ખુબ સરસ રીતે લાગણીઓ વહાવી છે એક દિકરીને હંમેશા પિયરના ઘર ઉપર એક માલિકીભાવ રહે છે, ખાસ કરીને જ્યારે ભાઇ હોય ત્યારે. પણ છેલ્લે આ સમાજ શીખવે છે કે દિકરીએ સાસરે જઇને પોતાનું ઘર તેને સમજવાનું છે.અને આ સમજણ સાથે તે ખુશ રહી શકશે અને રાખી શકશે, પણ ઘણું અઘરું છે – મા બાપના ઘરને પારકું માનવું, જે ઘરમાં મોટા થયા હોઇએ , જે ઘરમાં લાગણીઓ અને યાદોના તંતુ બંધાયેલા હોય, તેના પ્રત્યે નિરપેક્ષ બનવું, કાશ આ સમયે સૌથી વધુ ભાઇ જ મદદ કરી શકે, બહેનને પોતાપણાનો અહેસાસ અકબંધ રખાવીને,