એક વહેલી સવારે અમે ખજિયાર જવા નીકળ્યાં. મુંબઈની એલ્ફીન્સ્ટન કૉલેજના ફિલોસૉફીના પ્રાધ્યાપક ડૉ. ચબે અમારો સાથ કર્યો હતો. બે દિવસ માટે સૂવા પાથરવાનાં સાધનો તથા પહેરવાનાં કપડાં તેમજ ભાથું બાંધી અમે ઊપડ્યાં. ટપાલઑફિસેથી પાંચ માઈલે ‘લક્કડમંડી’ નામની જગ્યા આવે છે. ત્યાં સુધી ઘણું ઉભડક ચઢાણ છે. તેથી તેટલો રસ્તો ઝપાટામાં કાપવા મેં ઘોડા ઉપર તે રસ્તો પસાર કર્યો અને ઊગતી જુવાનીમાં પુષ્કળ ઘોડેસ્વારી કરી હતી, તે દિવસોની યાદ તાજી કરી. રંજના (મારી પુત્રી) માટે તો ઠેઠ સુધી ઘોડો લીધો હતો. (જો કે તેને ચાલવું વધુ ગમતું હતું તેથી પરાણે બેસાડીએ તો જ તે ઘોડે બેસતી હતી.) મારી ઘોડીનું નામ આશા અને રંજનાના ઘોડાનું નામ બાલમ. ડેલહાઉસીથી બરકોટાની ટેકરી ખૂબ જ ઉભડક ચઢાણવાળી અને અત્યંત ગીચ ઝાડીવાળી છે. વળી, લીલી ઘાસ ઉપર ડેઈઝીનાં અગણિત ફૂલ ખીલી ઊઠેલાં છે. તેથી આખી બકરોટાની ટેકરી ઉપર ડેઈઝીનાં ફૂલનો ભાતીગળ લીલો ગાલીચો બીછાવ્યો હોય એવો આભાસ ઘડીભર થઈ જાય છે. ઊંચા વિયત સાથે વાતો કરતાં દેવદારનાં ઘેરા લીલા રંગનાં ઝાડમાંથી એક પ્રકારની તાજગીભરી આછી મધુરી સુવાસ પવનની સાથે વાતી, આખાએ વાતાવરણને સુગંધિત બનાવી રહી હતી. બકરોટાની ઊંચી ટેકરી ઉપર ઠેર-ઠેર બંગલાઓ આવેલા છે. દેવદાર અને ચેસ્ટનટનાં ઝાડની વનરાજીમાંથી તે બંગલા ડોકાતા હતા. તે પછી બટાકાની વાવણીવાળાં ઘણાં ખેતરોની બાજુમાં થઈને જતી સાંકડી ચઢાણવાળી પગથી ઉપર થઈને અમે આગળ વધતાં ગયાં. એકાન્ત રસ્તા ઉપર વનપંખી નર-માદા અધિરાઈથી મીઠે સૂરે એકબીજાને બોલાવી રહ્યાં હતાં. તે જ કલરવ વાતાવરણની નિ:શબ્દતાનો મધુરતાપૂર્વક ભંગ કરી રહ્યો હતો. લાકડાં અને કોયલાનો ભારે બોજ પીઠ ઉપર ઉપાડી ડેલહાઉસી તરફ ચાલ્યા જતા પહાડી દેહાતીઓ રસ્તે મળ્યા કરતા હતા. ઊંચા ઝાડને માથે નિર્મળ આકાશનો જે ઘેરો આસમાની રંગ જણાતો હતો તેના સૌન્દર્યનું પાન કરતાં છેવટે અમે લક્કડમંડી પહોંચી ગયાં. જંગલનાં લાકડાં કાપવાનું, કોયલા બનાવવાનું વગેરે કામ ત્યાં આસપાસ થાય છે. પહાડી લોકોની ત્યાં મોટી વસ્તી રહે છે. ચપટાં છાપરાંનાં અને માટીથી છાજેલાં તેમનાં વિચિત્ર બાંધણીવાળાં ત્યાં સંખ્યાબંધ ઝૂંપડાં જોયાં. હવે મેં આશા ઘોડીને વિદાય દીધી અને રળિયામણે રસ્તે ઉત્સાહભેર પગે ચાલવા માંડ્યું. ખજિયાર હજી આઠ માઈલ દૂર હતું.