બપોર પડતાં નરબદામાં બજરની ડાબલી લઇને ઓટલે બેઠાં ને એમનું ધ્યાન પડ્યું લોટા પર. આજુબાજુ નજર દોડાવી ને પછી મધ્યમ સુરે બુમ પાડી . . . “સુર્યા . . . એ સુર્યા . . . ક્યાં ગ્યો એલા સુર્યા ?” બે ત્રણ બુમો પછી પણ કોઇ પ્રત્યુત્તર ન મળતા ડોસી બગડ્યા અને ઉઠીને ડેલીની વચ્ચો વચ ઉભા રહીને કમરે બેય હાથ ટેકવીને બરાડ્યા “બાડીરાંડના, કયુંની રાડુ નાખુ છુ ઇ હંભળાતુ નથ્ય ?સીધે સીધો વયો આવ્ય નકર સોડા પાડી નાખીશ”. કોપભવનની ગરજ સારતી પોતીની ઓરડીમાંથી સુરેશ થરથરતા પગે ફળીયામાં આવીને નીચે મોઢે ઉભો રહ્યો. “બારો જા, શેરીમાં તારા દાદાનો કળશ્યો પઇડો સે ઇ લઇ આવ્ય, કામ કરતા જોર પડે સે ને હમણા ખાવા ટાણું થાહે તંયે મારાજ ને ખાવા તો બકડીયુ ભરીને જોહે . . .”બીતા બીતા નરબદા માં ની બાજુમાંથી પસાર થતા બાડીયાના શરીરમાંથી ભયનું લખલખું છુટીગયું પણ લોટો લઇને ઓસરીની ધારે મુકી ને પાછો સીધો કોપ ભવનમાં !