આમ રોજ એકલવ્ય બાણવિદ્યાનો મહાવરો કરવા લાગ્યો. તેણે મનમાંથી નિરાશા ખંખેરી નાખી હતી. તે ધીરે ધીરે ધનુર્વિદ્યામાં આગળ વધતો ગયો. હવે તે ઊડતા પંખીને પણ વીંધી શકતો હતો. દોડતા પ્રાણીનો પણ શિકાર કરી શકતો હતો. અવાજની દિશામાં પણ તે બાણ છોડી ધાર્યાં નિશાન પાર પાડવા લાગ્યો. આમ તે મહાન બાણાવળી બની ગયો.