જંગલના રાજાનું તેડું.. બાપ રે ! મર્યો જ સમજી લ્યો. જીવતો પાછો નહીં આવું એવું જ સમજવાનું ને ? એટલે આસપાસ રહેતા પાડોશીઓને ગુમાનસિંહે નમસ્કાર કર્યા.. ‘બોલ્યું-ચાલ્યું માફ કરજો.. રાજાનું તેડું આવ્યું છે. છેલ્લા રામ-રામ કહેતાં સસલો રોઈ પડ્યો. ડબ..ડબ..ડબ આંખમાં આંસુઓ છલકાતાં હતાં. બધાંએ સાંત્વના આપી. જાવ...કંઈ જ નહીં થાય તો વળી કેટલાકે કહ્યું, ‘જિંદગીનો શો ભરોસો.. આપણે તો રાંકડી રૈયત... રાજાના ગુલામ... આજે આમ તો કાલે તેમ કંઈ બચવાના છીએ ? વળી મોત તો સામે જ ઊભું હોય છે, પણ આપણને દેખાતું નથી. ગુમાનસિંહ, ગભરાવ નહીં. સામી છાતીએ ચાલી નીકળો.