એણે ફરી એક વાર વહાલ વરસાવતા ચહેરા સામે જોયું. એમના કાનમાં મોઢું ઘાલીને પપ્પાજીઈઈ કહી છેલ્લો ટહુકો કર્યો; અને પછી દિવંગત પિતાનો જીવ બચાવવા છેલ્લામાં છેલ્લા પ્રયાસ કરનાર નિષ્ણાત તબીબો અને એમની સેવામાં અહર્નિશ ખડેપગે ઊભી રહેલી પરિચારિકાઓ પ્રત્યે હાર્દિક આભારની લાગણી વ્યક્ત કરી નંદિની ચૂપચાપ પાસેની ખુરશી પર બેસી પડી. એને પર્સમાં સાચવી રાખેલું પેલું કવર યાદ આવી ગયું, એ મન મજબૂત કરીને એને વાંચવા લાગીઃ