પાંસઠમા જન્મદિવસ પછી એક વાર મેં જરસી પહેરી. ઘરમાં જ એના મિશ્ર પ્રત્યાઘાતો પડ્યા. પોતાના સસરા મ્યુઝિયમ પીસ જેવા નથી, પણ મોડર્ન છે એવું પિયરની બહેનપણીઓને કહી શકાશે એ ખ્યાલે પુત્રવધૂ રાજી થઈ, પણ પુત્રવધૂનાં સાસુમા નારાજ થયાં. ‘આ ઉંમરે આવા વરણાગીવેડા શોભે નહિ’ એવો જેનો ભાવાર્થ હતો એવાં થોડાં વચનો એમણે મને સંભળાવ્યાં. છોકરીઓ ગૌરીવ્રત કરે છે એ વખતે ગોરમા પાસે કેવો વર માગે છે? ‘ગોરમા, વર દેજો રે વરણાગિયો!’ પણ એવો વર આજીવન વરણાગિયો રહે તો એ વ્રત કરનારીઓને ગમતું નથી. જરસી અંગેના ઉગ્ર પ્રતિભાવો મળી રહ્યા હતા એ જ વખતે એક મિત્ર આવ્યા. એણે બળતામાં ઘી હોમ્યું. એમણે પત્નીને હૃદયપૂર્વકનું સમર્થન આપ્યું. એટલે પત્ની વધુ ફોર્મમાં આવી ગઈઃ ‘અરે! તમારા ભાઈ તો – હું ન હોઉં તો આ ઉંમરે ઘોડે પણ ચડે એવા!’ પત્નીને ન્યાય કરવા ખાતર મારે કહેવું જોઈએ કે એનું આ મૂલ્યાંકન ખોટું નથી, પણ એમ થાય તોય શો વાંધો? પશ્ચિમમાં નેવું વરસ ઉપરનાં સ્ત્રીપુરુષો એકબીજાંને પરણે છે તો આપણે ત્યાં એમ કેમ ન થઈ શકે? પણ આપણે તો સાઠ થયાં નથી ને મીરાંબાઈનું પેલું પદ ‘જૂનું તો થયું રે દેવળ…’ ગાવા માંડીએ છીએ. દેવળ જૂનું ભલે થાય, પણ એમાં રહેલો ‘હંસલો’ કાયમ નાનો રહે – જૂના દેવળમાં પણ સ્પિરિટ – જુસ્સો – આજીવન ટકી રહે તો આખું જીવન કેવું લીલ્લુંછમ રહે! પણ આ વાત સમજવાનું સહેલું નથી. તમે સમજો એવી મારી શુભેચ્છાઓ છે – સોની નજીક હોય અથવા સો વટાવી ગયાં હોય તેવાંઓ માટે તો ખાસ ખાસ ખાસ શુભેચ્છાઓ!