લાભુભાઇએ બંને પરંપરાને ખપમાં લઇ હાસ્યના સ્વરુપ વિશે વિગતે વિચારણા કરી છે. હાસ્યના પ્રકારો, એ પ્રકારોને અનુરૂપ ગુજરાતી કૃતિઓ, એના અંશો દૃષ્ટાંતરૂપ રજૂ કરતાં જઇ જે તે પ્રકારને સ્પષ્ટ તારવીને આપણી સામે રજૂ કરે છે. સ્વાતંત્ર્યોત્તર યુગ વિભાવનાને પણ હાસ્યના સંદર્ભે સ્પષ્ટ કરે છે અને સાથોસાથ ગુજરાતી સાહિત્યમાં હાસ્યરસનો વિકાસ કઇ રીતે થયો છે- તેની માંડીને વાત કરે છે. જૂની ગુજરાતીથી માંડી મધ્યકાલીન સાહિત્યમાં હાસ્યરસ અતિ ગૌણ સ્વરુપે ક્યાં ને કેવી રીતે આલેખાયો છે તેની વિગતે છણાવટ કરી છે. અર્વાચીન હાસ્ય લેખકો વિશે વાત કર્યા પછી છેલ્લા પચાસ-સાઠ વર્ષમાં સક્રિય એવા હાસ્ય લેખકો વિશે વિગતે વિચારણા કરી છે. જયોતિન્દ્ર દવે,ધનસુખલાલ મહેતા, બકુલ ત્રિપાઠી, વિનોદ ભટ્ટ, મધુસૂદન પારેખ, રતિલાલ બોરીસાગર, તારક મહેતા, દિગીશ મહેતા, ખોડભાઇ પટેલ, નવનીત સેવક, પ્રદ્યુમ્ન જોશીપુરા, અશોક દવે જેવા પ્રમુખપણે હાસ્યકાર તરીકે જ પ્રસિદ્ધ છે એમની રચનાઓનું પ્રત્યક્ષ મુલ્યાંકન કરીને હાસ્યના સ્વરુપ તરીકે મૂલવણી કરી આપી છે. વર્તમાનપત્રો અને સામયિકોની કોલમ રૂપે લખાયેલ એવું મોટાભાગનું હાસ્ય સાહિત્ય ક્યારે સાહિત્યિક ગુણવત્તા પ્રાપ્ત કરે છે ને ક્યારે એમાંથી બહાર આવી ચીલાચાલુ બની રહે છે તેની ઉદાહરણ સાથે વિવેચના કરી આપી છે. તો આપણાં પ્રમુખ સાહિત્યકારો પૈકી રમેશ પારેખ, સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર,લાભશંકર ઠાકર આદિની હાસ્ય કેન્દ્રી રચનાઓને પણ એમણે હાસ્યશાસ્ત્રના દૃષ્ટિકોણથી મૂલવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે.