પરંતુ આ કંઈ મારા એકલાના ઘરની વાત નથી, તમારા ઘરમાં પણ આવું કંઈક બન્યું જ હોય. પણ મારી જેમ બધા પતિદેવ જો પોતાનો અનુભવ લખવા માંડે તો આ રોજનાં છાપાં પતિપુરાણમાં જ પૂરાં થાય. મેં એ પણ જોયું છે કે બસો રૂપિયા કામવાળીને વધુ દઈને ધુ-કચરા કરાવી લેવાનું પણ આપણી ગૃહિણીઓને જામતું નથી. આ એક જ કામ આખા વર્ષમાં એવું છે જેમાં બાયું ‘ખુદ ગબ્બર એટલે કે ખુદ ગબ્બર જ!’ આ સિદ્ધાંતને શબ્દસહ અનુસરે છે. પછી ભલે વીસ દિવસ સુધી કઈડનો દુખાવો થતો ને ડૉક્ટરની પાંચસોની દવા થાતી, પણ ‘ધુવાજારા કરને સે હમ બાજ નહીં આએંગે!’ બધી જ ગૃહિણીઓ જાણે રોજ કહે છે, ધુ-કચરા કરવા એ અમારો જન્મસિદ્ધ અધિકાર છે અને અમે કરીને જ જંપીશું. ગૃહિણીઓ આમાં વાટકીવ્યવહાર પણ રાખે છે એ મને આ વર્ષે ખબર પડી. મારા ઘરના ખૂણેખૂણાની સફાઈ પૂર્ણ કર્યા બાદ જાણે અડધી દુનિયા જીતી લીધી હોય એમ લેડી નેપોલિયન જેવી નજર નાખી મારાં પત્ની બોલ્યાં, ‘હાલો, હવે મને તમારા મિત્ર અતુલના ઘરે લઈ જાઓ.’