‘ખીલી…. મેં કહ્યું કે ખીલી હોય તો લાવો.’ સુલભાને લાગ્યું કે નવનીતલાલનો અવાજ કોઈ દૂર બોગદામાંથી આવી રહ્યો હતો. પોતાના અસ્તવ્યસ્ત થઈ રહેલા શ્વાસોશ્વાસ પર કાબૂ મેળવી સુલભા પાછળ ફરી. તેનો ચહેરો નવનીતલાલની સામે આવ્યો. અવશપણે તેના બંને હાથ નવનીતલાલના ઊઘાડી છાતી ફરતે વિંટળાયા. રૂમના સામેના ખૂણે ટિપોઈ પર સળગતી રહેલી મીણબત્તી હવે ઓગળી જવા આવી હતી. છેવાડાનું થોડુંક થીજેલું મીણ માંડમાંડ વાટને પકડી રાખવા મથી રહ્યું હતું. રૂમમાં પ્રકાશ ઝડપથી ઘટી રહ્યો હતો. એવામાં… એકાએક પવનની તેજ ઝાપટથી બારી આંકડીની મર્યાદા વટાવી અને મોટા અવાજ સાથે ખુલી ગઈ. અને તેના ખુલતાંની સાથે બહાર વરસી રહેલો મૂશળધાર વરસાદની વાછંટ બંનેના શરીરને ભીંજવી ગઈ. સુલભાએ તરત પોતાની જાત પર કાબૂ મેળવી લીધો અને નવનીતલાલને પોતાના બાહુપાશમાંથી મુક્ત કર્યા.