અમારું ઘર વચમાં હતું આથી પાછળની બાજુ મંદિર અને તળાવ તથા આગળ તરફ મારી શાળા, બસસ્ટેશન, નાનકડી બજાર વગેરે નજીક થતા. પપ્પાની બેંક તો સાવ જ પાસે. મારી શાળાની સામે જ નાનકડું બસસ્ટેશન હતું. દિવસમાં માંડ એકાદ-બે બસો આવતી હશે. માવજી મહેશ્વરીના મને બહુ ગમતા ‘બોર’ નિબંધમાં જે બસસ્ટેશનનો ઉલ્લેખ છે, એ વાચતાં મારા મનમસ્તિષ્કમાં ખોંભડીનું એ જ બસસ્ટેશન તાદ્રશ થાય છે. શાળાના મુખ્ય દરવાજાની સામેની ખુલ્લી જગ્યામાં મોટા ઝાડ અને એની ફરતે ગોળાકાર સિમેન્ટના ઓટલાઓનો સમૂહ હતો. તેની નીચે ચાપાણીની, હજામતની કેબીનો, ફળફળાદી વગેરેની લારીઓ ઉભી રહેતી. એમાંથી એક કેબીનને અમે ‘શંભુની દુકાન’ તરીકે ઓળખતા. શાળામાં એક મોટી અને એક નાની એમ બે રીસેસ પડતી. મોટી રીસેસમાં ઘેર જમવા જતા અને નાની રીસેસમાં કોઈવાર શંભુની દુકાનેથી પીપર- આમલી વગેરે ખરીદતા. ટચલી આંગળી જેટલી લાંબી સંતરાના રંગ, આકાર અને સ્વાદવાળી પીપર આવતી. ખટ્ટમીઠ્ઠી. અને આઈસક્રીમ ખાવાની જે સળી જેવી ચમચી હોય છે તેની પર આમલી ચોંટાડેલી હોય જેની પર પીળા રંગનું પાતળું રેપર રહેતું. મમરાના લાડુ પણ મળતા. ઉનાળામાં પ્લાસ્ટીકની લાંબી નળાકાર પેકીંગમાં લેમન, ઓરેન્જ, કાલાખટ્ટા ફ્લેવરનું ઠંડુ પીણું મળતું જેને અમે ‘પેપ્સી’ કહેતા. ગામડાની છોકરીઓ ‘ફેફ્સી’ કહેતી ! શાળા વચ્ચેથી બે ભાગમાં વહેચાયેલી હતી-કન્યાશાળા અને કુમારશાળા. પાછળ રેતી પાથરેલું મોટું મેદાન હતું. સવારની પ્રાર્થના, રીસેસમાં રમવાનું, પી.ટી.નો વર્ગ તથા શાળાના સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમો ત્યાં થતા. એકવાર કોઈ નૃત્યમાં મેં ભાગ લીધેલો ત્યારે મમ્મીએ જાતે ભરેલા ચણીયાચોળી પહેરેલા એ યાદ છે.