બાળપણમાં કૃષિ, ગ્રામ અને સીમ પરિસરની ઓરમાં લપેટાયેલો રાવજી તરુણાવસ્થાની આકાંક્ષા, ઇચ્છાઓ, ઝંખનાઓ અને મહત્ત્વાકાંક્ષાઓ સાથે શહેરમાં ભણવા આવે છે અને પોતાના કાકાને ત્યાં રોકાય છે. આર્થિક રઝળપાટના તેના મન ઉપર ઉઝરડા પડવા માંડે છે તો સાથોસાથ સંબંધોની વિફલતા પણ તેની મુગ્ધતાનું હનન કરે છે. નગર એને નિર્મમ લાગે છે. બિનસલામતીની ભીતી તેને સતત પીડતી રહે છે. પરિણામે શહેર તેના ચિત્ત ઉપર ક્ષોભ અને ભયની લાગણી જન્માવનારું તત્ત્વ બની રહ્યું હતું. ભરયુવાનીમાં જ્યારે બાળપણ અને તરુણાવસ્થાનાં શમણાં સિદ્ધ કરવાનો સમય હોય ત્યારે રાવજી તણખલાંની તોલે તૂટી તૂટીને વીખરાઈ રહ્યાનું અનુભવે છે. (જુઓ પરિશિષ્ટ) તે શહેરની નિર્મમ ઉદાસીનતાને પડખે ગામ-ઘર-ખેતર તેને માના ખોળા સમાં લાગે છે. તેથી ગ્રામીણધરાને સતત ઝંખતો રહે છે. નગરજીવનનો આ ઓથાર અને ગ્રામધરા તરફનું તેનું આકર્ષણ તેની કૃતિઓમાં સતત પડઘાયા કરે છે. જેમ કે તેની ‘ઘેટાં’ વાર્તામાં ભલાભોળા ગ્રામજનનું કતલખાના જેવા શહેર તરફ થતા સ્થાનાંતરનું નિરૂપણ તો તેની ‘ઝંઝા’ નવલકથાનો નાયક પણ શહેરી સભ્યતા અને સંસ્કૃતિથી ઉબાયા કરે છે. તે જ રીતે અશ્રુઘર’નો નાયક ગ્રામથી દૂર હોવા છતાં સતત ગ્રામીણ અસબાબમાં જીવ્યા કરે છે. વળી, રાવજીની એકાધિક કાવ્યપંક્તિઓમાં નગરજીવનની ભયાવહતા અને સભ્ય સંસ્કૃતિનું ખોટાપણું તેમ ગ્રામીણ પરિવેશનું તેનું આકર્ષણ સતત ડોકાયા કરે છે.