સાન્તાક્લોઝના દેશ ફિનલેન્ડને છોડીને અમે નોબેલ પારિતોષિકના દેશ સ્વિડન તરફ પ્રયાણ કર્યું. આ પ્રવાસની ખાસ વિશેષતા એ હતી કે માત્ર મંઝિલ જ નહીં, પણ ત્યાં પહોંચવાની મુસાફરી પણ રોચક રહી. અમે હેલસિન્કીથી સ્ટોકહોમ પહોંચવા ક્રૂઝમાં એડવાન્સ બુકિંગ કરાવ્યું હતું. સાચું કહું તો, આ મારી જિંદગીની પહેલી ક્રૂઝ હતી. સાંજે પાંચ વાગ્યે અમે અમારું શિપ દૂરથી જોઈને જ બહુ ખુશ થઇ ગયાં. જાણે દસ માળનો એક ટાપુ જ જોઇ લો! અમે જ્યારે જહાજમાં દાખલ થયાં કે તરત એની ઝાકઝમાળથી પ્રભાવિત થઇ ગયાં. અમારો રૂમ આઠમે માળે હતો. અમે રૂમમાં સામાન મૂક્યો અને નીકળી પડ્યાં ક્રૂઝની લટાર મારવા. જાણે કે મેળો જામ્યો હોય એવું દૃશ્ય હતું. એક માળ પર ખાણીપીણી માટે સુંદર રેસ્ટોરાં તો એક માળ પર ડ્યૂટી-ફ્રી શોપ્સ, એક માળ પર ઝકુઝી અને સ્વિમિંગપૂલ તો એક માળ પર ડાન્સ, એક્રોબેટિક્સ, હાસ્યના વિવિધ મનોરંજન કાર્યક્રમો. એવું લાગે કે આપણે પાણી પર તરતા એક મોટા શહેરમાં જ આવી ગયાં છીએ. ખાસ્સા પાંચ-છ કલાક આ બધું માણીને થાકીને અમે કેબિનમાં આરામ કરવા આવ્યાં. લગભગ સાડા દસનો સમય હતો. પથારીમાં લંબાવ્યું અને ત્યાં જ કેબિનની બારીમાંથી સૂર્યાસ્ત દેખાયો. પૃથ્વીની અનંત ક્ષિતિજ અને એમાં આથમતા સૂર્ય અને અમારી વચ્ચે માત્ર દરિયો હતો. સૂરજદાદા પણ આજે અમને લાડ લડાવવાના મૂડમાં હતા. આખા આકાશમાં લાલિમા ફેલાયેલી હતી અને વિશાળ દરિયામાં એ લાલાશનું પ્રતિબિંબ પડતું હતું. બેશક, આ મેં અત્યાર સુધી જોયેલો સર્વશ્રેષ્ઠ સૂર્યાસ્ત હતો અને એ પણ રાત્રે સાડા દસ વાગ્યે! બોલો!