વર્ષ 1997માં ડો. ટીના દોશીએ મુંબઈમાં એક્સપ્રેસ ગ્રુપના દૈનિક ‘સમકાલીન’ માટે નિરંજન ભગતની વિસ્તૃત મુલાકાત લીધી હતી. એમાં કવિના વ્યક્તિત્વને સરસ ઉઘાડ મળ્યો હતો. લેખિકાએ ભગતસાહેબ સહિતના વિવિધ ગણમાન્ય સર્જકોના લીધેલા ઇન્ટરવ્યુના સંગ્રહ ગૂર્જર ગરિમાને સાહિત્ય પરિષદના પારિતોષિકથી પોંખવામાં પણ આવ્યો હતો. ભગતસાહેબે આ મુલાકાતમાં શૈશવ, અટક, શિક્ષણથી લઈને બંગાળી, અંગ્રેજી અને ફ્રેન્ચ સહિતની છ ભાષાઓ પરના પ્રભુત્વ અને સર્જનપ્રક્રિયા જ નહિ, પણ પિતાના ગૃહત્યાગ, માતૃપ્રેમ, અપરિણીત જીવન, એકલતા તેમ જ વાર પ્રમાણેના મિત્રો સાથેના સમયપત્રકની પણ મોકળાશથી વાતો કરી હતી. હું નગરનું સંતાન છું. આધુનિક ઔદ્યોગિક નગરનું… 1926ના મે મહિનાની 18મી તારીખે મારો જન્મ અમદાવાદમાં, પણ એની બરોબર વચ્ચોવચ, મધ્યભાગમાં હૃદયસમા ખાડિયામાં લાખા પટેલની પોળમાં, દેવની શેરીમાં, મહાદેવના ખાંચામાં, મોસાળના ઘરમાં. આજુબાજુના વિસ્તારમાં નરસિંહરાવ – આનંદશંકર – કેશવલાલ આદિનાં વિદ્વત્તા અને વ્યવસ્થા માટે પ્રસિદ્ધ એવાં નાગર કુટુંબોનું વાતાવરણ. માતામહ વિદ્યમાન હતાં… બાપદાદાનું ઘર કાળુપુરમાં દોશીવાડાની પોળમાં સાચોરાના ખાંચામાં. પિતામહ વેપારી. આજુબાજુના વિસ્તારમાં વાણિજ્ય અને વ્યવહાર માટે પ્રસિદ્ધ એવાં જૈન કુટુંબોનું વાતાવરણ. વળી પિતાનું ઘર અને મોસાળનું ઘર બન્ને વચ્ચે પાંચેક મિનિટનું અંતર. જીવનના આરંભનાં દસ વર્ષ લગભગ રોજ મારે બન્ને ઘર વચ્ચે આવવા-જવાનું, બન્ને ઘરમાં અરધું અરધું વસવાનું થયું હતું. એમના વર્ણનમાં કેટલી ચોકસાઈ અને સરળતાથી વાતની માંડણી! મંદિરોના વાતાવરણમાં ઊછરેલા ભગતસાહેબનું નાસ્તિક હોવું એ પણ સંયોગ જ કહેવો પડે.