વજુમાં સાહિત્ય સાથે કળાનાં બીજ પણ નાનપણથી ઊગ્યાં હતાં. એક દિવસ મારા જમાઈએ કિશોર વજુને બે આના વાપરવા આપ્યા. એ બે આનાનો વજુએ પાવો લીધો અને પાવા ઉપર સારેગમના સૂર બેસાડવા લાગ્યો. પછી તો વજુ અને વાંસળી વચ્ચે મહોબ્બત જાગી. વજુના હોઠ ઉપર વાંસળી ફરે અને રાતે જ્યારે જગત નિદ્રાને ખોળે પોઢ્યું હોય ત્યારે વજુએ છેડેલા બંસીના માદક સૂર હવામાં લહેરાતા હોય. મને પાછળથી ખબર પડી કે વજુના દાદા બંસી બજાવતા અને એ કળા વજુને સંસ્કારમાં વરી હતી. તે પછી જ્યારે વજુ અમદાવાદ જઈ વસ્યો ત્યારે પણ તેણે વાંસળીને તજી દીધી ન હતી. અમદાવાદના સાહિત્યકારોને હજી પણ દોઢ-બે દાયકા પહેલાં વાંસળી પર સૂર છેડતા અને નિજાનંદે મસ્ત રહેતા વજુની યાદ આવે છે.