અને આલાપના પગ ત્યાં દરવાજામાં જ થંભી ગયા. આટલું રૂપ ! જાણે સૌંદર્યની મૂર્તિમંત મૂર્તિ સામે શુભ્ર વસ્ત્રોમાં નીચે જાજમ પર બેઠી હતી. નિમીલિત નયનોથી મુખ ખોળામાં ગોઠવેલી વીણાને જાણે જોઈ રહ્યું હતું. આંગળીઓ વીણાના તાર પર ફરીને એક મીઠ્ઠો રણઝણાટ વાતાવરણમાં પ્રસર્યો ને આલાપના હૃદય સોંસરો ઊતરી ગયો. સ્વાતિનું ઘેરવાળું કમીઝ જાજમ પર પથરાયેલું હતું. ચૂડીદાર શુભ્ર સલવાર ચપોચપ કેળ જેવા પાતળા પગો પર શોભી રહી હતી. ખભે પડેલી લાલ રંગની ચૂંદડી, જાણે લક્ષ્મીજીએ પહેરી હોય તેવો આભાસ હતો. સ્વાતિની બાજુમાં પડેલા પુસ્તકમાંથી મોરપીંછ ડોકિયું કરી રહ્યું હતું. આલાપના હૃદયમાં જાણે રણકો ઊઠ્યો :