મને એક ઘટના યાદ આવે છે. આવી જ બળાત્કારની કોઈ ઘટના ત્યારે ઘટેલી અને હું ભારે અકળાઈ ઊઠેલી. દરેક વખતે તો આવે વખતે બહેનોની સભાનું આયોજન કરતી, પરંતુ આ વખતે તો મને થયું કે વાત તો મારે પુરુષો સાથે કરવી છે. બહેનોને બોલાવીને શું કરીશ ? એટલે મેં સહચિંતન કરી શકે તેવા ભાઈઓનું એક મિલન ગોઠવ્યું. એ સભામાં ઘણો ઊભરો ઠલવાયો, આક્રોશ પણ પ્રગટ થયો. ભાઈઓ દ્વારા ચિંતા અને નિસ્બત બંને પ્રગટ થયા, પરંતુ એક ભાઈએ કહ્યું : ‘બહેન, આ પ્રશ્ન માત્ર સ્ત્રીઓનો નથી, આખા સમાજનો છે અને એમાં પુરુષ જ જવાબદાર છે, એમાં કોઈ મીનમેખ નથી, પરંતુ અમારી પણ મુશ્કેલી છે. શું આપણે બહેનોને આટલું કહી શકીએ કે અમારી સંયમશક્તિને હંફાવે તેવાં કપડાં ન પહેરે ?’ – આજકાલની યુવાપેઢી આ પ્રશ્નથી છંછેડાઈ ઊઠે છે તે હું જાણું છું ! પહેરવાં-ઓઢવાનું સ્વાતંત્ર્ય તો મિનિમમ સ્વાતંત્ર્ય ગણાય ! પરંતુ સ્ત્રી-પુરુષનાં સામાજિક સહજીવનમાં કોઈ ને કોઈ વાતે ડખલ ઊભી થતી હોય તો સહાનુભૂતિપૂર્વક સદભાવથી સમાધાન કરવામાં શાણપણ નથી ? આપણા પહેરવેશથી કોઈની સંયમશક્તિને હાંફવું પડે એવું આપણે શા માટે કરવું ? વસ્ત્રોનું પ્રયોજન શરીરને ઢાંકવાનું છે કે ઉઘાડવાનું ? – આ પ્રશ્નનો જવાબ હોવો જ જોઈએ. ‘ઠંડીથી રક્ષણ’-આટલી વાત બાદ કરતાં વસ્ત્ર એ સામાજિક મૂલ્ય છે. સમાજને સડવા ન દેવો હોય તો પ્રત્યેકે વસ્ત્ર-વિવેક દાખવવાં જ પડે !