પણ શ્વેતાની ઊંઘ તો ઊડી જ જાય ! બાપુજીએ ભીનું કર્યું હોય કે બગાડ્યું હોય, ચોખ્ખા કરે, ધોતિયું બદલે, ગોદડી બદલે ને પાઉડર છાંટી ફરીથી પથારીમાં સુવરાવે. શરૂ શરૂમાં બાપુજીને બહુ ક્ષોભ થતો. દીકરી પાસે અત્યંત શરમજનક ને દયનીય સ્થિતિમાં મુકાઈ જતા. મનોમન પોતાની જાતને કોશતા અને ઓશિયાળી આંખેથી દીકરીની માફી માગતા. નિમાણી આંખમાંથી આંસુ રેલાતાં ને કંઠેથી અસ્ફુટ રુદન ! …..પણ બીજો રસ્તો જ ક્યાં હતો ? પક્ષઘાતને કારણે એ કશું જ કરી શકવા અસમર્થ હતા. ન પડખું ફરી શકે, ન હાથ પગ હલાવી શકે કે ન બોલી શકે ! બોલવાનો પ્રયત્ન કરે તો શબ્દની જગ્યાએ અસ્ફુટ અવાજ નીકળે. આ…ઓ…વ… એવા માત્ર લવા વળે. જો કે હવે શ્વેતા એમની વાત પકડી શકે છે. બાકી તો જીવંત લાશની જેમ પથારીમાં પડ્યા રહેવાનું ને માત્ર જોયા કરવાનું ! હા, કાન-મગજ સાબૂત છે. વાતો સાંભળી શકે, વિચારી શકે, પણ પોતાનો ભાવ, લાગણી અરે ! એક શબ્દ પણ વ્યક્ત ન કરી શકે ! આવી લાચાર ને નિઃસહાય સ્થિતિથી એ પોતેય ખૂબ કંટાળેલા. ઘણી વાર આપઘાતનો વિચાર આવી જાય, પણ આપઘાત કરવો કઈ રીતે ? માનસિક સજ્જતા છે. શારીરિક સજ્જતા ક્યાં છે ? વિચાર કરવા સમર્થ, અમલમાં મૂકવા અસમર્થ ! શરીરના એકેય અંગ પર પોતાનો અંકુશ નથી. પોતાનું જીવન પોતાનું ક્યાં છે ?…. એ તો ચૂપચાપ દીકરીને હવાલે કરી દીધું છે.