દર્પણની આટલી વાત સાંભળ્યા પછી દિવ્યા ફક્ત એટલું જ કહે છે કે : ‘હવે આપણે જઇશું?’ દર્પણ ફક્ત એક વાર દિવ્યાને ગળે વળગીને સોરી કહેવા માગતો હતો અને બે ઘડી રડી લેવા માગતો હતો પણ દિવ્યાએ કાંઇ જ પ્રતિભાવ ન આપ્યો. બંને એકબીજાને હાથ મિલાવીને હંમેશને માટે છુટા પડવાનું કહે છે. આમ છતાં આજે પણ નથી દર્પણ દિવ્યાને ભૂલી શક્યો કે નથી દિવ્યા દર્પણને ભૂલી શકી. દિવ્યા તો માત્ર ને માત્ર દર્પણને સાચા દિલથી પ્રેમ કરે છે અને હંમેશા કરશે. પણ દર્પણનો સાચો પ્રેમ કોને ગણવો? એવો પ્રથમ પ્રેમ આરતી કે પછી બીજો પ્રેમ દિશા કે પછી દિવ્યા કે જેને તે ફક્ત એક બેસ્ટ ફ્રેન્ડ માને છે. દર્પણ અને દિવ્યાનો સંબંધ તો ફક્ત એક પ્રશ્નાર્થ બનીને રહી ગયો કે જેનો કોઇ જ જવાબ નથી. અને કોઇ જ નામ નથી. પ્રેમમાં જ્યારે વાસના ભળી જાય છે ત્યારે તો પોતાની પવિત્રતા ગુમાવી બેસે છે ત્યારે પ્રેમ પોતાની સુવાસ પણ ગુમાવી બેસે છે. જે પ્રેમમાં વાસનાની કોઇ જ ભૂખ ના હોય એ જ પ્રેમ સાચો અને પવિત્ર કહેવાય.