અત્યારે તે બધું ખાલી કરતો હતો. રસોડામાંથી બધું ખાલી કર્યું. બરણીમાંથી બિસ્કિટ, સેવ ગાંઠિયા અને વેફર્સ તો ક્યારનાંય ખાલી થઇ ગયા હતા. ફ્રીઝમાંથી દૂધ અને જ્યુસ, બ્રેડ બધું ખાલી થઇ ગયું હતું. ડાઇનિંગ ટેબલ પર રાખેલી ફળોની ખાલી ટ્રે પણ તેની સામે દાંતિયા કરતી હતી કે મલકાતી હતી તે મુંજાલ સમજી ન શક્યો. આવું બધું ખાલીપણું જોવા કરતાં તેણે ભરેલી બેગ સામે નજર કરી અને હવે તે જેટલું મોડું કરશે તેટલી તેની જ દોડાદોડી વધશે. હજુ તેના ઘણાં કામ બાકી હતા. બેંકનું ખાતું બંધ કર્યું નથી. ભલે ચાલુ રહ્યું. તેમાં થોડા પૈસા રાખ્યા હતા. એક વખત બેંકના મેનેજરને મળવાનું મન થયું. માત્ર બેંક મેનેજરને જ… કે પછી સુલુને? તે મુંબઇ આવ્યો અને પોતાની ઓફિસ જોઇન્ટ કરી એટલે તેના બોસ મિ. ત્રિપાઠીએ પહેલું કામ તેને બેંકની લોન પાસ કરાવવા માટેના પેપર તૈયાર કરવાનું કહ્યું. આ પેપર તેણે ખૂબ સારી રીતે અને ઝડપથી તૈયાર કર્યાં. આ કુશળતા જોઇને ત્રિપાઠીએ બેંકમાં જઇ લોન પાસ કરાવવાનું કામ પણ તેને જ સોંપ્યું. તે બેંક મેનેજર પાસેે ગયો અને તેણે આ કામ માટે મિસ સુલભા જૈનની ઓળખાણ કરાવી. બસ પછી તો આ પેપર હમણાં અને આ પેપર પછી જોઇશે, આમ કરતાં કરતાં તેની અને સુલુની મુલાકાત વધતી ગઇ. એટલું જ નહીં, આ ક્લાયન્ટ અને ઓફિસરનો સંબંધ ક્યારે દોસ્તીમાં ફેરવાઇ ગયો તેનો વિચાર કરવાનો સમય પણ મુંજાલને કે સુલુ કોઇનેય ન રહ્યો. તેમના સંબંધમાં સુલુની મોટી વય કે તેનો ત્રણ વરસનો દીકરો કે સુલુનું વિધવા હોવું કે લોકોની થોડી ચણભણ કંઇ વચ્ચે ન આવ્યું. તેમની દોસ્તી, તેમનો પ્રેમ પેલા ગંગામાં તરતા દીવાની જેમ ટમટમ્યા કર્યો.