બીજા દિવસે તે વહેલી સવારે લગભગ છ વાગ્યાની આસપાસ બાળકોને લઈને નીકળી ગઈ, બાળકોને પ્રિય કપડાં પહેરાવ્યાં, તેમને ભાવતી ચોકલેટો ખવડાવી અને તે નીકળી પડી – વાસદ બ્રિજ તરફ. વાસદ ડેપોમાં ઉતરી અને ડેપોમાં બાળકોને ભાવતી ચણાની દાળ ખવડાવી, પછી ચાલતી ચાલતી તે મહીસાગરના બ્રિજ તરફ આગળ વધી, બ્રિજ ઉપર આવી મહીસાગર માને પ્રણામ કર્યા, પુલની રેલિંગની બીજી બાજુ ગઈ, બે હાથની બાથમાં બંને બાળકોને દબાવ્યાં અને પુલ પરથી ભૂસ્કો મારવા તૈયારી કરી, ત્યાં તો બે મજબૂત હાથોએ તેને બાળકો સહિત પકડી લીધી – સાથે બૂમ પણ સંભળાઈ – ‘મા, આ તું શું કરે છે ?’ ચિત્રાએ જોયું તો તેની વીણા – વહાલી અને સાથે તેનો પતિ… પાસે જ ઊભેલી બાઈક…! તે વિસ્ફારિત નયને તેમને જોઈ રહી. વીણા બોલી, ‘મા… મને ના ઓળખી ? તારી વહાલી… આ તારા જમાઈએ… અને તને ચાલતાં આવતી જોઈ એટલે શંકા પડી અને તું આ બંનેને લઈને નદીમાં પડવા જતી હતી કે તારા જમાઈ તને પકડી લીધી, હવે તારે આપઘાત કરવાનો નથી, અમે આવી ગયાં છીએ, તારી બધી જ મુશ્કેલીઓ એ હવે અમારી મુશ્કેલીઓ છે, તને જે તકલીફ હશે તેનો હવે માત્ર એક જ ઉકેલ છે – તારી દીકરી વીણા… તારી વહાલી.. ચાલો અમારી સાથે…?!’