નારદે પાર્વતીનો હાથ જોયો. પછી ટીખળી સ્વરે કહ્યુંઃ ‘આ તમારી પુત્રી વૃદ્ધિ પામેલા ચંદ્રની પહેલી કલા જેવી છે. સર્વ લક્ષણોથી શોભતી છે. પોતાના પતિને અત્યંત સુખ દેનારી, માતાપિતાની કીર્તિ વધારનારી અને સ્ત્રીઓમાં ઉત્તમ છે. તમારી કન્યાના હાથમાં બધાં લક્ષણ સારાં છે. માત્ર એક જ રેખા વિલક્ષણ છે. તેનું ફળ તમે બરાબર સાંભળો. આ કન્યાનો પતિ યોગી, નાગો, ગુણ વિનાનો, કામ વિનાનો, માબાપ વિનાનો અને અમંગળ વેશવાળો હશે.’ આ સાંભળીને મેના અને હિમાલયને ખૂબ દુઃખ થયું. હિમાલયનું પિતૃહૃદય દ્રવી ઊઠ્યું. એ મ્લાન થઈને બોલ્યાઃ ‘આપની વાતોથી હું મૂંઝાઉં છું. સુકાઉં છું. ગ્લાનિ પામું છું. આપ મારી કન્યાનું દુઃખ દૂર કરવાનો ઉપાય દર્શાવો. એટલે નારદે હસતાં હસતાં કહ્યુંઃ ‘ચિંતા ન કરો. તમારી આ કન્યા શંકરને વરશે. તે લીલા કરનારા પ્રભુ છે. તેમનાં ખરાબ લક્ષણો પણ સદ્ગુણોની તુલ્ય જ છે. તમારી પુત્રી તપ વડે શંકરને સંતોષશે. સોના જેવી ઉજ્જવળ અને વીજળી જેવી અતિશય ગૌરવર્ણી થશે. તે ગૌરી નામે પ્રસિદ્ધ થશે. તમારી પુત્રી પહેલાં દક્ષકન્યા સતી હતી. રુદ્રની પત્ની હતી. દક્ષના યજ્ઞમાં શંકરનો તથા પોતાનો અનાદર થવાથી તેણે કોપ કરીને દેહત્યાગ કર્યો હતો. હિમાલય આ ચરિત્ર સાંભળીને પુત્રીને સ્પર્શ કર્યો. તેનું માથું સૂંઘ્યું અને પોતાના આસન પાસે બેસાડી. આમ પુત્રી પ્રત્યેનો સ્નેહ દર્શાવ્યો. (ક્રમશઃ)