ધીમે ધીમે ચા-નાસ્તા કરાવીને પરત આવવાનો સવલીનો સમય લંબાતો ગયો. લંબાતા જતા સમયને સવલીની સાસુ જેમ જેમ માપતી ગઇ તેમ તેમ તેની અવળચંડાઇ વધતી ગઇ. એક વાર તો એવું થયું કે પુરૂષો બધા વાડીએ હતા અને સવલી ફળીયાના ચુલા ઉપર બપોરાના રોટલા ઘડતી હતી. બહારથી સવલીની સાસુ એની ભેંસને લાકડીએ મારતી મારતી “ઘરના પાડાથી તો ભાગતી ફર સ, ને ઓલા કાંટીયા વરણના પાડામાં હું ભાળી ગૈ તી ? વેતર બગાડવું લાગે સે તારે?” એવુ બબડતી બબડતી, ભેંસને ગમાણ તરફ ઢસડવા પ્રયત્ન કરતી હતી. સુનકાર આંખે આ બધું જોઇ રહેલી સવલીને લાગ્યું કે જાણે કોઇ જીવડું તેના કાનમાં ગણગણાટ કરે છે, તેણે પોતાની ટચલી આંગળી કાનમાં નાંખીને જોર જોરથી હલાવી. ગમાણ તરફ જઇ રહેલી સાસુ અને ભેંસને પાછળથી તાંકી રહેલી સવલીના હોઠ ઉપર પ્રથમ તો આછુ તિરછું સ્મિત ઉભરી આવ્યું અને તરત જ મક્કમ પણે બન્ને હોઠ ખેંચાઇને તંગ બન્યા અને તેણે પેટ પરનું કાપડું થોડું ઢીલુ કર્યું.