આપણો સમાજ “દીકરા”નો સ્વીકાર જલ્દી કરે છે, અને ખુશી સાથે કરે છે….અને દીકરી જન્મે એટલે “નારાજી” હોય. આટલી નારાજી તો ચાલો સમજી લઈએ, પણ દીકરી જન્મે તે પહેલા જાણી એને મારી નાંખવાના વિચારોમાં હોય અને એવા વિચારો ના કર્યા હોય ત્યારે દીકરી જન્મ લેઈ ત્યારબાદ, એને મારવાના પ્રયત્નો હોય કે પછી એને વ્હાલ વગર ઉછેરવા માટે આગેકુચ હોય..જાણે દીકરી “એક બોજો” છે.અહી, કામ કરે છે, “દીકરાનો મોહ” અને “વંશવેલા”ની ફીકર.જુના જમાનામાં સંજોગો કારણે દીકરો જ “સેવા” કરે એવા ભ્રમમાં રહી આવું વર્તન એક હકીકત બની ગઈ !પણ આ નવયુગમાં દીકરી કે દીકરો હોય,…બન્ને ને ભણતર આપવું એ પરિવારની ફરજ બની જાય છે. દીકરી કદી “ભાર કે બોજા”રૂપે નથી જ !