ખરી પડેલા અંગો અને ચાલી ચાલીને ધૂળધાણી થયેલા કપડા સાથે જ્યારે સુદામો દ્વારકાના રસ્તાઓ પર રઝળી રઝળીને કૃષ્ણના દ્વારપાલ પાસેથી હળહળતો અનાદર પામી વગર કહ્યે કે વગર કોઈ આશાએ ત્યાંથી જ પાછો વળી ગયો ત્યારે એનાય મનમાં કાના પર વિશ્વાસ તો હશે જ ને!! એવો વિશ્વાસ ખરા અર્થમાં સંબંધ ગણી શકાય. વળી, વળતા જવાબમાં કૃષ્ણ પણ નગ્ન પગે અને ભગ્ન હૃદયે રાજકામ પડતું મુકીને દોડ્યો હતો પોતાના મિત્રને પામવા ત્યારે બંનેમાંથી એકેયને મન કોઈ અપેક્ષા નહતી. હતો તો માત્ર તીવ્ર પ્રેમ-સંબંધ. “તકલીફ તો નથી પાડીને આવવામાં?” કૃષ્ણના આ સવાલમાં સુદામા, ”અરે ભાઈ તકલીફ સિવાય બીજું કઈ નથી પડ્યું” એવો જવાબ આપી શક્યો હોત પણ એ પેલા ‘સંબંધ’ની અસર હતી જે એની આખોમાંથી વરસતા શ્રાવણ સ્વરૂપે નીતરતી હતી.આવું કઈ આ એકમાત્ર ઉદાહરણ નથી, નળ-દમયંતી, શકુંતલા-ભરત, જેસલ-તોરલથી માંડીને પન્નાલાલ પટેલની કલમે જીવંત કરેલા કાનજી-જીવી વગેરેના સંબંધો, બંધનની પેલેપારના હતા. પણ એ સમય જુદો હતો અને જુદી હતી એ વખતની સંબંધ સાચવવાની રીતભાત.