ગાડીના ઊપડવાના અવાજથી જાહ્નવીના મનમાં અજુગતા છતાં પ્રણયોર્મિસભર વમળો પેદા થયાં. મહેકતી લતાની માફક ડોલતી ડોલતી જાહ્નવી તેનાં રૂમમાં પલંગ પર ચીતપાટ પડી અને છાતીસરસું ઓશીકું દબાવી દીધું. રૂમની છત પર તેની આંખો જડાઈ ગઈ. મરક મરક હસતી અને ઉદધિની છોળોને હૈયામાં ઉછાળતી ને ઊના ઊના શ્વાસની સરગમ વગાડતી, આંખોને ઘડીક બંધ કરતી, ઘડીક નચાવતી બોલીઃ ‘વરુણ ! હાય. કેવું સરસ નામ છે ! સાંભળતાં જ તરસ છીપાઈ જાય.’ જાહ્નવીના મગજમાં સંતુર, શરણાઈ, ઢોલક અને સંગીતનાં તમામ વાંજિંત્રો એકસાથે વાગી રહ્યાં હતાં. ઘડી ઘડી પડખાં ફેરવતી જાહ્નવી આખાય પલંગમાં આળોટી રહી હતી. સુરાવલી સાથે વાગતાં સંતૂરનો તાર તૂટયો હોય તેમ ફોનની ઘંટડી વાગતાં જાહ્નવીની તંદ્રા તૂટી અને જાહ્નવીએ મોરનીની માફક હરખઘેલી થઈને ફોન ઉપાડયો. તેનો અવાજ ઝાંઝરની જેમ રણકતો હતો. હેલો… હેલો…. કોણ ? સામેથી એક પરિચિત અવાજ સાંભળી જાહ્નવીનો ટહુકો રૂંધાયો… ‘શું… શું… ના… ના… એવું ના બને !’