જેને આપણે પ્લાસ્ટિક કહીએ છીએ તે પોલિથિલીનની 1898માં શોધ થઈ હતી પણ તેનું વ્યાપક ઉત્પાદન છેક 1939થી શક્ય બન્યુ હતું. ત્યારથી લઈને આજ પર્યત સિંગલ યૂઝ પ્લાસ્ટિકની થેલીઓથી લઈને ઘણા અન્ય ઉપયોગી પેકીંગ જેવા અનેક સ્વરૂપે પ્લાસ્ટિકે આપણા જીવન પર આક્રમણ કર્યુ છે. તે સસ્તું, હળવું અને લવચિક છે અને તેને બદલવું કંઈ સરળ કામ નથી. તે આર્થિક વિકાસના મોડેલનું એક પ્રતીક પણ છે. તેને આપણે ભારતમાં આયાત કર્યું છે અને જૂના ઔદ્યોગિક દેશોમાંથી અપનાવ્યું છે. તેનું પૂર્વવિધાન નિકાલ અને રિપ્લેસના સિદ્ધાંત પર આધારીત છે. કંઈ જ કાયમી ટકતું નથી. એ સિદ્ધાંતના આધારે ઉદ્યોગો સતત વિસ્તરી શકે છે. આ મોડેલને બદલવું હવે અસંભવિત જણાય છે. જેને યુવાઇટેડ નેશન્સ એન્વાયર્નમેન્ટ પ્રોગ્રામ દ્વારા "પ્લાસ્ટિક આફત" કહીને ત્યજી દેવાયું છે એવા કલ્ચરને અપનાવવામાં આપણા મગરૂર અભિગમનો આ જ તો સ્ત્રોત છે