બચ્ચાંને છાતી સરસાં ધરી રાખે ને રૂવે. એટલામાં બાબુ આવ્યો. સ્ત્રીને રોવાનું કારણ પૂછ્યું. તેણે ન કહ્યું. ઘણું કર્યુ ત્યારે બચ્ચાં બતાવ્યાં, તેમનો ઈતિહાસ કહ્યો, અને બોલી – આ પક્ષીઓમાં બન્યું તેવું જ માણસમાં કેમ ના બને? દેહનો ભરોસો નથી અને તમારી આજે મારા પર પ્રીતિ છે પણ મારા પછી આ કુમળાં બાળકનું શું થશે તે વિચારથી મને રોવું આવે છે. ધણીએ ઘણું આશ્વાસન કર્યુ પણ સ્ત્રીને વિશ્વાસ ન જ આવ્યો. પળેપળ જાય તેમ સ્ત્રી રોતી જાય અને આંસુ તો આંખમાં માય નહિ! ‘હાય હાય! આ બાળકનું શું થશે?’ એ જ વિચાર ભરાયો. આખરે ધણીએ કહ્યું કે ન કરે નારાયણ ને એવો સમય આવે તો છોકરાને કહેજે કે આ થાંભલા આગળ મને આણી આ વાત સંભારી આપે – શું તારી પ્રીતિ ભૂલાય એવી છે?