જો, શાંતિકાકાનો દરરોજ સવારે મોર્નિંગવૉક માટે જવાનો નિત્યક્રમ. પરંતુ પોતાના ઘેરથી એ સાઈકલ ઉપર જાય. થોડાક જ અંતરે પેલું ‘અમર દુગ્ધાલય’ આવે છે ને, ત્યાં એ પોતાની સાઈકલ મૂકે, દુગ્ધાલયમાંથી દૂધ લઈને દરરોજ એમના ટોમીને પીવડાવે. ટોમી તો સવાર પડે એટલે શાંતિકાકાની વાટ જોતો જ નીચે બેઠો હોય અને એમની પાછળ પાછળ જાય. દુગ્ધાલયવાળા ભાઈએ એક તૂટેલી માટલીનો નીચેનો ભાગ એક ખૂણામાં રાખી મૂક્યો હતો અને એમાં દૂધ નાંખે, જેથી ટોમી પી શકે. શાંતિકાકા દુકાન પાસે જ પોતાની સાઈકલ મૂકી ચાલતાં ચાલતાં ‘એકતા’ ગાર્ડન સુધી જાય, ત્યાં ત્રણ-ચાર રાઉન્ડ મારે. એમના જેવા વડીલો ત્યાં ભેગા થાય અને સવારના છાપાના સમાચારોની થોડી આપ-લે થાય. ત્યાર બાદ તેઓ ચાલતાં ચાલતાં જ પાછા ફરે. ટોમી એટલો સમય ગાર્ડનની બહાર આંટાફેરા કરે, પછી તો કાકાના પડછાયાની માફક એમની પાછળ પાછળ આવે. સાઈકલ લઈને શાંતિકાકા ઘેર પાછા આવે ત્યારે એ દોડતો દોડતો ઘર સુધી કાકાને મૂકી જાય. લગભગ છેલ્લા બે વર્ષથી તો આ નિત્યક્રમ હતો અને હવે તો ટોમી એમનો સ્વજન બની ગયો.