‘પછી તાજિયા સાથે ચાલતા લાલશાહબાપુને કોઈએ કહ્યું કે બાપુ, એક બનિયેકા બેટા હૂલ-ધમાલ લે રહા થા – ખૂન નિકલા. એટલે લાલશાહબાપુ દોડ્યા. એની છાતી ખુલ્લી કરી આકાશ તરફ હવામાં હાથ ઊંચા કર્યા. દુવા માંગી પછી માત્ર પોતાનું થૂંક ઘાવ પર લગાડ્યું. ઠીક થઈ ગયું. બસ ત્યારથી એ દરરોજ દરગાહમાં જતો-આવતો થઈ ગયો.