સૂરજદાદા વાદલડીઓના પ્રોમિસથી હસ્યા ખડખડાટ. પછી બોલ્યા, ‘દીકરીઓ, તમારા વિના ખુદ મારા જ પગ બળે, સુકાય, તિરાડો પડે. વળી, ધરતી પર તો બધાં પશુ-પંખીઓ તરસે-મરે, નદી-નાળાં ને તલાવડીઓ સુકાઈ જાય, ઝરણાં ઝૂરે ને તરફડે હરણાં, પંખીઓ નાસ-ભાગ કરતાં જીવવા વલખાં મારે, ને ઝાડ-પાન, બધાં નિર્જીવ જવા થઈ બેસે. ત્યાં આપણે તૈયાર થવામાં વાર કરીએ તો... તો...?’