‘મોટા-મોટા મૃત્યુને એક બાજુ મૂકી બાળવય સહજપણે આગળ ને આગળ દોડી જાય છે, પણ મોટી વયે મૃત્યુને એ રીતે બાજુએ રાખી સહેલાઈથી ચાલ્યા જવાતું નથી…. હાસ્ય અને રુદનના પરિચિત તાણાવાણાથી જીવન સર્જાયું છે. તેને વળગીને હું ચાલી રહ્યો હતો. તેમાં ગાબડું પડી શકે તેનો ખ્યાલ જ નહોતો. જીવનની પાર કશું દેખાતું નહોતું. જીવનને જ મેં અંતિમ માની લીધું હતું. એકાએક મૃત્યુએ આવી મોટું બાકોરું પાડ્યું. હું દિગ્મૂઢ થઈ ગયો. બીજું બધું જેમનું તેમ રહ્યું – વૃક્ષો, ધરતી, જળ, સૂર્ય અને તારા નિશ્ચિત સત્ય જેવા પહેલાંની જેવાં જ કાયમ હતાં; પણ તેમના જેવી જ, અરે, તેમનાથીય વિશેષ સત્ય હતી જે, મારા અસ્તિત્વના કણકણમાં જેનો સ્પર્શ હતો – ફક્ત તે જ વ્યક્તિ હવે નહોતી. એક સ્વપ્નની જેમ તે અદશ્ય થઈ. આ વિકારાળ વિરોધાભાસે મને મૂંઝવણથી સ્તબ્ધ કરી મૂક્યો.’