મા સાથે થોડા સમય અગાઉ બનેલી બે ઘટનાએ આખા દેશને ખળભળાવી દીધો હતા. એક ઘટના રાજકોટની હતી. એક દીકરાએ બીમાર માને અગાશી પર લઇ જઇ ઉપરથી નીચે ઘા કરી દીધી. સીસીટીવીનાં દૃશ્યો એવાં ડરામણાં હતાં કે બધા થથરી જાય. પેટ જણ્યો દીકરો માનું મર્ડર કેવી રીતે કરી શકે? વરની મા પત્ની માટે મા નથી, સાસુ છે. સાસુ-વહુના ઝઘડામાં કેટલાયે દીકરાઓનો ખો નીકળી જાય છે. પેલા માણસે તો માને મારી નાખી, બાકી આજે કેટલીયે મા દરરોજ ટુકડે ટુકડે મરે છે. વૃદ્ધાશ્રમમાં રહેતી એક માએ એવું કહ્યું કે, મારા કારણે દીકરા અને વહુને ઘરમાં ઝઘડા થતા હતા, એ બંને સુખી રહે એટલા માટે હું જ અહીં આવતી રહી. પત્ની માને ન સાચવતી હોય ત્યારે દીકરાની વેદના અસહ્ય હોય છે. બનવા જોગ છે કે અમુક કિસ્સામાં માનો વાંક પણ હોય પણ એના વાંક જોવાના ન હોય. એક યુવાનની આ વાત છે, ઘરમાં સાસુ-વહુનો ઝઘડો થાય ત્યારે પત્ની એને કહે કે, તમને નથી લાગતું કે તમારી માનો વાંક છે? પતિએ કહ્યું, હા એનો વાંક છે પણ એને કંઇ ન કહી શકું, તું સમજુ છે એટલે તને કહું છું. દીકરીઓને પણ પોતાની મા કંઇપણ કહેશે તો એને કંઇ તકલીફ નહીં થાય પણ પતિની માથી એકાદ નબળો શબ્દ પણ બોલાઇ જાય ત્યારે એ સૌથી મોટો ઇસ્યુ બની જાય છે. મા મા હોય છે, એ ગમે તેની હોય, એનું ગૌરવ જળવાવું જોઇએ. મુંબઇની ઘટનાએ પણ બધાને હચમચાવી નાખ્યા હતા. અમેરિકાથી દીકરો પાછો આવ્યો, ફલેટ ખોલાવીને જોયું તો બેડરૂમમાં માની લાશ નહીં પણ હાડપિંજર પડ્યું હતું. એકલી રહેતી મા સાથે દીકરાએ છ મહિનાથી વાત જ કરી ન હતી! છેલ્લીવાર વાત થઇ ત્યારે મા કરગરતી હતી કે મને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી જા, મને એકલું લાગે છે. દીકરાએ વાત સાંભળી નહોતી. સમાજમાં લોકોને એ ડર છે કે માને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકશું તો પરિવારજનો અને સમાજ કહેશે કે શરમ નથી આવતી માને તરછોડી દેતા! ડરના કારણે શરમ ન હોત તો કોણ જાણે કેટલી બધી મા વૃદ્ધાશ્રમમાં કણસતી હોત. સચ્ચાઇ બહુ કડવી હોય છે પણ આવા કિસ્સાઓ વધી રહ્યા છે. છે, એવા પણ લોકો છે જે દરરોજ સવારે ઊઠીને માને વંદન કરે છે, માનું ધ્યાન રાખે છે, એવી સ્ત્રીઓ પણ છે જે સાસુને મા કરતાં પણ સારી રીતે સાચવે છે પણ એવી ઘટનાઓ દુર્લભ બનતી જાય છે.