આ બધાં ઇન્દ્રિયપ્રત્યક્ષ ચિત્રોમાં પરસ્પર પરાવલંબન ભરી કેવી છે ગાઢ નિસબત! ના, એ વિશે વિવરણ કરવાની જરૂર નથી. ખિસકોલી વિશેની એક સ્મૃતિ આ ક્ષણે ઊપસી છે. અમદાવાદની એક આર્ટ ગૅલેરીના કંપાઉન્ડમાં પુષ્પિત ગરમાળાના વૃક્ષ પર મધ્યાહન વેળાએ થડની શાખાની આડશમાં એક ખિસકોલીને નિદ્રાધીન જોઈ હતી. હા, મિનિટો સુધી હું એને જોઈ રહ્યો હતો. સસ્મિત. વાદળ ‘લલચાય’થી આરંભાયેલા અંત્યાનુપ્રાસો શ્રવણીય તાન-નો અનુભવ કરાવે છે. ‘ઝાડ’ રચના આ ભાવકને, પ્રતિભાવમાં ઊપસી રહેલા કેટલાંક સત્યોને, કાગળ પર ઉતરવા પ્રેરી રહી છે. આ વૃક્ષો-છોડ-વેલ-વનસ્પતિઓની મા કોણ છે? આ સર્વ ‘પાદપ’ છે. ‘પાર્દઃ’ એટલે ‘મૂલૈઃ’ વૃક્ષો-વનસ્પતિઓ વગેરે પોતાનાં મૂળિયાંથી પિબતિ.’ અર્થાત પીએ છે. પૃથ્વીમૈયાના રસકસ મૂળિયાં થકી ચૂસી ચૂસીને ફૂટે છે, અંકુરિત થાય છે, ખીલે છે, ફલિત થાય છે અને તે થકી મનુષ્યો-પ્રાણીઓ. પંખીએ અન્ય અનેક જીવોનું ધારણ-પોષણ થાય છે. સર્વ જીવોની સળંગસૂત્ર અન્નકડી food-chain છે. વૃક્ષો – વનસ્પતિઓ – અંકુરિત થતા અનાજ -ધાનની વાઈટલ ચેઈન છે, જીવોને હા, સર્વ જીવોને ધબકતા રાખનારી.