સવારે બ્રેકફાસ્ટ પતાવી, સ્લીપિંગ બેગ અને બ્લેન્કેટ જમા કરાવીને અમારે એક્ટિવિટી એરિયામાં એકઠા થવાનું હતું. અમારે બને એટલો ઓછો સામાન લેવાનો હતો અને એમાં સૌથી વધારે ગરમ કપડાં, અને વધુમાં વધુ પગનાં મોજાં જરૂરી હતાં. અમને આપવામાં આવેલાં બ્રેકફાસ્ટ, લંચ, ડિનર ખૂબ જ સારાં હતાં, છતાં ગ્રુપના બધા જ ગુજરાતીઓએ નાસ્તો ભરેલો જે આગળ જતા અમને ભારે પડેલો. ચઢાણમાં સપોર્ટ મળે એ માટે અમે લાકડી ખરીદ કરેલી. અમને બે ગાઇડ આપવામાં આવ્યા જે પૂરા ટ્રેકિંગ દરમિયાન અમારી સાથે રહેવાના હતા. ટ્રેકિંગ કેમ્પ લીડર, કેમ્પ ઇન્સ્ટ્રક્ટર, ગાઇડ દરેક વ્યક્તિ ઓફિશિયલ સર્ટિફાઇડ માઉન્ટેનિયર્સ હતા. કવિ ઉમાશંકર જોશીની રચનાની જેમ ‘ભોમિયા વિના મારે ભમવા’તા ડુંગરા…’, પણ અહીં એ શક્ય નહોતું, અમારે પણ અર્જુનની જેમ સારથિની જરૂર હતી. અમારા પછી આવેલા ગ્રુપે અમને તાળીઓના ગડગડાટ અને ચિચિયારીઓથી પ્રોત્સાહિત કર્યા. જાણે અમે કોઈ શિખર પર નહિ, યુદ્ધ કરવા જઈ રહ્યા હોઈએ, પણ એ અજાણી આંખોમાં એક વિશ્વાસ ઝળકાઈ રહ્યો હતો, એ વિશ્વાસ હતો જંગ જીતવાનો.