વાત જાણે એમ હતી કે મારું આ ગુલમહોર રાજાની કુંવરીની જેમ દિવસે ના વધે એટલું રાતે વધે અને રાતે ના વધે એટલું દિવસે વધે. એવું તો ફૂલ્યું-ફાલ્યું છે કે એના આપણા પર ‘વરસતા પ્રેમ’ રૂપી ‘ખરતા પાંદડા’ મમ્મી-પપ્પાને કચરો લાગે અને એટલે પપ્પાએ એક દિવસ મને પૂછ્યું કે, ‘બેટા આ ગુલમહોર કઢાવી નાંખીએ? એની જગ્યાએ ઓછો કચરો કરતું બીજું કોઈ વૃક્ષ ઉછેરજે તું.’ મેં કીધું, ‘ના! બિલકુલ નહિ.’ બસ, એ વાત ત્યાં જ પૂરી થઇ ગઈ પણ માત્ર થોડા દિવસો પુરતી જ. પછી થોડા થોડા દિવસે આ વાત જરૂર નીકળતી કે આ ગુલમહોર કઢાવી નાંખો કેમ કે એના ખરતા પાંદડા આંગણામાં, પાર્કીંગ પ્લેસમાં અને ક્યારેક તો ખૂબ પવન હોય તો ઘરમાં પણ ઉડીને આવી જતા. પણ આ શિવલી એમ કઈ માને! 😉 “મારું વ્હાલું ગુલમહોર તો એની જગ્યાએ અડીખમ જ રહેશે, કોઈએ એને તકલીફ નહિ આપવાની!” આટલું ફર્મ્લી કહેવાં છતાં એક દિવસ સાંજે જ્યારે હું ઘરની બહાર આવી ત્યારે ત્રણ-ચાર માળીઓનો કાફલો પોતાનું કામ કરી રહ્યો હતો, મમ્મી એ બધાંને કંઈક ને કંઈક ઇન્સટ્રકશન્સ આપી રહી હતી અને અચાનક, એક જણે ગુલમહોર ઉપર કુહાડીથી ઘા કર્યો! હું હચમચી ગઈ! મારી આંખ ભીની થઇ ગઈ… (થોડીક ક્ષણો સ્વસ્થ થતા લાગી… અને…) કંઈ બોલું એ પહેલા તો બીજા બે-ત્રણ ઘા!! પછી જોરથી બૂમ પાડીને મેં એ માળીને અટકાવ્યો. આ વખતે મમ્મીએ ખૂબ જ સખ્તાઈથી કહી દીધું કે, ‘આજે કશું બોલવાનું નથી, આ ઝાડ તો કપાવવાનું જ છે.’ પછી મેં અંદર જઈને મારા ટુ વ્હીલરની ચાવી લીધી, રડતી આંખે જતા-જતા મમ્મી અને પેલા માળી પર ધારદાર નજર નાખી, વ્હીકલ લઈને ફુલ સ્પીડમાં ત્યાંથી નીકળી ગઈ…