વિજયની આવી ભાષા નૈતિક લાગણીઓ સુકાઈ ગઈ હોવાનું પણ સૂચવે છે. કારણ કે તે વિશાળ માનવતા સુધી પહોંચવામાં નિષ્ફળ જાય છે. વાસ્તવમાં, સરહદની બાજુમાં રહેતા લોકોને તેમના પોતાના ધર્મના આધારે સમાવવાનું સૂચન છે. ઉદાહરણ તરીકે, સુદાનમાં 1984-85ના ગૃહયુદ્ધ દરમિયાન ઈઝરાયેલી સરકારે આ વલણ અપનાવ્યું હતું. એ કિસ્સામાં ઇઝરાયેલી સરકારે આરબોના વિરોધની પરવા નહી કરીને સિવિલ વોરમાં સુદાનની શરણાર્થી કેમ્પમાં ફસાયેલા માત્ર ઇથિયોપિયાના યહુદીઓ સાથે લીધા હતા. સિવિલ વોરના ભોગ બનેલા અન્ય કરતાં ઇથિયોપીયન યહુદીઓને વધુ સહાનુભુતિ ભર્યુ વલણ અપનાવવા બદલ ઇઝરાયેલી સરકારના આ વલણને નૈતિક આધાર પર સમસ્યા તરીકે ઓળખવામાં આવી શકે છે. પરંતુ, ભારતના કિસ્સામાં, તેનો મતલબ એવો થાય છે કે જે રાજ્ય અમલદારશાહી વ્યવસ્થા કે તબકા પ્રેરિત નેતા કે આવા નેતાઓના સમૂહથી ચાલતું હોય તે સામાન્ય રીતે માનવતાના ભાવિને સમાવે તેવા મુદ્દામાં સાંપ્રદાયિક અભિગમ અપનાવે છે. અહીં વાજબી પ્રશ્ન એ થાય છે કે શું ભારતે એવી પ્રક્રિયાનો ઉપયોગ કરવો જોઈએ કે જેની અસર તળે ઘણાનું અસ્તિત્વ ભૂમિ પુત્રના ધિક્કાર અને દયાનું દ્યોતક બને? એનઆરસીનો ઉપસંહાર એ છે કે જેને આ યાદીમાંથી બાકાત રાખવામાં આવશે તે, આખરે નાગરિક સમાજ અને ભારત દેશ દ્વારા સતત શંકાના આધારે પરસ્પર તિરસ્કારની એકબીજાના લાગણીને પોષતા રહેશે. બીજી બાજુએ તેમની સાથે તિરસ્કાર ભર્યો નહીં પણ દયાભાવ ભર્યો વ્યવહાર રાખવામાં આવશે, જોકે આખરે તો તેને પણ કોઈ રાહત મળશે નહીં.