એક દિવસ સુરેશ શાળાથી પાછો આવીને પાણી પીને ઓસરીની ધારે બેઠોહતો. ફળીયામાં સવારે નાખેલી ચણ ખાવા ઉતરી આવેલા કબુતરો અને ચકલીઓને ચણતા,અંદરો અંદર ઝગડતા વિસ્મય પૂર્વક જોઇ રહ્યો હતો. ત્યાં નરબદામાં રાસોડામાંથીબાંધેલું ભાથું લઇને બહાર આવ્યા. થોડી વાર સુરેશની આ બાળ સહજ પ્રવૃત્તિ જોઇ રહ્યા.આજે ખેતરે ગયેલા નાનકા અને તેની વહુનું ભાથું પોતે આપવા જવાનું હતું. ખેતર સાવનજીક હોવા છતાં સુરેશને જોઇ ને નરબદામાં ને આળસ થઇ આવી . . . બોલ્યાં “સુર્યા. . . નિહાળ્ય તો જઇ આઇવો ને ? માં નું એક કામ નો કઇર ?જા આ બપોરા નાના મામા-મામીને ખેતરે આપી આયને ભઇલા . . .” સુરેશની આંખમાં પોતેપણ એક ઉપયોગી વ્યક્તિ છે એ વાતની ચમક આવી ગઇ. દફ્તરનો ઓરડીમાં ઘા કરીને દોડીને પાછાઆવેલા સુરેશે ખુમારી પુર્વક નરબદામાના હાથમાંથી ભાથાની પોટલી,પાણીની ઢોચકી લઇ લીધા અને બોલ્યો “બા, હું દઇને આવુ સુને. . . તમે બેહો તમતમારે. . . મોજ કરો . . .”. એક હાથમાં ઢોચકી અને બીજા હાથમાં ભાથાની પોટલી લઇનેડેલીની બહાર નીકળી રહેલા સુરેશને જોઇ રહેલી બે ક્ષિણ આંખોમાં ક્ષણિક અપરાધભાવ ડોકાઇગયો.