દશેક મિનિટનો સમય વીતી ગયો હશે. ત્યાં બારણે ફરી ટકોરા પડ્યા. મેં સાંભળ્યું, ન સાંભળ્યું કર્યું. ફરી ટક…ટક….ટક… ત્રણ વાર અવાજ આવ્યો. મનમાં કાંક ઝબકારો થયો. સફાળો ઊભો થયો. બારણું ખોલ્યું. સામે શું જોઉં છું ? મહાનુભાવે ટૂંકી પોતડી પહેરી છે. ઉઘાડે ડિલે છે. જનોઈ અને ચોટલી પણ દેખાય છે. હાથમાં ખાલી તપેલી છાતી સરસી ચાંપેલી છે. બહુ જ નરમાશથી કહે છે : ‘પ્રવીણભાઈ, મારે ઘેર હમણાં મહેમાન આવ્યા છે. ઘરમાં ચણાનો લોટ નથી. આપી શકશો ?’