બાલ્ય અવસ્થામાં જે અનેકવિઘ જ્ઞાન અને શક્તિ બાળક પ્રાપ્ત કરે છે તેને પ્રાપ્ત કરવાનાં ઘણાં સાધનોમાંનું એક સાધન બાળકોની આ અનુકરણ કરવાની વૃત્તિ છે. આ શક્તિ એક સાધન માત્ર છે.સાધન તરીકે જ્યાં સુઘી અનુકરણશક્તિ વાપરવામાં આવે છે ત્યાં સુઘી બાળકના વિકાસને અવકાશ રહે છે; પણ જ્યારથી એ શક્તિ સાધન મટી સાઘ્ય બની જાય છે ત્યારથી બાળકનો વિકાસ અટકે છે. કેટલીકવાર અનુકરણવૃત્તિના દબાણથી સ્વયંસ્ફૂરિત ક્રિયા કરવાની શક્તિ કચડાઈ જાય છે. આથી જ અનુકરણ કરવાની વૃત્તિના અવકાશને મર્યાદાની જરૂર છે. જે બાળક બીજાને જ અનુસરે છે, તે બાળક બીજાને અનુસરવા ઉપરાંત પોતાને અનુસરતું નથી, તેનામાં વ્યક્તિત્વ નથી એમ માની શકાય.