મેં લીંબુ પાછાં મૂકી દીધાં…. હવે પેલો છોકરો રોવા જેવો થઈ ગયો, ‘મેમસા’બ, અબ આપ નિંબુ નહીં લે જાયેગી તો મેરા બાપ મૂઝે ડાંટેગા નહીં… માર ડાલેગા. મૈં દિન મેં સાત બાર ઉસકે મુંહ સે રાઘવ સા’બ કા નામ સૂનતા હૂં. વો ક્યા હૈ કી મૈં આપકો પહચાનતા નહીં થા. સૉરી, મેમસા’બ…. રિયલી સોરી.’ અને તે છોકરાએ પ્લાસ્ટિકની થેલીમાં પૅક કરી મીઠી બળજબરીથી લીંબુ મારા પર્સમાં રાખી દીધાં. આવડો નાનકડો છોકરો જાણતો હતો કે ઈન્સ્પે. રાઘવ કુલકર્ણી કોણ હતા. મને યાદ આવ્યો એ દિવસ કે જ્યારે હું અને તું સાથે શાક લેવા ગયાં હતાં. તું યુનિફોર્મમાં હતો. તને યુનિફોર્મમાં જોઈ શાકવાળાએ પૈસા લેવાની ના પાડી. હું ખૂબ ખુશ પણ થઈ. પણ તેં મારી ખુશી પર ઠંડું પાણી રેડી દીધું. તેં શાકવાળાને ધમકાવીને પરાણે પૈસા આપ્યા. હું ખૂબ ગુસ્સે થઈ હતી. તને વેદિયો… પ્રામાણિકતાનું પૂછડું…. બુદ્ધિનો બ્રહ્મચારી… ઉલ્લુનો પઠ્ઠો… જેવાં કેટલાંય ઉપનામ આપ્યા હતાં. પણ આજે મને સમજાય છે રાઘવ… કે હું ખોટી હતી. આ રીતે ભેગા કરી-કરી આપણે ટીવી અને ફ્રીજ લઈ શક્યાં હોત પણ પછી આજે પેલા છોકરાની આંખમાં જોવા મળ્યો એવો આદર ન જોવા મળત.