રમા એના માતાપિતાનું ઘર, એનું ચિરપરિચિત સ્નેહીજનોનું વર્તુળ છોડીને તદ્દન અપરિચિત ઘરમાં પ્રવેશી છે તે કોના પર વિશ્વાસ મૂકીને ? સપ્તપદીના ફેરા ફરીને સુખદુઃખમાં સાથે જીવવાની પ્રતિજ્ઞા લઈને કોનો હાથ પકડીને એ આ અજાણ્યા ઘરમાં પ્રવેશી હતી ? એના હૈયે કેટકેટલાં સ્વપ્નાં હશે પણ એને મારી પાસેથી મળ્યું શું ? અવગણના. એની નાજુક લાગણીઓનો એક વાર પણ મેં વિચાર ના કર્યો. હું મારી માનો આજ્ઞાંકિત દીકરો બન્યો પણ કોડભરી રમાનો તો હું ગુનેગાર જ બન્યો. શાણા માણસોએ પ્રબોધેલા શીખવચનો કે જીવનમાં જે મળે એનો સમસ્ત હૃદયથી સ્વીકાર કરો અને પછી ધાર્યા રૂપરંગ આપો – એ વાત જ હું કેમ ભૂલી ગયો ? આજે મને માથું પછાડી પછાડીને મારી જાતને શિક્ષા કરવાનું મન થાય છે.