મારો દીકરો શામળિયો એ ભગવાનની થાપણ હતી. મારા કૃષ્ણે જ્યારે તેને માગી ત્યારે મેં એવા જ ભાવની પાછી આપી. જો હું આ દેવામાં આનાકાની કરું, મારો વિરોધી સૂર પુરાવું, તો મેં ભગવાન કૃષ્ણનો અપરાધ કર્યો કહેવાય. માટે જ્યારે ભગવાન મારી પાસે માગે ત્યારે મારે થાપણ પાછી સોંપી જ દેવી જોઇએ. હા, મારી ફરજ હતી કે એ થાપણને મારે સાચવવી. મારું કર્તવ્ય મારે નિભાવવું.તેથી જ્યાં સુધી શામળિયાની જિંદગી રહી ત્યાં સુધી એ થાપણને મેં સાચવી.મેં મારું કર્તવ્ય બજાવ્યું. મેં તેને મારો પ્રેમ આપ્યો. કૃષ્ણ ભક્તિના સંસ્કાર પણ મેં તેને આપ્યા અને જ્યારે કૃષ્ણને એની જરૂર પડી ત્યારે એમણે લઇ લીધો. માટે ભગવાનને જે ગમે છે તેનો ખરખરો ન કરાય.’ ભક્ત નરસિંહ મહેતાની સમજણ આવી ઉચ્ચ કોટિની હતી ઃ ‘જે ગમે જગદ્ગુરુ જગદીશને…’