૨૦૧૯ની લોકસભા ચૂંટણી જેમ જેમ નજીક આવી રહી છે, એક વાર ફરી દેશ તિરસ્કારની આગમાં નજર આવે છે. આમ તો ભારતમાં આવી પરિસ્થિતિ કોઈ નવી નથી. કદાચ આ માટે દેશનો એક મોટો વર્ગ મૌન ધારણ કરવા ટેવાઈ ગયો છે. હિન્દુ-મુસ્લિમ વિભાજન, ગેરસમજોનો બજાર ગરમ થવો, ખોટા પ્રચાર કરવા અને કરાવવા, સોશિયલ મીડિયાનો ઉપયોગ તેના માટે કરવો, ઇલેકટ્રોનિક મીડિયાના મહેમાન એંકર્સનો ખાસ પાત્ર ભજવવો, હિન્દુઓ અને મુસ્લિમોમાં તિરસ્કારને પ્રોત્સાહન આપવો, તેમની વચ્ચે અંતર પેદા કરવો અને અંતરના કારણે ફરી એકવાર રાજકીય વિસાત ઉપર ફાયદો પ્રાપ્ત કરવાની દોડમાં સૌથી આગળ નીકળવાની ઇચ્છામાં સક્રિય રહેવું. આ બધા તે કાર્યો છે જે થોડા દાયકાઓથી ચૂંટણી પહેલાં થાય છે અને સામાન્ય રીતે દરેક વખતે થાય છે. આમ છતાં આ બધા કાર્યો એક વિશેષ વર્ગની રૃચિ બની ચૂકી છે. પરંતુ અમુક લોકોની રૃચિ અને ઘણા લોકોની ચુપ્પીએ દેશના વાતાવરણને ખરાબ કરવામાં ખાસ પાત્ર ભજવ્યો છે. અને એવું લાગે છે કે આવનારા દિવસોમાં તેની શક્યતાઓ વધશે. ફરી એકવાર તિરસ્કારને સામાન્ય બનાવવામાં આવશે, લોકોને લડાવવામાં આવે, અમુક લોકોને આગ અને રક્તરંજિત રમતમાં આયોજનબદ્ધ રીતે સામેલ કરવામાં આવે, પછી સ્ટેજ શણગારવામાં આવે, વાયદો અને દાવાઓ કરવામાં આવે, પરિવર્તનના નારાઓ બુલંદ કરવામાં આવે, ચૂંટણી નજીક આવી જાય, અમુક લોકો હીરો બને અને બાકી એક વિશેષ સમય સુધી ચુપ થઈ જાય. આની વચ્ચે અમુક લોકો એવા પણ નજર આવે જે કાયમી શત્રુઓને આઇડેન્ટિફાઇ કરાવશે, બીજાઓને મસીહા સાબિત કરવામાં વ્યસ્ત થઈ જશે. રાજકીય બાજીગર તેમની આસપાસ ચક્કર લગાવશે અને જો કોઈ તેમની આસપાસ નહીં આવે તો પોતે બીજાઓની વચ્ચે ચક્કર લગાવવાની ઇચ્છા લઈ આમ તેમ ફરતા દેખાશે. બસ, અહીંથી જનતા અને વિશેષમાં અંતર સ્પષ્ટ થઈ જશે. જનતાને સલાહ આપવામાં આવશે, નેતાગીરીની ફરજો અદા કરવામાં આવશે, તાકાતની વહેંચણીની સ્ટ્રેટેજી બનાવવામાં આવશે અને જનતાને શબ્દ ‘સ્ટ્રેટેજી’ના અર્થ પણ સમજમાં નહીં આવે.