બ્રેકનેલના ઘરનો માલિક અંગ્રેજ નહોતો. એ જર્મન હતો. એનું નામ ક્રિસ્ટોફર હતું. એ થોડાં વરસો ઈંગ્લૅન્ડમાં રહ્યો ત્યારે એણે એ મકાન ખરીદ્યું હતું. પાછો જર્મની ચાલ્યો ગયો, પણ ઘર રાખ્યું. ઘર ભાડે આપતી એજન્સી દ્વારા મારા પુત્રોએ તે ઘર ભાડે લીધું હતું. ક્રિસ્ટોફર એની ઘરવખરીની બધી જ ચીજો ત્યાં મૂકી ગયો હતો. અમે માત્ર સૂટકેસમાં અમારાં કપડાં લઈને ગયાં હતાં અને તે ઘર છોડ્યું ત્યારે સૂટકેસ ઉપાડીને બહાર આવી ગયાં હતાં. તે ઘરનું બધું ફર્નિચર ક્રિસ્ટોફરે જાતે બનાવ્યું હતું. એ કારીગર હતો અને સંગીત-ચિત્રોનો રસિયો હતો. માળિયામાંથી એણે દોરેલાં ચિત્રો નીકળ્યાં હતાં. મધ્યમ કદના કબાટ જેવડાં બે સ્પીકર હતાં. જર્મનીના લોકસંગીતની ઢગલાબંધ એલ.પી. રેકોર્ડઝ હતી. અમે તે ઘરમાં ક્રિસ્ટોફરની પ્લેટ્સમાં જમતાં અને ક્રિસ્ટોફરની પથારીમાં સૂતાં. તે ઘરમાં દરેક ક્ષણે જાણે ક્રિસ્ટોફર પણ અમારી સાથે જ જીવ્યો હતો. એ એનાં સુતારી કામનાં સાધનો આંગણમાં બનાવેલી લાકડાની હટમાં મૂકી ગયો હતો. એ પણ કદાચ એક સૂટકેસ લઈને જ એના ઘરમાંથી ચાલ્યો ગયો હતો. તમે ફક્ત ઘરધણીના મકાનમાં જ રહેતાં ન હો, એની જ બધી ઘરવખરીની સાથે પણ રહેતાં હો ત્યારે બહુ વિચિત્ર લાગણી થયા કરે છે – તમે મકાનનું જ ભાડું નથી ભરતા, મકાનમાલિકની દરેકેદરેક ચીજનું પણ ભાડું આપી રહ્યા છો. ઘર એવું ને એવું અકબંધ હોય, છતાં એમાં એનો માલિક નહીં, ભાડૂત રહેતાં હોય. એ એક વાર પાંચ-છ દિવસ માટે જર્મનીથી બ્રેકનેલ આવ્યો હતો, પોતાના જ ઘરમાં અમારી રજા લઈને મહેમાનની જેમ રહ્યો હતો. અમારી સાથે એના પોતાના જ ડાઈનિંગ ટેબલ પર જમવા બેસતો ત્યારે એ શેકેલો પાપડ દાળમાં બોળીને ખાતો હતો. સિગારેટ પીવા માટે બહાર જતો અને ઘરમાં પાછા આવતી વખતે હોઠ સામે હાથ હલાવીને ક્યાંય ધુમાડો રહી ગયો હોય તો તેને ઉડાડી નાખવાનો પ્રયત્ન કરતો.