એક નહીં, બે નહીં.. અમારા ચમનીયાની છત્રીએ ચાળીસેક ચોમાસાનો માર ઝીલ્યો હશે. એમાં કેટલા સળિયા હતાં અને કયો કલર હતો એ પણ એને યાદ નથી. એણે બરાબરના છત્રીના પૈસા વસૂલ કર્યા એમ તો ન કહેવાય, કારણ પૈસા પણ ખર્ચ્યા હોય તો વસૂલ થાય ને! છત્રી તો એ જાહેર શૌચાલયના બારણા ઉપરથી કોઈની ઉઠાવી લાવેલો. એને એમ કે છત્રી કોઈ ભૂલી ગયું છે. વાસ્તવમાં છત્રીનો મૂળ માલિક તો બિચારો શૌચાલયની અંદર ત્યાગમુદ્રામાં બેઠેલો હતો. આજે પણ આ છત્રી અને એનો લગન વખતનો સૂટ. જગન્નાથ ભગવાનની રથયાત્રા માફક સમય આવે ત્યારે લોકદર્શન માટે બહાર નીકળે છે. જો કે ચમનીયો આમ તો શુદ્ધ દાનતવાળો. બીજાની માફક, એટલો બધો મેલી દાનતવાળો નહીં કે છત્રી બદલવા માટે એને મંદિર જવું પડે. ખાબોચિયા જેવો ખરો, પણ દરિયાઈ દીલવાળો. ચોમાસામાં ઉઘરાણીવાળાથી બચવા છત્રીની ઓથ એણે ક્યારેય લીધી નથી. પણ મજા તો રેઈનકોટમાં જ આવે. પહેર્યા પછી એના બાપુજીને પણ ખબર ન પડે કે આ નરોતમ છે કે નેપોલિયન.