યુદ્ધારંભ પહેલાં ગીતા એ પ્રથમ મહત્ત્વની ઘટના છે. યુધિષ્ઠિરની ગુરુવંદના એ બીજો મહત્ત્વનો બનાવ છે. ત્રીજી ઘટનામાં કૃષ્ણ સંકળાયેલા છે. કૃષ્ણ અને કર્ણ વચ્ચે એક વિશેષ સંબંધ સ્થપાયેલો આપણે આગળ જોયો છે : કૃષ્ણે કર્ણને ‘વેદવાદાન્ સનાતનાન્’ જેવા વિશેષણથી સંબોધ્યો છે(ઉદ્યોગ. 138;7) અને કર્ણ કોઈ પણ પ્રલોભન આવે તોયે સત્યથી પોતે વિચલિત નહિ થાય એમ કહે છે. કૃષ્ણ છેલ્લી ઘડી સુધી કસોટી કરે છે. કૃષ્ણ આ કસોટી બે કારણે કરે છે. જો કસોટીમાંથી પાર ન ઊતરે તો એના દંભનો પડદો ચિરાઈ જાય. અને જો પાર ઊતરે તો શુદ્ધ સુવર્ણ જેવું એનું અસ્તિત્વ પુરવાર થઈ શકે. એટલે એ કર્ણ પાસે જઈને કહે છે : ભીષ્મના દ્વેષને કારણે તું રણભૂમિ પર ભીષ્મ હશે ત્યાં સુધી અમારા પક્ષેથી લડ અને ભીષ્મ પડે પછી સામા પક્ષે ફરી ચાલ્યો જજે. કર્ણ આનો ઉત્તર આપે છે :