વિભાકર સામે તાકીને એ મહાપ્રયત્ને તૂટક તૂટક બોલતા હતા પણ એમના શબ્દો વિભાકરના કાનને અથડાઇને હવામાં વેરાઇ જતા હતા. બે હાથ વચ્ચે માથું પકડીને બેઠેલો વિભાકર આ ઓરડામાં હતો છતાં નહોતો. આખા આકાશમાં લાલ-પીળા રંગની ખોફનાક અગનજવાળાઓ જાણે તાંડવ નૃત્ય કરી રહી હતી. લબકારા લેતી અગ્નિશિખાઓ વચ્ચે કોઇ પણ જાતના આધાર વગર પોતે આમતેમ ફંગોળાઇ રહ્યો હતો અને આખુંય બ્રહ્માંડ ગોળ ગોળ ઘૂમી રહ્યું હોય એવી વિચિત્ર અનુભૂતિ વચ્ચે એ વલોવાઇ રહ્યો હતો. આવી વિચિત્ર દશામાં સામે સૂતેલો પેશન્ટ શું બોલે છે એ એના મગજ સુધી નહોતું પહોંચતું.