જુના કરારના નિયમોની જગ્યાએ, આપણે ખ્રિસ્તના નિયમ ને આધીન છીએ (ગલાતિ-૬:૨), જેમ કે “પ્રભુ તારા દેવ પર તું તારા પૂરા હ્ર્દયથી, ને તારા પૂરા જીવથી, ને તારા પૂરા મનથી પ્રીતિ કર.... જેવી પોતા પર તેવી પોતાના પડોશી પર તું પ્રીતિ કર” (માથ્થી–૨૨:૩૭-૩૯). જો આપણે તે બે નિયમો પાળીએ, તો આપણે તે દરેક વાતોને પૂરી કરીએ છીએ જે ખ્રિસ્ત ચાહે છે: “આ બે આજ્ઞા આખા નિયમ શાસ્ત્ર તથા પ્રબોધકોના પાયો છે” (માથ્થી–૨૨:૪૦). હવે, તેનો એવો અર્થ નથી કે જુના કરારના નિયમો આજે અપ્રાસંગિક થઈ ગયા છે. જુના કરારના ઘણાં બધા નિયમો “ઇશ્વરને પ્રેમ કરવાના” અને “પડોશીને પ્રેમ કરવાનાં” બે વિભાગોમાં જ આવે છે. જુના કરારના નિયમ ઇશ્વરને કેવી રીતે પ્રેમ કરવો અને પોતાના પાડોશીને પ્રેમ કરવા માટે શું કરી શકાય તે માટે એક દિશા નિર્દેશ બની શકે છે. સાથે સાથે, એ કહેવું કે આજના સમયમાં જુના કરારના નિયમ એક જૂથ છે (યાકૂબ–૨:૧૦). કાં તો તેમાંના દરેક લાગુ થાય છે, અથવા એક પણ નથી થતાં. જો ખ્રિસ્તે તેમાનાં કેટલાંક પૂરા કર્યા છે, જેમ કે બલિદાનના નિયમ, તો તેણે બધુ પૂરું કર્યું છે.