ઘણી ઘણી વસ્તુઓને ભંગારમાં કાઢી દેતા મારો જીવ ચાલ્યો નહિ. પસ્તીવાળા કે જૂની ચીજવસ્તુઓ ખરીદતા ફેરિયાઓ માટે બહુ ઓછો સામાન નીકળ્યો. ચાર-છ કલાકની મહેનત પછી ભંડકિયાની સાફસૂફી કરી હું બહાર નીકળી ત્યારે મારું જૂનું ગાઉન ખરડાયેલું હતું. બાથરૂમમાં જઈ નિરાંતે નાહી. ના’તા ના’તા માણેલા સંસારને વાગોળતી રહી. સાંજે પતિદેવ ઘેર આવ્યા ત્યારે મેં કહ્યું, ‘ભંડકિયાને જોઈ આવો. હવે એને વેસ્ટ પેપર બાસ્કેટ ન કહેતા.’ પતિ નીચે જઈ નજર નાખી પાછા આવ્યા અને હસતા હસતા બોલ્યા, ‘તારું બાસ્કેટ હવે સરસ લાગે છે હોં !’ મેં પણ મજાક કરતાં કહ્યું : ‘તમને તમારા ધંધામાંથી મને ફરવા કે પ્રવાસે લઈ જવાનો સમય ક્યાં મળે છે ? એટલે આજે હું એકલી એકલી પ્રવાસે જઈ આવી – મારા અતીતમાં.’