ચા પીતાં પીતાં તેમણે યોગેનભાઈને દેવલીના તોફાનોની વાત કરી. તેમની સાથે મસલત કરી દેવલીને ઘરે નહીં મોકલવાનું નક્કી કર્યું. દેવલી તો બિચારી રાજી રાજી થઈ ગઈ પણ હરામ બરોબર જો તેના બાબા કે ભાઈએ તેની ભાળ કાઢી હોય તો… દેવલીના નવા શેઠ શેઠાણી તેને હવે પોતાના ઘરે રાખે છે એ વાતને લીધે તેમને તો બલા ટળી એવું લાગ્યું. દેવલી તો ચા આપીને ચાલી ગઈ હતી. આજે તો સાચે તેણે હદ કરી નાખી હતી. તેણે અડધુંપડધું કામ કર્યું હતુ અને મનભરીને રમ્યા પછી તે વાસણ ઘસ્યા વગર જ સૂઈ ગઈ હતી. નીલાબેનને કાયમ કમરનો દુઃખાવો રહેતો પણ આજે રાતના વાતાવરણમાં સહેજ ઠંડક ભળી હતી એટલે દુખાવો વધારે હોવાના કારણે થોડુંક કળતર જેવું લાગતું હતું. સૂઈ ગયેલી દેવલી પર તેમને ગુસ્સો આવતો હતો. રસોડું સાફ કરતાં કરતાં એ મનોમન વિચારી રહ્યા હતાં કે અંતે તો કામવાળીની જ જાત ને. એને આમ માથે ચડાવાય જ નહીં. રોજે અડધુંપડધું કામ કરે, કામ કરવામાં નખરા કરે થોડું ચાલે ? આજે તો વાસણ ઘસવા જ નથી. જોઉં છું કેમ નથી ઉઠતી તે ? દેવલીનો હાથ ઝાલીને નીલાબેન બોલ્યા, ‘દેવલી, ઓ દેવલી… ઊઠ આ વાસણ સાફ કરવાના છે. તું ઊઠે છે કે…’ દેવલી પડખું ફરી. ‘ઊઠ.. ને દેવલી… સાંભળે છે કે તું…’ ઊંઘમાં ને ઊંઘમાં જ તે બબડી, ‘કાલે ઘસી લઈશ.’