જાણીતી કથા મુજબ પાવાગઢનો પતાઇ રાજા દરવર્ષે નવરાત્રિમાં માતાજીની આરાધના કરી ગરબા કોરાવતો હતો. જ્યાં રંગમહેલની રાણીઓ સાથે એક બ્રાહ્મણની પુત્રી જેનું નામ ફુલકુંવર હતું. જે ગરબે ઘુમવા આવી હતી. ફુલકુંવરને માતાજીનું વરદાન પ્રાપ્ત થયું હતું. એટલે કે માતાજીનો અંશ તેનામાં પ્રગટ્યો હતો. રાજરાણીઓ વચ્ચે રૂપરૂપનાં અંબાર જેવી કન્યાને જોઇ પતાઇ રાજા નશામાં ભાન ભૂલી ગયો. તેણે ફુલકુંવરની સાડીનો છેડો પકડ્યો ત્યારપછીનો ઇતિહાસ સર્વવિદીત છે. પોતાની રાજરાણી બનાવવાની ઇચ્છા જણાવતા ફુલકુંવરે તેને યાદ દેવડાવ્યું કે, રાજા તું ભાન ભૂલી ગયો છે. હું તો તારી આરાધનામાં સહભાગી થવા આવી હતી. તારે જોઇએ તો હું તને માગે તે આપું. તને નવખંડનો ધણી બનાવું. પરંતુ રૂપના મોહમાં અંધ બનેલા રાજાએ ફુલકુંવરને પ્રાપ્ત કરવાની ઇચ્છા જણાવતા ક્રોધે ભરાયેલા મહાકાલી માતા તેના પતનની ઘડી નજીક આવી હોવાનો શ્રાપ આપી ત્યાંથી અદૃશ્ય થઇ ગયા હતા. જે ફૂલકુંવરને શોધતા પતાઇ રાજા કંકાવટી(કાસોર) સુધી પાછળ પાછળ આવ્યો હતો. જેને માતાજી કંકાવટીથી પાછો ભગાડતા ચાંપાનેર સુધી લઇ ગયા હતા. આ રાજા સાથે લડાઇ કરતા શહીદ બનેલા વીરોનાં પાળિયા આજે પણ જોવા મળે છે.