આરતી ઊઠી ગઈ અને બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી. ઉતરતી બપોરના તેજ કિરણો દરિયા પર વેરાઈ ગયા હતા. પ્રવાહી સોનાની જેમ દરિયાનાં પાણી ઝગમગતા હતા. સસરાએ વચન પાળ્યું. તૂટી ગયેલા ઘરને મજબૂત ટેકો કરી, ફરી સજાવ્યું. આરાધનાને ફૂલની જેમ સહજ ખીલવા દીધી, પણ છોડને ખાતર, પાણી, હવા મળે છે એની કાળજી રાખી. એ મોટી થતી ગઈ એમ એને સામે બેસાડી રજેરજ બધી વાત કરી, ‘જો બેટા, હું તારો દાદુ છું, પણ પહેલાં મિત્ર છું, કશું જ નહીં છૂપાવું. આપણાં સૌનાં જીવનમાં શું બન્યું એ જાણવાનો તને અધિકાર છે.’