મહદ્અંશે જીવમાત્રનો પ્રથમ પ્રેમનો અનુભવ જન્મ પછીની તરતની ક્ષણનો હોય છે અને તે માતાનો પ્રેમ હોય છે. ભાગ્યે જ કોઈને એ ક્ષણ યાદ હોય. માતાનો પ્રેમ તો જન્મપૂર્વેથી શરૃ થઈ જાય છે. કેવી નવાઈની વાત છે કે આપણા અસ્તિત્વના આરંભબિંદુથી આપણને ચાહે છે તે માતા છે. એક માન્યતા એ પણ છે કે પોતાનાં સર્વ સંતાનો કે એમાંથી એક પણ હયાત હોય ત્યાં સુધી માતા અથવા એનો આત્મા આપણી ઉપરના આકાશમાં વાત્સલ્યનું શિરછત્ર બની અનુક્રમે સ્થૂળ અથવા સૂક્ષ્મરૃપે વિદ્યમાન હોય છે. માતૃત્વને સ્થળ અને કાળની સીમાઓ નડતી નથી. મનુષ્યની અંત્યક્ષણોમાં પણ પ્રેમનો અનુભવ એ કદાચ પામી શકતો હશે કે કેમ? ખબર તો હોય છે. પણ એ પ્રેમમાં ઝબકોળાઈને ફરી બેઠા થવાનું બધા કિસ્સાઓમાં બનતું નથી.