મારા ગાલ પરથી ચોધાર આંસુ વહી રહ્યાં હતાં. એ આંસુએ થોડીવાર માટે મને અંધ બનાવી દઈને મારા પર બહુ મોટી દયા કરી હતી; રસ્તામાં આવતાં પલંગ પરનાં બીજાં શરીરને પૂરેપૂરાં જોવામાંથી એણે મને મુક્તિ અપાવી દીધી હતી. અને તે છતાં જેટલાં પણ દૃશ્યો મારી નજરે પડ્યાં, એ મારા મનને વિક્ષુબ્ધ કરી દેવા માટે પૂરતાં હતાં. અમે બારણા પાસે પહોંચ્યા, ત્યાં એક માણસ પોતાના પલંગ પાસે બેઠો હતો. એને એક પણ હાથ ન હતા! ઠૂંઠા હાથના છેડે પાટા બાંધેલા હતા. એનો એક પગ પાટા બાંધવા માટે ખુલ્લો કરેલો હતો. પગની જગ્યાએ સડેલા માંસનો એક લોચો દેખાતો હતો. સફેદ કપડામાં વાંકા વળીને એક વ્યક્તિ એના પર ઝૂકેલી હતી. એ એક સ્ત્રી હતી, સિસ્ટર વિક્ટોઇર, મુખ્ય નર્સ. એમણે અમારી સામે સ્મિત ફરકાવ્યું. એમના ચહેરા પર કોઈ સંતના ચહેરા પર હોય એવી આભા વરતાતી હતી.