તેથી ચૂંટણીઓ વધારે ને વધારે મોંઘી અને વધારે ને વધારે ફરેબી બનતી જાય છે. 2014ની લોકસભાની ચૂંટણીમાં સરકાર ઉમેદવારો અને રાજકીય પક્ષોએ મળીને કુલ રૂ. 30,000 કરોડનો ખર્ચ કર્યો તેવો અંદાજ મુકાયો છે. 543 સભાસદોની ચૂંટણીનો સરેરાશ ખર્ચ જણ દીઠ 6000 કરોડનો લગભગ થાય છે. સિત્તેર લાખની ખર્ચ મર્યાદા અને સરેરાશ 6000 કરોડની આ બે વચ્ચે કશો મેળ બેસાડવો અશક્ય છે. ચૂંટણીખર્ચની મર્યાદા દુનિયાની બીજી કોઇ લોકશાહીમાં જોવા મળતી નથી. આપણે બધાથી મુઠી ઊંચેરા છીએ તેવા ભ્રમમાં રાચવાથી કશો ફાયદો થવાનો નથી. આવી મર્યાદા રાખવાથી આપણી લોકસભા અને વિધાનસભાઓમાં ગરીબ અને મધ્યમ વર્ગના લોકો ચૂંટાઇ આવશે તેવી દલીલ હાસ્યાસ્પદ છે. આધુનિક લોકશાહીમાં ચૂંટાઇ આવવું હોય તો ઉમેદવાર કાં તો સંત હોવો જોઇએ, અથવા શ્રીમંત જોઇએ અને કાં તો શઠ (હરામખોર) હોવો જોઇએ. સંતો દુનિયામાં શોધ્યા જડતા નથી અને જડે તો પણ રાજકારણમાં તેમનું કશું ઊપજે નહીં તેથી શ્રીમંત અને શઠ લોકો જ ચૂંટણીમાં વિજયી બની શકે છે.