જેને આવી શાશ્વતની ક્ષણનું સરનામું મળી ગયું છે, તે તો પવનના સ્પર્શથી ગાઇ ઉઠતા પાંદડાઓની હળવાશ અનુભવે છે. એ એક એવી કવિતા સાથે જોડાય છે જ્યાં શબ્દ ખાણિયાની માફ઼ક અવ્યક્તની ખાણમાં ઉતર્યો હોય. એ એવા આકાશમાં અજવાળાની પે’લે પારના પ્રદેશ પર આંખ માંડે છે જ્યાં ’ઓગળવું’ શબ્દ પણ ઓગળી ગયો હોય છે. સમુદ્રના લહેરોનો લય કે પર્વતોના મૌનના મહાલય એના વિલય પામતા અર્થાલયને ઝાંપે નાન્દીગોષ્ઠી કરતા હોય છે. આ ક્ષણ જ કવિઓની આરાધ્ય ક્ષણ હોય છે, આ દર્શન માટે જ દાર્શનિકો મથતા હોય છે. અહીં જ ભજનિકો નરસિંહ અને મીરાંને મળે છે, ભક્તના રક્તકણો અહીંથી જ પામતા હોય છે પ્રાણવાયું.