‘જી,,,’ ભાસ્કરે તરત પોતાની ભૂલ સ્વીકારી લીધી. ‘વિભો એનો રૂમમાં ઊઁઘે છે...’ હરિવલ્લભદાસે ફોડ પાડ્યો. ‘ગઈ આખી રાતનો ઉજાગરો છે, એવું એણે મને કહેલું; એટલે એને ડિસ્ટર્બ ના કર્યો. અલબત્ત, એ જાગતો હતો તો પણ આ લોકોને ચા-નાસ્તો કરાવીને જ ફૂટાડી દેતો. બીજા દિવસે ઑફિસમાં મળવા આવજો એવું એ પ્રેમથી કહી દેતો. ઘરના પારિવરીક વાતાવરણમાં સોફા ઉપર બેસીને ધંધાની વાત કરવામાં પેલા લોકો મહેમાનની જેમ પાસે બેઠા હોય એટલે મજા ના આવે એ વાત વિભો સારી રીતે સમજે છે. ઑફિસમાં એ એની ઇટાલીયન લેધરની દમદાર રિવોલ્વિંગ ખુરસીમાં બેઠો હોય અને પેલા લોકો યાચકની જેમ સામેની ખુરસીઓ બેઠા હોય ત્યારે વિભો ખીલે, એના પ્રભાવશાળી અવાજનો રણકોએ વખતે સાવ અલગ જ હોય. વિભાની આ સ્ટાઇલ અને આ અભિગમ મને ગમે છે.’એમણે ગર્વથી ઉમેર્યું. ‘વિભો મારો પટ્ટશિષ્ય છે. બાર કમ ગુરુ તરીકે આ જ્ઞાન મેં જ એને આપેલું. આજે એ ચેલો મારાથીયે સવાયો થઈ ગયો છે એનો બાપ તરીકે મને આનંદ છે.’