પરફેક્શનમાં બધુ જ વ્યવસ્થિત ગોઠવાયેલુ હોય. સીમ્પ્લ, એલીગન્સ સોબર પણ હોઇ શકે. પણ અવ્યવસ્થિત પણાની એક ઓર જ મજા છે. રોજ આપણે વ્યવસ્થિત ભોજન કરતા જ હોઇએ, પણ ક્યારેક રખડપટ્ટી કરીને લારીની ભાજી કે ખીમો ખાવાનુ પણ મન થાય. જો તીખુ તમ તમતુ ખાવાનુ મન થ્યુ હોય અને તમે ના ખાઈ શકો તો ધુળ પડે એ પરફેક્શનમાં. ખરેખર તો પરફેક્શનમાં એક જ રંગ હોય છે. વાઇબ્રન્ટ તો હંમેશા ઇમ્પરફેક્શન જ હોય છે. ઇમ્પરફેક્શન હંમેશા કલરફુલ હોય છે. ઇમ્પરફેક્ટ માણસ હંમેશા મલ્ટીપલ કલર્ડ હોય. અને દરેક કલર્ડ માણસ કાંચીડાની જેમ સ્વાર્થ ખાતર પોતાના કલર બદલી નથી નાખતો. એ એના કલર એની મોજના આધારે બદલતો હોય છે. એ કલર બદલવા પાછળ કોઇ ને હાની (તન-મન) પહોંચાડવાની ચેષ્ઠા જરાંય પણ હોતી નથી. (વાક્ય લૂપ વાળુ બની જશે પણ ઈમ્પરફેક્શન જ માણસને પરફેક્ટ બનાવતુ હોય છે.)