૧૯૫૦ના દાયકામાં ૨૧૫૦ના વિચારો સાથે જીવવું અને કોઈનીય (દૂરી-તીરી-પંજાની 🙂 ) તમા કર્યા વિના એ એસિડિક વિચારોને ચાબુકના ફટકારની ભાષામાં સમાજ પર બ-ખૂબીથી વિંઝવા એ માત્ર અને માત્ર બક્ષી જ કરી શકે. ( એકો અહં દ્વિતિયો નાસ્તિ. ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ. )