પરંતુ મારી ઈચ્છા તો જાણીતા સર્વોદય અગ્રણી ડૉ. વસંત પરીખની જેમ મારા શરીરનું તબીબી અભ્યાસ અર્થે દેહદાન કરવાની છે. તું એમ.બી.બી.એસ.ના પહેલા વર્ષમાં ભણતી હતી ત્યારે ઘરે આવીને ‘શવચ્છેદન’ની – માનવશરીરનાં વિવિધ અંગોના ‘ડિસેક્શન’ની વાતો કરતી, યાદ છે ને ? તેં અને તારાં સહાધ્યાયીઓએ જે શરીર ચીરીને માનવ શરીરવિજ્ઞાનનો અભ્યાસ કરેલો, એ પણ ક્યારેક તો જીવતાંજાગતાં, હરતાંફરતાં માણસો જ હતાં. અદ્દલ આપણા જેવાં જ. પરંતુ એ કમનસીબ જીવો તમારા ઍનાટૉમી ડિપાર્ટમેન્ટમાં તો અનામી બિનવારસી લાશ તરીકે પ્રવેશ્યા હશે. શહેરની ફૂટપાથ પરથી, રેલવે સ્ટેશનોના બાંકડા પરથી કે કોઈ અવાવરુ કૂવા કે નદી-તળાવમાંથી મળી આવેલા એ માનવદેહોએ અજાણતાં જ માનવસમાજ પર કેવડો મોટો ઉપકાર કરી દીધો હતો ! સમાજે એમને કંઈ જ નહોતું આપ્યું, સિવાય અપમાન, ભૂખ અને અકાળ મૃત્યુ. પરંતુ મૃત્યુ એમને ફળ્યું. એણે એમને દેહદાતાની ગરિમા અર્પી. તારા પપ્પાને એ અનામી દેહદાતાઓના મરણોત્તર ગૌરવની અદેખાઈ આવતી રહી છે. એટલેસ્તો એમની પંગતમાં પાટલો પાડવા તને આ વિલ મારફત આજીજી કરી રહ્યા છે એ !