પણ બીજી તરફ જોઈએ તો અહંના પવનો અને ઠંડી-ગરમી પણ સમજવા જેવાં છે. મારા ‘અંધારપંખી’ કાવ્યમાં ‘ઈર્ષ્યા જાણે ઇયળ ચણવા આભથી ઊતરે છે.’ એવું લખ્યું ત્યારે ઘણા મિત્રોને ખૂબ ‘રોકડું-ડાયરેક્ટ’ વિધાન લાગેલું. પણ સહેજ જુદી રીતે જોઈએ તો બધું સમજાય છે. કો’ક ઠંડા પવન જેવા વાક્ય કે વર્તનથી સંબંધો કેવા બદલાઈ જાય છે. અચાનક જ નાક-કાન ઢાંકીને નીકળવું પડે છે, અચાનક જ જે રસ્તા પરથી રોજ જતા હતા ત્યાં ખાબોચિયું થઈ જતાં બીજે રસ્તે જવું પડે છે. કો’ક તેજસ્વી માણસની ઉપેક્ષા કે અપમાન આખા સંદર્ભને પ્રદૂષિત કરી મૂકે છે. જીવનભર એવી અહં-પ્રેરિત હરકતો માણસને વ્યક્તિગત જીવનમાં વ્યથિત અને જાહેર જીવનમાં પ્રદૂષિત કરી મૂકે છે. આની સામે તદ્દન હકારાત્મકતાની હવા લાગે તો વાત બદલાઈ જાય છે. માણસની અનુકૂલન શક્તિનો પરચો મળે છે, બીજાની શક્તિ અને સામર્થ્યને સ્વીકારવાની નમ્રતાનો અહેસાસ થાય છે અને સંવાદિતાનું સંગીત પ્રગટે છે, પ્રસરે છે. મનુષ્ય એ ભગવાને રચેલું પુષ્પ છે, એની કોમળતાની રક્ષા કરવી જોઈએ. એની કોમળતાને પામીને પવનને પ્રેમ કરવો જોઈએ. ઋતુઓને અવગણતા પણ ગણગણતા કોઈ ગાયક જેવા વૃક્ષ પાસે બેસીને પ્રેમનાં ગીત ગાવાં જોઈએ. કોઈ નદીના પાણી સાથે વાદળની વાત માંડવી જોઈએ, કોઈ દરિયામાં ડૂબેલા નદીના ગીતને વીણવા કલાકો સુધી સમુદ્રકાંઠે બેસી રહેવું જોઈએ.