એવી રીતે સંતો ચમત્કાર કરવા માગતા નથી, પરંતુ એમના અધ્યાત્મ દશામાં જે કાર્યો કરે છે. તે કાર્યો ચમત્કાર સ્વરૂપે જ હોય છે. પરમ પૂજ્ય મહંતશ્રી શંભુગિરિજી મહારાજશ્રી દાંતાના દરબારના વિસ્તારમાં પરિબ્રહ્મણ કરી રહ્યા હતા, પરમ પૂ. મહંત બાપુશ્રી સ્વભાવે કડક અને દુર્વાસા મુનિ જેવા ક્રોધી પ્રકૃતિ ધરાવતા હતા. આ વિસ્તારમાં ફરતા ફરતા તેમના ભક્તો સેવકોને સત્સંગ-ભક્તિનો મહિમા સમજાવતા હતા, એક જગ્યાએ એમના ભક્તો કોઇ ઢોંગી, ઠગ બાવાઓના સકંજામાં ફસાયા હશે ત્યાં જઈ પહોચ્યા, આ હકીકત તેઓશ્રીએ જાણી ભક્તોને આવા ઢોંગીઓથી બચવવાનું નક્કી કર્યું. સંતોનું જીવન નિસ્વાર્થી હોય છે. કોઇ સજ્જન સ્વાર્થના લીધે અવળા રસ્તે ચડી જાય કે ફસાઇ જાય કે દુઃખી થતો હોય તો સંતો સહન કરતા નથી, અચાનક આવો એક ઠગ પૂ. બાપજીને ભેટી ગયો, પૂજ્ય બાપજીને ખબર પડતાં જ રૂદ્ર રૂપ ધારણ કરીને લાકડી લઈને ઠગ ઉપર તૂટી પડ્યા, સારો એવો મેથીપાક આપ્યો, ઠગ ભાગ્યો અને સીધો દાંતાના મહારણાના દરબારમાં ફરીયાદ કરી, એ સમયમાં દરબારોનું રાજ્ય, દરબારોને કાન હોય પણ શાન ઓછી પેલા ઠગે ગરીબોનો ડોળ કરી મહારાણાને ફરીયાદ કરી, મહારાણાએ તાત્કાલીક હુકમ કરીને મહંત બાપુશ્રી જેલની કોટડીમાં પૂરી દીધા, પૂજ્ય બાપુશ્રી તો કોટડીમાં પણ માળ લઈને પ્રભુ સ્મરણમાં બૅસી ગયા, કોઇ ખેપીયાએ શ્રી વાળીનાથ ધામમાં જઈને આ સમાચાર આપ્યા, પરમ પૂજ્યશ્રી અરજણગિરિજી બાપુશ્રી રાજદરબારમાં પધાર્યા તે સમયે મહારાણા તેમના દિવ્ય આધ્યાત્મિક પ્રભાવથી અંજાઇ ગયા. અને પૂર્ણ ભાવથી સ્વાગત કર્યું અને ભજન સત્સંગનો લાભ આપવા પ્રાર્થના કરી, પલંગ બીસાવ્યા અને તેના ઉપર બિરાજી પરમ પૂજ્ય બાપુશ્રીએ દિવ્ય વાણીથી ભજન ગાવાના શરૂ કર્યા. પૂરો રાજદરબાર ભરાઇ ગયો અને મહારાણીઓ પણ ભજન સાંભળવા આવી, પરમ પૂજ્ય બાપુશ્રીએ ચાર ભજ્નો સંભળાવ્યા, સૌ રાજદરબારીઓ અને રાણીઓ સાથે મહારણ પણ ખુશ ખુશ થઈ ગયા. અને જાણતા હોવા છતાં પૂ. બાપુને પધારવાનું પ્રયોજન પૂછયું. અને શિરપાવ આપવાનો ભાવ દર્શાવ્યો. પરમ પૂજય બાપુશ્રીએ કહ્યું કે હે મહારણા હું કોઇ શિરપાલ લેવા નથી આવ્યો. હું તો મારા સદ્દગુરૂશ્રી પાસે આવ્યો છું મહારણાએ કહ્યું કે હું જાણું છું અને મરી આ ભૂલ બદલ આપની તેમજ સદ્દગુરૂદેવશ્રી ક્ષમા માગુ છું. પરંતુ પરમ પૂજ્ય ગુરૂદેવશ્રી મહામુની દુર્વાસા સમાન છે તેથી તેમને સાછવજો નહિતર અન્ય પણ એમના ક્રોધની જ્વાળામાં ફસાઇ જશે. એમ કહી કોટડીમાંથી પરમ પૂજ્ય મહંત બાપુશ્રીને મુક્ત કર્યા. આમ દિવ્ય પ્રભાવથી પૂ. અરજણગિરિજી બાપુશ્રીએ મહારાણાને પણ આધ્યાત્મિક તાકાતનો પરચો બતાવ્યો. સંતો ચમત્કાર કરવા માગતા નથી પરંતુ પરમાત્માની કૃપાથી અને સમ્તોની લાજ રાખવા ભગવાન ચમત્કારીક ઘટનાનું સર્જન કરે છે. જેમ સંત તુકારમને વિરોધીઓએ ગધેડા ઉપર બેસાડીને નગર યાત્રા કાઢી, આ વાત તેમની પત્નિ પાસે પહોંચી તેથી તેમની ધર્મપત્નિ ખુબજ દુઃખી થઈ એટલામાં એ નગરયાત્રા તેમના ઘર આગળ થઈને નીકળીને તે સમયે તુકારામની સમયે ધર્મપત્નિને ગધેડાની જ્ગ્યાએ હાથી ઉપર સવાર થયેલા પોતાના પતિને જોયા અને તે આનંદ પામી. સંતોનું જીવન જ ચમત્કારીક ઘટના હોય છે.