સહેજ વારમાં ટાપુઓ શરૂ થઈ જાય. જમીન જાણે લીલા-કથ્થઈ ટુકડાઓમાં વહેંચાઈ ગઈ હતી. કેટલાક પર થોડી વસતિ હોય, ને કેટલાક તો ફકત ઝાંખરાથી ઢંકાયેલા પાષાણોના ખડકલા જ. પણ બધા સુંદર લાગે. એમની વચ્ચેથી વહાણ માર્ગ કાઢતું હતું. ગતિ થોડી વાર ઝડપી થઈ, પણ સાંકડો જળમાર્ગ આવતાં, કે ઘણા નાના પાષાણદ્વીપ સામટા આવી જતાં એ ધીમું પડી જતું. સૂર્ય ક્ષિતિજ તરફ જઈ રહ્યો હતો – દશ્યને સોનેરી ઓપ આપતો, પાણીને તેજસ્વી ચળકાટ બક્ષતો. સહેજ વળાંક લેતાં, થોડે દૂર અમારી પાછળ આવતું બીજું એક વહાણ નજરે પડ્યું. જાણે મોટીમસ એક વ્હેલ માછલી ! મને થયું, મારાવાળું વહાણ એ લોકોને પણ બરાબર એવું જ લાગતું હશે ને !