“પોતાના મરવાની થોડી વાર પહેલાં મારી બાળકીએ એનો પ્રિય ઘૂઘરો મને આપ્યો. જુઓ, મારી મુઠ્ઠીમાં હજુ પણ મોજુદ છે. એણે એની આ અસ્કયામત મારે હવાલે કરી દીધી – નહીં, એણે મને એ ભેટ આપ્યો. નિર્દોષભાવે ! એના આવા નાના સરખા દાનથી હું માલામાલ થઈ ગયો છું – ઘૂઘરો મને સોંપીને એ પણ મારા ખોળામાં મરી ગઈ. એ ઘૂઘરો લાકડાનો બનેલો છે. મને પૂરેપૂરી ખાતરી થઈ ગઈ છે કે જો એ ક્લિયોપૅટ્રા હોત તો મને એનો પ્રેમ આપત. જો રાણી વિક્ટોરિયા હોય તો મને એનો પ્રેમ આપત. જો એ મુમતાજમહલ હોત તો તાજમહાલ મારે હવાલે કરી દીધો હોત. પણ એ તો મારા જેવા ગરીબ બાપની કંગાળ દીકરી હતી... એની પાસે ફક્ત ઘૂઘરો જ હતો –તમારામાંથી કોણ એવો ઝવેરી છે, જે આ લાકડાનાઘૂઘરાંનું મૂલ્યાંકન કરી શકે ? બાકી મારી પત્ની કહે છે,એ સાચું છે કે સ્ત્રી કુદરતનો એક ચમત્કાર છે, તો એ ચમત્કાર અન્નના એક દાણામાંથી થાય છે, ને એ ન મળતાં વિલીન થઈ જાય છે.”