કોણ જાણે કેમ પણ સુલેખાને મનમા એમ જ થયા કરતું કે નયન ને બાળક જોઈતું જ નહોતું એટલે જ આવું થયું અને એમા એક દિવસ નયન ને ઓફીસથી આવતાં મોડું થયું. સુલેખા દુઃખ ના આવેશમા ભાન ભુલી ગઈ અને એનાથી નયન ને કહેવાઈ ગયું કે “તમને મારી વેદના શું સમજાય, તમે તો આખો દિવસ બહાર રહો અને મને બધું ભુલી જવા કહો પણ મને જે વેદના છે એ તમને નહિ સમજાય કારણ તમે તો આ બાળક ઈચ્છતાં જ નહોતાને.” નયન સ્તબ્ધ બની સુલેખા ને જોઈ રહ્યો અને રૂમની બહાર નીકળી ગયો. બહાર વરંડામા જઈ ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યો. નયન કે સુલેખા બન્ને માથી કોઈને ખબર નહોતી કે મા દરવાજા ની બહાર ઊભી ઊભી બધી વાત સાંભળી રહી હતી અને એણે નયનને ચોધાર આંસુએ રડતો જોયો હતો.