મજૂરી. - છોકરો ક્ષીણ સ્વરે સ્પષ્ટ જવાબ વાળતો હતો. ગામડાનો હતો. બેઠક અમે ગોઠણેથી ફાટેલુંજૂનું ક્રીમ કલરનું પેન્ટ, ને ઉપર બે કલરનો, ઠેરઠેરથી ફાટેલો ને ઉતરડાયેલો એવો જ જૂનો બુશકોટ એણે પહેર્યો હતો. સાંકડાં પાયચાં અને બાંયો પહોળા પડે તેવા દુર્બળ હાથ-પગ, માથે ચપોચપ બેઠેલા સાવ ટૂંકા વાળ, ઉપરથી માથાની પહોળાઈ વધારે અને હડપચી સુધી પહોંચતા બિલકુલ અણિયારો બની જતો શ્યામવર્ણો ચહેરો. બારેક વરસનાં અતિકૃશ શરીર ઉપર ક્યાંય બાલ્યવય કળાતી નહોતી. એનાં સમગ્ર વ્યક્તિત્વનું એકમાત્ર આકર્ષક અંગ તેની ખાડામાં ઊંડી ઊતરી ગયેલી મોટી પીળી પડેલી આંખો. ઉદાસ આંખોમાં બાર વરસની વયે હોવી ઘટતી ધવલતા ગાયબ હતી. જવાબ વાળતી વેળા જ ઊંચકાતી એકધારું તાકી રહેલી આંખોમાં ભય, ત્રાસ અને પીડાનો ઓથાર ડોકાતો હતો. સ્ટેશન માસ્તરને ખાસ રસ તેવું નહોતું. કવિતાના પુસ્તકમાંથી કશુંક સરી પડ્યું હતું. એણે છોકરાને પૂછયું, ઘરેથી શું કામ ભાગી આવ્યો ?