આદમીથી મનુષ્ય અને મનુષ્યથી નરોત્તમ બનવા જન્મજન્માંતરનું તીર્થાટન કરવું પડે. માટીના કાયાગૃહમાંથી નીકળી જઈ એ સઘળું પરહરતો, છાંડતો, ભીતરની યાત્રા કરતો કરતો જો એ મનની પણ સોંસરવો નીકળી જાય તો સામે વિસ્તરેલું રહે છે અનંત ભૂરું આકાશ. પછી ક્યાં તન અને મન ! ન વાસના, ન વિચાર. એથી તો તન અને મન આપણી કીંમતી મૂડી છે. એને જ સાચવીને વાપરતાં બહોળો વેપાર કરવાનો છે. મનુષ્યજીવન એટલે ભવોભવના અસંખ્ય બારણાંઓમાંનું અંતિમ દ્વાર. જ્યાંથી કોઈ પણ દિશામાં રસ્તો ફંટાઈ શકે. અ જંકશન. જુદા જુદા નગરનાં નામ અને માઈલના સાઈનબૉર્ડ અહીં છે. સાઈનબૉર્ડ વાંચીને ક્યાં જવું તે નક્કી પણ આપણે કરવાનું અને ચાલવુંય આપણે જ પડે. રસ્તો ક્યારે ચાલે છે ? માણસ પર મનુષ્યત્વની મહોર મારી માનવ્યને આપણે જ સિદ્ધ કરવું પડે.