હું ટ્રેનમાં ચડી કે તુરત જ ચાવાળો મારતી કીટલીએ આવ્યો. એ માથું ઓળ્યા વગર આવેલો એટલે મજાનો ‘લાલુ’ જેવો લાગતો’તો. ઘડીક તો મને આશ્ચર્ય થયું કે ભૂતપૂર્વ રેલવેમંત્રી રેલવેમાં ? પણ આશ્ચર્ય ઘડીકનું જ હોય. આશ્ચર્યનું આયુષ્ય સદી કે દાયકાઓનું ન હોય. એટલે મારા આશ્ચર્યનું ત્યાં જ બાળમરણ થઈ ગયું. મેં ચા પીધી. ‘લાલુ’ની ભેળસેળને કારણે કમશક્કર અને કડવી લાગી. ચાનો પ્રોગ્રામ પત્યો એટલે ઝાડુ-પોતાવાળી સાફસૂફી માટે આવી. ‘ઘર-સંસાર’નું એક સૂત્ર છે કે ‘તુમ કહીં ભી જાઓ, મેં તુમ્હે છોડુંગા નહીં.’ એને જોઈને મને કામવાળીની કનડગતની સ્મૃતિ થઈ આવી. એનો ડાયલોગ યાદ આવ્યો. ‘બહેન, વાસણ ખાલી કરી દો, કપડાં બોળી રાખો, ઝાપટ-ઝૂપટ પતી ગઈ છે ને, તો હું કચરા-પોતાં કરી લઉં ?’ ઝાડુ-પોતાવાળી બોલી, ‘બહેન, પગ ઉપર લઈ લો.’ અને હું મારી કામવાળીના સ્મરણને સ્મરણાંજલિ આપી સફાળી મેમુમાં પાછી ફરી.