મૃતઃપ્રાય થઈ ગયેલા ગુલાબને ધીમે ધીમે કળ વળવા લાગી. એણે પોતાની રહીસહી તાકાત એકઠી કરી અને ધીમેથી બોલવા માંડ્યું, ‘હા, તમે બધાં સંતુષ્ટ છે, પણ સાથે ડરપોક અને મૂરખા પણ છો. હું કંઈ તોફાનથી ડર્યું નથી. હું પણ મારા જીવનથી સંતુષ્ટ હતું, પરંતુ એ જ સંતોષ મારા જીવનના લક્ષમાં અવરોધ બની રહ્યો હતો ! હા, એ ખરું તે કાળે એ તો નિષ્ક્રિયતા અને પ્રમાદ હતાં ! હું પણ તમારી માફક, તમે જે રીતે જીવો છો તે રીતે જમીનને વળગીને જીવી શક્યું હોત. હું પણ શિયાળાની રાહ જોતું, બરફ મત્તે ઢાંકી દઈ મોતના મુખમાં હડસેલી દે એની પ્રતીક્ષા કરતું જીવી રહ્યું હોત, પરંતુ અત્યારે આ હાલતમાં પણ સુખી છું, કારણકે હું મારી નાનકડી દુનિયામાંથી બહાર નીકળી બાહય જગત અને તેની રહસ્યમતાનો વિચાર કરી શક્યું, જે તમે નથી કર્યો.’