પણ મુશ્કેલીઓને મુશ્કેલીઓ જ ના ગણતા હોય એ એની વાત શું કરે ! હિંમત હારવાનું એમના લોહીમાં નથી. શાળા અને છાત્રાલય, પુસ્તકાલયનાં મકાનો ઊભાં કરવાં, ક્યા ક્યા પ્રયત્ન નહિ કર્યા હોય ! ક્યાંક સારો અનુભવ થયો હશે, ક્યાંક માઠો. વિદ્યાર્થીઓને સ્વાવલંબનનું શિક્ષણ આપવા, ગ્રામ્ય વિસ્તારના છોકરાઓને ખેતીનું અને પશુપાલનનું શિક્ષણ આપવા જમીન જોઈએ, ખેતીવાડીનાં સાધનો જોઈએ. દાતાઓ અને ગામલોકો પાસેથી ધીમે ધીમે જમીન મેળવી. છાત્રોને જરૂરી અનાજ એ ખેતરોમાં પાકે છે, એક ગૌશાળા પણ છે. ફળોનાં વૃક્ષો છે. બધી માવજત શિક્ષકો ને વિદ્યાર્થીઓ સાથે મળીને કરે છે. કઠિન સેવાવ્રતમાં હરેક પગલે એમને સાથ આપનાર એમનાં પત્ની વિદ્યાબહેનને આશ્રમશાળાના જીવનની તકલીફો વિશે પૂછ્યું, તો મધુર હસીને કહે, ‘આ જીવન પસંદ કરતાં પહેલાં ખબર જ હતી કે આ જીવન સરળ નથી. પછી ફરિયાદ શું હોય ?’