હજારો માણસોની વચ્ચેની ધેરાયેલા હોય એવા માણસની વાત છે,એ માણસની આંખો તો ભીડ હોય કે એકાંત હોય એક જ ચહેરાને શોધતી હોય છે.વાત એવી તરસની વાત છે પણ મે લખી છે જળની ભાષામાં,નહી વાંચી શકો એ હોય છે ઝાકળની ભાષામાં.એક માણસને ચાહવું એટલે એક શાયર માટે શબ્દ જ પૂરતો નથી.એ શબ્દોને અભિવ્યક્ત કરવાં માટે શાયર સહરા રણથી લઇને કાશ્મીરનાં તુલીપ ગાર્ડનથી લઇને આખી દુનિયામાં એ વ્યકિતનાં કાલ્પનિક સંગાથમાં ફરતો હોય છે.કારણકે જે સામે નથી એની જ કમી માણસ હમેશાં ભોગવતો હોય છે…અને જે સામે રહે છે એ આંખો સામે સહજ થઇ જાય છે એની હાજરીથી ટેવાઇ જાય છે..અને દુનિયાનાં મોટા ભાગનાં ગઝલકારોની ગઝલમાં એક માણસની કમીનો જે અહેસાસ છલકાય છે એનો તો દરિયો પણ કદી છલકાતો નથી.કારણ કે એ માણસની તરસ એટલી છે જે કદી તૃપ્ત થવાની નથી.રણ જેવું તપતું હ્રદય છે છતાં જ્યારે ભીનાશને માણવી હોય તો નામ તારું લખું છુ.કારણ સાવ સીધું છે આંખનાં આંસુની ભીનાશ ગાલને અડકીને ભલે વહી જતાં હોય પણ કોઇની યાદમાં આંખોમાથી સરેલા આંસું રણ જેવાં તપતાં હ્રદયમાં ભીનાશ ભરી જતાં હોય છે.