સંગીત જેવા ક્ષેત્રમાં આગળ વધવા ખાસ શાળાઓનો કોઈ વિકલ્પ નજરે પડતો નથી. ઉદ્યોગ, રમતગમત, નાટક, નૃત્ય, રાસગરબા જેવી કલાના વિકાસ માટે સામાન્ય શાળાઓમાં અંધજનો માટે કોઈ વ્યવસ્થા શક્ય કે સંભવ નથી. છતાં આટલા આગ્રહ સાથે ખાસ શાળાઓ સામે સરકારનો હાથો બનવા શા માટે આંગળી ચીંધવામાં આવતી હશે. તે મારી સમજમાં ન આવ્યુ. મને ઘણા વર્ષોનો ઇન્ક્લુજીવ એજ્યુકેશનનો અનુભવ છે. રાજ્યભરનાં વિશિષ્ટ શિક્ષકોની કામગીરી અને સામાન્ય શિક્ષકો તેમજ આચાર્યના વ્યવહારથી હું પુરેપુરો વાકેફ પણ છું. મને આમાં અંધ બાલકનું કલ્યાણ ક્યાંય નજરે પડ્યું નથી. ખાસ શાળાઓમાં પ્રવેશથી વંચિત રહેતા અંધ બાળકો અને અલ્પ દ્રષ્ટી ધરાવતા બાળકો માટેનો તે વિકલ્પ જરૂર હોય શકે છે. તેથી તેની હું અવગણના કરવા માગતો નથી. આપણે ત્યાં એક કહેવત છે: ‘નહિ મામો કરતા કહેણનો મામો શું ખોટો?