ફોટા જોઈને હિમાલય ગમે, પ્રેમ ઊભરાય, પણ હિમાલય પાસે જતા જોર આવે. ‘પેકેજ’ જોઈએ. પહેલાં સંડાસ ચેક કરીએ ‘ને ખાવા શું ‘ને કેવું મળે તેની ક્રાઇમ પોલીસની જેમ જાંચ પડતાલ કરીએ. ગિરનાર વિષેનું પુસ્તક વાંચીને વા વા વા કરીએ ‘ને ગિરનારના પહાડો ખૂંદતા આપણને ઘણુ ઘણુ રોકે. નર્મદા નર્મદા નર્મદા. ‘ને અંતે નર્મદા પ્રત્યેનો અહોભાવ બંધ ‘ને નહેર પર અટકે. આ બધું કેવું કહેવાય? ચાલો એ સમજી શકાય કે કોઈને અશ્વિની ભટ્ટની નવલકથામાં ભેડાઘાટ વિષે વાંચ્યા પછી જ નર્મદા તથા એ તરફની ભૂગોળની માહિતી મળી હોય, પરંતુ એ પછીય ભેડાઘાટ વગેરે પ્રત્યેનો પ્રેમ વાયા એ વાર્તા જ રહે, વળી જાતક કુદરતને કહે કે આઇ લાઇક/લવ યુ તો કુદરત સાચું માને? નર્મદા તીરે વિહરતો ટુરિસ્ટ વેગડજીની બુક્સના ગુણ ગાય એમાં કશું ખોટું નથી. સમજવાનું એ છે કે એ પુસ્તકોનું અસ્તિત્વ કોને આભારી?