નાના હતા એટલે ઘણી વાર બાબલો પતંગ અથવા તો નાના પતંગ લાવી અપાતા. તમને કહું કે આ બાબલો પતંગ ચાગાવવો એ ઢાલ ચગાવવા કરતા પણ અઘરી બાબત છે. તમારા હાથ ખભાથી છુટા પડી જાય ત્યાં સુધી ઠુમકા મારો તોય આ બાબલો પતંગ તો ના જ ચગે. ઉતરાયણમાં ફટાકડા ફોડવાનો તો રિવાજ જ નહતો, રાત-રાત સુધી પતંગ આખા દિવસમાં શોધેલા સ્થિર પતંગ પર સાત તુકકલ આઠ તુક્કલ લગાવીને ઉડાડતા હતા અને એકાદ તુક્કલ કાપવા મળે તો જાણે જંગ જીત્યા હોય એવી ફિલીગ આવતી. એક અઠવાડિયા સુધી સ્કુલમાં બધાને સ્ટોરી કહેતા કે મેં તો તુક્કલ કાપી. આંગળીઓ બચાવાનું તો શીખ્યા જ નહોતા. હાથમાં દોરીથી જેટલા ચીરા પડ્યા હોય એ સ્કુલમાં બીજા દોસ્તોને બતાવતા જો મારી દોરી તો કેટલી પાકી હતી આખો હાથ જ ચિરાઈ ગયો છે. આમ, ચિરાયેલો હાથએ ઉતરાયણનું પર્વ કેટલુ શાનદાર ઉજવાયુ છે એનું પ્રતિક હતું.