પરંતુ કહેવાય છે ને કે માણસને સુખની કિંમત નથી હોતી. પોતાની પાસે જે કંઈ હોય એ તેને ઓછું જ લાગે છે. માણસને હંમેશા સામે કિનારે જ સાચું સુખ દેખાય છે. શું મારી બાબતમાં પણ એવું જ થયું હશે ? સમય વીતતાં ઘર હવે વ્યવસ્થિત ગોઠવાઈ ગયું હતું. હિરેનનો પગાર વધતાં અમે જરૂરી તમામ ભૌતિક ઉપકરણો વસાવી લીધા હતા. આથી, હવે મારી પાસે ઘણો ફાજલ સમય રહેવા લાગ્યો. નવરાશની પળોમાં હું કંઈક વાંચુ અથવા કોઈ સારી ટી.વી. સિરિયલ જોઈને સમય પસાર કરી લઉં. તેમ છતાં મને કોઈ વાતનો કંટાળો નહોતો. પરંતુ એક દિવસ મારી એક સખીને લગ્ન પછી અભ્યાસ કરતી જોઈને મનેય આગળ ભણવાનું મન થઈ આવ્યું. મને થયું કે હું પણ એમ.કોમની એક્ષ્ટર્નલ પરીક્ષા આપી દઉં. જો કે તેનો કોઈ ઉપયોગ નહોતો પરંતુ મારે આ નવા શહેરમાં સમય પસાર કરવા કંઈક કરવું હતું. હિરેને મારા આ વિચારને વધાવતાં તરત મને કૉલેજમાંથી ફોર્મ લાવી આપ્યું. આમ, ઘરકામ સાથે અભ્યાસ કરતાં જોતજોતામાં વર્ષો પસાર થવા લાગ્યા. પરીક્ષામાં સારા માર્ક્સે ઉતીર્ણ થઈને મેં માસ્ટર ડિગ્રી મેળવી. એ સમયે ઉત્સાહમાં આવીને મેં ઈન્શ્યોરન્સ અને બેન્કિંગની પરીક્ષા પણ આપી દીધી અને સદનસીબે એમાં પણ હું સારા ટકાએ પાસ થઈ ગઈ. એક દિવસ જ્યારે એમની જ બૅન્કનો કૉલ લેટર આવ્યો ત્યારે મને પણ નોકરી કરવાની ઈચ્છા થઈ આવી. મેં હિરેનને સૌપ્રથમવાર આ વાત કહી ત્યારે પણ એમણે આ બાબતે અનિચ્છા દર્શાવી. એમનો કોઈ દબાવ નહોતો પરંતુ એમની ઈચ્છાને અવગણવી એ મને ગમતું નહીં. મને હતું કે હું એમને પછી મનાવી લઈશ. હમણાં થોડા સમય પહેલાં હું પિયર રહેવા ગઈ ત્યારે ત્યાંથી ઈન્ટરવ્યૂ આપી આવી. છેવટે, પસંદગી થતાં આ એપોઈન્ટમેન્ટનો કાગળ મારા હાથમાં આવી પહોંચ્યો. બધું એટલું ફટાફટ થઈ ગયું કે ખુદ મને જ કશું વિચારવાનો સમય ન રહ્યો.