આજે પણ ઘણા બંડખોરો એવા પડ્યા છે, જાણે આને તો આપણે જ મેસેજ કરવાનો ઠેકો લીધો હોય, અને પોતે તો બહુ બીઝી હોય એવો ખોટો ઢોંગ કરે. જાણે પોતાની જાતને કઈ-કઈ સમજીને હવામાં છોળો ઉડાવતા હોય એમ ઇગ્નોર કરે. આવા લોકો તો દુષણ જ છે ખરેખર. આજથી પહેલા ૩-૪ વર્ષ પહેલા જયારે મોબાઈલ નવું નવું આવેલું ત્યારે દીકરો શહેરમાંથી પોતાના પિતાજીને ફોન લગાવે નવા વર્ષના દિવસે અને બંને સીમ કાર્ડ જાણે એક જ ફોનમાં આવી ગયા હોય એવું પ્રતીત થાય, અને જેને ફોન કર્યો હોય એ પણ થોડો ટેન્શનમાં હોય કે હવે જલ્દી વાત પતે તો સારું, બેલેન્સ કપાય છે બરાબરનું.. થોડું વધુ ફ્લેશબેક. ૧૦ વર્ષ પહેલાનો સમય. મોબાઈલ નહોતા પરંતુ, લેન્ડલાઇન નંબર હોય એક સોસાયટી વચ્ચે. એ દિવસે દરેકના STD-PCO માંથી ફોન કરે (રૂપિયો નાખીને વાત કરવાની સિસ્ટમ) અને જાણે બંને ફોનનો એક જ વાયર હોય એવું ભાસે. ફિક્સ સિક્કા રૂપિયાના લઈને આવવાનું અથવા દુકાનવાળા કાકા એક-એક રૂપિયો નાખતા જાય. આ સમયે નવા વર્ષનું કૈક વધુ મહત્વ હતું. એના પહેલા હજુ થોડું..૧૫-૨૦ વર્ષ. સીધો જ છોકરો રૂબરૂ બા-બાપુજીને પત્ર લખતો. ટપાલી એ પત્ર અઠવાડિયે પહોચાડે, એટલે લખવાનો પણ વહેલા કે જેથી સમયસર પત્ર મળી જાય. વળી, એ પત્રમાં શું લખેલું છે ટપાલી વાંચીને સંભળાવે, અને વાચનાર-સંભાળનાર બંનેના હૈયામાં હરખની હેલી ઉમટી પડે. કદાચ, ટપાલીભાઈ દરેકના સુખ-દુ:ખના હમેશા સાક્ષી બનીને રહેતા.