ઉદાહરણ તરીકે આપણી એક વીધી છે, કે ઉઠીને પહેલા આપણે જમીન પર પગ મુકતા પહેલા તેની ક્ષમા માગતા ગાઇએ છીયે “विष्णुपत्नी नमस्तुभ्यं, पादस्पर्श क्षमस्व मे”. હવે શું ઋષીઓને ખબર હશે કે ભવીશ્યમા વસ્તી અનેક ઘણી વધી જશે, લોકો ધરતીનો, પાણીનો, જંગલોનો અનેક રીતે, દુરુપયોગ કરશે. કદાચ નહીં. આટલું દુરનુ તેમને નહી વિચાર્યુ હોય, પણ આપણા ઋષીઓની સૌથી મહત્વની શક્તી એ હતી કે તેઓ દરેક વાતના મુળને પકડે છે. તે સમયે અમુક સમ્સ્યા હશે એના સમધાન માટે તેમને કેટલાક વિચારો આવ્યા હશે, તે સમ્સ્યા કે તે વિચારોનો તેમને ઉલ્લેખ પણ નથી કર્યો, તેમને પોતાના વિચારો પર ધ્યાન કેંદ્રીત કર્યુ, વિચારોના મુળમાં ગયા, અને જે તે વિચારના મુળમા તેમની શી ભાવના હતી તેનુ તેમને ગીત બનાવ્યુ. તેઓ જાણતા હતા કે ભવિષ્યની પ્રજાને પણ આવી મુશ્કેલીમાં થી પસાર થવું પડ્શે, અને દેશકાળ પ્રમાણે બિલકુલ એવી જ નહી હોય જેવી તેમને ભોગવી એટલે તેઓ પોતે કઇ સમસ્યા વેઠી અને શું ઉકેલ લાવ્યો તેના પર ભાર દેવાને બદલે તેમણે માત્ર ભાવના પર ભાર આપ્યો. આજે પણ આપણે સારી રીતે જાણીએ છીએ કે ધરતીને પાણીને, જંગલોને કેવી રીતે બચાવી શકાય છે પણ ખુટે છે ઇચ્છા શક્તી, અને તેવી ભાવના. જો દરેક હીંદુ ઉપરનો મંત્ર સમજી વિચારીને રોજ ગાશે તો બીજી બધી વાતો તેણે સમજાવવી નહી પડે, કે ભાઇ તારે કેવી રીતે પાણી બચાવવું કેવી રીતે ધરતી બચાવવી. જે દીવશે તેને ભાવ થશે કે આ તો મારી મા છે તે દીવશે તે એ જ કરશે જે તેની દ્રસ્ટીએ ધરતી માટે ઉત્તમ હશે. આ જ રીતે તમે હનુમાન ચાલિશા પણ ગાઇ ને શક્તીના ભાવ જગાડી શકો.