લતાએ પોતાની સાડી ઉંચી ખોસીને, દરેક પ્રકારના અવરોધો વચ્ચે એવી રીતે દોડી કે જાણે કાલ સવાર કોણે જોઈ છે! એક મેરેથોનની દોડમાં ૪૨ કિલોમીટર (૨૬ માઈલ)નું અંતર હોય છે, અને આ કઈ એવી બાબત નથી કે જેને માટે તમે એક રાતમાં તૈયારી કરી શકો. જીતવાની તો વાત ભૂલી જઈએ, પણ પુરતી તૈયારી અને જરૂરી પોષક આહાર વગર મોટાભાગના લોકો આ દોડ પૂરી પણ નથી કરી શકતાં હોતાં. વધુમાં, ખાલી આ અંતર કાપવું કાફી નહોતું, લતા માટે તો ઇનામની રકમ મેળવવા માટે આ દોડ જીતવાની હતી. એનાં માટે તો પોતાના પતિને બચાવવા માટે ફક્ત આ એક જ માર્ગ બચ્યો હતો. તે પોતે કોઈ ટ્રોફી જીતવા માટે કે ખ્યાતી મેળવવા માટે નહોતી દોડી રહી, તે તો શબ્દશ: જીંદગી માટે દોડી રહી હતી. અહી જો કશું હતું તો તે હતો ફક્ત તેનો પતિ પ્રેમ જે તેના દ્વારા આ રોડ પર દોડી રહ્યો હતો, જેમાં તેના પગમાં કોઈ પગરખા પણ નહોતા, હતી તો ફક્ત એક સાડી જે તેના દરેક પગલે અવરોધ બની રહી હતી. પથ્થર, કંકર, ખાડા કે તૂટેલાં રસ્તા હોય, જોવા વાળા તો એવું કહેતા હતાં કે લતા ખરે તે દિવસે એવું દોડી હતી જાણે કે તેને કોઈ ભૂત ન વળગ્યું હોય!