નિલય અને તૃપ્તિ દોઢ-બે વર્ષની ૠતાને લઈને બદલી થવાથી આ ગામમાં આવેલ. આર્થિક રીતે પોષાય એવંન નાનકડું ઘર ભાડે રાખી રહેવા લાગ્યાં. પાડોશ સારો, મળતાવડો ને પ્રેમાળ હતો. એમાંય સવિતાબહેનની તો વાત જ ન થાય. હતાં તો એકલપંડે જીવ. પરિવાર અને સંસારથી પરવારીને વર્ષોથી એકાકી જિંદગી જીવી રહ્યાં હતાં. માનો કે સવિતાબહેન દિવસો ગણીગણીને તારખિયાનાં પાનાં ફાડી રહ્યાં હતાં. પતિનું પેનશન આવે તેમાંથી ગુજારો થઈ રહેતો. વધે તેમાંથી ગરીબગુરબાં ને પડોશીનાં બાળકોને ખવડાવી પુણ્યનું અને પરલોકનું ભાથું બાંધતાં હતાં.