કવિતાને આ રીતે પ્રગટાવવી -એ પોતે પણ એક મઝા છે. આ સાંજે મેં અનેક કવિતાઓ રજૂ કરી. બીજા દિવસે પધ્મશ્રી સિતાંસુભાઇ સાથે વાત થઈ. તેમને આપણું જાંબુનું ગીત ખુબ ગમ્યું. દરેકને કવિતા પોતપોતાની રીતે ગમે. આમ જોઇએ તો કવિનું કામ અરીસા વહેંચવાનું છે. બધા શબ્દોના દર્પણમાં પોતાને શોધે છે. કોઇને લયમાં એમની ધમનીનો ધબકાર સંભળાય છે તો કોઇને કલ્પનની તાજગીમાં એમની સંતાડેલી વેદનાના ચોળાયેલા વાળ દેખાય છે. ક્યાંક શબ્દોના ચયનમાં કવિની સહજતા કોઇના કાનને કામણ કરે છે તો ક્યાંક અલંકરણની અલબેલી શૈલી સ્પર્શી જાય છે. મૂળ ક્રિયા તો ચૈતન્યમાં બોળેલો શબ્દ ઝરણાના પાણીની જેમ કશુંક સંગીત ઉભું કરે છે. આખા વાતાવરણમાં મઝા ઝમે છે તે તો એજન્ડા વગરના પ્રેમમા …. એક નગર આવા ઘોર કળીયુગમાં પોતાના કવિ-કલેક્ટરને સાત સાત વર્ષે પણ યાદ રાખે અને ધ્યાનથી કવિતાઓ સાંભળે તેનાથી વધું રૂડું શું હોઇ શકે. આ સાત વર્ષોમાં મારે મન જે અળગું થતું ગયું છે તે તો પેલું કલેક્ટરપણું, અને આ વછુટતા વળગણોમાં વડોદરાની સત્વશોધક ટોળી જોડાયેલી હોય ત્યારે એક અજાણ્યા ટાપું પર મુસાફ઼રી પર નીકળ્યા હોઇએ તેવું લાગે છે. આમાં જેમ જેમ અજાણ્યો સમુદ્ર તમારા વહાણને અને વ્હાલને સ્પર્શે તેમ તેમ તમને સંબંધોના નવા અર્થો મળ્યા કરે, ફ઼ંગોળાતું પાણી તમારી શબ્દસમજને મંથનનો દરજ્જો આપી દે. આ બધી સગવડ શબદના સગડ મેળવવા નીકળેલાઓ માટે છે. આનંદ એટલો છે કે હજારો નાવડાઓમાં એક નાવડું આપણું પણ છે…