જયશ્રીને જોરદાર છીંક આવી. તેણે પાછળ જોવું. એક સ્ત્રી છીંકણીની ચપટી ભરી ડબી બંધ કરી રહી હતી. જયશ્રીની નજર પેલી સ્ત્રીએ ઓઢેલી ઓઢણી ૫૨ ચોંટી રહી. જાણે અસ્સલ કેસૂડાનો રંગ અને કેસૂડાં યાદ આવતાં ફરી ઠાંસી ઠાંસીને ભરેલી થેલી ઊંઘી કરતાં બધું વેરાઈ જાય તેમ મનમાં વેરાઈ ગયું. આંખો સામે મહોરી ઊઠયાં કેસૂડાંનાં ઝાડ. એની સુંવાળી સુંવાળી કૂંપળો. ફાગણમાં કેસરિયો થઈ જતો નદીનો પટ. લગભગ સુક્કીભઠ્ઠ રહેતી એ નદીમાં ઊભેલાં ખાખરાનાં મોટાં મોટાં ઝાડ અને એ બધાની વચ્ચે વિખરાવેલી જીવંત ક્ષણો...