બીજે દિવસે મયંકને રાબેતા મુજબ દસ વાગે ઑફિસે જવાનું હતું. રાબેતા મુજબ સવારનો નાસ્તો-પાણી કરતાં તેઓ બાલ્કનીમાં બેઠાં હતાં. પ્રતિમા છાપામાં નજર નાખતી. કશી કૉમેન્ટ પણ કરતી. પાનાં ફેરવતી હતી. મયંક ટિપાઈ પર પગ લંબાવી ચાની ચુસકી સાથે બટાટાપૌઆં આસ્વાદી રહેલો. સામેના ફલેટની બાલ્કનીમાં પેલા ભાઈ કાલની જેમ જ દેખાયા. પ્રતિમાની નજર અનાયાસે જ પડી. ત્યાં પેલી ભમરી ગૂં ગૂં ગૂં કરતી ક્યાંકથી ઊડી આવી, પ્રતિમા અને મયંક વચ્ચે ઊડી રહી. છાપાનો વીંટો કરી મયંકે તેને એવા જોરથી ફટકાર્યો કે ભમરી દૂર દૂર ફરતી ચકરાતી-ચકરાતી નીચે પડી ગઈ ! એ બારીના ખૂણામાં દર કરવા માગતી હતી ! પ્રતિમા મનોમન બોલી : ‘હાશ ! આ ભમરી તો મારો જીવ ખાઈ ગઈ… મૂઈ ગઈ…. સારું થયું.’