કોઈવાર એવું ફિલ થાય કે, વર્લ્ડ લેવલની ટીમમાં દુનિયાના ઘાતક પ્લેયર્સ હોવા છતા, તે ખેલાડીઓ અંડર-19 જેવું તાકાતવાન પ્રદર્શન નથી કરી શકતા. શાયદ એટલા માટે કે અંડર-19માં જે જોશ, જે જુસ્સો, જે લડવાની તાકત, અડીખમ રહેવાની હિંમત હોય છે, તે વિશ્વ લેવલ પર રમી ચૂકેલા ક્રિકેટરોમાં નથી હોતી. શાહબુદ્દીન રાઠોડનું વિધાન પહેલા પણ ટાંકી ચૂક્યો છું અત્યારે ફરી ટાંકુ છું, ‘‘મળ્યું છે તેની અવગણના અને નથી મળ્યું તેની ઝંખના.’’ આ અંડર-19ના પ્લેયર્સને બરાબરનું લાગું પડે છે. તેનું કારણ આપને જણાવું. અંડર-19નો જે ખેલાડી મેદાનમાં ઉતરે છે, તેની પાસે પાછળ ફરીને જુએ તો કશું છે નહીં. ફક્ત આજ એક પ્લેટફોર્મ છે, જે તેને દુનિયાની સામે પ્રસિદ્ધી અપાવી શકે છે. અહીંથી એક ડગલું આગળ ચાલ્યા તો પછી ક્યાંય રોકાશું નહીં. રણજી, આઈપીએલ કે વિશ્વ ક્રિકેટમાં પણ નાની વયે નામના થઈ જશે. આ વિચારીને જ અંડર-19નો પ્લેયર મેદાનમાં ઉતરતો હોય છે. જીતશું તો ઘણું બધુ મળશે, પણ હારશું તો ગુમનામીમાં ખોવાઈ જશું. બહાર જઈ કોઈને કહેશું કે ‘હું, અંડર-19માં રમેલો છું.’ તો પણ કોઈ તમારો ચહેરો યાદ રાખવાની ઝીણી આંખ કરી કોશિશ નહીં કરે. શાહબુદ્દીન દાદા કહે છે તે માફક, અહીં અવગણવાની નહીં, પણ તેની પાછળના શબ્દો એટલે કે ઝંખના મેળવવાની વાત છે. ક્રિકેટમાં તો વિરાટ કોહલી જીત્યો એ પછીથી આપણને અંડર-19 જેવું કંઈક છે તેની ખબર પડી. અને ફરી એક વખત રાહુલ દ્વવિડની કોચમય આગેવાનીમાં ભારતીય ટીમ જીતી ચૂકી છે. પણ અહીં ભવ્ય વર્તમાનની નહીં, પણ ભૂતકાળની વાત કરવી છે. જેટલા પણ ખેલાડીઓ જીત્યા છે, તેમના માટે અંડર-19 એ સબક શીખવાડી જાય છે, કેવો સબક ? એ આ ક્રિકેટરોને જોઈને તમને ખ્યાલ આવશે.