હું આર્યનને લઈને નદીકિનારે પહોંચી. અમે બંને કિનારે ચાલતા હતા. દૂર ઊડતાં પંખીઓ અને વૃક્ષોની વનરાજીને જોતાં જોતાં આર્યન વચ્ચે ક્યારેક મારી સામે જોઈ લેતો. મારી આંગળી પકડીને ચાલતાં ચાલતાં તે મારું મોઢું જોઈને ઝાંખુ ઝાંખુ હસ્યા કરતો હતો. મને એમ લાગતું હતું કે એ મારી તરફ જોઈને કોઈક તારણ કાઢવા મથતો હતો. તેના મથામણને હું પામી ગઈ. એટલે મેં પણ તેની સામે હસીને આંખ મિચકારી. જાણે એની શંકાઓના વાદળ દૂર થઈ ગયા હોય તેમ એ પણ ખુશ થઈ ગયો. ધરતી પેટાળમાં જેમ લાવા છુપાવીને લીલીછમ વનરાજીની છલકાતાં ખેતરો લહેરાવે છે, તેવી મારી સ્થિતિ હતી. ભીતરની અનેક વેદનાઓને સંકોરતી હું આર્યન સામે હસી રહી હતી. બરાબર નદીનું ઊંડાણ હતું ત્યાં અમે અટક્યા.