આટલા સિરિયસ ટૉપિકને ડિરેક્ટર સાકેત ચૌધરી અને રાઇટર ઝીનત લાખાણીએ સટાયર અને કોમેડીમાં ઝબોળીને આપણને ચાબખા માર્યા છે. ચાંદની ચૌકની મેન્ટાલિટી હોય, હાઈ સોસાયટીનો દંભ હોય, ઍડમિશન પાછળનું ગાંડપણ હોય કે પછી ઍજ્યુકેશનનો બિઝનેસ હોય, બધે ઠેકાણે ખાસ મૅલોડ્રામેટિક થયા વિના સ્માર્ટ હળવાશથી આખી વાર્તા વહેતી રહે છે. ચાંદની ચૌકનું મકાન ખાલી કરે ત્યારે દુલ્હનની વિદાય ચાલતી હોય તેવો ટ્રેજિ-કોમિક સીન ખડો થાય. ઇરફાન તો આંસુડાં સારે જ પણ લુચ્ચો પાડોશી હક્કથી કહે કે, ‘ભાઈ, દુલ્હન તો તેરી હી ગાડી મેં બિદાઈ હોગી.’ સુપર કોમિકલ સિચ્યુએશન્સ અને વિટ્ટી વનલાઇનર્સ આખી ફિલ્મમાં છુટ્ટા હાથે વેરાયેલાં છે. જેમ કે, ઍડમિશનની લાઇનમાં દિલ્હીની ઠંડીમાં વહેલી સવારથી લોકો ઊભી ગયા હોય અને એકબીજાને નંબરથી ઓળખતા હોય, ઇરફાન ઘરમાં બેઠો ‘નાગિન’ સિરિયલ જોતો હોય (અને સિરિયલનો ફની ડાયલોગ બહારની સિચ્યુએશનને રિલેટ કરતો હોય), ઍડમિશન-ઇન્ટરવ્યૂ માટે જાતભાતનાં તિકડમ થાય, ઉમદા હેતુથી બનેલા સરકારી કાયદાની પણ ખિલ્લી ઉડાવાય, ગરીબ બસ્તીમાં લોકો એકબીજાને બીમારીમાં ગુજરી ગયેલા વડીલોથી ઓળખતા હોય અને એક ઠેકાણે ઇરફાન ભળતી જ જગ્યાએ ફસાયેલો હોય. બસ, એ જ વખતે ઍન્ટ્રી થાય ફિલ્મના ત્રીજા સૌથી સ્ટ્રોંગ પોઇન્ટ યાને કે દીપક ડોબ્રિયાલની.