” માટી, ચાકડો અને કુંભકાર આ પ્રત્યેક હસ્તિ, પોત પોતનું અલગ અલગ અસ્તિત્વ ધરાવે છે. એ સર્વ વિદિત છે કે માટી જ્યારે ચાકડા પર ચઢે, ચાકડો ફરે અને કુંભકારનો અનુભવી હાથ આ માટી પર ચોક્કસ રીતે ફરે, તો…. એક અવનવો આકાર માટી ધારણ કરે છે. હવે માની લઇએ કે ગુજરાતી ગઝલ-કાવ્ય એ માટી છે. સુરીલું સંગીત એ ચાકડો છે અને કુંભકારનો હાથ ફરતાં એમાંથી જે આકાર કે સ્વરૂપ આપણને અનુભવવા મળે તે આ કાર્યક્રમ છે. આકારને પામવા માટે માટીમાં પાણી ભળે એ જરૂરી છે. વૈજ્ઞાનિક દ્રષ્ટિએ જુઓ તો માટી અને પાણીના તત્વોના સંયોજનમાં અવકાશ હોય જ. ચાકડા પર ચઢતા એ માટીને પવન મળે, અને પછી અગ્નિમાંથી આ આકાર પસાર થાય તો તેને ઘડો, ગાગર, માટલું ….વિગેરે વિગેરે કહેવાય છે.