વરસાદમાં ભરાયેલા પાણીમાંથી વાહન કાઢીને જવું એ અમુક માટે મજબૂરી હોય છે. એકવાર ઘૂસ્યા પછી પાછું વળાય નહી. તો અમુક માટે એ બહાદુરીનું કામ હોય છે. બીજાં દિવસે ઓફિસમાં કહી શકાય કે ‘કાલે તો મેં ઢીંચણ સમાન પાણીમાં બાઈક કાઢ્યું, એક્સીલેટર રેઈઝનું રેઈઝ રાખીને ભમભમાવીને નીકળી ગ્યો’. લોકો પાછાં અહોભાવથી જોઈ રહે. ‘એમ?’ કોઈ કાચાપોચા હ્રદયવાળો કહે કે ‘હું તો પાણી જોઈને પાછો વળી ગયો, તે પાંચ કિલોમીટરનું વધારાનું ચક્કર કાપીને છેક નવ વાગે ઘેર પહોંચ્યો’ ત્યારે આપણી છાતી કેવી ગજગજ ફૂલે? પણ જો બધી સ્ટોરીઝ સક્સેસ સ્ટોરીઝ હોય તો લોકો અનુભવ શેમાંથી લે? એટલે અધવચ્ચે વાહન બંધ પડે. પછી ગંદા પાણીમાં બુટ પહેરીને વાહન ખેંચવું પડે. બહાર નીકળી, કોકની મદદ લઈ, આગળના પૈડાથી પકડી ઊંચું કરવું પડે, સાઇલેન્સરમાંથી પાણી નીતારવા. પછી બસો ત્રણસો કીક મારવી કે મરાવવી પડે. એમાં સ્કુટીને કીક મારનાર મળે પણ બાઈકને કીક મારનાર ભાગ્યે જ મળે!