સવારે ઊઠ્યા ત્યારે વાદળો વિખેરાઈ ગયા હતા અને ભૂરું, સ્વચ્છ આકાશ ઝગારા મારતું હતું. અમે સૌ પુલકિત થઈ ઊઠ્યા અને ચા-નાસ્તો કરી, શૉલ્ડર બેગમાં ફૂડ પૅકેટ, વોટર બૉટલ અને થોડી જરૂરી ચીજો ભરી અમે વેલી તરફ પ્રયાણ કર્યું. અહીંથી વેલી ત્રણ કિ.મી. દૂર છે, પણ ફૂલો તો અહીંથી જ દેખાવાના ચાલુ થઈ જાય. ચૅકપોસ્ટ પર નામ નોંધાવી, મામૂલી ફી ભરી અમે આગળ વધ્યા. બસ, ત્યાંથી તો અમે સ્વર્ગ જવાના રસ્તે આવી ચઢ્યા હોય તેવું લાગ્યું ! રસ્તાની બંને ધારે સૂરજમુખીના ફૂલો ખીલી ઊઠ્યા હતા અને સામે ગિરિશૃંગો સોનાના કળશ સમા ચમકતા હતા. આવો અદ્દભુત નજારો અમે પહેલીવાર જોયો હતો ! જો રસ્તો જ આટલો સુંદર છે તો વેલી કેવી હશે તેવું એક સુંદર ચિત્રણ અમારા મનમાં ઊભું થયું. અમારા મનમાં હવે વૅલી જોવાની તાલાવેલી વધી ગઈ હતી. થોડે દૂર ગયા ત્યાં તો પથ્થરો અને ખડકો સાથે અફળાતી, ઘુઘવાટ કરતી વહી જતી પુષ્પાવતી નદી નજરે પડી. તેની ઉપર બાંધેલો લોખંડ અને લાકડાંનો બ્રિજ વટાવી અમે આગળ વધ્યા. ચારે બાજુ લીલીછમ વનરાજી, સફેદ-ગુલાબી રંગના ફૂલો, ઉત્તુંગ શિખરો અને તેની પરથી નીચે વહી આવતાં પુષ્પાવતી નદીના ઝરણાંઓ…. આ બધું નિહાળતાં મન ધરાતું નહોતું. રસ્તામાં બે જગ્યાએ વેગીલાં ઝરણાં ઓળંગવા પડ્યાં. તેના બંને કિનારા વચ્ચે માત્ર ચાર-પાંચ ફૂટ પહોળું પતરું, અને એ જ ઓળંગવા માટેનો એકમેવ બ્રિજ ! અને ઓળંગતાં દિલના ધબકારા વધી ગયા હતા !