હવે એક દિવસ બને છે, એવું કે આ ભક્ત પોતાના ગુરુની આજ્ઞા મુજબ ભિક્ષા માટે જાય છે, પરંતુ તેને કંઈ જ મળતું નથી. સાથોસાથ એક પાઇ પણ ખિસ્સામાં હોતી નથી. જેને કારણે તે બપોરે એક સ્થાને આવીને બેસી જાય છે અને પોતાનાં ગુરુએ આપેલા મંત્રનો જાપ કરવા લાગે છે. જોકે, તે એવું દૃઢપણે માનતો હોય છે કે, મારા ગુરુ જાણે આજે મારી પરીક્ષા કરી રહ્યાં છે. માટે જે થાય એ થવા દેવું. તે એ શાંત વાતાવરણમાં બેસે છે ત્યારે ત્યારે તેને ઝરણાંનો અવાજ સંભળાય છે. એને લાગે છે કે, ચાલો આજે ભોજનમાં તો કંઇ નથી, પરંતુ જળ પીને જ આજનો દિવસ પૂર્ણ થઈ જશે. એ ભક્ત જેવો આગળ જાય છે, તેવો એ ઝરણાનો અવાજ દૂર જતો જાય છે. જોકે, એ ભક્તને હવે તરસ પણ લાગી હતી, એટલે એ તો ઝરણાના અવાજ તરફ આગળ વધતો જાય છે. પુનઃ એ જ સ્થિતિ બને છે કે, એ જેવો જેવો આગળ જાય, એટલો ઝરણાનો અવાજ આગળ તરફ સંભળાતો જાય છે. તેને એમ થાય કે હમણાં જ મને ઝરણું મળી જશે, પરંતુ આ બાબત આ ભક્તને માટે મૃગજળ સમાન બની જાય છે.