‘વત્સ, તારી વાત સાચી છે. ફક્ત એકવાર જ એવું ફળ લાગેલું. પછી એ મોટું ને મોટું થતું ગયું. છેવટે તે એટલું મોટું થઈ ગયું કે એમ લાગતું હતું કે ડાળ તૂટી પડશે. પણ એવું થયું નહીં. કારણ કે તે ડાળ બીજી ડાળ પર ઝુકી ગયેલા. તેને આધાર મળી ગયો. એક દિવસ તે ફળ વૃક્ષ પરથી નીચે પડી ગયું. તેને તોડતાં તેમાંથી ખુબ બીજ નીકળ્યાં. હજારો બીજ. તે બીજોને મેં મારી આ ઝોળીમાં ભરી લીધાં. પણ હવે મારે બહાર જવાનું થતું નથી. તેથી મારે ઝોળીની જરૂર નથી. તું આ ઝોળી લઈ જા. સામેની દિશાએ ઝરણું ઓળંગીને જઈશ એટલે હજારો માઈલ પથરાળ જમીન જોવા મળશે. તને જ્યાં યોગ્ય લાગે ત્યાં બીજ વાવતો જજે. અહીંના નિસર્ગને ત્યાં ઉભું કર. વૃદ્ધાવસ્થામાં ત્યાં રહેજે. ક્યારેક તારા પગને પણ વિશ્રામ મળી રહેશે.’