‘હા વળી. મહેનત ક્યાં કદી અ-લેખે જાય છે ?’ એબોલ્યા : ‘પંદર વરસની ઉંમરે હું ‘ઑલ ઈન્ડિયા મૅજિક સોસાયટી’માં દાખલ થઈ ગયેલો. મેં એલાન કર્યું કે મારે એમાં લેક્ચર કરવું છે. મને મંજૂરી આપો. સભ્યો મારી સામે પોતાનું મૂછાળું મોં લઈને ખડખડ હસે. મારે તો મૂછાગમનને બે ત્રણ વરસની વાર. છાપ પાડી શકું નહિ, એટલે હાંસી કરે. સભ્યો પણ કેવા પાછા. ગોગિયા પાશા જેવા ધરખમ–પ્રચંડ. છતાં મને લેક્ચરની છૂટ આપી ને મેં લેક્ચર કર્યું. શું જાણો છો ? કહ્યું કે જાદુગરો શા માટે મોં વિકૃત કરીને અવાજને ખેંચી ખેંચીને, બરાડી બરાડીને પબ્લિક પાસે પેશ થાય છે ? મૂછોનાં થોભિયાં રાખીને નેણને ઘાટાં રાક્ષસ જેવાં કરવાની કોઈ જરૂર ખરી ? ભગવાને રૂપ આપ્યું હોય તો એને સંવારવું અને ન આપ્યું હોય તો જેવા છો એવા દેખાવું. બીજો મુદ્દો એ કે પ્રેક્ષકોને મૂરખ ન સમજવા. એમાંના ઘણા તો આપણને સૌને સામટા જથ્થાબંધ ખરીદી લે એવા પણ હોય, બુદ્ધિમાંય બત્રીસ ચાસણી ચડે એવા હોય. એમને મૂરખ ન સમજવા. આપણા માલિક સમજવા. ત્રીજો મુદ્દો એ કે મંત્ર-તંત્રની છાપ કે મેલી વિદ્યાની છાપ ઊભી કરવા લાલ આંખ કરીને કે દારૂ પીને સ્ટેજ પર ન આવવું. ડબલ મીનિંગવાળું ગંદુ ન બોલવું. બહેન-દીકરીઓ પણ ખેલ જોવા આવતી હોય એમનો મલાજો જાળવવો. આવું આવું બોલ્યો એટલે ઘણા ધંધાદારી જાદુગરો બૂમાબૂમ કરવા માંડ્યા ને મને બેસાડી દીધો. એમને એમ કે એક વાણિયાનો લબરમૂછિયો છોકરો આપણને મંતર ભણાવવા નીકળ્યો છે ! પણ ગોગિયા પાશા જેવા કેટલાક સમજદાર પણ હતા. એમનો મેં ચરણસ્પર્શ કર્યો.’