મોડેથી સ્ત્રીઓનું ટોળું ગયું. બાપુજી ઓફિસેથી ઘરે આવ્યા અને બાએ માંડીને વાત કરી તે મેં ધ્યાનથી સાંભળી. છોકરો પાંચ ચોપડી ભણેલો છે પણ મસ્જિદબંદર પર કરિયાણાનો વેપાર મોટો. દીકરી ખાધેપીધે તો સુખી રહે. બાપુજી કડક સ્વભાવના. આમ લાડ કરે પણ એમની સામે ન બોલાય, બાથીય નહીં. તો મારું મોં ખૂલે જ ક્યાંથી ? મારી નજર સામે કોલેજના મંચ પર ડૉ. શેટ્ટીએ એમનાં પત્નીને ફેલોશિપ મળતાં તેમને બિરદાવતાં કરેલા પ્રવચનનું દશ્ય તાદશ્ય થઈ ગયું. ‘જોવા’ આવવાની ઘટના બે-ત્રણ વાર બની અને મારું ગોઠવાઈ ગયું. છોકરો, અનિલ પણ કોલેજને દરવાજેથી પાછો વળી ગયેલો, બાપાની નાની દુકાને બેસી કશીક લે-વેચનો ધંધો સંભાળતો હતો. બે ઓરડાનું ઘર. ઘરમાં મા અને બાપાની કેન્સરની મરણપથારી. ભાઈબહેન નહીં. લો, આથી રૂડું શું ? ભયો ભયો. લગ્ન પણ જલદી લેવાનાં અને ઝાઝી ધામધૂમ નહીં. હું તો હેબતાઈ જ ગઈ. મને ગાવાનો શોખ. ગળું પણ સારું પણ ‘રાગડા’ તાણવાનું આપણે શીખીને શું કરવાનું એટલે સંગીતના કલાસમાં જવા ન મળ્યું. કોલેજમાં હું અને હંસા ટેરેસ જવાનાં પગથિયે બેસીને પ્રેક્ટિસ કરતાં. હંસા નાનું ટેપરેકોર્ડર (અમારા પોકેટમનીમાંથી સંયુક્ત રીતે ખરીદેલું) વગાડે, હું ધ્યાનથી સાંભળીને એવું ગાવાની કોશિશ કરું. ટી.વી. પર શરૂ થનારા મ્યુઝિકના રિયાલિટી શોમાં ભાગ લઉં એવી હંસાની ઈચ્છા-આગ્રહ જે ગણો તે. તારા બાપુજી પાસે રજા માગવાની તૈયારી પણ પછી કરીશું, પહેલાં આ તૈયારી કર.