પચીસ વરસ પહેલાંનો એ પ્રસંગ યાદ કરું છું ત્યારે એક ફરક ધ્યાનમાં આવે છે. ત્યારે સંઘપરિવારના લોકો છોભીલા તો પડતા હતા. રામ નાઈકની એટલી તો કદર કરવી જોઈએ. તેમને એટલી જાણ હતી કે નામ બદલવાથી કોઈનું પેટ ભરાતું નથી અને તેમને લોકોએ તેમના કલ્યાણ માટે ચૂંટીને પ્રતિનિધિગૃહમાં મોકલ્યા છે. એટલે નામ બદલવાના પરાક્રમની કોઈ ઠેકડી ઉડાડતું ત્યારે તેઓ સહેજ શરમના શેરડા સાથે સંસ્કૃિતના નામે નામબદલીનો બચાવ કરતા. આજે તેઓ બિનધાસ્ત થઈ ગયા છે. ‘હું હિન્દુ મરદ બચ્ચો, શું કોઈ મ્લેચ્છના નામધારી અમદાવાદમાં રહું? મારો જન્મ ભલે અમદાવાદમાં થયો હોય, પણ મરીશ તો કર્ણાવતીમાં.’ ડૉ. બાબાસાહેબ આંબેડકરે ૧૯૩૬માં મહારાષ્ટ્રમાં યેવલામાં કહ્યું હતું કે ‘મારો જન્મ ભલે હિન્દુ તરીકે થયો હોય, પણ હિન્દુ તરીકે મરવાનો નથી.’ ડૉ. આંબેડકરની યાદ અપાવે એવાં આ વચન છે. તેમનો જન્મ ભલે નેહરુના આધુનિક ભારતમાં થયો હોય, પણ તેઓ મનુના પ્રાચીન ભારતમાં મરવા માંગે છે.