કાળાભમ્મર વમળમાં ગોળ ફરતા ફરતા ઉંડે ને ઉંડે જઇ રહેલા રતનાની સાથે સાથે પેલી કહેવત પણ ઘુમરા લઇ રહી હતી. છેક અંદર તેને, પોતે જેની નીચે બેસીને જોડાં સિવતો તે જ લીમડો દેખાયો. લીમડાની નીચે નવાંનક્કોર કપડાંની જોડમાં ચોખ્ખાચણાક આસન પર પોતે જ બેઠો છે ! આજુબાજુમાં લાકડાના રેક છે જેમાં રિપેરિંગ માટે આવેલા વિવિધ કંપની, કદ અને જાતિના અગણિત બૂટ-ચંપલ તારીખવાર મુજબ ગોઠવાયેલા છે. તેનો આસિસ્ટન્ટ વારા પ્રમાણે તેમાંથી બૂટ અથવા ચંપલ કાઢીને રતનાને આપતો જાય છે. રતનો રિપેર કરી લે એટલે તેનો બીજો આસિસ્ટન્ટ તેને ડિલિવરી માટેનાં ખાનાંઓમાં ગોઠવતો જાય છે ! થોડીવારમાં લોકોની ભીડ સ્વપ્નમાંના રતનાની આસપાસ એકઠી થઇને એક સાથે હાથ લાંબાટૂંકા કરતાં કરતાં વિનંતી કરવા લાગે છે… અદ્દલ કાબરોના કલબલાટની માફક. “એય રતનાભાઇ… મારાં ચંપલ જલ્દી હાથ ઉપર લ્યોને… મારો ભાઇ કરું…” જેવાં કેટલાય વાક્યો રતનાના ગર્વિષ્ઠ કાને અથડાઇને વેરવિખેર થઇ જતાં હતાં. એમાંનો એકાદ તો પાછો માથાભારે હતો તે બોલ્યો પણ ખરો “ ઓય રતના, કયું નો કવ છું, તું મારાં બૂટ જલદી સરખાં કરી દે… નકર…” સ્વપ્નમાંના રતનાની આંખમાં કરડાકી ઉભરી આવી અને તેણે પેલાના બૂટનો ઘા કરીને કહ્યું, “લે તારાં પગરખાં, ને થા હાલતો… જોયા તારા જેવા તો કેટલાય… આંયાં તો કલેક્ટરનાં બૂટેય હું વારો આવે ને તંયે જ હાથ ઉપર લવ સું, તું તે વળી કઇ વાડીનો… ?” બહારનો રતનો આભો બનીને સ્વપ્નમાંના રતનાનો વટ જોઇ જ રહ્યો… જોઇ જ રહ્યો.