છ વાગે અમે ખિતૌલી ઝોનના ગેટ પર આવી પહોંચ્યા હતા. ત્યાં ગેટ પર સ્થાપિત કેબિનમાં પરમિટ અને દરેક મેમ્બરના ઓળખપત્ર બતાવી અમે જંગલમાં પ્રવેશ કર્યો. પરોઢે પોતાની પાંપણો ખોલી હતી, નવા દિવસનાં આગમનની ખુશીમાં પક્ષીઓ કલરવ કરી રહ્યા હતા. વાતાવરણમાં રહેલી મહેક અમને આવીને વળગી રહી હતી અને જંગલની વધારે જાણકારી મેળવવા મેં અમારા ગાઈડનું માથું ખાવાનું શરૂ કર્યું. અમારા ગાઈડ જબરા સ્પોટર હતા. તેમણે અમને કહ્યું કે પહેલા આપણે જલ્દીથી એવી જગ્યાએ ફરી લઈએ જ્યાં વાઘ દેખાવવાની સંભાવના વધારે હોય છે. વહેલી સવારે તેઓ શિકાર કરવા નીકળે છે, જો પાણી પીવા નીકળ્યા હોય અને એક વાર કશે બેસી ગયા તો પછી આટલા ગીચ જંગલમાં આપણે તેમની બાજુમાંથી પસાર થઈશું તો પણ વાઘ નહીં દેખાય. વાઘ ક્યાંક નજીકમાં છે એ જાણવા આપણે આંખ અને કાન સતર્ક રાખવા પડે. એમના પગની છાપ, તે ક્યાંથી પસાર થયા છે તેની જાણ કરાવે છે અને વાઘ નજીકમાં હોય તો હળબળાટમાં હરણ, લંગૂર અને કેટલાક પક્ષીઓ અવાજ કરે છે. તેને “કોલ મળ્યો” કહેવાય, મતલબ અવાજથી વાઘ ક્યાં હોઈ શકે તેની જાણકારી મળી કહેવાય. જો કોઈ કોલ ન સંભળાય તો જલકુંડ અને કેટલાક એવા સ્થળો જ્યાં તે અવારનવાર દેખાતા હોય તે પહેલા ખૂંદી વળવાના.