વૅકેશન એટલે રોજની ડાયરીનું ખોવાયેલું પાનું. આ પાનું મળી જાય એટલે ભણતરને મૂકી ગણતરની ગાડીમાં બેસવાની ગમ્મત. શિયાળો એટલે સ્વેટર અને રજાઈમાં લપાઈ જવાના દિવસો તો ચોમાસું એટલે રેઈનકોટ કે છત્રીને બથ ભરવાનો સમય. જ્યારે ઉનાળો એટલે તડકો, તડકો એટલે તરવરાટની ઋતુ. તડકામાં વચ્ચે કોઈ આવરણ નહીં. આ ઋતુમાં માત્ર વસંતનો મિજાજ જ રજવાડી નથી હોતો પણ અત્યારે વૅકેશનના રાજમાં દરેક બાળક રાજિયો હોય છે. કાચી કેરી ચોરવાનો અને પાકી કેરી ખાવાનો વજીફો તો માત્ર વૅકેશનનું બોનસ છે. આંબા પર ચડવું, કેરી પાડવી, તેની પર બેઠેલા પોપટ સાથે સીતારામની રટ લગાવવી. નાની નાની કેરી મોટી થાય તેની મીઠાશ ઘોળાતી જાય. વૅકેશનના સમયમાં કાચી કેરીને જેમ પોપટ ચાંચ મારે તેમ નાના છોકરાઓ પથ્થર મારી કેરી પાડવાની હરીફાઈ કરે. છોકરાઓથી જો એકાદ કેરી પડે તો તેઓને પતંગ કાપ્યા જેટલી ખુશી થાય. હા, આ હરીફાઈમાં કેરી તૂટે અને માથાં પણ ફૂટે, સાથે સાથે લીલીછમ લાગણી થોડી રતૂમડી બની જાય અને માવડીઓનો જીવ પડીકે બંધાયેલ રહે. આ બધું અહીં મુંબઈમાં જોવા મળતું નથી. અહીં જો એવું દ્રશ્ય સર્જાય તો હોરર મૂવી જોતા હોય તેવો તમાશો થઈ જાય. નાના ગામમાં તો કેટલી કેરી પાડી અને કેટલાં માથાં ફૂટ્યાં તેની ગણતરીનો તાળો મેળવાય અને તે પણ ગર્વભેર. તેમાંથી તે જ આંબા નીચે મહાભારત રચાઈ જાય. કોયલના ટહુકાને બદલે માણસોના બૂમબરાડા જીતી જાય.