મધુર ગીત …પ્રકૃતિથી માણસ પરમાત્માને પણ પામી જાય ..અને માણસ ને મળવાથી શું પમાય ..? કઈ નહિ ..તે કદી પકડાય પણ નહિ ને આપે પણ નહિ ..તે શું આપવાનો જે પ્રકૃતિ પણ ખોઈ ચુક્યો હોય અને ચાલાકીઓ થી હોશિયાર થઇ ગયો હોય.. તેની પાસે થી લેવા જેવું પણ શું..? વસ્તુ ઓ ? તે તો ભૂખ્યાને અન્ન પણ ક્યા દે..માણસ માનસથી દુર છે દરે છે .. ડરેલો રહે છે ..અને દીવાલોમાં કેદ રહે છે ..પ્રકૃતિ સાવ પાસે છે અને તેનું ચૈતન્ય નિર્મળ નિરહંકારી છે..માટે શાંતિ મળે છે …મને માણસો કરતા પ્રકૃતિ વધુ ગમે…આજે જ લીલીછમ ઘટામાં લહેરાતા વૃક્ષ જોઈ આંખ છલકાઈ ગઈ ..જે કેટલા સમયથી ઠુંઠા હતા …એવી ઠંડી સહન કરી જે માણસ એક રાત પણ ન કરી શકે..અદ્ભુત..ગીત અને મેસેજ..