વિક્રમને ચાંદનીના ગાલોના ખાડામાં ડૂબી જવાનું મન થઈ ગયું, એટલું સરસ તે હસી પડી, ‘વાઉ વિક્રમ ! ખૂબ સરસ ગુજરાતી બોલો છો…. કાંઈ વાંધો નહીં.. તમે તમારું કામ પતાવો. હું બેઠી છું. પછી નીકળીએ.’ વિક્રમને લાગ્યું કે મેં વ્યસ્તતાનું ચાંદનીને બહાનું બનાવ્યું તો લાગ્યું કે એ કેબિનમાંથી જશે પરંતુ આ તો પિક્ચર જોવા ગોઠવાઈ ગઈ. વિક્રમ કમને લેપટોપ લઈને બેઠો. આરામખુરશી પર ઝૂલતાં ઝૂલતાં રાણી મુખર્જીનું ‘લાગા ચુનરી મેં દાગ’ પિક્ચર જોતાં જોતાં તેની આંખોમાં સહેજ ભીનાશ ઊતરી આવી. બિલકુલ આવી જ જિંદગી થઈ ગઈ હતી એની…. પૈસા, વસ્તુ, એશ-આરામ બધું જ હતું પણ જ્યારે તેણે ઈમાનદારીથી જિંદગી જીવવાની કોશિશ કરી તો તે નાકામિયાબ નીવડી. હવે તે એસ્કોર્ટ હતી. મોટા ઑફિસર કે અમીર બાપની બિગડી ઔલાદને રાતના ‘કંપની’ આપીને પૈસા પડાવવામાં હોંશિયાર હતી. રંગે-રૂપે ખૂબ ચડિયાતી ચાંદની, ભણવામાં ખૂબ હોંશિયાર મા-બાપ અને અપંગ બહેનને છોડીને નાનકડા ગામમાંથી રૂપના જોરે મુંબઈ હિરોઈન બનવા આવી હતી. પણ આ શહેરે તેને જોરદાર તમાચો માર્યો હતો. માથે છાપરું નહીં ને સવારના જમે તો સાંજના શું જમવું ? તેવા ઘરે જિંદગી વિતાવવી મંજૂર નહોતી. મજબૂરીથી તેણે આ ‘ધંધો’ સ્વીકારી લીધો હતો. આજે તેની આંટીએ તેની ડ્યૂટી આ ક્રૂઝ પર ગોઠવી હતી.