લગ્નપૂર્વે કન્યાની માતા ને કન્યા પક્ષની સ્ત્રીઓ લાડથી ભાતભાતની મિષ્ટ વાનગીઓ વરરાજાને ખવડાવે છે તે કલવો. હસ્તમેળાપ પછી વરકન્યા લગ્નવેદીના અગ્નિથી રાંધેલો કંસાર કાંસાની થાળીમાંથી પરસ્પરને ખવડાવે છે તે ‘ચરભક્ષ’. કલવો પત્ની નથી ખવડાવતી એટલું નોંધીને પંક્તિના ભાવને સમજીએ તો જે લાડ-પ્યારથી લગ્ન પછીના દિવસોમાં પત્નીએ પતિને કોળિયા ભરાવ્યા છે એ જ હાથ. ત્રણ દાયકા પછી આજે તેને સમજાવી-પટાવી સુદર્શનઘનવટી આપે છે. બે અલગ ભાવસ્થિતિને કવિએ એક જ પંક્તિમાં સહોપસ્થિતિ વડે સૂઝપૂર્વક ને સહજ રીતે મૂકી આપી છે. પછીની બે પંક્તિમાં નાયિકાને કુબિજના નાનકડા દડા જેવા ઘૂંટણ પર બામ મસળતી આપણે જોઈએ છીએ. ઘૂંટણ અને કુબિજના દડા વચ્ચેનું સાદ્રશ્ય જોવા – બતાવવામાં રહેલી સર્જકતા ભાવકને સ્પર્શે છે. પ્રથમ ખણ્ડમાં ચાનો મગ આપતા હાથ પછી ઘૂંટણ પર બામ મસળતો હાથ કરી ક્લોઝ અપમાં આવે છે. નાયિકાનો મુલતાની માટીવાળો ચહેરો તો છેક સાતમા કાવ્યમાં જોવા મળે છે. રાતભર ઊંઘમાં બામની ગન્ધ જંપવા દેતી નથી એવું સીધું સીધું કવે તે શાનો કવિ ? કપૂરની ગન્ધવાળી નિદ્રા સહશયનમાં પ્રવેશી જાય છે નહીં ; ‘ઘૂસી જાય છે’ એવો વ્યુત્ક્રમ રસપ્રદ છે.