નિવૃત્તિ બાદ પણ દેસાઈસાહેબ કાલયાપનાર્થે શિક્ષણ પ્રવૃત્તિમાં ગળાડૂબ હતા. ગણિત-વિજ્ઞાનના એ નિષ્ણાત શિક્ષક હવે ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થીઓના સંતાનોને નજીવી ફી લઈ ટ્યૂશન આપતા હતા. ખાનપાન અને નિયમિતતાના ચૂસ્ત આગ્રહી. તંદુરસ્તી યુવાનને આંટી દે એવી. સ્ફૂર્તિ તો એવી કે નવમા ધોરણની તરવરિયણ વિદ્યાર્થીનીઓ સાથે ત્રીજે માળે ઝડપથી જવાની હોડ બકતા. ટિવંકલ અને વિશ્વા બે-ત્રણ પગથિયાં ચડે એટલે હાકોટો પાડી દેસાઈસાહેબ એમનો પીછો કરતા. વિદ્યાર્થીનીઓ આગળ અને એ પાછળ. પગથિયાં ચડવામાં એવી ઝડપ દાખવતા કે બીજા માળના છેલ્લાં પગથિયાં સુધીમાં એમને આંબી જતા મજાકમાં કહેતા પણ ખરા : ‘જે દિવસે હું તમને દોડીને પકડી નહીં શકું તે દિવસથી ટ્યૂશન બંધ !’ પણ આવું તો તેઓ છેલ્લા દશેક વર્ષથી કહ્યા કરતા. પણ હજી એની નોબત આવી ન હતી. અને હા, નિવૃત્તિ બાદ માદરે વતનમાં જવાને બદલે છાણી ગામને જ એમણે પોતાનું વતન બનાવી દીધું હતું.