કોઈને કહીએ તો ન ગમે, પણ આપણા સમાજમાં એવા બહુ લોકો જોવા મળે છે કે નિવૃત્તિ પછી પણ તેઓ અકારણ નોકરી કરતા હોય છે. સકારણ એટલે કે આર્થિક કારણોસર જેઓ નોકરી ફરી શોધતા હોય તેમને તેમના અપેક્ષિત સંયોગો બદલ ક્ષમા કરવા ઘટે. પણ બાકીના? એનો સીધો અર્થ એવો છે કે તેમના મનમાં નિવૃત્તિનું કોઈ વિઝન તેમની અગાઉની ઉંમરમાં ન હતું અને હજુ આજે પણ નથી. પ્રવૃત્તિમાં જિંદગી પસાર કર્યા પછી તેમને ખ્યાલ જ નથી કે આપણે ‘નિષ્કામ’ ભાવે પણ આ પૃથ્વી પર સ્વૈરવિહાર કરવાનો છે. કેમ? નાના હતા ત્યારે એમ જ હતાને? શું આપણે જન્મ ધારણ કર્યા પછી તરત નોકરીએ લાગ્યા છીએ? તો પછી અગાઉ જેમ વરસો વીત્યા તેમ જ આ પણ વીતી શકે છે. આજકાલ સંસારીઓને સાધુ થઈ જવાના વિચારો આવે છે. ખરેખર તો તેમણે સાધુ થતા પહેલાં સાદું થવાની જરૃર છે. આપણા કંઈ ઠાઠભપકા ઓછા છે? કાયમ શ્રીમતીજી ભોજનવેળાએ પીરસતાં હોય તો પછી જ્યારે ડાઇનિંગ ટેબલ પર હાથે લઈને જમવાનો પ્રસંગ આવે ત્યારે બહુ આકરું લાગે છે. કેમ? આજીવન પીરસેલું વહાલસોયું ભોજન તો કર્યું છે તો હજુ ધરાયા નથી?