‘ના, સાહેબ ના, દુ:ખ તો એ વાતનું જ છે ને ! પરણ્યો ત્યારે તો ડાહીડમરી હતી… જન્નતની હુર જેવી ! અને મારા એ દોસ્તે શાદી પણ કોઈ રેંજીપેંજીની જેમ નહોતી કરી, માથું મૂકીને કરી હતી. પોતે તો લુહાણો છે, પણ એ બાઈ જાતે ગરાસણી. આખું ગામ ગરાસિયાઓનું. ખીજે તો જાન લઈ લે અને રીઝે તો જાન દઈ દે એવાં એ લોકો. પણ એ મર્દનો બચ્ચો વાઘની બૉર્ડમાંથી બાઈને ખેંચી લાવ્યો. આખું ગામ વિરુદ્ધમાં. આખા ગામમાં ગજબ થયેલો. પણ, સાહેબ, કહેવું પડશે; બાઈ પણ ભારે હોંશીલી અને જોશીલી. એક મધરાતે સગાંવહાલાં સૌને છોડીને એ લુહાણા જુવાન સાથે ઘરબહાર હાલી નીકળી. આ બંને વચ્ચેની મહોબ્બતની વાત જ્યારથી ગામમાં ચેં ચેં પેં પેં થવા માંડી ત્યારથી આ લુહાણો ગામ છોડી ભાગી જાય એ માટે ગરાસિયાઓએ ભેગા થઈ ઘણા ઘણા ઉધામા કર્યા; ઘણી ધાકધમકીઓ આપી. એક-બે વાર વાઢી નાખવા ઝાટકા પણ માર્યા. ઘર ફૂંકી મારવાની પણ પેરવીઓ થઈ પણ એ બધું પેલા બહાદુરે મર્દાનગીથી વેઠી લીધું. એમ થતાં થતાં વાત થોડી ઠંડી પડી. એટલે એક મધરાતે બંને જણાએ સંતલસ કરીને ગામને છેલ્લા રામ રામ કર્યા.’