ઘણી વાર મને થાય કે આમ ઈમાનદારીથી જીવવાનું મને શું ફળ મળ્યું ? કલાર્ક તરીકે બેન્કમાં લાગ્યો તે માંડ માંડ પરીક્ષાઓ આપીને ઓફિસર થયો. ખોટું કરવું હોય તોય ક્યાં થાય એમ હતું ? તે આજે મારી પાસે એ જ મકાન અને એ જ જૂની મારુતિવાન. અને સુરેશ ? કેટલાય કાળાધોળા કરતો હશે. કાળાધોળા કર્યા વિના આવો ધંધો ચાલે ? ઘરમાં બે તો કાર છે. એક એની અને એક એની બૈરીની. પાછી નીતાભાભીની કાર તો ડ્રાઈવર સાથે. અને આ બે કાર પણ પાછી બદલાતી રહે. બે વરસ થયાં નથી ને નવાં મોડલ આવ્યાં નથી. જે દિવસે નવી કાર લે, મને અને સુમીને લઈને આઈસ્ક્રીમ ખાવા લઈ જાય. આખાય રસ્તે તેનું બકબક ચાલુ જ હોય. જૂની કાર આટલામાં વેચી, નવી કાર આટલામાં લીધી. આ ગાડીના હોર્સપાવર આટલા ને સી.સી. તેટલા. એ ગાડીની જાત જાતની ફેસિલિટી ઉપર, એન્જિન ઉપર, એવરેજ ઉપર લાંબું ભાષણ ઠોકે. આઈસ્ક્રીમનું ખાલી બહાનું હોય. મૂળ મુદ્દો અમારી ઉપર રોલો પાડવાનો. પાછું આટલું ઓછું હોય અને કાલે ત્રીજી કાર લઈ નાખી. પાછો કહે છે કે, ‘અનિલ માટે લીધી.’ હવે એનો વનેચર માંડ તેવીસનો થયો. હજુ હમણાં તો ધંધે જતો થયો. એક-બે સોદા પાર પાડ્યાય ખરા પણ હજી ઠરીઠામ થાય એના પહેલાં તો મોંઘીદાટ કાર ! કાલેય હંમેશની જેમ સુરેશ અમને આઈસ્ક્રીમ ખાવા લઈ જ ગયો અને ભાષણ ઠોક્યુંય ખરું !