અમારી મૃગેશભાઈના ઘરે અને સ્વ. શ્રી મીરાબેન ભટ્ટના ઘરે, અરુણભાઈ અને અમારી સૌની વચ્ચે થતી અનેક ગોઠડીઓમાં સાહિત્યના અર્કને મેં સમજવાનો યત્ન કર્યો છે. સાહિત્યને અને સરળ જીવનને વરેલા આ મહાનુભાવોની વચ્ચે મને કમાવાની અને સ્વાર્થની વૃત્તિ સદાય તુચ્છ લાગી છે. આજે તો મીરાબેન અને મૃગેશભાઈ બંને આ વિશ્વને છોડી ગયા છે, સ્વર્ગમાંએ બંને ક્યાંક આમ જ આપણા સદાબહાર સાહિત્યની કૃતિઓ સાથે ગોઠડી માંડતા હશે! તેમની ચર્ચાઓ મને સદાય કોઈ કૃતિની ઉપરછલ્લી ચર્ચા કે ટિકા કરવાની બદલે કે કોઈ લેખકના સ્વભાવ અને તેમની કૃતિઓ વચ્ચેની અસંગતતાની ચર્ચાઓને બદલે તેની ભાવલક્ષી ચર્ચાનું જ દેખાયું છે. ક્યારેક તો એમ પણ થાય કે જે કૃતિ મને ન ગમી હોય એ તેમને કહું તો એનો પણ એક નવા જ પ્રકારનો અર્થ તેઓ મારી સામે ખોલી આપે, મેં ક્યારેક એમને પૂછેલું પણ ખરું, ‘શું લેખકે જ્યારે સર્જન કર્યું હશે ત્યારે આટલુ ઉંડાણમાં વિચાર્યું હશે?’ મને યાદ છે કે મૃગેશભાઈ કહેતા, ‘કોઈ ક્યાં પ્રયત્ને લખે છે, આ તો બધું લખાય છે..’