હું છેલ્લી વાર બારી, બાર ને ઓસરી જોતો હતો. થાંભલીઓમાં કોતરાયેલા મારી ઈચ્છાના શિલાલેખ વાંચતો હતો. ને સદગત ઘટનાઓના સંદર્ભમાં મૂલવતો હતો. અમૃતફુઆએ બધા સાંભળે એમ કહ્યું, ‘એ… કોઈ રડતાં નહીં ! બાપા તો પુણ્યશાળી જીવ હતા. ભાગ્યશાળી થઈ ગયા. સૌ કોઈ ધૂન ગાઓ અને ઘરના હો એ કાંધ દેવા આવી જાવ. કાનજી ભગતે, ‘શ્રી રામ જય રામ જય જય રામ… !’ ની ધૂન ઉપાડી. આ દરમ્યાન મોટો સિફતથી ઓરડાની બહાર નીકળી જઈ દરવાજાની બહાર શેરીમાં ઉભેલા છેલ્લા બે ચાર જણના ટોળામાં ભળી ગયો. નાનો અને બે કુટુંબીઓ અંદર આવ્યા. એક જણ ઘટ્યો. અમૃત ફુઆ મોટાને બૂમ પાડવા જાય તે પહેલા મારા જિગરી લંગોટિયા નટાએ મને કાંધે લઈ મારો છેલ્લો પ્રસંગ સાચવી લીધો. આમેય નટાએ મારા જીવનમાં કયા પ્રસંગો નહોતા સાચવ્યા ! એના ઝાડ પાસે નહોતા એવા છાંયડાય મને આપેલા ! મારા અવસર ફિક્કા ન પડે એટલા માટે હંમેશા બે-ચાર પતંગિયા લઈને એ ઉભો રહેતો.