બિશનોઇ બીજાને નુકસાન કરવામાં માનતા નથી અને માફ કરી દેવામાં માને છે, પણ માફી ત્યારે જ્યારે પોતાને નુકસાન કરાયું હોય. કુદરતને નુકસાન કરાયું હોય ત્યારે માફ કરતા નથી. તેમના માટે કુદરત એ જ ઇશ્વર છે. વૃક્ષ એ જીવન છે અને પશુપક્ષી સહોદર છે. આધુનિક યુગમાં કાળિયારને મારનારાને સજા અપાવવા માટે 20 વર્ષ સુધી અદાલતમાં લડેલો બિશનોઇ સમાજ આજકાલથી પર્યાવરણની કાળજી નથી લેતો. સાડા ચારસો વર્ષથી રાજસ્થાનના રણમાં જીવનને ટકાવી રાખતો આવ્યો છે. રણમાં રહેતા હોય તેને જ ખબર હોય કે વૃક્ષનો છાંયડો એટલે શું. વૃક્ષ છે તો જીવન છે એ માત્ર સૂત્રોમાં નહિ, પણ જીવ આપીને સાબિત કરી આપનારા એટલે બિશનોઇ. મારવાડના રાજાએ રણની નજીક આવેલી જાગીર ઠાકુર સુરતસિંહને આપેલી. ખેજરાલી નામનું ગામ. એ ગામમાં ખેજરીના વૃક્ષો હર્યાભર્યા. રણમાં એ વૃક્ષો એમ જ નહોતી ઊગી નીકળ્યા, ત્યાં વસતા બિશનોઇએ તેમને જીવની જેમ સાચવીને ઉછર્યા હતા. બિશનોઇએ દર વર્ષ એક વૃક્ષ વાવવું પડે. આવી રીતે એક એક કરીને વાવેલા અને સંતાનો સમજીને તેને મોટા કરેલા વૃક્ષો મારવાડના રાજાના માણસોની નજરે ચડી ગયા.