અર્થાત્ સુખમાં ખાસ કશું વૈવિધ્ય જેવું હોતું નથી. અને જે વસ્તુમાં નાવીન્ય ન હોય એની શી મજા હોય? પ્રથમ નજરે આપણે જેને દુઃખ અથવા આપત્તિ માનીએ છીએ એમાં ઈશ્વરે એટલું બધું અપાર વૈવિધ્ય ભર્યું હોય છે કે એમાંથી પસાર થયા પછી કે એનો સામનો કર્યા પછી આપણામાં જાણે નવો સંચાર થતો અનુભવીએ છીએ. ઘણી વાર આપણને એવું પણ થાય કે અરે! મારામાં આટલી બધી સહનશક્તિ હતી! મુશ્કેલીઓ સામે ઝઝૂમવાનું આટલું બધું બળ ક્યાંથી આવ્યું? ખરેખર દુઃખ અથવા મુશ્કેલીઓમાં માણસની આંતરિક શક્તિઓ પુરબહારમાં ખીલી ઊઠતી હોય છે. માણસની અંદરથી કોઈક અગમ્ય શક્તિઓ કે ઉત્સાહની જાણે સરવાણીઓ ફૂટતી હોય છે. સોનું જે રીતે અગનજ્વાળાઓમાં ઘડાઈને નવો અને આકર્ષક રંગરૂપભર્યો આકાર ધારણ કરે છે એમ વિપત્તિમાંથી બહાર આવેલી વ્યક્તિમાં પણ કોઈક અજબ પ્રકારનો આત્મવિશ્વાસ અને ઓજસ જોવા મળતાં હોય છે. જો આવું ન હોત તો દુનિયામાં ફક્ત ગતાનુગતિક કહી શકાય એવું જ જીવન હોત! માણસે હંમેશાં પડકારરૂપ પ્રશ્નો કે સમસ્યા સામે બાથ ભીડી છે અને એટલે જ આદિમાનવથી તે આજના ઇન્ટરનેટ સુધીના યુગની આધુનિક માનવીની આખી વિકાસગાથા રચાઈ છે. સુખની સુંવાળપ થકી નકામો અને નીરસ બની જતો માણસ આપત્તિકાળમાં ઘડાઈને ઊજળો બની જતો હોય છે.