‘વિચારવાનું તો મનોજ એવું છે ને કે એક વાર કાંતવા બેસું તો પાર જ ન આવે પણ હવે એમ લાગે છે કે વિચારી-વિચારીને બહુ જીવ્યો. હવે તો મન થાય એમ જીવીશ… ઊંઘ ઊડશે ત્યારે ઊઠીશ, સફેદ મજાનો ઓછાડ વાળી-સંકેલીને મન થશે તો ડે-ટાઈમની તમે આસામથી લઈ આવ્યાં છો એ ચાદર બિછાવીશ, સવારે ફરવા જવું હશે તો અર્ધોએક કલાક ફાસ્ટ વોકિંગ કરી આવીશ નહિતર એય… ને નિરાંતે છાપાં વાંચીશ. અને તે કીધું છે એમ કપડાં તો… મૂળે તો આપણે બામણ એટલે પંચિયું – ને એય પાછું ગોઠણ સુધીનું – પહેરીએ તોય ઘણું ! પણ હું તો લેંઘો ને સદરો પહેરું છું – હા, બાગકામ વખતે અનુષ્કાએ લાવી આપેલો બર્મુડા પહેરું છું – તે એવી મઝા આવે છે કામ કરવાની ! ગમે ત્યાં ગમે તેમ બેસો, મેલો થાય તો ન્હાતાં પહેલાં ટબ-પાણીમાં બોળી-ચોળીને સુકવી દેવાનો…’