શેરસટ્ટાના ઘંઘામાં રાતોરાત કરોડપતિ થઈ ગયેલાઓમાંના કેટલાક પછી પોતાને ઘીરુભાઈ અંબાણી અને કરસનદાસ નિરમાવાળાની સમકક્ષ માનતા થઈ જાય છે અને આ કારણે તે પોતાનાં ગરીબ સગાંસ્નેહીઓને લીધે શરમાવા માંડે છે. ગરીબો ક્યારેક તેમનાં સગાં નથી હોતાં, એ તો તેમનાં અશ્રિત જ હોય છે. આ લોકોને, એટલે કે ધનિકોને આવી કમનસીબ દુર્ધટનામાંથી કામચલાઉ રાહત આપી શકે એવા ભાડૂતી જાનૈયાઓ મોકલી આપવાની વ્યવસ્થા પણ આ સ્ટોર કરે છે. મૂળ તો જોધપુર ખાતે આવેલ ‘ધે બેસ્ટ ગેસ્ટ સેન્ટર’ની અમદાવાદમાં ખૂલેલી એક શાખા છે; જે શ્રીમંતોને ત્યાં લગ્ન હોય ત્યારે સારા, વીડિયોમાં શોભે એવા, લગ્નમાં રંગત લાવે એવા માણસો આ સ્ટોર પૂરા પાડે છે. આ ભાડૂતી જાનૈયાઓ આમ તો ‘બેગાની શાદી મેં અબદુલ્લા દીવાના’ જ હોય છે. યજમાન ઈચ્છે એવા સૂટ-બૂટ પહેરેલા રાજસ્થાની ચુનિફોર્મધારી જાનૈયા પણ માગતાં જ મળી શકે છે. લગ્નપ્રસંગે, એમાંય ખાસ તો વરઘોડો દીપાવવા માટે, તેમાં નાચી શકે એવા મહેમાનો પણ સ્ટોર થકી ભાડેથી મળી શકે છે. કેટલાક ધનપતિઓ અંગ્રેજી ભાષાના અજ્ઞાનને લઈને ઈન્ફિરિયોરિટી કોમ્પલેક્સ અનુભવતા હોય છે. આવા લોકો પણ જો પોતાનો વટ રાખવા માગતા હોય તો અંગ્રેજીમાં ગૌટપીટ કરી શકે એવાં વરઘોડિયાંની વ્યવસ્થા પણ આ સ્ટોરે રાખી છે. આ યુવાનો આમ તો ગુજરાત યુનિવર્સિટીના ગ્રેજ્યુએટ હોવા છતાં લોચાલાપસી વગરનું કડકડાટ ઈંગ્લિશ બોલે, જેથી સાંભળનારને સહેજ પણ વહેમ ન પડે કે તે ગુજરાત યુનિવર્સિટીની પ્રોડક્ટ છે. તેમ છતાં યજમાનને જો ગુજરાત યુનિવર્સિટી ઓછી પ્રિય હોય તો તે માંગશે એ યુનિવર્સિટીના ગ્રેજ્યુએટને વરઘોડામાં મોકલવામાં આવશે, અલબત્ત, અન્ય યુનિવર્સિટીનો ચાર્જ થોડો ઊંચો રહેશે. સવાલ અહીં ધનનો નહીં વટનો છે. મૂળ વાત તો ભાડૂતી માણસોથી વટ પાડવાનો છે, લગ્નમાં તો લગ્ન કરતાંય વટનું જ મહત્વ વધારે હોય છે ને!