બીરબલે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક ઉંદર કાઢીને તેને છુટ્ટો મૂક્યો. ઉંદરને જોઈને બિલાડી તરત નાચવાનું પડતું મૂકીને ઉંદરની પાછળ દોડી ગઈ. શહેનશાહ અકબર કંઈ બોલ્યા નહીં. બીરબલે જે કહેવાનું હતું એ કહી ચૂક્યા હતા. હવે વિશેષ કશું એમને કહેવાનું હતું નહીં. આમાં મુખ્ય મુદ્દો એ છે કે ખરેખર પ્રકૃતિ અને પ્રાણ વચ્ચે આવો એક અતૂટ સંબંધ છે કે માણસ ઇચ્છે તો પણ પોતાની પ્રકૃતિમાં-પોતાના સ્વભાવમાં બિલકુલ પરિવર્તન લાવી જ ન શકે? એક દૃષ્ટાંત જોઈએ તો કોઈક વ્યક્તિનો ગુસ્સો ગમે ત્યારે ભભૂકી ઊઠે છે. પોતાના આ ક્રોધ વિશે તે સજાગ છે ને પોતાના ક્રોધને અંકુશમાં લેવા માગે છે. એ વ્યક્તિ કૃતનિશ્ચયી હોય તો પણ પોતાના આ સ્વભાવને બદલી જ ના શકે? શું એમાં એ કશો ફેરફાર કરી જ ના શકે? એવી જ રીતે કોઈક વ્યક્તિનો સ્વભાવ લોભી છે તો એ કદી લોભની લાગણીથી અપવાદ રૂપે પણ મુક્ત થઈ ના શકે? એવી જ રીતે કોઈક વ્યક્તિને સૌ કોઈ અત્યંત સ્વાર્થી પ્રકૃતિનો માને છે. એ વ્યક્તિ તેના આ સ્વભાવમાં સહેજ પણ પરિવર્તન લાવી જ ના શકે?