નરસિંહ-મીરાં પછીના સમયગાળામાં જ્ઞાન, વૈરાગ્ય,યોગ અને ભક્તિના પ્રવાહો મિશ્રિત થતા જણાય છે. પદમાળાઓ, પધવાર્તા, આખ્યાન, જ્ઞાનમાર્ગી કવિતા, સાથે પ્રેમલક્ષણા ભક્તિનો પ્રવાહ પણ વહ્યો આવે છે. પાટણના વિશ્વનાથ જાની, નરહરિ, ગોપાલ જેવા જ્ઞાનમાર્ગી કવિઓએ પણ કૃષ્ણલીલા અને કૃષ્ણભક્તિની કવિઓ કરી છે. સાથોસાથ તિથિ, મહિમા, ગરબી, પદ એમ વિવિધ રુપે ગોપીભાવ અને કૃષ્ણલીલાનું સાહિત્ય રચાતું રહયું છે. રાજે, રણછાડ, રત્ના, રઘુનાથદાસ, થોભણ, મીઠા, શાંતિદાસ અને પ્રીતમ, ધીરો, ભોજો, પ્રીતમ, નિરાંત, મોતીરામ, હરિભટ્ટ, કવિ ગિરધર, સ્વામિનારાયણ સંપ્રદાયના બ્રહ્માનંદ, મુકતાનંદ, નિષ્કુલાનંદ, પ્રેમસખી પ્રેમાનંદ અને દેવાનંદ જેવા કવિઓઓ પોતાની આગવી વૈરાગ્ય પ્રેરક ઉપદેશક વૃતિ સાથે પ્રેમ શૃંગાર ભક્તિનું ગાન પણ ગાયું છે. મુકતાનંદ સ્વામીએ ‘ઉદ્ધવ ગીતા’માં ગોપીઓના કૃષ્ણ વિરહની કથાનું આલેખન કર્યું છે. તો બ્રહ્માનંદના પદોમાં ‘લટકાવાળા તારે લટકે રે લેરખડા હું લોભાણી…’ લટકાળા હો લાલ મન મારું લીધું રે લટકે તારે… અને ‘છેલા તારું છોગું ભાળી ભાળી મોહી છું વનમાળી રે’ જેવાં અનેક પદો પ્રેમલક્ષણા ભક્તિધારાનું લાલિત્ય વધારતા રહયા છે. ‘પ્રેમસંખી’ પ્રેમાનંદ તો જાણે ગોપીનો જ અવતાર.. એના પદોમાં પ્રેમ ભક્તિમય ભાવ ચિત્રોનું આલેખન થયું છે, રવિસાહેબ, મોરારસાહેબ, ખીમસાહેબ, ભીમસાહેબ અને ત્રિકમસાહેબ પાસેથી ગુજરાતી સાહિત્યને પ્રેમલક્ષણા ભક્તિને પુષ્ટિ આપે તેવી કવિતાધારા મળતી રહી છે. અને એ પછી આવે છે. મધ્યકાલીન ગુજરાતી કવિતા ધારાનો છેલ્લા પણ તેજસ્વી તારક સમો બંસી બોલનો કવિ દયારામ… પરમ તત્વ પરબ્રહ્મ પ્રત્યેની ભકત હ્રદયની ઝંખનાઓ આ કવિઓની કવિતા રુપે સાકાર થઈ છે. પ્રેમ ભક્તિમાં કવિએ કવિએ જુદી જુદી કક્ષાનો ખ્યાલ આવે છે. કોઈ કવિએ શૃંગાર રસને પ્રાધાન્ય આપીને મધુરા ભક્તિનું પ્રાબલ્ય પોતાની રચનાઓમાં બનાવ્યું છે તો કોઈ ભક્તોએ સખીભાવ, સખાભાવ કે દાસ્યભાવથી પ્રેમલક્ષણા ભક્તિમાં ઝપલાવ્યું છે.