આમ તો સદગત માટે અશાંતિજનક ખોટા ખરખરાને સમજીને જ મૂક પ્રાર્થનાસભામાં હવે ફેરવી નખાય છે. જો કે ખરેખર ખરખરો કરવો એ એક કલા છે. એ કાંઈ કાચાપોચાનું કામ નથી. ‘જેમ રુદન વધુ પ્રચંડ, તેમ સદગત આત્મા પ્રત્યે લાગણી વધુ’ – આવી માન્યતામાં રાચનારો શાસ્ત્રીય ગાયકોને પણ પાછળ રાખી દે એવા સૂરમાં રડી પડે છે. પછી ગદગદ સ્વરે કહેશે : ‘કેવો સારો માણસ ? હું હવે નોંધારો થઈ ગયો. હવે હું શાકભાજી લેવા કોની સાથે જઈશ ?’ – એ એટલા જોરથી બોલશે કે બીજા બધાનો અવાજ દબાઈ જાય ને બધાનું ધ્યાન એના ભણી ખેંચાય….. એ જ માણસ બહાર નીકળીને બબડશે ‘સારું થયું. લપ ગઈ. મૂઓ એ જ લાગનો હતો !’ ને કૌતુક એ થાય છે કે તેને તીવ્ર સ્વરે વિલાપતા જોઈને ‘સ્વજનો’ જે અત્યાર સુધી છાનાં હતાં તે પણ ગાડરિયા પ્રવાહની જેમ રુદન વહેતું કરે છે. સદગત પ્રત્યે અમને આ માણસ કરતાં જરાય ઓછી લાગણી નથી એ દર્શાવવા અથવા પોતાનું અસ્તિત્વ, મહત્વ સાબિત કરવા પણ આ રીતનો ‘ખોટો ખરખરો’ થતો હોય છે. ખરખરામાં બીજી એક વાત અલગ તરી આવે છે. સદગતના તમામ કુટુંબીજનો રડતા હોય ત્યારે સાંત્વના આપનારા એ દરેકેદરેક સભ્યને એમ કહેશે – ‘તમે તો ઘરના મોભી… તમે જ જો આમ હિંમત હારી જશો તો બીજા બધાનું શું થશે, હેં ?’…. આપણને ખબર ન પડે કે આમાં ઘરનો ખરો મોભી કોણ ? ઘરમાં કોનું ઊપજે છે ? ને કોઈ સભ્યને પોતે મોભી હોવાનો વહેમ ઘુસી જાય એ લટકામાં.