જ્યારે સરમશખાન પઠાણની વાત થોડી જુદી છે. તેમને તો દીકરી માટે ૧૭ વર્ષ રાહ જોવી પડી અને જ્યારે તેમની આતુરતાનો અંત આવ્યો ત્યારે તેમણે પણ ઉપરવાળાનો ઉપકાર માન્યો. તેમની જ લાગણીને વર્ણવું તો, ‘મારે સંતાન સુખ માટે ઘણી રાહ જોવી પડી, પણ જ્યારે અલ્લાહે મારી સામે જોયું ત્યારે અમારી ‘સારા’ આ દુનિયામાં આવી. તે દીકરી છે કે દીકરો તેનાથી અમને કોઈ જ ફરક નથી પડતો. બસ, મારે તો મારા ઘરની ખુશી જોઈતી હતી અને તે મારી દીકરીથી છે. ઉપરવાળાનો શુકરગુજાર છું. તેમને મને વર્ષો રાહ જોવડાવ્યા પછી પણ તેની રહેમત રૃપે દીકરી આપી, કારણ કે દીકરી તો નસીબદારના ત્યાં જ હોય.’ ઘણીે અમારી ખુશી અમારું જીવન છે. તેના આવવાથી લાગે છે કે દીકરી કરતાં વધુ પ્યારું તો કોઈ જ ન હોઈ શકે.