રામજી ચુપચાપ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. એને આજે આ બધી ક્રિયાઓમાં કોઈ રસ પડતો ના હતો. એ થોડી થોડી વારે ગામ બાજુ જોઈ લેતો હતો. થોડા સમય પછી આવનારી સુખદ ઘડીઓના વિચારે તેના ભીતર આનંદ ઊભરાતો. શેઢે આવી ગયેલા રામજીનાં બાપે બળદની બેય રાશને ગાંઠ મારી હળમાં ભેરવી દીધી અને હાથમાં રહેલી લાકડીથી દબાયેલી ચણીબોરની નાની ડાળખીઓ ભેગી કરી લાકડીમાં ટીંગાડીને લઇ આવી ચૂલા પર મૂકી દીધી. લીલી ડાળખીઓ ચૂલા પર શેકાઈને કાળી થઇ ગઈ. તેણે ઘડો નમાવી બે-ત્રણ વાટકા પાણી પીધાં. રજોટાયેલાં આંગળાંની છાપ સ્ટીલનાં વાટકા પર ઊપસી આવી. આ જોઈ રામને હરેશસાહેબ યાદ આવી ગયા. હરેશસાહેબ હંમેશાં કહેતા :