‘નગરી-નગરી દ્વારે-દ્વારે ઢૂંઢૂં રે સાંવરિયા’ કરીને નીકળી પડતા ચંબુને ‘ચલે જા, ચલે જા, ચલે જા... જહાં પ્યાર મિલે’ ગાઈ દરેક લલનાના દ્વારેથી જાકારો જ મળતો. જો ભૈ હું તો સાચું કહું, ભરજુવાની આવે ત્યારે કુંવારા હૈયામાં સમણાં જાગવા લાગે, અંતરમાં કોઈ માટે લાગણીઓનાં ફૂલ ખીલી ઊઠે, વાસંતી વાયરા ઝૂમી ઊઠે, પ્રીતની ઝંખના જન્મ લેવા લાગે. આંખની પાંપણ નીચેથી પ્રીતની ધારા વરસતી જાય, પણ ચંબુ માટે સામે પક્ષે કોઈ પોતાનું મંગલ મંદિર ખોલતું નહોતું. લગ્નના શૅરબજારની તેજીમાં પણ ચંબુના પ્રેમના શૅર મંદીમાં જ ફસાયેલા હતા. ધીરે-ધીરે ચંબુને ડર લાગવા માંડ્યો કે જો આમ જ જીવતર ચાલ્યું તો મારે દર વર્ષે ગાવું પડે, ‘મેરે સપનોં કી રાની કબ આએગી તૂ... બીત જાએ ઝિંદગાની કબ આએગી તૂ! ચલી આ... તૂ ચલી આ...ની બૂમ પાડવા છતાં કોઈ પ્રતિભાવ ન મળે તો મારે કલામ, અટલજી, નરેન્દ્ર મોદી અને અણ્ણાની (વાંઢાઓની) લાઇનમાં બેસવું પડે.