કલુડોસી વાત ડાહ્યાં છે. સાથે વાતોડિયાં પણ ખરાં. તમારી સામા ઊભાં રહી જાય તો પછી ખસવાનું નામ જ ન લે. તે કહેતાં; ‘ઇં વખતે નાનજી પગી ગામનો પહાયતો. ખીલાના જોરે વાછડો કૂદ ઇંમ ઇં કૂદ્યે રાખતો. ઇંમાય તે અરિજનવાહ બાજુ આવ તંઈ તો હાવ ફરેંટ થય જાય. વાહના નાકે ઊભો ઊભો રાડ્યું નાખ્ય, ક્યાં ગ્યાં હાળા ઢે… ક્યાં મરી ગ્યાં છોવ? આયાં ગુડાવને! તમારા બાપની ઘોડી ભૂખે મરે છે… ભાળતાં નથી!’