વિચારોમાં ને વાતો કરતાં અમે નેસમાં ગયાં. આવામાં બધો પ્રોગ્રામ નસીબ જ કરતું હોય છે એવી મારી વનભ્રમણ દરમ્યાનના અનુભવો ને સજ્જડ માન્યતાએ મને ચિંતામુક્ત રાખ્યો. રાજીબહેન મૂળૂભાઈને જોઈને રાજી રાજી થઈ ગયાં. અમે પણ “સીતારામ” કર્યાં. બે પાંચ મિનિટ થઈ હશે ત્યાં ભેંસના ઝોકની બરાબર સામે સીંદરી ગૂંથેલા ખાટલા પથરાવા લાગ્યા. એના પર ગોદડા ને ઓશીકા આવ્યા. ધોળા દૂધ જેવા સરસ સફેદ અને સ્વચ્છ ગોદડા જોઈને પગ મૂકવાની ઈચ્છા ન થાય, તો ઓશીકાના ભરેલા ખોરીયા જોઈને બેલાબહેન રાજી થઈ ગયાં. વિપુલભાઈનો કેમેરો ફરી ઝળક્યો અને ઓશીકાને કંડારી ગયો. ખાટલાઓ પર અમે લંબાવ્યું. મૂળૂભાઈ પાણી લઈ આવ્યાં, અમે હાથ પગ ધોયા એટલી વારમાં તો રાજીબેને ચા બનાવી દીધી. અમે આવ્યા ત્યારે તેઓ ભેંસ દોહી રહ્યાં હતાં, એટલે તાજા દૂધની ચા પીવા મળી. તેઓ ફરી દોહવાના કામે લાગ્યા. અમે વિચારતા હતાં કે શું કરીશું, ત્યાં વિપુલભાઈ કહે, “આપણે રાત અહીં ન રોકાઈ શકીએ?” મેં કહ્યું, “બીજો કોઈ ઉપાય છે?” જો કે આ શબ્દો મજબૂરીના નહીં, આનંદના અગાધ સાગરમાં તરવા મળવાનું હતું તેના હતાં. બધાંએ ભેગા થઈને સર્વાનુમતે નક્કી કર્યું કે રાત અહીં જ રોકાઈ જઈએ.