મને એકદમ ક્લીઅરલી યાદ છે, મમ્મી રડી રહી હતી, એ બોલી રહી રહી હતી, “હિરેન મારૂ માથુ ફાટે છે,”, એ એના વાળ ખેંચી રહી હતી, એ મારા ચહેરાને શોધવા માટે હવામાં હાથ ફેરવી રહી હતી, એનુ માંથુ મારા ખોળામાં હતુ. મારા હાથ એનું માથુ દબાવી રહ્યા હતા. હું એના માથાના ચુમી રહ્યો હતો, હુ રડી રહ્યો હતો, કારણ કે મારી મમ્મીનુ દર્દ હુ જોઇ ન’તો શકતો. એ દિવસે હું મમ્મીની સૌથી નજીક હતો. મોટા થઇ ગયા પછી ખબર નહિ શેનો ઘમંડ આપણામાં આવી જતો હોય છે, કે કંઇક પણ ભુલ મમ્મીથી થાય તો આપણે રાડો પાડીને જ એને કહેતા હોઇએ છીએ. આપણે મમ્મીને ગળે લગાડવાનુ કે ભેટવાનુ તો ભુલી જ ગયા હોઇએ. મમ્મીની એક હગ આપણા બધા પ્રોબ્લેમ્સનુ સોલ્યુશન હોય છે અને એની બંધી ચિંતાઓનો ઇલાજ. બસ આપણી આંખો ભીની હોવી જોઇએ. એ દિવસે મને મમ્મીને રડતી જોઇને કંઇ ખુશી નહોતી થતી. પણ મારી મમ્મીનુ માંથુ મારા ખોળામાં પાછુ ક્યારે આવશે? એ પણ ખબર નહોતી. નો ડાઉટ હું મમ્મીની પીડાની માંગણી નથી કરતો. પણ આ પળ ઈશ્વરે મને એકવાર આપી એ માટે હું ભાગ્યશાળી છું. એ દિવસે હુ અંદરથી પૂરેપુરો ખાલી થઇ ગયો હતો. કારણ કે મને ત્યારે મારી મમ્મી સિવાયના બિજા કોઇ વિચારો નહોતા આવતા. “હિરેન. હિરેન” નો એ અવાજ અને હવામાં ફંગોળાતા એના હાથ અને ક્યારેક મારા ગાલને સ્પર્શ કરી લેતા, એ હાથનો સ્પર્શ ક્યારે નહિ ભુલાય. હું બસ એના વહી રહેલા આંસુઓને રોકી રહ્યો હતો.