નોકરી વગર પાંચ મહિના પુરા થઈ ગયા. મારા મિત્રો મને કહેતા કે કંઇ જરૂર હોય તો કહેજે, પણ જરૂર છે તેવુ કહેવાની હિમંત મારી થતી ન્હોતી. એક પછી એક ફિક્સ ડિપોઝિટ તોડી રહ્યો હતો. મને પોતાને જ ખબર ન્હોતી કે હવે આ લડાઈ કેટલી લાંબી ચાલવાની છે. ચોમાસાનો સમય હતો. એક દિવસ મારા સાથી પત્રકાર મિત્ર અનિલ પુષ્પાગંદનનો ગાંધીનગરથી ફોન આવ્યો. તેણે પોતાની ટેવ પ્રમાણે અધુરી જ વાત કરી અને કહ્યુ મારે તમને મળવુ છે, આપણે મળીશુ. મેં હા પાડી અને તેણે મને અમદાવાદના યુનિવર્સિટી વિસ્તારમાં આવેલી એક ચ્હાની કિટલી ઉપર બોલાવ્યો, જેને અમદાવાદના લોકો પીસી પોઈન્ટ તરીકે ઓળખે છે. પીસી પોઈન્ટ કેમ કહે છે તેની તો મને ખબર નથી, પણ પીસી પોઈન્ટ એટલે અમદાવાદના કલાકારો, સ્ટ્રગલર અને મારા જેવા બેકારોનો અડ્ડોછે. હું અનીલને ત્યાં મળવો ગયો, ઝરમર વરસાદ ચાલુ હતો, ચ્હા પીતા પીતા તેણે મને પુછ્યુ કે તમારે નોકરી કરવી છે.