‘યૂ…ઊ…ઊ…ચીટ…!’ રૈનાએ ધડાધડ તમાચાઓ મારવા માંડ્યા. બન્ને હાથો વડે હેરીના બન્ને ગાલો પર વારાફરતી, ‘હાઊ કેન યૂ…? હેં…? હેં…?કેમ…વાય…વાય…?’ રૈના વીફરી હતી. હેરીના ગાલ તમતમી ગયા. લાલ ચોળ સોળ ઊપસી આવ્યા. હેરીએ રૈનાને રોકી નહીં? કેમ કરી રોકે? એ ગુન્હેગાર હતો. રૈનાનો. મુજરિમ હતો. તમાચા મારતા મારતા રૈના રડતી હતી. આક્રંદ કરતી હતી. એની આંખો લાલ ચોળ થઈ ગઈ હતી. હેરી સ્તબ્ધ ઊભો હતો. અસહાય…! એનાં નયનોમાં પણ ભીનાં તો થયા જ હતા. પણ આંસુ આંખની અટારીએ અટકી ગયા હતા. ગાલો પરની જલન એ આંસુ સીંચીને પણ એ શાંત કરી શકે એમ ન હતો. ખાસા સમય બાદ રૈના તમાચા મારતા ધીમી પડી અને ફસડાઈ પડી ફરસ પર હેરીના પગ પાસે…આક્રંદ કરતા કરતા.