દોસ્તો, કારના સ્ટિયરીંગ પાર બેઠેલા ડ્રાઈવરે અમદાવાદ જવું હોય તો અમદાવાદ કઈ દિશામાં આવ્યું તેની તેને ખબર હોય છે. પણ દિશાવિહીન યુવાન અમદાવાદ જવા માગતો હોય અને મુંબઈની દિશામાં ગાડી ધમધમાવે છે. બાપના પૈસે ખરીદેલું નવું ‘હીરો’ હોન્ડા લઈને એ રોડ પર નીકળે છે ત્યારે બાઈકના સ્પીડો મિટર પર લખેલી મૅક્સિમમ સ્પીડ પર ગાડી દોડી શકે છે કે નહીં તેની ચકાસણી કરવાનું એ ચૂકતો નથી. પાછળની સીટ પર બેઠેલો એનો મિત્ર (એનો સ્વનિયુક્ત ભાટચારણ) એના કાનમાં મંત્રો ફૂંકે છેઃ ‘વાહ દોસ્ત, ગજબની તારી ગાડી છે… અજબની તારી સ્પીડ છે…! એવું લાગે છે જાણે આકાશમાં ઊડી રહ્યાં છીએ !’ રોડને ખુલ્લું આકાશ અને બાઈકને એરોપ્લેન સમજીને ‘ઉડાવી’ રહેલો એ બબુચક કોઈ રાહદારીને ઉડાવી દે છે ત્યારે એક મોટો ધમાકો થાય છે અને મામલો આખો પોલીસ ચોકીમાં પહોંચે છે. પોલીસને તે કહે છેઃ ‘અમે તો બહુ ધીમેથી હંકારી રહ્યાં હતાં. એ માણસ સામે ધસી આવ્યો !’ ખરી વાત એટલી જ, માણસ પાસે પૈસો હોય પણ બુદ્ધિની બ્રેક ના હોય, આવડત હોય પણ અક્કલનું ઍક્સીલેટર બેકાબુ બની જતું હોય ત્યારે આકાશમાં ઉડતા માણસને ભોંયભેગા થતાં વાર નથી લાગતી. ત્યારબાદ તેનો બાપ ‘પુત્ર બચાવ અભિયાન’ લઈને મેદાનમાં ઉતરે છે. બાપની બે નંબરની કમાણીથી પોલીસની મૂઠી ગરમ થાય છે ને દીકરો બચી જાય છે. એ કારણે થાય છે એવું કે લબરમૂછિયો પછી (એની બડફાગીરીમાંથી બોધ લેવાને બદલે) એવો ‘દિવ્યસંદેશ’ મેળવે છેઃ ‘મારા બાપના પૈસા સામે કાયદો, પોલીસ કે અદાલતની ઐસી કી તૈસી !’