એક વખત સાંજના સમયે હાઈવેના કિનારે ઊભેલી એક બાઈના દેહથી આકર્ષાઈને તેને ગાડીમાં લીધી અને થોડે આગળ જતાં તેણે પોત પ્રકાશ્યું. જેવું એક પોલીસ સ્ટેશન નજીક આવ્યું કે પેલીએ ધમકી આપી કે, જેટલા પણ રૃપિયા હોય તે આપી દે નહીંતર તે રાડો પાડીને પોલીસને બોલાવશે અને બંને પર છેડતી, બળાત્કારના પ્રયાસનો આરોપ મૂકી જેલભેગા કરાવી દેશે. ગભરાયેલા ક્લીનર ભીખાએ પોતાની પાસે હતા એ તમામ રૃપિયા તેને આપી દીધા, પણ બાઈને એટલાથી સંતોષ ન થતાં પરસોત્તમભાઈનો મોબાઈલ અને પાકીટ પણ તફડાવતી ગઈ. જેમાં ટોલનાકાંઓ પર ટોલટેક્સ ભરવા માટે શેઠે આપેલા રૃપિયા, ડિલિવરીની પહોંચ, સરનામું વગેરે પણ ગયું. એ તો સારું હતું કે તેમણે પેન્ટના ચોરખિસ્સામાં પંદરસો રૃપિયા અલગથી સાચવી રાખ્યા હતા એટલે કામ ચાલી ગયું. બાકી અજાણી જગ્યાએ ટ્રક મૂકીને જવું ક્યાં? થોડે દૂર એક હોટલ પર ગાડી ઊભી રાખી શેઠને ફોન કરીને આખો મામલો સમજાવ્યો. શેઠે તરત કંપનીના અન્ય માણસને મદદ માટે મોકલ્યો. એટલું જ નહીં, એ રૃટ પર દોડતી બીજી ગાડીના ડ્રાઈવરને પણ મોકલી આપ્યો ત્યારે છેવટે બંને ઘર સુધી પહોંચી શક્યા. આ ખરાબ અનુભવ બાદ પરસોત્તમભાઈ કે ભીખાએ ટ્રક ચલાવવાનું છોડ્યું નથી. ગામમાં મજૂરી કરતાં અહીં તેમને જરાક વધારે રકમ મળતી હોઈ બંને જોડાઈ રહ્યા છે. બંનેનો પરિવાર આર્થિક રીતે મોટા ભાગે તેમના પર નિર્ભર રહે છે અને તેના શેઠ પણ જરૃર પડ્યે તેને પાંચ પચ્ચીસની મદદ કરતા હોઈ તેમના ઉપકારના ભાર નીચેથી તેઓ નીકળી શકતા નથી. ટાઢ-તડકો, વરસાદ, કુદરતી કે માનવસર્જિત આપત્તિ, પરિસ્થિતિ ગમે તે હોય પરસોત્તમભાઈની ટ્રક ભીખા સાથે દેશના જુદા-જુદા હાઈવે પર દોડતી જ રહે છે. રોજ હાઈવે સાઈડના ઢાબાઓ પર જમવાનું થતું હોઈ ભીખાને સમયાંતરે કોઈ ને કોઈ પેટજન્ય બીમારી થતી રહે છે. આપણી જેમ દરરોજ મા કે પત્નીના હાથની ઘેર બનાવેલી રસોઈનો સ્વાદ માણવાનો મોકો તેમને અઠવાડિયે એકાદ દિવસ માંડ મળે છે.