એમાં થયેલું કંઇક એવું કે સુરેશની ઓરડી ઉપર જવાના દાદરને અડીનેજ આવેલી. નાના મામા નવી રૂમઝુમ મામીને લઇને ઘરમાં પ્રવેશ્યા. તેમના વધામણા અનેઅન્ય વીધિઓની સાથોસાથ મામાના ભાઇબંધોએ મેડીના રૂમને શણગારવાનું શરૂ કરેલું. સુરેશનેબીજું તો કોઇ કામ હતું નહીં, એટલે એ ક્યારનો કૌતુકથી ઉપર નીચે આવ-જા કર્યા કરતો.આ બધું જોઇને તેના મનમાં ધમસાણ ઉપડ્યું . . . તેને કંઇક પણ જવાબ મળે એવા સ્થાન એટલેકે મોટી મામીને પુછ્યું “હેં મામી, નાના મામાના દોસ્તારુ ઉપરનારૂમમાં હું કરે સ ? ડાલો એક ફુલ લાઇવા સે ને કયુંના મંડાણા સ. મામા હવે રોજની ઘોડી આયાં નીસે ફળીમાં નઇ હુવે ? નેનવી મામીની હારે ઉપર હુવાના છ ? મોટી મામી એ જવાબ દેવાનું ટાળીને હકારમાં માથુંધુણાવ્યું. સુરેશ વળી બોલ્યો “એક વાત કવ ?નાના મામાને સરમ નૈ આવે ? મામાતો ઠીક જણ સે, પણ ઓલી આઇવી સે ઇ તો બાઇમાણહ સેને ? ઇને એના બાપા વઢશે નૈ ?”મોટી મામીને મરવા જેવું થયું ! થોડા ગુસ્સે થઇને કહ્યું “નવરીના તારે સુંપંચાત આ બધી, જઇને શેરીમાં તારા જેવડા હારે રમ . . .”