પાંખબાંખ તો જાય જ્યાં જવાની હોય ત્યાં, બે પગ જ બરાબર છે એવું એવું ડહાપણ પણ વિમાને મને આપ્યું છે. એકવાર કલકત્તાથી જ પાછો ફરતો હતો. આ વખતે વિમાનમાં ચઢતી વેળાએ તો કોઈ તકલીફ ના થઈ. તબિયતથી વિમાનમાં બેસવાનો આનંદ લીધો. તબિયતથી હવાઈ મુસાફરીની મજા લઈ રહ્યો હતો. અમદાવાદ આવવા આવવામાં હતું. એનાઉન્સમેન્ટ પણ થઈ ચૂક્યું. કમરે પટ્ટો પણ બાંધી લીધો. ત્યાં વિમાન ઊંચું ને નીચું થવા લાગ્યું. ગોળ ગોળ જાણે ચક્કર માર્યા કરે. રહી રહીને પાઈલટે જાહેર કર્યું કે અમદાવાદના રનવે પર કોઈ અકસ્માત થયો છે, અને જ્યાં સુધી અડચણ રનવે પરથી હટે નહીં ત્યાં સુધી ઊડતા રહેવું પડશે. આ ઊડ્યા જ કરવાની વાત-થી હું ગભરાયો. વિમાનનું ઈંધણ ખલાસ થશે તો ક્યાંક ગમે ત્યાં ઈમરજન્સી લૅન્ડિંગ કરવું પડશે તો- ક્યાંક ઈમરજન્સી લેન્ડિંગમાં વિમાન ટુકડેટુકડા થઈ ભડકે બળ્યું તો- મને થયું ભાઈ, હું જમીન પર શું ખોટો હતો ! તે આમ આકાશનો લહાવો લેવા નીકળી પડ્યો. મને, બીજાને, આખા જગતને કંઈ કંઈ સંભળાવ્યું… ત્યાં સંભળાયું, ‘હવે આપણે સહીસલામત લેન્ડિંગ કરી શકીએ છીએ.’ હાશ, જમીન પર આવ્યાનો મોક્ષ જેવો આનંદ હતો.