એક બાજુ જ્યારે ભગવત રાવતની મોટા ભાગની કવિતાઓમાં માનવતા, કરુણા, દોસ્તી, સંબંધો, સંવેદના અને એ બધી ભાવનાઓના ધીમે ધીમે થઈ રહેલા હ્રાસની જ વાતો હોય છે ત્યારે આજની કવિતા વાંચતાં પ્રથમ દ્રષ્ટિએ એમ લાગે જાણે એમણે વિષય બદલ્યો છે. જેવા કવિતામાંથી પસાર થઈ જઈએ કે તુરંત અહેસાસ થાય કે આભાસી રીતે વિષય ભલે બદલાયો, મૂળ પીડા અને વસવસો એના એ જ છે. વાત પાછી ત્યાં જ આવીને ઊભી રહે છે કે વધુ ને વધુ નવું અને આધુનિક મેળવીને અંકે કરવાની દોટમાં ને દોટમાં ઘણું બધું મૂલ્યવાન પાછળ છોડતા જઈએ છીએ. આ જે જાણ્યે- અજાણ્યે છૂટતું જાય છે – બલ્કે છૂટી ચૂક્યું છે- એમાંની એક અગત્યની ચીજ છે હાથેથી લખાયેલા પત્રો, ચિઠ્ઠીઓ. યાદ રહે કે એમની આ અને આવી અન્ય કવિતાઓમાં આ ગુમાવ્યાના બોધની અભિવ્યક્ત એમણે સહેજે બે દાયકાઓ પહેલાં કરેલી છે. એ પછીના સમયમાં તો આપણે વધુ પ્રવેગે આગળ વધીને ‘ ગુમાવ્યા ‘ ના નવા સોપાનો સર કરેલ છે !