એક વખતે આશ્રમના કાર્યાલયના બારણા પાસે એક કૂતરાને સૂતેલો જોયો. તેના આખા શરીરે ઘારાં અને ચાંદાં પડ્યાં હતાં. આ કરુણ દૃશ્ય જોઈને રાવ સ્વામીજીનું કોમળ હૈયું ઘવાઈ ગયું. થોડીક દવા ચોપડી, ઇંજેક્શન આપી પાટાપિંડી કરીને પછી આખી રાત એને થાબડતા એની પાસે જ સૂઈ રહ્યા. સવારે આશ્રમવાસીઓએ એમને કૂતરા પાસે સૂતેલા જોયા ત્યારે તો સૌ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. ત્યારે ગુરુદેવ બોલી ઊઠેલા કે રાવ સ્વામીજી એ કોઈ સામાન્ય માનવી નથી, પરંતુ કરુણાના સાક્ષાત્ અવતાર છે ! કરુણાસભર આ માનવીની સચ્ચાઈ અને ભક્તિ એવાં હતાં કે પોતે એ કૂતરાની દેખરેખ બે માસ સુધી કરી અને એ પૂરેપૂરો સાજો ન થયો ત્યાં સુધી એને ત્યાં જ રાખ્યો. ગુરુદેવે આ પ્રસંગ પર માર્મિક ટકોર કરી કે, ‘ડૉ. રાવ તો ડૉ. શિવાનંદ કરતાં ય ચડી ગયો.’