શહેર થોડું બદલાયેલું લાગ્યું. એ ઓવરબ્રિજ પર ચડ્યો અને ઓવરબ્રિજ વચ્ચેથી ઉતારવાના દાદારીયા પરથી ઉતરી પડ્યો. દિનુ વિચારતા-વિચારતા કદમ માંડી રહ્યો હતો…. ‘સંગુને આજે ગમેતેમ કરી માનવી લઈશ, એને આ લાલ સાડી આપી ખુશ કરી દઈશ. બિચારી, મારા વગર એ એકલી ચૌદ વર્ષ કઈ રીતે રહી હશે. ફાટેલા, થીંગડાવાળા લુગડાં પહેરીને, કેમ કેમ લોકોના ઘરનાં કામ કરીને રહી હશે….’ બાજુ-બાજુ માં ઝુપડાં, નજીક નજીકના કાચા-પાકા મકાનો, ફક્ત ચાલીને જ જવાય એવી ગલીઓમાં નવી જૂની બાળપણ-જવાનીની યાદો સાથે આખરે દિનુ એના મહોલ્લામાં આવી પહોંચ્યો. રાત વધી ગઈ હતી. બધા ઘરોના બારી-બારણા બંધ હતા. ‘જેવો દરવાજો ખખડાવીશ કે સંગુ ગુસ્સે થઇ પુછશે કે કેમ મોડું થયું. ને પછી જ દરવાજો ખોલશે. જમવા વગર બેસી રહી હશે. હવેતો એની ઉંમર પણ વધી ગઈ હશે. માથા પર થોડા ધોળામાં એ કેવી સરસ લાગતી હશે….’ જેવા વિચારો કરતા દિનુ એના ઘરની સામે આવી પહોંચ્યો. એના હાથમાંથી સામાન પડી ગયો. એનું ઘર બદલાઈ ગયું હતું. એકદમ ખખડધજ થઇ ગયું હતું. બહાર એની સાઇકલ હતી નહીં ને દરવાજા પર તાળું લટકતું હતું. દિનુના શરીરમાં કાટ લાગી ગયો ને એ ત્યાં જ સ્થિર ઉભો રહી દરવાજે લટકતા કટાયેલા તાળાને બસ જોઈ રહ્યો.