સવારના પહોરની પહેલી ચ્હા અને છાપું પણ અક્ષરાનો હસતો ચહેરો અને પ્રેમની નવી ઉજવણી તરીકે આવતું. સુંદર પ્રભાત લઈને આવેલો દિવસ શયનખંડની દિવાલોને ગુલાબી રંગથી રંગી કાઢતી અને હાસ્યનો માહોલ રાતસુધી એવો જ તરોતાઝા રહેતો. ટૂંકમાં, કોઇપણ લાગણીનો ઇઝહાર કરવામાં અક્ષરા જરાપણ વાર નહિ લગાડે અને પાછું એ લાગણીઓનું અંદાઝેબયાં પણ એવું સરસ હોય કે સામી વ્યક્તિ ચિત થયા વિના ન રહે. બલ્કે એકની એક લાગણીઓનું પણ સ્વરૂપ બદલી પેલા માણસ સામે નવાં નવાં રૂપમાં પિરસાતી રહે. મુદીતને એ ખુબ ચાહે છે તે પણ મુદીતને એ એક જ દિવસમાં કંઈક કેટલીયવાર જુદાજુદા સ્વરૂપમાં સાંભળવા મળતું એની પાસે.