મહારાજ પરીક્ષિતને ત્યાં સુધી નવરાશ ન મળી, જ્યાં સુધી મૃત્યુ એક અભિશાપના શિલાલેખ સરીખા ઉચ્ચારો બનીને તેમની સન્મુખ ન આવ્યું. તેમ છતાં જે ક્ષણે એમને ખ્યાલ આવ્યો કે હવે નવરાશ મેળવી લેવી પડશે ત્યારે તેઓ આસન સિદ્ધ કરીને શુકદેવજી સામે બેસી ગયા. સળંગ સાત દિવસની નવરાશ! તો પણ એ જ નવરાશે એમને મોક્ષ તો અપાવ્યો જ, પરંતુ એ મોક્ષ શા કામનો? કારણ કે આખી જિંદગી તો રાજકાજમાં અને મૃગયા ખેલવામાં જ ગઈ. તેમણે માની લીધું કે શિકાર એ નવરાશનો આનંદ છે જ્યારે કે રાજા માટે શિકાર એ ફરજિયાત રાજધર્મ છે જે એનામાં વીરતાને સ્થિર રાખે છે. શિકાર ન કરનારો રાજા પછીના યુદ્ધ હારી જતો હોય છે. એટલે કે આપણે જો નવરાશમાં પણ એ જ પ્રવૃત્તિ કરીએ જે આપણો જવાબદારી પ્રમાણેનો કોઈ ધર્મ છે તો એ નવરાશ નથી.