ચાલો, માન્યું કે આ સંઘર્ષ અમારો – મારો અને મારા જેવા અન્યોનો – પોતાનો છે, અને અમે જ સામે ચાલીને એ માટે ડગ વધાર્યા છે. પણ અમારું માત્ર એટલું જ કહેવું છે કે, જ્યારે અમારા જેવા અહીં – નવા માહોલમાં, નવા શહેરમાં – બધું જ છોડી દઈને આવે છે ત્યારે અમારે શૂન્યમાંથી શરૂઆત કરવી પડતી હોય છે. ઘરે ગાડી સિવાય એક મિનિટ પણ ન રહી શકનારા અહીં કિલોમીટરના કિલોમીટર ચાલતાં હોય છે. ઘરે આરામથી ઠંડકમાં મહાલતાને અહીં પાણીની અછત વેઠવી પડતી હોય છે. અને આવી પરિસ્થિતિમાં એક માણસ તરીકે દરેકની એટલી તો નૈતિક ફરજ બને જ કે કેમ સે કમે એ જે તે વ્યક્તિ સામે દુર્લક્ષ ન સેવે ! અને તમારાથી વધારે કંઈ ન થઈ શકે તો કોઈ જ વાંધો નથી, એ અજાણ્યાને ટકી જવા તમારું અકારણનું સ્મિત પણ ઘણું થઈ પડશે !