આપણી લોકવારતાઓમાં આગિયાવીરને સાધવાની વાતો આવે છે. કદાચ આગિયાવીરની બીકથી બચવા માટે એમની પૂજાનો પ્રારંભ લોકજીવનમાં થયો હશે એવું માની શકાય. જૂના કાળે કેટલાક બાવાઓ ગામડામાં જઈને આગિયા વીરના નામે ચમત્કારો બતાવતા. આગિયા વીર અંગે અષ્ટમપષ્ટમ વાતો કરી કળશ્યામાંથી છાલકૂક પાણી લઈને જમીન ઉપર છાલક મારે ત્યાં ભડકો થતો. આગિયા વીરની મૂર્તિ આગળ મૂકેલા શ્રીફળ ઉપર પાણીની અંજલિ છાંટે ત્યાં તો એમાંથી ભડકો ઉઠતો. વેતાળવાળો બાવો પાણીનો કોગળો નાખે ત્યાં ભડકો થતો. શ્રદ્ધાળુ લોકો આને સાચું માની અંજાઈ જતા અને બાવાને પૈસા આપી રાજી કરતા. અંધશ્રદ્ધા, વહેમ અને ચમત્કારોને ધર્મનો આંચળો ઓઢાડી ઠગબાજી કરનારા પોતાનો રોટલો રળી લેતા. અંધશ્રદ્ધા નિવારણ મંડળવાળા આનો ઘટસ્ફોટ કરતા કહે છે કે, આ કોઈ ચમત્કાર નથી, એનાથી અંજાઈ જવાની જરૂર નથી. સોડિયમના ટુકડા કે પાવડર પર પાણી પડવાથી ભડકો થાય. શ્રીફળમાં સોડિયમની કણીઓ ભરી હોય ને ઉપર પાણી છાંટો એટલે સળગવા માંડે ને બાવાનો વીર વૈતાલ હાજર થઈ જાય છે. આ તો ચમત્કારની વાત થઈ પણ ઉત્તર ગુજરાતનું પ્રજાજીવન ભાંખરના આગિયાવીરમાં આજે ય અપાર આસ્થા ધરાવે છે. ચોતરફથી સંકટમાં ઘેરાયેલો, હારેલો, થાકેલો માનવી શ્રદ્ધાપૂર્વક આગિયાવીરની બાધા- માનતા રાખી એમના પારે આવે છે, એનાં દુઃખદર્દ ટળી જાય છે. એવી દ્રઢ લોકશ્રદ્ધા ઉત્તર ગુજરાતના લોકજીવનમાં જોવા મળે છે.