વરસમાં બે વખત લાડવા જમવા અને વાવમાં ધુબાકા મારવા ગાડામાં બેસીને જતાં એ નેસવડની ભાણાવાવ, પૂરો શ્રાવણ માસ સવારે વહેલાં ઊઠી માલણમાં ખંખોળિયું ખાઈને જેના દર્શને જતાં એ ભૂતનાથ, ખભે કાવડ લઈ બે પગ વચ્ચે લટકતા ઘૂઘરાને રણકાવતો પગને પળભર પણ સ્થિર થવા દીધા વિના ઘેર ઘેર લોટ માગવા આવતો રામપાશરાનો બાવો, વાસી તળાવને નાકે પડાવ નાખી ગામમાં કાંગસિયા વેચવા નીકળતી એ વણઝારી બાઈ જેના તરફ આંગળી ચીંધીને મા અમને બ્હીવડાવતી કે તોફાન કરીશ તો પેલી તેના ઘેરદાર ઘાઘરામાં સંતાડીને તને ઉપાડી જશે, સુવાવડના છેલ્લા દિવસ લગી મહુવા સ્ટેશન સામેની કૃષ્ણકુમાર મિલમાં મજૂરીએ આવતી કત્પરની કોળણ જેને સાંજે ઘેર પાછા ફરતાં રસ્તામાં પ્રસૂતિની વેણ ઊપડે તો છોકરું જણીને કોઈ જાતની આળપંપાળ વિના નવજાત બાળકને તેડી ઘેર પહોંચી જાય, હુતાસણીના દિવસે હોમવા માટે દાણા બજારની દુકાનનાં પાટિયાં ચોરી લાવતા એ ચકુભાઈના ખાંચાની હોળી, મુંબઈથી મહેમાન આવે ત્યારે મૂળજીના ભજિયાંનું પડીકું બંધાવીને જ્યાં ફરવા જતા એ ભવાની મંદિર સામેના રેતીના ટેકરા, પરીક્ષા માથે તોળાતી હોય ત્યારે પાસ થઈ જવાના સ્વાર્થે જેના પ્રત્યે ભક્તિભાવ વધી જતો એ ખીમનાથ મંદિરના મહાદેવ અને હજુ તો મૂછનો દોરો ફૂટુંફૂટું થતો હતો એ અવસ્થામાં સોપારીવાળાની વાડીએ પંદરેક વરસની મુગ્ધાનો અછડતા થઈ ગયેલો પ્રથમ સ્પર્શ….. આવાં તો કેટકેટલાં સંભારણાં છે મહુવાના – કિસે યાદ કરું કિસે ભૂલ જાઉં ?