રાતના સાડા દસ વાગ્યા હતા, ૧૮, સપ્ટેમ્બર, ૧૯૭૮ની રાત જાણે પગડંડો જમાવીને બેસી ગઈ હતી. સૂરજ તો આથમી ગયો હતો પણ વેરણ રાત આટલી લાંબી હોઈ શકે એની પ્રતીતિ, પપ્પાના મૃત્યુની એ રાત પછી પહેલી વાર થઈ! આટઆટલા વર્ષો પછી પણ “રાત મને નથી ગમતી” ની ટેગ લાઈન એની એ જ રહી છે! હું અમારા બેડરૂમની રીક્લાઈનર પર બેઠી અને ફરી પહોંચી ગઈ, એ જ ભૂતકાળ વાગોળવાની સ્પાઈરલમાં! આ સ્પાઈરલમાંથી નીકળવાનું, જો મનસૂબો કરી લીધો હોય તો, તો, ખૂબ જ સહેલું હતું પણ આ અંતરમન ક્યાં નીકળવાયે માંગતું હતું?