‘તે દિવસે બરાબર અડધી રાતે તેઓ ઊઠયા અને પાછા બળદને લઇને બહાર નીકળ્યા. બે કલાક હાલ્યા ત્યારે રાજા ડાંગરની વાડી આવી. બળદને ત્યાં જ ઊભા રાખીને છુપાતે પગલે તેઓ વાડીની ઝાંપલી પાસે આવીને ઊભા. આમતેમ જોયું. કોઇ ચંચળ થતો હોય એમ ન લાગ્યું. એમણે બુકાની સરખી કરી લીધી અને ઝાંપલીને ઉધાડી. ને પછી બળદ પાસે આવ્યા ને પછી રાશ પકડીને હળવેકથી વાડીની અંદર દાખલ થયા ને ઓરડીની કાંખમાં ઊભેલી લીંબડીનાં થડીયે બેય બળદને બાંધી, બન્નેના માથા ઉપર વહાલભર્યો હાથ ફેરવી પાછા વળ્યા…ફરી વખત આસપાસ જોયું. કોઇ હતું નહીં. અધખુલ્લ ઝાંપલી ખોલીને જેઓ બહાર નીકળવા ગયા કે ખભે કોઇ વજનદાર હાથનો સ્પર્શ થયો. દિલુભા ડરી ગયા. ચોંકીને તેમણે પાછળ ફરીને જોયું તો ચાંદાના અજવાળામાં એક આદમી એની અડોઅડ ઊભેલો દેખાયો. ખડતલ બાંધો, વિશાળ કપાળ , મોટો ચહેરો, પૂળો પૂળો મૂંછો, મોટી આંખો, કાઠિયાવાડી ચોરણી ઉપર પહેરણ પહેર્યુ હતું. એની ઉપર શાલ ઓઢી હતી. દિલુભા બે ડ્ગલાં પાછા હટી ગયા કે એ આદમી બોલી ઊઠ્યો : ‘ એમ બીવો મા. હું કોઇ ચોર – લૂટારો નથી કે નથી સાવજ દીપડો’.