‘હું શિક્ષક હતો. છોકરાં ભણાવતો હતો. હવે રિટાયર થઈ ગયો છું.’ મારો અવાજ સ્થિર હતો પણ અંદર ને અંદર હું ડરેલો હતો. એ ચૂપ રહ્યો. એની ભીતર કંઈક વલોવાતું લાગ્યું. થોડી વાર સુધી મને એકીટશે જોતો રહ્યો. પછી બોલ્યો : ‘અચ્છા, સો જાઓ.’ હું આંખે મોઢે ઓઢીને સૂઈ ગયો. કદાચ હવે ચાલ્યો જાય. કંઈક આવી જ ઘટના મારી સાથે આ પહેલાં પણ થઈ ચૂકી હતી. અમરકંટક જતી વેળા બે શરાબીઓથી પનારો પડ્યો હતો. આજે આ પાગલથી. હું જલદી ગભરાઈ જનારો ડરપોક કિસમનો માણસ છું. શરૂમાં બેહદ ડરી પણ ગયો. પણ પછી મનમાં શ્રદ્ધા બેઠી કે પહેલાંની જેમ આ સંકટ પણ ટળી જશે. એથી ધૈર્ય અને સાહસપૂર્વક આ મુસીબતનો સામનો કરતો હતો. હા, ઈશ્વરની પ્રાર્થના જરૂર કરતો હતો – હે ભગવાન ! મુસીબતમાં તમે જ રક્ષા કરો છો. અમે તમારે જ ભરોસે છીએ. અમને તરછોડતા નહીં.