વિડિયો-શૅરિંગ સાઇટ યુટ્યુબ પર જઈને કોરિયન ફિલ્મ ‘સેવન ડેઝ’ સર્ચ કરીને જોશો તો ખ્યાલ આવશે કે આ ફિલ્મના મોટા ભાગના સીન એ ફિલ્મમાંથી બેઠ્ઠા જ લેવામાં આવ્યા છે. લોચો જ્યાં ઓરિજિનલ દૃશ્યો ઘુસાડ્યાં છે ત્યાં અને વાર્તાનો ક્રમ આડોઅવળો કર્યો છે ત્યાં થયો છે. એને કારણે છેક છેલ્લે સુધી ગ્રિપિંગ સસ્પેન્સ જળવાઈ રહેવાને બદલે અધવચ્ચે જ દિમાગમાં બત્તી થવા લાગે છે કે આ વ્યક્તિએ આ કારણે બધું કર્યું હોવું જોઈએ. મૂળ ફિલ્મનું ડરામણું ક્રાઇમ, ગુનાનો ભોગ બનેલી અને સ્વજન ગુમાવી ચૂકેલી વ્યક્તિઓ પ્રત્યેની આપણી સહાનુભૂતિ, ખોફનાક અનુભવમાંથી પસાર થયેલા બાળક પર થતી અસર, ઝાઝી ડ્રામેબાજી કર્યા વિના એક માતાની પીડા વગેરે બધું જ અહીં ગાયબ છે. એટલે બળાત્કાર, ખૂન, સ્ત્રીભ્રૂણહત્યા જેવા અત્યંત સંવેદનશીલ મુદ્દાને સ્પર્શતી હોવા છતાં આ ફિલ્મ આપણને ઇમોશનલી અપીલ નથી કરી શકતી. ઉપરથી ફિલ્મ ભ્રક્ટાચારની તરફેણ પણ કરે છે.