પણ મારૂં "ઓટો પોસ્ટીંગ" એના સ્થાને થવાને કારણે એને પણ પરદા ઉપર જોવાની મારી ઈચ્છા સળવળી. (‘સુરૈયા’ને મનમાં શું થયું હશે તેની તો કેવી રીતે ખબર પડે ?) એ કેમ પૂરી કરવી ? ફિલ્મ જોવા માટે બા પાસેથી પાંચ આના માગવા પડે. બા મંજૂર ના કરે, સિવાય કે દેવ આનંદે પૌરાણિક ફિલ્મમાં કામ કર્યું હોય અને માથે મુકુટ ચડાવ્યો હોય. બસ, આ જ તબક્કે મને પેલા રામદાસ બાવાજીની હોટેલ આડે મુકાયેલું દેવ આનંદની ફિલ્મ ‘મિલાપ’નું (કે બીજી કોઈ?) હોર્ડિંગ યાદ આવ્યું, હા, એ મને આમાં કામ આવી શકે. કારણ કે એ પાટીયાને કારણે બાવાજીને રોજના બે ફ્રી પાસ મળતા હતા. એમને રોજરોજના પાસને શું ધોઈ પીવાના? શા કામના ? મને કામ ના આવે ? આમ વિચાર કરીને મેં મારા મિત્ર અમુ ગંગાજળીયા(છોટા)ને સાધ્યો. એના બાપા પાસે આ પેશકશ કરવાની વાત મેં એને કરી. તો એણે કહ્યું, ‘હું તો જોઈ આવ્યો છું, સાવ ડચ્ચર ફિલીમ છે. ટકાટકી (મારામારી) નથી આવતી, નથી આવતું ફારસ.નાચ બી નહીં. જણ (હિરો) તો સાવ સખી (સ્ત્રી) જેવો છે. એના કરતાં આના પછી ‘વીર હનુમાન’ની પેટી (પ્રીન્ટ) આવવાની છે ત્યારે જોવા જઈશું.’ એણે અમારી જેતપુરની ફિલ્મી ‘જાર્ગન’માં મને આટલું સમજાવ્યું. એમાંથી મને ‘વીર હનુમાન’ વાળી વાત ‘હવે પછી’ના સ્લોટમાં રાખવાજોગ લાગી એમાં ના નહીં, પણ દેવ આનંદને જોવો હતો એનું શું? ( કારણ કે મારા જેવો લાગનારો છે કોણ? એ જોવાની ઈંતેજારી વધી ગઈ હતી. ) એટલે મેં બાવાજી પાસે હિંમત કરી. તો એમણે તો ટોણો માર્યો. ‘કાં? તને એનું પાટીયું બી નડતું હતું ને ? ને હવે કેપિટોલ લગી (સુધી) હડી કાઢવી છે?’ અલબત્ત, નવાઈની વાત તો પછી એ બની કે એક દિવસ છોટે ગંગાજળીયાને ભઠ્ઠીના ચકરડા પર બેસાડીને લંગડાતા પગે એ ખુદ મારી જોડે ‘મિલાપ’ ફિલ્મ જોવા આવ્યા. પણ ત્રીજા જ સીનથી ઝોલા ખાવા માંડ્યા.એમના નસ્કોરાનાં અવાજથી ત્રાસીને ડોરકિપરે એમને બહાર બાંકડે જઈને બેસવાની હિદાયત આપી. બાવાજીને તો ઘેર જઈને પોઢી જવાનું મન હશે પણ મારા જેવા છોકરાને લીધા વગર કેવી રીતે અર્ધી રાતે જઈ શકે ? એટલે બિચારા અંત સુધી બહાર પીળા મેલા બલ્બ નીચે ઉડતી જીવાતો વચ્ચે બેઠા રહ્યા. ગાલે થપાટ મારતાં મારતાં ઝોલા ખાતા રહ્યા.