મૂળ તકલીફ એ છે કે એક સીમિત વર્તુળમાં વિચારવિમર્શ કરનારા તંત્રી-પત્રકાર લોકો ધારી બેઠા છે કે સામાન્ય લોકોને સરળ ગુજરાતી પણ સમજાશે નહીં. અંગ્રેજીમાં પણ પત્રકારો પરિભાષા (ટર્મિનૉલૉજી) બદલતા રહે છે, પહેલાં ડાન્સ ડિરેક્ટર તરીકે ઓળખાતા વ્યવસાયિકો હવે કૉરિયોગ્રાફર તરીકે ઓળખાય છે. પહેલાં એસએમએસ શબ્દ વાપરતા અને હવે તેના બદલે ટૅક્સ્ટ મેસેજ વપરાય છે કારણકે વિદેશોનાં અખબારો ટૅક્સ્ટ મેસેજ વાપરે છે. મોબાઇલ અને સેલ ફૉન બંને અંગ્રેજી શબ્દ જ છે, પણ ભારતમાં મોબાઇલ વધુ વપરાય છે, જ્યારે વિદેશોમાં સેલ ફૉન. પહેલાં આપણે જેને ટૅલિફૉન કહેતાં તે હવે લૅન્ડ લાઇન કહેવાય છે પણ ગુજરાતી પત્રકારત્વમાં એકના એક શબ્દો વર્ષોથી વપરાય છે, અને તેની સંખ્યા પણ પાંચસો શબ્દોથી વધુ નહીં હોય! નવા શબ્દો વાપરવાની વાત આવે તો બહુ-બહુ તો નવા અંગ્રેજી (કૅશ ડૉલ્સ) અને જેમને અંગ્રેજી નથી આવડતું તેવા લોકો અફરાતફરી, મોત, દહશત, આતંકી, જેવા હિન્દી શબ્દો પણ વાપરે છે પણ ભગવદ ગોમંડળ ખોલીને પર્યાય કે ઘણા સમયથી ન વપરાયેલા શબ્દોને ફરીથી પ્રચલનમાં મૂકવાનું આપણને નથી ગમતું. સૌરાષ્ટ્ર જેટલો ભાષા વૈભવ તો કોઈ પાસે નથી.’આંબવું’ કે ‘આંબી ગયો’ (કોહલી વિક્રમને આંબી ગયો) જેવો હજુ ઘણો પ્રચલિત શબ્દ છેલ્લે ક્યારે ગુજરાતી છાપાના સમાચારોમાં વપરાયો?