વર્ષો પહેલા બેસતા વરસના દિવસે સવારે ત્રણેક વાગ્યે ઉઠી જઈ, ફટાકડા ફોડી, નહાઈને સરસ તૈયાર થઈ વડીલોને પગે લાગવાનો આનંદ લેતાં, પહેલા મંદિરે અને પછી સગાસંબંધીઓને ઘરે જઈને મળવાની અનોખી મજા આવતી, બાળપણની એ યાદો હવે સંતાનોના માધ્યમથી જીવાઈ રહી છે ત્યારે સમય હવે પુખ્ત બનાવી રહ્યો હોવાનો આભાસ પણ થાય છે. બાળપણની ‘પિપરમીંટી’ યાદોને ચગળતા ચગળતા ‘મેચ્યોરીટી’ ના અર્થમાં પુખ્ત થવું અને શારિરીક અર્થમાં પુખ્ત થવું એ બેયનો ફરક સમજાય છે. ઉમળકાના ઉભરાનું સ્થાન હવે શાંત આનંદ લઈ રહે છે. દરેક નવા વર્ષે કદાચ એ એક પગથિયું આગળ વધતું હશે! વધવું જોઈએ…