હું દાદરમાં જ જન્મ્યો, બાલમોહન વિદ્યામંદિર અને રૂપારેલ કૉલેજમાં ભણ્યો અને દાદરમાં જ મને થિયેટર-ઍક્ટિવિટી મળી. જો દાદરમાં ન હોત તો ચોક્કસપણે કહી શકાય કે હું ઍક્ટર બનવાને બદલે અકાઉન્ટન્ટ કે સેલ્સમૅન બની ગયો હોત. ત્રીસ વર્ષ પહેલાં મેં થિયેટરમાં એન્ટ્રી કરી ત્યારે દાદર થિયેટરજગતનું સેન્ટર પૉઇન્ટ હતું. થિયેટરને લગતી બધી ઍક્ટિવિટી અહીં જ થતી. મને પાકું યાદ છે કે શિવાજી મંદિર ઑડિટોરિયમની બહાર આવેલા એક વૃક્ષ નીચે દિલીપ પ્રભાવળકરે મને કહ્યું હતું કે તારામાં ઍક્ટિંગનું પોટેન્શિયલ છે, તું એ જ દિશામાં આગળ વધજે. તેમની એ સલાહ પછી જ મેં મારી ઍક્ટિંગ-સ્કિલને ગંભીરતાથી લીધી અને ઍક્ટિંગ શરૂ કરી. બહુ ઓછા લોકોને ખબર છે કે દાદરમાં પચીસ વર્ષ પહેલાં શેરી-નાટકો પણ થતાં હતાં. એ સમયે હું એ શેરી-નાટકોમાં ભાગ લેતો. એ શેરી-નાટકોને કારણે દાદરની મોટા ભાગની શેરી, ગલી અને રોડને મેં નજીકથી જોયાં છે. પચીસ વર્ષ પહેલાં એ નાટકો જોનારા લોકોમાંથી કેટલાય મને આજે પણ ઓળખી જાય છે અને કેટલાકને હું પણ ઓળખી જઉં છું. એ લોકોને જોઉં છું ત્યારે મને મારી યુથ-એજના દિવસો યાદ આવી જાય છે અને શરીરમાં વીજળીનો કરન્ટ પસાર થઈ જાય છે.