તે વખતે હું અઢાર વર્ષની હતી. દિવાળીનો તહેવાર નજીક હતો. હવે તો હું જાતજાતની સ્પર્ધાઓમાં પણ ભાગ લેવા લાગી હતી.. ત્યારે મમ્મી મને બહુ વઢેલાં. દિવાળીએ હું પહેલી વખત ઘરની બહાર જતી હતી સ્પર્ધા માટે. પાપાએ પણ ના કહેલી. આમ તે કોઈ વાતમાં મને ક્યારેય ના કહે જ નહિ, પરંતુ આ વખતે ના કહી અને તો પણ હું ગઈ હતી; કારણકે પાપાને દિવાળી અને બેસતા વર્ષ પર મારી રંગોળી જોયા વગર અધૂરું અધૂરું લાગે. તે હંમેશાં કહેતા કે તારી રંગોળી અને તારી માના બનાવેલા તોરણ વગર આપણું આંગણું સૂનું અને ઘર શાંતશાંત થઈ જાય છે. તે દિવાળીએ પાપાએ કહેલું કે તું ના જા..તો પણ હું જીદ કરીને ગઈ હતી.. મુંબઈમાં સ્પર્ધા હતી તેથી બે દિવસ અગાઉ એટલે કે ધનતેરસના દિવસે સવારથી જ જતી રહેલી. પાપાને કહેલું કે આવતાં આવતાં બીજા ચાર દિવસ થઈ જશે.. એમ તો મેં અગિયારસના દિવસે રંગોળી કરી જ હતી, પરંતુ હું વર્ષોથી દિવાળીની સવારે જાગીને નાહીને પૂજા કરીને દસ વાગ્યે રંગોળી કરતી એ ક્રમ મારો તૂટી ગયો. આમેય ચાર દિવસ પહેલાંની રંગોળી તો કેવી વિખાઈ જાય! મારા ગયા પછી મારા પિતાજીએ દિવાળીના દિવસે રંગોળી કરેલી, જાતે જ દસ વાગ્યે જ. માને ખબર પણ નહોતી. તેઓ સવારમાં છ વાગ્યાના જાગીને રંગોળી કરવા લાગ્યા હતા.. નવેક વાગ્યે જ્યારે માએ તેમની રાડ સાંભળી ત્યારે મમ્મી રસોડામાં હતાં.. રંગોળી કરતાં કરતાં પાપાનું ધ્યાન ના રહ્યું અને રંગના વાટકા પર હાથનો ઝાટકો લાગતાં રંગ તેમની આંખમાં ઊડ્યો. મને હંમેશાં આખા આખા વાટકા ભરીને રાખવાની ટેવ હતી.. પાપાની આંખો રંગ-રંગ થઈ ગઈ અને ભરાઈ ગઈ..તેમણે રાડ પાડીને માને બોલાવી ત્યારે તે દોડતી આવી. પરંતુ બે-ત્રણ મિનિટ સુધી રંગ જે તેમની આંખમા રહેલો તેના લીધે તેઓ અંધ થઈ ગયા. આજીવન એ દિવસ પછી મારા બાપુજી અંધ જ રહ્યા. તે દિવસે હું જ્યારે પાછી આવી અને મને ખબર પડી ત્યારે મારી જાત પર કાળ ચડેલો મને..પાણી મુકેલું કે આજ પછી રંગોળી જ નહિ કરું. રંગોને હાથ પણ નહીં અડાડું. મેં ઘણી કોશિશ કરેલી પાપાને ઠીક કરાવવાની. જાતજાતના ડોક્ટરને અમે મળ્યાં, પરંતુ પરિણામ શૂન્ય. હું એક વર્ષ સુધી તો સાવ ગુમસૂમ થઈ ગયેલી. મમ્મી-પાપા સમજાવતાં, પણ હું ચૂપ જ રહેતી.. પાપાને જ્યારે ખબર પડી ત્યારે તેઓ મારા ઉપર બહુ ખિજાયા કે રંગોળી કેમ છોડી દીધી. મેં ચોખ્ખી ના કહી કે હું રંગોળી નહીં જ કરું. તેમણે મને બહુ આગ્રહ કર્યો, ત્યારે મેં કહ્યું કે ઠીક છે તો હવે હું ફૂલોની રંગોળી કરીશ. બસ ત્યારથી આજ દિન સુધી હું ફૂલોની રંગોળી કરતી આવી છું.. મારા પિતાજી જ્યારે મૃત્યુ પામ્યા ત્યારે મને તેમના ઓરડામાંથી અમુક પત્રો મળેલા કે જેમાં તેમણે મને આજીજી કરી હતી કે હું ફરીથી રંગોથી રંગોળી કરવાનું શરૂ કરી દઉં.. મને હંમેશા થતું કે યોગ્ય સમય નથી આવ્યો, હજુ રંગોળી કરવાનો અને એ પણ રંગોથી. આજે જાણે તમને બધું કહ્યા પછી લાગે છે કે દિલનો ભાર હળવો થયો. આ વાત આગમ્ય કે તમારા સસરા પણ નથી જાણતા. તમને કહીને આજે બહુ સારું લાગ્યું મને.. હંમેશાં થતું કે દીકરી હોત મારી, તો એની સાથે બધું શેર કરત.. આજે ખરા અર્થમાં તમે મારી દીકરી બન્યાં વહુ..!!”