પ્રથમ તો આપણું ચિત્ત છે તેને આપણે દહીંની જેમ બનાવીશું, સઘન બનાવીશું, તો ફોડવા માટે એ આવશે જ. આપણે ‘ગોવિંદા આલા, ગોવિંદા આલા’ એમ કરીએ છીએ એ આ જ છે. ગોવિંદો આવે જ છે – પણ જ્યારે દહીં જામ્યું હોય છે ત્યારે. દહીં ક્યારે જામે ? ચિત્ત ક્યારે સ્થિર થાય ? સ્મરણથી થાય. નિત્ય સ્મરણ કરીએ, પૂજન કરીએ, વંદન કરીએ, એની કથાનું કીર્તન કરીએ, એના વિષયનું પાન કરીએ, આનંદિત થઈએ, એના જગતમાં જીવીએ ત્યારે ચિત્ત સ્થિર થાય. કારાગારમાં જીવીએ છીએ ત્યાં સુધી આપણે કંસના ગુલામ છીએ. પણ કારાગારનાં બારણાં ખોલી નાખનારો આપણા જીવનમાં પ્રવેશશે ત્યારે આપણને કંસનો ભય, મૃત્યુનો ભય લાગે છે તે ચાલ્યો જશે. આનંદના વૃન્દાવનધામમાં આપણો પ્રવેશ થશે. ચિત્તને સ્થિર કરવા માટે, એને ઘનીભૂત કરવા માટે, આનંદઘનને નિમંત્રણ આપવા માટે, દહીંની મટકી હોવી જોઈશે. દૂધને જમાવવું પડશે. એનું મેળવણ છે નામસ્મરણ. ભગવદ નામનું મેળવણ મેળવો, નામ પોતે પોતાનું કાર્ય કરશે. મેળવણ નાખ્યા પછી આપણે દૂધને અમુક સમય એક સ્થાન પર રહેવા દઈએ છીએ. એમ શાંતિથી ભગવાન શ્રીકૃષ્ણનું નામસ્મરણ કર્યા કરવું, એ નામમાંથી નામી જાગે છે, સ્મરણમાંથી સ્વરૂપ જાગે છે અને આપણા જીવનમાં, આપણા મનમાં, આપણા સમગ્ર અસ્તિત્વમાં પરમાત્મા પ્રગટ થાય છે. લીલાઓનું પાન કરીએ, અર્થ સમજીએ એટલે અર્થ સરે નહીં. મનમાં સમજાય તેથી મનની ચંચળતા જાય નહીં. મલિનતા જાય નહીં. મલિનતા કેમ જાય ? ચંચળતા કેમ દૂર થાય ? ભગવાન સાથે એકત્વ કેમ પામીએ ? અનુરાગ કેમ થાય ? તો, એ સ્મરણથી થાય છે. સાચું સ્મરણ થાય તો શું થાય છે ? રૂપ ગોસ્વામીએ એક શ્લોકમાં વર્ણન કર્યું છે કે ભગવાનના સ્મરણથી, ભગવાનની લીલામાં પ્રવેશ કરવાથી, પહેલાં તો અંતર આનંદિત થાય છે. કૃષ્ણનું નામ લઈએ ત્યારે ચિત્તમાં પ્રફુલ્લતા વ્યાપી જાય છે. શ્લોક છે :