‘બૂટ તો લાવ્યો, પણ મોજા ભૂલી ગયો.’ એવું જ્યારે દીકરાએ કહ્યું ત્યારે બેફિકરાઈથી જ મૂળજીએ જવાબ આપેલો : ‘શું જરૂર છે, મોજાંની ? પણ અત્યારે તેને લાગ્યું કે મોજાં હોત તો બૂટ ઓછા બગડત ! પગનો પરસેવો મોજાં જ ચૂસી લેત ! હશે ! કહી તેણે કચવાતે મને બૂટમાં પગ નાખ્યા કે જાણે પોતે બદલાઈ રહ્યો હોય, બદલાઈ ગયો હોય તેમ લાગવા માંડ્યું. વર્ષોની ઈચ્છા આજે પૂરી થતી લાગી. મૂળજીને આજે પોતે મૂળજીભાઈ બની ગયો હોય તેવો ભાવ જન્મ્યો. બૂટ પહેરીને ચાલતાં તેને એમ પણ થતું કે રાતોરાત પોતે બે આંગળ વધી ગયો છે ! દીકરા પ્રત્યે માન થઈ આવ્યું. ગામમાં નીકળેલા મૂળજીને બૂટ પહેર્યાનો રોમાંચ હજુ શમ્યો ન હતો. બૂટ તો ખોખામાં, માળિયે સુરક્ષિત મૂકી દીધા હતા, પણ રોમાંચને તે સાથે લઈને નીકળ્યો હતો. જોનારાએ જોયું પણ ખરું કે મૂળજી આજ મૂળથી બદલાયેલો લાગે છે. પણ એનું કારણ કોઈ કળી ન શક્યું. મૂળજીને અત્યારે જણાવવું જરૂરી પણ ન લાગ્યું. પૂછનારે પૂછ્યું, પણ મૂળજી તો, ‘બસ, એમ જ !’ કહી રહસ્યને ઘૂંટતો રહ્યો. રસ્તે આવતા મહાદેવને પગે લાગ્યો. ડોલમાંથી કળશ્યો ભરી લિંગ પર રેડ્યો ને ચૉરા બા’ર આદમવારીનાં ખાસડાં ઉતારી, રામજીને માથું ટેકવ્યું. ઓટલે બેસી પત્તાં ચીપતા ભેરુબંધો-વાલજી, કાનોભાઈ અને કાળુભા વચ્ચે ગોઠવાઈ રમી રમતા મૂળજીની ચપળતા આજે સૌને આશ્ચર્યમાં નાખતી રહી.