ઓગણીસમી સદીના અંતમાં કલકત્તાની કૉલેજમાં ભણતા વિદ્યાર્થીઓએ ‘જોનકી’ નામક એક અસમિયા સામયિક કાઢ્યું. જે અસમિયા સાહિત્ય માટે નવી દિશા ખોલી આપનારું સાબિત થયું. અસમિયા સાહિત્યમાં આ સામયિકમાં લખનારા સાહિત્યકારોને જોનકી સમૂહના સાહિત્યકારો કહેવાય છે. જેમાં મુખ્ય હતા લક્ષ્મીનાથ બેજબરુ(૧૮૬૮-૧૯૩૮), હેમચંદ્ર ગોસ્વામી, ચંદ્ર કુમાર અગરવાલ (૧૮૬૭-૧૯૩૮) અને રજનીકંત બરદૌલે. આ અગાઉના કવિઓમાં કમલકાંત ભટ્ટાચાર્ય (૧૮૫૮-૧૯૩૬) એક દાર્શનિક કવિ હતા. ભોલાનાથ દાસ (૧૮૫૮-૧૯૨૯) એ અન્ય ઊર્મિ કવિ. હિતેશ્વર બરુઆએ(૧૮૭૬-૧૯૩૯) મુક્તકો અને સોનેટ લખ્યાં. રઘુનાથ ચૌધરી પ્રકૃતિના કવિ હતા તો અંબિકાગિરિ રાયચૌધરી (૧૮૮૫-૧૯૬૭) અને પ્રસન્નલાલ ચૌધરી વિદ્રોહી કવિ તરીકે પ્રખ્યાત થયા. ચંદ્રધર બરુઆ ( ૧૮૭૬-૧૯૬૧) રંગદર્શી કવિતાના પ્રણેતા રહ્યા. રઘુનાથ ચૌધરીને (૧૮૭૯-૧૯૬૮) આસામના વિહગકવિ કહેવાયા. અન્ય મુખ્ય કવિઓ જતીન્દ્રનાથ દુવારા (૧૮૯૨-૧૯૬૪), રત્નકાંત બરકાકતી (૧૮૯૭-૧૯૬૩), નીલમણિ ફુકન સીનિયર (૧૮૮૦-૧૯૭૮), શૈલાધર રાજખોવા, લક્ષ્મીનાથ ફુકન, ડિમ્બેશ્વર નેઓગ (૧૯૦૦-૧૯૬૬) બિનંદચંદ્ર બરુઆ, પદ્મધર ચલિહા (૧૮૯૫-૧૯૬૮), ઉમેશચંદ્ર ચૌધરી, જ્યોતિપ્રસાદ અગરવાલ અને મુખ્ય કવયિત્રીઓ ધર્મેશ્વર દેવી (૧૮૯૨-૧૯૬૦), નલિનીબાલા દેવી અને પદ્માવતી દેવી.