થોડી વાર એમ લાગતું હતું કે ત્રણ-ચાર દિવસ પહેલાં જ્યાંથી ગુજર્યો હતો એ જ આ જગ્યા છે, તો કોઈ વાર શંકા થતી હતી કે આ જગ્યાએથી તો જાણે કદી નીકળ્યો જ નથી. પણ ધીમે-ધીમે યાદ આવવા માંડ્યું. ‘યહ તો વહી જગહ હૈ ગુજરે થે હમ જહીં સે’ – એની ખાતરી થવા માંડી. પણ કેરીનો માંડવો ક્યાં? હું કેરી બદલાવવા આવીશ એ બીકે કેરીવાળાએ કેરીનો માંડવો જ સંચોડો કાઢી નાખ્યો કે શું? પણ પછી મને એટલું યાદ આવ્યું કે તે દિવસે હું આવ્યો ત્યારે મારી સામેની બાજુએ કેરીનો માંડવો હતો. એટલું જ નહિ, એક શૉપિંગ સેન્ટરની બાજુમાં જ આ માંડવો હતો. અલબત્ત, શૉપિંગ સેન્ટરની ડાબી બાજુએ હતો કે જમણી બાજુએ હતો તે અંગે કશું યાદ ન આવ્યું. પણ જાહેર માર્ગ પર આટલી નિશાનીથી માંડવો જડી જશે એ શ્રદ્ધા મારા મનમાં જન્મી. મેં સામેની બાજુએ જોયા કર્યું. શૉપિંગ સેન્ટરો તો દેખાયાં જ કર્યાં, પણ માંડવો ક્યાં? આમ કરતાં હું રસ્તાના છેડે પહોંચી ગયો. પણ લીલી બત્તી થવાની રાહ જોતો ઊભો હતો ત્યાં મારા મનમાં બત્તી થઈઃ હું તે દિવસે તો આ છેડાથી દાખલ થયો હતો. આજે બીજા છેડાથી દાખલ થયો તો સામેની બાજુએ માંડવો ક્યાંથી આવે? હું માંડવા પાસેથી જ પસાર થયો હોઈશ પણ મારું ધ્યાન તો સામેની બાજુએ હતું – માંડવો ક્યાંથી દેખાય? લીલી બત્તી થઈ ને મેં સ્કૂટર ઘુમાવ્યું – થોડી જ વારમાં સામેની બાજુએ માંડવાનાં દર્શન થયાં. ફરી આખું ચક્કર લગાવી હું માંડવા પાસે પહોંચ્યો. કેરી ખરાબ નીકળ્યાની વાત કરી. કેરી વેચનારે કશી આનાકાની વગર કેરી બદલી આપવાની તૈયારી બતાવી. મેં કહ્યું ‘હવે તમે આપો એ જ કેરી લઈ જવી છે. ઘરમાં મારી આબરૂ વધે એવું કરજો.’ એમણે હસીને એટલા જ વજન જેટલી કેરી તોળી આપી. કેરી લઈને ઘરે આવ્યો. બરાબર પાંચમા દિવસથી કેરી નીકળવા માંડી. કેરી એટલી બધી સરસ હતી કે મારો જયજયકાર થઈ ગયો. આવતી સિઝનમાં પણ મારે જ કેરી લઈ આવવી એવો સર્વાનુમતે ઠરાવ થયો.