હું ખૂબ જ થાકી ગયો હતો. મારા હાથ પણ સખત દુખતા હતા. સાફસૂફી કરવી અઘરી હતી, પણ મેં થાળીઓ ઉકાળી લીધી. આગલી રાતે તો હું પાટિયા ઉપર જેમ-તેમ પડ્યો રહ્યો હતો. એટલે ગાદલું અને ઓઢવાનું સરખું કરીને મેં પથારી વ્યવસ્થિત કરી. થોડી વાર પછી, બીલના વાયદા મુજબ કેટલાક માણસો આવીને બારી-બારણા ઉપર જાળી લગાવી ગયા. એમના ગયા પછી મેં ડૉક્ટરે આપેલી દવા લીધી. સુતા-સુતા મને વિચાર આવી ગયો, “બીલનો આભાર પણ મેં તો નથી માન્યો!”