‘આજે હું તમને એ વાત કહેવાની છું, જે મારા જીવન સાથે બહુ જ અંતરંગ રીતે જોડાયેલી છે. મારો એ ભૂતકાળ મારા વર્તમાન માટે કારણભૂત છે.’ અમે સૌ કંઈ સમજી ન શકયા કે શું વાત છે. સરલાબહેને પોતાની વાત આગળ ચલાવી. ‘ભારતની આઝાદી પહેલાંની વાત છે. દરેક વ્યક્તિ પોતાનાં પ્રયત્નો દ્વારા દેશની આઝાદી માટે લડી રહ્યો હતો. શું બાળક કે શું યુવાન કે શું વૃદ્ધ ? શું સ્ત્રી કે શું પુરુષ ? ગાંધીજીની આગેવાની હેઠળ અમે સૌ ભારતની આઝાદીની અહિંસક લડાઈમાં જોડાયેલા હતા. ગાંધીજીની એક હાકલ પડતી અને લોકો પોતાનાં કામ, ધંધો, ઘર છોડીને આઝાદીની લડાઈમાં જોડાઈ જતા. ભારતની માતા, બહેનો-દીકરીઓને પણ ગાંધીજીએ એ જ રીતે હાંકલ કરી. હું અને મારા જેવી ઘણી બહેનો આ હાંકલ સાંભળી અંગ્રેજો સામેની અહિંસક લડાઈમાં જોડાઈ ગયા. ગાંધીજીની અહિંસક લડાઈ એટલે સામી છાતીએ ગોળી ખાવાની તૈયારી ! જો એ જીગર હોય તો જ આ લડાઈમાં જોડાવાનું. અને ખરૂ પૂછો તો આઝાદી પહેલાં, આઝાદી મેળવવા માટે કંઈ પણ કરી છૂટવાનું જોમ દરેક ભારતીયની નસેનસમાં વહેતું હતું. આવો જ એક ધન્ય સમય મારા માટે પણ આવ્યો. આઝાદી માટેની એ હાંકલ સાંભળી ચળવળમાં હું જોડાયેલી અને કોઈ અમલદારની બંદૂકમાંથી નીકળેલી ગોળી મારા પગમાં વાગી. શરીરનાં દર્દ સાથે મનમાં એક આનંદ પણ છલકાયો કે જે દેશની માટીમાંથી મારું શરીર બન્યું છે એ જ માટી માટે મેં મારું લોહી વહાવ્યું છે.