વૃક્ષઘટા નીચે એ જ્યારે બેસે છે ત્યારે એના હૃદય પર લીલા રંગનું લીંપણ થાય છે કે જે એને અંતઃકરણમાં ટાઢક આપે છે. એ હરિયાળી શીતળતાનો મનુષ્ય ઘેલો છે, પરંતુ જંગલો માટે નગરમાં જગ્યા નથી. એટલે કાંકરિયા, સુંદરવન અને કેટલાક એવા શો પીસ એણે નમૂનારૃપ રાખ્યા છે. ક્યારેક જંગલો મનુષ્યને સાદ કરે છે, પોતાની પાસે બોલાવે છે. મધ્ય રાત્રિએ શાખા-પ્રશાખાના પર્ણછત્ર વચ્ચેથી વરસતી ચાંદનીમાં ફરી સ્નાન કરવાનું એને મન થઈ આવે છે. એ દોડવા જાય છે જંગલો તરફ ને ચાર દીવાલો એને રોકે છે, ભીંતમાં ઘડિયાળ એને રોકે છે. ઓઢણમાંથી બહાર દેખાતા શિશુચરણ અને પત્નીની મુલાયમ કેશલતાઓમાં મનુષ્ય અટવાઈ જાય છે અને એ સદીઓ પસાર થતા જંગલોનો સાદ ઝાંખો પડતો જાય છે. હવે કદાચ એ અવાજ શહેરના સીમાડેથી જ પાછો ફરી જાય છે. ક્યારેક એનો એકાદ પડઘો શયનખંડની ગુલાબી હવામાં આવીને બારી બહાર શ્વેત પાંખો ધરાવતા દેવદૂત શો પેલે પાર વહી જાય છે.