રાવીનાં વહેણ જોઈ ઘણા વિચારો મનમાં ઊભરાયાં. પંજાબની પાંચ મોટી વિખ્યાત નદીઓમાંની એક તે આ રાવી. ખેતરોમાં જલ સીંચતી ભારતની આ લોકમાતા છેવટે સિંધુ નદીને મળી જાય છે. પંજાબની પાંચે નદીઓનાં પાણી મેળવીને સિંધુ આટલી મોટી બની છે. તેનો પાંચમા ભાગનો હિસ્સો રાવીને ફાળે જાય છે. પણ રાવીને કોણ મોટી બનાવે છે, તે શી રીતે ભુલાય ? આખે રસ્તે પહાડોમાંથી વહી જતી સેંકડો અનામિકા નદીઓ, નાળાં અને રૂમઝૂમતાં ઝરણાં સ્વેચ્છાપૂર્વક રાવીમાં પોતાનાં જળ ઠાલવી રાવીને મોટી નદી બનાવે છે. પહાડનાં પેટાળમાંથી નીકળી, પથ્થરો તોડીને, રાની પશુઓથી ભરપૂર ગીચ વનરાઈ ભેદીને, ઊંચા-ઊંચા ખડકો ઉપરથી કૂદકા મારીને, કેટકેટલાં, નાનાં-મોટાં ઝરણાં અને નદીઓ રાવી સાથે પોતાનાં પાણી એકાકાર કરી દે છે ! પોતાનું અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવાની મુદ્દલ પરવા કર્યા વગર તેઓ પોતાનું સર્વસ્વ રાવીને સમર્પણ કરી તેને પંજાબની અને ભારતની પણ એક મહાનદી બનાવે છે. ચંબાથી બનીખેત સુધી આખો રસ્તો, આ ઝરણાંઓના આત્મસમર્પણની જીવંત અને અદ્દભુત રોમાંચક રેલાતી કથા રસપૂર્વક નિહાળવામાં હું તલ્લીન બની ગઈ હતી. બનીખેત આવ્યું અને બસમાંથી ઊતરવું પડ્યું. અર્ધે કલાકે બીજી મોટરબસ આવી. તેમાં ચઢી ગયાં. ત્યાંથી ડેલહાઉસી માત્ર ચાર માઈલ છે.