‘શાલુ બહેન, મમ્મીજીને આ અકસ્માત અમસ્તો નથી થયો...’ શાલિનીનો હાથ પોતાના હાથમાં જકડીને ભાવિકાએ હળવેથી બોલવાનું શરૂ કર્યું. ‘તમે તો શાહીબાગ રહો એટલે અહીં બંગલામાં રોજેરોજ શું બને છે, એની તમને તો ક્યાંથી ખબર હોય?..’ અવાજમાં લાગણીની સાથે પીડાનું ઉમેરણ કરીને એણે નણંદને સમજાવ્યું. ‘છેલ્લા છ-સાત મહિનાથી મમ્મીજીનું મગજ અગાઉના જેટલું પાવરફુલ નહોતું રહ્યું. કંઈક બોલ્યા પછી વારેઘડીએ પોતે શું બોલ્યાં હતાં એમના મગજમાંથી નીકળી જાય. મંગળવારે શું શું ખાધું હતું એ એમને બુધવારે પૂછો તો એ ગૂંચવાઈ જાય અને કંઈ યાદ ના આવે એટલી હદે એમની યાદશક્તિ નબળી પડી ગઈ હતી...’ નિરાશાથી માથું ધુણાવીને એણે આગળ કહ્યું. ‘કાચી સેકન્ડમાં ફટાફટ નિર્ણય લેવાની એમની તાકાત હતી. એ પણ કોણજાણે કેમ એ ગુમાવી બેઠા હતા. તમે જ કહો... મહારાણી જેવી જાજરમાન આપણી મમ્મી... રસ્તો આળંગવામાં એમનાથી આવી ભૂલ થાય ખરી? અભણ ગામડિયા જેવી મૂર્ખામી મંજુબા કરે?’