[ તંત્રીનોંધ : બધી જ વાર્તાઓ સીધો બોધ નથી આપતી. ક્યારેક તે આપણી સામે એક ચિત્ર મૂકી આપે છે. માનવીની અંતરંગ વૃત્તિઓનું ચિત્ર. એ એટલું બધું સુક્ષ્મ હોય છે કે ક્યારેક એને શબ્દમાં ઊતારવું કઠિન હોય છે. લેખકે તેનો અહીં સુંદર પ્રયાસ કર્યો છે. એકતરફ માણસની અંદરનો ભાવ, બીજી તરફ બહારનો સંસાર અને એ બંનેની વચ્ચે નાયિકાના મનમાં થતું તીવ્ર મનોમંથન. સાવ અનોખી શૈલીથી આ વાર્તા રજૂ થઈ છે. જે પતિ હયાત નથી તેને સંબોધીને જાણે તમામ ઘટનાઓ તેની હયાતીમાં જ બની રહી હોય એ રીતે આલેખાઈ છે. ‘હું તને પ્રેમ કરું છું’ એ બોલવું કેટલું સરળ છે પરંતુ એ અનુભવવું અને સતત અનુભવતા રહેવું એ કેટલું કઠિન છે તે અહીં સ્પષ્ટ ઊપસી રહ્યું છે.]