પણ આમ જોઈએ તો એ મહત્વનો દિવસ છે. એ શૂભ નથી, કે અશુભ પણ નથી, કેમકે એ કોઈ તિથી જ નથી. એ શું શીખવે છે? એ શીખવે છે કે દિવસ શુભ – અશુભ નથી, એ તો એને પહેરાવેલા તિથી અને વારના આવરણ પરથી શુભ કે અશુભ કહેવાય છે. એ જ રીતે જીવનના કોઈપણ સંજોગો સારા કે ખરાબ નથી હોતા, આપણી દ્રષ્ટિ અને આપણા મનની પરિસ્થિતી અને અપેક્ષાઓ પ્રમાણે એ આપણને સારા-ખરાબ લાગે છે. એ મને ગળે ઉતરાવ્યું “સારા”એ – મારા ગોલ્ડન રિટ્રીવર શ્વાને. એ ખૂબ તોફાની છે. હમણા બે દિવસ પહેલા એને પ્લોટમાંથી ઘરમાં લઈ જવા હું એને પકડવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો. એણે મને ખૂબ દોડાવ્યો. પકડાય જ નહિ. બૂમો પાડવા છતાં એ ભાગ ભાગ જ કરે. આખરે હું થાકીને, ખિજાઈને ઘરમાં જતો રહ્યો અને મારા પત્નીને કહ્યું, “સારા ખૂબ બગડી ગઈ છે. હું એનાથી થાકી જાઉં છું.” અને આજે સવારે આ બન્યું. હું મોડો જાગીને બહાર નીકળ્યો અને જોયું તો પ્લોટમાં સારા દોડે છે, એની પાછળ પાછળ પુનમ દોડતી હતી. ક્યાંય સુધી એ ચાલ્યા પછી અંતે સારા પકડાણી. અને પુનમે કહ્યું, “આ મીઠડી ખૂબ ચંચળ થઈ ગઈ છે. એને રમવું ખૂબ ગમે છે અને રમતી હોય ત્યારે એટલી તો વ્હાલી લાગે છે!” સારાનું એનું એ જ વર્તન જે મને ત્રાસ લાગે છે એ પુનમને મીઠું લાગે. કારણ મારી અને એની અપેક્ષા જૂદી છે. આવું જ દિવસો વિષે પણ છે. ધોકો આપણને શીખવે છે કે દરેક દિવસને શુભ માનો અને એ શુભ બની જશે. કાંઈ ન માનો ને એ કાંઈ નહિ રહે.