તેજલના ઉદ્ગારમાં બનાવટ નહોતી. તમાચાના તમાશા પછી આનંદે ઘર-ગામ છોડ્યાનો તેજલને સંતાપ થયેલો, પોતે વધુપડતી આક્રમકતા દાખવ્યાનું અનુભવેલું. જોકે કાકાના પાકીટમાંથી હજાર રૂપિયા લઈને નીકળેલો આનંદ આપઘાત નહીં જ કરે એટલું આશ્વાસન હતું. આનંદ જેવા અળવીતરાને જીવનસાથી તરીકે સ્વીકારવાનો તો સવાલ જ નહોતો. હા, રોષનું સ્થાન અનુંકપાએ લીધેલું : મારો તમાચો તેનું જીવન સુધારે એવું કરજે, માવડી!ની પ્રાર્થના પણ તે કરતી. ઓમ સાથેના લગ્નજીવન પછી આખો કિસ્સો નેપથ્યમાં ધકેલાઈ ગયેલો. અમારા સહજીવનમાં ત્રીજાનો અવકાશ જ ક્યાં હતો? જૉબને કારણે વેઠવાનો થતો છ મહિનાનો વિરહ તેમની યાદોથી મીઠો બની જતો અને સહવાસમાં અમે વૃક્ષ-વેલ બની જતાં. તે મારા દેવ, હું તેમની દેવી. આમ તો મેં કશું ખોટુ કર્યાનું હું માનતી નથી, પણ ક્યાંય આનંદની ચાહત સાચી હોય અને તેના નિ:સાસા મને નડતા હોય તો મારે માફી માગી લેવી જોઈએ, અવનિ નિત્યાનંદના આર્શીવાદ લેવા જતાં એ મોકો પણ મળ્યો :