જય અને વીરુએ દેશમાંથી આતા પાસેથી લાખ લાખ મંગાવી લીધા અને શરુ થયું ફેકટરૂ!! સુરતમાં માણસો મોટા મોટા કારખાના ધરાવે છે પણ જયા સુધી ગામડાના દેશના પૈસા એ કારખાનામાં ન લાગે ત્યાં સુધી કારખાનું એ કારખાનું નથી બનતું!! જય મીની બજારમાં જઈને કાચી રફ લઇ આવે અને વીરુએ હીરાનું ફેકટરૂ સંભાળ્યું. પોતેજ શેઠ અને પોતેજ મેનેજર!! તૈયાર થયેલો પાકો માલ જય મીની બજારમાં જઈને વેચી આવે!! સુરતમાં આ મીની બજાર એ સુરતનું આર્થિક કેપિટલ ગણાય!! નામ જ ખાલી મીની!! બાકી વહીવટ બહુ મોટા મોટા થાય!! વીસ વીસ વરહના છોકરાના ખિસ્સામાં લાખો રૂપિયાના હીરાના પડીકા હોય છે!! એક જગ્યાએથી હીરા લઈને એજ મીની બજારમાં બીજી જગ્યાએ વેચી નાંખે!! આમનેઆમ એ હીરાના પડીકા મીની બજારમાં એકબીજા પાસે ફરતા રહે અને વળી બધાય પોતાની કમાણી પણ કાઢી લે!! ચાર જ વરસમાં જય અને વીરુની મહેનતથી વીસ ઘંટી ના ફેકટરા માંથી સો ઘંટીનું કારખાનું બની ગયું!! કારખાના ઉપર ચાંદીના ચમકતા અક્ષરે લખેલું હતું!! જે.વી ડાયમંડ!!