બહાર વરસાદ ફરીથી રૌદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરતો જતો હતો. પવનના સૂસવાટા પણ વધારે બિહામણો અવાજ પેદા કરતા હતા. ફાનસના અજવાળે સવિતામાશીએ બનાવેલું એ ભાખરી-શાકનું ભોજન લેતાં લેતાં મેં મારાં બા સામે જોયું. બા કંઈ બોલ્યાં નહીં, પણ એમની નજર જાણે કહેતી હતી કે ‘ભાઈ, કઠણાઈમાં પડેલાની વહારે પણ કોક ચડી આવે હો ! અને કોઈ કોઈનું નથી હોતું સાવ એવું પણ નથી હોતું !’