આ જ મકાનના એક ઓરડાની બારી અમારી પ્રિય જગ્યા હતી. અંદર ઊઘડતી એ બારીમાં આરામથી બેસી શકાય એટલી મોટી જગ્યા હતી. બારીના એક બારણાને પીઠ અને બીજા બારણાને ઢીંચણ ટેકવીને કંઈ ખાતાં ખાતાં આરામથી બહારનાં દ્રશ્યો જોયા કરવાનાં. બહાર એક મોટો કાચો રસ્તો મુખ્ય રોડથી બારી પાસે થઈને અંદરનાં મકાનો તરફ જતો. મોટાઈએ કહેલી ઘણી વાતોમાં ટાગોરના નાનપણની વાતો પણ આવતી. વિશાળ મહેલ જેવા બંગલામાં ફરજિયાત રીતે ઓરડામાં જ રહેવું પડતું ત્યારે બાળક ટાગોર બારીએ બેસીને ગલીમાં જતાંઆવતાં બધાંને જોયા કરતા.