આમ, ઘણી વાર પધરામણી ગોઠવી હોય અને મોડું થાય પણ કોઈ દિવસ ઊંચે સાદે બોલવાનું નહીં કે ઠપકો આપવાનો નહીં. તેમના કોઈ સમય જળવાય નહીં, તેઓ પોતાના શરીર સામું કે જમવાના ટાઇમ સામું જુએ નહીં. કાનમનાં ગામડાંઓના વિચરણમાં પણ આવું જ બનતું. તે વખતે તો વિચરણ ધમધોકાર ચાલતું. એટલે દિવસમાં ત્રણ-ચાર ગામો સહેજે જ ગોઠવાતાં. ઘણી વાર બપોરે ઠાકોરજી જમાડતાં મોડું થતું. પરિણામે બપોરે આરામમાં જવાનું પણ મોડું થતું. સાંજના જે ગામોમાં જવાનું હોય તેનો કાર્યક્રમ હોય જ. પરંતુ આરામમાં જતાં પહેલાં સ્વામીશ્રી કાર્યક્રમ મને પૂછી લેતા અને બપોરે ગમે તેટલા મોડા આરામમાં ગયા હોય, પરંતુ સમયસર જાગી જતા. તે વખતે સહેજે તેઓશ્રી પ્રત્યે મનમાં અહોભાવ પ્રગટ થતો. બીજાને રાજી કરવા, પોતાના દેહની બિલકુલ પરવા ક્યારેય કરી નથી. તેનાથી હું તેઓ પ્રતિ વધુ ખેંચાયો.