લગભગ દર સેમીસ્ટરના અંતે એ ગોવા આવ્યો હતો. પણ આ વખતની વાત અલગ હતી, આ વખતે એને થઈ રહેલ ચચરાટ અને ગુમાવ્યાની લાગણી સાવ અજાણી હતી, ધસી આવતા અને કિનારાની રેતીમાં વિખેરાઈ જતાં દરિયાના મોજાંને જોતો એ બેસી રહ્યો. એનું આખુંય મિત્રમંડળ જાણતું હતું કે એ ધ્વનિને પ્રેમ કરતો હતો, ગાંડપણની કોઈ પણ હદ વટાવી જવા એ તૈયાર હતો, એના સ્ત્રી મિત્રોમાં સૌથી વધુ સુંદર, બિન્ધાસ્ત, નિખાલસ એવી એની કોઈ મિત્ર હોય તો એ હતી ધ્વનિ. એના માટે મનોજ રાત રાતભર જાગ્યો હતો. એના એક સ્મિતે મનોજના દિવસો સુધરી જતા, એકલામાં કલાકો એ ધ્વનિ સાથે વાતો કરતો, કંઈકને એ તરંગી લાગ્યો હતો, પણ પ્રેમીઓ કોને તરંગી નથી લાગતા?