નવી બેગ ખોલીને જોયું તો એમાં નવા બે-ત્રણ સાડલા, નવી બે ચાદર, ટૉવેલ, એક શાલ વગેરે હતું. આંટીને પોતાની દિકરી યાદ આવી એને સાસરે વળાવી ત્યારે આવી જ નવી બેગમાં બધું ભરીને આપ્યું હતું, સલોની સગી દિકરીની જેમ બધું લાવીને મૂકી ગઈ હતી. પોતાની દિકરીને પત્ર લખીને બધું જણાવવાનું મન થયું, હવે કોઈ ગ્રુપનું મળવા આવશે તો પોતે એની પાસે વિસ્તારથી પત્ર લખાવશે. દિકરી દર વર્ષે જેમાં ભાઈને રાખડી મોકલતી હતી એનું કવર આંટીના ભગવાનની ચોપડીમાં મૂકેલું હતું, એ એમને યાદ આવ્યું જેની પર દિકરીનું પરદેશનું સરનામું પણ હતું. દિકરીનો ફોન બહુ આવતો નહીં અને આંટીને જાતે ફોન જોડવાનું ફાવતું નહીં, ઉપરાંત દિકરો પરદેશ ફોન કરવાનો બહુ ખર્ચ આવે એમ કહી વાત ટાળી દેતો. અહીં ‘વન્સ મૉર’માં કોમન હૉલમાં ફોનની સગવડ છે તો હવે કોઈ પાસે શીખી લઈશ, એવું મનમાં વિચારી આંટીને થોડું સારું લાગ્યું. પછી જે બોક્સ હતું તે ખોલ્યું. એક નાનકડું લાકડાનું મંદિર, થોડા રોજ વપરાશનાં ચા-નાસ્તાનાં વાસણ, બે ડબ્બા ભરીને ઘરનો નાસ્તો, સાબુ, તેલ, પાવડર વગેરે. પાછળથી આંટીને ખબર પડી કે આ બધું સોમૂ અને સલોનીએ મહેતાઆંટી પાસે તૈયાર કરાવ્યું હતું. એમનું મન કૃતજ્ઞતા ભરાઈ ગયું. ક્યાં એક તરફ પોતાનો સગો દિકરો, જેણે મા કેવી રીતે એકલી જીવશે એ વાતની એક વાર પણ ચિંતા કરી નથી અને આ લોકો જેમના તરફથી કોઈ અપેક્ષા નથી છતાં કેટલી લાગણીથી નાની નાની વસ્તુઓનું ધ્યાન રાખે છે.