ઘેલાકાકા ઘણુંખરું કંઈ કામ કરતા જ નહીં. પરંતુ કરતા ત્યારે પરિણામ આવું જ આવતું. એટલેથી જ પત્યું હોત તોયે ઠીક. પણ મારા મિત્રો મને મળવા આવતા, ત્યારે પણ એ ત્યાં આવી વચ્ચોવચ બેસી જતા ને દરેકને વણમાગી સલાહ આપતા. પોતે કેવી રીતે ચાર રૂપિયાના પગાર પરથી ચૌદ રૂપિયા સુધી ચડ્યા હતા, તે વાત કહી દરેકને એ ચાર રૂપિયાની નોકરી શોધવાનું ફરમાવતા. ધીરે ધીરે મારા મિત્રો મને મળવા આવતા બંધ થઈ ગયા. ઘેલાકાકા મને ન છોડે તો મારે એમને છોડવા એમ ધારી મેં એક દિવસ એમને કહ્યું : ‘ઘેલાકાકા ! મારું શરીર સારું ચાલતું નથી, ક્ષયનાં ચિહ્નો જણાય છે ને ડૉક્ટરે હવાફેર જવા માટે ખાસ કહ્યું છે.’