કહે છે કે આ કથાયુગ ચાલે છે. પહેલાં તો ઘણાં લાંબા સમયે ગામમાં સપ્તાહ બેસતી. કથા બેસે એટલે વહુઓ રાજીનાં રેડ. અત્યારે પાર્ટ ટાઇમ કથા-પારાયણ થાય છે પણ તે સમયે ફૂલટાઇમ કથાવાંચન થતું. સવારે ૯ થી ૧, સાંજે ૩ થી ૬. એ જમાનામાં કથાઓ તો ઘરડાંને સાંભળવાની હોય તેવો મત. સાસુઓ કથામાં જાય સાથે પાણીનો લોટો ભરીને લેતી જાય. ત્યારે શીશાપ્રથા નહોતી. કથા સાંભળવા ગયા અને જમનાબા ઝોલે ચડી ગયા અને પાણીનો લોટો પીત્તળનો લાવેલા તે કોઈક ઉપાડી ગયું. કથા પૂરી થઈ અને માજી ઝોલામાંથી જાગ્યા તો લોટો ન મળે. ઘણો શોધ્યો, આજુબાજુવાળાને પૂછ્યું પણા લોટો મળ્યો નહીં. માજી તો ઊભાં થઈને તાળીઓ પાડી ગાવા માંડ્યાં : “મેં તો સુનને કો ગઈ’તી પારાયણ, મેરા લોટા લે ગયા નારાયણ.”