એમની શૈલી, જેને તળપદી હિંદીમાં ‘ બતરસ ‘ કહીએ એ વિધાનો નમૂનો છે. ‘ બતરસ ‘ એટલે વાતો કરવી, વાત માંડવી, વાતોડિયાપણું. પહેલી વાત તો એ કે એમની બધી જ કવિતાઓ અછાંદસ છે. બીજું, એમની મોટા ભાગની કવિતાઓ, પરંપરાગત અર્થમાં જેને આપણે કવિતા માનવા ટેવાયેલા છીએ એ દ્રષ્ટિકોણથી કવિતા નહીં પણ કોઈ ગધ્યખંડ લાગે. આ પણ સોદ્દેશ્ય છે. એમને કદાચ વિવેચકો, આલોચકો, વિદ્વાનો, પંડિતોની બાજનજરની તમા નથી. એમનો મુખ્ય હેતુ તો છે, જે લોકો- જે જનસમૂહની વાત એ આ કવિતાઓ દ્વારા કરે છે, એ લોકો આ વાંચે કે તુરંત બોલી ઊઠે કે હા, આ મારી જ વાત છે, મારા ઉપર આ વીત્યું છે . જો એવો વર્ગ નહીં તો એવા લોકો, જે એ વર્ગના નથી પણ જેમણે એમની સમસ્યાઓ અને સુખદુખ આત્મસાત કરેલા છે પોતાની આગવી સંવેદના થકી. એમની કવિતાઓને મારા જેવા વચેટિયાની જરુર નથી. એના એ મોહતાજ પણ નથી.