ઉપરની ઘટનાઓમાં મેં મોટી-મોટી કે ઊંડી-ઊંડી લાગણીની વાત કરી. પરંતુ રોજેરોજ દુભાતી રહેતી મારી નાની-નાની લાગણીની પણ મોટી યાદી બની શકે છે. મારા દેશની ગંદકી જોઈને પણ લાગણી દુભાય છે. રસ્તાઓની, ટ્રાફિકની સતત વધતી જતી દુર્દશાથી લાગણી દુભાય છે. કપાતાં વૃક્ષો, ફેલાતાં જતાં ક્રૉન્કીટ જંગલો, પાણી માટે વલખાં મારતા લાખો લોકો, ગરીબ વર્ગ કે નીચી-પછાત જાતિના લોકો સાથે થતા દુવ્ર્યવહારો, કુમળાં બાળકો પાસે કરાવાતી કાળી મજૂરી વગેરે જોઈ લાગણી દુભાવાનું વર્ષોથી અવિરત ચાલુ છે. ઘણી વાર તો લાગણી દુભાઈ રહી છે એવું યાદ કરવાનું પણ ભૂલી જવાય છે. હવે તો મારી આ લાગણીઓ એક નવી સવારની પ્રતીક્ષામાં રોજ રાતે સૂઈ જાય છે. કદાચ એક દિવસ એ કાયમ માટે સૂઈ જાય એવું બની શકે, પરંતુ એ પહેલાં એ રોજ જાગશે અને નવી આશા બાંધશે. બોલો તમે શું કહો છો? એ સવાર આવશે ખરી?