ગુજરાતના સંત કવિઓની ભજનવાણી-સંતકવિતાની પરિભાષાના અભ્યાસથી એ સ્પષ્ટ થાય છે કે એમાં તંત્ર અને યોગસાધનાના પારિભાષિક શબ્દો ખૂબ વપરાયા છે. શાસ્ત્રા-પુરાણોના અધ્યાત્મદર્શન કે તત્વચિંતનની અપેક્ષાએ આ લોકસંતો વિવિધ ભારતીય લૌકિક સાધના પંરપરાઓથી ખૂબ જ પરિચિત હતા. જેનો સીધા સંબંધ કાયાશોધન કે પિંડશોધનની પ્રક્રિયા સાથે હોય અને જેમાં આત્મસાક્ષાત્કારની ભૂમિકા સુધી પહોંચાડવાનો ક્રિયાયોગ સધાતો હોય એવી સહજસાધના આ સંતો ભજનિકોએ અપનાવેલી, એટલે કોઈ ચોક્કસ પંથ-સંપ્રદાયમાં દીક્ષિત થયા હોવા છતાં તેમની જીવન સાધના કોઈ ચોક્કસ વિધિવિધાન ક્રિયાકાંડ કે વિધિ નિષેધના ચોકઠામાં બંધાયા વિના અધ્યાત્મના તમામ પ્રદેશોમાં વિહરતી રહી છે. એકનો એક કવિ નિર્ગુણ-નિરાકારમાં પણ માને અને સગુણ સાકારમાં પણ. નાથપંથી હઠયોગના આસન-મુદ્રા-બંધ જાણનો હોય ને કબીરના શબ્દ સુરત યોગને પણ અનુસરતો હોય.