'શું થાય છે તમને માલતીબેન, શાની ચિંતા સતાવે છે તમને? શ્લોકા ખૂબ ધમાલ કરે છે? તેની ફરિયાદો આવ્યા કરે છે? તે તમારી વાત સાંભળતી નથી? તે ભણવામાં હોંશિયાર નથી? સ્કૂલમાં ધ્યાન નથી આપતી? તેના ટીચર્સ ફરિયાદો કરે છે? શું, કઈ ચિંતા તમને આટલી બધી સતાવે છે માલતીબેન મને કહો.' સામે બેઠેલા માલતીબેનને ડોક્ટર હમણાં એ રીતે સવાલો પૂછી રહ્યા હતાં જાણે કોઈ નાના છોકરાને કોઈ જાદૂગર પોતાની વાતમાં ભોળવી રહ્યો હોય. માલતીબેન રડી પડ્યા, 'ના, મહેતાસાહેબ અમારી શ્લોકા તો ખૂબ વ્હાલી દીકરી છે. વળી તેને અમારી આ સાર્થકીનું રૂપ મળ્યુ છે એટલે દેખાવે પણ ખૂબ જ સુંદર અને ડાહી તો એટલી કે એની ક્યારેય ફરિયાદ આવશે તેવું વિચારી પણ નહીં શકાય.' માલતીબેન બોલ્યા. 'તો પછી? તો પછી એવી કઈ વાત છે કે તમે આટલી બધી ચિંતા કરો છો? મને કહો માલતીબેન, મને નહીં કહો તો બીજા કોને કહેશો? 'હું તેર વર્ષની હતી, મારા બાપા ખેતરોમાં મજૂરી કરીને ઘર ચલાવતા. અમારા પરિવારમાં એકમાત્ર મારા બાપા જ ગરીબ, બાકી મારા કાકા અને ફોઈના ઘરને ગામલોકો મોટા શેઠની કોઠી કહેતાં. હું તેર વર્ષની થઈ ત્યાંસુધી મને યાદ નથી કે મારે માટે એકપણ નવુ કપડું મારા બાપા લાવી શક્યા હોય. કાકાની દીકરી એટલે કે મારી બહેનના કપડાં જૂના થાય તે જ મારા ભાગે આવતાં. એક દિવસ મારી કાકી એક ફાટેલું ફ્રોક મારા માટે આપી ગઈ ત્યારે મેં તે પહેરવા માટે મારી મા ને ના કહી દીધી. કાકાને આ વાતની ખબર પડી તો તેમણે કહ્યું કે, દીકરીને તમે ફાટેલા કપડાં આપો તો તે ના જ કહે ને. ચાલ દીકરા હું તને નવું ફ્રોક લઈ આવી દઉં. હું તો હરખાઈ ગઈ. જિંદગીમાં પહેલીવાર મને નવું ફ્રોક પહેરવા મળવાનું હતું. કાકા મને બાજૂના ગામની મોટી દૂકાને લઈ ગયા અને એક નવુ નક્કોર ફ્રોક અપાવ્યું. પાછા ફરતી વખતે ખેતરે રોટલો જમતા મને કહે, માલતી, કાકાને તારું નવું ફ્રોક પહેરીને નહીં દેખાડે? તે દિવસે કાકાએ રોટલો નહીં ખાધો, નાની થાળીનું ચાખ્યા વિનાનું ભોજન તેમને મન વધુ મજેદાર હતું. મને સમજાતુ નહોતું કે કાકા આવુ કેમ કરી રહ્યા છે, પણ મને એટલું દુખતુ હતું કે તે રાત્રે હું સૂઈ નહોતી શકી અને મને તાવ આવી ગયો હતો. પછી તો ફોઈને પણ મારા પર વ્હાલ આવ્યો તે ફૂવાજીને ફ્રોક લેવા મોકલાવ્યા, કાકા કોક દિવસ બહાર જમવા લઈ જાય તો ફૂવાજી ક્યારેક શહેરમાં પીકચર જોવા. મને ડર લાગે છે મહેતા સાહેબ કે અમારી શ્લોકા જોતાં જ ગમી જાય એટલી મીઠડી છે. એને કોઈ કાકો, મામો કે બીજો કોઈ... ડોક્ટરે જોયું કે હમણાં માલતીબેન જ નહીં સાર્થકી પણ તેમની સાથે રડી રહી રહી હતી. 'મને માફ કરી દો મમ્મી...' સાર્થકીથી આગળ કંઈ જ બોલાયુ નહીં અને તે ડોક્ટરની કેબિનની બહાર ચાલી ગઈ.