તેમ છતાં આ ફિલ્મ અનેક ઠેકાણે ચીલો ચાતરે છે. એક, વિશાલ ભારદ્વાજનું સુપર્બ રાઇટિંગ અને મેઘના ગુલઝારનું ડિરેક્શન. આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય સ્પૂનફીડિંગ નથી. ફૉર એક્ઝામ્પલ, ક્રાઇમ સીન પર પાન ખાઈને થૂંકતા, ફોટો પડાવતા, પુરાવાને ઘોર બેદરકારીથી હૅન્ડલ કરતા, સતત ફોન પર મંડ્યા રહેતા, ફૉરેન્સિક સાયન્સ ડિપાર્ટમેન્ટને ખબર આપવાની તસ્દી ન લેતા પોલીસવાળા, પોસ્ટમૉર્ટમ રૂમ જેવી સંવેદનશીલ જગ્યા પર પણ ઝબૂક-ઝબૂક થતી ટuુબલાઇટો અને અપૂરતો પ્રકાશ, પોલીસથી લઈને મીડિયા અને પબ્લિકના પોતાના પૂવર્‍ગ્રહો, ક્રાઇમનું અત્યંત નિદર્‍યતાથી કરાતું સેન્સેશનલાઇઝેશન વગેરે બધું જ અહીં છે. છતાં એ ક્યાંક સહજતાથી તો ક્યાંક ક્રૂર હ્યુમરથી આપોઆપ કહેવાઈ ગયું છે.