રંગત્વ અને મનનું અંધત્વ બંન્ને સમાન છે. રંગની ખબર બધાને હોય, કાળો, ધોળો, પીળો, લાલ પણ જ્યારે તેની ઈફેક્ટની વાત આવે ત્યારે મન બહેરૂ થઈ જતું હોય છે. 61માં નેશનલ એર્વોડમાં શોર્ટ ફિલ્મ બહેરૂપિયો જીતી હતી. કથા હતી રસ્તે રખડતા એક એવા જીપ્સી માનવની, જે અલગ અલગ રૂપ-રંગ બદલી પૈસા કમાવવાનો ધંધો કરતો હોય છે. એક્ચ્યુલી પૈસા કમાવવાનો ધંધો કરતો હોય છે, કે આ તેની કોલેજકાળની કોઈ ટેલેન્ટને દુનિયા સામે નિખારવા માટે હાર્ડ વર્ક કરતો હોય છે, તે સફેદ રંગની જેમ સાફ નથી દેખાતું. પાછો બહેરૂપિયો બને છે, તે તમામ ઈશ્વરના રૂપો જ હોય છે. અલગ અલગ સ્વરૂપોથી લોકોને રિજવવાની કોશિશ કરે છે, પણ ફિલ્મનો અંત થાય છે, ત્યાં સુધી તો કોઈ રિજાતું નથી. કારણ કે બહેરૂપિયા તો આપણી ગલીઓમાં પણ ચક્કર લગાવતા હોય છે. એક દિવસ એક સ્ત્રીનું રૂપ ધારણ કરે છે, અને કોઈ હવસખોર તેનો રેપ કરવાની કોશિશ કરે છે. આમ તો આ બહેરૂપિયો મેલ ન હોત તો સામેનો મેલ તેને ફિમેલ સમજી કચળી નાખેત. પણ આપણો નાયક આ હવસના ભૂખ્યાને ધક્કો મારી પોતાની જાતને બચાલી લે છે. જે નદીમાં તે રોજ સ્નાન કરી પોતાનો કલર ઉતારતો હોય છે, ત્યાં જઈ ચહેરા પરનો મેકઅપ ઉતારે છે. સ્વાભાવિક છે, ચહેરા પરનો મેકઅપ હોય તો આંસુ નથી દેખાવાના, પણ હિબકા તો એક્ટિંગનો પાર્ટ છે, તેને સાઉન્ડ છે. દિલથી આવે છે. છાતીનો ભાગ ઉંચો નીચો થઈ જાય છે. તો ઈતની સી હે યે કહાની… આગે દેખ લીજીયેગા…