આજે દૂરની એક શાળામાં જવાનું નક્કી થયું. બે કલાકની બાઈકસવારી પછી તે પહોંચ્યો. એકથી સાત અને બાલમંદિર એમ બધામાં થઈને અઢીસોએક વિદ્યાર્થીઓ એમાં ભણતા હતા. આસપાસના ચાર ગામ વચ્ચે એક જ શાળા હતી. ઈમારતને પડેલો મરણતોલ ફટકો દેખાઈ આવતો હતો. મોટાભાગના ઓરડાઓની દિવાલો પડી ગયેલી, બાકી હતી એમાં વિશાળ ગાબડાં હતા. વરંડાના ત્રણેક થાંભલા સાવ તૂટી ગયેલા, બીજા બે પર તૂટેલો સ્લેબ લટકી રહ્યો હતો અને સળીયા વાંકા વળીને ડોકાઈ રહ્યા હતાં. ખૂણામાં તૂટેલી પાટલીઓનો ઢગલો હતો. પાસેના લીમડાના ઝાડ નીચે બે વર્ગો ચાલી રહ્યા હતાં. છત વગરના ઓરડાઓમાં પણ વર્ગ ચાલી રહ્યા હતા, ક્યાંકથી ગણિતના પહાડાઓ તો ક્યાંકથી કવિતાઓના સ્વર ગૂંજી રહ્યા હતા, મોટાભાગની શાળાઓમાં તેને ભયનો ઓછાયો દેખાયો હતો. આંચકાઓથી ગભરાઈને શિક્ષકો કે બાળકો, કોઈ ધ્યાન ન આપી શક્તા. મોટાભાગની શાળાઓ ઔપચારિકતા ખાતર ચાલતી. પણ અહીંનું વાતાવરણ અલગ લાગ્યું.. એક શિક્ષિકાએ તેનું અભિવાદન કર્યું. તે પાછળ પાછળ ચાલ્યો અને શાળાના મુખ્ય પ્રવેશદ્વારની સામે વરંડામાંજ ટેબલ ખુરશી મૂકીને ઓફિસની વ્યવસ્થા કરાઈ હતી ત્યાં એક લાકડાની ખુરશી પર બેઠો.