એક જમાનો હતો, જ્યારે ‘બાપુ’ એટલે ‘ગાંધીબાપુ’ એવું સમજાતું હતું. પણ બાપુ, આજે એવો જમાનો નથી રહ્યો. થોડાં વરસ પહેલાં મેં સ્વ. આર. કે. લક્ષ્મણનું એક કાર્ટૂન જોયેલું. એમાં ચિત્રપ્રદર્શનનું ઉદ્ઘાટન કરનાર એક નેતા (આમ તો મંત્રીઓ જ આવાં ઉદ્ઘાટનો કરતા હોય છે, એટલે એક મંત્રી એમ પણ કહેવાય.) ચિત્રની નજીક જઈ તે ચિત્રમાં દેખાતી વ્યક્તિ કોણ છે તે જાણવાનો પ્રયત્ન કરે છે. એમના સેક્રેટરી કહે છે, ‘સાહેબ, ગાંધીજીનું ચિત્ર છે.’ ‘ગાંધીજી કોણ?’ એવો પ્રશ્ન એ નેતાને ન થયો (અથવા થયો હોય તો પૂછ્યો નહિ) એ બાપુ, તમારું સદ્ભાગ્ય કહેવાય; દેશનું પણ સદ્ભાગ્ય કહેવાય. એ વીસમી સદીના ઉત્તરાર્ધમાં તો આવા પ્રશ્નોય થશે. નવી પેઢીને તો ખાસ થશે. નવી પેઢીને તો આવા પ્રશ્નો ક્યારના થયા હોત; પણ, થોડા વખત પહેલાં એક પરદેશી માણસે તમારી ફિલમ ઉતારી (દેશી માણસો તો તમારા અવસાન પછી સતત તમારી ફિલમ ઉતારી જ રહ્યા છે!) એટલે નવી પેઢીને ખબર પડી કે ગાંધીબાપુ નામના મહાત્મા આ દેશમાં થઈ ગયા. સંબોધનમાં માત્ર ‘બાપુ’ને બદલે મેં ‘ગાંધીબાપુ’ એમ કેમ લખ્યું એનો ખુલાસો કરવા આટલું લખ્યું. ‘લગે રહો મુન્નાભાઈ’ ફિલ્મ ઊતર્યા પછી જુવાનિયાઓને પણ તમારામાં રસ જાગ્યો છે, પણ નેતાઓ તો હવે ખપ પૂરતો જ તમારો ઉપયોગ કરે છે! તમને યાદ કર્યા વગર નેતાઓનો છૂટકો નથી, પણ શું ે કે, ‘મારું જીવન એ જ મારો સંદેશ’ એવું કહી નેતાઓ માટે તમે ભારે મુસીબત ઊભી કરી છે. જેવું જીવન કેટલાક નેતાઓ જીવવા માગે છે એમાં તમે ઘણા નડો છો, પણ શું થાય?