પણ દલો એમ હિંમત હારી જાય તેમ નહોતો. એ ઊપડ્યો વશરામ ભૂવાની વાડીએ. બરાબર ટાંકણે જ વશરામ ભૂવો વાડીએ નહોતો. દલા તરવાડીએ વાડીમાં ચોમેર નજર નાખી. બધે એને રીંગણાં જ દેખાયાં. રીંગણાંય કેવાં ? હાથ અડાડ્યાં વગર માત્ર આંખથી જ એની કુમાશ પરખાઈ જાય – એવાં કૂણાંકૂણાં રીંગણાં. વાડીમાં રીંગણાનો પાર નહિ ને રખેવાળ હાજર નહિ ! પણ એમ તો દલો સિદ્ધાંતવાદી હતો. રીંગણાં ઉપાડી જવાય ને છતાં એ ચોરી ન કહેવાય, એવો રસ્તો દલો વિચારવા માંડ્યો. સ્વાતંત્ર્ય પછી આવા અનેક રસ્તાઓ ખૂલ્યા હતા. દલો આવા રસ્તાઓનો જાણતલ હતો. એક વિચાર દલાના મનમાં ઝબક્યો. એણે વાડીને કહ્યું : ‘વાડી એ બાઈ વાડી !’ પણ વાડી થોડી બોલે ? પણ દલો એમ મૂંઝાય એવો ક્યાં હતો ? એ તો દેશની જનતાનો પ્રતિનિધિ હતો. દેશની જનતા વતી બોલવાનો એને હક હતો. વાડી દેશની જનતા હતી. એટલે વાડી વતી એ બોલ્યો : ‘બોલો, દલા તરવાડી !’ પછી દલાએ પોતાના વતી પૂછ્યું, ‘રીંગણાં લઉં બે-ચાર ?’ અને પછી તરત જ વાડી વતી જવાબ આપ્યો, ‘લો ને, દસ-બાર !’ દલો ભાષાવિજ્ઞાની નહોતો, પણ ભાષાની શક્તિ દલો બરાબર પિછાનતો હતો. દસબાર રીંગણાં એટલે દસ કે બાર જ રીંગણાં નહિ, જોઈએ તેટલાં રીંગણાં એવો અર્થ થાય એ દલો જાણતો હતો. એટલે એણે ગાંસડી ભરીને રીંગણાં ઉઠાવી લીધાં.