અને આ પ્રશ્નની ચર્ચાઓમાં તાત્પર્ય એ નીકળ્યું કે જ્યારે આપણે જે પરિવારની સંસ્કૃતિની વચ્ચે મોટા થઈએ છીએ તે પરિવારની ભાષા ને મહત્વ આપવામાં આવે ત્યાર બાદ ભારતનાં જે ભાગમાં ઉછરેલા છીએ તે ભાગની બોલીને મહત્વ આપવામાં આવે, અને ત્યાર પછી દેશની ભાષાને મહત્વ આપવામાં આવે ત્યાર પછી વિશ્વની ભાષાને મહત્વ આપવામાં આવે તો જ આપણે માતૃભાષાને સારી રીતે આપણાંમાં સમાવી છે તેમ કહી શકાય. દા.ખ એક ગુજરાતી પરિવાર મહારાષ્ટ્રમાં રહેતો હોય તો તેને માટે પહેલા ગુજરાતી ભાષા આવે ત્યાર પછી મરાઠી, હિન્દી અને છેલ્લે વિશ્વ લેન્ગ્વેજ આવે. પરંતુ આજે ભારતમાં વસેલો દરેકે દરેક પરિવાર પ્રથમ મહત્વ વિશ્વ ભાષાને આપે છે તેને કારણે પરિવારની અને રાજ્યની મૂળ ભાષા પાછળ ઠેલાય જાય છે. ખાસ કરીને નાના બાળકોને આ સ્પર્ધામાં ખેંચી લેવામાં આવે છે જેમાં તેમને ફોર્સ પાડવામાં આવે છે કે તેઓ ઇંગ્લિશ જ બોલે અને બાળકને શીખવવા માટે માતા-પિતાને પણ ફોર્સ કરવામાં આવે છે કે તેઓ પણ બાળક સાથે ઇંગ્લિશમાં જ વાત કરવાનો આગ્રહ રાખે. ઘણીવાર માં-બાપ પણ જાણતા હોય છે કે આ ખોટું છે પણ દરેક માતા-પિતાને પોતાનું બાળક પ્રથમ નંબરે આવે તે જોઈએ છે તેથી વિશ્વભાષાને અપનાવવાની દોડમાં તેઓ પણ જાણ્યે અજાણ્યે ખેંચાતા જાય છે. સ્કૂલ તો ઠીક પણ પરિવારમાં અને જાહેરમાં પણ ઇંગ્લિશમાં વાત કરી પોતાનો પ્રભાવ પાથરવાની એક હોડ લાગે છે. પાર્ટીઓમાં કોણ સ્ટાઈલથી ઇંગ્લિશ બોલી શકે છે તેની કોમ્પિટેશન લાગે છે ત્યારે તે શો ઓફની લાઇનમાં પોતાની મૂળ ભાષાની મીઠાસ ક્યાંક ખોવાઈ જાય છે. ઇન્ડિયાની હાઈફાઈ પાર્ટીઓમાં પોતાની મૂળ ભાષામાં બોલવું કે હિન્દીમાં વાત કરવું એ ટેકી કહેવાય છે પરંતુ અમેરીકામાં જ્યારે પાર્ટીઓ થાય છે ત્યારે ઇંગ્લિશનો મોહ છોડીને સૌ પોતપોતાની ભાષામાં વાત કરે છે. કોસ્મોપોલિટિન વાતાવરણ હોય તો હિન્દી ભાષામાં, બંગાળીઑ હોય તો બંગાળીમાં, તેલુગુઓ હોય તો તેલુગુ ભાષામાં વાતો કરે છે.