નટુભાના પગ અચાનક થંભી ગયા. ઘડીપળમાં વિચાર ઝબકી ગયો. હું શું ઉપાડી જઈ રહ્યો છું? ધન કે ગરીબ માણસોની હાય ? જાણે ડુંગરશી ઘડામાં પેસી ગયો હોય તેમ ઘડો અચાનક ભારે લાગવા માંડ્યો. નટુભા જરા અટક્યો. તેણે ઘડાને જરા સખતાઈથી પકડ્યો. એની આંખો સામે ગામની સડક પર ચાલતું ખાણેલું, પોતાનું પરસેવે રેબઝેબ શરીર, દયાબાને તાકી રહેલી આંખો, પરબત જેવાઓની મશ્કરીઓ, દયાબાના ફાટી ગયેલા બ્લાઉઝમાંથી દેખાતી ચામડી આવું કેટલુંય ઊભું રહી ગયું. તેણે મનમાં આવતા નમાલા વિચારોને હટાવવા જુદી જાતના વિચારો કરવાના પ્રયત્નો કર્યા છતાં કશોક ખળભળાટ તો થઇ જ ચૂક્યો હતો. તેને થયું, કાલે કદાચ ડુંગરશી ખેતરે જાય અને એને વે'મ પડતાં ખોડીને જુએ તો એ અભાગિયો ત્યાં જ પ્રાણ મૂકી ડે અને એનો અવગતિયો જીવ જિંદગીભાર છાલ ન છોડે. નટુભા થરથરી ગયો. એને એક નવતર દૃશ્ય દેખાયું.