નવનીતલાલ ઘરમાં દાખલ થતાં એટલે સુલભા ખુરશી પરથી ઊભી થઈ રૂમની વચ્ચોવચ્ચ ટાંગેલા હિંચકા પર બેસતી. નવનીતલાલ એ ખુરશી પર ગોઠવાતા. બન્ને વચ્ચે ક્યારેક પુષ્કળ વાતો થતી તો કદીક મૌન લપાતું. બરાબર સાડા સાત વાગ્યે એ શેરીના નાકે આવેલા શિવ મંદિરમાં આરતીનો ઘંટારવ શરૂ થાય એટલે નવનીતલાલ ઊભા થતા અને આવતી વખતે મુખ્ય દરવાજા પાસે ઊતારેલા ચપ્પલ પગમાં પહેરી ચાલતા થઈ જતા. એ જાય ત્યાર પછી સુલભા દરવાજો બંધ કરી અને રસોડામાં જઈ પોતાના માટે રસોઈ શરૂ કરતી. અઠવાડિયામાં છ દિવસ આ નિત્યક્ર્મ જળવાતો. હા, રવિવારે નવનીતલાલ ન આવતા. શા માટે ન આવતાં એ કદી સુલભાએ પૂછ્યું નહોતું. નવનીતલાલના રોજના આગમનને કારણે પાસપડોશમાં થતી રહેતી ઘૂસપૂસને સુલભા હંમેશા નજરઅંદાજ કરતી. શરૂશરૂમાં નવનીતલાલને રોજ સાંજે અહીં એકલી રહેતી સુલભાને ત્યાં આવતાં જોઈ આડોશપાડોશની સુગાળવી સ્ત્રીઓ મોઢું મચકોડતી પરંતુ સુલભાને એની જરાય નહોતી પડી. પાંત્રીસેક વરસની વયની સુલભાને ત્યાં આમ રોજ આવતા નવનીતલાલની ઊંમર લગભગ પંચાવન વરસની હતી. બંને વચ્ચે સાફ દેખાતો આ ઉંમરનો તફાવત, નવનીતલાલનું આ ચોક્કસ સમય સિવાય ક્યારેય પણ ન આવવું, એ આવે ત્યારે હંમેશા ખુલ્લો રહેતો ઘરનો દરવાજો, સામેના રસ્તા પરથી પસાર થતો દરેક રાહદારી બંનેને દૂર-દૂર બેઠેલા જોઈ શકે એ રીતે ખુલ્લી બારી સમક્ષ બંનેનું બેસવું, સુલભાના ઘર સિવાય બંને જણાનું બહાર ક્યાંય સાથે ન દેખાવું, આ બધી બાબતોનો સરવાળો લોકોને તેમના સંબંધ વિશે હંમેશા થાપ ખવડાવતો. કોઈ કહેતું કે નવનીતલાલ સુલભાના વરસો પહેલા મૃત્યુ પામેલા પિતાના મિત્ર છે, તો કોઈ કહેતું કે એ સુલભાના કૌટુંબિક વડીલ છે. પરંતુ સુલભા….!