હવે લબ્બેજીને હાશ થઈ. હવે તેમણે દોડવાનું બંધ કર્યું. ઝડપથી ચાલવાનું રાખ્યું. રસ્તો સારો હતો એટલે બધો ગુસ્સો વાણિયા પર ઠાલવતા હતા. ‘તારી માનું વાનિયું, મને મૂકીને ભાગી ગયું. સામે મળે તો ખબર પાડી દઉં.’ ગાળો ન બોલે તો કરે શું? તેમની છાતી ઘમણની માફક ચાલતી હતી. બીકને કારણે મગજમાં ફટકારો પેસી ગયો હતો. હજુ પણ શરીર ધ્રુજતું હતું. પગની તો વાત જ ના પૂછશો.