વિશ્વકલ્યાણની ઉદાત્ત ભાવનાથી પ્રેરાઇને ઘર છોડતા બુધ્ધને કયા વિચારો આવ્યા હશે? શું તેમને તેમના સગા વહાલા, તેમના પત્ની, તેમના પુત્રની જરાય યાદ નહીં આવી હોય? આપણને કોઇ આપણું ઘર એક દિવસ માટે પણ છોડવા કહે તો આપણો પ્રતિભાવ કેવો હોય? તો જીવનભર બધાંનો ત્યાગ કરીને પર સુખ માટે સત્તત કાર્ય કરવું એ કેટલું કપરૂ હશે એ સમજી શકાય એવી વાત છે. પરંતુ એક વિશાળ વિકલ્પ સામે આવી સંત પ્રતિભાઓએ પોતાના સુખ દુ:ખની પરવા ન કરી. બધાનાં હાથની એ વાત નથી. જંગવડ બાપુ પણ સંસાર, કુટુંબ, ઘર ને માલ મિલ્કત છોડીને અહીં આવ્યા હતાં અને આ જગ્યા હવે તેમની કર્મભૂમી છે, અહીં તેઓ ઘણા વર્ષોથી જંગલની વચ્ચે એકલા રહે છે, પ્રભુભજન કરે છે અને પ્રભુભક્તિ અને સેવાની સુવાસ ફેલાવે છે એ વાત મને રસ્તામાં વીરાભાઇ અને લક્ષ્મણભાઇએ કરી.