દર્શક જાણે છે કે ધર્મના દેખીતા પરાજયની શક્યતા સર્વત્ર રહેલી છે. પણ એ સદને ઉપાસે છે. અસત અને સતના સંઘર્ષમાં સતનો વિજય પરાપૂર્વથી મનુષ્ય ઇચ્છે છે. મહાભારતને દર્શકે કૌરવ-પાંડવો વચ્ચેના યુદ્ધની કથાને બદલે બળ અને ધર્મ, શકુની અને કૃષ્ણની ટક્કર તરીકે વર્ણવ્યું છે. રઘુવીર ચૌધરી પરિત્રાણને સ્વાતંત્ર રંગભૂમિની પ્રયોગશીલતાથી અલગ રૂઢમાર્ગો ધરાવતી નાટ્યકૃતિ લેખે છે. એમણે સપાટી પરની વર્ણનાત્મક લાગતી નાટ્ય ક્ષણોને ઉપયોગમાં લઈ નાટકને સુંદર બનાવવાની શક્યતાઓ ભારોભાર લાગે છે. 13 એપ્રિલ 1919ના જલિયાવાલા બાગના હત્યાકાંડથી પ્રેરિત નાટ્યરચનામાં નાના પ્રસંગોથી ગુંથી 21 દૃશ્યોમાં ગૂંથી જલિયાવાલા નામની એક નાટ્યકૃતિ પણ દર્શકે લખી છે. રઘુવીર ચૌધરી એના વિશે પણ લખે છે કે દેશની આઝાદી માટે પ્રતિકાર અને સ્વાપર્ણની ભાવના જગાવવા સાથે હિંદુ મુસ્લિમ એકતા વિશે પણ દર્શકે અહીંયા વિચાર કર્યો છે.