નેધરલેન્ડ્સની ‘ટિલબર્ગ યુનિવર્સિટી’ના સંશોધક અસ્મિર ગ્રાકાનિનની આગેવાનીમાં ખરેખર રડવાથી મનોવૈજ્ઞાનિક રીતે કેવા ફેરફાર થાય છે એ તપાસવા એક પ્રયોગ થયો. તેમણે ૬૦ વ્યક્તિને નાના થિયેટરમાં બેસાડીને બે ફિલ્મો બતાવી. ખાનગી વીડિયો કેમેરા વડે પ્રેક્ષકોના ચહેરા તપાસ્યા. હિટલરના કોન્સેન્ટ્રેશન કેમ્પમાં પુત્રને છેક સુધી સધિયારો આપતા પિતાની કથા કહેતી ૧૯૯૭ની કરુણ ફિલ્મ ‘લાઈફ ઈઝ બ્યુટીફૂલ’ અને માલિકના મૃત્યુ પછીય વફાદાર રહેતા શ્વાનની પીડા કહેતી ૨૦૦૯ની ફિલ્મ ‘હાશીઃ અ ડોગ્સ ટેલ.’ આ બંને ફિલ્મ જોતાં ૩૨ વ્યક્તિના ચહેરા પર કશો ફરક ન પડ્યો. બાકીના ૨૮ પ્રેક્ષકો ફિલ્મ જોતાં રડી પડ્યા. રડનારામાં મોટા ભાગની મહિલાઓ હતી.