ગુરુ ગોવિંદસિંહની આંખોમાં અપાર પ્રેમ પ્રકાશ્યો. થોડી વાર વિચાર કરી તેમણે કહ્યું : ‘બાબા, મારા શીખનાં માથાં એવાં સોંઘાં નથી. તમે એક કામ કરો. લડાઈના મેદાનમાં જવાની છૂટ આપું છું, પણ તમારું કામ ઘાયલ સૈનિકોને પાણી પાવાનું. મરતા સૈનિકોના મોઢામાં તમારા હાથનું પાણી જશે તો એને હું ગંગાજળ આપ્યું જ ગણીશ.’