ગત અઠવાડીયે ઉનાળાનું વેકેશન પૂરું થયું, શાળાઓ શરૂ થઈ. ભૂલકાંઓ ફરીથી ગયા વર્ષે હતું એથી વધુ ભારે દફ્તર અને અપેક્ષાઓનો બોજ સાથે લઈ શાળાએ જવા લાગ્યા છે. જાણે ‘હાશ’ની અવધી પૂરી થઈ. સ્પર્ધાથી ખદબદતા અને પળેપળ આવડતની અને જાણકારીની ચકાસણી કરતા યુગમાં બાળકોને ફરીથી પુસ્તકમાં ઉતરવાનો, રટણ કરવાનો કે ગોખવાનો, દોડમાં શામેલ થવાનો અને એ રીતે આપણી, ‘આવકને લક્ષ્યમાં રાખીને’ ચાલતી શિક્ષણ પદ્ધતિના વહેણમાં ઝંપલાવવાનો સમય આવી ગયો. શિક્ષણ પદ્ધતિના બધા જ પાસા ખરાબ છે એવું પણ નથી, આશાના દીવા હજુ પણ અસંખ્ય સ્થાનોએ ઝગમગે જ છે, સમર્પિત શિક્ષકો અને વિકાસલક્ષી શાળાઓ આજે પણ છે જ. પણ સંપૂર્ણપણે કાર્યક્ષમ ગાડીએ જે રસ્તો લેવાનો છે એ પોતે જ ખરબચડો હોય અને મંઝિલથી ભટકાવનારો હોય તો પ્રવાસ કેવો બની રહે? એવું તો નથી જ કે બધી શાળાઓ કે શિક્ષકો બાળકોને જ્ઞાનને બદલે ફક્ત માહિતી પિરસે છે, પણ સોમાંથી એકાદ-બેને બાદ કરીએ તો બાકીના કિસ્સાઓમાં સહ્રદયતા કે બાળકના સાર્વત્રિક વિકાસ અને ખરા અર્થમાં જેને જ્ઞાન કહી શકીએ એવી વિદ્યાના વિસ્તાર માટેની સમજણનો અભાવ રહે જ છે. વિષયની પૂરતી અને ઉંડી જાણકારીને અમલમાં મૂકી, નકરી માહિતીને બદલે સમજણ સાથેનું જ્ઞાન આપવામાં ભાગ્યે જ આજે કોઈકને રસ રહ્યો હશે!