જયારે બાળકો પોતાનાં માં-બાપને એકબીજા સાથે જુઠ્ઠું બોલતા જુવે છે, જયારે તે તેમને એક ચોક્કસ રીતે જીવન જીવતાં જુવે છે, ત્યારે તે એમનાં માટે પણ એક સત્ય બની જાય છે. એક બાળક માટે પોતાનાં માં-બાપ અપૂર્ણ છે તેની કલ્પના કરવી અઘરી હોય છે. આવું ભાન તેમને બહુ મોડું થતું હોય છે અને જયારે થતું હોય છે, ત્યારે પણ સૌ પ્રથમ તો તેઓ આવું વિચારવા માટે ગ્લાની અનુભવે છે, કારણ કે તેમને લાગે છે કે આમ વિચારીને તેઓ પોતાનાં માં-બાપ ઉપર વિશ્વાસ નથી કરી રહ્યાં કે પછી પોતે કૃતઘ્ની બની રહ્યાં છે. ખાસ કરીને જયારે કોઈ બાળક મોટું થઇને એક વિફળ સંબધમાંથી પસાર થયું હોય અને હવે તે પોતાનાં માં-બાપની પાસે પાછું હુંફ અને ટેકા માટે આવતું હોય છે ત્યારે તો ખાસ. આવું એટલાં માટે બને છે કેમ કે મગજ આપોઆપ પોતાનાં માં-બાપ સાથે ગાળેલી ખુશીની પળોને ફરી યાદ કરે છે. પણ, કમનસીબે માં-બાપ તો બિલકુલ બદલાયા હોતા નથી. માટે, હવે, તેઓ ફરી પેલાં લેબલોનો ઉપયોગ કરે છે ત્યારે તે બાળકમાં પોતાનામાં કઈક ખૂટે છેની ભાવનાને વધુ દ્રઢ બનાવે છે. અને તે, બદલામાં, હવે તેમને ફરીથી એક બીજા નિષ્ફળ સંબધ માટે કે એક જીવનને જ નિષ્ફળ કરવા માટે તૈયાર કરે છે.