બપોરના રોટલા અને છાશથી પેટ ભરી હું ઊંધી ગયો. હું જાગ્યો ત્યારે સંધ્યા ક્યારની નમી ગઈ હતી અને અંધારાં ઊતરી આવ્યાં હતાં. દૂરના વાડામાં બકરાં-ઘેંટાં બરાડતાં મેં સાંભળ્યાં. ગોઘુના આંગણામાં એક નાનકડો લીંબડો મોટો થવાનો પ્રયત્ન કરતો હવે સૂકાવા આવ્યો હતો. પેલાં નાનાં ઘરોની ઉપરની આકાશ નજરને ક્યાંની ક્યાં, કેટલેય દૂર સુધી ખેંચી જતી હતી. અહીં કોઇ બીજો અવાજ નહોતો સંભળાતો… અંધારા સિવાય બીજા કોઇની હાજરી ન દેખાઈ – નિસ્તેજ, નિષ્પ્રાણ! હું આમાં અટવાઈ પડ્યો. સીમાડા વિનાની પૃથ્વીના છેડે દોડઘામ કરતી મારી લાગણીઓને કોઇ અડવા ન પામ્યું. રાતના અમે બધાં સાથે બેસીને લાપસી જમ્યાં. એરંડિયાના કોડિયાના અજવાળામાં બધાંને જોયાં. નાનાં-મોટાં મળીને તેર જણ! પણ ચાર વર્ષનાં બાળક અને એંસી વર્ષના વૃદ્ધની આંખો સરખી જ મને દેખાઈ – આકડાનાં ફૂલ અને ગુલાબ જાણે એક થઈ ગયાં હતાં. મેધલી રાતના આકાશ અને પૃથ્વી વચ્ચેનો ભેદ જાણે નાબૂદ થયો હતો!