આજે હવે જ્યારે લોકોને યોગ દિવસ માટે મચી પડીને તૈયારી કરતાં જોઉં છું ત્યારે એ દિવસો મને યાદ આવી રહ્યા છે. મારાં મૉમ વીસ વર્ષથી યોગાભ્યાસ કરે છે. યોગની આ સીઝનમાં તેમના વર્ગને, બીજાં પચાસ લોકો સાથે મંચ પર યોગ પ્રદર્શન કરવા માટે વ્યક્તિ દીઠ ૫૦૦ રૂપિયા મળે છે. આજકાલ છાપામાં હિજાબ પહેરેલી છાત્રાઓ યોગ કરતી હોય એવા ફોટોગ્રાફ્સ પણ જોવા મળે છે. વર્તમાન વિચારસરણીની સમસ્યા એ છે કે આવા વાર્ષિક અભ્યાસને કારણે થતા શારીરીક દુખાવા તો થોડા દિવસમં ભૂલી જવાશે, પણ આવનારી પેઢીને તો તેનું મહત્ત્વ જ નહીં સમજાયું હોય. યોગ સાથે ગર્વ જોડવામાં કંઈ ખોટું નથી.પરંતુ દેશદાઝની સાથે, મનોવૈજ્ઞાનિક અને શારીરીક ક્રિયાઓને થતા તેના ફાયદાઓની સમગ્રતયા સમજ પણ પ્રસારવી જોઈએ. આજના સમય માટે આ બન્ને બાબતો આપણા સમાજ અને દેશને માટે બહુ જરૂરી પણ છે. યોગાભ્યાસ દુનિયાને દેખાડવા માટે વર્ષમાં એકવાર નહીં પણ નિયમિતપણે થવો જોઈએ. જાહેરમાં, મોટા સમૂહમાં થતાં પ્રદર્શનોથી એવું જણાય કે યોગાભ્યાસ તો સામુહિક પ્રવૃત્તિ જ છે. એવું જરૂરી નથી. તમે બહુ મોટાં ગ્રૂપમાં યોગ ન કરવા માગતાં હો તો તમારા રૂમમાં બહુ સરસ સંગીત સાથે કે કોઈ પ્રશિક્ષકનાં માર્ગદર્શન હેઠળ અભ્યાસવર્ગમાં પણ તે કરી શકો છો.