એમ તો અહીં પણ ગર્ભશ્રીમંતાઈ હતી. પણ મોટી મોનાને એના પિયરનું કાંઈ વધારે પડતું ગુમાન હતું. એવી તો રોફીલી નીકળી કે આવતાની વારમાં જ લખશેરીની જેમ બધાં પર છવાઈ ગઈ. નાની બીના ખાસ ભણેલી નહીં પણ ભણેશરીનો વહેમ રાખી જેઠાણીના પગલે પગલાં માંડવા લાગી. શાણા કાંતાબહેને સમજી વિચારીને પોતાની પદવીઓ ભેગું પોતાના શાણપણનું પોટલું વાળીને અભરાઈએ ચઢાવી દીધું. માંડેલો સંસાર વીંખાઈ ના જાય તે માટે ચૂપચાપ તમાશો જોયા કરતાં અને આ બંને માતાજીઓથી બને તેટલું દૂર રહેતાં. બાકી એમના હાથ અને હલક તો એવા મીઠાં કે એમનાં ભોજન અને ભજન બંને રસનીતરતા રહેતાં. પણ સાસુને કોઈ વાતે વિસાતમાં ન ગણતી અને તુચ્છતાથી જોતી આ બંને વહુઓના દોઢડહાપણ સામે કોઠાડાહ્યા કાંતાબહેને જાણે પોતાની જાત જ સંકેલી લીધી. આ વહુઓને એમના પિયરથી આવેલી કોઈ પણ વસ્તુ જાણે મોંઘામસ ડિપાર્ટમેન્ટલ સ્ટોરમાંથી આવેલી કોઈ લાગતી અને કેટકેટલી હોંશે કરેલી કાંતાબહેનની ખરીદી ગુજરીમાંથી આવી હોય તેમ હડસેલી કાઢતી. એમ તો પાછા કાંતાબહેને બનાવેલ મેવામીઠાઈ-ફરસાણા પાછલે બારણે ચુપચાપ મોંમાં દબાવતાં તો જાય પણ પલ્લું તો પિયરનું ઊંચું રાખતા ફરે. વેઠવૈતરાં કર્યે જતાં કાંતાબહેને પોતાની જાત અને પોતાની વાત બધું જ એક કોરે મૂકી દીધું. જાણ્યેઅજાણ્યે એક અણઘડ સ્ત્રીની મૂર્તિ કાંતાબહેન પોતે જ ઉપસાવતાં રહ્યાં.