ભાષાનું પ્રયોજન એકબીજાને પોતાનું મનોગત સમજાવવાનું છે. એમાં બોલનાર કરતાં સાંભળનારની સગવડ વધારે મહત્વની વસ્તુ છે. “આંખના ખાસ દાક્તર”માં સંસ્કૃત, અરબી અને અંગ્રેજી ભાષાઓના તદ્દભવો છે, છતાં “અક્ષિ ચિકિત્સા વિશેષજ્ઞ” કે એવું કાંઈ પાટિયું કોઈ લગાડે તો તે સામાન્ય માણસને દુર્બોધ્ય અને અગવડભર્યું થશે. ધંધો કરવાની ઇચ્છાવાળો કોઈ માણસ એવું નહીં કરે. ભાષા- શુદ્ધિની દ્રષ્ટીએ આ મોટો સંકર છે, પણ ભાષાશુદ્ધિ એ કાંઈ સ્વતંત્ર સાધ્ય નથી. ભાષા પોતે જ જીવનનું સાધ્ય નથી પણ સાધન છે. તો તેની શુદ્ધિ વિશે તો શું કહેવું?