“આવા ખીલા ઉપાડ જેવા હારે મારી જિંદગી ના જાય, એનું મો તો જોવો આખો દિવસ મોઢામાં તમાકુ હોય અને ધંધા જાકુબના છે, અને હવે જમાનો બદલાઈ ગયો છે એનો વિચાર કર્યો છે,પેલાની વાત નોખી હતી મને મારી માએ કીધેલું કે પેલાં તો આદમી સાથે કામ કરતાં અને અત્યારે આપણા આઠે પડાવમાં કામ કરનારા કેટલા!! ભાયું બધાં બાયું પર જ નભે છે!! બધી વસ્તુ બાયું જ વેચે છે અને ભાયું તો આખો દિવસ ઘેનમાં પડ્યા રહે છે!! અને બીજા તો આડા અવળા ધંધા કરે છે મને ના ફાવે આવી જિંદગી!! ગટીયામાં એક પણ લખણ સારું હોય તો બતાવો..નાત ને ખબર હોય કે ના હોય મને ખબર છે એ દેશી દારુ નો ધંધો કરે છે!!આવા હારે મારે પરણવાનું!! હું નાત વિરોધ માં નહિ જાવ!! હું પરણીશ જ નહિ કોઈની સાથે મારે તો નિશાળ ખોલવી છે!! સરકારે મંજૂરી પણ આપી દીધી છે!! પગાર મને સરકાર આપશે. આ નાગાપૂગા અને રોગ થી લથબથ બાળકો જુઓ!!આને ખવરાવવાનું કોઈને નથી સુજતુ અને સાંજે સો રૂપિયાનો ઢીંચી જાવ છો તે નાત ને આની શરમ નથી આવતી!!પેલાં આપણામાં વ્યસન નોતા તે આપણા બાળકો ટાચકા જેવા હતાં, હવે જુઓ મંદવાડ આવી ગયો મંદવાડ!! એટલે નાત ને હું હાથ જોડું છું કે મને નિશાળ ખોલવા દે, મારે બધાને ભણાવવા છે!! હું મરીશ ત્યાં સુધી આ પડાવમાં જ રહીશ પણ ગટીયા હારે તો કોઈ કાળે પણ નહિ!! મારી ગાંઠ તોડી નાખો ચુંદડીમાંથી એટલું જ હું નાત મુખી પાહે માંગુ છું” લખી બોલી ગઈ બધાં સ્તબ્ધ બની ગયાં!! ગટીયો બોલ્યો..