એટલે કે જે માણસે જ્ઞાન પોતાના  અંતરમાંથી ઉજાગર કર્યંવ હોય, આ જ્ઞાન માત્રને માત્ર અમન, નિર્વિચાર, મનની અક્રીયતા, ઈચ્છારહિતતા, અહંકારરહિતતા, આંતરિક સ્થિરતા અને શુદ્ધતા , વિતરાગતા ત્રીગુણાતિતતા, નીર્ગ્રથતા વગેરેમાં સ્થિર થયેલ  હોય છે, તેમને જ આંતરિક  અનુભૂતિ પ્રાપ્ત થાય છે,આ રીતે જ અનુભૂતિ શક્ય બને છે, આમ અનુભૂતિ ભાગ્યેજ પ્રાપ્ત થાય છે, કારણકે એ ઇન્દ્રિયો અને મનની પર છે, એટલે ધ્યાન યોગની સાધના દ્વારા માણસે ઇન્દ્રિયો અને મનની પારની અવસ્થાએ પહોચી ત્યાં સ્થિર થવું જ પડે છે,તો જ અનુભૂતિ પ્રાપ્ત થાય છે, એટલે કે સમાધિ સુધી  પહોચવું જ પડે,, આ અધરું નથી પણ માણસ ધ્યાનની સાધનામાં ઉતરતો નથી,  તેમાં લાંબા સમયની જરૂર પડે છે ને ધેર્ય અને સમતા ધારણ કરવા  પડે છે, ને સત્યનો આખા જીવનમાં અંગીકાર કરવો પડે છે, આમ જે  ધ્યાન દ્વારા પોતાના અમર દિવ્ય સ્વરૂપ આત્માનું ગહન સત્ય જે જાણે છે, તે નથી જાણતા પણ જે નથી જાણતા તે જાણે છે, આ સત્ય જો આટલું લોકોત્તર અને આટલું સુક્ષ્મ હોય તો એનો લાભ મળે એ રીતે આપણે તેને કેવી રીતે ગ્રહણ કરવું ?