સમય પસાર થતો રહ્યો, વપરાશકારો બદલાતા રહ્યા. નવા સંશોધનો અને શોધો થતી રહી, ફોનની મહત્તા ઘટતી રહી, પરંતુ હોસ્ટેલના વિદ્યાર્થીઓ માટે હજુ પણ સંદેશ મેળવવાનું શ્રેષ્ઠ સાધન તે જ હતું. જો કે સમયના માર અને વિદ્યાર્થીઓ બેદરકાર, એટલે ફોનને લાકડાના પિંજરામાં પૂરવો પડેલો, જેને તાળુ મારીને રખાતું. હવે ફોનની આસપાસ કોઈ રહેતું નહીં, પણ જ્યારે ફોન રણકે ત્યારે આસપાસથી પસાર થયેલા વિદ્યાર્થીઓ તેને ઉંચકી લેતા, જવાબ આપવાની ઈચ્છા થાય તો દરકાર લેતા, નહીંતો છોડી દેતા. ફોન રણક્યો, કોઈએ ઉંચક્યો અને જો સામેથી કોઈ કોમળ, યુવતિનો સ્વર સંભળાય તો વાતાવરણમાં અચાનક ચેતન પ્રસરી જતું. જે નસીબદાર વ્યક્તિનો એ ફોન હોય તેમને બૂમ પાડવામાં આવતી. “૧૦૫ સંદી……પ……” અને તેની થોડીક ક્ષણો પછી સામેથી સાક્ષાત ગંજી બરમૂડાધારી સંદીપ પ્રગટ થતો…. જો કે ચાલમાં જરાય ઉતાવળ નહીં, જાણે મોર્નિંગ વોક કરવા નીકળ્યા, પણ જ્યારે કોઈક કહે, “અરે, જલ્દી કર, કોઈક છોકરીનો છે….” તો એ ઝડપ દસ બાર ગણી થઈ જતી, ફોન પાસે આવી, પેલા આર્કિટેક્ચર વાળા મનનના હાથમાંથી ફોન છીનવી લઈ તેના તરફ તુચ્છકારથી જોઈ, ફોનમાંથી આવતા મધુર સ્વર તરફ ધ્યાન આપી, અવાજમાં ચાસણી ભેળવી “હાં, હલો…. સંદીપ બોલું છું…” બોલતો, અને સામેવાળી જે જવાબ આપતી હશે તેની કલ્પનાઓથી આસપાસવાળા, તેના તુચ્છકાર છતાં ફોન પૂરો થાય ત્યાં સુધી એક જ જગ્યા પર ધ્રૃવ વ્રત કરતા. લાંબા લાંબા, સૂકા સૂકા નિઃશ્વાસ નાખતા અને પોતપોતાના રૂમ તરફ, અલબત્ત ફોન પૂરો થયે, અને પોતાને પણ એવો જ ફોન એક દિવસ આવશે એવી આશાએ, જતા રહેતાં.