સમગ્ર ભારતીય ભજન સાહિત્યનાં મુખ્ય લક્ષણોમાં ‘પરમાત્માની અકળ લીલા અને પૂરોગામી ભક્તોને પ્રભુએ કરેલી સહાયનું વર્ણન’ એ અગત્યનું લક્ષણ છે. સૌરાષ્ટ્રના ભજનિક સંતકવિઓનાં ભજનોમાં પણ આ તત્વનું આલેખન જોવા મળે છે. પ્રભુનામનું મહત્વ બતાવતાં ઘણાં ભજનોમાં ખૂબ જ ભાવપૂર્ણ શબ્દોમાં જુદા જુદા ભક્તોના પ્રસંગો વર્ણવાયા છે. ભક્તિમાર્ગના બધાં કવિ ભક્તો પુરાણોના પ્રસંગોના ઉલ્લેખો દ્વારા ભગવાનની ભક્તવત્સલતા પ્રગટ કરતા હોય છે. ક્યારેક તો એ પ્રસંગો યાદ કરાવી પ્રભુને મીઠો ઠપકો પણ આપતા હોય છે. ભજનોમાં પૌરાણિક દ્રષ્ટાંતો જેને સાહિત્યની પરિભાષામાં પુરાખ્યાન (મિથ) કહેવામાં આવે છે તેવા પ્રસંગોનું આલેખન વારંવાર થતું રહ્યું છે. ભજનોમાં વર્ણવાયેલા આ પ્રસંગોમાં વૈવિધ્ય છે. સ્વજનોએ કષ્ટ આપ્યું હોય અને પ્રભુએ ઉગાર્યો હોય એવા ભક્તો છે ધ્રુવ અને પ્રહલાદ. આ બંને ભક્તોનો ઉલ્લેખ વારંવાર સંત ભક્તોએ પોતાનાં ભજનોમાં કર્યો છે.તો અભિમાનીઓના અભિમાન ઉતારવા પ્રભુએ અવતાર ધરી આતતાયીઓનો સંહાર કર્યો છે, ને ભક્તોને ઉગાર્યા છે એની યાદ અપાવતાં રાવણનું રાજય વિભિષણને સોપ્યું, કંસ,જરાસંધ, કાળયવન જેવા અનેકને દંડ દીધો અવા પ્રસંગોનો ઉલ્લેખ પણ ઘણાસંત ભક્ત કવિઓ પોતાનાં ભજનોમાં કરે છે. એ જ રીતે નિંભાડામાંથી બિલાડીનાં બચલાં ઉગાર્યાં, ઊંડા જળમાં ઝૂડના મોઢામાં ફસાયેલા હાથીને બચાવ્યો, દ્રૌપદીનાં ચીર પૂર્યા, કોલવાને માથે કરૂણા કરી મંદિર ફેરવ્યાં, પાંડવોને લાક્ષાગૃહમાંથી બચાવ્યા, ટીટાડીના ઈંડા માથે ઘંટ વાળીને એની સંભાળ લીધી, રોહિદાસ માટે શાળીગ્રામને ચલાવ્યા, અધર્મી સજના કસાઈનો ઉદ્ધાર કર્યો, નરસિંહ મહેતાને હાથોહાથ હાર આપ્યો, મીરાંબાઈના ઝેરના કટોરા અમૃત કીધાં, રામદેવ અવતારે વાણિયાનાં બૂડતાં જહાજ સ્થિર કર્યાં, ગણિકાને પણ ભક્તોમાં સ્થાન આપ્યું, અહલ્યાનો ઉદ્ધાર કર્યો, વિઠુલ પખે વેળુ વાવી ને એમાં અનાજ પકાવ્યું, હરિશ્ચન્દ્રરાજાની કસોટી તો કરી પણ પછી સત્યવાદી તરીકે અમર કર્યો, કુંવરબાઈ મામેરાં પૂર્યાં, નામદેવનું છાપરૂં સમાર્યું, હળાહળ વિષ ભરેલ અજગરને ખાવાનું આપ્યું, નારદની ચોરાશી છાડાવી, અંબરિષ રાજાનો શ્રાપ્રટાળવા દશ અવતાર ધર્યા, વિદુરજીની ભાજી ખાધી, શબરીનાં બોર પ્રેમથી આરોગ્યા વગેરે પ્રસંગોના ઉલ્લેખો કરીને પરમ કૃપાળુ પરમાત્માની ભક્તજનો પ્રત્યેની અનુકંપાનું વર્ણન આ સંત ભક્ત કવિઓએ વારંવાર પોતાની ભજનરચનાઓમાં કર્યું છે.