નવલિકા આજે અપ્રસ્તુત છે એવું કહેવાનો આશય નથી. મારે તો એટલું જ કહેવું છે કે સાહિત્ય માનવજીવન સાથે જોડાયેલું છે, માનવ માટે છે અને તેથી જ મનુષ્યના જીવનમાં આવતું પરિવર્તન એમાં ઝીલાશે જ! આજે માણસનું જીવન અગાઉ કરતા વધારે સંકુલ બન્યું છે. સતત દોડધામ એ વર્તમાન મનુષ્યની નિયતિ છે. એ આશીર્વાદ છે કે અભિશાપ એની ગવેષણામાં આપણે નથી પડવું. પરંતુ હવે આપણી પાસે એવો ફાજલ સમય નથી કે આપણે પ્રસ્તારી લેખન વાંચી શકીએ. આપણી શાશ્વત દોડમાં વિશ્રામની સ્થિતિ હવે દિવસોમાં નહિ, કલાકોમાં પણ નહિ બલકે ક્ષણોમાં છે. સંકુલતા અને સુક્ષ્મતા એની વિશેષતા છે. આજકાલ માઈક્રો શબ્દ બધે જ વપરાવા લાગ્યો છે જેનો શબ્દકોશગત અર્થ નાનું, લઘુ, સુક્ષ્મ એવો થાય છે. માઈક્રોફિક્શનને સુક્ષ્મ કથા કહી શકાય.પણ તેના નામ કરતાય મહત્વનું એનું કામ છે. એ જો જાણી-નાણીને લખવામાં ન આવે તો એક ટુચકો બની શકે. માઈક્રોફિક્શન લખવું એટલે વીજળીના ચમકારે મોટી પરોવવું. મર્યાદિત સ્પાનમાં બહુ મોટી વાત કરી દેવી. સુરેશ દલાલે વાર્તાવિશ્વની પ્રસ્તાવનામાં હળવી શૈલીમાં માર્મિક રીતે ટુચકો અને વાર્તાનો ભેદ બતાવ્યો છે. કોઈ એ કહ્યું કે માત્ર એક જ વાક્યની વાર્તા હોઈ શકે? કે જેમાં રોમાન્સ, રહસ્ય અને ધર્મ હોય? તો કોઈએ પડકાર ઝીલતાં લખ્યું : ઓંહ ગોડ, આઈ એમ પ્રેગનન્ટ બટ ડોન્ટ નો હું ઈઝ ધ ફાધર? તો આ ટુચકો છે. માઈક્રોફિક્શન નથી. ભાષાનો મેદ પણ નહિ, ઠઠારો પણ નહિ અને બિનજરૂરી પ્રસ્તાર પણ નહિ. ઘૂંટાયેલ શબ્દની સાથે અનુભૂતિની સઘનતા હોવી જોઈએ. લેખક પાસે એડીટીંગની કળા હોવી જોઈએ. વધારાનું એક વાક્ય નહિ બલકે શબ્દ પણ કળાને મારી નાખે. અઘરું છે, બહુ અઘરું છે.પણ અશક્ય નથી. આજના યુગની સાથે તાલ મિલાવવા માટે આ સ્વરૂપ સાર્થક તેટલું સમયોચિત છે. શુભકામનાઓ.