એક સમયે બક્ષીસાહેબે કહેલું કે ગુજરાતી લેખિકાઓ આત્મકથા નથી લખતી, તેમાં હવે થોડું ઉમેરવું પડે કે અનુવાદો કરતી થઈ ગઈ છે, એટલે ટૂંક સમયમાં જ એક આત્મકથા મળી જશે. પણ લોહીનું પાણી કરી નાખો તો પણ ગુજરાતીનો અનુવાદક જન્મે અને ગુજરી જાય આ સિવાય આપણે તેમનું ક્યાંય મૂલ્યાંકન નથી કર્યું. એકવાર અનુવાદકનો સિક્કો તમારા કપાળે લાગી જાય, તો ગુજરાતીનો દિમાગથી ગંધાતો વાંચક તમારી પોતાની સાહિત્યકૃતિને નહીં અપનાવે. કેટલીક વિશ્વ સાહિત્યની કૃતિઓ હવે ગુજરાતીમાં ઉપલબ્ધ નથી. ગાંધી રોડ પર જાવ તો તૂટેલા પાનાવાળી મળી જાય. જેને હવે કોઈ પ્રકાશક છાપતું નથી. હમણાં કેટલીક જગ્યાએ તેનો જૂનો સ્ટોક કાઢેલો જ્યાં 60-60 રૂપિયામાં કઝીન બેટ્ટી મળી જાય. પણ હવે જો આ ક્લાસિક કૃતિઓનો અનુવાદ થશે, તો નવી પેઢી કેવો કરશે ? તે શેઠીયા ટાઈપ પ્રશ્ન મનમાં આકાર લેવા માંડ્યો છે. મૂળ વાત તો એ કે નવી પેઢી નવી કૃતિનો અનુવાદ કરશે, પણ તેને કોઈ છાપશે ? કારણ કે ગુજરાતીનો વાંચક અંગ્રેજીમાં ચાલ્યો ગયો છે. અને ક્રોસવર્ડમાં ગુજરાતી ચોપડી લઈ ખરીદતા સમયે અંગ્રેજીમાં વાતો કરે છે !