પરંતુ આજના કૉમ્યુનિકેશનના કાલિદાસોની એક કતાર મારી સહાયે આવે છે. તે બધા છાપરે ચઢીને બોલે છે, ‘clouds are competent to receive, store, transmit, and retrieve the data-files.”. આ સાંભળીને કાલિદાસ સ્મિત વેરે છે, બૌધ્ધિકોની કાલિદાસની પ્રાસંગિકતાની પ્રશ્નાવલીને પ્રત્યુત્તર મળે છે. આને શું કહીશું, કાળની ડાળ ઉગી આવેલું બુધ્ધિફળ કે કવિતામાં વહેતી સનાતન ચૈતન્યની સુવાસ.. મારો એવો અનુભવ છે કે ઘણા બધા લોકો કવિતાને કિનારેથી જ પાછા વળી જાય છે. કવિતા એ કવિનું કોલંબસ-કાર્ય છે, કવિ મનુષ્ય ચેતનાના સમુદ્રમાં ડૂબકી મારીને આવે છે. એટલે તો સિતાંસુભાઇ કહે છે, ” સાગરને તળીયેથી જ્યારે હું બહાર આવું, ત્યારે મારા હાથમાં મોતીના મુઠ્ઠા ના હોય, હું મરજીવો નથી, કવિ છું, જે છે તે કેવળ મારી આંખોમાં”. વિચાર કર, કાલિદાસની એ ક્ષણ કેવી કાલજયી ક્ષણ હશે જ્યારે એમને મેઘદૂતનો વિચાર આવ્યો હશે. હજી તો આપણે wind-computing, water-computing, fire-computing ની વાત માંડીશું ત્યારે જગતને ફરી એકવાર પંચમહાભુતોની નવી ઓળખ મળશે. મળશે જ.