આ આજની કહેવાતી ‘વાસ્તવિકતા’ આપણે જ સર્જી છે. એટલે તેમાંથી સમય પણ આપણે જ કાઢવાનો છે. વ્યસ્તતા આખરે આપણાં વિકાસ અને સમૃદ્ધિ માટે છે. પણ વિકાસ જેમ બહાર છે તેમ અંદર પણ જરૂરી છે. એ આપણે ભૂલી રહ્યા છીએ. શરીરની જેમ જ માણસના આત્માને પણ પોતાનો ખોરાક જોઈએ છે. ઉમદા વાચન, ઉમદા સંગીત, શ્રેષ્ઠ નાટકો કે ફિલ્મો, ઉચ્ચતમ કાવ્ય કે સાહિત્યગોષ્ઠિઓ, જ્ઞાનવર્ધક વ્યાખ્યાનો કે રસપ્રદ કલા-પ્રદર્શનો આ બધો આત્માનો ખોરાક છે જેના વડે માણસનું સંવેદનતંત્ર રચાય છે, ઘડાય છે, તેની કલાદષ્ટિ વિકસે છે. જીવનના બીજા અનેક આયામોને તે બૌદ્ધિકકક્ષાએ સમજી-ઉકેલી શકવાને સમર્થ બને છે. માણસ છે તો વ્યસ્તતા છે, માણસ જ નહીં રહે તો વ્યસ્ત કોણ રહેશે ? જાતનો, સ્વજનનો, કુટુંબનો, પ્રિયજનોનો, ગમતી પ્રવૃત્તિઓનો ભોગ આપીને સ્વીકારાતી આજની વ્યસ્તતા આપણને આખરમાં આપી આપીને શું આપશે ? કોલેસ્ટેરોલ ? ડાયાબિટીસ ? અપચો ? એસિડિટી ? ગભરામણ કે લોહીનું ઊંચું દબાણ ? તો શા માટે અત્યારથી જ જાગી જઈને આપણને ઉપકારક એવું સમયપત્રક ન બનાવીએ ? ટાઈમ-મૅનેજમેન્ટ આપણા હાથની વાત બનવી જોઈએ. દિવસથી રાત સુધીના આપણા ક્રમને બહુ બારીકાઈથી ચકાસીશું તો સમજાશે કે સવારે ઊઠવાથી માંડીને રાત્રે પથારીમાં સૂવા સુધીમાં આપણે ક્યાં ક્યાં કેટલો સમય બરબાદ કરીએ છીએ. અગાઉ કહ્યું તેમ જો મોટા મોટા કહેવાતા માણસો પણ પોતાને ‘ફિટ ઍન્ડ હેલ્ધી’ રાખવા માટે પોતાની ગમે તેવી વ્યસ્તતામાંથી સમય કાઢી શકતા હોય તો આપણે કેમ ન કાઢી શકીએ ? યાદ કરી જુઓ, આપણને ગમતી બાબતો આપણે ક્યારેય કોઈ જ ભોગે છોડતા નથી. મતલબ કે અવકાશ તો ચોક્કસ છે. સવાલ છે ફક્ત આપણી વિવેકબુદ્ધિનો, જે સાવ ખોટી પ્રાથમિકતા નક્કી કરીને ઉપરથી ‘વ્યસ્તતા’નો સ્વાંગ સજીને બેઠી છે !