સર્જનના અઢી વર્ષના આ જીવનમાં ગૃપના મિત્રો સાવ અજાણ્યા સમાન રસ ધરાવતા લોકોથી વધીને સાવ સહજ મિત્રો થઈ ગયા છે. પ્રતિભાએ ગઈકાલે મને કહ્યું કે મહિલા મિત્રો કોઈ સંકોચ વગર માત્ર એકવાર વિનંતિને માન આપીને પોતાના અને દિકરીઓના ફોટા મોકલે એ વિશ્વાસ આપણે જીતી શક્યા છીએ, એ જ સર્જનની સૌથી મોટી સિદ્ધિ છે. વિચારોની – આયોજનોની – મેળાવડાની અને માઈક્રોફિક્શન પ્રસિદ્ધ થવાની જગ્યાઓની કોઈ તંગી પડવાની નથી. પણ સાથે એ પણ કહેવું જરૂરી છે કે એક પરિવારમાં હોય એ બધી તકલીફો સર્જનમાં છે. અહીં પણ ઓછું આવવાના, નારાજ થવાના અને અસહકારનું આંદોલન કરવાના બનાવ બને છે. પણ મને લાગે છે કે એ ખૂબ માનવીય છે, એ કુદરતી છે. આદર્શ માણસો સાથે કોણ જીવી શકે? જે ખુશીમાં અને દુઃખમાં સમાનભાવ રાખી શકે એવો માણસ કદાચ પોતાના અંગત દ્રષ્ટિકોણથી સુખી હોઈ શકે પણ એની સાથે કોણ આનંદિત રહી શકે? એટલે સર્જનમાં લોકોને ક્યારેક સ્વાર્થી બનતા જોયા છે, અવસર હોય ત્યારે સાથે રહીને તકલીફમાં છોડી દેતા જોયા છે. મહેનતની જરૂર હોય ત્યારે દૂર જઈને સફળતામાં ભાગ પડાવવા આવતા લોકોને પણ જોયા છે. પણ આનંદ એ વાતનો છે કે એ નકારાત્મક ઉર્જા સર્જનની સામે ટકી નથી, જેમ મને મારી ભૂલનો અહેસાસ થાય છે એમ અનેક મિત્રોને પણ એ અફસોસ, એ ક્ષણિક નારાજગીનો અહેસાસ થયો જ છે, અને એ ખરબચડા રસ્તાઓ પર ચાલીને જ આ અઢી વર્ષની સફર થઈ છે. મને અંગત રીતે ક્યારેક નિરાશા અને હતાશા પણ થાય જ્યારે સોથી વધારે લોકોની અપેક્ષાઓ અને ઈચ્છાઓ રાહ જોઈને ઉભી હોય અને ઘણું કરવા છતાં એવા અમુક લોકો તો હોય જ જેમની અપેક્ષા આપણે સંતોષી ન શક્યા હોય. તો ક્યારેક એમ પણ થાય કે સર્જનમાંથી સાથે રહેલા મિત્રો, સર્જનની સાથે સફર કરતા મિત્રો રાજમાર્ગ મળે ત્યારે એકલા જ ચાલી નીકળે છે પોતાની સફર પર.. ત્યારે ક્ષણિક ઈચ્છા એવી થઈ આવે કે ગ્રુપ બંધ કરીને પોતાના માટે જ કામ કરવું જોઈએ કારણ કે એવા અવસર તો અંગત રીતે અનેક આવ્યા છે અને એમાં અંગત લાભ જતો કરીને ગ્રુપને આગળ કર્યું છે. પણ આવા બે ત્રણ વખતના આવેગનો ઉભરો શમાવવામાં સર્જનની બહેનો અને ભાઈઓ એક મજબૂત સહારો બનીને ઉભા રહ્યાં છે. હવે એ મનઃસ્થિતિ ફરી ન આવે એ પણ ઈશ્વરના શ્રીચરણોમાં અભ્યર્થના.