પણ મનુષ્યોમાં બધા અર્થ લુપ્ત થઈ રહ્યા છે. મોટા ભાગના મનુષ્યો એવા છે કે જેમને પોતે મહેનત કરીને દુનિયામાં કંઈ નવું ઉત્પન્ન કરવું જ નથી અને બાકીના એવા છે જેમને ઉત્પન્ન તો કરવું છે પણ તેને દુનિયામાં વહેંચવું નથી સારું છે એ બેક્ટેરિયા આપણા જેવા નહોતા કારણ કે જો બેક્ટેરિયાને કંઈક નવું ઉત્પન્ન કરવાની ના પાડી દીધી હોત તો DNA ના એ અણુઓ એક બેક્ટેરિયામાંથી બીજા બેક્ટેરિયામાં આવ્યા જ ન હોત. જીવન વિકસ્યું જ ન હોત અને મનુષ્યની ઉત્પત્તિ જ ન થઈ હોત. જીવનના વિકાસ અને આપણી ઉત્પત્તિ આ એક જ આદેશનું પરિણામ છે કે પોતાને મળેલા સમયમાં વધુમાં વધુ ઉત્પન્ન કરવામાં આવે અને સમયના અંતે ઉત્પન્ન કરેલું તે બધું - ચાહે ધન હોય, વિદ્યા હોય, જ્ઞાાન હોય કે આત્મસાક્ષાત્કાર હોય - તેને મૃત્યુ પહેલા દુનિયામાં પૂરેપૂરુ વહેંચી દેવામાં આવે. જો દરેક માણસ એ બેક્ટેરિયાની જેમ જીવે તો દરેક મનુષ્ય આ દુનિયાને કંઈકને કંઈક નવું અને વિશેષ આપતો જાય. જો દરેક મનુષ્ય પોતાના જીવનને દુનિયામાં કંઈક ઉત્પન્ન કરવાનો અને પછી એ ઉત્પાદનને વહેંચી દેવાનો યજ્ઞા કરીને જીવી જાય તો ના તે પોતે ક્યારેક ગરીબ રહે, ના તેની પાછળ કોઈ ગરીબ રહે. બેક્ટેરિયાનુંએ જીવન રજસ ગુણોનું પ્રતીક છે અને તેનો અંત સત્ત્વ ગુણની શરુઆત છે. જે સમાજ, જે દેશ રજસ અને સત્ત્વ વચ્ચેના આ સમયમાં હશે તે જ ભવિષ્યમાં સાચા અધ્યાત્મ સુધી પહોંચી શકશે.