા… બેટા.. કરી લાડ કરવામાં પાછી પાની કરતી નહીં, પણ પછી જેવો રમાકાંતનો પગ ઘરની બહાર જાય કે તરત જ તેનું વર્તન બદલાઈ જતું. ઘરનું બધું જ કામકાજ એ વીણાને જ કરવું પડતું. કપડાં, વાસણ, કચરાં-પોતાં… બધું જ…! અને તેમાં પણ કોઈ ભૂલ કે ખામી નીકળે… અને નીકળે જ…! કોઈના પણ કામમાં ભૂલ કાઢવી એ તો રમત વાત હતી એટલે પછી તો ચિત્રા તેના ઉપર સવાર થઈ જતી, સાવરણી લઈને તેને ઝૂડી કાઢતી, પણ એ છોકરીએ ક્યારેય ઉફ… કર્યું નહોતું, ક્યારેય ચિત્રાની સામી નહોતી થઈ, એ તો ઠીક પણ ક્યારેય નવી મા વિરુદ્ધ તેના બાપને ફરિયાદ નહોતી કરી…! એની આ ભલમનસાઈને જ તેની નિર્બળતા માની, દિવસે દિવસે ચિત્રાનો ત્રાસ તેના ઉપર વધતો જ જતો હતો. એંઠું-જૂઠું ખાવાનું આપવું, વધ્યું ઘટ્યું ભિખારણને નાખતી હોય તે રીતે ચિત્રા તેને ખાવાનું આપતી.