રાત અને દિવસ એકબીજાથી થાક્યા વગર અનુસરતા રહે છે, એક પછી એક ઋતુઓ બદલાતી રહે છે, અમાવસથી પૂર્ણિમા સુધી ક્રમશઃ ચંદ્રમા ખીલતો રહે છે, બ્રહ્માંડમાં એક ગ્રહ અન્યની પ્રદક્ષિણા કરતો રહે છે. નૈસર્ગમાં બધું લયબદ્ધ ચાલતું જ રહે છે. ક્રમ પ્રમાણે દરેક ઘટનાઓ થતી રહે છે. કાંઠાઓનું બંધન સ્વીકારી નદી વહ્યાં કરે છે ને અંતે સાગરમાં વિલીન થઈ જાય છે. વૃક્ષ જમીનનું બંધન સ્વીકારીને તેના મૂળિયાં ઊંડા ઉતારી એક વિશાળ વડલો બની જાય છે. અનુશાસન થકી વ્યક્તિનો પુરૂષાર્થ લક્ષભેદી બને છે. સંયમ એ સ્વયં સ્વીકારેલું બંધન છે અને માટે તેનો કોઈ ભાર લાગતો નથી. જે બંધન મુક્તિને અપાવે તેને કોણ ન સ્વીકારે? સ્વતંત્રતા અને સ્વચ્છંદતાનો ભેદ જે જાણે છે, તે ઉત્સાહ સાથે સંયમી જીવન જીવી સિદ્ધિને વરે છે.