તે ઇચ્છતી હતી કે અનિમેષની પેન ક્યારેય ન અટકે, તેનું લેખન – તેના શબ્દો ખીલતા જ જાય, માટે એક સાંજે આસ્થા અનિમેષનો હાથ પોતના હાથમાં લેતા બોલી, “સમય અને નસીબ પોતાનું કામ કરીને જ રહેશે, એ આપણા હાથમાં નથી, પણ જે આપણા હાથમાં છે એને કેમ જતું કરવું જોઈએ?