ઓક્ટોબર ૧3, ૨૦૧૭, ઈન્ડિયાના મર્ડર ક્રાઈમના “બ્રેકિન્ગ ન્યુઝ” દેશી ટીવી ચેનલ પર સાંભળ્યા કે રાજેશ અને નુપુર તલવારને એમની દિકરી, અરુષી અને ફુલટાઈમ ઈન-હાઉસ હેલ્પર, હેમરાજના ખૂનના આરોપમાંથી મુક્ત કર્યા. મને થયું, જેલમાંથી બહાર આવીને એ લોકો હવે ક્યાં જશે? કઈ રીતે આગળ જશે? હું અસંમજસમાં હતી અને મને યાદ આવ્યાં, અમારા છનુકાકા! વિનુ કહેતા, “ઘણા માણસો ડીએનએ પ્રમાણે એવા હોય કે વિપરીત સંજોગોમાંયે, ક્યાં જશું, શું થશે કે શું કરીશું, એવા પ્રશ્નો સતાવતા નથી! છનુકાકાને જો!” અમને અમેરિકા આવ્યે માંડ છ મહિના થયાં હતાં. અમારું પહેલું એપાર્ટમેન્ટ ફિલાડેલ્ફિયાના સબર્બ, અપરડર્બીમાં હતું. ત્યાં એપાર્ટમેન્ટનું મહિનાનું ભાડું સસ્તું હોવાથી, અમારું કોમ્પલેક્સ ઈમીગ્રન્ટો માટે સ્વર્ગ ગણાતું. એ કોલોનીની એક્ઝીટના રસ્તાની જમણી બાજુ ટાઉન હોમની હાર હતી. ડાબી બાજુએ બસસ્ટોપ હતું. સામી બાજુ એક નાનું શોપિંગ સેન્ટર હતું. અમે બધાં ઈમીગ્રન્ટો માટે એ બસસ્ટોપ અને શોપિંગ સેન્ટર નવા દેશીઓને મળવાનું મીટિંગ સ્થાન હતું. વિનુ સવારના એ બસ સ્ટોપ પરથી ઓફિસ જતા. એક દિવસ, રાબેતા મુજબ બસની રાહ જોતા હતા ત્યાં પિસ્તાળીસ-પચાસની ઉમરના છનુકાકા આવીને, હિંદીમાં કહે, “તમે દેશી હો?” ઓછબોલા વિનુએ ડોકું ધુણાવ્યું. “તુમ બસમાં જાવાના હૈ?” વિનુથી એમની હિંદીનો મારો સહન ન થયો આથી નછૂટકે બોલ્યા, “ગુજરાતી છું.” છનુકાકા આંખોમાં આંસુ સાથે એમને ઓલમોસ્ટ ભેટી પડ્યા. પછી કહે, “હું રાજકોટથી છું. આંઈ પેલા ટાઉન હોમ છેને, ત્યાં મારી બેન ભેળો રઉં છું. બેનબનેવી ડોક્ટર છે. ઈ કામે વયા જાય. હું ટાઈમપાસ કરવા બસ સ્ટોપ પર સવારના સાડાસાતથી સાડાનવ લગી ઊભો રઉં. દેશીઓને મળીને ખુશ થાઉં.” વિનુ કઈં પૂછે એ પહેલાં છનુકાકા કહે, “તમે ક્યાં રહો છો?” વિનુએ કહ્યું, “આ કોમ્પ્લેક્સમાં.” છનુકાકા કહે, “ક્યાં, કયા મકાનમાં? હું આંઈ તો મહિનાભરથી છું અને બધાય દેશીને ઓળખું. બધાયને ઘેર જવાનો આપણો સંબંધ છે!” વિનુને થયું, કાકા પીછો છોડવાના નથી, આથી બોલ્યા, “આઈ” બિલ્ડિંગમાં, બીજે માળે, ૧૦૫ નંબરના એપાર્ટમેન્ટમાં.” છનુકાકા કહે, “સાંજના તમે પાંચ વાગે ઘરે પહોંચો?” વિનુએ માથું ધૂણાવીને હા પાડી. ત્યાં તો એમની બસ આવી ગઈ. વિનુ ઉપર ચડતા હતાં ત્યારે કહે “સાંજના છ વાગે ચા પીવા તમારે ઘેર આવીશ.”