મેં મોસાળ વાટ પકડી લીધી. ગોકુલની સઘળી વનરાજી, કાલિંંદી નદી, પશુપક્ષીઓએ ઘણાં ધમપછાડા કર્યા પણ વ્યર્થ. આ બધામાંથી પાર ઉતર્યા પછી મને રાધાનો ભય હતો કે તે તો મને જવા જ નહીં દે…. તે રડશે તો હું એને કેમ કરીને મનાવીશ? તેનાં બોલ હું ટાળી પણ નહીં શકું. ભારે હૈયે રાધાની વિદાય લેવા તેને આંગણે ગયો તેના ઘરનો અધખુલો દરવાજો ખોલતાં તો મારા દિલની ધડકન તેજ થઇ ગયેલી. મને લાગેલું કે દુનિયા આખી મારી વિરોધમાં…. ને હું એકલો… મેં દરવાજો ખોલ્યો… પણ આ શું? રાધા તો અશ્રુભીની આંખે પણ કંકુચોખા અને આરતી લઇ મને વિદાય આપવા તૈયાર ઉભી હતી.