“સારૂ ચાલો તો નીકળીએ” હું બાઇક પર તેમની પાછળ બેસતા બેસતા બોલ્યો. અમે રાજુલા તરફ જવા પીપાવાવ ચોકડી વાળા રસ્તે જવાને બદલે રામપરા અને ભેરાઇ વાળા ટૂંકા રસ્તે જવા નીકળ્યા. રસ્તામાં ખેડાતા ખેતરો, ક્યાંક ખળામાં ભરેલો પાક અને ક્યાંક ચાલી રહેલી લણણી, ચોતરફ કુદરતે તેની કૃપા અને ખેડુતોએ તેમની મહેનત અને પરસેવો મન ભરીને રેડ્યા હતા. ખેતરોમાં ઉભેલા ચાડીયા જાણે પક્ષીઓ ઉડાડવાનું કામ કરવાને બદલે કોઇ સંત તેમને મોતીચારો ખાવા બોલાવતા હોય, તેમના લહેરાતા ઝભ્ભા પક્ષીઓને આમંત્રણ આપતા હોય તેવા વધારે લાગતા હતાં. હરીયાળી જોતા જોતા અને અલક મલકની વાતો કરતાં કરતાં અમે રાજુલા જવાના રસ્તે આવતી હિંડોરણા ચોકડી પહોંચ્યા. એક રસ્તો રાજુલા સીટી તરફ, એક રસ્તો દીવ, સોમનાથ તરફ અને એક રસ્તો મહુવા, ભાવનગર તરફ આમ ત્રણ રસ્તા અહીં ભેગા થાય છે. અમે અહીં એક ચાની લારી પર ઉભા રહ્યા અને વેફર સાથે ચાનો નાસ્તો કર્યો. માયાભાઇએ બે ચાર ફોન કર્યા અને હું ઉભો ઉભો વિચારતો હતો કે ક્યાં જવાનું હશે અને કઇ રીતે જઇશું.