‘વાચકો અમારું લખાણ સમજી શક્તા નથી… અમારાં લખાણ સમજવા માટે અધિકાર જોઈએ… સહ્રદય ભાવકને જ અમારાં લખાણની કદર થશે.’ આવી અનેક વાત ‘મોર્ડન આર્ટ’ જેવા અટપટા કે ઉટપટાંગ સાહિત્ય વિશે સાંભળવા મળે છે. હમણાં હમણાં એવું થોકબંધ સાહિત્ય લખાય છે જેમાં મને પોતાને વાચક તરીકે બહુ ઓછી ગતાગમ પડે છે અને રસ તો મુદ્દલ નથી પડતો. એવા લેખકને મન સ્વાભાવિક રીતે જ હું સહ્રદય નથી, અથવા તો બેસમજ છું એવું ઠરે. મને નથી સમજાતાં એવા લખાણોના પારાવાર વખાણ કરનારા, એક નાનાસરખા મોર્ડન વર્તુળને હું જોઉં છું ત્યારે મનેયે લાગતું જાય છે કે કદાચ એમની સમજકોટિએ હું પહોંચ્યો નથી. પણ હવે મનમાં આ પ્રશ્ન પણ થાય છે કે, આ વર્તુળ પણ ખરેખર એ રહસ્યમયતાને પારખી સમજીને વખાણ કરે છે કે પછી જે કંઈ ન સમજાય એને ‘મૉર્ડન આર્ટ’ તરીકે વખાણવાની એક ફેશન જ થઈ ગઈ છે? અથવા તો લેખકે પોતે જાણી જોઈને જ કોઈને ન સમજાય એવું… કદાચ લેખકને પોતાને પણ ન સમજાય એવું એક ફેશન તરીકે, લખવા ખાતર જ લખી નાખ્યું છે? બીજાઓ ભ્રમમાં અટવાયા કરે એવા પરપીડનમાં જ એના સર્જકને નિજાનંદ લાગતો હશે, કે શું? જે હોય તે, પણ આ તો આડવાત થઈ.