વસંતના આગમને અહીં એક નાજુકશો ઉત્સવ ઊજવાય. એનું નામ : ‘ગ્રાસઔસલેઉટેન’ – સૂતેલા ઘાસને જગાડવાનો ઉત્સવ ! એ દિવસે પુરુષો અને બાળકો ગાયને ગળે બંધાતી ઘંટડીઓ લઈને નીકળી પડે. સૌ ગામમાં, ખેતરોમાં ને ગૌચર ઢોળાવો પર ફરે, ને ટોકરી વગાડીને એના રણકારથી બરફની ચાદર ઓઢીને સૂતેલા ઘાસને જગાડે. બાળકો અગ્રગણ્ય ફાર્મહાઉસની સામે ખાસ ઊભા રહી, વધુ જોરથી વગાડે, અને એ શુકનના બદલામાં એમને ભેટ-મીઠાઈ કે ચૉકલેટથી નવાજવામાં આવે. પોઢી ગયેલા ઘાસને કોમળ ઝણકારથી જગાડવાની વિધિ ! કેટલી કાવ્યમયતા છે, આ ઉત્સવમાં ! શીતળ રજાઈ ઓઢી જંપી ગયેલાં બાળુડાં જેવું ઘાસ, ને એને સૂરીલું જગાડતાં એનાં બાલમિત્ર ભૂલકાંઓ. ઘાસને ને ઋતુઓને ચાહવાની કેવી કાવ્યમય રીત ! ભાંગતે અંધારે અમારું ભ્રમણ શરૂ થતું, સુંદરતમ દશ્યાવલી અને રસપ્રદ લોકજીવન વચ્ચેથી પસાર થતાં દિવસ ક્યાં નીકળી જતો, ખબર જ ન પડતી. સાંજ ઢળતાં અમે રિસોર્ટ પર પાછાં ફરતાં. આવીને સ્વિટના નાનકડા રસોડામાં ઝટપટ રસોઈ બનાવી, રિસોર્ટના તરણકુંડમાં તરવા જવાનું. તરી આવીને જમીએ, પછી થોડો સમય આવનારા દિવસનું આયોજન કરવામાં જાય, એટલામાં તો સ્વપ્નલોકનું તેડું આવી જ ગયું હોય !