બાંગ્લાદેશની આઝાદીની લડાઈ સુધી પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં ખૂબ હિંસા થઈ. સરકારી આંકડા મુજબ એ વખતે ૩૦ લાખ લોકો માર્યા ગયેલા. તેમાં વધુ લોકો હિન્દુ હતા. આઝાદી બાદ પણ બાંગ્લાદેશમાં હિન્દુઓ પરના અત્યાચાર અટક્યા નહીં. સિલહટ અને ઢાકા જેવા જિલ્લાઓમાં તો હિન્દુઓ પરના અત્યાચારોએ એ હદે માઝા મૂકી કે હિન્દુઓને રીતસર ત્યાંથી મારી મારીને કાઢી મૂકવામાં આવ્યા. હિન્દુઓની હત્યાઓ કરવામાં આવી અને મહિલાઓ પર બળાત્કાર કરવામાં આવ્યા. આમ તો સમગ્ર બાંગ્લાદેશમાં આ જ સ્થિતિ છે. હિન્દુઓને જમીન નથી મળતી, મકાન નથી મળતું અને શાંતિથી જીવવા પણ નથી મળતું. હિન્દુની પોતાની જમીન હોય તો તે મુસલમાનો આંચકી લે, ખેતી ન કરવા દે. આથી બાપડા, બિચારા, લાચાર હિન્દુઓએ ભારત ભણી કદમ ઉપાડ્યા. હિન્દુ પરના અત્યાચારોને લીધે બાંગ્લાદેશમાં તેમની સંખ્યા ઉત્તરોત્તર ઘટી ગઈ. ૧૯૫૧ની વસતીગણતરી અનુસાર હિન્દુ આબાદી ૨૨ ટકા હતી, જે ૧૯૭૪માં ઘટીને ૧૪ ટકા થઈ અને છેલ્લે ૨૦૧૧ની વસતીગણતરી મુજબ માત્ર ૮.૪ ટકા હિન્દુઓ ત્યાં બચ્યા છે, એ પણ મરવાના વાંકે. પૂર્વી પાકિસ્તાનથી માંડીને અત્યાર સુધી અનેક હિન્દુઓ આ રીતે આવ્યા છે. તે લોકો ભારતના શરણાર્થીઓ છે. જ્યારે બાંગ્લાદેશના મુસલમાનો કે જેમને બાંગ્લાદેશમાં મજૂરી ના મળી, જમીન ના મળી, નોકરી ના મળી એ લોકો ગેરકાયદેસર રીતે ઘૂસણખોરી કરીને ભારતમાં આવી ગયા છે અને એ બધા જ ઘૂસણખોરો છે. તેથી તેમણે અહીંથી ચાલ્યા જવું જ જોઈએ.