કવિ એટલે જ જિંદગીની તરસ વાળી વાતથી કવિતા આરંભે છે. જીવનથી વિદાય થતાં- થતાં જીવતો માણસ, જીવનને ભરપૂર માણી ચૂકેલો માણસ હજી વધુ જીવન ઝંખે છે. યાદ રહે, એટલા માટે નહીં કે એની કોઈ ઈચ્છાઓ, કામનાઓ, વાસનાઓ અધૂરી રહી ગઈ છે પણ એટલા માટે કે જીવન દરમિયાન જ એણે મહેસૂસ કર્યું છે કે જીવનથી ખૂબસૂરત કોઈ ચીજ નથી ! એની બધી વિટંબણાઓ, યાતનાઓ, પીડાઓ અને વિસંગતિઓ છતાં જીવન ચાહવાને કાબિલ છે. એટલા માટે કે આ બધું છે તો વિસ્મય, આનંદ, નિર્દોષતા, સ્મિત, કુદરત અને સૌથી ઉપરવટ- પ્રેમ પણ છે જ ને ! વિલીન થતાં – થતાં પણ એ છેલ્લો એક મરણિયો પ્રયત્ન કરી લે છે અને હસરતપૂર્વક નીરખી લે છે ધરતીમાતાનો લીલોછમ્મ ખોળો, જેને એ છોડીને જઈ રહ્યો છે.