બંને સંગાથે દિવસ પસાર કરતા અને સાંજે પોએટિકા ઑસ્વાલને ઘર સુધી મૂકીને ચાલી જતી. તે ક્યાં જતી અને ક્યાં રહેતી એ ઑસ્વાલને ખબર ન હતી, પણ રોજ સવારે પોએટિકા તેના બંધ એપાર્ટમેન્ટની બારી પાસે આવી જ ગઈ હોય. મોડી સવારે પરોક્ષ સૂર્યપ્રકાશથી ઊર્જાવાન થયા બાદ ઑસ્વાલની આંખ ખૂલતી ત્યારે પોએટિકા ખુરશી પર રાહ જોતી બેઠી હોય. તે બેડરૃમમાં પડેલું કોઈ પુસ્તક ઉપાડી વાંચતી દેખાય. ઑસ્વાલ દિવસમાં પહેલો અવાજ પોએટિકાનો સાંભળતો. તે ક્યારેક ઑસ્વાલ માટે કવિતાની પંક્તિઓ વાંચતી તો ક્યારેક ધીમી લયમાં કશું ગાતી. એ પછી ઑસ્વાલ તેને બેડમાં ખેંચી લેતો. એનર્જીથી છલકાતું ઑસ્વાલનું બદન કલાક સુધી ફોરપ્લે લંબાવ્યા પછી પોએટિકાને હંફાવી દેતું. પોએટિકાએ આ પહેલાં ક્યારેય જાણ્યું ન હતું કે શરીર એટલે શું, સેક્સ એટલે શું, પ્રેમ એટલે શું! એ પછી બંને એકમેકને વીંટળાઈને ક્યાંય સુધી વાતો કર્યા કરતાં.