૧. [ સં. ] पुं. અનુનાસિક એક વ્યંજન; ગુજરાતી વર્ણમાળાનો બત્રીશમો અને વ્યંજનોમાંનો એકવીશમો ઓષ્ઠસ્થાની પહેલો વર્ણ; પહેલો ઔષ્ઠય વ્યંજન. તેનો ઉચ્ચાર બંને હોઠ ભેગા કરીને થાય છે. પાલી લિપિનો પ આવો પ્‍ એટલે અર્ધા પ જેવો છે. ગુપ્ત લિપિનો પ, `પ` છે, કાયથી લિપિનો પ प, દેવનાગરીનો પ `प`, પંજાબી પ `प`, મહાજની પ `प` છે. ઉપર પ્રમાણે છએ લિપિના પ જોડે મુકાબલો કરતાં ગુજરાતી પ ગુપ્ત અને મહાજની પ સાથે બરોબર રીતે મળતો આવે છે. તેથી તે બંને લિપિમાંની કોઈ લિપિમાંથી ગુજરાતી પ દાખલ થયો હશે. કોઇ વ્યંજન સાથે પ જોડવો હોય તો તેનો કાનો કાઢી નાખી પ્‍ લખાય છે. જેમકે, પ્ત. લહિયાઓ પુસ્તક લખતાં લખતાં સહેજ ઊઠવું હોય, અથવા લખવાનું તે દિવસ માટે કે અમુક વખત માટે બંધ કરવું હોય તો આ અક્ષર ઉપર અટકે છે. કારણ કે તેઓ માને છે કે પ પરમેશ્વર રો.