રવીન્દ્રનાથ ટાગોરે સરસ વાત કરી છે. આજની સવારને સવાર તરીકે સ્વીકારો. સવાર એ નામ વિનાના તાજા જન્મેલા બાળક જેવી છે. ટર્કિશ કહેવત પણ સૂચક છે. આવતી કાલની મરઘી કરતાં આજનું ઈંડું વધુ સારું. ગઈ કાલનો અર્થ જ એટલો કે એ ગઈ અને આવતીકાલનો અર્થ એટલો એ આવી નથી. ભૂત અને ભવિષ્યની વચ્ચે જે આજ છે – આજની ઘડી છે એને રળિયામણી કરવાની વાત છે. ગઈ કાલને ગીરવે મૂકી દેવી, આવતીકાલને અળગી કરવી અને આ ક્ષણને ભરપૂર જીવી લેવી. જીવવા માટેનો આ ધ્રુવમંત્ર છે. આવતીકાલ તો આવશે ત્યારે ઓળખાશે તો અત્યારથી એનાં ફાંફાં શું?