તે નિકુંજને તેડીને બસની નીચે ઉતર્યો અને રસ્તા પર પડેલા કોબ્રા નાગને બતાવવા લાગ્યો. નાગ ખૂબ લાંબો હતો અને સાવ ગુંચળું વળીને પડી રહેલો. નિકુંજ હેરતભરી આંખોથી કોબ્રાને જોતો રહ્યો અને અનેક સવાલો અમોલને કરતો રહ્યો. તે તેની સમજમાં આવે તેવા જવાબો આપતો રહ્યો અને તેને અચાનક અનિતાની યાદ આવી તે અત્યારે અહીં હોત તો…. અરે ! બાપ રે, તો… તો તે નિકુંજને લઈને દસ ફુટ દૂર ઊભી રહેત. તેને ખૂબ ચીતરી ચડતી સાપોથી…. અરે, કોઈ પણ પ્રાણીઓથી…. અને આલોકને પ્રાણીઓ ખૂબ ગમતા. તેમાં પણ જંગલી પ્રાણીઓ તો તેને ખૂબ પ્રિય. જંગલમાં છુટ્ટા ફરતા સિંહો જોવા કે દોડતા કૂદતા હરણનાં ફોટોગ્રાફ લેવા કે પાણી પીતા કાળીયારની વિડીયો ઉતારવી એ તેના પ્રિય શોખ હતાં. તેમ તો તેને પહાડો પણ ખૂબ જ પ્રિય હતાં. ઊંચા ઊંચા આસમાનને આંબતા પહાડો તેને ખૂબ ગમતાં. તે તેને પ્રેરણા આપતાં, તેના જેવા ઉત્તંગ બનીને અડીખમ ઉભા રહેવાની. તેણે હંમેશા ઊંચાઈને આંબવાનો પ્રયાસ કર્યા કર્યો હતો. પણ અનિતાને પહાડો જરાપણ ના ગમતા. તેને ઊંચાઈનો ડર લાગતો અને તે કહેતી આ પહાડો વર્ષોથી આમ અડીખમ સુમસામ ઊભા છે તે કેવળ સ્થિરતાનું પ્રતિક માત્ર છે…..સંવેદનવિહિન સાવ પથ્થરો…..