બે અઠવાડિયા વીતી ગયા પછી, શનિવારે સવારના સાડા દસ વાગે, અમારા ઘરની બેલ વાગી. મેં દરવાજો ખોલ્યો. સરસ રીતે સજ્જ દેશી કપલ, દસ અને બાર વરસના લાગતા બાળકો સાથે ઊભાં હતાં. હું બોલી ઊઠી, “સવિતા?” અમે ઘરમાં આવ્યાં. સવિતા મને પગે લાગી. મને એના પતિ અને બાળકોની ઓળખાણ કરાવી, એક બે મિનિટના અજબ મૌન પછી, એણે મને હગ આપી અને રડી પડી. મને ઈંગલીશમાં કહે, “મેં ઈન્ટરનેટ પર એક્સીડન્ટના ખબર વાંચ્યા તો મારા માનવામાં જ ન આવ્યું! મેં મારા હસબન્ડને કહ્યું, “આપણે મેમેસાબને મળવા જવું જોઈએ!” એ મારો વાંસા પર હાથ ફેરવતી રહી. મારા આંસુ અવિરત વહેતાં હતાં. એના પતિ એમના કાળા ચશ્મામાંથી હજી મને જોઈ રહ્યા હતા. આમતેમ બધી વાત થઈ પછી મેં પૂછ્યું, “સવિતા, દર વખતની જેમ આજે પણ નોટિસ વિના આવી! તું શું કરે છે આજ કાલ?” “મેમસા’બ, હું દાદાજીને ત્યાં રહીને નર્સ બનીને મારા પતિની સાઇકાયેટ્રીની ઓફિસમાં કામ કરતી હતી. કાર અકસ્માતમાં મારા પતિની પ્રથમ પત્ની, બે નાનાં ભૂલકાં મૂકીને છ વરસ પહેલાં અવસાન પામી. મેં એમની સાથે લગ્ન કરી લીધાં જેથી બાળકો અને પ્રેકટીસ બેઉ સચવાય! અક્સ્માતમાં એમની બેઉ આંખો જતી રહી છે મેમસા’બ!”