માણસને એક સંતાન હોય, માબાપને ઘણું બધું સુખ આપીને શ્રવણની જેમ સેવા કરીને શ્રવણની જેમ જ મૃત્યુ પામે તો એ માબાપ માટે આ મોટું ‘દુઃખ’, પણ માણસને સંતાન હોય, લાંબું જીવે, નસીબદાર જુગારીની જેમ સંસારના પાટલા ઉપર જીત્યા કરે, પણ માબાપની સામે નજર ન કરે તો? કોઈ માબાપને શ્રીમંત પુત્રના આલીશાન બંગલાના એક ખૂણામાં પુરાઈને આવી ખોરાકી ગમતી નથી. વાત છે સંતાનના પ્રેમની, માબાપ પ્રત્યેના તેના આદરની. હવે આ બે જાતનાં માબાપમાંથી કયાં માબાપને ‘સુખી’ અને કોને ‘દુઃખી’ ગણીશું? શ્રવણ જેવી સેવા કરીને ચાલ્યો ગયેલો પુત્ર એક મીઠાશ મૂકીને ગયો છે, સુખદાયક સ્મૃતિઓની એક સરવાણી માબાપના મનમાં પ્રગટાવીને ગયો છે. જે માબાપનો પુત્ર જીવતો છે, સુખી છે, પણ માબાપને આપવા માટે તેની પાસે કશું જ સુખ નથી તો આવાં માબાપને કઈ રીતે ‘સુખી’ ગણવાં?