મુકુંદરાય પારાશર્યની વાત કરવી હોય તો એમની સત્યકથાઓ અને એમાં પણ ખાસ કરીને ‘મારી મોટી બા’ની વાત કર્યા વિના રહી જ ન શકાય. એમના દાદી અવલકુંવરે થોડા વર્ષોમાં આંખ ગુમાવેલી. મોટાભાગના વ્યક્તિ એમની સલાહ લેવા આવે. મોટી બા ડહાપણની જે વાતો માંડે એ વાતો સાંભળીને મુકુંદરાય પારાશર્યનું ચારિત્ર્ય ઘડાયું. એમને થયું કે મોટી બા જે વાતો કરે છે એ વાતો પોતે ક્યાંક નોંધવી જોઈએ. એમણે આ વિશે પિતાને પૂછ્યું તો પિતાએ બહુ સરસ જવાબ આપતા કહ્યું કે, ‘માત્ર લખવા ખાતર લખવું છે કે એને જીવવું છે?’ આ સરસ વાત મુકુંદભાઈએ નોંધી છે. તેમને થયું કે આ જે સમયખંડ છે તે ધીમે ધીમે નષ્ટ થઈ રહ્યો છે.આ જે બધા મનુષ્યો છે તે હવે નથી મળવાના. આ બધા માણસો જાણે કે સતયુગના છે.