હમણાં જ એક ગુજરાતી ફિલ્મ જોઈ ઓક્સિજન. તેમાં સંબંધોને ભાડા પર લેવાની વાત કરવામાં આવી છે. આ ફિલ્મ જોવા આવનાર એકભાઈ વારંવાર કહી રહ્યા હતા કે આ ફિલ્મનો વિષય ભારત માટે ખૂબ વહેલો છે. આપણે કહી શકીએ કે આપણે ત્યાં આવું કંઈ ન થાય. જાપાન અને ચીનમાં સ્ત્રીઓ એટલી બધી એકલી છે કે તેમને રડવું હોય તો ભાડા પર હેન્ડસમ યુવાન મળે આંસુ લુછવા માટે. એટલે કે પૈસા આપીને સહાનુભૂતિ અને લાગણીઓ ખરીદવાની. સાંભળીને નવાઈ લાગે પણ રડવા માટે ખભો કે છાતીની જરૂર સેક્સ કરતા વધુ હોય છે. ફક્ત જાપાનમાં જ નહીં, અનેક દેશોમાં કડલ બડ્ડી કે સ્નગલ બડ્ડી સર્વિસ મળી રહે છે. એટલે કે જાદુની ઝપ્પી વેચાતી મળે છે અને લોકો ખરીદે પણ છે. એકલતા મહેસૂસ કરતી વ્યક્તિને જીવનમાં ક્યારેક ફક્ત એક સિમ્પલ સાદી હગ એટલે કે ઝપ્પી એટલે કે ભેટી શકાય એવી વ્યક્તિની જરૂર હોય છે. જેનું કોઈ જ ન હોય અને હોય તો ય એ રીતે ભેટવાનો સંબંધ ન હોય. તેઓ આવી સર્વિસ કલાકના ભાવે ખરીદે. તેમાં એ વ્યક્તિ સ્ત્રી પણ હોય કે પુરુષ પણ હોય. તે વ્યક્તિ તમારા ઘરે આવે કે તમને બહાર મળે કે તમે એના ઘરે જાઓ જે તમને બન્નેને અનુકૂળ હોય તે. એ વ્યક્તિ તમને ફક્ત ઉષ્માપૂર્ણ રીતે ભેટીને બેસે. તમે તમારું માથું તેના ખભે કે છાતી પર મૂકી શકો. તે વ્યક્તિ કે તમારી વચ્ચે કોઈ જ શારિરીક સંબંધ ન બંધાય એવી શરત હોય છે. આવી સર્વિસ લેનાર અને આપનારે ડોક્યુમેન્ટ સાઈન કરવાના હોય છે. ઓક્સિજન ફિલ્મમાં આવા એકલતા અનુભવતા કે સંબંધો માટે ઝૂરતી વ્યક્તિને નાટકમાં કામ કરતો અદાકાર શેક્સપિઅર જોષી સધિયારો આપે છે. તેના બદલામાં સામી વ્યક્તિ તેને પૈસા આપે છે.