દરેક વાર્તાની શરૂઆત એક શેઅર - શાયરીથી થાય છે. ઉદાહરણ જોઇએ- ‘આકારમાં તો એકસરખાં હોય છે માણસ બધાં, કિન્તુ દિલના દ્વાર ખુંલ્લાં હોય છે એકાદના’ , ‘મન શું કામ બોલાવી રહ્યા છો, આ રીતે, લાશ છું, ને લાશને ક્યાં શ્વાસ જેવું હોય છે ?’ અને કથાનો અંત મોટાભાગે સુખાન્ત આવે છે. દુખાન્ત હોય ત્યાં કશોક આદર્શ આપણી સામે આવે છે. સરેરાસ સમાજમાં લગભગ દરેકનું જેવું એક્શન રિએક્શન હોય છે ઘટનાઓ પ્રત્યે તે પ્રકારનું ‘એક્શન રિ-એકશન’ વાર્તાકાર દ્વારા આલેખવામાં આવે છે. બીજું કે વર્ણનો સ્થૂળ અને જાણીતા પરિવેશના આપવા, પાત્રોનું વર્તન, ભાષા, વિચારોની રેન્જ, મૂલ્યો વિશેની આપણી સર્વસામાન્ય સમજ, થોડું રહસ્ય જગવે તે પ્રકારે ઘટનાક્રમને ઉલટસૂલટ કરવો, ભરપૂર વિશેષણો, એટલા જ ભરપૂર આશ્ચર્યચિહ્નોનો ઉપયોગ (ઘણીવાર તો આશ્ચર્યચિહ્યન અમુક જગ્યા કેમ છે એ વિશે પણ આશ્ચર્ય જન્મી આવે તેટલો અને તેવો ઉપયોગ ! ! !), છાપામાં આવતી ઘટનાઓને રિપોર્ટરની ભાષાથી એક સ્ટેજ આગળ જતી ભાષામાં મુકવાની હથોટી- આ રેસિપી પરનું પ્રભુત્વ આનંદ જન્માવે છે. એમને ખુબ ખુબ અભિનંદન. બહોળા વાચક વર્ગને વાંચતા કરવા માટે પણ. મજા આવી. મજા આપશે બધાને.