ઝળાંહળાં રોશનીમાં આખોય દરબારગઢ દીપી ઊઠેલો. આગળ આગળ તેજ રફતારે ઘોડી દોડાવતા દરબાર માલોજી અને પાછળ માફામાં બેઠેલાં રાજબા… માર માર કરતા ઘૂઘરમાળ રણકાવતા ચાલ્યા જતા બળદોનાંય સજેલાં-ધજેલાં અંગો… ઉનાળુ વાયરે ઊડવા માંડતો આ દરબારી રસ્તો ત્યારે લાલ રંગના જોધપુરી પથ્થરથી જડેલો હતો! રોજ સવાર-સાંજ પાણી છંટાતું ને સફાઈ કરનારા ટોપલા-સાવરણા લઈને, એક પા ઊભાં ઊભાં સલામો ભરતા. ખવાસો દરબારગઢમાં ગોલપણાં કરીને રાજી રહેતા. દરબારના એક ખોંખારે સૌ ધ્રૂજી ઊઠતા. હુકમ વગર ચકલુંય ફરકી શકતું નહોતું. ગઢમાં ભરાતી કચેરી હકડેઠઠ્ઠ રહેતી. હુક્કા-પાણી ને અમલ-કસુંબા ઘોળાતા રહેતા. ભાટચારણોના દુહા-છંદની રમઝટ જામતી. રાત ઝળાંહળાં થઈ ઊઠતી.