કોચિંગ એકેડેમીના દરવાજા વગરના ગેટથી અમે અંદર ઘૂસ્યા. રોડની બંને બાજુ ઝાડવા ફિલ્ડિંગ ભરી રહ્યાં હતાં. થોડા આગળ પાર્કિંગની વ્યવસ્થા હતી. ઝાડના પાંદડા અને મારી ઠોઠીયા કારના અવાજથી એક સિકયુરિટી વાળો દોડતો આવ્યો, તેણે હહુડી (સિસોટી) વગાડી અમને રોક્યાં. મારી બાજુમાં આવી ભવા તંગ કર્યા, જેનાથી એના માથે રહેલી ટોપી એક ઇંચ ઊંચી થઈ. શીળીના ડાઘા, અણીદાર મૂછો અને ટબા જેવડી આંખો વાળા એ સિકયુરિટી ગાર્ડે ઉલ ઉતારતો હોય તેમ મને પૂછ્યું કે, “કોનું કામ છે?” મેં કારનો કાચ ઊતારી તેને કોચિંગ ક્લાસના એડમીશન માટે આવ્યા છીએ એવું કહ્યું. જેનાથી તે રાજી થયો, વેવાઈ આવ્યા હોય તેવો હરખ એના મોઢા પર તરી આવ્યો. આખું પાર્કિંગ ખાલી હોવા છતાં મારી કાર ભટકાઈ ન જાય ત્યાં સુધી સિસોટીનો ગોકેરો કરી પાછળ લેવડાવી પાર્ક કરાવી!