ગ્રામ્ય માતા (શાર્દૂલવિક્રીડિત) ઊગે  છે  સુરખીભરી  રવિ  મૃદુ  હેમન્તનો  પૂર્વમાં ભૂરું છે નભ સ્વચ્છ સ્વચ્છ દીસતી એકે નથી વાદળી ઠંડો  હિમભર્યો  વહે  અનિલ  શો, ઉત્સાહને  પ્રેરતો જે ઉત્સાહ ભરી દીસે શુક ઊડી ગાતાં, મીઠા ગીતડાં  (માલિની)  મધુર સમય  તેવે  ખેતરે  શેલડીના રમત કૃષિવલોનાં બાલ નાનાં કરે છે કમલવત ગણીને બાલના ગાલ રાતા રવિ નિજ કર તેની  ઉપરે ફેરવે  છે  (અનુષ્ટુપ)  વૃદ્ધ માતા અને તાત તાપે છે સગડી કરી અહો  કેવું સુખી જોડું કર્તાએ નિરમ્યું દીસે  (વસંતતિલકા) ત્યાં  ધૂળ દૂર  નજરે  ઊડતી  પડે  છે ને  અશ્વ  ઉપર  ચડી  નર  કોઈ આવે ટોળે  વળી  મુખ  વિકાસી ઊભા રહીને તે  અશ્વને  કુતૂહલે  સહુ  બાલ  જોતાં  (મંદાક્રાન્તા) ધીમે  ઊઠી  શિથિલ કરને નેત્રની પાસ રાખી વૃદ્ધા  માતા નયન નબળાં  ફેરવીને  જૂએ છે ને તેનો એ પ્રિય પતિ હજુ શાન્ત બેસી રહીને જોતાં ગાતો સગડી પરનો  દેવતા  ફેરવે  છે  (અનુષ્ટુપ) ત્યાં તો આવી પહોંચ્યો એ અશ્વ સાથે યુવાન ત્યાં કૃષિક, એ ઊઠી ત્યારે ‘આવો બાપુ !