આ પહેલાં ૧૯૮૩ના ફેબ્રુઆરીની ચોથીએ બચુભાઈ બલીયા ચાલ્યા ગયા ત્યારે પણ સમગ્ર પંથક પર જાણે કે અચાનક જ અંધારપટ છવાઈ ગયો હતો. જાણે કે ગ્રહણ રાત્રી! કશા પણ ઠાઠ-માઠ, ભપકાભારી વગર એ ગર્ભશ્રીમંત પરિવાર જૂનાગઢના વ્યાપાર અને સેવાકાર્યોની ધરી બનીને સૈકાઓથી જીવી રહ્યો હતો. બચુભાઈ ઉર્ફે ઈશ્વરભાઈ બલીયાભાઈ તો એના મોભી હતા. એમનો જન્મ 1933 ના સપ્ટેમ્બરની 16 મીએ ! પચાસ વર્ષ એ કંઈ જવા જેવી ઉંમર નહોતી, પણ એ ગયા. ઘડીભર જાણે કે ધરતી ધ્રુજી ગઈ, પણ પછી તરત જ બધું સમથળ થઈ ગયું. નાનાભાઈ દેવીભાઈ- દેવીદાસભાઈએ હળવેકથી વંશની ધુરા સંભાળી લીધી. તે પણ એવી રીતે કે બચુભાઈનો આત્મા, આપણી હિંદુ માન્યતા મુજબ અંતરિક્ષમાંથી જો પોતાની વિદાય પછીનાં બલીયા પરિવારનાં સત્કાર્યો નિરખતો હોય તો એ અવશ્ય પરિતૃપ્તિ અનુભવે. એવા આત્માઓનું તર્પણ કંઈ વરસનાં એક ચોક્કસ દહાડે કે સંવત્સરીએ થતું નથી હોતું. એ તો અવિરત તર્પણયજ્ઞની જેમ બારેય મહીના ને ત્રીસેય દીવસ ચાલતું જ હોય છે.