બરાબર નવના ટકોરે હું એણે આપેલી હોટેલના સરનામે જઈ પંહોચ્યો. અને મારા ધાર્યા મુજબ હજી પણ ભાઈ સા’બ તૈયાર નહોતા થઇ રહ્યા. કમરે ટુવાલ બાંધી રૂમ આખામાં આંટા મારી રહ્યા હતા. અને મને બારણે આવેલો જોઈ તરત મને ભેટવા દોડ્યો પણ ખરો, પણ ઉતાવળમાં ક્યાંક ટુવાલ ન પડી જાય એમ વિચારી અટકી ગયો. હું હળવેકથી – ટુવાલ પડી ન જાય એવી ચોકસાઈ રાખીને – એને ભેટ્યો. અને અમારા વચ્ચે, ‘યાર ઘણા સમય પછી મળ્યો ને ? જો તો કેટલો બદલાઈ ગયો છે તું…’, વગેરે જેવી થોડીક ઔપચારિક વાતો થઇ. એના વિશેના મારા અનુમાન પરથી કહું તો એ, એ જ અસમંજસમાં હતો કે એણે આજે કપડાં ક્યા પહેરવા, અને હમણાં એના પલંગ પર પડેલી ખુલ્લી બેગ જોઈ હું એ અનુમાન પર મહોર પણ મારી શકું એમ છું. પણ મને આવેલો જોઈ એણે એ ગડમથલ એક બાજુ પડતી મૂકી, બાથરૂમમાં જઈ કપડા બદલી આવ્યો. અને પોતાની એ જ જૂની આદત મુજબ સિગારેટ સળગાવી કશ મારતા રહી મારી સામેની ખુરશીમાં ગોઠવાયો.