આઝાદી મળ્યાને થોડા વરસ પહેલાથી કાશ્મીરના નેતા શેખ અબ્દુલ્લા અને જ્વાહરલાલ નહેરૂ વચ્ચે સારી મિત્રતા અને વિચારોનું સામ્ય હતું. નહેરૂને મહારાજા હરિસિંઘ પ્રત્યે અણગમો હતો, કારણ કે એમણે શેખ અબ્દુલ્લાને કેદ કરેલા. નહેરૂને કાશ્મીર પ્રત્યે લગાવ પણ ખૂબ હતો. સામાન્ય નિયમ પ્રમાણે જોઈએ તો શ્રીનગર સહિત કાશ્મીર ખીણનો વિસ્તાર મુસ્લીમ બહુમતિવાળો હોવાથી પાકિસ્તાનનો એના ઉપર હક્ક સિધ્ધ થાય એમ હતું. ભારતે આ જ દલીલ જુનાગઢ માટે આગળ કરી હતી. પણ મહારાજા હરિસિંઘ તો સ્વતંત્ર રહેવા ઇચ્છતા હતા. આવા સંજોગોમાં નહેરૂએ વી. કે. કૃષ્ણમેનનની મારફત માઉન્ટબેટન ઉપર દબાણ કર્યું કે તમે જાતે જઈને મહારાજાને સમજાવો. માઉન્ટબેટનમાટે આ શક્ય ન હતું, એટલે એમણે ૨૬મી જુને ગાંધીજીને સમજાવ્યા કે તમે જાવ, અને ઘટતું કરો. ગાંધીજી ગયા તો ખરા પણ મહારાજાના મહેમાન બનવાને બદલે નેશનલ કોનફરન્સ (શેખ અબ્ધુલ્લાની પાર્ટી)ના મહેમાન બન્યા. વાટાઘાટ દરમ્યાન હરિસિંઘે કોઈપણ સ્પષ્ટ ફેસલો ન કર્યો, એટલે વાટાઘાટનું કંઈ પરિણામ ન નીકળ્યું.