પણ આ બધું કેવી રીતે રંગીલદાસને કહે? કેવી રીતે તે તેમને સમજાવે કે પોતાનો બધો ખર્ચ કાઢીને તે આવતા વર્ષમાં કૉલેજમાં દાખલ થવા માટે પૈસા બચાવતો હતો! એટલા જ માટે ઑફિસમાં બને તેટલો વધારે કામનો ઢસરડો કરી શેઠને રીઝવવા મથતો હતો! તેથી જ તો આખા દિવસને અંતે શરીર કળી પડે તોયે તે ટ્યુશન કરવા જતો અને રાત પડ્યે વાંચવા બેસતો. કાયમના ઉજાગરાથી થાકેલી અને લાલ લાલ આંખો રંગીલદાસના ટીખળને ન સત્કારે તેમાં રાઘવનનો શો વાંક? સ્વભાવે તે કંઈ માણસગંધીલો નહોતો. એ બધા મોજીલા-મશ્કરા સાથીઓ તો પહેલા પહેલા તો તેને ગમી ગયા હતા. પણ પછી રોજની આ મથામણથી તે થાક્યો. પહેલાં માત્ર શરમથી મોઢું સંતાડતો તેને બદલે કંઈક અણગમો અનુભવવા લાગ્યો. સખતાઈથી, વિરોધભર્યા દિલથી તે પોતાના કામના બોજા હેઠળ વધુ ને વધુ સંતાતો ચાલ્યો. તેની અને બીજા કાર્યકરો વચ્ચે ખાઈ વધારે પહોળી થવા લાગી.