પ્રાથમિક શાળાનું શિક્ષણ પૂરું કરીને બેય હાઈસ્કુલમાં પણ સાથે જ ભણતાં. ગામમાં તો હાઈ સ્કુલ હતી નહિ . બાજુના એક ગામમાં ગંગાદેરી પાસે હાઈ સ્કુલ હતી ત્યાં બને ભાઈ બંધ સાથે ભણવા જતા.એક જ સાયકલ પર બેસીને ભણવા જાય અને એક જ ટીફીનમાં ખાય!! એક દિવસ ટીફીન વીરુની મમ્મી બનાવી દે તો એક દિવસ ટીફીન જયની મમ્મી બનાવી દે!! આમને આમ જય અને વીરુ મોટા થયા. બાર ધોરણ સુધી સાથે ભણ્યા. ખેતર અને વાડીમાં સાથે ખેતી કરી. તહેવારો અને વહેવારો સાથે માણ્યા. અને છેલ્લે સાથે સુરત ગયા!! જેમ હિંદુ ધર્મમાં એવી માન્યતા છે કે માણસ જીંદગીમાં એક વખત ગંગાજી માં સ્નાન ના કરે તો એનો મોક્ષ થતો નથી એમ કાઠીયાવાડનો પટેલનો દીકરો જ્યાં સુધી જીવનમાં એક વખત સુરત જઈને કમાવાનું ના શરુ કરે અને સુરતી ખમણ ના ખાય ત્યાં સુધી એનો પણ મોક્ષ થતો નથી એવી માન્યતા પ્રબળ બનતી જાય છે.!! ઘનશ્યામ નગરની એક અંધારી ઓરડીમાં સાથે રહીને જય વીરુએ સુરતમાં સ્થાન જમાવવાની કોશિશ કરી. એક અઠવાડિયા સુધી તો સુરતના ખમણ અને સબરસની કઢી ભાતનો આસ્વાદ માણ્યો. બને કામની તલાશમાં એક કારખાને થી બીજા કારખાને પગના તળિયા ઘસતા રહ્યા. બને ની કેટલીક શરતો હતી એ જોઇને કામ શોધવાનું થોડું મુશ્કેલી ભર્યું હતું. શરત એક જ હતી કે બને એ કારખાનામાં એક હીરા ઘસવાની ઘંટીએ બેસશે. બને કારખાનું છોડશે ત્યારે સાથે જ છોડશે!! એક શેઠિયાના કારખાને જગ્યા મળી ગઈ. બે વરસ પછી બનેની નજર હીરા પારખવામાં મળી ગઈ. અને બને એજ કારખાનામાં મેનેજર થઇ ગયા. જેમ ઘણા શિક્ષકો નોકરી મળે ત્યારે એનું લક્ષ્ય આચાર્ય બનવાનું હોય છે એમ હીરાઘસુ જયારે પેલીવાર હીરાનું અંગુર પકડે ત્યારે એનું પેલું લક્ષ્ય એજ કારખાનામાં મેનેજર બનવાનું હોય છે!! મેનેજર તરીકે સારી નામના મેળવ્યા પછી જય અને વીરુ એ બરોડા પ્રિસ્ટેજની બાજુમાં એક ત્રીજા માળે વીસ ઘંટીની જગ્યા જોઈ લીધી બને એ નક્કી કર્યું કે હવે હીરા બહુ ઘસ્યા!! હીરા બહુ તપાસ્યા. હવે તો કારીગરો પાસેથી હીરા ઘસાવામાં મજા આવશે એટલે ઘરનું ફેકટરૂ શરુ કરવું પડશે! આ ફેકટરૂ શબ્દ ફક્ત સુરતમાં જ વપરાય છે!! દસ વીસ ઘંટી હોય અને ચાલીશ જેટલા કારીગરો કામ કરતા હોય એને ફેકટરૂ કહેવાય ફેકટરૂ!!