રાજાએ પંડિત હર્ષને પૂછયુ કે આ સ્ત્રીઓને ઝગડતા તમે જોઇ હતી. હર્ષે હા પાડી. રાજાએ પ્રશ્ર્ન્ન કર્યો શાનો ઝગડૉ હતો. ભાષાની ખબર ના હોવાથી મને ખબર નથી પરંતુ એમના શબ્દો હું બોલી શકુ જો આ સમજો તો ન્યાય આપી શકશો. એમ કહીને પંડિત હર્ષ બનેલી ઘટનાના તમામ શબ્દો કહી સંભળાવ્યા, રાજાતેનો અર્થ સમજી ગયા અને ન્યાય આપ્યો પરંતુ આખા રાજ દરબારમાં આશ્ર્વર્ય થયું રાજા સાથે બધાજ વિચારવા લાગ્યા કે એક પરદેશી ભાષા જાણતા ના હોવા છતાં બીજી ભાષાના શબ્દોને યાદ રાખનાર આ વ્યક્તિ કોઇ સામાન્ય માણસ નથી, રાજાએ તેમને પોતાની ઓળખાણ આપવા જણાવ્યું.તેમણે પોતાનું નામ હર્ષ છે. એમ જણાવ્યું ત્યારે રાજાએ ખ્યું કે આપ જ સરસ્વતીજી સાથે લડીને પોતે બનાવેલ એ મહાકાવ્યને માન્યતા અપાવનાર મહાપંડિત હર્ષ છો ને? ત્યારે મહાપંડિત હર્ષ નમ્રતાપૂર્વક હા કહી રાજાએ ખુબજ ધામધૂમથી પંડિત હર્ષનું સ્વાગત કર્યું.લોકોએ ઉમળકાથી પંડિત હર્ષને આવકાર્યા. અને તેમને સર્વકલાનિધિની પદવી આપી. રાજાની રાણીને ઇર્ષા થઈ કારણકે પોતે વિદુષી તરીકે પ્રતિષ્ઠા ધરાવતા હતા. ખુશામતીઓએ તેમને મહાન વિદુષી તરીકે બિરદાવ્યા હતા. તેથી તેમને મહાપંડિત હર્ષને મળતા બહુમાનથી ઇર્ષા થઈ તેમને પોતાનું ગૌરવ હણાતુ જણાયું. અને પંડિત હર્ષને ઉતારી પાડવાના પ્રયત્નો શરૂ કર્યા. મદ-મત્સરથી પ્રેરાઇને માણસા શું નથી કરતો. રાણીએ પંડિતને પોતાના મહેલમાં તેડાવ્યા, સન્માનપૂર્વક સુંદર શણગારેલા દિવાનખાનમાં આવકારીને અતિથિ સત્કાર કર્યો અને કહ્યું કે અસન ગ્રહણ કરો. આપ તો સર્વ કલાનિધિ છો. વિદ્રાન છો. અને મા સરસ્વતીના પ્રિય છો. તેથી લોકોએ પ્રેમથી બહુમાન કરી સર્વકલાનિધિની પદવી આપી છે. ત્યારે હર્ષ નમ્રતાથી બોલ્યો કે હું તો સરસ્વતી માતાનો નમ્ર ઉપાસક છું મારે કોઇ પદવીની જરૂર નથી. પરંતુ લોકોને મારા પ્રત્યેનો પ્રેમ છે. એટલામાં પહેલેથી જ યોજના મુજબ એક દાસી મોજડી લઈને રાણીને પહેરાવવા આવી. ત્યારે રાણીએ કહ્યું કે તુ રહેવા દે. આ સર્વ કલાનિધિ પંડિતને બધીજ કલા હસ્તગત છે. આ મોઅડી એમની કલાના પ્રતાપે મારા પગે એમના હાથ લગાવ્યા શીવાય પહેરાવશે અને એમ કહી રાણીએ પંડિત