જગતનો તાત જેને પન્નાલાલ ‘પરથમીનો પોઠી’ કહે છે અને કથાનો નાયક કાળુ જે સ્વયં એક ધરતીપુત્ર ખેડૂત છે. ભૂખની કાળઝાળ જરૂરિયાતો વચ્ચે મજબૂરીવશ કોઈકના ઉપકાર હેઠળ અનાજ મેળવવા તેને લાઇનમાં ઊભા રહેવું પડે છે એ ઘટના એના માટે અસહ્ય છે. લાચાર ખેડૂતની મનોવ્યથાને પન્નાલાલે બખૂબી આલેખી છે, જે તેના ઉદ્ગારોમાં પણ વ્યક્ત થાય છેઃ