સહેજ અંગત લાગે એવી એક વાત થોડા સંકોચ સાથે અહીં રજૂ કરું છું. મુંબઈમાં વસતા મારા કઝિન બ્રધર પ્રબોધભાઈ શાહ આજે તો હવે હયાત નથી, પરંતુ તેઓ હયાત હતા ત્યારે એમની લાઇફસ્ટાઇલ જોઈને કોઈ એમ ન કહી શકે કે આ માણસ ધાર્મિક છે! અને છતાંય એમના જેવી અને એમના જેટલી ઉત્કૃષ્ટ ધાર્મિકતા મેં બહુ ઓછા લોકોમાં જોઈ છે! ક્યારેક તો ધર્મગુરુઓમાં પણ એવી ધાર્મિકતા મને જોવા નથી મળી! પ્રબોધભાઈએ તેમની લાઇફમાં ક્યારેય કોઈ વ્રત-તપ કર્યું નથી, ક્યારેય કોઈ મૂર્તિની પૂજા કરી નથી અને છતાં જે લોકોને એ બધું કરવામાં શ્રદ્ધા હોય તેવા લોકોને એ માટેની અનુકૂળતા કરી આપવાના હેતુથી એમણે પોતે ગૃહ જિનાલય બનાવ્યું હતું! સાન્તાક્રુઝ વેસ્ટ – મુંબઈમાં પ્રબોધભાઈએ બનાવેલા એ ગૃહ જિનાલયમાં આજે પણ દરરોજ દોઢસોથી બસો ભાવિકો સેવાપૂજા કરવા માટે આવે છે! એમની ધાર્મિકતા બંધિયાર નહોતી, જડ નહોતી – એટલે તેઓ હંમેશાં બીજાનો વિચાર કરતા હતા. અનેક પાંજરાપોળો અને વૃદ્ધાશ્રમોમાં પોતાના નામની તકતીઓ લગાવડાવ્યા વગર તેઓ નિયમિત રૂપે યોગદાન આપતા હતા. એ રીતે માનવતાનો ધર્મ નિભાવતા હતા. સાથે સાથે બીજાની ધાર્મિકતાને પ્રોત્સાહન મળે એ માટે પણ તેઓ પુરુષાર્થ કરતા હતા. એમનો એ પુરુષાર્થ મારે મન પ્રાર્થના અને સાધના કરતાં જરાય ઊતરતો નથી!