કેટલીક ઊંચી ઈમારતો જે એને જેલની બારીમાંથી દેખાતી એ આજે બહારથી કંઇક અલગ જ લાગી રહી હતી. અગાશી પર ભૂલકાંઓ પતંગ ઉડાવી રહ્યા હતાં એ દ્રશ્ય દિનુ બસ જોઈ જ રહ્યો. દિનુ લોકોની ભીડ વચ્ચેથી એકલો એકલો પોતાની ધૂનમાં જ ક્યારેક હસતો, ક્યારેક ચિંતિત તો ક્યારેક ચકિત ભાવ સાથે અભિનય કરતો હોય એમ રેલ્વે-સ્ટેશન તરફ વધી ગયો. જાણે કોઈ બાળક પહેલીવાર ટ્રેનમાં બેસે અને ખુશ થાય એમ એ બારી પાસે બેસીને ખુશ થતો હતો. ચૌદ વર્ષ જે ટ્રેનની વ્હીસલ કાને અથડાતી એ જ ટ્રેનમાં દિનુ આજે બેઠો હતો. આંખોની ચમક એના આસુંઓને આંખોમાં જ ગોળ ફરાવી દાબી દેતી હતી. લીલી ઝંડી ફરકી, વ્હીસલ વાગી, ટ્રેન ઉપડી, ગતિ વધી, ગતિ વધતાની સાથે દિનુની ખુશી વધી. અંધારુ પડી રહ્યું હતું. બારીમાંથી એણે રસ્તા પર જતું એક કામદાર જોડુ જોયું. દિનુને એ અને સંગુ આ જ રીતે સાઇકલ પર ફરવા જતાં એ યાદ આવી ગઈ. દિનુની આંખો ફરી ચમકી ઉઠી અને એ ચમકમાં આસુંઓ દેખાયા નહિ.