કેવું આશ્ચર્ય કહેવાય ! જીવનની સ્કૂલમાં શિક્ષક પણ આપણે અને વિદ્યાર્થી પણ આપણે જ ! અને આ પરિસ્થિતિમાં રહીને સતત શીખતા રહેવાનું. મારા જીવનમાં પણ અનેક પ્રસંગો, ઘટનાઓ, વ્યક્તિઓ, વાતાવરણે અગત્યનો ભાગ ભજવ્યો છે અને આ બધાંએ મારા જીવનને હંમેશાં કંઈક ને કંઈક શીખવ્યું છે. બાળપણમાં દાદાની આંગળી ઝાલીને જગતને જાણે દાદાની આંગળીના ટેરવેથી જોતાં શીખ્યો. દાદાએ મને કૅરિંગનેસ શીખવી. પોતાની અને બીજાની કાળજી લેવાનું એમણે મને શીખવ્યું. માત્ર આપણે જ મહત્વના નથી હોતા. જગત અનેક લોકોથી બનેલું છે અને હંમેશાં બીજાને મદદ કરવાની ભાવના દાદાએ મને આપી અને એમણે આપેલી આ ભાવનાને મેં બને ત્યાં સુધી જાળવી રાખવાના પ્રયત્નો કર્યા છે. દાદાએ મને કૅરિંગનેસ દ્વારા જગત તરફનો રસ્તો ચીંધ્યો તો મમ્મીએ મારામાં સંસ્કારો અને શુભ ગુણોનું સિંચન કર્યું, સંસ્કારોનો માર્ગ ચીંધ્યો. મિત્રોએ મને સહાનુભૂતિ આપી અને પરિસ્થિતિ સામે લડવાની હિંમત પૂરી પાડી, જીવનના આનંદને ઊજવવાની એક દિશા ચીંધી આપી. મારા મામા હંમેશાં મારી સાથે રહ્યા છે. એમણે મને જીવનના ખૂબ અગત્યનાં સત્યો સમજાવ્યાં છે એવું મને લાગે છે. તેમણે મારામાં સાહિત્યરુચિ જગાવી. આમ આ બધી જ વ્યક્તિઓ વચ્ચે મનીષ નામનો છોડ ધીરે ધીરે પાંગરતો રહ્યો છે, ખીલતો રહ્યો છે, મહેકતો રહ્યો છે, સતત શીખતો રહ્યો છે.