એક વખત હતો જ્યારે સરલાબહેનના દાદાની કાપડની મોટી મિલ હતી. ત્યારે તો એમનાં બાપુજી-જગુભાઈનાં લગ્ન પણ નહોતાં થયાં. બાપુજી વાત કરતા તેના પરથી જાણ્યું હતું કે ઘરમાં દોમ દોમ સાહ્યબી હતી. પરંતુ જે દિવસે જગુભાઈના લગ્ન હતાં તે જ દિવસે મિલમાં ભયાનક આગ લાગી, વળી તે જમાનામાં વીમો ઉતરાવવાની પ્રથા એટલી પ્રચલિત નહોતી. લેણદારોને ભરપાઈ કરતાં કરતાં મકાનો, ગાડીઓ, ઘરેણાં બધું જ ખરાબ સ્વપ્નની જેમ સરી ગયું. એક ભાડાની ખોલી પણ મિલના ભૈયાએ ભલામણ કરી ત્યારે મળી. સુખમાં સલામ કરવા વાળા સૌ બીજા પૈસાવાળાને સલામ કરવા ઉપડી ગયા હતાં. સ્વમાની દાદા હરજીભાઈ પછી ઝાઝું જીવ્યા નહીં. મિલની આગ તો બુઝાઈ ગઈ, પરંતુ ઘરમાં પગ માંડતા જ મિલમાં લાગેલી આગને લીધે ‘અપશુકનિયાળ’ના આળની આગમાં સરલાબહેનની બા-શાંતાબહેનને તેમના સાસુએ આખી જિંદગી બાળ્યાં. પારાવાર આર્થિક ભીંસમાંય બાપુજીએ ચારેય બાળકોને ભણાવવા તનતોડ પ્રયત્ન કર્યો પરંતુ આખરે હારીને બન્ને છોકરીઓને મેટ્રિક પછી ઉઠાડી લેવી પડી. મોટા દીકરા દીનુએ બાપુજીની સ્થિતિ સમજીને પોતે જ ભણવાનું મૂકી દીધું અને એક કંપનીમાં ક્લાર્કની નોકરી સ્વીકારી લીધી. એટલે સૌથી નાનો સુમન જ્યારે હાઈસ્કુલમાં આવ્યો ત્યારે મોટાભાઈની કમાણી બાપુજીની કમાણીમાં ટેકો દેવા માંડી હતી. શાંતાબહેન અને બન્ને દીકરીઓ સાડીનાં ફૉલ-સ્ટીચ કરતાં. સરલા અને મોટીબહેન કલાએ મળ્યાં એટલા ટ્યૂશનો કર્યાં. દિનુના લગ્નની ઉંમર વીતી જતી હતી પરંતુ ગરીબ ઘરે કોણ એટલું જલ્દી દીકરી આપે ?