પેલિયોન્ટોલોજિસ્ટ્સે સ્યોરોપોડ ડાયનાસોરના (અનુમાનિત) ઠંડા લોહીવાળું ચયાપચયની ક્રિયાને ધ્યાનમાં રાખીને સખત સમય આપ્યો છે, જેથી તેઓ જમીન પરથી ઊંચી તેમની ગરદન ધરાવતા હતા (જે તેમના હૃદય પર તાણ વધે છે - કલ્પના કરો કે લોહી પંપ કર્યા પછી 30 અથવા દરરોજ હવામાં હજારો વખત 40 ફૂટ! ). આજે, પુરાવાઓનું વજન એ છે કે એક્સેપ્લોકોસ તેની ગરદનને આડી સ્થિતિમાં પકડી રાખે છે, તેના પગને પાછળથી આગળ ધકેલીને નીચા ઝાડવા વનસ્પતિ પર ખવાય છે - એક સિદ્ધાંત જે ફાઇનલિકોસના દાંત અને બાજુની રાહતની વિચિત્ર આકાર અને ગોઠવણી દ્વારા આધારભૂત છે.