૨૦૧૪માં તેમણે જ્યારે સત્તા માટે દાવેદારી કરી, ત્યારે તેમણે સત્તામાં આવ્યા પછી કરવા ધારેલું શૂરાતન છુપાવ્યું હતું. શૌર્ય છાપરે ચડીને બતાવવાનું ન હોય, એ તો જ્યારે વખત આવે ત્યારે બતાવી આપવાનું હોય. ધીરોદત્ત શૂરવીરને શોભે એવા ગુણ આને કહેવાય! ૨૦૧૪માં શૌર્યની શેખી માર્યા વિના તેમણે અત્યંત નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું હતું કે અમે કાળું નાણું વિદેશથી પાછુ લાવશું, તેને લોકોમાં વહેંચી દઈશું, ખેડૂતોને તેની ખેતપેદાશ પર વ્યાજબી ભાવ આપીશું, શાળા-કોલેજો બંધાવીશું, આરોગ્યની વ્યવસ્થા સુધારીશું, ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર વિકસાવીશું, વગેરે. શહેરોનાં અને સ્ટેશનોનાં નામ બદલવાના અને પૂતળાં બંધાવવા જેવાં ભગીરથ કામો વિષે તેમણે હરફ સુદ્ધાં ઉચ્ચાર્યો નહોતો. કોઈ શેખી મારી નહોતી. સત્તામાં આવ્યા પછી તેમણે વિચાર્યું કે આઇ.આઇ.ટી., આઈ.આઈ.એમ., બાર્ક, ઈસરો, જે.એન.યુ., જેવી સંસ્થાઓ તો નેહરુ જેવા નાના માણસો ઊભી કરી શકશે; અલ્હાબાદનું પ્રયાગ કોણ કરશે? એને માટે તો અવતાર પુરુષોની જરૂર પડે !