બખોલે કહ્યું, કાલ જતો હોય તો આજ જાને, મારે શું? પણ હા, જતા પહેલાં પાછો કેવી રીતે આવીશ તે પહેલાં વિચારી લેજે ને આંખો કાયમ ખુલ્લી રાખજે. બિલાડાને બખોલની વાત ન ગમી પણ તોય તે હોંકારો ભણી બહાર નીકળ્યો. થોડે આગળ ગયો તો તેનું પ્રિય એવું બાવળનું ઝાડ આવ્યું, બિલાડાએ ઝાડને પૂછયું, હું બહાર જાઉં? ઝાડ બોલ્યું, જાને જવું હોય તો પણ મુસીબત આવે તો પહેલાં પોતાના હાથપગ પર ધ્યાન આપજે અને મારી આ સીંગો સાથે લઈ જજે. બિલાડાને સીંગોની કંઈ જરૂર નહોતી પણ બાવળે કહ્યું’તુ એટલે લઈ લીધી. થોડે દૂર ગયો ત્યાં તો તેને બખોલની સલાહ યાદ આવી. પાછા આવતા રસ્તો યાદ રાખવા માટે તેણે વચ્ચે વચ્ચે સીંગ નાખતો આગળ જવા લાગ્યો. તેની વગડાની હદ પૂરી થવામાં હતી અને સામે જ ગામ દેખાઈ રહ્યું હતું. બિલાડાના મનમાં હજીયે ગભરાટ હતો. ગામમાં લોકો કેવા હશે ? ખાવાનું મળશે કે નહીં? કોઈ તેને મદદ કરશે કે નહીં ? આવા જાતજાતના સવાલો તેને થતા હતા. મૂંઝાતો મૂંઝાતો બિલાડો છેક ગામના પાદર સુધી આવી ગયો. ગામના પાદરમાં એક આંબો હતો. બિલાડાને લોકોની બીક લાગતી પણ ઝાડવાં તેને ગમતાં. તેણે બીતાં બીતાં આંબાને પૂછયું, આંબા આંબા, હું વગડાનો બિલાડો છું. ખોરાક-પાણીની શોધમાં ગામમાં જવું છે. હું ગામમાં જાઉં?