વિભિન્ન પ્રકારની વિચારધારાથી વેંકટરામન તરબોળ બની ગયા ત્યાં તો આરતીનો આરંભ થયો ને મંદિરના ઘંટ વાગી ઊઠ્યા. કેટલું બધું નયનાભિરામ દ્રશ્ય ને કેટલો બધો આનંદદાયક અદ્દભુત અવાજ ! ભક્તો બે હાથ જોડીને પ્રણામાંજલિ કરતા સ્તુતિ ગાવા માંડ્યા. નવલ સુંદર ઉત્સવમય જીવનનો સ્વર્ણ સંદેશ સંભળાવતી શરણાઈઓ અંતરને એમના અમૃતમય આલાપથી આપ્લાવિત કરતી વાગી રહી. દીર્ઘકાલીન ઉત્સાહપૂર્વકની સાધનાના પરિણામે સાધકની અંદરના સૂક્ષ્મ જગતમાં જ્યારે અનહદ અથવા અનાહત નાદનો ઉદ્દભવ થાય છે ત્યારે ઝાંઝ પખાજ, ઘંટ, શરણાઈઓ ને વીણાઓ વાગી ઊઠે છે ને સ્વર્ગીય સંગીતનો સ્વાદ સાંપડે છે. એ અલૌકિક બ્રહ્મનાદમાં મનની વૃત્તિને જોડવાથી અતીન્દ્રિય અવસ્થાની અને એ દ્વારા પરમાત્માની અનુભૂતિ શક્ય બને છે. જીવનમાં ધન્યતાની આરતીનો આરંભ થાય છે. ભગવાન અરૂણાચલની આરતી તો એ અલૌકિક આરતીનું સ્થૂલરૂપ જ હતી. વેંકટરામન પોતાના જીવનમાં ધન્યતાની એવી જ આરતી ઉતારવા માગતા’તા. એ આરતી પ્રસંગ એટલા માટે જ એમના જીવનનો પ્રેરક પ્રસંગ થઈ પડ્યો.