ગુરૂભક્તિથી ગુરૂકૃપાથી મુક્તિલાભ મળે છે. પરંતું ગુરૂભક્તિ એવી હોવી જોઇએ કે જેને તૃષ્ણાનો સ્પર્શ સુધ્ધાં ન થયો હોય. ફળની ઇર્છાનો તાપ ના લાગ્યો હોય, અને જેમાં હ્રદયનો સંપૂર્ણ આદરભાવ રેડી દેવામાં આવ્યો હોય, શોક અને ભયનો ત્યાગ કરીને પોતાના સદ્ગુરૂના ચરણમાં બેસો એ ચરણો પર પોતાને ન્યોછાવર કરી દો. પોતાની સંપતિ, પોતાનાં બધાંજ શુભકાર્યો, તપ વગેરેનો પુણ્યફળને એમના ચરણોમાં સમર્પિત કરી દો, ત્યારેજ તમારૂ હ્રદય ખરેખર શુધ્ધ થશે, સદગુરૂના ચરણના પ્રતાપથી હ્રદય પાવન બને છે.ભક્તિનો વિકાસ થાય છે.. માટે એમને પરમાત્મા માનીને પોતાની સમગ્ર અંતરતમ શ્રધ્ધા અર્પણ કરો, આદરભાવથી એમની સેવામાં પ્રવૃત થઈ જાઓ. પછી તમે અનુભવ કરી શકશો કે તમારી અંદર ભક્તિની સરીતા વહેવા લાગી છે. ગુરૂભક્તિ અને ગુરૂસેવા સાધનારૂપી નૌકાનાં બે હલેસાં છે. જે શિષ્યે સંસાર સાગરથી પાર ઉતારે છે. જેણે સદગુરૂ શરણમાં આશ્રય લઈ લીધો છે. મનોયુગપૂર્વક ગુરૂની સેવા કરે છે. એની ગુરૂભક્તિ સાર્થક બને છે. એના ઉપર શોક,પરિતાપ,ભય,પીડા અને દુઃખ વગેરેનો રજમાત્ર ખોટો ભાવ પડી શકતો નથી. એના માટે ઇશ્ર્વર સાક્ષાત્કાર સહજ બની જાય છે. એને પરમાત્મા અને ગુરૂમાં ભેદ જણાતો નથી. શિષ્યે જો ગુરૂપૂજા કરવી હોય તો પુરી શ્રધ્ધા અને ભક્તિના પુષ્પો ગુરૂચરણો પર ચડાવીને એમને ઇશ્ર્વરના સ્વરૂપે નિહાળવવા જોઇઍ. સદગુરૂના સત્સંગ આત્મસાક્ષાત્કાર રૂપી મંદિરનો ઉંબરો છે. સત્સંગમાંથી મળેલ આધ્યાત્મિક ગુરૂ ઉપદેશ તમને જીવનસંગ્રામમાં ચોક્કસ જ વિજયશ્રી અપાવશે. સંસારમાં રહો, આનંદથી રહો, પરંતું કામનાઓ અને અહંકારથી બચીને રહો, તો જ તમારા અંતરમાં સદગુરૂ પ્રત્યે ભક્તિ ભાવનાનો ઉદય થશે, હ્રદયમાં ભક્તિભાવના જાગૃત થઈ જાય તો ગુરૂદેવનાં શરણે જાઓ, સત્યનું અનુશરણ કરવાનોમ પ્રારંભ કરી દો, ગુરૂ પ્રત્યે તમારી શ્ર્ધ્ધાને વધારતા જાઓ, એને અતુટરૂપે વિકસીત કરતા જાઓ, હ્રદયમાં દ્રઢ શ્રધ્ધા ધારણ કરીલો કે સદગુરૂ પોતાના પ્રિય શિષ્ય પર સતત આશિર્બ્વાદથી વૃષ્ટિ કરતા રહે છે. માટે પ્રિયશિષ્ય તરીકેની યોગ્યતા(પૂ. કોઠારીશ્રીની જેમ) પ્રાપ્ત કરી લેવાના અભ્યાસ અને પોતાના કર્મમાં મગ્ન રહેવું પડશે.