ખૂબ સુંદર રચના. આપણે વારંવાર આ જગતમા આવીએ છીએ, વારંવાર અસાવધાનીને કારણે ઠોકરો ખાઈએ છીએ. એનુ એ જ તીર, એનુ એ જ બાણ, એનો એ જ ભાણ, છતાં બધું અજાણ છે નવા જન્મની સાથે. જરા સરખી પણ અસાવધાની ને અને પાછા હતાં ત્યાં ને ત્યાં દ્વંદની રમતમાં. માણસ ખીણ પણ અને ખાણ પણ છે. જીવતાં આવડી જાય તો આ જ જીવનામાં ખાણમાંથી બહુમૂલ્ય હીરાનો ખજાનો હાથ લાગી જાય, અને જીવતાં ન આવડે તો ખીણની ગર્તામાં ઠેઠે નીચે ઉતરી જવાય. તલવારની ધાર પર ચાલવા જેટલી સાવધાની ની જરુર છે.