ઈશ્વર સર્વવ્યાપી છે તે બહુઈશ્વરવાદ કરતા વધારે અલગ નથી પણ તે અંતમાં ફક્ત એક જ વસ્તુ છે તેવું વ્યક્ત કરે છે – એકજ દૈવીય હકીકત – આમ તે “સારા” અને “ખરાબ” વચ્ચેના અલગાવને નામંજૂર કરે છે. જો “સારું” અને “ખરાબ” ખરેખર અલગ હોત, તો પછી ત્યાં એક અવિભાજિત સત્યતા ન હોત. સર્વવ્યાપી ઈશ્વરવાદ અંતે “સારા” અને “ખરાબ” વચ્ચેના નૈતિક અલગાવને પરવાનગી આપતું નથી. સારું અને ખરાબ તે બંને એક સરખી અવિભાજિત સત્યતામાં વિલીન થયેલું છે. અને જો “સારા” અને “ખરાબ” વચ્ચે આવો અલગાવ ઉભો કરવામાં આવે, તો કર્મનો સંદર્ભ તે અલગાવનો નૈતિક સંદર્ભ સમાપ્ત કરી દેશે. કર્મ એ ગુરુત્વાકર્ષણ અને જડતા જેવા કુદરતી નિયમો જેવું અવ્યક્તિગત છે. જયારે કર્મ કેટલીક પાપી આત્માઓને બોલાવે છે, તે કોઈ દૈવીય નિયમ નથી જે ન્યાયને લાવે છે. તેના બદલે, તે કુદરતની અવ્યક્તિગત પ્રતિક્રિયા છે. પણ નૈતિકતાને વ્યક્તિત્વની જરૂર છે, વ્યક્તિત્વ જે કર્મ ઉધાર આપી શકતું નથી. ઉદાહરણ તરીકે, મારવા માટે વપરાયેલી લાકડી ઉપર આપણે દોષ લગાવી શકતા નથી. લાકડી તો નૈતિક ક્ષમતા અને ફરજ વગરની વસ્તુ છે. તેના કરતા, આપણે તે લાકડીને ખરાબ રીતે ઉપયોગ કરનાર વ્યક્તિ ઉપર દોષ મુકીએ છીએ. તે વ્યક્તિ પાસે નૈતિક ક્ષમતા અને નૈતિક ફરજ છે. તેવી જ રીતે, જો કર્મ ફક્ત અવ્યક્તિગત સ્વભાવ છે, તો પછી તે નીતિનિરપેક્ષ (“નૈતિકતા વગરનું”) છે અને તે નીતિશાસ્ત્ર માટેનો પર્યાપ્ત આધાર નથી.