અનુરાગ કશ્યપની ટેવ એવી કે ફિલ્મને વાસ્તવિકતાની લગોલગ લાવીને મૂકી દેવી. એટલે જ ફિલ્મમાં હાલકડોલક થતા કૅમેરા હોય, ઓછામાં ઓછું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક હોય, કલાકારોએ મેકઅપ મિનિમમ કર્યો હોય, પાત્રો છૂટથી ગંદી ગાળો વેરતાં હોય, મારધાડ કરતાં હોય અને રોજબરોજની લાઇફનું એવું ચિત્રણ કર્યું હોય કે હૉરર ફિલ્મ ન હોવા છતાં આપણને બીક લાગવા માંડે કે હાઇલા, દુનિયા આટલીબધી ખરાબ છે? (આવી જ બીક રામ ગોપાલ વર્માની ફિલ્મો જોતી વખતે પણ લાગે). ‘અગ્લી’ની સ્ટોરી આમ તો સિમ્પલ છે કે ભઈ એક ગુમ થયેલી બાળકીને શોધવાની છે, પરંતુ આટલી વાતમાં અનુરાગે દરેક પાત્રની અંદર ધરબાયેલી લાગણીઓને બખૂબી વણી લીધી છે. એક બાળકીના ગુમ થવાની ઘટનાને તેની આસપાસ રહેલા લોકો પોતાના સ્વાર્થ માટે ઉપયોગ કરવા માંડે છે એ જોઈને એવો જ વિચાર આવે કે જરૂરિયાત એ માત્ર શોધખોળની જ નહીં, પાપની પણ જનની છે. ભાંગેલા પરિવારોમાં બાળકોની શી હાલત થતી હશે એ વાત પણ અનુરાગ જરાય ઉપદેશાત્મક થયા વિના કહી દે છે.