ઘણા પીરસનારા તો માત્ર બોલવાનો ડોળ કરે છે. પોતાને મનગમતી વાનગી પીરસવા ન મળી હોય એટલે ખાલી બૂમો મારશે. ‘રાયતું, રાયતું..કોઈને રાયતું ખપે?’ એમ બોલતો બોલતો, ઝડપી ચાલની સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો હોય એમ ત્યાંથી પીરસ્યા વિના ઝપાટાબંધ નીકળી જાય. આપણે રાહ જોતાં હોઈએ કે બુંદીના લાડુ આવે એટલે થાળીમાં એક હારે બે-ત્રણ મુકાવી દઈએ. પણ પેલો ઝૂકે કે મૂકે એ બીજો ! ‘લાડુ… લાડુ..’ કરતો લાડુના ઘા કરતો, લાંબી ફલાંગો ભરતો દોડ્યો જાય, બીજા બધાની થાળીમાં નાખી જાય, ફક્ત આપણને જ રાખી જાય. જે વાનગીની ચાતકની જેમ રાહ જોવાતી હોય એ આવે તો ખરા, (જેમ કે મગજનો લાડુ) પણ આપણો વારો આવે, બરાબર ત્યારે જ ખલાસ થઇ જાય ને મગજ ન મળતા આપણો મગજ જાય. વળી પીરસનારો ‘હમણાં આવું’ કહીને આવે તો ખરો, પણ આપણને ભૂલીને આપણા પછી બેઠેલા માણસથી પીરસવાનું ચાલુ કરે! પછી તે મર્યો જ સમજો.