‘જોયું, આપણે કહીએ છીએને ભગવાન બધું જુએ છે એ આ-’ મોહિત થોડીક વાર મૂંગો થઈ જાય તો કેવું સારું. હું ભાવમગ્ન હતો. ‘મુંજાલ… મુંજાલ મળતો નથી-’ મીનાક્ષી છેક પાસે આવીને આ કહી રહી હતી ત્યારે હું હજી મોહિતના મોબાઈલ સ્ક્રીન પર ભગવાનની આંખોમાં ભીંજાયેલો હતો. મેં સહેજ બાઘાની જેમ મીનાક્ષી સામે જોયું. બે દિવસમાં આ બીજી વાર એ એવી વાત કહી રહી હતી જે તરત માનવામાં આવે તેવી ન હતી. ને ફરી એકવાર મેં સાંભળવામાં કંઈ ભૂલ કરી હશે એવું માનીને થોડી ક્ષણો ચૂપ રહ્યો. ધીમે ધીમે એના શબ્દો ભરી સભાનતામાં પ્રવેશ્યા ને પછી એક ત્વરાથી શબ્દો વિનાના અંસખ્ય વિચારો દોડવા લાગ્યા. ગઈ કાલે મીનાક્ષી સાથે થયેલી વાત હજી પૂરેપૂરી રીતે ગળે ઊતરી ન હતી. અને અત્યારે આ ઘટના… મુંજાલ મળતો નથી… વાકય ખોટું હતું કે વ્યાકરણ કે બીજું કંઈ. અંતે ગઈ કાલની વાતને મેં ભૂસીને મુંજાલ ખોવાયો છે એ ઘટના પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું.