‘તમને અત્યારે નહીં સમજાય કે વિભક્તપણે રહેવા કરતાં સંયુક્તમાં રહેવાના ફાયદા અનેકગણા વધારે છે, પણ એ તમને સમય શીખવશે. અનિલ-મિલન, તમે કમાવાનું શરૂ કર્યું ત્યારથી મેં તમારી પાસેથી ઘરખર્ચ પેટે એક રૂપિયો સુધ્ધાં નથી લીધો. કેમ કે મને એવી જરૂરત ન હતી. તો તમારી એ બચત પંદર-વીસ લાખથી ઓછી નહીં હોય. તમને તમારી સગી બહેન ત્રણ-ચાર વરસે ઘેર આવતી હોય ત્યારે પણ જો સંકડાશ અને અગવડ અનુભવાતી હોય તો તમારા ઘરમાં ગેસ્ટરૂમની જરૂરત જ ક્યાં છે ? મારી આપેલી ત્રીસ લાખની રકમ જે મેં તમને તમારી લાયકાત કરતાં વધારે આપી છે. એમાં તમારી બચત ઉમેરી તમે આરામથી તમારી જરૂરિયાત મુજબનો બે બેડરૂમ-હૉલ-કીચનનો ફ્લૅટ લઈ શકશો. તમે એટલા નસીબદાર જરૂર છો કે તમારે લોનના હપતા નહીં ભરવા પડે. બાકી મેં તો મારી બંનેય પ્રોપર્ટી-ફ્લૅટ અને બંગલો લોન લઈને, હપતા ભરીને બનાવી હતી.’ ધીરજે જ્યારે સ્પષ્ટપણે બંનેયને જાતે ફ્લૅટ લેવાનું કહી દીધું તો અનિલ-મિલન બંનેયની હાલત કાપો તો લોહી ન નીકળે એવી થઈ. બંનેયના મોંમાંથી શબ્દો નહોતા નીકળી રહ્યા. માંડ અનિલ બોલી શક્યો, ‘માફ કરી દો પપ્પા, મારી બહુ મોટી ભૂલ થઈ છે.’ એ જ શબ્દોનું મિલને પણ પુનરાવર્તન કર્યું.