કૃષ્ણ પોતે ચૈતન્ય સ્વરૂપ હતા, સાક્ષી સ્વરૂપ હતા અને ચોવીસે કલાક જાગરણ રાખનારા હતા અને તે જ સંદર્ભમાં શ્રીમદ ભગવદગીતાના બીજા અધ્યાયના 69મા શ્લોકમાં તેઓ અર્જુનને સમજાવે છે કે : ‘યા નિશા સર્વભૂતાનાં તસ્યાં જાગ્રતિ સંયમી’. જ્યારે બધાં પ્રાણીઓ રાત્રિના પ્રભાવમાં હોય છે ત્યારે સંયમી સદા જાગતો હોય છે. કદાચ પીપળામાંથી સતત પ્રગટતા પ્રાણવાયુને જાગરણનું પ્રતીક બનાવી કૃષ્ણ ભગવાને તેને પોતાની સમકક્ષ ગણાવ્યો હોય. પીપળાના આ ગુણને લીધે રાત્રે પણ તેના પાંદડાંઓમાં જીવંત હલચલ હોય એ સ્વાભાવિક છે. આ બાબતને ના સમજનારાઓ એવું માનતા હોય છે કે પીપળામાં ભૂતનું ઘર હોય છે. ખરેખર પીપળામાં રાત્રે પણ જોવા મળતી જીવંતતા ભૂતને લીધે નહીં પરંતુ તેમાંથી પ્રગટતા ઑક્સિજનને લીધે હોય છે. આ જાગતા રહેવાનો ગુણ સાક્ષીનો ગુણ છે. શુદ્ધ ચૈતન્યનો ગુણ છે અને તેથી તેમાં ભક્ત અને ભગવાનની અલગ અલગ હયાતી નથી હોતી પરંતુ પ્રેમથી પણ ઉપર ઊઠેલી અદ્વૈત અવસ્થા હોય છે. પીપળો એ રીતે ધ્યાનમાર્ગ ઈંગિત કરે છે જેને જ્ઞાનમાર્ગ તરીકે પણ સ્વીકારી શકાય. પોતાના ઉદાહરણ દ્વારા તે કહે છે કે જાગો, ધ્યાન રાખો કે કોઈ ક્ષણ બેહોશીમાં ના જતી રહે, રાત્રે શરીરને આરામ કરવા દો પણ ચૈતન્યનો સાથ ના છૂટે.