ઊંઘમાં કેટલો સમય વીત્યો એનો એને ખ્યાલ નહોતો પણ અચાનક એ ઝબકી ગયો. ઓરડામાં ઘોર અધારું હતું, એ છતાં, પોતાના સિવાય બીજું કોઈક છે એવું એને લાગ્યું. કોઈનો ધીમો પગરવ, વસ્ત્રોની સરસરાહટ સાંભળીને એરકન્ડિશન્ડની શીતળતા વચ્ચે પણ બોચી પરના વાળ ઊભા થઈ ગયા અને કરોડરજ્જુ પર પરસેવો વળી ગયો. ચીસ પાડવાની ઈચ્છા થઈ પણ ગળામાંથી અવાજ જ ના નીકળ્યો! હિંમત ભેગી કરીને હાથ લંબાવીને એણે લાઈટની સ્વીચ પાડી એ સાથે આખો ઓરડો પ્રકાશથી છલકાયો અને સામેનું દૃશ્ય જોઈને વિપુલ થીજી ગયો! લાલચટક સિલ્કની સાડીમાં રૂપ રૂપના અંબાર જેવી જાજરમાન સ્ત્રી પલંગની સામે ઊભી હતી. વિપુલનું ગળું સુકાતું હતું, અવાજ રુંધાઈ ગયો હતો. આંખો પહોળી કરીને એ તાકી રહ્યો. પોતે બારણું તો બંધ કરેલું હતું તો આ અંદર કઈ રીતે આવી? કેલેન્ડરનાં ચિત્રોમાં અંબાજી અને લક્ષ્મીજીનું જે રૂપ હોય છે એવો સૌમ્ય ચહેરો, છતાં આંખોમાં અલૌકિક ચમક હતી..