‘ઘરડાં એટલે જ્ઞાનનો ખજાનો. અનુભવનું અમૃત એમની પાસેથી જ મળે. માટે જ અમે કહીએ છીએ વડીલોને આદર આપો. પણ… આજે જમાનો બદલાઈ ગયો. વડીલોને આદરને બદલે ચાદર આપી ઘરડાઘરમાં મોકલે છે..’ કહેતાં કહેતાં મારો સ્વર ગંભીર થઈ ગયો. રઘુ ચા આપી ગયો. અમે સાથે ચા પીધી. ચાના કપ સામે જોઈ નીરવ બોલ્યો : ‘અમારો ટાઈગર સદા ચા પીએ. એને ચાની તલપ આવે ત્યારે રસોડામાં જઈ અમારા મહારાજની ધોતીનો છેડો ખેંચે. મહારાજ ઈશારો સમજી જાય. દાદા મૉર્નિંગ વૉક પર જવા તૈયાર થાય એટલે તરત જ એમની સ્ટીક દાંતમાં દબાવી હાજર થઈ જાય. જ્યાં સુધી દાદાનો હાથ માથે ન ફરે ત્યાં સુધી ખસે નહિ. મોટા પપ્પા પ્રેસ પર જવા નીકળે એટલે છેક કારના દરવાજા સુધી વળાવવા જાય. ઝાંપામાં કોઈ અજાણ્યું પેસવા જાય તો ટાઈગર ભસે નહિ પણ એકદમ આગળના પંજા ઊંચા કરી જાણે એની છાતી પર મુક્કા મારવા જતો હોય એમ છલાંગ મારે. પેલો દસ કદમ પાછો હઠી જાય….! અમારો ટાઈગર કદી કોઈને કરડે નહિ. બિલાડીની પાછળ દોડે પણ બચકું ન ભરે.’