માયા સુપરસ્ટોરમાંથી બહાર આવી ગઈ હતી. પાર્કિંગમાંથી કાર બહાર કાઢીને એ નીકળી અને ઘર સુધી પહોંચી તે આખો રસ્તો સાવ બેધ્યાનપણે જ પસાર કર્યો હતો. બધું જ યંત્રવત થતું રહ્યું હતું. ઘર પાસેની ગલીમાં કાર પાર્ક કરી ત્યારે પણ એનુ ધ્યાન નહોતું. પર્સમાંથી ચાવી બહાર કાઢીને કીહૉલમાં ખોસી ત્યારે પણ એ ગેરહાજર જ હતી. હવે તાળું ઊઘડી ગયું છે. એ બહાર ઊભી રહી છે. ઘરમાં દાખલ થવાની ઇચ્છા ન થઈ. થયું, ક્યાંક પાછી ચાલી જાય. કોઈ એવી જગ્યાએ, જ્યાં લોકોની ભીડ હોય. એ લોકો હસતા હોય, અવાજ કરતાં હોય, બતકને બ્રેડનાં ટુકડા ખવરાવતા હોય. એ જાણે લોકોમાં ખોવાઈ જવા માંગતી હતી. એવું થઈ શકે તેમ નહોતું. દિવસ પુરો થઈ ગયો હતો અને સાંજનું અજવાળું પણ ઓસરવા લાગ્યું હતું. ઓફિસમાં પણ સમય થઈ ગયો હોવા છતાં એ જરા વધારે બેઠી હતી. કંઈ કામ નહોતું છતાં બેસી રહી હતી. આખો હોલ ખાલી થઈ ગયો હતો, બધાં જ ક્યુબિકલ્સ ખાલી હતાં. લોકો ચાલ્યા ગયા હતા એમનાં ઘર તરફ. એ બધાનાં ઘર ખાલી નહીં હોય. ત્યાં ઘરનાં લોકો એમની રાહ જોતાં હતાં. માત્ર માયાની હવે કોઈ રાહ જોતું નહોતું. એ ઘેર મોડી આવે કે પાછી જ ન ફરે – કશો જ ફરક પડવાનો નહોતો.