સૌથી મોટી વસ્તુ જે પ્રારંભમાં આદરણીય હરીશભાઈએ થોડી આપણી સમક્ષ ખોલી તે એ કે ભજન વિશે બે મત પ્રવર્તે છે, એક એવો વિચાર ધરાવનારા શ્રદ્ધા પુરુષો છે જે એમ માને છે કે આ સાધનાનો, અનુભવવાનો વિષય છે, અંદર સમજવાનો વિષય છે. અંતરમાં ઉતારવાનું છે. બીજો એક મત ધરાવતો વર્ગ એ છે કે એની ચર્ચા થવી જોઈએ, ઉપનિષદની માફક પાસે બેસીને આપણે જે કાંઈ જાણીએ છીએ, આપણું જે કાંઈ અર્થઘટન છે, જે સમજ્યા છીએ એનો તાળો મેળવવો જોઈએ. મકરંદભાઈ આ શબ્દ વાપરતા, ‘આ તાળો મેળવવાની વાત છે’, મને આમ જણાય છે, હું આમ માનું છું નહીં. તમે મકરંદભાઈના બધા પુસ્તકો વાંચો, એ તો મરમી, આટલા મોટા ગજાના સાધક, અધિકૃત, કદાચ એના જેટલું અધિકૃત એના સમયમાં નહિં, અત્યારે પણ કોણ હશે એ પ્રશ્ન છે, એ વિદ્યાપુરુષ પણ એમ કહે, ‘મને મારા અનુભવે, મારા અભ્યાસે, મારા મતે એમ જણાય છે કે….’ એમ કરીને વાત મૂકે છે આવી આ ભજનની મિમાંસા આપણે ત્યાં થતી આવી છે. પણ એ હતી વિદ્વદ વર્ગમાં, એ હતી સીમાબદ્ધ વર્તુળમાં. એનો પ્રારંભ તો કર્યો હતો શ્રદ્ધેય ડોલરરાય માંકડે, ડોલરરાય તો સંસ્કૃતના કાવ્યશાસ્ત્રના પંડિત, પણ સમગ્ર ગુજરાતી વિવેચન પરંપરામાં ભારતીય સિદ્ધાંતોને, ભારતીય કાવ્યશાસ્ત્રને કેન્દ્રમાં રાખીને વિવેચનના સિદ્ધાંતોની માંડણી કરનાર એ વિદ્યાપુરૂષ અને તળભૂમીની કથા કહેનારા, એ તો કથાકાર પણ હતા, શ્રીમદ ભાગવતની કથાનું રસપાન કરાવતા, આ બધું એને કોઠે, એણે ભજન સાંભળેલા, એટલે ‘આપણા કાવ્યપ્રકારો’ નામના ગ્રંથમાં ભજનના કાવ્યપ્રકારની ચર્ચા એણે આરંભ કરી, એ જ ચર્ચા કરી શકે જેને આપણા તળપદા કાવ્યપ્રકારોની ખબર છે અને આપણે બધાં જેનાથી અનુપ્રાણિત છે. એ સંસ્કૃત કાવ્યપ્રકારોનો ખ્યાલ હતો, એણે માંડણી કરી.