સામે વરુણ ઊભો હતો. એની આંખમાં જાહ્નવીને જોવાની આતુરતા હતી અને વરુણ જાહ્નવીના પલંગ સામે આવી ઊભો રહ્યો. બન્નેની નજર મળી અને હ્રદયમાં એક હળવાશની લાગણી છલકાઈ ગઈ. ઘરના બધા સભ્યો એક એક કરી રૂમની બહાર જતા રહ્યા અને વરુણ જાહ્નવીના પલંગ પાસે સ્ટૂલ લઈ બેઠો. જાહ્નવીનો હાથ ધીરેથી વરુણે એના હાથમાં લીધો અને ખૂબ જ ઊંડો શ્વાસ લઈ બોલ્યો, ‘જાનુ ! તારા નસીબે જ હું બચી ગયો !’ જાહ્નવીની આંખોમાંથી સહર્ષ શ્રાવણ-ભાદરવો વહેવા લાગ્યો. વરુણ હાથને પંપાળતો ફરી બોલ્યોઃ ‘હું કેટલો તકેદારી વાળો છું મને તારા જેવી ખૂબ જ પ્રેમ કરવાવાળી જીવનસંગિની મળી રહી છે.’