પ્રથમ, ખ્રિસ્તીપણું તેના ઐતિહાસિક સમૃદ્ધિ માટે ધ્યાનમાં લેવાવું જોઈએ. ખ્રિસ્તી ધર્મમાં તેની પદ્ધતિમાં ઊંડાણ પૂર્વક રોપાયેલા પાત્રો અને ઘટનાઓ છે જેને પુરાતત્વ અને શાબ્દિક ટીકા જેવા ફોરેન્સિક વિજ્ઞાન દ્વારા ઓળખી શકાય છે.હિન્દુ ધર્મ ચોક્કસપણે ઈતિહાસ ધરાવે છે, પરંતુ તેનું ધર્મશાસ્ત્ર, પૌરાણિક કથા અને ઈતિહાસ ઘણીવાર એક સાથે જોવામાં અસ્પષ્ટ હોય છે તેથી તેને સમજવામાં મુશ્કેલી થાય છે કે ક્યા એક પૂરી થાય છે અને બીજી શરૂ થાય છે. હિન્દુ ધર્મમાં પૌરાણિક કથાઓ સ્વીકૃતિ થઈ છે, જેમાં દેવતાઓના વ્યક્તિત્વ અને સ્વભાવના સમજણ માટે વપરાતી વિસ્તૃત પૌરાણિક કથાઓ છે. તેના ઐતિહાસિક સંદિગ્ધતા દ્વારા હિન્દુ ધર્મમાં ચોક્કસ સુગમતા અને અનુકૂલન ક્ષમતા છે. પણ, જ્યાં ધર્મ ઐતિહાસિક નથી હોતો, તે તેટલો ઓછો પરીક્ષણક્ષમ છે. તે બિંદુએ કદાચ તે મિથ્યા ન પણ હોય, પણ તેને ચકાસી પણ નથી શકાતો. તે યહૂદી અને અંતે ખ્રિસ્તી પરંપરાનો ઈતિહાસ છે જે ખ્રિસ્તી ધર્મના ધર્મશાસ્ત્રને ન્યાય આપે છે.