વીરબાળાબહેને જીવનમાં ભાગ્યે જ અણૂજો પાળ્યો, છેલ્લા થોડા મહિનાઓને બાદ કરો તો સતત કામ કામ કર્યા જ કરે. શાક સમારે, કપડાંની ગળી વાળે, રસોડાનું ધ્યાન રાખે, શાકમાં ચોક્કસ વધાર થવો જ જોઈએ, સીરો-સુખડી આમ જ શેકાવાં જોઈએ, તો ય પાછાં કહે કે મારા બનાવેલાં થેપલાં (એક દોઢ ઈંચ જેટલાં જાડાં) જયદેવને બહુ ભાવે પણ મારી મા જેવાં તો મને ન આવડે ! અમે બધાં તો ખાઈને જ વારી ગયા હતા, એટલે મનમાં ને મનમાં કલ્પના કરતા રહીએ, આ વિસ્તારમાં થતી મેથીની ભાજી એમને દીઠી ન ગમે; ભાજી કે ભાજો ? સૂરત વિસ્તારમાં નરી કૂણી ભાજી મળે, અહીં એની ઝૂડીઓ મળે પણ ત્યાં એની પણીઓ મળે, અને એને ઝીણી કાતરવાની, મીઠું નાખવાનું અને પછી લીંબુ નીચોવવાનું- આ બધો વૈભવ જેણે માણ્યો હોય તેને જ અંદાજ આવે- માંહી પડ્યા તે મહાસુખ માણે……