રાશવા દિ’ ચડી ગયો. પણ કન્યા ઓને ન દેખી તેથી મામડદેવનું અંતર વલોવાતું હતું. ક્ચાં જાઉ કોને કહું સગા હાથે ધક્કો દીધો છે. મેં જાતે તરછોડી છે ને…ઓલ્યા મારગે.. બાપ ખોડલ..જ કરગરતી’ તીને..મારી દીકરી… મારી માં જગદંબા. હવેતો માડી.. મારી ભૂલ થઇ છે માં… હું પામર માનવી તારી અચરજ લીલાને ઓળખી ન શક્યો.. માં..મારી આઈ…અને મામળ દેવ ચિંતાથી વલવલી રહ્યો છે. એજ સમયે ભાંથરીયો આવી ચડ્યો, તે બોલ્યો: ‘મામડ! હાલ બાપ, તું ને શકતીયું દેખાડું, ભોગાવાના ભંગધારામાં..મામળ, શિલભદ્રે દીધેલ મહેણું ભાંગી ગયું બાપ..