અને એવું જ થયું. બારમાના વેકેશન દરમ્યાન જ મારા બાપુજીએ મને નજીકના શહેરના સંપન્ન પરિવારના ચોકલેટી ચહેરાવાળા ચિન્મય સાથે પરણાવી દીધી. અને મારાં લગ્નમાં ઊલટભેર કામ કરનારા હરિતની કોરી નાદાન આંખોને અને મજબૂત ખભાને વિદાયવેળાના એક ભીના ડૂસકાની ભેટ આપી હું સસુરાલ ચાલી ગયેલી. પછી તો હરિત પણ ભણવાનું પૂરું કરીને, ગામના પાદરે નવી જ શરૂ થયેલી એક સિરામિક ફેકટરીમાં શિફટ એન્જિનિયર તરીકે નોકરીએ જોડાઈ ગયો. પરણી પણ ગયો છે. એનાં લગ્નમાં મેં મોકલેલી ચાંદીના ‘તાજમહાલ’ની રૂપેરી ભેટનો એક નિર્દોષ નાદાન ‘થેંક્યુ’થી સ્વીકાર કરીને…. હરિતનાં લગ્ન પછી લાંબી ‘નિરાંતે’ ગઈકાલે પહેલી વાર હું સાસરેથી મારા ગામ આવી છું. આજે સવારે આંખોમાં ‘હરિત રંગી’ ઉદાસી આંજીને હું આંગણામાંના ગુલમહોર નીચે બેઠી હતી, ને મારી મમ્મીએ મને કહેલું :