એક ટેકરી પર હું ઊભો છું. મને લાગે છે કે મારી શ્વેત લાંબી દાઢી હવામાં ફરફરી રહી છે. મારો શ્વેત ડગલો અને શ્વેત લુંગી પણ હવામાં ફરફરી રહ્યા છે. ટેકરી પરથી મનાલી શહેર સુધીનો રસ્તો તુટક-તુટક દેખાઈ રહ્યો છે. બિયાસનો ધવલ પ્રવાહ અને રોહતાંગના હિમશિખરો… બધા જાણે મારી સાથે ગોઠડી માંડવા સ્પર્ધામાં ઊતર્યા છે એવાં જાત-જાતનાં ગુમાન મનમાં ઊગતાં અને શમતાં રહ્યાં. એક બાર-તેર વર્ષની છોકરી આવીને પૂછી રહી છે, “ચને ખાયેંગે?”. મેં હા કહી એટલે ‘બાપુ-બાપુ’ કે એવું જ કહીને દોડી અને ચણા વેચતા એના બાપને બોલાવી લાવી.