‘કેટલો નપાવટ અને ગરજુ માણસ કહેવાય !’ તરલાબહેનને ક્રોધ આવી ગયો. ‘હા, બહેન, હવે મને મારા બાપનો જરાય ભરોસો નથી. હું ઘરમાં ન હોઉં ને મારી માને સમજાવી-પટાવીને અંગૂઠો મરાવી લે તો ? એ ડરથી હું ઑફિસે નહોતી આવી, પણ કાલથી આવીશ. આજે તો મેં મારા બાપુને ચોખ્ખેચોખ્ખું કહી દીધું છે કે, ભૂલેચૂકે મારી માને બિચારી કે એકલી ન સમજતાં. હું ઊભી છું એની પડખે, એકે હજારી. એની દીકરી ગણો કે દીકરો બધું હું જ છું. આને મારી જિદ સમજો કે નિશ્ચય, પણ આ ખોલી હું તમારા હાથમાં કદાપિ આવવા નહીં દઉં.’