જેને મોક્ષની અભિલાષા છે અને તે માટે પુરુષાર્થ કરે છે તેવા મુમુક્ષુએ સ્વ- વૈરાગ્યની અભિવૃદ્ધિ માટે સ્વાધ્યાય અને અભ્યાસ તો કરવાના જ છે. સંગાથે ગુરુછાયામાં રહીને સંયમ જીવનના અંશ સમાન પાદ વિહાર અને તે પણ અડવા પગે, મર્યાદા યુક્ત વેશ, ધારણ, તપ, પરિમિત આહાર ગ્રહણ કરવા, આદિ સાધનાનો તે સ્વીકાર કરે છે. પ્રભુ વીરે ચતુવિદ શ્રી સંઘની સ્થાપના કરી. તે સંઘના પ્રધાન સ્વરૂપે અગિયાર ગણધર ભગવંતો અને નવ ગણ હતા. પરંતુ પાંચમા ગણધર શ્રી સુધર્મા સ્વામીજી, જેઓનું સર્વાધિક આયુષ્ય હતું, તેઓ પ્રથમ પટ્ટધર રૂપે પ્રતિષ્ઠિત થયા. અન્ય સર્વે ગણધર ભગવંતોની પરંપરા શ્રી સુધર્મા સ્વામીજીની શાખામાં સંમિલિત થઇ ગઈ. કાળક્રમે શિષ્યો, પ્રશિષ્યો, દ્વારા આ પરંપરામાં વિવિધ કુળ, શાખા, ગચ્છ અને સમુદાયનું સર્જન થયું. બાહ્ય સ્વરૂપે અલગ લાગતા આ સર્વે સમુદાય મૂળભૂત રૂપે તો એક અને સમાન છે. છતાં છધ્મસ્થ અવસ્થા, એટલે કે સર્વજ્ઞાપણુ પ્રાપ્ત કર્યા તે પૂર્વેની અવસ્થા, ધાતિ કર્મોથી પ્રભાવિત અવસ્થા હોવાથી, તે મુમુક્ષ – સાધકને ઔકોઈક એક સમુદાયના નિશ્ચિત સાધુ/ સાધ્વીજી પ્રત્યે એવો વિશેષ પ્રકારનો સંબંધ બંધાય છે જેને પોતાના ગુરુ / ગુરુણી રૂપે પ્રતિષ્ઠિત કરવા તે સાધક ઉત્સુક હોય છે. તે માટે તે પૂજ્ય ગુરુ / ગુરુણી સંગાથે સંયમ સ્વીકારની પૂર્વ ભૂમિકારૂપ સાધના કરે છે જેથી પોતાના પરિણામ, વિચારધારા અને પરસ્પરની સંવાદિતાનો ખ્યાલ આવે.