આ દરમિયાન જુનાણાનાં રા નવઘણ (જે હજુ તો હમણાં જ, માત્ર ૧૫ વર્ષની વયે ગાદી પર આવેલો)નું સૈન્ય તેનાં મંત્રી શ્રીધર અને સેનાપતિ મહીધરની આગેવાની હેઠળ સોમનાથની સખાતે ચઢ્યું. (આ શ્રીધર અને મહિધર નાગર હતા, આ યુદ્ધમાં મહિધરે પોતાના પ્રાણનું બલિદાન આપ્યું) તારીખે સોરઠમાં લખ્યું છે કે રા‘ નાં સૈન્યે મહમૂદના સૈન્યને ભાજીમૂળાની જેમ કાપી નાંખ્યું. ( આ પ્રસંગની મોટા ભાગની કથાઓ મુસ્લિમ ઈતિહાસકારોએ માંડેલી છે જેમાં માત્ર એકતરફી વર્ણન હોવું સ્વાભાવિક છે, છતાં આ ભાટાઈ વચ્ચે ક્યાંક સત્યનો અંશ પણ સાંપડી જાય છે) મહમૂદે માત્ર અઢાર દિવસમાં જ આ આક્રમણ સામે ટકી ન શકતા સોમનાથ છોડી અને ભાગવું પડ્યું. રસ્તામાં આબુ પાસે વિશળદેવ ચૌહાણે અને માળવામાં ભોજદેવ પરમારે નાકાબંધી કરી હોય તેનાથી બચવા નવો જ માર્ગ શોધી જે કચ્છ સોંસરવો નીકળી વાયા મુલ્તાન થઈ જતો હતો તે માર્ગે ભાગ્યો. હવે ભીમદેવને પણ જાત પર શરમ ઉપજતાં રહી રહીને કચ્છનાં મારગે ગાંધવીમાં નાકાબંધી કરી પરંતુ મહમૂદ ત્યાં પહોંચે તે પહેલાં જ વળી પેલા જિન્સે ઉછાળો માર્યો કે શું પણ લડવાને બદલે ભાગવાનું પસંદ કર્યું અને મહમૂદ ઈ.સ.૧૦૨૬ના એપ્રિલ માસની બીજી તારીખે ગઝની પરત પહોંચ્યો. તેનાં જ ઈતિહાસકારો લખે છે કે ૧૦,૫૦૦૦નું સૈન્ય લઈ નીકળેલો મહમૂદ ગઝની પરત આવ્યો ત્યારે માત્ર ૨૦૦૦ સૈનિકો, એ પણ મરવા વાંકે જીવતા એવા, બચ્યા હતા. ગઝની સાવ વેરાન ભાસતું હતું, ગુલામો સિવાય કોઈ નર જોવા મળતો ન હતો. ખુદ મહમૂદ પણ આ આકરી લડાઈના ફળસ્વરૂપ ક્ષયથી ઘેરાયો અને સને ૧૦૩૦નાં એપ્રિલમાસની ૩૦મી તારીખે ગુજરી ગયો.