હવે પેલા નગરરક્ષકોએ તો આખા કિસ્સાની હકીકત હતી એ પ્રમાણે કહી. અને નગર-ન્યાયાધીશે બે વકીલો નીમ્યા. એક આ પરદેશીનો બચાવ કરવા, ને બીજો નગરરક્ષકોની વાત સિદ્ધ કરવા ! વકીલો ઊઠ્યા, અને એક પછી એક પોતપોતાની દલીલો બોલવા મંડ્યા ! અને પેલો સ્વપ્નતરંગી તો આ બધો વખત મનમાં ને મનમાં પોતાને કાંઈ માનપત્ર રાજાસાહેબ અપાવી રહ્યા છે એમ ધારીને, આનંદિત થઈ રહ્યો હતો ! આભારની લાગણીથી એનું હૃદય છલકાઈ જતું હતું – ખાસ કરીને રાજા માટે, અને પેલા રાજકુમાર માટે, કે જેમણે આ બધો માનપાત્રનો પ્રબંધ ગોઠવ્યો હતો ! એના મનમાં તો એવો વિચાર આવી રહ્યો હતો કે લોક કેવા માયાળુ ? એક અજાણ્યા પરદેશી માટે પણ એમની કેટલી મમતા ? એટલે એ તો જેમ પોતાના સ્વપ્નમાં મસ્ત હતો, તેમ આ નવા આનંદમાં તરવા માંડ્યો ! એના મનથી એ માન પામી રહ્યો હતો ! એટલામાં તો વકીલોની દલીલો પૂરી થઈ. આ સ્વપ્નતરંગીને શિક્ષા થઈ. એની ડોકે એક પાટિયું લટકાવીને એમાં એનો અપરાધ લખવાનો હતો. અને એક ઘોડાની ઉઘાડી પીઠે એને બેસારીને નગર આખામાં એને ચક્કર લગાવીને ફેરવવાનો હતો ! એની આગળ ઢોલી ને પડઘમવાળો ચાલવાના ! લોકમાં વધુ જાહેર થાય !