ક્યારેક પરિવારમાં કોઈ બીમાર હોય છે, તો ક્યારેક પોતે મુશ્કેલીમાં હોય છે. ક્યારેક પોતાનું બાળક જીદ કરે છે કે આજે તો તહેવાર છે રજા રાખોને, છતાં બાળકને રડતાં મુકી નોકરી જવંુ પડે, તો વળી ક્યારેક કોઈનું મરણ થયું હોય છતાં ડ્યુટીને પ્રથમ સ્થાન આપવું પડતું હોય છે. તો ક્યારેક વૃદ્ધ માતા-પિતાની સેવા પણ માત્ર ને માત્ર એટલા માટે નથી કરી શકાતી, કારણ કે ફરજ નિભાવવાની હોય છે. આવું તો ઘણું બધું આપણી જાણ બહાર નાનામાં નાના પોલીસ કર્મચારીથી લઈને મોટામાં મોટા અધિકારી આપણા માટે કરતા હોય છે અને બદલામાં તેમને શું મળે છે. માત્ર ને માત્ર ઓન ડ્યુટી. પોલીસતંત્રની છબી સામાન્ય પ્રજાની નજરમાં સારી નથી. તેનું કારણ છે કે એવા ઘણા કર્મચારીઓ છે જે પોતાની ફરજ બરોબર નથી નિભાવી રહ્યા, પરંતુ તેનો મતલબ એ નથી કે પોલીસતંત્રમાં કોઈ સિંઘમ છે જ નહીં. હકીકતમાં નરસા કરતાં સારા કર્મચારીની સંખ્યા આજે પણ પોલીસમાં વધુ જ છે. બસ, જરૃર છે આપણો નજરિયો બદલવાની. આપણી સમસ્યાનો હલ શોધવા આપણે પોલીસતંત્રના સહારે જઈએ છીએ, કોઈ વ્યક્તિ ખોવાઈ હોય કે વસ્તુ, અકસ્માત થાય કે તકરાર, પાડોશી હેરાન કરે કે ઑફિસનો કર્મચારી, બધા પોલીસતંત્રના સહારે જતા હોય છે, કારણ કે પોલીસ એ આપણા રક્ષણહાર છે, પરંતુ મુશ્કેલી અને સમસ્યા તો એમને પણ નડતી હોય છે. ત્યારે તેમની સમસ્યાનું શું..? તેના જવાબમાં જ રાજ્ય સરકારના ગૃહ વિભાગ દ્વારા પોલીસ ફરિયાદ સમિતિની રચના કરવામાં આવી હતી, પરંતુ જેમ દરેક જગ્યાએ બને છે કે રચના તો ઘણી થાય છે, પણ તેનો અમલ નથી થતો. તેવી જ રીતે ૧૯૮૯માં બનેલી આ સમિતિનું પણ બાળ મરણ જ થયું હતું. મતલબ કે સમિતિ બની તો ખરી, પણ તેની કોઈ શરૃઆત થઈ નહીં અને માત્ર કાગળ પર આ દાદ, ફરિયાદ સમિતિ રચાઈ ગઈ.