તેના ભવ્ય ભૂતકાળ અને અદભુત દોરદમામની શી વાત કરવી? કોઈ રાજા રજવાડાને પણ આંટી મારે એવી તેની સરભરા થતી. અમારા છાત્રાવાસના એન્જીનીયરીંગ ભણતા ૩૦૦ થી વધુ વિદ્યાર્થી રહેવાસીઓ વચ્ચે એ ફક્ત એક જ લાડકો ફોન. વાત એ જમાનાની છે જ્યારે મોબાઈલ કોઈક પાગલના મનના તરંગી વિચાર જેવી વસ્તુ હતી અને ટેલીફોન એક મહાન, સાક્ષાત્કારી અને સગવડની પરાકાષ્ઠા રૂપ વસ્તુ ગણવામાં આવતી. જ્યારે હોસ્ટેલના દરવાજા પાસે તેને નવા નક્કોર ટેબલ પર મૂકવામાં આવ્યો તે દિવસે બધા વિદ્યાર્થીઓએ ફાળો ભેગો કરી પેંડા વહેંચેલા, માતા પિતાને પોસ્ટકાર્ડ લખી હોસ્ટેલના ફોન નંબર મોકલ્યા અને પોસ્ટઓફીસથી તેમને ફોન કરવાનું કહેલું. ફોન દ્વારા વાત કરનારો પોતાની જાતને ઉંચી ગણતો, ગર્વથી તેની ડોક અધ્ધર થઈ જતી. જેને કોઈ ફોન ન કરતું એ નીચું જોઈ એ ટેલીફોન પાસેથી પસાર થઈ જતા. છાત્રાવાસનો એ પટાવાળો જે બીજુ કાંઈ સાફ ન કરતો, તે ફોનને દર કલાકે સાફ કરી, ચમકતો રાખતો. જો કે પહેલા જ મહીને બધાંએ ફોન કરી કરીને એટલું બધું બિલ લાવી દીધું કે વોર્ડનને ફરજીયાત તેને એકમાર્ગી કરવાની ફરજ પડી. હવે તે સત્તત રણકવાનો જ હતો, અંકો રૂપી અવયવો ઉપર ફરતા ચકરડાને ફેરવવાથી કણસવાનો નહોતો, કારણકે તેની ક્ષમતા હવે ફક્ત જવાબ આપવાની જ રહી હતી.