બાપુજી અને દાદા વચ્ચે સંવાદ ચાલ્યો. બાએ બે હાથ જોડી ભક્તિભાવથી પ્રણામ કર્યા. ભાભી ડોકું હલાવી-લ્યો ત્યારે પૂજામાં એકેય શંકર-પાર્વતીનો સાથે ફોટો નહોતો તે આવી ગયો – એવી મતલબનું બોલી રસોડામાં ગયાં. નાનકડા પ્રેક્ષકવૃંદમાં રહી રીતુ માત્ર. એ કંઈ બોલી નહીં. બોલવાનું શું હતું ? પૂજાની ઓરડીમાં હવે જગ્યા રહી ન હતી. દેવદેવીઓના જૂનાં કેલેન્ડરો રંગ ઊખડી ન જાય ત્યાં સુધી ચારે તરફ લટક્યાં કરતાં, પછી ક્યારેક સારો દિવસ જોઈ દરિયામાં પધરાવી દેવાતાં. નવું કેલેન્ડર રીતુએ હવે ધ્યાનથી જોયું. શંકર તપ કરવા બેઠા છે, અને પાર્વતી ફૂલોની છાબ ભરી એમના ચરણ પાસે બેઠાં છે, અને પાછળ બરફથી ઢંકાયેલા પહાડો અને શિખરો… રીતુ સ્થિર નજરે જોયા કરે છે.