તે દિવસે સવારે અમારી સાથે સામેલ થઈ ગયેલ એક યુગલ – સ્નેહલ અને આરતી. એમનો એક દસ વર્ષનો પુત્ર જેને અમે અમારો કેપ્ટન બનાવેલો અને અમે કુલુમાં શંકરનું એક મંદિર જોવા ગયાં. 60 કિ.મી. મોટર-માર્ગ પર પ્રવાસ કર્યા પછી લગભગ 6 હજાર ફીટની ઊંચાઈએ પહોંચ્યા. ત્યાંથી બીજું અઢી હજાર ફીટ ચઢવાનું હતું. ગીતા અને મેં ઉત્સાહથી ચઢવાનું શરૂ કર્યું. લગભગ અર્ધે ચડ્યાં અને મને એકાએક પુષ્કળ નબળાઈ લાગી. મેં ગીતાને કહ્યું, ‘મારાથી હવે બિલકુલ આગળ નહીં ચલાય.’ ગીતાએ પહેલાં મારી વાત માની નહીં. પણ મારો ચહેરો જોયો. હિંમત આપી. હું બે ડગલાં વધુ ચાલ્યો પણ પછી જમીન પર જ સૂઈ ગયો. મારા હૃદયમાં દુખાવો ન હતો, હાથ પણ ઠંડા ન હતા. પરસેવો થયો ન હતો. પણ અચાનક ખૂબ જ નબળાઈ આવી ગઈ હતી. હું આંખ બંધ કરીને સૂતો હતો અને મનમાં આમ થવાનાં કારણો વિચારતો હતો. ગીતા કંઈ બોલતી તો ગમતું નહીં. મને ખબર હતી કે આ હાર્ટએટેક નથી પણ શું થયું હતું એની ખબર પડી નહીં.