હું એક એવી વ્યક્તિને ઓળખું છું જેનો બાર વર્ષનો પુત્ર ચાલી શકતો નથી. સ્પષ્ટ બોલી પણ શકતો નથી અને તેની ઘણી બધી તબીબી સારવાર થઈ પણ કશો ફરક પડ્યો નહીં. ઘણા બધાએ કહ્યું કે અપંગ બાળકોને રાખનારી કોઈ સંસ્થા હોય તો તેને ત્યાં મૂકી દો. કચવાતે મને બાળકને ત્યાં મૂકી પણ આવ્યા. બાળકને મૂકીને આંસુભરી આંખે ઘેર પાછા ફર્યા. મનમાં સંતાપનો કોઈ પાર ન હતો. જાણે બેભાન થઈ ગયા હોય તેમ ઊંઘી ગયા. ત્રણ કલાક પછી ઓચિંતી આંખ ખૂલી તો એમનો એ પુત્ર કોણ જાણે કઈ રીતે કોઈનો ટેકો લઈને પોતાને ઘેર પાછો આવી ગયો હતો. બાળકે લાચારીપૂર્વકની ચેષ્ટા કરીને કહ્યું કે એને કશું જમવું પણ નથી, એને કશું જોઈતું પણ નથી. કોઈ ગૂઢ ભાષામાં એ એમ કહેવા માગતો હતો કે મા-બાપ તો વૃક્ષની સમાન છે. હારેલું-થાકેલું બાળક એના છાંયડામાં આશ્રય ના શોધે તો બીજે ક્યાં જાય?