પછી ડો. પાર્થે ડો. હિરેન સામે જોઈ હસતા હસતા કહ્યું કે, ‘‘આ કાર્યક્રમ તો સ્પંદનના દરેક સભ્યને કાયમ માટે યાદ રહી જાય એવો હતો...’’ એટલે ડો. હિરેને જણાવ્યું કે, ‘‘હા. 3rd july એ કાર્યક્રમ શરુ થવાનો હતો. એટલે એની આગલી રાત્રે ‘સ્પંદન’ના બધા સભ્યોએ કોલેજના ક્વાડ્રેંગલને સજાવવાનું શરું કર્યું. જ્યાં બીજે દિવસે Slambook નું Launching થવાનું હતું. Photography Competition ના Photos display થવાના હતા. નારગોલ, Informal Cricket વગેરે ત્યાં જ રમવાનું હતું. આખું ક્વાડ્રેંગલ એક રોમેન્ટીક મુવીના સેટની જેમ સજાવ્યું હતું. સરસ અક્ષરોમાં ‘સ્પંદન’ લખેલું હતું. રંગોળી, લાઈટીંગ, ઝૂઝૂ, ટ્રી ડેકોરેશન વગેરેથી આખું ક્વાડ્રેંગલ શોભતું હતું. રાત્રે ૧૧-૧૨ વાગ્યા સુધીમાં તો અન્ય સભ્યો કામ પતાવીને આઈસ્ક્રીમ ખાઈને છૂટા પડ્યા. પણ અમે મુખ્ય ૧૦ સભ્યોમાંથી કોઈને ઊંઘ આવે એમ નહોતી એટલે અમે ત્યાં જ બેઠા હતા. એવામાં અચાનક રાત્રે ૨ – ૨:૩૦ વાગ્યાની આસપાસ છાંટા પડવાના શરુ થયા. અને અમારા બધાના ધબકારા વધી ગયા...! પહેલીવાર બધા પ્રાર્થના કરતા હતા કે આજે વરસાદ ન આવે તો સારું.....! અને ત્યાં જ મૌસમનો પહેલો વરસાદ તૂટી પડ્યો... બધું જ ડેકોરેશન અમારી નજર સામે ધોવાઈ ગયું. આખા ગ્રાઉન્ડમાં પાણી ભરાઈ ગયા પછી Tension વાળી પરિસ્થિતિમાં કુદરત સામે લાચારી અનુભવતા અમે બધા ચાલુ વરસાદે આશાપુરા હોટલ જઈને બેઠા. બધાના મોં પર લાચારીના ભાવ સ્પષ્ટ વંચાઈ રહ્યા હતા. એક લીડર હોવાના નાતે મેં ટેન્શન થોડું હળવું કરવા બધાને નાસ્તો કરાવ્યો. બધાએ મને-કમને ચા-ગાંઠીયાનો નાસ્તો કર્યો. પણ બધાના મનમાં એક જ સવાલ હતો કે હવે શું ?’’