રન્નાએ વાતનો દોર આગળ વધાર્યો. ઊંઘ તો શાંતિથી નથી જ આવતી પણ અનિષનું બ્લડ પ્રેશર વધ-ઘટ થયા કરે છે. આખો દિવસ ગુસ્સો તો નાકની અણીએ જ લટકતો હોય. અમારો દીકરો રાજ હવે દસમા ધોરણમાં આવ્યો. એને તો વિસ્મયને ડૉક્ટર જ બનાવવો છે. હવે, બિચારા રાજને બાયોલોજીમાં જરાય ઇન્ટ્રેસ્ટ નથી. તો પણ વિસ્મયની પાછળ આદુ ખાને એના ડૅડી પડી ગયા છે. આ બધું તો ઠીક પણ એનું કૉલેસ્ટ્રોલ વધવા લાગ્યું છે એસિડીટી પણ રહે છે. એને તો બસ એના ‘નામ’ની જ પડી છે. ‘સક્સેસ’ની જ પડી છે. એ માટે અનિષ પોતાની પર્સનલ અને ફેમિલિ લાઇફનો કેટલો ભોગ આપે છે એની એને ખબર જ નથી. મેં કહ્યું “અનિષ લાઇફની સ્પીડને થોડી ધીમી પાડ.”.. તો મને કહે છે “રન્ના, એક જ જીંદગી છે. ટાઇમ બહુ ઓછો છે એવું કંઇક કરી જવું છે કે બધા યાદ રાખે. તને સમજ નહીં પડે” હવે કહો શું કરવું..!!!’