આ સાંભળી નીરવના ચહેરા પર ગંભીરતાની છાયા પથરાઈ ગઈ એ મેં જોયું. ઘેરા અવાજે એ બોલ્યો : ‘સાહેબ… એ કરુણ ઘટના સ્વપ્નમાં પણ આવતાં હું ઝબકીને જાગી જાઉં છું. બે વર્ષ પહેલાંની વાત છે. ઘરનાં સૌ લગ્નપ્રસંગે બરોડા ગયેલાં. તબિયત ઠીક નહીં હોવાને કારણે મોટા પપ્પા, દાદીમા અને મહારાજ ત્રણ જણ ઘરે રહેલાં. અમને કોઈને ન જોતાં ટાઈગર એકલો પડી ગયેલો. ઉદાસ ચહેરે પગથિયાના ખૂણે પડ્યો રહે. બરોડામાં અમે સૌ લગ્નની મોજ માણતાં હતાં ત્યારે અહીં રાત્રે મોટા પપ્પાને ઍટૅક આવ્યો. ભારે શરીર એટલે ઊઠી શકે નહીં. છાતી પર વારે વારે હાથ ફેરવ્યા કરે. મહારાજ તાબડતોબ ચા બનાવી લાવ્યો પણ છાતીનો દુખાવો વધતો જતો હોઈ ચા પિવાઈ નહીં. દાદીમાએ મહારાજને પડોસી દાસકાકાને બોલાવી લાવવા કહ્યું. એ આવે તો કોઈ ડૉક્ટરને બોલાવી લાવે. બે દિવસથી ઘરનો ફોન પણ બગડેલો હતો. દાસકાકા સફાળા જાગ્યા…. આવ્યા…. જોયું. ઍટૅક જાણી એ પણ ઢીલા પડી ગયા. રથયાત્રાને કારણે શહેરમાં કોમી તોફાનો ફાટી નીકળ્યાં હતાં. સરકારે આખા શહેરમાં કરફ્યૂ જાહેર કરેલો. અમારો ફૅમિલી ડૉક્ટર પણ આવી શકે એમ નહોતું. દાસકાકાએ પોતાના દીકરાને ઉઠાડ્યો. એણે પાસેની સોસાયટીના ડૉક્ટરને ફોન કર્યો. બે સોસાયટી વચ્ચે કોમન બારી હતી. એમાંથી ડૉક્ટર આવ્યા. ગોળી, ઈન્જેકશન વગેરે બનતી ટ્રિટમેન્ટ કરી પણ… એમના ચહેરા પરની રેખાઓ જોઈ દાદીમા ઢીલાં પડી ગયાં.