અને ખરેખર પહેલા દિવસે જ એણે વર્ગમાં સોંપો પાડી દીધો. એ જાણી જોઈને વર્ગમાં પાંચ મિનિટ મોડો પહોંચ્‍યો. સાતમા ધોરણના એના વર્ગમાં છોકરા-છોકરીઓ બરાબરનાં ધમાલે ચડેલાં હતાં. એક ખૂણામાંથી એક છોકરો કાગળનાં વિમાન બનાવીને વારાફ્‍રતી બધાં ઉપર તીરની જેમ છોડતો હતો. બીજી બાજુ બે છોકરાઓ મસ્‍તીથી એકબીજાને ગડદા-પાટુ મારી રહ્યા હતા, અને એય જમીન પર આડા પડીને. એમની આજુબાજુ ટોળું વળીને બીજાં કેટલાય છોકરાંઓ તાળીઓ પાડીને તમાશો જોતાં હતાં. આખાય વર્ગમાં ભાગ્‍યે જ બે-ચાર છોકરાંવ બૅન્‍ચ પર બેઠાં હતાં. એ ક્‍લાસના બારણે ઠીક-ઠીક વાર ઊભો રહ્યો. એક તો બધાં મસ્‍તીમાં લીન, અને પાછો એ નવોસવો. મોટાભાગે તો કોઈનું એના તરફ ધ્‍યાન જ ન હતું. અને ધ્‍યાન પડયું હશે, તો પણ‘હવે એ તો નવો માસ્‍તર હશે, આપણે શું?’ વાળી કરીને બધાં પોતપોતાના દૈનિક ક્રમમાં મશગૂલ રહ્યાં. એની નજર સામેની બારી પર પડી. એક છોકરી બારી ઉપર સળિયા પકડીને લટકતી હતી. એનો હાથ સળિયાની બહાર કાઢીને બારીની બહારના છજા ઉપર ચોકથી ચિતરામણ કરી રહી હતી. એ ધીમેધીમે વર્ગમાં પ્રવેશ્‍યો. વારાફ્‍રતી બધાંને કડક નજરે જોતોજોતો. એની નજરના કડપની અસર ધીરેધીરે વર્તાવા લાગી. જેના પર એની નજર પડતી એ છોકરો, કે છોકરી ચુપચાપ પોતાની જગ્‍યાએ બેઠાં જ સમજો! ધીરે-ધીરે વર્ગમાં ગણગણાટ ઘટવા લાગ્‍યો. બધાં વારાફ્‍રતી પોતપોતાની જગ્‍યાએ ગોઠવાવાં લાગ્‍યાં. જે છોકરું બૅન્‍ચ પર બેસે એની સામે એકધારું જોઈને એ એનો ચહેરો યાદ રાખવા પ્રયત્‍ન કરવા લાગ્‍યો. એની નજરને પારખતાં-પારખતાં બધાં જ છેવટે શાંત થઈને બેસી ગયાં. બસ, પેલી બારીએ લટકેલી છોકરી સિવાયનાં બધાં જ. એ છોકરીની નજર એક તો બારીની બહાર, અને પાછી પોતાના કામમાં એ એટલી તો મશગૂલ, કે વર્ગ આખામાં સોંપો પડી ગયો છે એ વાતનું છોકરીને ધ્‍યાન જ ન રહ્યું!