તેણે ફોન કટ કરી દીધો. ‘પ્રેમમાં પડેલી મૂર્ખ સ્ત્રી…..’ બબડીને મોબાઈલ ખીસામાં મૂક્યો અને વૉશબૅસિન પાસે આવ્યો. ગાડીની એકધારી ગતિના લીધે ઊંઘ આવી ગઈ હતી અને ઊંઘમાં પેલું સ્વપ્ન…. તેણે માથાને ઝાટકો મારી સ્વપ્ન ખંખેરી નાખ્યું અને પાણીની છાલક મારી મોં ધોયું. અરીસામાં ચહેરો જોયો. સહેજ ત્રાંસા ફરી પીઠ પણ જોઈ લીધી. સીધી અને સપાટ… મનને થોડી શાંતિ થઈ. તે પાછો આવી બર્થ ઉપર બેઠો. માને છેલ્લે ક્યારે જોઈ હતી ? આઠ વર્ષ તો થઈ જ ગયાં. છતાંય લાગે છે કે માથી અલગ થવાનું બન્યું જ નથી. આઠ વર્ષ પહેલાં ગામ છોડ્યું ત્યારેય નહીં. મા સમજતી હશે આશુતોષ એનાથી રિસાઈને, ગુસ્સે થઈને, ગામ છોડીને જતો રહ્યો. કદાચ કાયર કે ભાગેડુય સમજતી હોય, પણ એવું છે નહીં. મા તો કદી ભુલાઈ જ નથી. એનું ગર્વિષ્ઠ, એકાકી, દમામદાર અને પ્રેમાળ વ્યક્તિત્વ હંમેશ માટે હૃદયના એક ખૂણે સચવાઈ રહ્યું છે. પરંતુ તોય ગામ જવાનું મન થયું નથી. જે અદશ્ય તાંતણા વડે એ મા સાથે, ગામ સાથે જોડાઈ રહ્યો છે – માની સામે જતાં જ એ તાંતણો તૂટી જવાની બીક લાગે છે. માની સાથે કેટલીય વાતો કરવી છે, કેટલીય ફરિયાદો કરવી છે, પ્રશ્નોય ઘણા કરવા છે પણ જવાબ એકેયનો જોઈતો નથી. માની ગરિમાને એવી જ રાખવી છે. અખંડિત, સ્તુત્ય અને પવિત્ર.