[dc]આ[/dc]પણા સમાજમાં કન્યાવિદાયના પ્રસંગને ખૂબ મહત્વનો ગણવામાં આવે છે. એ સમયે માંડવામાં વાતાવરણ પણ ઘણું જ ગંભીર બની જતું હોઈ ઘણા નરમ દિલના લોકો જમીને ચાલતાં થાય છે, કન્યાવિદાય સુધી રોકાતાં નથી. જ્યારે ઘણી સ્ત્રીઓ કન્યાવિદાય વખતે પોતાનો ભૂતકાળ યાદ કરીને રડવા માંડે છે. એમનાથી કોઈનું પણ દુઃખ જોવાતું નથી. ગંગા-જમનાની ધોધમાર વર્ષામાં મન મજબૂત કરીને કોરા રહેવાનું, કોઈ પણ વાંકગુના વગર મોં પાડીને આમતેમ ફાંફાં મારવાનું દુષ્કર કામ એ સમયે જો કોઈ નિષ્ઠાથી કરતું હોય તો તે છે – વરરાજા ! છતાં ય, એના તરફ જોવાની કોઈને જરાય ફૂરસદ હોતી નથી. કદાચ ધીરજના પાઠ શીખવાની કે રડતી સ્ત્રી તરફ સ્થિર નજરે જોવાની કે ન જોવાની આ શરૂઆત હોઈ શકે – કદાચ !