સમય વીતતો ગયો. પ્રાર્થનાનો દોર ચાલુ રહ્યો. એક પછી એક મસ્તક ઈશ્વર સામે નમતું રહ્યું અને દિલમાંથી આરજૂઓ ઊઠતી રહી. દિવસ વીતી ગયો અને રાત પણ વીતી ગઈ. બીજો દિવસ અને બીજી રાત પણ વીતી ગઈ. દરરોજ તપાસ કરવા આવતાં ડોક્ટરે ત્રીજા દિવસે સવારે છોકરાના પગને જોયો તો એમની અનુભવી આંખો જોતી જ રહી ગઈ. સોજો ઊતરી રહ્યો હતો! ડો. કોંકલીને આંખો મીંચી દીધી અને મસ્તક નમાવીને એમણે ઈશ્વરનો આભાર માન્યો.