માણસ માત્ર વર્તમાનમાં જ નથી જીવતો. માણસ વીતેલા સમયમાં પણ જીવતો હોય છે. પરિચિત હોય એ બધું જ અપરિચિત થઈ ગયું હોય છે. વર્ષો પછી જૂના મકાનમાં જઈએ ત્યારે બધી વસ્તુઓ ઉપર ધૂળ જામી ગઈ હોય છે. કરોળિયાએ કળા કરી જાળાં બનાવી દીધાં હોય છે. એ ધૂળ ખંખેરીએ ત્યારે નાનકડી ડમરી ઊડે છે. શ્વાસ થોડોક તરડાય છે. એ પછી જૂની વસ્તુ, જૂના ફોટા, જૂની ડાયરી સાથે જૂનો સમય પાછો જીવતો થઈ જાય છે. એક પછી એક પાનાંઓ ઊઘડે છે. જૂના મિત્રોના ચહેરા ધીમે ધીમે સ્પષ્ટ થાય છે. કોઈને મળવાનું મન થાય છે. દિલ ક્યારેક અવઢવમાં મુકાય છે. મળવું કે નહીં? જે વીતી ગયું છે એ તાજું કરવું કે નહીં? સ્મરણોને સ્મરણ જ રહેવા દેવા કે પછી એને ફરીથી જીવતાં કરવાં?