‘હરિયા, તારી છોડી તો મારા ઘરની જ વહુ બનશે. જો જે તું ઉતાવળમાં છોડીને ક્યાંક ઉંધા ઘરે નો વાડી દેતો. કહેતો હોય તો હમણાં શ્રીફળ અને ૧૧ રૂપિયા દઈ દઉં. પણ આ ધરા તો મારા અંબર હારે જ શોભે !’ અંબરની માનું ગામમા ઘણુંજ માન. અંબરના બાપા હયાત હતા ત્યારે એમને ગામનું મુખિયા બની જેટલું ભલું કર્યું, એટલું આજ સુધી કોઈએ નહિ કર્યું હોય. અને એનો વરસો એની મા પણ એટલી જ નિષ્ઠાથી નિભાવતી. ગામની મુખી તો હતી જ, પણ ક્યારેય કોઈની પાની પણ ખોટી હજમ ન કરે. અને મહેનતે કેટલીય ગાયો, ભેંસો, જમીનો, મકાનો વસાવ્યા હતા. આખા ગામમાં તેમના જેટલી સંપતી કોઈ પાસે નહિ. અને આખા વરસનો એક માત્ર વારસ એવો અંબર ! અને જો એનું સામેથી માંગું આવતું હોય તો ધરાના બાપાના પણ કઈ રીતે પાડે. અને ના પાડવાનો પ્રશ્ન જ ન આવે, અંબર… દેખાવે સોહામણો, અને ગામમાં સૌથી વધારે ભણેલો. કોઈ જાતનું વ્યસન પણ નહિ, સ્વભાવે એટલો જ સરળ. કોઈ પણ કન્યા એને અને એની સંપત્તિને જોઈ તરત જ હામી ભરી બેસે…!