શ્રીમદ્દ્ ભગવદ્ ગીતામાં પણ ભગવાને આવી જ વાત કરી છે. દશમા અધ્યાયનું મહાત્મય આપતાં ભગવાન શિવજી પાર્વતીજીને કહે છે. જે મારામાં મારાપ્રિય નંદી જેવી ભક્તિ રાખતો હતો. એ પાવન કીર્તિ મેળવવા તત્પર રહેનાર, શાન્તચિત અને હિંસા કઠોરતા તેમજ દુઃસાહસથી દુર રહેનારો હતો. જિતેન્દ્રીય હોવાથી એ હમેશાં નિવૃત માર્ગ તરફ ઢળેલો રહેતો તેણે વેદરૂપી સાગર પાર કરેલો હતો. એ સંપૂર્ણ શાસ્ત્રોના તાત્પર્યને જાણનાર હતો એનું ચિત મારા ધ્યાનમાં સંલન્ન હતું. એ મનને અંતર આત્મામાં લગાવી હંમેશા આત્મતત્વનો સાક્ષાત્કાર કરતો તેથી જ્યારે ચાલવા લાગતો ત્યારે હું પ્રેમવશ એની પાછળ પાછળ દોડી એને હાથનો સહારો આપતો આ જોઇ મારા પાર્ષદ ભૃગિરિટિએ પૂછયુ ભગવંત આ રીતે આપનું દર્શન કોણે કર્યુ હશે આ મહાત્માએ કયું તપ કર્યું છે કે સ્વયં આપ જ તેને પગલે પગલે હાથનો સહારો આપો છો? ભૃગિરિટિનો આ પ્રશ્ર્ન્ન સાંભળી મેં તેને આ રીતે જવાબ આપ્યો. એક સમયની વાત છે કૈલાસ પર્વતની સમીપે પુનાગ વનમાં ચંદ્રના અમૃતમય કિરણોથી ધવલ ભૂમિમાં એક વેદીનો આશ્રય લઈ હું બેઠો હતો. મારા બેઠા પછી ક્ષણવારમાં જ એકાએક જોરદાર આંધી આવી. ત્યાંના વૃક્ષોની ડાળીઓ પવનથી એકબીજા સાથે ટકરાવા લાગી કેટલીએ ડાળીઓ તુટીને વેર વિખેર થઈ ગઈ પર્વતની અવિચળ છાયા પણ ડોલવા લાગીએ પછી ત્યાં એક બહુજ ભયંકર શબ્દ થયો. જેનાથી પર્વતની ગુફાઓ પડઘાથી ગુંજી ઉઠી એ પછી આકાશમાંથી વિશાળ પક્ષી ઉતર્યુ. જેનું સરૂપ કાળા વાદળ જેવુ હતું. એ કાઅળનો ઢગલો અંધકારનો સમુહ અથવા પાંખ કપાયેલ પર્વત સમાન લાગતુ હતુ પગથી જમીનનો ટેકો લઈ એ પક્ષીએ મને પ્રનામ કર્યા. અને એક સુંદર નવીન કમળ મારા ચરણોમાં મૂકી સ્પષ્ટ વાણીમાંસ્તુતી કરવા લાગ્યું.