આ શ્લોકના ચોથા ચરણમાં જે रात्रिरेवं व्यसंसीत પાઠ છે ત્યાં एवं માંથી અનુસ્વાર દૂર કરી रात्रि एव व्यरंसीत એવો પાઠ લેવો જોઈએ.’ આ શ્લોકમાં રામ સીતા પાસે ભૂતકાળની સ્મૃતિ વાગોળી રહ્યા છે. ત્યાં તેઓ કહી રહ્યા છે કે ગોદાવરીના તટે આપણે હતા ત્યારે રાત્રે એકબીજાની અતિ નિકટ આવ્યા હતા. ગાલથી ગાલ અડકાડ્યા હતા, કોઈક ક્રમ વિનાનું બોલતા હતા. એકબીજાના હાથ ગાઢ આલિંગનમાં ગૂંથાયા હતા અને આ પ્રકારે- આ રીતે (एवम) આપણી રાત પસાર થઈ ગઈ તે ખબર ન પડી. કાલિદાસે જે एवम ના સ્થાને एव મૂકવાનું સૂચવ્યું એથી અર્થ બદલાઈ ગયો કે આમ કેવળ (एव) રાત્રિ જ પસાર થઈ ગઈ (આપણો પરસ્પરનો રસ કે આનંદ પૂરો ન થયો.) અહીં ફક્ત એક અનુસ્વાર અર્થાત બિંદુના પરિવર્તનથી કમનીય કવિતા સર્જાઈ ગઈ. અલબત્ત, આ દંતકથામાં કવિતા છે, વાસ્તવિકતા નથી.