લેખકનું વિશાળ વાચન રહ્યું છે પણ એથી ક્યાંક બિનજરૂરી અવતરણો દાખલ થયા છે. જેમકે, 'ધૂપછાંવશૈલીનો સ્વાધ્યાય ગ્રંથ'માં જણાવે છે કે,"એલિયટ જેવા તો ત્યાં સુધી કહે છે કે કવિજીવનની એવી માહિતી કૃતિના રસાસ્વાદમાં કામયાબ નીવડતી નથી." (પા.૯૦) આવું કહ્યા પછી એ જ વાત રજૂ કરતું લાંબુ અવતરણ બિનજરૂરી બની રહે છે. પુસ્તકનો સંદર્ભ કે પાનાં સંદર્ભ ક્યાંક અપાયા છે તો ક્યાંક નથી અપાયા, એમાં એકસૂત્રતા જળવાતી નથી. 'ડૉ.' , 'શ્રી' વગેરે સંબોધનો તો ઠીક પણ 'સ્વ.' સંબોધન ખટકે છે. ક્યાંક વિવેચકનો 'હું ' જરા વધારે મોટો થઈને આવી અભિવ્યક્તિમાં પરિણમે છે, “ … આ વિદ્વાન લેખકના પાંડિત્યનો સંપૂર્ણ લાભ મળી રહો એવી શુભેચ્છા સાથે અમે આ પુસ્તકને સહર્ષ આવકારીએ છીએ.” (ભારતીય સૌન્દર્યશાસ્ત્ર, પા. ૮૭)