અહીં નામની વાત છે જ નહિ, અહીં પોતાની અંદરની તાકાત જે આપણી આત્મા સાથે જોડાયેલી છે એની વાત છે. કારણ કે અહીં એવા ઘણા લંગરીયા હોય છે એ એમ કહીને હાલતા થતા હોય છે કે મારુ નામ તો હું ભુલ્યો નથી, હું તો ફલાણો ઢીંકડો છું. આપણી જાત આપણાથી ઘણી જ નજીક હોય છે, એ ક્યારેક થોડીક થોડીક ક્ષણો માટે આપણને ટ્રેઇલર બતાવીને ચાલી જતી હોય છે. પણ પૂરેપુર મુવી રીલીઝ એજ થવા દેતી નથી. પણ હા આ મોમેન્ટસ કોઇ મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં જ આવતી હોય છે, જ્યારે આંસુઓ સથવારો આપવા આવે ત્યારે જ કદાચ જાત પણ સથવારો આપવા આવતી હોય છે. પણ આપણે? હા આપણે જ ક્ષણભંગુર, જે એક રીતે સારી વાત અને એક રીતે બવ દુખદ વાત છે. દુખની વાત લખવી તો મને પણ ઓછી ગમે છે. પણ કદાચ આંસુ તો ઘણાનેં ગમતા જ હોય છે. કારણ કે એ સુખ અને દુખ બન્ને વખતે કામ લાગે છે. પણ અંદર જે ફીલીન્ગ્સ હોય એને તમે ક્યાં ઉકરડે નાખવા જશો. એ તો દુખમા ભયંકર જ લાગશે. અને એ થશે ત્યારે રીવર્સીબલ વાક્ય જ કહી શકાય, કાંતો આપણે જાત ભુલ્યા છે એટલે આવુ થાય છે. અને આવુ થાય છે એટલે આપણે એ માનવું કે આપણે જાતને ભુલ્યા છીએ.