‘મમ્મા, ભૂખ લાગી છે.’ મને આશીએ હલાવી ને કહ્યું અને હું એ દોડા-દોડીની રમતોમાંથી થોડી વાર માટે પાછી આવી ગઈ. આશીને નાસ્તો કરાવ્યો, એની સાથે થોડી વાતો કરી. એ પણ મારી જેમ એના મામાના ઘરની યાદોમાં મશ્ગૂલ હતી. ‘મમ્મા, નમ્રભાઈ આવી ગયો હશે વેરાવળથી ?’ નમ્ર મારી મોટી બહેન દીપાનો દીકરો હતો. અમે બંનેએ સાથે જ રાજકોટ વેકેશન ગાળવાનું નક્કી કર્યું હતું. મેં કહ્યું : ‘હા, આવી ગયો હશે.’ અને એણે પણ પ્લાનિંગ ચાલુ કરી દીધું કે ‘મમ્મા, અમે ત્યાં વિડિયો ગેઈમ રમીશું અને તારા નવા ફોનમાં પેલી નવી ગેઈમ છે ને એ હું એને શીખવાડીશ, અને અમે રોજ છોટા ભીમ જોઈશું….’ આશી આટલું બોલીને બસમાં મૂકેલા ટીવીમાં પિક્ચર જોવામાં મશ્ગૂલ થઈ ગઈ અને હું વિચારમાં પડી ગઈ કે આ આજના બાળકોની રમતો ક્યાં અને ક્યાં અમારી એ રમતો. અમે તો કેટલી બધી રમતો રમતાં જેમ કે થપ્પો-દાવ, ખો, શોટ-ગો, સાત તાળી… અને અમુક રમતોનાં નામ પણ આજની પેઢીએ નહીં સાંભળ્યા હોય જેમ કે ઉટલી બેટલી, ઈંડા ચોર, ઘર-ઘર, ચોર પોલીસ, ડબ્બાડૂલ, રંગ-રંગ વગેરે…. અમે તો આટલી રમતો હોવા છતાં કંટાળી જતાં અને કંઈ ને કંઈ નવી રમતો શોધ્યા કરતા જેમ કે મગરમચ્છ, જડીબુટ્ટી, ભૂલભૂલૈયા, બ્લફમાસ્ટર, પર્સનાલિટી અને એવી તો અનેક. મને લાગ્યું કે આ બધી નહીં તો થોડીક રમતો તો હું આશીને અને નમ્રને શીખવાડી જ શકું. અને થોડાં તોફાન-મસ્તી કરતાં પણ શીખવાડું !