‘એવું ન બોલો; તમને મારા સમ છે. હું તમને પ્રેમ કરીને આ ઘરમાં આવી છું. તમારા ઘરના જે રીત-રિવાજ, રહેણી-કરણી અને પરંપરાઓ હોય તે મારે પાળવાનાં જ હોય. મને કદાચ થોડી-ઘણી તકલીફ પડતી હશે, પણ એ બધાનું સાટું તમે રાત્રે વાળી આપો છો. તમે એક રાતમાં મને જેટલો પ્રેમ આપો છો એના બદલામાં હું આખું જીવન ન્યોછાવર કરવા તૈયાર છું.’ અંગજા પતિની છાતીમાં માથું છુપાવી દેતી અને એ પછીનો સમય સુગંધિત બની જતો. બધું બરાબર ગોઠવાઇ ગયું હતું ત્યારે એક દુર્ઘટના બની ગઇ. યુવરાજ બાઇક પર ક્યાંક જઇ રહ્યો હતો, સ્પીડ વધારે હતી. વચ્ચે સ્પીડબ્રેકર આવ્યું તે એને દેખાયું નહીં. બાઇક ઊછળી, યુવરાજ પણ હવામાં ઊછળ્યો અને પછી રોડ ડિવાઇડર પર પછડાયો. કરોડરજ્જુના મણકા પર જોરદાર ઇજા થઇ. વિજયરાજ પાસે પૈસાની કમી ન હતી. એમણે પહેલાં ઓર્થોપેડિક સર્જનને અને પછી ન્યૂરોસર્જનને કહ્યું, ‘સાહેબ, તમારા બિલની ચિંતા ન કરશો. તમે દસ લાખ માગશો તો હું વીસ લાખ આપીશ. પણ મારા યુવરાજને પાછો હરતો-ફરતો કરી દો.’ બે વાર સ્પાઇન સર્જરી કરવામાં આવી. પણ સફળતા ન મળી. યુવરાજ હવે પથારીમાં ચત્તોપાટ પડ્યો રહેતો હતો. વિજયરાજ ચૂપચાપ બધું જોયા કરતા હતા. વહુ આખો દિવસ રસોડું સાચવે, પતિની શુશ્રૂષા કરે, ઝાડો-પેશાબ કરાવવાથી માંડીને બોડીને સ્પંજ કરવા સુધીની તમામ ફરજો જાતે બજાવે, ખબર પૂછવા માટે આવતા મહેમાનોની સરભરા કરે અને આ બધું સાડીમાં લપેટાઇને અને લાજનો ઘૂમટો કાઢીને કરતી રહે. રાત્રે એકાંતમાં યુવરાજ રડી પડે, ‘અંગજા, પ્રિયે! હું તો હવે ક્યારેય પથારીમાંથી ઊભો નહીં થાઉં. મારો દેહ ક્યારેય ચેતનવંતો નહીં થાય. પણ તું તારી જિંદગી બચાવી લે.’ ‘કેવી રીતે?’ અંગજા પૂછી લેતી. ‘તારા પિયરમાં ચાલી જા. બીજું લગ્ન કરી લે. મારા આ લાકડાના ઠૂંઠા જેવા શરીરને વળગી રહીશ તો તું પણ મારી જેમ...’ અંગજા યુવરાજના હોઠો પર પોતાની હથેળી દબાવી દેતી, ‘આ વાત ફરીથી ક્યારેય ન કરશો, યુવરાજ. મેં ફક્ત તમારી સાથે લગ્ન નથી કર્યાં, પણ મેં આ પૂરા પરિવારની સાથે લગ્ન કર્યાં છે. હું જતી રહીશ તો પછી બાપુનું કોણ? બાની હાલત કેવી થશે? બહેનબા તો પરણીને ચાલ્યાં જશે. તમારું ધ્યાન કોણ રાખશે?’ યુવરાજની રડતી આંખો થંભી જતી હતી. એ અંગજાની હથેળી ચૂમી લેતો અને કહેતો, ‘તું સ્ત્રી નથી, અંગજા, તું તો દેવી છે. સાક્ષાત્ મા ભવાનીનો અંશ છો. તારા જેવી સ્ત્રીઓના કારણે જ શબ્દકોશમાં પ્રેમ, કરુણા, વફાદારી અને સમર્પણ જેવા શબ્દો ટકેલા છે.’