મધ્યયુગીન કવિઓને યાદ કરીએ ત્યારે તરત જ સ્મૃતિમાં – હૈયામાં ઝળહળી જતું એક નામ યાદ આવે, એ નામ એટલે મીરાં. (મીરાબાઈ) ખરે જ મીરાંનો શબ્દ વૈભવ આજે પણ તેના નાદવૈભવ થકી જ આપણી આસપાસ અંકબંધ છે. આ મીરાંનો અર્વાચીન યુગમાં સતત સાક્ષાત્કાર કરનાર કોઈ કવિ હોય તો તે આપણા વહાલસોયા કવિશ્રી રમેશ પારેખ છે. બીજા ઘણાં કવિઓએ પણ મીરાંમય રચનાઓ આપી છે. તેમાં આપણી ભાષાની સમર્થક સર્જક (પદ્ય-ગદ્યબન્નેમાં) કવિ શ્રી ભગવતી શર્માનું એક આવું જ મીરાં કાવ્ય આપણે આજે ‘આચમન’માં આચનમવું છે.આ રચનાનું સ્વરાંકન મુંબઈના, ઓછા જાણીતા સ્વરકાર શ્રી ઉદયન મારુએ કર્યું છે અને ઉત્તમોત્તમ સ્વરાંકન છે. આ સ્વરાંકનના સ્વરો જ એટલા બધા ભાવમય અને મીરાંમય છે કે આપણને સતત – સતત એ ગણગણ્યા કરવાનું મન થયા કરે એવું સુંદર – શ્રેષ્ઠ સ્વરાંકન છે.