જેમણે શ્રી અશ્વિની ભટ્ટની ‘કટિબંધ’ વાંચી હશે તેમને એક વિચાર તો આવ્યો જ હશે કે ત્રણ ભાગમાં લખાયેલી આ નવલકથા ત્રણ અલગ-અલગ નવલકથા તરીકે પણ જરૂર સફળતાપૂર્વક ચાલી જાત એટલું વૈવિધ્ય તેમાં છે અને તેમ છતાં લેખકે તેમને બખૂબી એક તાંતણે બાંધીને માત્ર એક જ નવલકથા આપી છે. આવી જ એક બીજી ટ્રાયોલોજી લંડન આવ્યા બાદ વાંચવા મળીઃ સ્ટીગ લાર્સન (Stieg Larsson) કૃત ‘મિલેનિયમ ટ્રાયોલોજી’. જ્યારે સ્ટીગ લાર્સનની ‘મિલેનિયમ ટ્રાયોલોજી’ વાંચવા હાથમાં લીધી ત્યારે એવો કોઈ જ અણસાર નહોતો કે તેઓ આટલા પ્રિય થઈ પડશે. પણ તેમની ત્રણેય નવલક્થાઓ વાંચીને અનાયાસે એક હાયકારો નીકળી ગયો, ‘બસ, આટલું જ? હજી લખો...’ પણ તેમની ‘મિલેનિયમ ટ્રાયોલોજી’ તો મરણોત્તર પ્રગટ થઈ હતી અને તેની પહેલા કે પછી તો માત્ર શૂન્યાવકાશ! જેમને કદી જોયા નહોતા કે જાણ્યા નહોતા, માત્ર વાંચ્યા જ હતાં તેમના ન હોવાથી કેમ અફસોસ થાય છે? કેમ ખાલીપો વર્તાય છે?