એકવાર એક બાળક એનાં કુલી પિતાને રેલ્વેસ્ટેશને સામાન ઉંચકવમાં મદદ કરી રહ્યો હતો. એવામાં એક બિઝનેસમેનનો સામાન ઉંચકીને જતા હતા. વાતવાતમાં પેલા બિઝનેસમેને તેને પૂછ્યું કે તું આ ઉંમરે ભણવાને બદલે આવું કુલીનું કામ કેમ કરે છે? પેલા બાળકે કહ્યું કે હું પૈસાના અભાવને કારણે આગળ અભ્યાસ કરી શકું એમ નથી. નહિતર આગળ અભ્યાસ કરવાની ખૂબ ઈચ્છા છે. બિઝનેસમેને પૂછ્યું કે અભ્યાસનો ખર્ચ કેટલો આવે ? બાળકે જવાબ આપ્યો કે હોસ્ટેલ ફી, કોલેજ ફી બધું મળીને મહિને ત્રણસો રૂપિયાનો ખર્ચ આવે. તરત જ પેલાં બિઝનેસમેને અઢારસો રૂપિયા આપ્યા અને કહ્યું આ લે! છ મહિનાનો ખર્ચ, છ મહિના બાદ ફરીથી હું તને અઢારસો રૂપિયા તારા ઘરે મોકલાવી દઈશ. તું આગળ અભ્યાસ કર. પેલાં બાળકે બિઝનેસમેન તરફથી મળેલ મદદ સ્વીકાર કરીને આગળ અભ્યાસ ચાલું કરી દીધો. છ મહિન બદ પેલાં બિઝનેસમેને બીજા છ મહિનાનાં ખર્ચ પેઢે અઢારસો રૂપિયા મોકલી આપ્યા હતા. બાળકે બિઝનેસમેનને પત્ર લખ્યો, તેમાં હતું, ‘તમે જે રકમ આપી હતી તેમાંથી થોડી બચત થઈ, એક મહિનો કોલેજ બંધ હતી ત્યારે હોસ્ટેલમાં રહીને અભ્યાસ કરવાના બદલે મેં ઘરે રહીને અભ્યાસ કર્યો તેના લીધે પાંચસો રૂપિયાની બચત થઈ છે જે હું આપને પરત મોકલી રહ્યો છું. કહેવાની જરૂર નથી કે આ છોકરો મોટો થઈને અમેરિકાનો નામાંકિત રાષ્ટ્રપતિ બન્યો. આવી પ્રમાણિકતા હોય ત્યાં મહાનતા સામેથી કદમ ચૂમતી આવે છે.