ઉપર ઉદ્ધૃત કરેલો શ્લોક મહાભારતની સંહિતાનો ભાગ નથી એમ કહી શકાય. તેથી હવે બીજું ઉદાહરણ લઈએ. તે છે, મહાભારતનો એક સુપરિચિત પ્રસંગ. મહાભારતની રચના મનમાં કર્યા પછી વ્યાસને ચિંતા થઈ કે હવે હું આ આખ્યાન મારા શિષ્યોને કઈ રીતે ભણાવીશ ? વ્યાસની એ ચિંતા બ્રહ્મદેવે જાણી, અને તેઓ ખુદ વ્યાસને મળવા આવ્યા. વ્યાસે, ‘મેં રચેલું આ આખ્યાન લખી લેવા પૃથ્વી ઉપર કોઈ નથી’, એમ કહ્યા પછી બ્રહ્મદેવે ગણેશજીનું નામ સૂચવ્યું. પછી વ્યાસે ગણેશજીનું સ્મરણ કર્યું અને ગણેશજી ત્યાં પ્રગટ થયા. વ્યાસની મુશ્કેલી જાણ્યા પછી ગણેશજીએ કહ્યું કે હું તમારો ગ્રંથ લખવાનું કામ કરીશ; પણ મારી એક શરત છે: મારી લેખની એક ક્ષણ પણ અટકવી ન જોઈએ. વ્યાસે કહ્યું, વારુ. પણ મારી પણ એક શરત છે: સમજ્યા વિના આપે કશુંય લખવું નહિ. હવે, ગણેશજી સમજી ન શકે એવું આ જગતમાં શું હોય? ગણેશજી બોલ્યા “ॐ”; અને ગ્રંથલેખનનો આરંભ થયો. ગણેશજીની લેખની એક ક્ષણ પણ ન અટકી જાય એ માટે વ્યાસ ઉતાવળથી કથા કહેવા લાગ્યા; અને ગણેશજી તેટલી જ ઉતાવળથી કથા લખવા માંડ્યા. એમ કરતાં વ્યાસને વિચાર કરવા એક ક્ષણની પણ ફુરસદ ગણેશજી મળવા દેતા નહોતા. તેથી વ્યાસે એક યુક્તિ યોજી. મનમાં રચી રાખેલા શ્લોકો પૂરા થવા આવે કે વ્યાસ એકાદો કૂટશ્લોક ઉમેરે; અને તે શ્લોકનો અર્થ સમજવા માટે ગણેશજીને જે એક બે ક્ષણ થાય એટલામાં તેઓ બીજા શ્લોકો મનમાં રચી નાખે. બે અગાધબુદ્ધિની વ્યક્તિઓ વચ્ચે થઈ રહેલી આવી હરીફાઈમાંથી આ ગ્રંથ તૈયાર થયો છે. દૂરદર્શન ઉપર બતાવેલી મહાભારતની શ્રેણીમાં આ પ્રસંગ છે તેથી તે પ્રસંગ “મૂળ” મહાભારતમાં છે એ વિશે લગભગ બધાને સો ટકા ખાતરી હોય છે. (કેટલાકને તો બસો ટકા ખાતરી હોય છે.) પરંતુ, તે પ્રસંગ તે શ્રેણીમાં છે એટલાથી તે “મૂળ” મહાભારતમાં છે એમ ઠરતું નથી. મુખ્ય વાત એ છે કે તે પ્રસંગ દક્ષિણ ભારતના એક પણ પાઠમાં નથી. તો પછી તે “મૂળ” મહાભારતમાં હતો કે નહોતો ?