અને જુઓ આ 2012ની દામિની ! શું કહેવું ? સભાઓ ગજવી ગજવીને નીકળેલા શબ્દો પાછા પોતાના કાને જ અથડાતા રહ્યા અને સ્યાહીમાં બોળીને લખાયેલા શબ્દોનો દરિયો ઊછળી ઊછળીને પાછો પોતાનામાં જ ડૂબી ગયો ! ‘આંસુનો દરિયો’ નામના મારા પુસ્તકમાં દુનિયાભરની સ્ત્રીઓની આંખોમાંથી ઝરેલાં આંસુની જ વાત છે ! પણ આંખ સૂકાઈ ગઈ. કોઈ નાનુંસરખું પણ આશાનું કિરણ જડતું નહોતું અને આ દામિની ત્રાટકી. દિલ્હીની સડક પર યુવા બાળાઓ ફાટફાટ હૈયે આકાશને ગજવી રહી છે, આનાથી વધારે આક્રોશ કેવો હોઈ શકે ? તરત ઊઠેલા પ્રત્યાઘાતમાં સૌને ‘ગુનેગારને ફાંસી’નો ઉપાય સૂઝે છે. પરંતુ રોષ ખૂટી પડશે, આક્રોશ થાકી જશે ત્યારે અનુભવાશે કે ફાંસી એ આ ઘટનાનો ઉકેલ નથી. ‘ડરની સામે ડર’, ‘બેલેન્સ ઓફ ટેરર’ એ વિજ્ઞાનયુગનો મૂળોચ્છેદી ઉપાય નથી. ફાંસી કે જન્મટીપ એ શાખાગ્રાહી, પર્ણગ્રાહી પ્રતિક્રિયા છે. શાખા તોડી નાખવાથી ઝાડ નાશ નહીં પામે. સંભવ તો એમાં આવો પણ રહે કે ભસ્માસુરના લોહીના એક ટીપામાંથી બીજો ભસ્માસુર ઊભો થઈ જાય !