વાતાવરણ ગંભીર બની ગયું હતું. ત્રણેય ગરીબડા ચહેરાઓ સામે તાકીને હરિવલ્લભદાસે ટકોર કરી. ‘ખરા છો તમે! જીવતો-જાગતો તમારી સામે ઊભો છું તોય સોગિયું મોઢું કરીને કેમ બેઠા છો?’ હું કાલે ને કાલે તો જતો નથી રહેવાનો...’ પુત્રી અને બંને પુત્રવધૂઓને એમણે સમજાવ્યું. ‘મંજુના કિસ્સામાંથી મને પાઠ શીખવા મળ્યો કે ગમે તે ક્ષણે ગમે તે ઘટના બની શકે છે એેને પહોંચી વળવા માટે માણસો આગોતરી તૈયારી કરી રાખવી જોઈએ. એના વિશે વિચારવાની પ્રક્રિયા મારા મગજમાં અત્યારે ઘૂંટાઈ રહી છે આ દસેક દિવસમાં જ હું મારું વિલ ફાઇનલ કરી નાખીશ. સોયની અણી જેટલો પણ કોઈને અન્યાય ના થાય અને મારી વિદાય પછી અંદરોઅંદર લગીર પણ વિખવાદ ના થાય એની સંપૂર્ણ તકેદારી રાખીને તમામ પ્રોપર્ટીથી માંડીને સોના-ચાંદી વાસણની વહેંચણીની સૂચના પણ લેખિતમાં જ આપીને જઈશ...’