હરિવલ્લભદાસ ભૂતકાળની સ્મૃતિઓમાં ખોવાઇ ગયા હતા. 'શાલુ એનાથી પાંચેક વર્ષ નાની. શાલુને રમાડતી વખતે એ ઉંમરે પણ મોટા ભાઇ તરીકે પોતાની જવાબદારી ઝનૂનથી નિભાવે. એક વાર હું અહીં આ જ રીતે સોફા પર બેઠો હતો. થોડે દૂર નીચે બેસીને કાશીબા મેથી ચૂંટી રહ્યાં હતાં અને મંજુલા એમને મદદ કરી રહી હતી. એકાદ વર્ષની શાલુ અહીં આ હૉલમાં વચ્ચે બેઠી હતી. વિભો એની મસ્તીમાં સોફા ઉપરથી ભૂસકા મારી રહ્યો હતો. એણે જોયું કે એક મોટો મંકોડો વરસાદ પછી જોવા મળે છે એવો પાંખવાળો મંકોડો ધીમે ધીમે શાલુ તરફ આગળ વધી રહ્યો હતો. શકરાબાજ જેવી નજરે આ દૃશ્ય જોયું એટલે પોતાની રમત છોડીને એ ત્યાં પહોંચ્યો. ધડામ દઇને પોતાના પગથી એણે એ મંકોડાને કચડી નાખ્યો. જે રીતે દાંત ભીંસીને એણે મંકોડાને મારી નાખ્યો એ જોઇને મંજુને તો અરેરાટી થઇ ગઇ. સાથે એટલો સંતોષ પણ થયો કે મારી દીકરી નસીબદાર છે. બહેનની રક્ષા કરે એવો ભડવીર ભાઇ મળ્યો છે.'