વાત કરતાં કરતાંય હીરાભાઈ તેનું નિરીક્ષણ કરી રહ્યા હતા, જોઈને તેમનો જીવ બળી ગયો. તેના હવામાં ફગફગતાં કોરાં ઝુલફાંમાં કેટલાય સફેદ વાળ દેખાઈ રહ્યા હતા. પોતે ઊભા થઈને તેના માથામાંથી એટલા સફેદ વાળ ચૂંટી લે તો ? અરે નહીં નહીં, અશફાકને કેવું લાગશે ? તેની આંખોમાં પણ રતુંબડી ઝાંય હતી. તેના ચહેરાની સમગ્ર મુદ્રા એક ઉદાસીભરી કવિતા જેવી લાગતી હતી. હવે તેમની ફોન પરની વાત ગૌણ અને પ્રત્યક્ષ નિરીક્ષણના કારણે મનમાં ચાલવા લાગેલો સંવાદ મુખ્ય બની ગયો. આ સંવાદમાં ફોનની વાત અંતરાય જેવી લાગતાં તેમણે તે જલદી જલદી ટૂંકાવી દીધી. તેના કારણે વાતમાં થોડી રૂક્ષતા પણ આવી ગઈ. જે તેમના સ્વભાવમાં નહોતી. “જુઓને જીવરાજભાઈ, હમણાં એક તો મંદીનો સમય છે, વળી હાથ પણ થોડો ભીડમાં આવી ગયો છે. હા હા ભઈ, તમને તો મજાક જ લાગે ને, પણ ખોટું શું કામ બોલું ? કેટલાય સમયથી કાર બદલવાનો મારો વિચાર ખોરંભે પડ્યો છે. ફ્રીજ પણ બદલવાનું છે ને તે માટે ઘરવાળાં તકાજો કરી રહ્યાં છે. ના ના ભઈ, હમણાં તો તમે બીજી કાંઈક વ્યવસ્થા કરો, ખોટું ન લગાડતા. ચાલો ત્યારે, મળીએ.”