આખરે રાતના લગભગ ત્રણેક વાગ્યે મેં મારી નવી વાર્તાને કાગળ પર મુક્તિ આપી. અને ત્યાં ટેબલ પર જ માથું ઢાળીને પડી રહ્યો. ટેબલ લેમ્પનો તીવ્ર પ્રકાશ પણ મને આંખ મીંચતા રોકી ન શકે એટલી હદે થાક લાગ્યો હતો. તમને શું લાગે છે, વાર્તા લખવી એ કંઈ ખાવાના ખેલ છે ? કેટકેટલાય માનસિક પરિશ્રમમાંથી ખુદને પસાર કરવું પડે છે ! કેટલાય અનુભવો, નિરીક્ષણો, લાગણીઓ, મનોમંથન, વાંચન, સમયની ફાળવણી, અને લાંબા ચાલતા વૈચારિક યુદ્દ્ધોના અંતે જઈને એક ‘નવી વાર્તા’ રચાતી હોય છે ! અને શારીરિક થાક કરતા આવો માનસિક થાક કંઇક વધારે જ થકવી દેનાર હોય છે. ખેર, આ બધી મારી અંગત પસંદગી છે. કયું કામ એવું છે, જે મહેનત નથી માંગતું? અને મને તો આ કામ ગમે પણ છે. કોઈએ મને બંદુકની અણીએ થોડી વાર્તાઓ લખવા કહ્યું છે ! લખવું એ તો મારા રસનો વિષય છે.