ઉનાળો બેસતાં જ સુંદરવનમાં પાણીની તંગી વર્તાવા લાગી હતી. દરરોજ મળતો પાણીનો પુરવઠો ઘટતો જ જતો હતો. એમાંય ખાસ તો મોટાં પ્રાણીઓ વધારે પાણી લઈ જતાં અને નાનાં પ્રાણીઓ તરસ્યાં રહી જતાં હતાં. સુંદરવનના પ્રેસિડેન્ટ લવલી લાયન સિવાય બધાંને પાણીની તકલીફ હતી. લવલીએ પોતાના માટે ખાસ કૂવો તેની મોટી ગુફામાં જ કરાવ્યો હતો. જોકે, આ કૂવામાંથી પાણી ભરવાનો અધિકાર કોઈને નહોતો. જંગલના દરેક વિસ્તારમાં પાણી મળે તેવી સગવડ તો હતી, પણ તેનું ઘણીધોરી કોઈ જ નહોતું. એક વાર સસલાંઓનાં ફળિયાંમાંથી એક મોટી બૂમ આવી. સસલાંઓના પ્રતિનિધિ એવા રમઝુએ લવલી લાયનને પાણી ચોરાઈ જવાની ફરિયાદ કરી. સસલાંઓને આમ પણ બહુ ઓછું પાણી મળતું હતું. એવામાં પાણીની ચોરી થતાં આખા સુંદરવનમાં સોપો પડી ગયો. પાણી ચોરાવાની ફરિયાદથી અકળાયેલા પ્રેસિડેન્ટ લવલી લાયને તરત જ તપાસનો આદેશ કર્યો. તપાસ માટે વીરુ વાઘ અને લવલી લાયન નીકળ્યા. પાણી રાતે જ ચોરાતું હતું એટલે તેઓ વેશ બદલીને એક સ્થળે છુપાઈ ગયા. સસલાંઓનાં ફળિયાંમાં એક બખોલની બહાર કુંજામાં પાણી ભરેલું હતું. થોડી વાર પછી એક હરણ ત્યાં આવ્યું અને કુંજામાંથી પાણી પીવા લાગ્યું. વીરુ વાઘ અને લવલી લાયને પોતાની સગ્ગી આંખે જોયું. તેમણે તરત જ હરણને રોક્યું. ગુસ્સો કરીને લવલી લાયન બોલ્યો,