એક બે દિવસો તો ઠીક પસાર થયા, પણ ત્રીજા દિવસે ઓફિસથી આવતા જ પત્નીએ મને ઉપાડ્યો ‘આ માછલીઘરમાંથી દુર્ગંધ આવે છે’ હું માછલીઘર પાસે ગયો, ખરેખર વાસ આવતી હતી, પાણી પણ એકદમ ડહોળું થઇ ગયું હતું. માછલીઓ પણ મુશ્કેલીથી દેખાતી હતી. ‘પપ્પા આનું પાણી એક બે દિવસે બદલવું પડે’ મારી પુત્રીએ ક્યાંકથી સાંભળેલી વાત મને સંભળાવી. મેં પત્ની સામે જોતાં કહ્યું ‘પાણી બદલાવી નાખ.’ પત્ની છણકો કરતા બોલી ’ના હો, હું ના કરું, તમારી ગીફ્ટ છે તમે કરો, આ માછલીઓ ખાય પણ એમાં અને બીજી જીવનજરૂરી ક્રિયાઓ પણ એમાં જ કરે, એવા ગંદા પાણીમાં હું હાથ ન નાખું’ મેં બાળકો સામે જોયું, તેઓ પોતાના હાથ વડે નાક દબાવવાની ચેષ્ટા કરતા દૂર ચાલ્યા ગયાં. આપણી પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ ન હતો. એટલે નાં છૂટકે સાવચેતીથી માછલીઘર ઉપાડી, બેલેન્સ કરતો હું ડેલીમાં ગયો, જાણે કોઈ જાદુનો ખેલ હોય તેમ પત્ની અને બાળકો મારી પાછળ ચાલ્યા. મેં હળવેકથી માછલીઘર નીચે મૂક્યું. સૌથી પહેલા તો એક નાના વાસણથી પાણી ઉલેચવાનું ચાલુ કર્યું, અર્ધા ઉપરાંતનું પાણી ખાલી કરી નાખ્યું. હવે માછલીઓને બહાર કાઢીને ડોલમાં રાખવાની હતી, પણ ભૂતકાળમાં આપણને માછલી પકડવાનો કોઈ અનુભવ નહિ, માછલી પકડવાનું માત્ર ફિલ્મો અને ટીવીમાં જોયેલું, કોઈ પ્રત્યક્ષ અનુભવ નહિ, મેં પ્રથમ તો નાના ડબલાથી માછલી પકડવાની કોશિશ કરી, પણ માછલીઓ ચતુર અને ચપળ નીકળી, માછલીઘરના એક ખૂણામાંથી બીજા ખૂણામાં વીજળીવેગે નાશી જાય. માછલીઓને હાથ વડે પકડવાની આવડત પણ નહિ. માછલી પકડવા અનેક પ્રકારની રીતરસમ અજમાવી પણ હું નિષ્ફળ રહ્યો. પત્ની અને બાળકોએ આ જાદુનો ખેલ જોતાં જોતાં પોતાના સલાહસૂચનનો મારો ચાલુ રાખ્યો હતો, પણ માછલીઓ જાણે ‘તમ સમીપે નહિ આવું’ એવી સ્ત્રીહઠ લઈને બેઠી હોય તેમ મારી પકડમાં આવતી ન હતી. આખરે મેં કંટાળીને પાછું પાણી ઉલેચવાનું ચાલુ કર્યું, સારા પ્રમાણમાં પાણી ઉલેચી નાખ્યું. હવે કદાચ માછલીઓને પણ લાગ્યું કે વધારે ભાગમભાગ કરીશું તો જીવથી જશું, એટલે એક પછી એક એમ બધી માછલીઓ મારી પકડમાં આવી ગઈ. માછલીઓને ડોલમાં નાખીને હું માછલીઘર સાફ કરવા લાગ્યો, ભૂતકાળમાં વાસણ, કપડા ધોવાનો અલ્પ અનુભવ અહી કામ આવ્યો. આખરે અરધા પોણા કલાકની મહેનત મજૂરી પછી માછલીઘરમાં હું નવું અને ચમકતું પાણી ભરી લાવ્યો, માછલીઓને નવા પાણીમાં તરતી જોઈને મને આનંદ થયો, સાથે એ જ્ઞાન પણ થયું કે આ કાર્ય વિકટ છે અને આપણે કરવા યોગ્ય નથી.