પાણીનું તો એવું દુ:ખ કે સાવ ડહોળુંય મહામહેનતે મેળવવું પડે. એમાં ફટકડી નાખતાંય એ ન આછરે. એક આખો દિવસ એને આછરવા દઈએ ત્યારે બીજા દિવસે એ નીતરીને માંડ પીવા જેવું થાય. પછી તો પીવાના પાણીનો ટાંકો ગામમાં આવવા લાગ્યો, પણ તે લેવા બહુ દૂર જવું પડે. વીરડા ગાળીને લોકો ટીપે ટીપે પાણી ભેગું કરતાં. વીરડાને કાંઠે રાત આખી પાણી મેળવવા ચોકી કરતા બેસે તો મળે, નહિતર રાતમાં જ એ ઊપડી જાય. અમારાથી એ બને તેમ ન હતું, એટલે ટાંકાનું જે પાણી મેળવી શકતાં તે અમે ઘીની જેમ વાપરતાં.