પરંતુ રમાબહેન નવવધૂની દ્રષ્ટિથી વિચારી શકતાં જ નહીં. સલોણીનાં હોંશ, અરમાનોને તેઓ વિચારતા કરતાં જ ન હતાં. ઘરમાં સલોણીની નાની નણંદ સુચિ હતી એય એવી નાદાન અને નાસમજ હતી કે સલોણીને જરા હસતી જુએ કે તરત રમાબહેન પાસે જઈને ચાડી ખાય અને પછી તો રમાબહેન મોણાંટોણાંનો મારો ચલાવતાં કે, ‘પારકી જણીને તો હસવાનું સૂઝે. એને સસરા પથારીમાં પડ્યા હોય તોય શું ?’ આવું સાંભળે તોય સલોણી પોતાના બચાવમાં એક શબ્દેય બોલતી નહીં. સલોણીનો સ્વભાવ જ આનંદી અને સમતાગુણી હતો. એના ચહેરા પર કાયમ પ્રસન્નતા દેખાતી. રમાબહેન વહુનો સ્વભાવ સમજી શકતાં જ નહિ અને સસરાની બીમારી સલોણીને સ્પર્શતી નથી, એ લાગણી વગરની છે એવું કહી કહીને એ વાતાવરણ કંકાસભર્યું કરી નાખતાં. ના કહેવાના શબ્દો સલોણીને કહેતાં.