સગા ભાઈની માફક તેમના ઘરમાં હું રહ્યો, સાથે જ ખાધું-પીધું અને રાત-દિવસ સાથે મળીને કેટલાંય કામો વર્ષો સુધી કર્યાં, તે દૃશ્યો મનમાં પસાર થયાં જ કરે અને આંખોમાં આંસુ ઊભરાય… ગાંધીજી અને વલ્લભભાઈને પ્રણામ કરીને હું મુંબઈની ગાડીમાં સ્થિર થયો, ત્યાં સુધીમાં વલ્લભભાઈ તરફનો અંગત ભાવ અને ઉત્કટ લાગણીનાં ભારણ નીચે વિચારોની ધારા રેલગાડીની ઝડપની જેમ મારા મનમાં વહેવા લાગી.