આધ્યાત્મિક દુષ્ટ: આ જીવ જ્ઞાન થી દુષ્ટ હોય છે. આ જીવને યથાર્થ જ્ઞાન નહિ પરંતુ અધૂરું જ્ઞાન જ હોય છે. આવો દુષ્ટ શાસ્ત્ર, સિદ્ધાંત, આચાર્ય-વચન ના નામે પોતાને અનુકુળ હોય તેવા મનમાન્યા અર્થઘટન કરી પોતાના અંગત સ્વાર્થને સંતોષે છે. તેનું જ્ઞાન વિપરીત અને તદુપરાંત તે સત્સંગ, ચર્ચા દરમિયાન અન્ય ભગવદીય સાથેના વ્યવહારમાં પણ પોતે જ શ્રેષ્ઠ છે તેવું પ્રમાણિત કરવાનો મિથ્યા પ્રયત્ન કરે છે - ગુરુજનોથી જીવને દૂર કરવાનો તેનો સતત પ્રયાસ હોય છે. જ્ઞાનના અહંકારમાં અન્યના સાચા મતને સન્માનિત કરવાને બદલે પોતાના જ અજ્ઞાનભર્યા વિચારને પ્રસારિત કરવાનો દુરાગ્રહ રાખે છે. આવો દુષ્ટ પણ દીનતા સભર ભગવદીયોનો સત્સંગ પ્રાપ્ત કરે, ભગવદીયોનું આચરણ જાણે અને ભગવદ્કથાનું શ્રવણ કરી ક્રમશ: સુધરી જાય છે. આ રીતે જ્યારે વૈષ્ણવતાના માર્ગ પર ચાલતો, ગુરૂ-કૃપાથી યથાર્થ જ્ઞાન પ્રાપ્ત થતા તે જ્ઞાન દુષ્ટતાથી મુક્ત થાય છે.