નરેન્દ્ર ટિકિટ લઈને આવતો જ હતો અને ટ્રેન ચાલુ થઈ ગઈ હતી. હું ટ્રેનતરફ દોડવા લાગ્યો હતો અને નરેન્દ્ર પણ બ્રીજ ક્રોસ કરીને પ્લેટર્ફોમ પર આવી ગયો હતો. તે દોડીને ટ્રેનમાં ચઢી ગયો હતો. મારી પાસે અમારી બંનેની બેગ હતી. મારી બેગમાં રામનામ નોટ, બાપુનો ફોટો, ઉદીવાળી પેન, અગરબત્તી વગેરે સાહિત્ય હતું. મેં એક બેગ તેના હાથમાં આપી અને બીજી બેગ મારા હાથમાં રાખી હતી. હું ટ્રેનમાં ચઢી જ જઈશ, એવા આત્મવિશ્ર્વાસ સાથે ટ્રેનનું હેન્ડલ પકડ્યું હતું અને એટલામાં જ ટ્રેન ગતિમાન થતાં હું પ્લેટર્ફોમ પર પડી ગયો હતો. એક હાથમાં બેગ અને બીજા હાથમાં ટ્રેનનું પકડેલું હેન્ડલ, આવી સ્થિતીમાં હું આશરે ત્રીસેક ફૂટ જેટલો ઘસડાયો હતો અને થોડી જ વારમાં પ્લેટર્ફોમનાં કિનારે આવતા ટ્રેન -પ્લેટર્ફોમની વચ્ચેની જગ્યામાં હું છાતી સુધી ફસાઈ ગયો હતો. મને જોઇને મારો ભાઈ શૂન મારી ગયો હતો. હવે શું કરવુ તેની તેને સમજ પડતી નહોતી. હું સતત બાપુનું નામસ્મરણ કરતા ૐ મન: સામર્થ્યદાતા શ્રીઅનિરુદ્ધાય નમ: બોલતો હતો. આ સમયે મને આ તારકમંત્ર પણ લાંબો લાગતો હતો. હવે ક્ષણવારમાં બધુ ખતમ જ થઈ જશે, એવુ મને લાગતુ હતું. હવે હું માત્ર બાપુ...હરિ ૐ બાપુ..ની બૂમો પાડી રહ્યો હતો. મે આપહેલાં આવી ઘણી દુર્ઘટનાઓ જોઇ હતી, જેમાં કોઇ બચી શક્યું નહોતું. પરંતુ મારી સાથે મારા બાપુ હતાં અને મને બાપુ પર સંપૂર્ણ વિશ્ર્વાસ હતો. હું બાપુનું સ્મરણ કરતો હતો ત્યારે પ્રત્યક્ષ બાપુ બ્રાઉન શર્ટમાં સામેથી આવતા દેખાતા હતાં. મારા પ્રયાસ પૂર્ણ થતાં હું બાપુને કહેતો હતો કે હવે તમને જે યોગ્ય લાગે તે કરજો અને મેં આંખો બંધ કરી દીધી હતી.ત્યારબાદ શું થયું, મને ખબર નથી.