રેડિયો મિર્ચી પર ગીત ચાલતું હતું, ‘લાગા ચૂનરીમેં દાગ... ચૂનરીમેં દાગ છુપાઉં કૈસે, ઘર જાઉં કૈસે! લાગા ચૂનરીમેં દાગ. બાબુલ સે નજરે મિલાઉં કૈસે....’ ગુલાલની આંખ એના બેડરૂમમાં લટકતી એના બાબુલની તસવીર પર પડી. જાણે પપ્પાની નજર એની ચુંદડી પર પડેલા દાગને તાકી રહી છે. એણે નજર ચોરી લીધી. રાતભર એ આંખમાંથી ટપકતાં આંસુના જળમાં ડૂમાનો ડિટરજન્ટ ભેળવીને છાતીના વોશિંગ મશીનમાં એની દાગવાળી ચુંદડી ધોતી રહી. પણ આ ક્યાં કપડાં પર પડેલો દાગ હતો ? આ તો જીવનના રેશમી તાકા પર પડેલો દાગ હતો. અને જીંદગીના કાપડ પર પડેલા બધા દાગ જિદ્દી જ હોય છે, કભી નહીં જાતે.