આગિયારમે વર્ષે હું ઈશ્વરમાં માનતો થઈ ગયો હતો. રોજ ગીતામંદિરમાં જઈ વિશાળ કૃષ્ણની પ્રતિમાને નમન કરી પગે લાગતો. પ્રદક્ષિણા ફરતો. પૂજારી દાદા પાસેથી ચરણામૃત અને પ્રસાદી લેતો. ભજનો ને હનુમાન ચાલીસા મને કંઠસ્થ થઈ ચૂક્યાં હતાં. પ્રાર્થના પછી હું બધાં પાસે ભજન ગવડાવતો અને શનિવારે હનુમાન ચાલીસા બોલાવતો. નવરાત્રીમાં ધૂપ-દીવા અને આરતી-ગરબાથી મા શક્તિની આરાધના કરતો. મારાં જીવનમાં ભગવાન નામનો વિષય પ્રવેશી ચૂક્યો હતો જે મુશ્કેલીનાં સમયમાં મારું પ્રેરકબળ બની રહેતો. હું આફતની ઘડીમાં ઈશ્વરને યાદ કરી સમજી લેતો કે હવે એ બધુ ઠીક કરી આપશે. બધુ ઠીક પણ થઈ જતું. કેવી ન્યારી લીલા! મારાં ધાર્મિક અને