દિવાળી આવે ત્યારે ૩૬પ દિવસમાં માત્ર દિવાળીયા મીઠાઇ બનતી. સસ્તામાં સસ્તી મીઠાઇ એ ગોળપાપડી હતી. ગોળપાપડીમાં શુદ્ધ ઘી વપરાતું. એ સિવાયના તહેવારમાં એ દિવસોમાં ગોળ-ઘીનો શીરો બનતો. દરેક તહેવાર ગરીબ-તવંગર ભેગા મળીને ઉજવતા. પૈસાની સમૃદ્ધિને બદલે હૃદયની સમૃદ્ધિનો અનુભવ કરતા. મહુવામાં એક પૈસાપાત્ર જૈન ‘ધામી’ રહેતા હતા. તે શ્રાવણ મહિનામાં દરેક બ્રાહ્મણના છોકરાને એક પાઇ (એક આનાની બાર પાઇ) વાપરવા દક્ષિણામાં આપતા. હું ત્યારે મહુવામાં ૮ર વર્ષ પહેલાં ધામીની દુકાને જતો. બ્રાહ્મણ તરીકે મારી જનોઇ બતાવતો એટલે ધામીકાકા મને એક પાઇને બદલે બે પાઇ આપતા. આજે હવે કોઇ બ્રાહ્મણ મુંબઇમાં ભાગ્યે જ જનોઇ પહેરે છે. પણ ૮૦ વર્ષ પહેલાં જનોઇ એ બ્રાહ્મણ હોવાનું સર્ટિફિકેટ હતું. એ દિવસોમાં અમારી પાસે માત્ર બે જોડ કપડાં રહેતાં. નવા કપડાંની જોડ દિવાળીમાં સીવરાવતા. નવાં કપડાં પહેરીને સૌપ્રથમ અમે દિવાળી અને નવા વર્ષને દિવસે વડીલોને પગે લાગતા. એ પછી ફરજ રૂપે હાથમાં જોળી લઇને દરેક પૈસાદારને ઘરે અમે દિવાળીમાં પાયલાગણા કરવા જતા અને સમૃદ્ધ ઘરના લોકોએ પાયલાગણના બદલામાં અમારી જોળીમાં બાજરો કે જુવાર કે ઘઉં નાખતા. દિવાળીમાં અમારી ભીખની જોળી ભરાઇ જતી.