જીવનમાં જાણે અમાસનો અંધકાર છવાઈ જવાની રાહ જ જાતો હતો પણ કોણ જાણે કેમ કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ મારા પડખે ઊભી હતી… અને કેટલાય દિવસોની અનિંદ્રાથી પીડિત હું અગાશીએ જઈને ખુલ્લા આકાશમાં થોડુક ઊંઘી લેવા માટે પહોંચી ગઈ… અને મારી તો જાણે દુનિયા જ બદલાઈ ગઈ… ઊંઘ એવી ગાયબ થઈ ગઈ કે જાણે હમણા જ સવાર પડી હોય… પૂર્ણિમાનો ચંદ્ર તેના શીતળ તેજથી મારા જીવનમાં હંમેશાં ઠંડક કરવા માટે જ તૈયાર હોઈ ને એવું લાગ્યું… મને થયું કે જે અદૃશ્ય શક્તિ મને પ્રેરિત કરતી હતી તે આ જ ચંદ્રની છે, મારી દૃષ્ટિ ટુંકી હતી કે તેને આજે જોઈ શકી.