દક્ષની જેમ ઔર્વ ઋષિએ પણ જમાઈને શાપ આપ્યો હતો. બ્રહ્મવૈવર્ત પુરાણની કથા મુજબ ઔર્વ ઋષિની કન્યાનું નામ કંદલી હતું. તે દુર્વાસા ઋષિને ચાહતી. એટલે ઔર્વે કંદલીને દુર્વાસા સાથે પરણાવી. ઔર્વે દુર્વાસાને કહ્યુંઃ ‘મારી દીકરીમાં બધા ગુણ છે, પણ એક દોષ છે. તે અત્યંત ઝઘડાળુ છે. અને ગુસ્સામાં કડવું બોલનારી છે. એટલે તમે એને સાચવી લેજો.’ દુર્વાસાએ ઔર્વને નિશ્ચિંત રહેવા જણાવ્યું. અને કંદલીને લઈને પોતાને ઘેર ગયા. એ વખતે પ્રિય કન્યાના વિરહમાં ઔર્વ બેહોશ થઈ ગયા, પણ હોશમાં આવ્યા પછી તેમને સતત કંદલીની ચિંતા થયા કરતી. એ ચિંતા વાજબી પણ હતી, કારણ કે ક્રોધી કંદલી દુર્વાસાને કટુ વચનો કહેતી. ન બોલવાનું બોલતી. દુર્વાસા પોતે પણ અત્યંત ક્રોધી સ્વભાવના. છતાં એ કંદલીની કડવી વાણી સાંભળી લેતા. સહી લેતા, પણ એક વાર એમની ધીરજ ખૂટી ગઈ. સહનશક્તિનો અંત આવ્યો. એમણે ક્રોધમાં ને ક્રોધમાં કંદલીને ભસ્મ કરી દીધી. ત્યારે ઔર્વ ઋષિએ દુર્વાસાને ઠપકો આપતાં કહ્યુંઃ ‘જો તમે મારી કટુવાદિની દીકરીનો ત્યાગ કર્યો હોત તો હું તેનું પાલન કરત, પણ તમે તો એને બાળી મૂકી. એટલે હું તમને શાપ આપું છું કે તમારું અમંગળ થશે.’ આ શાપના મૂળમાં તો ઔર્વ ઋષિનો પુત્રીપ્રેમ જ હતો.