‘બન્યું એવું કે એ પછીના અઠવાડિયે ભાભીને ધનુર થઈ ગયું. અહીંની હોસ્પિટલમાં લાવ્યા પણ ચોવીસ કલાકમાં ખેલ ખલાસ ! છ મહિના સુધી તો શોક પાળવો પડે એટલે વાત આગળ ના વધી. એ પછી મોટાભૈ જઈને સવિતાની માને મળ્યો. એ ડોશી તો લોભાણી હતી જ. મોટાએ પૈસાની કંઈક વાત કરી હતી એટલે તરત તૈયાર થઈ ગઈ. ગયા મહિને મોટાભૈ અને સવિતાનાં લગ્ન થઈ ગયાં…’ ઢીલા અવાજે નગીન તદ્દન સાહજિકતાથી બોલતો હતો. ‘મોટા હવેલી જેવા ઘરમાં એ મોટાભૈ જોડે જલસાથી રહે છે. નવી મા સાથે રહીને એ બિચારીએ ચાંગળુંય સુખ નહોતું જોયું ને એક સાથે આખો દરિયો વરસી પડ્યો. સુખી થઈ ગઈ બાપડી… આપણે શું ? ભાખરી-શાક પાક્કા આવડે છે. નસીબમાં આટલું સુખ નહીં હોય. હશે. આ બધું તો ચાલ્યા કરે…’