“નીતુ… ક્યાં મરી ગઈ ?” મમ્મીનો ઘાંટો સંભળાયો. હું કપડાં મૂકીને દોડીને રસોડામાં ગઈ. મમ્મીના હાથમાંથી એંઠી રકાબી ગેંડીમાં મૂકવા જતાં તૂટી ગઈ. મેં જોયું કે મમ્મીએ અંબોડો કસકસાવીને બાંધ્યો છે. આખા ડીલે પરસેવો વળેલો છે અને એ ગેસ પાસે ઊભી ઊભી હાંફે છે. ચહેરા પર કોરી લટ સખત રીતે પરસેવાથી ચોંટી ગઈ હતી. હું ફટાફટ ટિફિનના બોક્સમાં શાક અને દાળ ભરવા લાગી. મમ્મી બધાં બોક્સમાં રોટલીઓ ગણી ગણીને નાખતી હતી. બધાં ટિફિન ભરાઈ ગયાં કે મમ્મી ઉતાવળે ડ્રોઈંગરૂમમાં ગઈ અને ટેબલ ખસેડી લાવી ને ટેબલ પર ચડી. મારી નજર નીચે ખોડાયેલી હતી પણ બધું જોઈ શકતી હતી. મમ્મીએ અભરાઈ પરથી ગોળકેરીના અથાણાની બરણી નીચે ઉતારી ને મેં હોઠ બીડીને ચેહેરો નીચો રાખીને કહી જ દીધું કે, “મમ્મી… તું આ… એતો…” ને મારી મમ્મી મારી સામે જોઈ રહી. ક્ષણ પૂરતી અમારી મા-દીકરીની આંખો એક થઈ ને હું એ આંખો જીરવી ન શકી, બારી બહાર જોવા લાગી. મમ્મી પણ તરત પડખું ફેરવી ગઈ, પણ મારી આંખોએ નોંધી મમ્મીના સપાટ ચહેરા પરના કપાળની કરચલી અને આંખોમાં, કોરી આંખોમાં છલકાયેલી કશીક ધૂંધળાશ. અંધારાના ઓળા હવે અમારી મા-દીકરી વચ્ચે ઊતરી આવ્યા હતા.