ઊંઘતા, જાગતાં એમને એમ સવાર થઈ ગઈ. પથારીમાંથી ઊઠવાની ઈચ્છા નથી થતી પણ સૂઈ રહેવું પાલવે એમ જ નથી. પોતાની દૈનિક ક્રિયા આટોપવાની ને પછી બાપુજીની ! પરાણે ઊઠી. બાપુજી શાંતિથી સૂતા હતા. અવાજ ન થાય તેમ બાથરૂમમાં ચાલી ગઈ. સ્નાન વગેરે પરવારી પૂજાઘરમાં આવી. બાની પૂજા સાચવી રાખી છે, ધૂપદીપ, આરતી ને નિયમિત શ્લોકગાન કરે છે. ભગવાન પાસે દીપ પ્રગટાવ્યો કે મન સ્વસ્થ થવા લાગ્યું… રાતનો અજંપો ને આક્રોશ ક્યાંય વહી ગયા. ઘંટડીના રણકાર સાથે શબ્દો આપોઆપ સરી પડ્યા, ‘ત્વમેવ માતા ચ પિતા ત્વમેવ, ત્વમેવ બંધુ ચ સખા ત્વમેવ, ત્વમેવ વિદ્યા દ્રવિણંમ ત્વમેવ, ત્વમેવ સર્વમ મમ દેવદેવ !’