વિમળાબેન, જે ચાર મીનીટનો વિડીયો છે એ મને મારા ભૂતકાળમાં લઇ જાય છે. તમે જે સ્મિતની વાત કરો છો તે જોઈ મને મારું સ્મિત યાદ આવે છે. હું છટ્ઠા ધોરણમાં દહાણુ(મહારાષ્ટ્ર)માં ભણતો હતો. ફાધર રેલ્વેમાં કેલવારોડ(નાનુસ્ટેશન, ગુજરાતી સ્કુલ ત્યાં ન હતી) પર સ્ટેશન માસ્તર એટલે ભણવા માટે દહાણુમાં ઘર એમ બે ઘર ચાલે. ત્યારથી જ જવાબદારીનું ભાન કે કેટલી કાળજીથી પૈસા ખર્ચવા પડે. ત્યાં ક્રિકેટ રમવા માટે એક રૂપિયો મહીને લે, પિતા આટલીબધી તકલીફ ભોગવે અને મારાથી એ એક રૂપિયો કેવી રીતે ખર્ચાય? એટલે સેકંડ વિકેટકીપર તરીકે ઉભા રહેવાનું અને જો ટાઈમ હોય તો દાવ મળે(એક રૂપિયો નહિ આપવો પડે). જે દિવસે દાવ મળે ત્યારે આ છોકરાના મુખ પર સ્મિત છે એવું જ સ્મિત અને આનંદ મોઢા પર આવતો હતો. જોકે ઉપરની પરિસ્થિતિ(વિડીયો) ખુબ જ દયાજનક કહેવાય..પરંતુ તે જમાનામાં મોટાભાગના લોકોની સ્થિતિ સામાન્ય હતી. એક માનસ કમાય અને આખું ઘર તેના પર નભે. આજે જોઈએ તો તે વખત કરતા મોટા ભાગના લોકો મહેનત કરે તો સારી સગવડ(મોજશોખ નહિ) મળી શકે.