(૫૨) જ્યારે, ભાગ્ય અનુસાર, પુરૂષાર્થને અનુકૂળ સંજોગોમાં (મન-ગમતા) ભોગ આવી મળે, ત્યારે, તેના ભોગવટાની સાથોસાથ, અંતઃકરણમાં આનંદની એક વૃત્તિનો ઉદય થાય છે, કે જે રાજકુમારના ખાસ આરામમાંથી પ્રતિબિંબની જેમ ઝબકી નીકળે છે, ને તેના વડે અહંકારને પણ આનંદનો અનુભવ થાય છે. પણ જ્યારે એવો ભોગ-ભોગવટો પ્રાપ્ત નથી થતો, ત્યાં ચિન્તાને લીધે એ આનંદવૃત્તિ સ્થિર નથી રહેતી, ને પેલા સતત હાલ્યા કરતા દર્પણની જેમ, એ ચંચળ તથા ચિન્તાતુર રહે છે. તેથી, એ આનંદ (કે જે આત્માનો અંશ છે, તે) ની છાયા એ (અહંકાર) માં પડતી નથી. તેને લીધે, અહંકાર બિચારો એ મનોવૃત્તિની વ્યાકુળતામાં વ્યાકુળ, ને દુઃખમાં દુઃખી થઈ જાય છે. પરંતુ, જ્યારે (મનગમતા) ભોગ મળે છે, ત્યારે અહંકારને એનું ભાન નથી હોતું કે, એ (તે કાળે થતો આનંદ) તો, અંદરથી, મારા માલિક આત્માના વિશેષ આનંદનો ચાલી આવેલો રસ છે,