અને જાણે પોતે એક જ પળ આંખ મીંચી હોય એમ એણે ફરી આંખો ખોલી. પણ એણે બેભાનાવસ્થામાં વિતાવેલી એ એક પળમાં ખરેખર તો બાકીની રાત અને દિવસનો પહેલો પ્રહર આખો વીતી ચુક્યો હતો ! અને હમણાં એની ઊંઘમાં ઘેરાયેલી આંખો વ્હાઈટ વોશ કરેલી હોસ્પીટલની સીલીંગ અને દીવાલોને તાકી રહી હતી. તેના હાથમાં મોંઘીના સાડલાના છેડાની બદલે હોસ્પિટલનો સફેદ ચકચકિત પાટો હતો ! અને હાથનું વધારે હલનચલન ઈજામાં કળતર ન કરે એ હેતુથી પાટાની દોરી જેવું કંઇક એના ગળા ફરતે વિતાડ્યું હતું, અને એના બીજા છેડે એનો હાથ એમાં લટકતો રાખવાના હેતુથી નાંખવામાં આવ્યો હતો ! એના પલંગની એક બાજુ મોંઘી ઉભી હતી, અને એની સાથે ગામના બીજા ચાર જ્વાનીયાઓ પણ એની ચિંતામાં ઘોળાઈ જતા હોય એમ ઉભા હતા. એને ભાનમાં જોઈ દરેકના મનમાં એક શાતા વળી હતી. એમાંના એકે હરિયાને બેઠો કર્યો, અને પછી ચા પાઇ… અને પછી તો જાણે પોતાના ઘરમાં જ બેઠા હોય એમ વાતોની મહેફિલ ચાલી !