નિલમની આંખમાંથી શ્રાવણ-ભાદરવો વહી રહ્યો હતો. એની ફ્રેન્ડ મીનળને ફરિયાદ કરતાં કહેતી ‘લોકો મોન્સુનમાં કેવા બહાર મજા કરે છે. મકાઇ અને દાળવડાની પાર્ટી કરે છે. મને તો એવું મન જ ન થાય. જેવા આ વાદળા આવે કે મારું મન ઘેરાઇ જાય. આવું મને દર વર્ષે થાય. મને અચાનક જ ગુંગળામણ થવા લાગે. કંઇ જ ગમે નહીં. તદ્દન મૂડ ઑફ થઇ જાય. રડવાનું મન થાય. એવું લાગે કે મારી કોઇને જરૂર જ નથી. સતત દુઃખ લાગે છે. એવું થાય કે રૂમમાં જ ભરાઇ રહું મને કોઇ ન બોલાવે તો સારુ. તું તો જાણે છે મીનળ, મારી બેંકની સરસ જૉબ છે પણ ત્યાં ય કોઇ સહેજ બોલે તો ચોધાર આંસુએ રડવું આવી જાય. ગ્રુપના બીજા ફ્રેન્ડસ મને ‘મૂડી મેડમ’ કહીને બોલાવે છે, પણ સાચુ કહું છું આ સખત તડકામાંથી જેવું વાદળછાયું વાતાવરણ થાય કે તરત જ મને સખત ડિપ્રેશન જેવું લાગે. છેલ્લે તો એવું થયું કે હું ૨૫ વર્ષ બહુ જીવી. હવે તો આ દુનિયા જ છોડી દઉં. કોઇ મને સ્વીકારતું નથી કે સમજતું નથી મારો જ મને ભાર લાગે છે.’