ખરેખરીસેવા થાય તો અનંત કાળનાં જે પાપ જીવને વળગ્યાં છે. તેનો નાશ થઈ જાય, અને આ જીવ સર્વ પ્રકારે સુખી થઈ જાય. સેવાથી ચૈતન્યમાં બળ આપે એટલે મનનો અને જીવાત્માનો વિચાર એક થઈ જાય. જડા અને ચૈતન્યની મર્યાદા અને અમર્યાદા વચ્ચેના રહસ્યને જાણી શકાય, એટલે કે વિવેક દ્રઢ થાય અને એના ફળ સ્વરૂપે હૈયુ શુધ્ધ થાય તો ઇન્દ્રીઓ અંતઃકરણ સહજ ભગવાનમય વર્તે, નિર્વિકલ્પ સમાધિનું સુખ અખંડ મળે, ગુરૂ-શિષ્ય જેવું સેવાનુ વ્યસન હોય તો સેવક નિવ્ર્યસની અને ભગવાનની પ્રસન્નતાનું પાત્ર બની જાય સ્વભાવ રહિત બની જાય, દરેક ચૈત્ય આત્માને પરમાત્મા સાથેના મિલન, સબંધ કે ઐક્યમાં વાસના અને સ્વભાવ મોટો અંતરાય છે. નાત, જાત,વર્ણ આશ્રમ,સગાં સબધીને છોડવાં બહુ રહેલાં છે. ઘણા સાધકો આ બધુ છોડીને હિમાલયમાં તપ કરે છે. પણ એમને ત્યાં હિમાલયમાં પણ વાસના અને સ્વભાવથી છૂટવું અશક્ય છે. એ વાસના અને સ્વભાવ વ્રજસાર છે. સંતો કહે છે કે મહા પ્રલયકાળમાં પણ એમનો વિનાશ નથી થતો સાધનાના અંત પછી પણ એ પુલકિત બની છે. વાસના રહિત બનવું અને સ્વભાવનું પરિવર્તન એતો માત્ર સંતોની કૃપાને આધીન છે. અને સંતોની એવી કૃપા,સેવા-ધર્મને અને એના રહસ્યને સમજીએ ત્યારે જ શક્ય છે. આ સેવા-ધર્મ પ્રણાલિકાના મહાપુરૂષોએ આવું રહસ્ય બતાવ્યું છે. સેવા પાછળ જે ભાવના રહેવી જોઇએ એના આ સંતોએ અહીં સુંદર નિર્દેશ કર્યો છે.