જયંત ખત્રીના ખાતામાં આમ લખાયેલી વાર્તાઓ ગણવામાં આવે તો 41 થાય. બાકી જે વાર્તાઓ પુરી ન થઈ શકી તેવી નવ વાર્તાઓ છે. એકાંકી અને એક અધુરી નવલકથા. વિવેચકોએ આ નવલકથાને અત્યંત નબળી શૈલીની ગણી. સફળ વાર્તાકાર સારો નવલકથાકાર ન પણ બની શકે, જેમાં જયંત ખત્રીનો સમાવેશ કરી શકાય. જયંતની વાર્તાઓ ખાસ્સી લાંબી હોય છે, મોર્ડન એજના લોકોને કદાચ શબ્દો પણ અઘરા લાગે, પણ તેની શૈલી અત્યંત ગાઠ, રોચક, અભિવ્યકિતની એક નવી શૈલી. હા એ વાત સાચી કે તેમણે મોપાસા, ઓ હેનરી, ટોલ્સટોય જેવા લેખકોને વાચેલા. જેથી આવી તાજગીભરી શૈલી તેમાં જોવા મળે, પણ એ વાત ચોક્કસ કહેવી પડે કે તેમણે આ સાહિત્યકારોને વાચવા પુરતા સિમિત રાખ્યા છે, નહિ કે તેમના શબ્દો અથવા તો શૈલીની કોઈ પ્રકારે કોપી કરી હોય. તેથી જ ધુમકેતુ કરતા તેમની શૈલી ખુબજ ડિફરન્ટ છે. ક્યાંક ધુમકેતુની વાર્તામાં તમને કચાશ જોવા મળે, પણ જયંતની વાર્તાઓમાં બિલકુલ નહિ. હા ક્યાંક વાર્તામાં તેમનો પડછાયો જોઈ શકાય. તો પણ બહુ ઓછી વાર્તાઓમાં. ધાડ, ખીચડી, તેજ ગતિ ધ્વનિ, આનંદનું મોત, હિરો ખુંટ… સાવ અલગ કન્સેપ્ટ, ખબર નહિ કેમ વિચારતા હશે ! તેમની આ પ્રકારની વિચારશૈલીના કારણે જ તેમને શરદ વ્યાસે તેમને એક પત્ર લખી અસ્તિત્વવાદના પ્રણેતા એવા આલ્બેર અને સાર્ત્રના શિષ્ય માની લીધા હતા. જો કે તેમનું આ ટાઈટલ બક્ષીબાબુએ આજીવન પોતાના નામે કરી લીધુ.