હર્ષ તરફ એમનો એક પગ લંબાવ્યો. પંડિત હર્ષની હાલત કફોડી થઈ જો રાણીનો હુકમ માનતા નથી તો રાજાની આજ્ઞાનું પાલન નથી થતુ અને રાજાનું અપમાન છે. અને મને મોજડી પહેરાવતાં આવડતુ નથી(પગને હાથ અડાડવો નહિ અને મોજડી પહેરાવવી એ પણ એક કલા છે.) તેમ કહેવાથી લોકોએ જે પ્રેમથી મને સર્વ કલાનિધિની પદવી આપી તે ખોટિ ઠરે છે. એક રાણીના પગે જોડૉ પહેરાવવો તે ઘોર અપમાન હતુ. છતાં આંખો મીંચી ભગવાનનું સ્મરણ કરી રાણીના પગે મોજડી પહેરાવી અને ત્યાંથી ચાલી નિકળ્યા, આ દુનિયાની કુટિલતા અને કુસંગથી દુર ગંગા કિનારે જઈ કાયમી નિવાસ કર્યો, નાના મોટા સૌ તેમનિ પાસેથી જ્ઞાન લેવા માટે આવતા, ઉચ્ચ સિધ્ધાન્તો સમજાવતા અને સરળજ્ઞાન વડે પરમાત્માની ભક્તિ વિષ ઉપદેશ આપી અનેક યુવાન શિષ્યોને તૈયાર કરી સંસારમાં પરિભ્રમણ કરી ભગવાનનો માર્ગ લોકોને બતાવવા આજ્ઞા કરતા, ત્યાં બેઠા બેઠા શિષ્યો દ્રારા સમાજને સારા વિચારો અને સદ્દમાર્ગનું જ્ઞાન આપતા છતાં તેઓ કહેતા કે હું વિદ્રાન નથી, હું પંડિત નથી, હુ લોકમાન્ય નથી, રાજમાન્ય નથી, હુ કોઇનો ગુરૂ નથી. હું એક નમ્ર સાધક છું આવા ઉતમ વિચારો ધરાવતાં મહાપંડિત હર્ષને ધન્ય છે. આવા ઉતમ ચરિત્રો આ દેશમાં ઘણા થયા છે. ધન્ય છે. ધરા બારતની અને ધન્ય ભાગ્ય ચે. આપણા કે જેથી આવા સર્વોતમ ભારતમાં આપણો જન્મ થયો. આ ધરતીમાં શ્રી રામ શ્રી કૃષ્ણ યાજ્ઞવલ્ક્ય, પતંજલી, વિશિષ્ઠ, દધિચિ જેવા અનેક અવતારી મહાપુરૂષો, ઋષિ મુનીઓ થયા છે આ ધૂળમાં આવા મહાનસંતો રમ્યા છે. જે માટીમાં આ ભવ્ય ચરિત્રો દિવ્ય પ્રકાશ ફેલાવે છે. અહીં તેજ હતુ. અહી દિવ્યતા હતી, ભવ્યતા હતી, ભગવાનને પણ બે શબ્દો પુછવાવાળા લોકો અહીં હતા, ભગવાનને અહીં અવતાર લેવાની વારંવાર ઇરછા થઈ, ભારતની નદીઓ, વૃક્ષો, પહાડો ભવ્ય અને પવિત્ર છે." દુર્લભમ ભારતે જન્મઃ એ સુત્ર સાર્થક છે. અણમોલ સંસ્કૃતિનો વારસો મળ્યો છે તે પચાવવાની અને બચાવવાની આપણને ભગવાન સદ્દબુધ્ધિ અને શક્તિ આપે ભારતનીએ ભવ્ય અને દિવ્ય સંસ્કૃતિની પરંપરા હાલ પણ ભારતના હિન્દુ ધર્મના આશ્રમો-મઠો-મંદિરોમાં ચાલે છે. પરંતુ તે જોવાની દિવ્ય દ્રષ્ટિ આપણી પાસે હોવી જોઇએ.