યુધિષ્ઠિરના મનનું ખેંચાણ ધર્માચરણ પ્રત્યે છે એ ખરું. પરંતુ એનો અર્થ તેને કદી યુક્તિવાદ સૂઝી શકતા નથી એવો નથી. વળી યુદ્ધનાં રંગ દેખાવા લાગ્યા ત્યારથી એના વર્તનમાં ફેરફાર થવા માંડ્યા છે. પરંતુ યુદ્ધના સંદર્ભમાં ધર્મ ખુલ્લી રીતે નેવે મૂકાઈ જાય એવું તેણે ક્થામાં અત્યાર સુધી ક્શું પણ કર્યું નથી. ધર્મના નિકષ પર કસી જોતાં શંકા પડે તેવી યુદ્ધસંબંધિત તેણે અત્યાર સુધી કરેલી બે જ બાબતો છે. પહેલી બાબત એ કે યુદ્ધ થાય તો તેમાં કર્ણ અને અર્જુનનું દ્વૈરથ થશે અને તે દ્વૈરથમાં કર્ણનું સારથ્ય શલ્ય કરશે એવી યુધિષ્ઠિરે અટકળ કરીને શલ્યે તે દ્વૈરથમાં કર્ણનો તેજોવધ કરવો એવી તેણે શલ્ય સાથે કરેલી છુપી મસલત. એ વિશે પહેલી વાર શલ્ય સાથે વાતચીત કરતી વખતે યુધિષ્ઠિરે પોતે જ ‘अकर्तव्य’– કરવું યોગ્ય નથી – એ શબ્દ વાપર્યો છે. પરંતુ તે अकर्तव्य શલ્યે કરવાનું હતું અને શલ્ય તે કરવા તૈયાર હતો તેથી અથવા અકર્તવ્ય અને અધર્મ એ બે બાબતો અલગ છે એવું વિચારીને અથવા કોઈ અન્ય કારણે, યુધિષ્ઠિરને એ બાબતમાંનું પોતાનું વર્તન – યુદ્ધ પૂરું થયું ત્યાં સુધી તો – કદી સાલ્યું નથી. શંકા પડે એવી બીજી બાબત એ કે ભીષ્મને એમનો પોતાનો વધોપાય પૂછીને તે અનુસાર યુધિષ્ઠિરે ઘડાવી આણેલો ભીષ્મવધ. પરંતુ તે વધમાં ભીષ્મ પોતે જ સામેલ હતા એવો યુક્તિવાદ કરી શકાય તેથી કહો કે પોતાનું વર્તન ક્ષત્રધર્મને ધરીને છે એમ યુધિષ્ઠિરને લાગ્યું હોય તેથી કહો, યુદ્ધ પૂરું થયું ત્યાં સુધી યુધિષ્ઠિરને ભીષ્મવધમાંની પોતાની સહભાગિતામાં કાંઈ અયોગ્ય જ્ણાયું નથી.