કાઠિયાવાડમાં જૂના કાળે રાજદરબારમાં જનાર માણસ ઉઘાડા માથે જઇ શકતો નહીં. માથે પાઘડી, માથા બંધણું, સાફો કે ટોપી પહેરીને જવું એ આદર અને વિવેક ગણાતો. ગામડાઓમાં હજુ ગઇકાલ સુધી પાઘડીઓ પહેરાતી. ગામમાં ફાળિયું, મેલખાયું, સેજિયું કે પંચિયું પહેરીને ફરતા પુરુષો ગામ-ગામતરે, સગાસઇમાં, મેળેખેળે કે જાનમાં જાય ત્યારે માથે પાઘડી કે સાફો બાંધીને જ જતા. કહેવાય છે કે જળ અન સ્થળ માર્ગેથી સૌરાષ્ટ્રમાં ૧૭૦ કરતાં ય વધુ જાતિઓએ આવીને વસવાટ કર્યો છે. એમાંની ઘણી જાતિઓએ પોતાની પાઘડીઓની વિશિષ્ટતાઓને ઘસાતી- ભૂંસાતી આજેય જાળવી રાખી છે. સૌરાષ્ટ્રના લોકજીવનમાં આલમની અઢારે વરણની નોખી નોખી પાઘડીઓ જોવા મળે છે. પાઘડીની બાંધણીની વિશિષ્ટતાવાળું ગીત ચારણી સાહિત્યના વિદ્વાન કવિ શ્રી પીંગળશીભાઇ ગઢવીએ ‘સોરઠ સરવણી’માં આપ્યું છે, આ રહી એ પાઘડીઓઃ