અને એ આઘાતની કળ વળે એ પહેલાં જ બીજો ઘા આવી પડયો. મારા પરની એની શંકાની વાત મેં તો મારા મમ્મી-પપ્પાથી પણ છુપાવી હતી. પણ એના ખિસ્સામાંથી નીકળેલી ચિઠ્ઠીએ મારાં બારે વહાણ ડુબાડી દીધાં છે. એની શંકા, એની હતાશા, એની લાચારી… અમારી વચ્ચે ધૂંધળું રહેલું કેટલું બધું, એ ચિઠ્ઠીમાં સ્પષ્ટ થઈને ઊઘડી આવ્યું છે. પોલીસ અને એનાં સગાંવહાલાં… કોઈ મને છોડવા માગતાં નથી. અનિલને આપઘાતની પ્રેરણા આપવાનો કેસ ચાલી રહ્યો છે મારા પર! ખબર નથી અનિલથી છૂટયા પછી પણ હજુ કેવી-કેવી વિટંબણાંઓમાંથી પસાર થવાનું રહેશે…! વકીલ તો કહે છે, કે પુરાવાઓ જોતાં મને સજા થવાના કોઈ ચાન્સ જ નથી! ધારો કે મને સજા ન પણ થાય, તોયે… તોયે જીવવું કેવી રીતે? આવડો મોટો ભૂતકાળ ભેગો બાંધીને? કેટલાક માણસોના જન્મ કે મરણ આપણને હેરાન કરવા માટેના નિમિત્ત જ હોય છે! કાશ, આ બધું જ એક દૂઃસ્વપ્ન પુરવાર થાય…!