ઠંડી હવા ફૂંકાઈ. માયાએ પાછળ જોયું. થોડા પાંદડાં ઊડ્યાં હતાં. કદાચ થોડાં પાંદડાં તે વખતે જ ખર્યાં હતાં. સડક અને એના ઘરની પગદંડી વચ્ચે ઘાસનો લાંબો ટુકડો પથરાયેલો પડ્યો હતો. તન્વી અને આનિયા ત્યાં સાઈકલ ફેરવતાં અને માયાની છાતીમાં સતત ધ્રાસ્કો રહેતો – ક્યાંક એકાદ કાર સડક છોડીને ઘાસ પર આવી જશે તો? હવે એવો ધ્રાસ્કો રહ્યો નહોતો. તન્વી અને આનિયા આ ઘર સામેનાં ઘાસનાં ટુકડાને છોડીને લાંબાં મેદાનોવાળી જગ્યામાં ચાલી ગઈ હતી. ત્યાં પણ સાંજ પડી ગઈ હશે. ખુલ્લી જગ્યામાં હજી તડકો પડતો હશે અને યુનિવર્સિટીની બિલ્ડિંગ અથવા હોસ્ટેલનાં મકાનનો પડછાયો ત્યાં પડતો હશે. માયાનાં મનમાં લાંબાં લાંબાં પડછાયા દોરાઈ ગયા. એ પોતે પડછાયાનાં ઠંડા અંધકારમાં ઊભી હતી અને એની બન્ને દીકરીઓ તડકાવાળા ઘાસનાં મેદાન પર ચાલતી હશે, છાતી સાથે પુસ્તકો દબાવીને અથવા લાઈબ્રેરીનાં પગથિયાં ઊતરતી હશે અને સામે ફૂટબોલ રમતાં છોકરાઓને જોવા માટે ઊભી રહી ગઈ હશે.