આગળ કંઈ બોલે તે પહેલાં જ કવિશે પોતાની આંગળી કવિતાના હોંઠ પર મૂકી ચૂપ કરાવી દીધી. “આંખો બંધ કરીને અહીં ઉભી રહી જા. આજે તો તને સંપૂર્ણ નિહાળતા કવિતા બનાવીશ.” અધ્ધર પરવાળાવાળી પાપણો નમાવી કવિતા મૂર્તિની જેમ ઉભી રહી. વીસ વર્ષ પછી પણ એ જ સૌંદર્યને જોતો કવિશ પણ આંખો બંધ કરી પોતાની આભાસી જીવનસ્વપ્નની સદીઓ જૂની દુનિયામાં સરી પડ્યો. અનેક મૂર્તિઓ… આબેહૂબ કવિતાની, દરેક ચહેરા પર નિર્દોષ હાસ્ય. સૌંદર્યનો ખજાનો ઈશ્વરે આમાં જ છુપાવ્યો હોય તેવી મૂર્તિઓને કવિશ નિહાળતો રહ્યો. પહેલી મુલાકાત વખતનું મલકાવું, વરસાદમાં કવિતાનું ભીંજાવું, લગ્નના પાનેતરમાં શરમાતી કવિતા, માં બની ત્યારની કવિતા અને આવી તો કેટકેટલીય….