એક સવારની ફ્લાઈટમાં અક્ષય કામ અંગે દિલ્હી રવાના થયો, અને ચા લઈને આભા બાલ્કનીમાં બેઠી. એકાએક બાલ્કનીના ખૂણામાંથી કાળાં, બદામી, કેસરી ધાબાંવાળી એક સફેદ આકૃતિ પલકારામાં નીચેની બારીના છજા પર કૂદી પડી. ઝડપ એવી કે પહેલાં તો આ માત્ર ભ્રમ લાગ્યો. ના, કશુંક કૂદયું એટલું નક્કી. નાની, ચપળ, નાજુક આકૃતિ. આવી મુલાયમ નજાકતમાંથી પેલો ઘોઘાર ઘાંટો નીકળે નહીં. એટલે આ બિલાડી, માદા જેની પાછળ પેલો પાગલ બનેલો તે આ જ હશે. રસપ્રદ મામલો. માનવેતર પ્રેમકથાનું પોતે વણાઈ રહ્યું હતું. આભા એના નાનપણમાં બિલાડીઓ જોઈને જે રોમાંચ અનુભવતી એવો જ ફરી વાર. બાલ્કનીમાંથી ઝૂકીને જોયું. છજા પર છટાથી પેલી છબીલી બેઠી હતી. જરા પુચકારતાંની સાથે એણે મોં ઊંચું કર્યું. એની બેહદ રૂપાળી આસમાની આંખોમાં કાચું સોનું તરતું હતું. વારી જવાય એવું રૂપ. અત્યારે અક્ષય નજીક નહોતો એ ઉત્તમ, હોત તો આ રૂપકડીને ભગાડી મૂકત, ખબર નહીં શી દુશ્મનાવટ હશે !