તેવી જ રીતે, આ અસંબંદ્ધતાનો મેળાપ કેવી રીતે છેવટે સંસારની ચક્રીય પદ્ધતિ તરફ ઉથલાની આ શક્યતા સાથે કદી એકવાર ફરીથી જોડાઈ શકે છે? વળી વર્તમાન વસ્તી વિસ્ફોટ સાથે શું સાબિતી છે કે અસ્તિત્વની કામચલાઉ અને ભ્રામક સામગ્રીની આ રીતો મેળાપની પૂર્ણ સ્થિતિમાં પરિણમતા વિનાશની તરફ આગળ વધી રહ્યા છે? સર્વેશ્વરવાદના વિચારની અન્ય દ્વિધા એ છે કે ભગવાનનો છેવટનો અથવા સંપૂર્ણ અર્થ અનૈતિક છતાં માનવીય તરીકે વર્ણવવામાં આવે છે, ભગવાન તરીકે, નૈતિક જીવો તરીકે કામગીરી કરે છે. ફરીથી, અનૈતિકતાનું આ ઉચ્ચ સ્વરૂપ નૈતિકતાના નીચા સ્વરૂપમાં તબદીલ થવા સક્ષમ છે? છતાં હિન્દુઓ અન્યોની તરફ સદભાવનાપૂર્ણરીતે વર્તવા પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવે છે કે જે તેમના અંતિમ અનૈતિક સ્થિતિને પહોંચવા નૈસર્ગિકરીતે વિપરિત હોવાનું લાગે છે.અનિવાર્યપણે તેમની ક્રિયાઓ, તેમની સર્વેશ્વરવાદી ફિલસૂફી નહી, વ્યવહારિકરીતે સૂચવે છે કે આવી પરોપકારવૃત્તિ ખાસ કરીને સંસ્કૃતિ, કેળવણી, સમાજના અત્યંત અસ્તિત્વને પ્રદાન કરતું હોવાથી તેના અનૈતિક ભાગની સરખામણીમાં ક્રમ નાના ને બદલે મૉટી હોય છે. આમ નિર્વાણ અથવા મોક્ષ સુધી પહોંચવામાં એક આધારશીલા તરીકે તેમની થિયરીને સમાવવા તેઓ રોજબરોજની જીંદગીને કેવી રીતે મૂલવે છે અને હાથ ધરે છે ?તે ખૂબ જ પરસ્પર વિરોધી છે. તદુપરાંત નૈતિક ભિન્નતા કેવી રીતે ભ્રામક અને વાસ્તવિકરીતે અર્થહીન બની શકે છે ?અને પછી તેમને અર્થપૂર્ણ અથવા નોંધપાત્ર બનાવતાં આ પ્રશંસાપાત્ર કાર્યો ગમે તે રીતે રહસ્યાત્મક રીતે પરિવર્તિત કરે છે જે અંતિમ સત્ય કરતાં જાદુ જેવું વધુ લાગે છે. વાસ્તવમાં, સર્વેશ્વરવાદી માન્યતા અનુસાર, ભગવાનની ટીકા કરવા માટે કોઈ વાસ્તવિક તફાવત અને અન્યથા વસ્તુ ન હોઈ એડોલ્ફ હિટલર અને મધર ટેરેસા ના કૃત્યો વચ્ચે તફાવત પાડવાની કોઈ જરૂર નથી. છતા કયા સર્વેશ્વરવાદી નૈતિકરીતે ઉલ્લંઘન થતી વખતે ધીમે ધીમે સ્થાયી થતા નૈતિક ઉપરાંત જીવે છે જે ખોટાથી ખરાનો વિચાર કરતી સાર્વત્રિક ન્યાય સિસ્ટમ નો વાસ્તવવાદ તરફ પુરાવો છે,? ભેટ આપતા મિત્ર અને તે ભેટ ચોરી કરનાર ચોર વચ્ચે મૂલ્યમાં કોઈ તફાવત નથી માત્ર અપ્રમાણિકતા અને એક જૂઠાણું છે. શુ તમે કાયદા વિનાની અરાજકતાની સ્થિતિમા રહેતા હોવાની નૈતિક સીમાઓ વગર સંચાલિત કરવામાં આવતા વિશ્વમાં અને સમાજની કલ્પના કરી શકો છો? સામાન્યરીતે સર્વેશ્વરવાદી સાહજિક રીતે સમજે છે કે તેઓ સામાજિક જોડાણ માટે નૈતિક ધોરણો રાખવા કંઈક વાસ્તવિક અને નોંધપાત્ર છે કે જે તેઓ કરી શકતા નથી અને જેમાથી મુક્ત થઈ શકાય નહી અથવા ટાળવુ ન જોઈએ અને જે પ્રતિશોધ ના કાર્મિક દળોમાં વિશ્વાસ તરીકે મૃત્યુ પછી અથવા કબરમા પણ અસ્તિત્વ ધરાવે છે, હિન્દૂ માન્યતાઓ અનુસાર ખરા અને ખોટા / સારા અને અનિષ્ટ ના સાર્વત્રિક સિદ્ધાંતોંના ભંગ તરીકે અનૈતિકતા ના પરિણામ સમજવામાં નોંધપાત્રરીતે સંબંધિત હોય છે. છેલ્લે આ બાબતે હું એવુ નથી કહેતો કે હિન્દુઓ અનૈતિક હોય છે, પરંતુ હું એ સ્થાપિત કરવા માંગુ છું કે તેઓ પાસે તે મુજબ કાર્ય કરવા ખરેખર મજબૂત આધાર નથી જો આવા વર્તન અનિવાર્યપણે અવાસ્તવિક અથવા ભ્રામક હોય અને તેમની માન્યતા સમાવતા જણાવતા હોય, તો આ માત્ર જરૂરી છે એટલે કે ખાસ દલીલ લે છે કે જે તેઓની જીવનશૈલીને ખોટી પાડે છે. છેવટે એમ કહેવુ કે ભગવાન અનૈતિક છે એ ભગવાનના ખ્યાલને મૂર્ખ સામાજીક માર્ગની સમકક્ષ બનાવે છે. અન્ય બાબત એ છે કે સર્વેશ્વરવાદી એ અને બિન એ સમાન છે અને સમાન વાસ્તવિકતા છે તેમ કહીને બિન વિરોધાભાસ કાયદા જેવા કારણ અને તર્કને નકારશે , છતા તેમની રોજબરોજની જીંદગી તેમની માન્યતા પદ્ધતિ સાથે અથવા તેમની સર્વેશ્વરવાદ ફીલોસોફી સાથે સુસંગત હોતી નથી કે વાસ્તવિકતા અને ભ્રમણાવચ્ચે ભેદના આધારે શુ સાચુ છે અને શુ ખોટુ છેના દ્વૈતવાદને આધાર આપે છે. વ્યક્તિ અસ્તિત્વ ધરાવતી નથી કે જેને અસ્તિત્વ ધરાવવા કટાક્ષપૂર્ણ વ્યક્તિની જરૂર છે જેવા દાવાઓને ભારપૂર્વક રજૂ કરવા સર્વેશ્વરવાદીને પોતાનો દાવો રજૂ કરવા માટે આ પાયાવિહોણા સિદ્ધાંતના કેટલાક ઉદાહરણો છે.