તે જ સમયે નવ લોકાંતિક દેવો આવી પ્રભુને નમીને કહેવા લાગ્યા કે હે દયાળુ સ્વામી! હે ભગવન્! તીર્થ પ્રવાર્તાવો! તે અવસરે પ્રભુ ઇન્દ્રની આજ્ઞાથી દેવતાઓએ લાવેલા દ્રવ્ય વડે સાંવત્સરી દાન આપવા લાગ્યા. પ્રભુએ એક વર્ષ સુધી યાચકોને યથાર્થ દાન આપ્યું અને સમયોચિત કર્યો પૂર્ણ કર્યા. એક વર્ષ પૂરું થતાં શકરા આદિ ઇન્દ્રો તેમજ દેવતાઓએ પ્રભુ માટે ઉત્તરકુરુ નામની શિબિકા રચી. નેમિપ્રભુ તેમાં આરૂઢ થયા. દ્વારિકા નગરીને શણગારવામાં આવી. દિક્ષાનો મહોત્સવ કરવા આવેલા ઇન્દ્રો, દેવો, દાનવો તથા દશ દશાર્હ, કૃષ્ણમહારાજા અનેક રજાઓ, રાજા સમુદ્રવિજય, માતા શિવાદેવી તથા અન્ય રાણીઓ, રાજકુમાર, રાજકુમારીઓ વિગેરેથી પરિવરેલા પ્રભુ શ્રાવણ સુદી છઠ્ઠના દિવસે પાલખીમાં બેસીને દ્વારિકાના રાજમાર્ગેથી પસાર થઇ ગિરનાર પર્વતના સહાસ્ત્રામ્ર વનમાં પધાર્યા. ત્યાં નેમિકુમાર શિબિકામાંથી નીચે ઉતારી આભુષણ ત્યજ્યાં. જન્મથી ત્રણસો વર્ષ વીતે, શ્રાવણ માસની શુક્લ ષષ્ઠીએ ચોવિહાર છઠ્ઠના તપવાળા પ્રભુએ, દિવસના પ્રથમ પ્રહારે ચિત્રા નક્ષત્રમાં ચંદ્રનો યોગ વર્તતે છતે સ્વયં પંચમુષ્ટિ લોચ કરીને એક હજાર પુરુષોની સાથે દીક્ષા લીધી. લોચ કરેલા પ્રભુનાં કેશ ઇન્દ્રે લીધા. પ્રભુ પર દેવદૂષ્ય વસ્ત્ર મૂક્યું. શક્રેન્દ્રે તે કેશને ક્ષીર સમુદ્રમાં પધરાવ્યા. પછી ઇન્દ્રે કોલાહલ શાંત કર્યો એટલે પ્રભુએ સર્વસામાયિક ઉચ્ચર્યું. ત્યારે પ્રભુને ચોથું મન:પર્યવજ્ઞાન પ્રાપ્ત થયું. તે સમયે ક્ષણિક સુખનો અનુભવ કર્યો. ત્યારબાદ ઇન્દ્ર અને કૃષ્ણ પ્રમુખ રાજાઓ પ્રભુને નમન કરી પોતપોતાના સ્થાને ગયા.