પરિતૃપ્તિ વિના નિવૃત્તિની મઝા નથી. ખરી નિવૃત્તિ એ છે જે અઠ્ઠાવને પહોંચે એ પહેલાં પોતાના મનને મહેલે નિરાંતના હીંચકે પહોંચે. એને આઠેય પહોર આનંદ હોય. આ લખવું જેટલું સહેલું છે એટલું આચારમાં લાવવું અઘરું છે, પણ એ શીખવું તો પડશે જ ને! સંસારની યાત્રામાંથી પસાર થતી વેળાએ નાના-નાના તો અનેક વિસામાઓ આવ્યા અને ગયા, પરંતુ આ એક લાંબો વિસામો છે અને એ છેલ્લો વિસામો છે. આ વિસામાની મધુરતા માણવા જેવી છે. દુનિયાની ઓછામાં ઓછી આવક ધરાવતાઓથી શરૃ કરીને ધનાઢ્ય લોકો સુધીના સહુ જો આયોજનથી ચાલે તો તેમની નિવૃત્તિ કમ સે કમ ભૌતિક સુખાકારીઓથી તો છલકતી હોય. અસલી નિવૃત્તિ એ છે જેમાં નિવૃત્ત થનારાની આવક ડબલ થઈ જાય અને એવા લોકો આ જગતમાં પારાવાર છે. ધન તો ગમે ત્યાંથી મળે, પણ ધન કમાઈ લેવાની અને પછી એને જાળવીને અભિવૃદ્ધ કરતા રહેવાની કળા એક પિતા ઇચ્છે તો પણ પુત્રને ભાગ્યે જ શીખવી શકે છે અને બીજાઓને તો એ રહસ્ય જ રાખવું હોય છે. આ કળા આત્મસૂઝ અને આત્મ-આવડતની છે એ મળે તો રમતાં-રમતાં ભીતરથી મળે, નહિતર ભવ આખો એની ઝલક પણ ન મળે. ખરેખર તો આ જ કળા એવી છે જે નિવૃત્તિમાં આવક બમણી કરી આપે.