રસ્તામાં રાજકોટ એસ.ટી. ડેપો આવ્યો. બેરાકાકા બાથરૃમ જવા માટે નીચે ઊતર્યા. ટ્રેનમાં જાજરૃ-બાથરૃમની સુવિધા છે, પરંતુ બસમાં નથી એ સારું છે, કારણ ટ્રેન મોટા ભાગે વગડામાંથી પસાર થાય છે અને બસ મોટા ભાગે વસતીમાંથી પસાર થાય છે. હું અને ભોગીલાલ થોડો પગ મોકળો કરવા નીચે ઊતર્યા હતા. ત્રણ પેસેન્જરની સીટ પર મનસુખ એકલો બિરાજમાન હતો. ત્યાં શેરડીનો રસ વેચનાર એક ફેરિયો શીકામાં રસના પ્યાલા લઈને મનસુખ પાસે જઈ ચડ્યો. મેં કહ્યું, એમ મનસુખ દેખાવે સુંદર હોવાથી ફેરિયાને પણ બોણીની આશા બંધાય તે તદ્દન વાજબી છે. ફેરિયાએ શીકામાંથી એક ગ્લાસ હાથમાં લઈને મનસુખની ઇચ્છા જગાડવા માટે છેક મનસુખના મુખ પાસે લઈ જઈને કહ્યું ઃ લ્યો, શેરડીનો રસ પીશો? આ સાંભળી મનસુખ તરત બોલ્યો ઃ મોટો થઈશ, ગિલોલ બનાવીશ, ચકલા મારીશ. આ સાંભળી મનસુખની પાછળની સીટ પર બેેઠેલા માજીએ મનસુખને કહ્યું કે એ તમને રસ પીવાનું કહે છે. મનસુખ પોતાના હાથમાં ગ્લાસ લઈને પાડો તેલ પીવે એ રીતે એક જ શ્વાસે પી ગયો.