સદ્દઆચાર, અહિંસા સ્વભાવનું ઉદ્દઘાટન છે, સ્વરૂપનું અનાવરણ છે. મહાવીરે તેનો આ અર્થ લીધો છે. જે સ્વયમમાં સ્થિત છે; તેને અહિંસા ઉપલબ્ધ છે. જે આચાર કેવળ ક્રિયા માત્ર છે, સ્વભાવની સહજ સ્ફુરણા(Spontaneous Expression) નથી, તે ભ્રમણા, ગાઢ અહંમા, લઇ જાય છ.ે તેથી અહંકાર (Ego) વિશેષ પરિપુષ્ટ થાય છ.ે આ માર્ગે પણ અહંકાર વધે છે અને બલિષ્ટ બને છ.ે કહેવાતા સાધુ અને સંન્યાસીમાં પ્રગાઢ દંભ દેખાય છે તે માત્ર અનાયાસ નથી. આવી રીતે પ્રાપ્ત કરેલું ચરિત્ર અહંકારપૂર્તિનું સાધન બની જાય છે, જેમ પ્રાપ્ત કરેલું ધન બને છે તેમ. ચારિત્ર્ય પણ પરિગ્રહ અને સંપત્તિનું રૂપ લઇ લે છે. જે કંઇ બહારથી પ્રાપ્ત થાય છે તે 'હું'ને ભરે છે. આશ્ચર્ય છે કે આવો ત્યાગ પણ પરિગ્રહ બને છે, અને આવા વિનયમાં પણ અહંકાર હોય છે. શુંકહેવાતા વિનયના નમેલા શિર પાછળ ભારોભાર દંભથી ઉઠેલા શિરનું દર્શન નથી થતું ?