ફરી વાર કહીએ કે તમામ ‘નેટ’-લગ્નોમાં આમ નથી હોતું. વડીલોને નિર્ણયપ્રક્રિયામાં સામેલ પણ કરવામાં આવે છે. તાજેતરમાં જ અમે એક લગ્નનાં સાક્ષી બન્યાં હતાં. દીકરી અમદાવાદની અને મૂરતિયો અમેરિકાનો હતો. બંનેએ પહેલાં તો એકાદ વર્ષ સુધી નેટ-ચૅટિંગ કર્યું. પછી નક્કી કર્યું કે આપણાં વડીલોને જાણ કરીએ. દીકરીનાં ફોઈ-કાકા અમેરિકા રહે છે. તેઓ અમેરિકાવાસી ‘ઉમેદવાર’ને ઘેર જઈ આવ્યાં. યુવકનાં વડીલોને મળી આવ્યાં. દેશમાં એમનાં મૂળિયાં ક્યાં છે, એની તપાસ કરી આવ્યાં. આ નગરમાં આ લોકોનાંય ઓળખીતાં રહેતાં હતાં. એ સૌને મળીને યુવક તથા તેના પરિવાર વિશે તપાસ કરી. દેશમાં રહેતાં એ લોકોનાં સગાં કેવાં છે, એની દેશમાં તપાસ કરવામાં આવી. આમ, બધી રીતે તપાસ કરતાં યુવક દરેક પ્રકારે લાયક જણાયો, તે પછી જ લગ્ન માટે વડીલો સંમત થયાં. આ કિસ્સામાં યુવતીને પણ ધન્યવાદ કે એણે પોતાની પસંદગી સિવાયની દખલ માટે વાંધો ન ઉઠાવ્યો. બાકી, આજકાલ તો છોકરીઓ પણ ન આગળ જુએ, ન પાછળ જુએ અને લગ્ન જેવા ગંભીર મામલામાં ઝૂકાવી દે છે. વેબ પર મળતી વ્યવસાયી લગ્ન-એજન્ટોની સાઈટો અને વ્યક્તિગત સાઈટો, એ દરેકનું એક લક્ષણ ‘ગુણો’ને બઢાવવા-ચઢાવવાનું અને ‘અવગુણો’ને ઢાંકવાનું હોય છે. આ પણ પોતાનો માલ વેચવા નીકળેલા લોકોની જાહેરખબરો જેવું છે.