પછીના બે મહિનાની અંદર, મૃણાલ અને પંકજનાં લગ્ન થઈ ગયાં. સુનંદાબેનને કામ બાબતે ત્રણ-ચાર વાર અશ્વિનભાઈને મળવાનું થયું હતું, અને ઘણીવાર ફોન પર પણ તેમની જોડે વાત કરી હતી. મૃણાલનાં લગ્ન પછી તે તેના ઘરે ગઈ અને સુનંદાબેન સાવ એકલાં પડી ગયાં. પણ તેઓ મનને સમજાવતાં કે કોઈક દિવસ તો આ પરિસ્થિતિ આવવાની જ હતી ને ! પણ, તેમ છતાં, તેમનું મન બેચેન રહેતું. લગ્ન થયા પછી ચાર જ મહિનામાં પંકજ અને મૃણાલનું અમેરિકા જવાનું નક્કી થયું. આથી ફરી એકવાર સુનંદાબેન અશ્વિનભાઈને મળવા ગયાં અને સંતાનોના અમેરિકા જવાનો દિવસ આવી પહોંચ્યો. તે દિવસે સુનંદાબેન મૃણાલના ઘરે જ રહ્યાં હતાં અને તેમની સાથે એ એરપોર્ટ પર ગયાં હતાં. દીકરા-વહુને એ એરપોર્ટ પર મૂકી પાછા ફરતી વખતે અશ્વિનભાઈએ સુનંદાબેનને કહ્યું કે, તમે પણ મારા ઘેર ચાલો, ચા-નાસ્તો કરીને પછી ઘરે જજો. આમે છોકરાઓના જવાથી આપણું ઘર ખાલી ખાલી લાગશે. તમે તો ઘરે જઈને ઘરકામમાં લાગી જશો પણ મને તો સારું લાગશે. સુનંદાબેનને તેમની વાત સાચી લાગી અને અશ્વિનભાઈની જોડે તેઓ તેમના ઘરે ગયાં. ત્યાં ચા-નાસ્તો, બપોરનું જમણ કરી સાંજે તેઓ ઘેર પાછાં ફર્યાં.