આકાશમાં હાથીઓના વિરાટ સૈન્ય જેવાં વાદળોનાં દળ દેખાય છે. આભમાં જોવાનો મોકો જ્યારે પણ મળે એ જિંદગીની ધન્ય પળ હોય છે. માણસ જેટલું ઊંચે આકાશે જોવાનું ચૂકે એટલી એની ડોક ઝૂકે. બહુ ઝૂકેલી ડોકથી જિંદગી બોઝિલ બની જાય છે. અરે, ડોકની રચના જ જુઓને! એમાં જ કુદરતનો આદેશ આવી જાય છે. ડોકને પૂછો તો ડોક કહેશે કે બહુ પાછળ જોવાની સગવડ નથી. આજુબાજુ થોડું જુઓ તો ઠીક છે. બાકી અનુકૂળ તો સીધી રેખામાં આગળ જોવાનું જ છે. એટલે કે પાછળ જોવાની ડોકમાં વ્યવસ્થા નથી, પણ ઊંચે જોવાની સગવડ છે. જિબ્રાને એટલે જ કહ્યું કે આકાશ આપણી આંખોનો રોજનો ખોરાક છે. ખરેખર તો હૃદયની વિશાળતાનું એ ક્રમિક પરિપોષણ છે. સાધુ તો ચલતા ભલા એમ કહેવાયું, પણ અત્યારે સાધુઓ જેવી સ્થિરતા સંસારીઓમાં ક્યાં છે? સાધુઓ અને સંતોને એમની સંપત્તિઓએ સ્થિર કરી દીધા છે એટલે એના પરથી તેઓ ન હલે કે ચલે. ચલે હી નહીં તો ફિર ચલતા ભલા ક્યા ઔર બૂરા ક્યા? સૌથી વધુ અસ્થિર ગૃહસ્થ છે જેણે ખરેખર તો એના પદ પ્રમાણે ઞૃહમાં સ્થિર રહેવાનું છે.