આ સાંભળીને મુંબઇમાં જિતુની વ્યથાનો પાર ના રહ્યો. પણ એ મરણીયો બન્યો. અને અંતે એણે પોતાના બાપનું સરનામું શોધી જ કાઢયું અને અમદાવાદ આવીને મારા હાથમાં મૂક્યું. પણ મેં જોયું કે એ અધૂરું હતું. એક વાર અગાઉ હું અને મારા મોટા ભાઈ આવા ઊભડક સરનામા પાછળ આખો દિવસ બગાડી આવ્યા હતા. આ વખતે પણ એમ જ કરવું? ઘડીભર જિતુને ના પાડી દેવાની ઈચ્છા મને થઈ આવી. “તું એકલો જઈને મળી આવ.” એમ કહેવાની પણ ઇચ્છા થઇ આવી, પણ એમ કહેતા પહેલા મેં એની ભીની આંખ વાંચી. એની નજરમાં જે યાચના હતી તેણે મને એવા હરફ મોંમાંથી કાઢવા જ ના દીધા! વિચાર ફરકી ગયો કે એ એકલો જવાની હિંમત કરે તો પણ પિતા બાલકૃષ્ણ તેને જોતાંવેંત કોપાયમાન થઈને કોણ જાણે શુંનું શું કરી નાખે? કારણ કે વીસ વરસના વિયોગના કાળા બુગદા પછી પણ ક્રોધનો જવાળામુખી હજુ ભભૂકતો જ રહ્યો હતો! એની આડશ બનવા માટે પણ મારે જવાની જરૂર હતી, એટલે હું તૈયાર થયો. એક પદભ્રષ્ટ પુત્રને તેનું પદ પાછું અપાવવાનો પુરુષાર્થ કરવા માટે.