સમય મળે કે દ્વારકાની નગરીમાં બન્ને ચાલ્યા જતા. ક્યારેક આ ગોપી નદીમાં ભગવાન કૃષ્ણની ગોપીઓ સમાઈ ગઈ હતી.એમ જ આ મીરા અને શ્યામ બન્ને તેની પાળ ઉપર બેસીને એકબીજામાં ખોવાઈ જતા. ક્યારેક નાના નાના ઝગડા પણ થતા તો મીરા શ્યામને મનાવતી હતી. પોતાના હાથે જ ઓફિસમાં જમાડતી. લોકો તેમનો આ પ્રેમ જોઈને મંદ મંદ હસતા તો કેટલાય લોકો બળી જતા હતા.