મોતીભાઈ અમને સવારે પાંચ વાગ્યે નારદભાઈની વાવે લઈ વાવના મંડાણ ઉપર વક્તાને ઉભો રાખે. શ્રોતાઓ અમે ચપટીક હતા. જુદી જુદી દિશામાં દૂર દૂર ખૂબ દૂર-વક્તાનો અવાજ લાંબે પહોંચે ત્યાં સુધી દૂર અમને ઊભા રાખે અને વક્તા જાણે કે પંદર વીસ હજારની મેદની સમક્ષ ભાષણ કરતો હોય તેમ મોટેથી ભાષણ કરે. આવી રીતે ભાષણો કરવાનો સૌને ફરજિયાત વારો આવે અને ઇચ્છા ન હોય તો પણ મોતીભાઈ પરાણે ઉભા કરે. ના પાડીએ તો કહે, અરે મૂર્ખા, આમ શરમાઇશ તો કેમ ચાલશે? આપણે તો સાચે જ મોટી સભાઓ માટે તૈયાર થવાનું છે. કોઈ કોઈ વખત હસવું આવતું અને લાગતું, કે આ કયા રવાડે ચડ્યા છીએ અને મોતીભાઈ આ શા ખેલ રોજ કરાવે છે! પરંતુ એમણે પાડેલ ટેવ ભવિષ્યમાં કામ આવી ગઈ ત્યારે એની કિંમત જણાઈ.