આ તો સાદું ઉદાહરણ છે. આ રીતે અનેક બાબતો આપણા મનને સતત સ્ટિમ્યુલેટ કરતી રહે છે. સતત તેને હલબલાવી નાખવાને લીધે તેમાં તાણ ઊભી થાય છે. પેલું ફેમસ ગીત યાદ આવે કે ઈસ શહેરમેં હર શખ્સ પરેશાનસા ક્યું હૈ. સૌરાષ્ટ્રના લોકો મુંબઈમાં આવે તો તેમને ટ્રેનની ગરદી અને લોકોને દોડતા જોઈને આઘાત લાગે. પણ જ્યારે એ જ લોકો જો મુંબઈમાં સ્થાયી થાય તો પૈસા કમાવવા માટે મુંબઈની લોકલ ટ્રેનમાં હડદોલા ખાતા, દોડતા શીખી જાય. સતત દોડતો આ માનવ એટલો તંગ હોય હંમેશા કે વાતવાતમાં ઝઘડી પડે. ટ્રેનમાં મારામારી નવી વાત નથી. હવે તો ગરદીમાં પણ લોકો એકબીજા સામે જોવાને બદલે મોબાઈલમાં જુએ છે. મોબાઈલમાં સોશિયલ મીડિયામાં સતત એકબીજાને ઉતારી પાડતા સંદેશાઓ મોકલે અને લખે. બળાત્કાર જેવા મામલે પણ હિન્દુ-મુસ્લિમનું કાર્ડ ફેકાય અને પછી વળી એના પર ચર્ચાના દોર દ્વારા બાબરી મસ્જિદ કે સોમનાથના મંદિરની ધ્વંશની વાતો ઊખેડાય. ખરજવું થયું હોય તો તેને ખંજવાળીએ તો તેમાંથી લોહી નીકળે. પીડા થાય તે છતાં તેને ખંજવાળવાની જે મજા આવે તેને અટકાવવી કેટલી મુશ્કેલ હોય છે તે થોડેઘણે અંશે આપણે સૌ આ વાત જાણીએ જ છીએ.