એક વણિક અને એક મોચી એક જ ગામમાં રહેતા હતા. ગામડેથી શહેરમાં ખરીદી કરવા માટ ેજાય. રવિવારે બજાર ભારય અટલે વણીક ઘી ખરીદી અને મોચી ચામડું ખરીદે. માર્ગમાં અર્ધે રસ્તે એક ડોશીની ઝુંડપી હતી. વૃક્ષની શીતલ છાળામાં આવેલી આ ઝુંડપી વટે માર્ગૂઓ માટે વિશ્રામનું સ્થળ હતું. થાક્યો પાક્યો માણસ અહીં પોરો ખાય. વણિક અને મોચી ખરીદી કરવા માટે નિકળયાં ઝુંડપી ખાતે વિશ્રામ માટે રોકાયા. બંનેને ભાતુ ખાવા માટે ડોશીએ વ્યવસ્થા કરી આપી. વણિકને ઝુંપડીની અંદર ગાદી પર બેસાડ્યો અને મોચીને ઝુંડપીની બહાર આંગણામાં જગ્યા મળી. ભાડુ ખાઈને બંને જણ ગુજરીના સ્થળે ઉપડ્યાં. બંને જણ જાઈતી ખરીદી કરી લીધી અને પાછા ઘર તરફ અને પાછા ડોશીની ઝુંડપી ખાતે ભાતુ ખાવા રોકાયા. ડોશીએ આ વખતે મોચીને ઝુંડપીની અંદર ગાદી પર બેસાડ્યો અને વણિકને ઝુંડપીની બહાર આંગણામાં જગ્યા આપી. વણિકને નવાઈ લાગી એને થયું ડોશીમાંની કંઈ ભુલ થતી લાગે છે એટલે તેણે કહ્યું ઃ માજી હું વણિક છું. ઉપ વર્ણ છું. માજીએ કહ્યું કે આ દુનિયામાં કોઈ ઉપ કે કોઈ નીચ નથી. જેની ભાવના ઉંચી તે ઉંચો અને જેની ભાવના નીચી તે નીચો. મેં તમારી બંનેની ભાવના મુજબ સ્થાન આપ્યું છે.