પરંતુ શું આપણે બીજાઓ પાસે આશા રાખીએ છીએ તેવા ખુદ પણ છીએ કે નહીં? સ્હેજ ઊંડે ઊતરીને જોવું પડે. પહેલી વાત એ છે કે આ જગતમાં માણસ એકલો તો કંઈ કરી શકે એમ નથી. અપેક્ષા રાખવી અને બીજાઓને આપણા પ્રત્યેની અપેક્ષાઓ જન્માવવી એ આપણો દોષ નથી. એ તો જીવનપ્રવાહના નિત્યના વહેણમાં ઉપરવાસથી આવતા સહજરંગ છે. એ આપણે ઊભા કરેલા નથી, પરંતુ એનું નિયમન કરવાનું આપણા હાથમાં છે. જે જિંદગીમાં બીજાઓ પ્રત્યે અપેક્ષાઓ વધારે હોય તો નક્કી છે કે એ જીવન સંપૂર્ણ પરાવલંબી હશે. અપેક્ષાઓ રાખવી સારી લાગે છે તો સમજવાનું કે પરાધીનતા કોઠે પડી ગઈ છે અને જેઓની કોઈની પાસે કોઈ અપેક્ષા જ નથી તેઓ વધુમાં વધુ સ્વાવલંબી હોય છે. એ જ કારણે જેઓ સ્વાવલંબી થવા ચાહે છે તેઓ અપેક્ષાના વાદળાઓ જ બંધાવા દેતાં નથી જેથી વરસાદ ન વરસે તો એમને કોઈ આઘાત લાગતો નથી.