રાઓલજી, ખૂબ સરસ લેખ, અને સમજવા લાયક હોવાથી આની પેપર કોપી કરી ને મિત્રો ને વચાવી છે તેમાં જે મિત્રો બાબતે દાખલા આપ્યા છે તે એકદમ સાચા છે, ને ભારત માં વધુ પડતાં લાગુ પડે છે, ભારત માં અત્યારે સ્ંક્રતિ કાળ છે, લોકો પોતાનું આયોજન ઇ.સ મુજબ કરે છે પણ મોટા ભાગ ના નિર્ણય વી .સ મુજબ કરે છે, પેઢી દર પેઢી એક જ કાર્ય કરતાં હોવાથી અમુક બાબત તેમના જીન્સ માં વણાય ગઈ છે, મારા અમુક મિત્રો દસ પાસ પણ નથી,પણ પોતાના વર્ગ ના કામ માં એમની કુશળતા ગજબ છે, ટંકારા માં ઘંટા ઘડિયાળ બગડતા સારા સારા એંજિનિયર કઈ નો કરી શક્યા ત્યાં એક સામાન્ય મિસ્ત્રી (સુથાર ) એને 5 મિનિટ માં ફોલ્ટ શોધી ને રીપેર પણ કરી આપી, દાખલા કમ પડે એટલા બનાવ છે,પણ વાત વ્યશન ની છે, ને જે દુખદ બનાવ છે એ છે અતિ સેવન નો …… અતિ સવર્તે વ્રજ્યેતે ……. ઘી દૂધ માખણ પણ વધારે લેવાય જાય તો એ પણ નુકશાન કારક છે, પણ મને આશ્ચર્ય એ વાત નું છે કે મને એવા લોકો નો પરિચય છે જે ઘણા સમય થી ચલમ ગાંજો ચોવીશ કલાક ફૂકે રાખે છે તો પણ નીરોગી અને આનંદી રહે છે, તેમની આ તંબાકુ જાણે અસર જ નહીં કરતી હોય ? અથવા આ તંબાકુ જ એમનો જીવન રસ બની ગઈ હોવી જોય ? એક પ્રયોગ તરીકે એમને વગર ગાંજે એક વરસ રાખવા માં આવે તો એમના તબિયત પર શું અસર કરે એ જાણવું જોઇ ? ….