તે વખતે હેમંત પોતાના પરિવાર સાથે મુંબઈના અંધેરી વિસ્તારમાં રહેતા હતા. તેમણે જોયું કે તેમની સોસાયટીમાં ઘણી એવી નકામી સાઈકલો પડી રહે છે કે જેનો ઉપયોગ કરવામાં નથી આવતો અને તે ધૂળ ખાયા કરે છે. તેમને લાગ્યું કે આ સાઈકલને રિપેર કરાવીને આદિવાસી બાળકોને આપવામાં આવે તો તેનો સારામાં સારો ઉપયોગ થઈ શકે છે. હેમંત જણાવે છે, "મેં જોયું કે ભણવા માટે ઘણા આદિવાસી છોકરા-છોકરીઓ 10થી 12 કિ.મિ. દૂર સુધી પગે ચાલીને જાય છે. એવામાં આ બાળકો માટે સાઈકલ ખૂબ જ મદદરૂપ સાબિત થઈ શકે છે." હેમંતને વિશ્વાસ થવા લાગ્યો કે જો તેઓ આ વિસ્તારમાં સાઈકલ લાવવામાં સફળ થયા તો ઝડપોલી અને તે વિસ્તારની આસપાસ ખૂબ જ મોટું પરિવર્તન જોવા મળી શકે તેમ છે. હેમંત યોગ્ય દિશામાં આગળ વધી રહ્યા હતા. આ કામને આગળ વધારવા માટે તેમણે પોતાની મિત્ર સિમોના ટેરનની મદદ લીધી. તે વ્યવસાયે પત્રકાર પણ હતી. જ્યારે હેમંતે આ વાત સિમોનાને કરી તો તેણે જણાવ્યું, "તમારી વિચારધારા નાની છે. તમે આ પ્રોજેક્ટને શરૂ કરવા માગતા હો તો આસપાસના અન્ય વિસ્તારોને પણ કેમ નથી આવરી લેતા?" આ વાત હેમંતને પણ ગમી અને તેઓ તેના માટે તૈયાર થઈ ગયા.