નિકીતાના જગતમાં ચોપાસ વ્યથા, વેદના અને અંધકાર હતાં. એક બાજુ દેહની પીડા વધતી હતી અને બીજી બાજુ હતાશા જીવનને રહેંસી નાખતી હતી. આ સમયે કાળા આકાશમાં કોઈ વીજળીનો અણસાર થાય એ રીતે નિકીતાના જીવનમાં એક નવી રોશની ફેલાઈ. 1999માં એના મિત્ર મકરન્દનું આરંગેત્રલ જોયું. એના મનમાં વસતો કલાકાર નૃત્ય કરવા માટે થનગની રહ્યો. એને નૃત્ય કરવાની અદમ્ય ઈચ્છા થઈ. આવીને પોતાની માતાને કહ્યું : ‘મારે નૃત્ય કરવું છે.’ જ્યાં જીવનની આવી અકથ્ય વેદના હોય ત્યાં કલા ક્યાંથી આવી શકે ? કિડનીની આટલી મુશ્કેલી હોય ત્યાં નૃત્ય કઈ રીતે થઈ શકે ? શરીરના અંગમરોડ, પગની ગતિશીલતા, ચહેરા પર ભાવપ્રદર્શન – એ બધું કઈ રીતે શક્ય બને ? આમ છતાં માતાએ કહ્યું કે ડૉક્ટર સંમતિ આપે તો જરૂર તું નૃત્ય કર. અને ડૉક્ટરની સંમતિ મળતાં એનો મિત્ર મકરન્દ એને એના ગુરુ બીજૉય શિવરામ પાસે લઈ ગયો. ફરી નૃત્યશિક્ષા-દીક્ષાનો પ્રારંભ થયો. કલાનો પ્રેમ દેહની વેદનાના પાશવારને ઓળંગી ગયો.