તો, આ રીતે નાનું બાળક જ્યારે શરુઆતમાં ભાષાનો કોઇ નવો શબ્દ વાંચે કે સાંભળે છે ત્યારે તે તેના મનસમાં થઇને ચિત્તમાં આવે છે. જો એ શબ્દ એણે પહેલા સાંભળ્યો હશે અને એનો મતલબ સમજ્યો હશે તો ચિત્તમાં એનો રેકોર્ડ હશે. ચિત્ત તે શબ્દને તેના પહેલા સમજેલા મતલબ સાથે બુધ્ધિ પાસે મોકલી દેશે. અને બુધ્ધિ તેનો અર્થ સમજ્યા પછી સામે શું જવાબ આપવો એનો નિર્ણય લેશે. એટલે નાનું બાળક તેના માતા-પિતા અને સગા-સંબંધીઓ દ્વારા જે શબ્દો અને શબ્દોના અર્થ સાંભળે છે તે એના ચિત્તમાં ખાસ પ્રકારે જોડાયેલા ચેતાકોષોથી બનેલા એક જાળા સ્વરુપે સંગ્રહ પામે છે. ચેતાકોષોના જોડાવાથી બનેલા આ જાળાને ચેતાજાળ કહે છે. ધારો કે, એક બાળક 'અણુ' શબ્દ સાંભળે છે જે એના ચિત્તમાં એક નાની ચેતાજાળ સ્વરુપે સંગ્રહાય છે. હવે જ્યારે તેને 'અણુ' શબ્દનો અર્થ સમજાવવામાં આવશે ત્યારે તે પોતાના ચિત્તમાં તે સમજ મુજબનું અણુનું એક ચિત્ર તૈયાર કરી લેશે. આ ચિત્ર પણ બાળકના ચિત્તમાં એક બીજી ચેતાજાળ સ્વરુપે રચાશે જે 'અણુ' શબ્દની ચેતાજાળ સાથે જોડાયેલી હશે. કારણ કે એ તે શબ્દનો અર્થ છે. હવે, બાળક જો 'પરમાણુ' શબ્દનો અર્થ જાણે તો તેનો અર્થ જણાવતું ચિત્ર પણ એક ચેતાજાળ સ્વરુપે તેના ચિત્તમાં રચાશે. અને જ્યારે તે 'અણુ' અને 'પરમાણુ' વચ્ચેનો સબંધ જાણશે ત્યારે પરમાણુની ચેતાજાળ અણુની ચેતાજાળ સાથે જોડાઇ જશે. જેમ જેમ તે બાળક અણુ અને પરમાણુ વિશે વધારે સત્યો જાણતું થઇ જશે તેમ તેમ તે બધી જાણકારીની ચેતાજાળ બની અણુના અર્થની મૂળભૂત ચેતાજાળ સાથે જોડાતી જશે અને એ રીતે એ મૂળ ચેતાજાળ ક્રમિક જાણકારીનાં પગથીયાં ધરાવતી હોય તે રીતે મોટી થતી જશે.