વહુને સીમંત આવે ત્યારે ઉપર ઘીનાં ચાર જમણ આપવાં પડતાં અને વહુને ભારે વસ્ત્ર ને આભૂષણથી સુસજ્જ કરી તેનો વરઘોડો કાઢવામાં આવતો. જો વહુને ભરપૂર શણગાર સજાવ્યા હોય તો તે વાઘ કહેવાતી અને ઓછાં ઘરેણાં પહેરાવ્યા હોય તો તે બકરી કહેવાતી હતી! આવા શસ્ત્રોક્ત પ્રસંગો ઉપરાંત અનેક અન્ય લૌકિક રીત-રિવાજો પણ હતા. દાખલા તરીકે છઠ્ઠી- બાળકના જન્મના છઠ્ઠે દિવસે પૂજનવિધિ, બાળાંબળીયા- બારમા દિવસે બાળકને કપડાં-ઘરેણાં પહેરાવવાનો રિવાજ, ઝોળીપોળી- બાળકને પહેલી વખતે ઘોડિયામાં સુવાડતી વખતની રીત, ગાગરબેડિયાં- લગ્ન વખતે કુંભારને ત્યાંથી ગાગર લાવવાની રીત, માંગવસન અને જાણું-મોજાણું- કન્યાને પલ્લું આપવા વખતની રીત, છાનાં મોજાણાં અને તંબોળાતંબોળી- વરને કન્યાપક્ષ તરફથી માન આપવાની રીત, ન્હાણીયાજાણીયાં વગેરે વગેરે. આવા જાત જાતના રિવાજો પળાતા ને ઘણી વખતે આવા પ્રસંગે સગાંને ભોજન અપાતું. આવા બધાં ભોજન-પ્રસંગોમાં જમતા-જમાડતા ને બીજી અનેક શુષ્ક અને રસિલી વિશિષ્ટ રીતોમાં ભાગ લેતા બધા જ્ઞાતિજનોના માનસની આસપાસ જ્ઞાતિભક્તિનો અને જ્ઞાતિ અભિમાનનો મજબૂત કિલ્લો રચાતો હતો.