એ બારી સુલભા માટે અંગત સખી જેવી હતી. એક રૂમ, રસોડું ઓસરી ધરાવતાં એ જૂનવાણી ઢબના મકાનમાં એ બારી જ સુલભાને બહારના જગત સાથે જોડી રાખતી. સરકારી શાળાની નોકરી પૂરી કરી સાંજે સાડા પાંચ વાગે ઘરમાં પ્રવેશતી સુલભા ઘરનું તાળું ખોલી અને સૌથી પહેલાં એ બારી પાસે જઈ તેને ખોલી નાખતી. એ પછી કપડાં બદલાવી, ફ્રેશ થઈ અને પોતાના માટે એક કપ ચા બનાવતી. અને પછી એ બારી પાસે ખુરશી ગોઠવી ચાની નાની-નાની ચૂસકીઓ ભરતાં બારીમાંથી સામે દેખાતા રસ્તા તરફ તાકી રહેતી. હાથમાં રહેલા કપ માંહેની ચા ખૂટવા આવે તે પહેલાં તો સામેના રસ્તા પર એક ચિરપરિચિત ચહેરો દેખાતો. નવનીતલાલને આવતાં જોઈ તેના ચહેરા પર આનંદના ચાસ પડતા.