ઘરનું પાછલું બારણું ખોલી હું ત્યાં ઊભો હતો. હજી સવાર સળવળી નહોતી. અંધકારનો પડદો ધીમે ધીમે ઊંચકાય ત્યારે નેપથ્યમાંથી પ્રગટ થતા સૂર્યનો ચમત્કાર નજરે જોવો હતો. આ જ જગ્યાએ, આમ દાદાજી ઘણી વખત ઊભા રહેતા, અને પછી ધીમે પગલે સામેની કેડીએ થઈ નદી પાસેના જંગલમાં ચાલી જતા. નાનો હતો ત્યારે એમને મોડેથી, તડકામાં હાંફતા પાછા ફરતાં જોતો. હું પૂછતો, ‘દાદાજી, ક્યાં ગયા હતા ?’ એ કશું કહેતા નહીં. મારે માથે હાથ મૂકી હસી દેતા.