અરે ! જો બેટા બા આવ્યાં !’ કહેતી તન્વી હીરને ઊંચકીને તેની મા મૃદુલાને આપે છે. હીર જાણે તેની બાની જ રાહ જોતી હોય એમ તરત જ મૃદુલા પાસે જાય છે. મૃદુલા આજ હીરની જોડે જાણે બાળક જ બની જાય છે, જાણે એને આવનારા સમયથી પીછો છોડાવી હીરની જેમ પાછા એક વરસની બાળકી બની જવું છે. આભાસ છે, અંદેશો છે અને કે સમય એને પાછળ નહીં પણ આગળ ને આગળ ધકેલી રહ્યો છે. મૃદુલા આજે પહેલીવાર સમય સાથે ચાલતાં અચકાય છે તેને આજે પાછું આજે બચપણમાં જતું રહેવું છે. પ્રશ્નોની હારમાળા અને આખો ભૂતકાળ જાણે નજર સમક્ષ ફરી જીવતો થયો હોય એમ એ અનુભવી રહી હતી. આજે જાણે સમય અહીં હીર પાસે જ રોકાઇ જાય તો કેવું એ વિચારે હીરને ગોળ ચકરડી ફેરવતાં તેનાં મગજમાં પણ વિચારો ચકરાવે ચઢ્યાં હતા. પણ આજ સુધી ક્યાં સમયે કોઇનું સાંભળ્યું હતું કે આજે સાંભળે ?