મનુષ્યની વ્યવસ્થાપ્રીતિ એની સ્વચ્છતા, સુઘડતા અને નિયમિતતામાં; એનાં વિવેક-પુરઃસરનાં વાણી-વર્તનમાં, એની વિનીત રહેણીકરણીમાં હંમેશાં પ્રગટ થયા કરતી હોય છે. અણઘડતા, અવ્યવસ્થા આળસના જેવી જ હાનિકર અને તેથી ત્યાજ્ય છે. સુઘડતા – સુવ્યવસ્થામાં જ માણસના શીલની શક્તિ તેમ જ કસોટી બંને છે. તેથી જ તે મનુષ્યના અંગત તેમ જ જાહેરજીવનમાં પરમ ઉપાસ્ય છે. આપણે જેમ અસતમાંથી સતમાં, અંધકારમાંથી પ્રકાશમાં, મૃત્યુમાંથી અમૃતમાં લઈ જવાની પ્રાર્થના પરમ તત્વને કરીએ છીએ તેમ જ આપણે અવ્યવસ્થામાંથી વ્યવસ્થા પ્રતિ લઈ જવાની પ્રાર્થના કરવાની રહે છે; કેમ કે પરમ તત્વના મહાન સંગીતની બંદિશનો કંઈક અંદાજ, કંઈક ખ્યાલ તો સુવ્યવસ્થિત રીતે જીવતાં જીવતાં જ આવતો હોય છે.