એક વળાંક વળીને હું ઊભો રહી ગયો. નદીના કિનારે અને જમીન ઉપર જ્યાં સુધી નજર કરો ત્યાં સુધી કચરાના ઢગલા જ દેખાતા હતા. સેંકડો ડબ્બા, જૂના કરંડિયા, જુનો લોખંડનો ભંગાર, સડેલા ફળો અને શાકભાજી, આસપાસના શહેરોનો બધો જ કચરો અહીં ચોફેર પથરાયેલો હતો. ભયાનક વાસ આવતી હતી. એને જોતો હું ઊભો જ રહ્યો. બાપ રે, કેટલો બધો ભંગાર પડ્યો હતો અહીં! મારા પગ પાસે એક તૂટેલી-ફૂટેલી બાબાગાડી પડી હતી -એક બાબાગાડી! લાકડાનું એક ખોખું ઊંધું પડ્યું હતું એના પર હું બેઠો. ફરીથી સમય વહેવા લાગ્યો. છેક છેલ્લે મને વિચાર આવ્યો. હું શું આ ભંગારને લાયક બની ગયો હતો!? ના… ના… હું આ નહીં સ્વીકારું… હું નેડ લેંગફર્ડ છું… નેડ…”