થઈ ગયેલી ભૂલનો પસ્તાવો કરતાં કરતાં મનુભાઈ ઊંઘમાં સરી પડ્યા પરંતુ સરલાબહેન સવાર સુધી પડખાં બદલતાં રહ્યાં. યુવાનીને પ્રથમ પગથિયે પગ મૂક્યો ત્યારે એક વ્યક્તિ મનને ગમવા માંડી હતી. આંખોએ મનને વાત કરી એટલે મન તો સપ્ત રંગે ઝગમગવા માંડ્યું હતું, પરંતુ કુટુંબની આર્થિક પરિસ્થિતિને સમથળ કરવા મથતાં બાપુજી, એમને ટેકો દેવા મથામણ કરતી બા અને અકાળે પુખ્ત બની ગયેલાં એ ચારેય ભાંડુડાંઓ, મનને મારીને જીવતાં શીખી ગયાં હતાં ! એટલે પેલા સપ્તરંગને કાળા ડિબાંગ રંગમાં ડૂબાડી મનને સમજાવી દીધું હતું કે, ‘ ગરીબ મા-બાપની દીકરીને એ બધું ન પરવડે !’