પ્રવર્તમાન પ્રચલિત કથાનક મુજબ એ સમયે ભિન્ન ભિન્ન સ્તર વાળી જાતિ વ્યવસ્થા હતી અને દરેક જાતિનું નીચલું કે ઉપલું સ્થાન નક્કી થયેલું હતું અને બ્રાહ્મણોને એ વ્યવસ્થા માટે જવાબદાર ગણવામાં આવતા હતા. ઈ. સ. ૧૭૬૬માં એક અંગ્રેજ કલેક્ટરને મદ્રાસથી થોડા માઈલ દૂર એક ગામમાં જવું હતું. તેમને એટલું લાબું અંતર ઘોડે બેસીને પસાર નહોતું કરવું એટલે એમણે એક પાલકીમાં બેસીને ત્યાં પહોંચવાનું નક્કી કર્યું. જ્યારે તેઓ એમના નિર્ધારિત સ્થળે પહોંચી ગયા ત્યારે એમણે જોયું કે પાલકી ઉપાડવાવાળા સૌ લાંબો રસ્તો પગપાળા કાપ્યો હોવાથી કાદવથી સંપૂર્ણ ખરડાઈ ગયા હતા. તેઓ જ્યારે પાલકીમાંથી બહાર ઉતર્યા તો એમણે નોંધ્યું કે ગામની એકે ય વ્યક્તિ એમને જોતી ન હતી. તેઓ સૌ આ પાલકી ઉપાડી લાવનારાઓને પ્રણામ કરતા હતા, કારણ કે તેઓ સૌ બ્રાહ્મણ હતા, જેઓ ભારતીય પરંપરાના સંરક્ષક અને જ્ઞાનની સરિતાના વાહક હતા અને એટલા માટે સમાજમાં એમના માટે ખુબ જ ભક્તિભાવ હતો. બ્રાહ્મણો પાસે કોઈ જ રાજકીય સત્તા નહોતી અને તેમ છતાં તેમને માટે ભારતીય સમાજમાં ઘણું ઊંચું સ્થાન હતું.