૧૯૭૭માં હું ભાષા-ભવનમાં જોડાયો પછી અવારનવાર રૂબરૂ મળવાનું થયેલું. એક વાર અમારા ‘સન્નિધાન’-ના ઉપક્રમે નડિયાદમાં યોજાયેલા શિબિરનો વિષય ‘પશ્ચિમનું સાહિત્ય’ તે મને એમ કે એમાં નિરંજનભાઈ જોઈએ જ. હું ગયો, વાત કરી. મારી જોડે વાત હંમેશાં ‘સુમન’-થી શરૂ કરતા : સુમન, હું અમદાવાદ બ્હાર જતો જ નથી : મને મૂંઝવણ થયેલી પણ મારા સદાગ્રહને વશ થઈ પ્રોફેસર અમદાવાદ બ્હાર નીકળેલા. કહે, ગુજરાતીના આટલા બધા અધ્યાપકોને પહેલી વાર જોઉં છું. એક વાર રીફ્રેશર કોર્સમાં બોલાવેલા, વર્ગમાં ફરતા ફરતા મૉજથી વ્યાખ્યાન આપતા’તા. શિબિરાર્થીના ખભે હાથ મૂકી સૌને પોતાની વાતમાં ભારે કુનેહથી સંડોવતા’તા. એ દિવસે મારા ઘરે ‘શબરી’-માં અમે રશ્મીતાનો શિરો અને બટાટાવડાંનાં ચા-પાણી કરેલાં.