ભાવાર્થ એવો છે કે જેમ આપણે જોવું, સાંભળવું કે મનન કરવું હોય તો સાધનરૂપે નેત્ર, શ્રોત્ર કે મનની જરર પડે જ. શ્વાસ લેવો હોય તો સાધનરૂપે પ્રાણની જરૂર પડે જ. આ બધું ન હોય તો જોઈ, સાંભળી, વિચારી, જીવી ન શકાય. આમ આપણે પરાધીન છીએ પણ પરમાત્મા પરબ્રહ્મને એવું નથી. એમની શક્તિ કોઈને પરાધીન નથી. ભગવાનનું સ્વરૂપ સર્વ અવયવે સંપૂર્ણ છે છતાં જોવું, સાંભળવું વગેરે જેવી બાબતો માટે તેઓને નેત્ર, શ્રોત્ર વગેરેનો આપણી જેમ સાધન તરીકે પરવશ ભાવે ઉપયોગ નથી. તેઓ ધારે તો આંખ વગેરે ઇન્દ્રિયોનો ઉપયોગ કર્યા વિના પણ જોઈ શકે, સાંભળી શકે કારણ કે તેઓ સર્વસમર્થ છે. જોકે તેઓ તો સર્વજ્ઞ છે. જે બધું જ જાણે છે તેને જાણવાનું શું હોય? તેઓ નિત્ય અનંત શક્તિમાન છે. સ્વતઃસિદ્ધ આશ્ચર્યમય અપાર સામર્થ્યનો વૈભવ કાયમ ભોગવે છે. સમજવાનું તો એ છે કે અસંખ્ય જીવ-ઈશ્વરોને જોવા-સાંભળવા જેવી ક્રિયા કરવા માટેનાં નેત્ર, શ્રોત્ર વગેરે સાધનો આપી તેમાં જોવા-સાંભળવાની શક્તિ તેમણે આપી છે. આટલું આપવા છતાં એમનો એ શક્તિનો ખજાનો ખૂટે એમ નથી. અનંતમાંથી ગમે તેટલું અપાય, અનંત તો અનંત જ રહે! પરમાત્મા અનંતશક્તિપ્રદ છે અને છતાં અનંતશક્તિમાન જ રહ્યા છે.