માબાપોએ બાળકને પ્રેમ આપવાનો છે, પણ સાથે સાથે તેને પરાવલંબી અને ઓશિયાળું બનાવા દેવાનું નથી. માબાપનો પ્રેમ આપણે ત્યાં બાળકનું વેન ભાંગવામાં કે મારપીટ કરીને પછી આંસુ અને ચુંબનની વર્ષા કરવામાં વધુ વ્યકત થાય છે. બાળક તો માબાપના પ્રેમની કલ્પના અનેક દીવડાવાળી આરતીરૃપે કરતું હોય છે. માબાપનો પ્રેમ ઘણીખરી રીતે બોલવો જોઈએ. ક્યારેક માબાપ બાળકનું ધાર્યું કરે ત્યારે બાળકને તે પ્રેમનો પરચો લાગે છે અને ક્યારેક માબાપ બાળકનું ધાર્યું ન કરે અને તેને ધબ્બો મારીને ટટ્ટાર કરે ત્યારે પણ બાળકને સમજાયા વગર રહેતું નથી, કે આ પણ પ્રેમનો પરચો છે. બાળકને ખાતરી કરાવવી જોઈએ કે તે સ્નેહનું હકદાર છે. માબાપ તેને જે સ્નેહ આપે છે તે ગૌરવથી આપે છે, ભિક્ષારૃપે નથી આપતાં અને માબાપને પોતાનામાં ખરેખર રસ છે. ખરેખરા રસની આ વાત છે. દીકરો કમાશે તે સ્વાર્થની વાત નથી, દીકરો મોટો થઈને જવાબદારી ઉપાડશે તે ગણતરીની વાત નથી, દીકરો પોતાનું નાક બીજાઓ પાસે ઊંચું રખાવશે તે અભિમાનની પણ વાત નથી. જ્યાં માબાપો બાળકોને એવી ખાતરી કરાવી શકે કે તેઓ ઓશિયાળાં કે અપંગ નથી, તેઓ સ્વતંત્ર વ્યક્તિઓ છે, તેઓ માન-આદરનાં અધિકારી છે. તેમને ચાહવામાં આવે છે કેમ કે તેઓ ચાહવાયોગ્ય છે અને આ પ્રેમસંબંધ પણ તેમની ઈચ્છાનું સંતાન છે, ગરજ કે જરૃરિયાત નહીં. ત્યારે બાળકના વ્યક્તિત્ત્વના કમળની ઘણીબધી પાંખડીઓ ખૂલે છે અને તે ખુશબોદાર બની રહે છે.