આ રહસ્યજ સૂક્ષ્મ છે ને ધ્યાનમાં રાખવા યોગ્ય છે. વિલાયતમાં માંસની ત્રણ વ્યાખ્યાન મેં વાંચેલી.એકમાં માંસ એટલે પશુપક્ષીનું માંસ. તેથી તે વ્યાખ્યા કારો તેનો ત્યાગ કરે, પણ માછલી ખાય; ઇંડાં તો ખાય જ. બીજી વ્યાખ્યા પ્રમાણે જેને સામાન્યે મનુષ્યય જીવ તરીકે જાણે છે તેનો ત્યાગ હોય. એટલે માછલી ત્યા એજ પણ ઇંડાં ગ્રાહ્ય. ત્રીજી વ્યાખ્યા માં સામાન્ય્પણે મનાતા જીવમાત્ર અને તેમાંથી ઉત્પન્ન થતી વસ્તુઓનો ત્યાગ. આ વ્યાખ્યામ પ્રમાણે ઇંડાંનો અને દૂધનો પણ ત્યાગ બંધનકારક થયો. આમાંની પહેલી વ્યાખ્યાને હું માન્ય ગણું તો માછલી પણ ખવાય. પણ હું સમજી ગયો કે મારે સારુ તો માતુશ્રીની વ્યાખ્યા જ હતી. એટલે જો મારે તેની ઇંડાંનો ત્યાગ કર્યો. આ મને વસમું થઇ પડયું. કારણ કે, ઝીણવટથી તપાસતાં અન્નાહારની વીશીઓમાં પણ ઇંડાંવાળી ઘણી વસ્તુ ઓ બનતી હતી એમ માલૂમ પડયું. એટલે કે, ત્યાં પણ મારે નસીબે, હું ખૂબ માહિતગાર થયો ત્યાં લગી, પીરસનારને પૂછપરછ કરવાપણું રહ્યું હતું. કેમ કે, ઘણાં ‘પુડિંગ’ માં ને ઘણી ‘કેક’માં તો ઇંડાં હોય જ. આથી હું એક રીતે જંજાળમાંથી છૂટયો. કેમ કે, થોડી જ તદ્દન સાદી જ વસ્તુ લઇ શકતો. બીજી તરફથી જરા આઘાત પહોચ્યો. કેમ કે જીભે વળગેલી અનેક વસ્તુ ઓનો ત્યાગ કરવો પડયો. પણ એ આઘાત ક્ષણિક હતો. પ્રતિજ્ઞાપાલનનો સ્વોચ્છવ, સૂક્ષ્મન અને સ્થાયી સ્વાદ મને પેલા ક્ષણિક સ્વાદ કરતાં વધારે પ્રિય લાગ્યો પણ ખરી પરીક્ષા તો હજુ હવે થવાની હતી, અને તે બીજા વ્રતને અંગે. જેને રામ રાખે તેને કોણ ચાખે ?