વખત વીતી ગયો છતાં હરકિસન મહેતા થ્રિલ,સસ્પેન્સ, ભેદ-ભરમ, ગેબી તત્ત્વવાળી વાતો તરફનો પોતાનો વ્યામોહ છોડી શક્યા નહીં. તેઓ માનતા હતા કે એવા કોઈ મસાલા વગરની વાર્તાને ‘ચિત્રલેખા’નો વાચક નહીં સ્વીકારે. પણ ‘કુંતી’ તેમાં અપવાદરૂપ નીકળી. એમાંય સાતમું પ્રકરણ ચાલતું હતું ત્યાં જ નિમેષ દેસાઈ, સોનાલી મહેતાએ મને એની ટી.વી સિરિયલ બનાવવાના હક્ક માટે કરારબદ્ધ કર્યો ત્યારે એમને નવાઈ લાગી.’મારી પાસેથી વધારે પુરસ્કાર પડાવવાનો તો આ પેંતરો નથી ને, ભા…ઈ…?’ એમ હળવી પણ સાચી-ખોટી પણ શંકા પોતાના સ્વભાવ મુજબ વ્યક્ત કરી દીધી. પણ પછી સચ્ચાઈ સમજાતાં એમણે મને ‘સરવાણી વેચતા નહીં, કૂવો વેચજો’ એવી સલાહ આપી. ઉતાવળ કરીને ઓછી પ્રાઈસ ના સ્વીકારવાની તેમની આ સલાહ અલબત્ત મેં ગણકારી નહોતી. છતાં એ નારાજ ના થયા. ફરી વાર પેલી બનાવટી રાજકુમારની કથા ઉપરથી નવલકથા લખી આપવાની ‘પાંચ રૂપૈયા, બારહ આના’વાળી ઉઘરાણી ચાલુ રાખી. મારા મિજાજને અનુરૂપ ન હોવા છતાં એમના અત્યાગ્રહને કારણે મેં લખી તો આપી, પણ મારા ઘરમાં ગાયક જગમોહનના કાયમી નિવાસ જેવા અવરોધો અને બીજાં કારણોસર મારા મનથી હું એમાં જામી શકતો નહોતો. હરકિસનભાઈને કેમ ગમતી હતી તે હજી હું સમજી શકતો નથી. પણ એક તબક્કે મેં એ સમેટી લેવાનો નિર્ણય એમને જણાવ્યો ત્યારે એ દુઃખી થઈ ગયા.એક તબક્કે તો કોઈને જરા કડવું લાગી શકે એવું પણ બોલી ગયા : ‘તમારા જેવાને તો ત્રીસ પ્રકરણ પૂરાં થાય ત્યાં લગી પુરસ્કાર ચૂકવવો જ ના જોઈએ. ઊલટાની સામેથી ડિપોઝીટ લેવી જોઈએ, વાર્તા પૂરતી લંબાઈ સુધી ના ખેંચી શકો તો ડિપોઝીટ જપ્ત થાય !’