સમય વીતતો ચાલ્યો. જય અને વીરુ સાત ધોરણ સુધી ગામમાં સાથે જ ભણ્યા!! પણ એક નવાઈની વાત એ હતી કે બને સાથે જ નિશાળે આવે. ગેરહાજર હોય તો બને સાથે ગેરહાજર રહે. સાહેબ એક ને ખીજાય તો બેય રોવે!! જય અને વીરુ પાંચમાં ધોરણમાં હતા ને ત્યારે જય ને માથામાં ગુમડા થયેલા. ગામડામાં માથે ગુમડા થાય એટલે તજા ગરમીના ગુમડા થાય એમ કહેવાય!! એટલે માથામાં ટકો કરાવીને એક બાજુના ગામમાં આર એમ પી ડોકટર નો હાથનો બનાવેલ ગુલાબી મલમ ચોપડી દે એટલે પંદર દિવસમાં એ ગુમડા મટી જાય એવી માન્યતા. હવે અત્યારે આવું થાય એટલે કોઈ ટકો નથી કરાવતા પણ ટકો ડોકટર કરી નાંખે દર્દીનો એ વળી જુદી વાત છે. જય ને ટકો કરાવીને મલમ ચોપડીને નિશાળે મોકલ્યો અને મોટા ધોરણ ના છોકરાઓ એ જય ને જોઈ ને દાંત કાઢે અને ઠેકડી ઉડાડે અને આથી જય રોવા જેવો થઇ ગયો અને રોયો પણ ખરો!! સાથોસાથ વીરુ પણ રોયો!! કલાકમાં જ નિશાળમાં દફતર મુકીને જય અને વીરુ ઘરે આવી ગયા!! પણ બીજે દિવસે વિચિત્ર ઘટના બની. બીજે દિવસે વીરુએ પણ માથે ટકો કરાવી નાંખ્યો. વીરૂના બાપાએ વીરુને ખુબ સમજાવ્યો કે બેટા માથામાં ગુમડા થયા હોય તો ટકો કરાવાય અથવા ઘરમાં કોઈ મરણ થયું હોય ને પાણી ઢોળ હોય ત્યારે ટકો કરાવવાનો હોય પણ જય ને એકલો બધા શું કામ ખીજવે?? મારે પણ ટકો કરવો છે એટલે ભલે મનેય ખીજવે!! અને બીજા દિવસે બેય ટકા વાળા ભાઈબંધ એકબીજા ના હાથ પકડીને હસતા હસતા નિશાળમાં આવ્યા ને બધાના ટકા માપી લીધા!! ગામ આખું નવાઈ પામી ગયું કે આ મિત્રતા તો કૃષ્ણ અને સુદામા કરતા વિશેષ છે. અત્યારે ભાઈબંધીમાં એક ભાઈ બંધ બીજા ભાઈ બંધનો ગમે ત્યારે ટકો કરી નાંખે એ નક્કી નહિ પણ પોતાના ભાઈ બંધ ખાતર પોતાનો જાતે ટકો કરાવી નાંખવો એ તો અદ્ભુત ગણાય!!