એવામાં સોગિયા સમાચારથી સવાર બગાડવા પેપર-મેગેઝીનવાળો આવ્યો. મને આંખની એવી બીમારી છે કે હું કોઈ પણ સાહિત્ય ખરીદીને વાંચું તો મને એ છાપેલા અક્ષર પણ ઊકલતા નથી. વળી એવી લોકવાયકા છે કે ‘મૂર્ખા હોય એ ખરીદીને વાંચે’ એટલે સહુની નજર મૂર્ખાને શોધતી’તી. એકાદ બે મૂરખા નીકળીયે આવ્યા અને ખરીદદાર કંઈ સાત કલાક સુધી થોડો જ વાંચ્યે રાખવાનો હોય ?! એટલે એના પૈસા વસૂલ થાય એ માટે સહુએ એની પાસેથી લઈને મેગેઝીન વાંચ્યું ! મેગેઝીનવાળો ગ્યો ને ચનામસાલાવાળો ખૂમચો લઈને આવ્યો. ‘ભૂખ ન જુએ ખૂમચો ને ઊંઘ ન જુએ ખભો.’ આખી રાતનાં ભૂખ્યાં ભાંડુઓએ ચનામસાલાથી જઠરાગ્નિ ઠાર્યો અને પછી ધીરે ધીરે પડોશીના ખભા પર ઝંપલાવવા માંડ્યા. જેને ભાગે મેદસ્વી ખભો આવ્યો એને તો નસકોરા નીંદર આવી ગઈ પણ જેને ભાગે રૂના ગઠ્ઠાવાળું ઓશીકું, મતલબ હાડકાપ્રધાન ખભો આવ્યો’તો એનું લમણું લેવાઈ જતું’તું. એના હાવભાવ જાણે એવું કહેતા’તા કે, હારાવ, ઘી-દૂધ ખાઈને નીકળતા હો તો !! હું તો ‘સંજય’ના રોલમાં હતી એટલે મને બધાની અંતરવાણી પણ સંભળાતી. આમ ‘ઈસકે ખભે પર ઉસકા સર, ઉસકે ખભે પર ઈસકા સર’ની રમત રમતાં રમતાં બધા ઊંઘી ગયા. એમાં કેટલાકનું મોઢું વૈષ્ણોદેવીની ગુફાની જેમ ફૂલફલેઝમાં પહોળું થઈ ગયેલું. મને તો ઈચ્છા થઈ આવી કે અંદર જઈને એક આંટો મારી આવું પણ વળતાં દ્વાર બંધ થઈ જાય તો ? એ બીકે માંડી વાળ્યું. કેટલાકનું મોં વળી ‘ટૂંક સમયમાં ખૂલે છે, ટૂંક સમયમાં ખૂલે છે…’ની જાહેરાતની જેમ ધીમે ધીમે થોડું થોડું ખૂલતું જતું’તું. વિવાહમાં જેમ ખાંડ ફાકવાનો રિવાજ હોય છે એમ ઊંઘવામાં મોં ફાડવાનો રિવાજ કેટલીક જનજાતિમાં હોય છે. એક બહેન તો વળી બધાની ઊંઘ એને જ ભોગવવી પડતી હોય એવી અદાથી પોતાના લમણે હાથ દઈને સૂતાં’તાં.