સતત લાગ્યાં રહેવાનાં કારણે વહીવટીતંત્રનો અભિગમ પણ ધીમે ધીમે બદલાયો. રોડ અને પાકા ઘરો બન્યાં. પાણીની સમસ્યા પણ કંઇક અંશે હળવી થઈ. ગામમાં શૌચાલય બને એ માટે ગામલોકો ઘણા સમયથી રજૂઆત કરતાં હતાં. પણ ગામડાંમાં શૌચાલય માટે સરકારી સહાય શૌચાલય બનાવ્યા પછી એનો ફોટો પાડી કચેરીમાં આપ્યાં પછી મળે એમ અધિકારી વારંવાર કહે. જયારે બીજી બાજુ વાડિયામાં રહેતાં એવાં કેટલાંય પરિવારો પાસે રૂ.૧૨,૦૦૦ થી રૂ.૧૫૦૦૦ની એવી કોઈ જમા પુંજી નહોતી કે જેમાંથી એ સેનિટેશન યુનિટ બનાવી શકે. વળી ગામમાં જેમની પાસે સનદ હતી એમને સેનિટેશન યુનિટ બન્યા પછી સરકારી સહાય મળે પણ ખરા પણ જેમના ઘરો ખેતરમાં હતાં એમને આ સહાય મળવાનું સંભવ નહોતું.