મારા બાળપણમાંથી હું એક અગત્યનો બોધપાઠ પણ શીખ્યો. અહિ લંડનમાં, અને માનો કે વિદેશોમાં વસતા બધા ભારતીયોમાં, મહદઅંશે પોતાના બાળકોને લગતી એક સમાન પ્રકારની માનસિકતા જોવા મળે છે. મોટાભાગના વર્કિંગ-કપલ્સ પોતાના બાળકને જન્મ આપ્યા બાદ તેને ભારત દાદા-દાદી-નાના-નાની પાસે મોકલી દે છે અથવા દાદા-દાદી-નાના-નાનીમાંથી કોઈને લંડન બોલાવી લે છે. છેલ્લા ઉપાય તરીકે તેઓ મમ્મી બાળક સાથે ભારત જતી રહે છે અથવા તો કોઈ બેબી-સીટરના ભરોસે તે બાળકને મૂકી દેવામાં આવે છે. તેઓ માત્ર ડોલર અને પાઉન્ડનો વિચાર કરે છે પણ પોતાના બાળકને માતા-પિતા બંનેનો પ્રેમ મળશે કે નહિ, તેનો વિચાર નથી કરતાં. માતા-પિતાથી દૂર રહેલ અથવા બંનેમાંથી એકની ગેરહાજરીમાં રહેલ બાળકનું બાળપણ ખંડિત થઈ જાય છે અને ખંડિત બાળપણ જીવનભર તેને ત્રસ્ત કરતું રહે છે. મે એ ખંડિત બાળપણ ભોગવ્યું છે અને જ્યારે મે એ બાળપણનું સરવૈયું કાઢ્યું ત્યારે એક નિર્ણય મે લીધો હતો કે હું મારા બાળકના બાળપણને ડોલર કે પાઉન્ડના ભોગે ખંડિત નહિ થવા દઉં. માટે અમે અમારી પુત્રી આર્નાને તમામ આર્થિક મુશ્કેલીઓ છતાં પણ અમારી સાથે જ રાખવાનો નિર્ણય લીધો છે. ઘણી મુશ્કેલીઓ છે છતાં આર્નાનું બાળપણ તેનાથી વધારે અગત્યનું છે તેમ અમે બંને જણા માનીએ છીએ.