એક દિવસ હામિદ ખૂબ દારૂ ઢીંચીને આવ્યો અને નજીવી બાબતે વહિદા સાથે જીભાજોડી અને ત્યારબાદ મારામારી કરી, વહિદાને ફળિયા વચ્ચે ખેંચી લાવ્યો. વહિદા રડતી ગઈ. વાતનું વતેસર ના કરવા કકળતી, હાથ જોડતી કાકલૂદી કરતી ગઈ. પણ હામિદને એવું જનૂન ચઢ્યું હતું કે, ‘તલાક,તલાક,તલાક…’ના ગગનભેદી નારા લગાવ્યા પછી જ તેણે હાશકારો લીધો. તેણે એકવાર પણ ના વિચાર્યુ કે આ ગરીબ ઘરની ગભરુ ગાય જેવી વહેદાના શા હાલ થશે? વહિદાની ફારગતી થઈ ગઈ. એ ગામ આખાએ જાણ્યું. ગામના ડાહ્યાં લોકોએ વહિદાને જરાયે વિલંબ વિના તેના બાપના ઘરે પહોંચતી કરી. વહિદાએ પ્રાણની જેમ ગળે વળગાડેલી બન્ને દીકરીઓને જાલિમ હામિદે છીનવી લીધી હતી- ‘યે મેરી લળકીયાં હે, તું અપને બાપકે ઘર સે નહીં લાઈ થી, કે લે કર ચલી. ફૂટ યહાં સે, ઓર અપના મુંહ કાલા કર. મૂડકે કભી વાપિસ નહીં આના ઈધર.’