કેટલાકને પર્યાવરણના નામે એક્ટિવિઝમ કરવાના પૈસા મળે છે. કેટલાકનું રાજકારણ ચાલે છે. મીડિયાને તો શું? પેટ્રોલ, પાકિસ્તાન ‘ને ખેતીના પાક જેવી જૂની ‘સ્ટોરીઝ’ વચ્ચે કશુંક નવું અને એય ગુડ ગુડ મળે. સેક્યુલર ટીવી ભારતની ગંદકી બતાવવાની તાર્કિક મઝા લૂંટે અને હિન્દુ ટીવી એન્ટિપ્લાસ્ટિક પવિત્રતાના પ્રદર્શનનો ધર્મ અદા કરે. સેક્યુલર ચોખ્ખાઓ કેફે વાળાઓને માટીની કુલડીમાં કૉફી વેચશો તો જ અમે પીશું એવું કહેશે? અને ધાર્મિકો સમૂહમાં યોગ શિબિર/કથા કે પ્રવચન જેવું હોય ત્યારે અમે જાતે વાસણ ધોઈશું, પણ અમને ડિસ્પોઝેબલ્સમાં ખાવા-પીવાનું ના આપો તેમ કહેશે? મેલેમાઇન ‘ને સ્ટાયરોફોમ/થર્મોકોલને અપ્લાસ્ટિક ના ગણશો. ખેર, હવે તો જાપ પ્લાસ્ટિકના ડિજિટલ કાઉન્ટર થકી થાય છે! શ્વાસના આવાગમનથી જીવ હત્યા થાય તેની ચિંતા કરનારા સહજ ‘ને નિર્દોષ ભાવે પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે પ્લાસ્ટિક પોંખે છે. ફોરેનની વાયગ્રા હોય કે દેશી અશ્વગંધા, આખરે અવિનાશી પ્લાસ્ટિકની બોટલમાં મળે છે. કીબોર્ડ હોય કે પેન, પત્રકારોએ