‘ભાઈ ! જરૂરિયાતો સામાન્યત: વધાર્યે વધારી અને ઘડાડ્યે ઘટાડી શકાય છે. આ દેહને જેટલું આપો એટલું ઓછું જ પડવાનું અને મન-માંકડાનું તો પૂછવું જ શું ? એની મહત્વાકાંક્ષાઓને મર્યાદા જ ક્યાં છે ? આટલાં વર્ષો આ ગૃહસંસાર અછતમાં ચલાવ્યો છે, એમ તમે બધા માનતા હશો, પરંતુ મને આમાં અછત જેવું કંઈ નથી લાગતું. અમને ઉપલબ્ધ સાધનોમાંથી જ પૂરું કરવાનું હોય એટલે બીજી કોઈ વસ્તુ પરત્વે લક્ષ કેમ જાય ? બીજા આપવાવાળા આપે પણ ખરા, પરંતુ એમ લઉં તો તારા ફુઆની મર્દાનગીનું અપમાન થાય ને ? એ કરતાં જે છે એમાંથી જ સંતોષ માની, અમારી જાતને આ પરિસ્થિતિ સાથે એવી અનુકૂળ બનાવી દીધી છે કે અસંતોષ જીવનમાં ક્યાંય ઢૂંકી શકતો નથી, અને અસંતોષ નહિ ત્યાં મનને દુ:ખ હોય જ શાનું ?’