હવે મારા શંકાશીલ મનમાં બધાં ચક્રો એકસાથે ફરવા લાગ્યાં. આમેય મારું મન શંકાશીલ. સારા કરતાં ખરાબ વિચાર પહેલાં આવે. ભીડવાળી જગ્યાએ હોઉં તો ડાબે-જમણે જોનારા બધા જ ખિસ્સાકાતરુ દેખાય, બેંકનું લૉકર ઑપરેટ કરતી વખતે લૂંટારાઓ ક્યાંથી કેવી રીતે ત્રાટકી શકે તેનો જ વિચાર આવતો હોય, કોઈ ડૉક્યૂમેંટ કે ચેક રેઢા જોઉં તો કોણ કેવી રીતે ફ્રોડ કરી શકે તેના વિચાર મન પર કબજો જમાવી દે. અરે ! ડૉક્ટરો પર પણ વિશ્વાસ ન આવે ! એટલે જ તો એપેંડીક્ષનું ઑપરેશન કરાવતી વખતે ડૉક્ટરે કીડની કાઢી લીધી હશે એવી શંકા થતાં ઑપરેશન પછી ફરી સોનોગ્રાફી કરાવી બંને કીડનીઓ સલામત હોવાની ખાતરી પણ કરી લીધી હતી ! શું થાય ? જમાનો જ એવો ખરાબ આવ્યો છે કે શંકાશીલ રહેવું સારું. એમાંય આ રીક્ષાવાળાના દરણ કાંઈ સારા તો નથી જ લાગતા, લફંગો જ લાગે છે. કોની છોકરી ઉઠાવી લાવ્યો હશે ! આ બાળકીના મા-બાપ બિચારા. . હવે આ અપહૃત છોકરીને આ લફંગાના પંજામાંથી છોડાવવાની મારી ફરજ હતી. એકવાર છોકરી હાથમાં આવે કે માણસને તો પોલીસમાં જ સોંપી દેવો છે. જેલની હવા ખાય – હાડકાં ખોખરાં થાય તો બીજીવાર આવા કામ કરતાં અટકે અને આ બાળકી ! હું જ દત્તક લઈ લઉં તો ? આમેય એટલી જ ખોટ રાખી છે ભગવાને. નજર હવે આકાશની પેલે પારનું જોવા લાગી હતી.