કેટલાક માણસો દરેક બાબતમાં ચીકાશ કર્યા કરે છે અને ઝીણું ઝીણું કાંત્યા કરે છે. પછી જિદંગીનો સાચો તાર જ તેમને દેખાતો નથી. નાની નાની વાતોનું પિષ્ટપિંજણ કર્યા જ કરે છે. પોતાના દરેક કાર્યને સૂક્ષ્મદર્શક યંત્ર મૂકીને જૂએ છે. નાની નાની વાતોમાં પસ્તાયા કરે છે. પ્રસંગ વીતી ગયો, વાત પતી ગઈ- પણ તેનું પૃથક્કરણ કરવામાંથી એ ઊંચા આવતા જ નથી. તેમને એટલો ખ્યાલ આવતો નથી કે એમની આ ચેષ્ટામાં જિંદગીના શાંત જળને અકારણ ડહોળીને નીચે બેસી ગયેલા કાદવને સપાટી પર લઈ આવવા જેવું જ પરિણામ નીપજી શકે. આવા માણસો સતત પોતાના ભૂતકાળ વિશે પસ્તાવો કર્યા જ કરે છે. જીવતો માણસ ઠોકર પણ ખાય. તેને ધક્કો પણ વાગે. ક્યારેક ઈજા પણ થાય અને પોતે પણ જાણે-અજાણ્યે કોઈને ધક્કો મારી બેસે કે ઈજા કરી બેસે, માણસ પોતાના જ હાથે પોતાના સ્વજનને હાનિ પહોંચાડી બેસે એવું પણ બને છે. તે માટે તેને દુઃખ થાય- પસ્તાવાની લાગણી થાય તે સ્વાભાવિક છે. પણ સાચો પસ્તાવો તો માણસ પોતાની જાતને બદલવાનો, સુધારવાનો સંકલ્પ કરે તે જ છે. પસ્તાવાની ચેષ્ટા કરીને માત્ર પોતાની જ ઉપર દયા ઢોળ્યા કરે તેનો શું અર્થ? આવો માણસ વારંવાર ઇશ્વરને સાદ પાડ્યા કરે છે. હે પ્રભુ! તું તો બધું જૂએ છે ને? મને માફ કરી દે! ભલા માણસ! ઇશ્વર તમારી અંદર જ છે અને તમારા જ પસ્તાવાને તમે ઇશ્વર વતી સ્વીકારી લો અને આ બાબતને ત્યાં જ પતાવી દો અને નવાં નવાં તપાસપંચના ચક્કરમાં ન પડો. તમે પોતે પહેલા તમારી જાતને ક્ષમા આપવા તૈયાર થાવ- પછી ઇશ્વર તેની પર ક્ષમાનો શેરો મારી દેશે. એક ખોટું કામ થઈ ગયું તેનો માત્ર પસ્તાવો કરવાથી ખોટું કામ તો સુધરી જતું નથી. બે સારાં કામ કરીને માણસ એક ખોટા કામનો ડાઘ ધોઈ શકે છે.