અને છેવટે તેમનું કામ શરુ થયું. તેમને મોટું ધોરણ સોંપવામાં આવ્યું. પ્રથમ દિવસે જ કડવો અનુભવ થયો. વિદ્યાર્થીઓ પાસે વાચન કરાવ્યું. પણ તેમને લાગ્યું કે વિદ્યાર્થીઓ ઘણા નબળા હતા. વળી તેમણે જોયું કે વિદ્યાર્થીઓ બેપરવાહ પણ હતા અને એક તો પોતાની અલગ જ પ્રવૃત્તિમાં મસ્ત હતો. એ પછી નિરીક્ષણ કરતાં શાળાનું સમગ્ર વાતાવરણ તેમને નિરાશાજનક લાગ્યું. બાળકોની ખોટી ધમાલ, અભદ્ર ભાષા અને રીતભાત, આ બધું જોતાં તેમને પોતાની શાળા યાદ આવી ગઈ. ધીમે ધીમે વર્ગ ચાલતો હોય ત્યારે વિદ્યાર્થીઓ વધારેને વધારે મજાક્મશ્કરી દ્વારા ખલેલ પહોંચાડવા લાગ્યા. એક વખત તદ્દન અનૌપચારિક રીતે જ આચાર્ય સાથે ચર્ચા થતાં વિદ્યાર્થીઓનો ઉલ્લેખ કરતાં તેમણે કહ્યું કે આ વિદ્યાર્થીઓના પરિવાર મોટો હોય, ઘર નાનાં હોય , માંડ માંડ સમાઈ શકે એવડાં – અને ગરીબી એટલી કે સવારે પાતળી ચા અને બ્રેડના ટુકડાનો નાસ્તો મળે. આ પરિસ્થિતિમાં બાળકો શું ભણે? તેમણે સમજાવ્યું કે એમને હૂંફ આપીને માર્ગદર્શન આપવાનું છે અને તેમનામાં આત્મવિશ્વાસ જગાવવાનો છે. શાળાનું વાતાવરણ વિદ્યાર્થીઓને સ્વાતંત્ર્ય આપે, એવું બધા માને છે એનો ઉલ્લેખ કરીને તેમણે કહ્યું કે ખરેખર તો આપણો પ્રયત્ન અનુશાસિત સ્વાતંત્ર્ય આપવાનો છે. બ્રેથવેઇટ શાંતિથી સંભાળી રહે છે.