એ રાત્રે મૌલાબહેને પુસ્તક હાથમાં લીધું. રાત્રિના શાંત, એકાંત વાતાવરણમાં એમણે એક પ્રાર્થનાનું મનન કરવા માંડ્યું. શરૂશરૂમાં ચંચળ ચિત્તવૃત્તિએ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવા ન દીધું. પણ બીજી રાત્રે તો એ તાર જોડી શક્યાં. ધીમે ધીમે એ સમજી શક્યા કે મનોનિગ્રહ શાંતિપ્રાપ્તિના પાયામાં છે. અર્પિત ધ્યાન એટલે જ જ્ઞાન. એ સમજી ન શક્યા કે આ શેનું અર્પણ છે, શું અર્પિત થઈ રહ્યું છે પણ રાતના ઉજાગરા પછીયે સવારે સ્વસ્થ રહી શક્યાં એનું જ એમને આશ્ચર્ય થયું. ઊંઘ અને આરામ વિના પણ એ સવારે પ્રફુલ્લિત જણાતાં હતાં. ભાભીથી મોટી ઉંમરની નણંદ ભાભીના ચહેરાનો, એના ચિત્તતંત્રનો અભ્યાસ કરી રહી હતી.