આજે, જો કે, હું કરુણા ઉપર વાત નથી કરવા માંગતો પરંતુ યજમાની કે ભલાઈ જેવા સામાન્ય ગુણ ઉપર વાત કરવા માંગું છું. આજનાં માન્યામાં ન આવે એટલાં ઝડપી જગતમાં શ્રદ્ધા તો ઉત્તર ધ્રુવમાં આવેલી હિમશીલાઓની જેમ પીગળીને અદ્રશ્ય થઇ રહી છે, એવામાં આ જગતને જો વધુ ધૈર્યવાન, સહનશીલ અને ભલું સ્થળ બનાવવું હશે તો આપણામાંના સૌ કોઈએ પોતપોતાનાં કર્મ થકી થોડો ફાળો આપવો પડશે. તમારી આજુબાજુ નજર કરો ને તમને જણાશે કે મોટાભાગના લોકો ઉતાવળમાં જ નહિ પરંતુ વધુને વધુ વ્યાકુળ પણ રહેતાં હોય છે. એરપોર્ટ પર, રાત્રીના જમવાના સમયે, રસ્તા ઉપર જાણે એવું લાગે છે આપણી અંદર બીજા વ્યક્તિને માટે કોઈ ધીરજ કે સમય જ નથી. આપણે આપણા ગેજેટ્સ (ફોન, ટેબ્લેટ, કે પછી અન્ય કોઈ ઇલેક્ટ્રિક ડીવાઈસ) ઉપર કલાકોના કલાકો અર્થહીન વસ્તુઓ કરતાં રહીને બરબાદ કરતાં રહીએ છીએ પણ બીજા કોઈને આપણી જરૂર હોય તો તેના માટે આપણી પાસે એક મિનીટ પણ હોતી નથી.