મહંમદસાહેબે તેમની પાસેના બચેલાં એક સફેદ ખચ્ચર, કેટલાંક હથિયાર અને થોડી જમીન ગરીબો-અનાથોને દાનમાં દઈ દીધું. તેમણે એક દિવસમાં બે પ્રકારની વસ્તુઓનો સ્વાદ નહોતો કર્યો. પુત્રી ફાતીમાને મળવા મહંમદસાહેબ સફરમાંથી પાછા આવી તેના ઘરે ગયા ત્યારે ત્યાં જોયું કે પુત્રીના ઘરમાં બે ચીજો નવી હતી… એક દરવાજા ઉપર રેશમી કાપડનો પડદો અને પુત્રીના હાથમાં ચાંદીનાં કડાં. આ જોઈને મહંમદસાહેબ મસીદમાં પાછા આવ્યા અને રોવા લાગ્યા. પુત્ર હસનાને ફાતીમાએ પૂછવા મોકલ્યો કે નાના આટલા જલદી કેમ પાછા ગયા. તેના જવાબમાં પેગમ્બરસાહેબે કહ્યું, “મસીદમાં લોકો ભૂખ્યા બેઠા હોય અને મારી દીકરી ચાંદીનાં કડાં પહેરે અને રેશમ વાપરે એ જોઈ મને શરમ આવી.” હસમે જઈને માને કહેતાં ફાતીમાએ તરત જ કડાં ભાંગીને તે જ રેશમના કપડામાં બાંધીને પિતાને મોકલી દીધા. પેગમ્બરસાહેબ ખુશ થયા. તે વેચીને રોટી મગાવી ગરીબોને વહેંચી દીધી અને પછી ફાતીમા પાસે જઈ કહ્યું, “હવે તું ખરેખર મારી દીકરી છે.” આંખ માણસને બહારનું જોવા માટે મળી છે, પરંતુ જ્યારે એ ભીની થાય છે ત્યારે તે પોતાની ભીતર જોઈ શકે છે.