અને એ ઘટના બાદ તો જાણે સમયને પણ પાંખો ફૂટી નીકળી હોય એમ મહિનાઓ, વર્ષો ઉડતા ચાલ્યા. એકાદ વર્ષના ટૂંકા ગાળામાં જ સુંદરીએ તેના વેપાર પર પકડ ગુમાવી, અને એ જ તકનો લાભ લઇ મેં પોતાની ધાક જમાવી ! બેશક હું બીજી સુંદરી બનવા નહોતી જ માંગતી, પણ એ સ્થાન મેળવ્યા બાદ કોઈ નવી બુલબુલને એ નરકમાં આવતા જરૂર બચાવી શકત… માટે જ એ ગંદકીમાં ઉતર્યા બાદ, સંપુર્ણપણે ગંધાઈ જવા સુધી હું તૈયાર હતી ! અને કદાચ કુદરત પણ મારા પક્ષે કામ કરી રહી હતી. થોડા જ મહિનાઓમાં મને એક ગંભીર રોગ હોવાનું નિદાન થયું, અને મેં ‘ધંધો’ બંધ કર્યો. પણ બાકીની બધી જ સ્ત્રીઓ મારી નીચે કામ કરતી એમ કહું તો પણ ખોટું નથી. અને એમ જ બીજા બે વર્ષ વીતી ગયા. જેટલી છોકરીઓ હતી એટલી જ સંખ્યા બરકરાર રાખી… કારણકે કોઈ નવી બુલબુલ આવે એ મને હરગીજ બર્દાશ્ત નહોતું. અને હું તો એ અન્ય સ્ત્રીઓને પણ મુક્ત કરી દેવા માંગતી હતી, પણ એ બધી ‘અમારું નસીબ છે, હવે કુટી લઈશું’ કરીને ત્યાં જ ગુજરાન ચલાવતી. અને એમ પણ બહાર નીકળીને તેમને કામ પણ કોણ આપવાનું હતું… પછી ન ઘરના કે ન ઘાટના જેવો સિનેરિયો થતો.