વેદનાને વળી ક્યાં પગ હોય છે ? અને આ તો પાછું માનું હૃદય…. રુદનના આવેગથી લજ્જાનું આખું ય શરીર ધ્રુજી રહ્યું હતું. કાવેરી તેની પીઠ પર ક્યાંય સુધી હાથ ફેરવતી ત્યાં જ બેસી રહી. શબ્દોની જરૂર ન હતી અને તોય શબ્દો જાણે હવામાં તોળાઈ રહ્યા હતા. એ જ ઠાલાં આશ્વાસનો અને ખોખા જેવાં ખાલી વાક્યો…. લગભગ બધાં ય લજ્જાને મોઢે જ હશે. બોલવાનો શો મતલબ હતો ? ક્ષણો એમ જ પસાર થતી રહી. થોડી વારમાં વેદાંતે ડોકિયું કર્યું.