હું શાંતિથી તેમના સૂઈ જવાની રાહ જોતો રહ્યો. આમ ને આમ ઘણો સમય વીતી ગયો. આથી હવે મેં ખૂબ ધીમેથી અને સાવચેતીપૂર્વક ફાનસ પ્રગટાવવાનું નક્કી કર્યું. તમે વિચારી પણ નહીં શકો કે કેટલી ચુપકીદીથી જરા પણ અવાજ કર્યા વિના મેં ફાનસ સળગાવ્યું. ફક્ત એટલું જ કે જેથી કરોળિયાના તાંતણાં જેટલું પાતળું, માત્ર એક જ પ્રકાશનું કિરણ ફાનસમાંથી બહાર આવે અને બરાબર વૃદ્ધની ગીધ જેવી આંખ પર પડે. આજે તેમની આંખ ખુલ્લી હતી. ગીધ જેવી વિકૃત આંખને જોતાં જ હું આવેશમાં આવી ગયો. ખૂબ બારીકીથી મેં એ આંખને જોઈ – છારી બાઝેલી, ઝાંખા ભૂરા રંગની એ બિહામણી આંખ જ્યારે પણ મારી પર પડતી ત્યારે મારું લોહી થીજી જતું, પરંતુ એક આંખ સિવાય હું તે વૃદ્ધને કે તેના ચહેરાને નહોતો. જોઈ શકતો, કારણ કે પ્રકાશનું ફક્ત એક પાતળું કિરણ બરાબર તેમની આંખ ઉપર પડે એટલું જ ફાનસ મેં ચાલુ કર્યું હતું.