ખરેખર તો, ઉપેન્દ્ર અને અરવિંદ બંને ભાઈઓ ગુજરાતી માતૃભાષા હોવા છતાં અહીં મુંબઈમાં આવ્યા પછી ખરેખરું ગુજરાતી બોલતાં અને લખતાં શીખેલા. કૉલેજમાં અભ્યાસ પણ ઉપેન્દ્રે શરૂ કરી દીધેલો, પણ અભિનયનો રંગ પોતાને લાગી ચૂક્યો છે, એની પ્રતીતિ ખુદને થઈ ચૂકી હતી. આથી કૉલેજમાં કૉમર્સના અભ્યાસ કરતાં અભિનય કરવાનો મોકો ક્યાં મળે, એની તલાશ વધુ રહેતી. આથી ભણવામાં દિલ ક્યાંથી લાગે ? કૉલેજમાં પણ માર્ગદર્શન મળ્યું વિષ્ણુકુમાર વ્યાસ જેવા સાહિત્યરસિક પ્રાધ્યાપકનું, જે સિદ્ધાર્થ કૉલેજ ઑફ કૉમર્સનો સાંસ્કૃતિક વિભાગ સંભાળતા હતા. બસ, નાટકનો – અભિનયનો અસલી રંગ અહીંથી ચડ્યો તે ચડ્યો. ઉત્તરોત્તર એ ગાઢો અને ઘેરો થતો ગયો, જેની સીધી અસર ઉપેન્દ્રના અભ્યાસ પર પડી. ઈન્ટર કૉમર્સમાં તે ત્રણ-ત્રણ વાર નાપાસ થયો. જોકે, જયંતિ પટેલ ‘રંગલો’ આ ઘટનાને જરા જુદી રીતે મૂલવે છે. કૉલેજકાળમાં ઉપેન્દ્રે મનુભાઈ પંચોળી ‘દર્શક’ની વિખ્યાત નવલકથા ‘ઝેર તો પીધાં જાણીજાણી’નું નાટ્યરૂપાંતર કરેલું. આ નવલકથા એણે જબરદસ્ત રીતે આત્મસાત કરેલી. ‘રંગલો’ કહે છે કે – પરીક્ષકો જ ઉપેન્દ્રને જાણીજોઈને પૂરતા માર્ક્સ આપતા નહીં, જેથી ઉપેન્દ્ર ઈન્ટરમાંથી આગળ વધી ન શકે અને આ નાટકને સતત ભજવી શકે. ઉપેન્દ્ર પણ લાંચરુશવતમાં માનતો ન હોવાને કારણે, જે માર્ક મારા નથી, તે મારે જોઈતા નથી, એમ કહીને માત્ર આ નવલકથાના અભ્યાસાર્થે ત્રણ વરસ સુધી ઈન્ટરમાં રોકાયેલો.