હમણાં ફરી એક સ્વજનનું મૃત્યુ થયું, ઈતિહાસના કોઈ પૃષ્ઠ પર એની મૃત્યુનોંધ આવવાની નથી. સાવ સામાન્ય માનવીઓને કોણ યાદ રાખવાનું ? પણ આ જગત આખુંય આવા સામાન્ય માનવીઓના પુણ્યકર્મથી જ ચાલી નથી રહ્યું ? અસામાન્ય માનવીઓની સામાન્યતા-તુચ્છતા અને સામાન્ય માનવીઓની અસામાન્યતા, ‘આ અસામાન્યતાનું પલ્લું વધારે નમી જતું હોય છે. હું અવારનવાર લાભુભાઈને (લા. પુરોહિત) કહું છું કે આવા સામાન્ય માનવીઓ વિશે લખો. અત્યારે આવી જ એક સામાન્ય વ્યક્તિની વાત કરવા બેઠો છું. કેટલીક વ્યક્તિઓ સભર સભર હોય છે. એને આપણને નખશિખ જીવંત પણ કહી શકીએ, એ હોય ત્યારે આખું વાતાવરણ ખીલી ઊઠે, અને ન હોય ત્યારે બધું ખાલીખમ્મ; હા- કેટલીક વ્યક્તિ એવી પણ હોય જેની ઉપસ્થિતિમાં બધા મૂગામંતર થઈ જાય, બોલવાના હોશકોશ ન રહે એવું ભારેખમ વાતાવરણ ઊભું થઈ જાય- તમે કશું બોલવા જાઓ અને જાણે વાચા છિનવાઈ જાય- એટલું જ નહીં, ભાષા સુદ્ધાં છિનવાઈ જાય ! પણ એવી હિંસ્ત્રતા અને હિંસકતાની વાત અત્યારે બાજુ પર રાખીએ. અત્યારે તો નાગચંપો, ચમેલી, પારિજાતકની ઋતુ છે – એવી સુવાસ ફોરતા માનવીઓ ક્યાં ગયા ?