મારુ મન તો સાવ હળવું થઈ ગયું હતું. ક્યાંય કોઈ દુઃખ નહોતું રહ્યું… ન કોઈ વિચાર…. પણ હું સીધો જ ઘરે ગયો. મમ્મી ગીતાના અધ્યયાય વાંચતી હતી. હું જઈને એના ખોળામાં માથું મૂકી સુઈ ગયો….. મમ્મીએ વાંચવાનું ચાલુ જ રાખ્યું…. બસ એક સ્મિત એના ચહેરા ઉપર ફરી વળ્યું…. હા એવું જ સ્મિત જે પેલી ગરીબ માં ના ચહેરા ઉપર હતું…. કૃષ્ણની એ મૂર્તિ ઉપર હતું…..