૧૯૯૭ કે ૯૮ની આ વાત. ગુજરાતી સમાજનાં પ્રમુખ શ્રી રમેશ પટેલનો મને ફોન આવ્યો- વિજયભાઇ આપણે ત્યાં શ્રી ગુણવંત શાહ આવે છે. પાછલા વર્ષના પ્રમુખ દેવિકાબેનનો આગ્રહ છે કે આવા મોટા ગજાનો લેખક અહીં આવે અને સાંભળનારા ઓછા હોય તો સમાજનુ ખરાબ દેખાય.”દર્પણ” નીકળી ગયુ છે તેથી તમે તમારા મિત્રોમાં ફોન કરો. દસેક મિત્રોને ફોન કર્યા અને દરેકને એજ વિનંતી કે તમે જેને જાણતા હોય તેમને ફોન કરજો.કહે છે ને કે ‘સાક્ષર સર્વત્ર પુજ્યતે‘ ની જેમ રમેશભાઇ, દેવિકાબેન અને મારા સુખદાશ્ચર્ય સાથે તે દિવસે ૧૫૦ જેટલુ માણસ હતુ. દરેકને ગુણવંત ભાઇ ને સાંભળવા ગમ્યા અને નવતર વિચારધારાએ જ્ન્મ લીધો. અગાઉ ના સમયમાં વિરાટભાઇ મહેતાએ આદિલ મન્સુરી, અશરફભાઇ ડબાવાલા અને મધુમતિબહેન મહેતાને બોલવ્યા ત્યારે પણ સંખ્યા તો એટલી જ હતી પણ લોકલ કવિને સાંભળવામાં શ્રોતાવર્ગ મુખ્ય મહેમાનો ને ન સાંભળી શક્યાનો કચવાટ દેખાયો. જ્યોતિબહેન પટેલે “દર્પણ્” બે વર્ષ સંભાળ્યુ અને તે સમય દરમ્યાન તેઓશ્રી દર્પણની વિષય વસ્તુમાં હ્યુસ્ટન ના લેખકો અને કવિઓને પ્રાધાન્ય મળે તે હેતુ થી કાવ્ય સ્પર્ધા જેવુ સુચવતા. આ સમય ચીમન પટેલના હસ્ત લીખીત લેખો માત્ર હ્યુસ્ટ્નમાંથી આવતા તો કયારેક જય માસ્ટર આવતા બાકી કવચીત પ્રદીપ બ્રહ્મભટ્ટ અને મારી વાર્તાઑ આવતી કારણ અમે બન્ને ગુજરાતીમાં ટાઇપ કરતા. વિરાટભાઇએ ગીરીશ દેસાઇ, મનોજ હ્યુસ્તોનવી અને અંબુભાઇ દેસાઇ ની કલમોને શબ્દદેહ આપેલ તેથી તેમને અને તેમના મિત્રોને આમંત્રણ આપી ” સાહિત્ય પરિચય્” ના નામે ૧૫ થી ૨૦ જણાને ભેગા કરી લેખો આપો વાળી ૪ મીટીંગ કરી…પણ પછીના સમયમાં “સાહિત્ય પરિચય” મોળુ પડ્યુ,