પછીના દિવસોમાં, સરલા અને હું, હોસ્પિટલમાં, સેકન્ડ શીફ્ટમાં ક્યારેક, ડિનર બ્રેક વખતે મળતાં. સરલા હવે મારી સાથે થોડીક નોર્મલ વાતો કરવા માંડી હતી. એક દિવસ એણે મને પૂછ્યું, “એક વાત પૂછું? તું અને વિનુભાઈ, ડો. ખન્ના અને રમોલા, એમની ફિલિપીનો પત્નીને, કેટલા સમયથી ઓળખો છો?” મે કહ્યું, “જ્યારથી અમે અહીં આવ્યાં છીએ, ત્યારથી, સાડા પાંચ વરસથી.” અને પછી, એણે વધુ ઈન્ફરમેશન પૂછતાં મેં વિગતો કહી, જે મને ખબર હતી. ડો. ખન્ના અમેરિકામાં ૭૦ના દસકાની શરૂઆતમાં આવ્યા હતા. તે સમયે, વિયેટનામના યુધ્ધ અને નિક્સનની ફેઈલડ પ્રેસીડન્સી પછીનું રીસેસન ચાલતું હતું. અહીં રહી જવા માટે ડો. રાજીવ ખન્નાએ અમેરિકન નેવીમાં, ડોક્ટર તરીકે સર્વીસ આપવા નામ નોંધાવ્યું અને વિયેટનામ યુધ્ધમાં પણ ગયા હતા. એના ફળસ્વરુપ, એમને અહીંની સિટીઝનશીપ મળી ગઈ. હાલ પણ, એ યુ.એસ. નેવીમાં જ મેડિકલ ઓફિસર કામ કરતા હતા. આ કામ દરમિયાન, ડો. ખન્ના, ત્રણ મહિના ઓન ધ ગ્રાઉન્ડ, રજા પર અને ત્રણ મહિના ઓન ધ શીપ ડ્યુટી પર રહેતા. હાલ, હજુ બે મહિના માટે ઓફ ડ્યુટી હતા. પછી મેં પૂછ્યું, “કઈં સ્પેસીફિક કારણથી પૂછી રહી છે?” એ બોલતાં બોલતાં જાણે શબ્દો ગળી ગઈ અને કહ્યું, “કઈં નહીં, અમસ્તાં જ પૂછ્યું.” આમ ને આમ, એકાદ અઠવાડિયું વીતી ગયું. તેના પછી, ડિનર બ્રેક વખતે સરલા બહાર જતી હતી, આથી, હું સરલાને મળી નહોતી. આમને આમ, થોડાક અઠવાડિયા વીતી ગયા. એક દિવસ, સરલા ખૂબ જ સૂઝેલી આંખો સાથે કામ પર આવી હતી. તે દિવસે, કેટલા બધા અઠવાડિયાઓ પછી અમે ડિનર બ્રેકમાં મળ્યા. સરલાનું ધ્યાન ક્યાં હતું કોને ખબર? મેં ખાલી એટલું જ પૂછ્યું, “આર યુ ઓકે?” એ બોલી, “મને ક્યાં કશું થવાનું છે?” બીજે દિવસે, સરલા ખૂબ જ સારા મૂડમાં હતી. ડિનર બ્રેકમાં મને કહે, “આજે મેં બે વીકની નોટિસ આપી. હું વોશિંગ્ટન ડી.સી. મુવ થાઉં છું.” મેં કહ્યું, “કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ! પ્રમોશન મળ્યું? કઈ હોસ્પિટલમાં કામ મળ્યું?” એણે કહ્યું, “હજી નથી મળ્યું પણ ત્યાં જઈને એપ્લાય કરીશ.” સરલા મારી જોડે ફ્રેન્ડલી હતી પણ એક લોખંડી પડદો તો વચ્ચે સદા રહેતો અને એની આરપાર જઈ, રીયલ સરલા સુધી પહોંચવું ખૂબ જ અઘરૂં હતું. મેં પણ વધુ કઈં પૂછ્યું નહીં. નીકળવાના છેલ્લા દિવસે, એણે મને ખૂબ જ આત્મીયતાથી હગ આપી અને કહ્યું, “જયશ્રી, તું અને વિનુભાઈ મને હંમેશા યાદ રહેશો.” મેં એને કહ્યું, “હું તારા વેલ બીઈંગ માટે સદા પ્રાર્થના કરીશ.”