માણસ ઉચ્ચ સ્થાને પહોંચે એટલે તેમનાં આપ્તજનો અને સગાંવહાલાંને તેની તરફ આશાભરી મીટ માંડે તે સ્વાભાવિક છે, પણ આવા માણસોએ વિચારવું જોઈએ કે, લોહીની સગાઈ એ જ જો કોઈ પણ સ્થાન માટેની લાયકાત બની જતી હોય તો રાજાશાહીમાં ખોટું શું હતું? કેટલાક રાજાઓ પણ રાજનીતિનો વિવેક ઓળખતા હતા. અકબર શહેનશાહ હતા, પણ તેમની બેગમની ગમે તેટલી સિફારસ છતાં ઉચ્ચ સ્થાન માટેની પોતાના સાળા સાહેબની લાયકાત ગળે ઉતારવા તૈયાર નહોતા. બેગમને ખુશ રાખવા તે તેમને કંઈક કામગીરી આપતા રહ્યા, પણ સાળા સાહેબને કોઈ ચાવીરૂપ જગા સોંપવાની હિંમત કરી શક્યા નહોતા. લોકશાહીમાં આપણે આજે આટલો વિવેક કે તકેદારી રાખી શકતા નથી. પછી તેઓ પોતાના આ સગાંવાદ માટેની શિક્ષા ભોગવે છે.