દરેક માણસને જિંદગીમાં ક્યારેક તો ખરાબ અનુભવો થયા જ હોય છે. ખરાબ અનુભવ થવાની માણસે તૈયારી પણ રાખવી જોઈએ. તેનું કારણ એ હોય છે કે દરેક માણસ તરત ઓળખાતા નથી, ઘણા માણસ મોડેથી પરખાતા હોય છે. એટલે જ આપણને એવું થાય છે કે આને મેં કેવો ધાર્યો હતો અને એ કેવો નીકળ્યો? આને મેં કેવી કલ્પી હતી અને એ કેવી નીકળી! આપણે જેના પર ભરોસો મૂક્યો હોય, જેના પર શ્રદ્ધા રાખી હોય, જેને સારા સમજ્યા હોય એના તરફથી જ્યારે કોઈ ખરાબ અનુભવ થાય ત્યારે આપણે આપણી જાતને જ સવાલ પૂછીએ છીએ કે આ દુનિયામાં કોનો ભરોસો કરવો? એ વિચાર છેલ્લે ત્યાં સુધી પહોંચી જાય છે કે, કોઈ સારું જ નથી, બધા નક્કામાં છે, આ દુનિયા સ્વાર્થની જ સગી છે, કોઈના પર વિશ્વાસ મૂકવા જેવો નથી, બધા મૂરખ જ બનાવે છે, બદમાશોની જ આ દુનિયા છે, નાલાયક લોકોનું જ રાજ ચાલે છે, સીનબાજો જ પોતાની હાજરી બધે ઊભી કરી દે છે, સારા માણસોનો તો જમાનો જ નથી! આપણે એ હદ સુધીનું વિચારીએ છીએ કે હવે કોઈ સાથે સારું રહેવું જ નથી. મારે પણ બધા સાથે એની જેમ જ રહેવું છે. કામથી કામ જ રાખવું છે. કોઈની નજીક જવું નથી અને કોઈને નજીક આવવા દેવા નથી.