એકવાર એક સંતને એક ગામડામાં પ્રવચન આપવા માટે આમંત્રિત કરવામાં આવ્યા. તેઓ પોતાની સાથે પોતાનું એક પ્રિય ઘેટું લઈને આવ્યા. પ્રવચન કરતી વખતે તેમને તે ઘેટું નજીકનાં થાંભલા સાથે બાંધ્યું. ગ્રામજનોને ખુબ નવાઈ લાગી કે આ સંત પોતે એક પ્રાણીને પોતાની સાથે લાવ્યા છે, પરંતુ તેઓ તે સંત નારાજ ન થઇ જાય તે ડરે ચુપ રહ્યાં. આ ઉનાળાનાં દિવસો હતાં અને યોગાનુયોગ તે દિવસે વરસાદ પડ્યો અને સૌ રાજી રાજી થઇ ગયાં. પેલાં સંત તો પોતાનું ધાર્મિક પ્રવચન પૂરું કરી પોતાનાં ઘેટાં સાથે પાછા ગયા પરંતુ પછી તો આ ગામમાં એ રીવાજ જ બની ગયો – કે કથા-પ્રવચન દરમ્યાન એક ઘેટું બાંધી રાખવું. તેમને લાગ્યું કે ઘેટાં અને વરસાદ વચ્ચે કઈક સંબધ છે. કારણકે તેનાંથી વરુણ દેવતા પ્રસન્ન થાય છે એવું તેઓ માનતાં હતાં.