એક ધોબી હતો. એની પાસે એનો ગધેડો હતો. આખો દિવસ એ ગધેડાને હડહડ કરતો હતો. ડફણાં મારતો હતો. ક્યારેક ઢોરમાર મારતો હતો. ગધેડો આ બધું ચૂપચાપ સહન કરતો. માલિકની જે કંઈ જોહુકમી હોય એને નિભાવતો. એક દિવસ એ અમસ્તો જ જંગલમાં જઈ ચડ્યો. જંગલના ગધેડાઓ હૃષ્ટપુષ્ટ અને તંદુરસ્ત હતા. ધોબીનો ગધેડો દુણાયેલો, દુભાયેલો અને કંતાયેલો હતો. જંગલના ગધેડાઓએ એને સલાહ આપી કે તારે શું કામ અપમાન-ડફણાં સહન કરવાં જોઈએ? અમારી જેમ જંગલમાં રહીને જલસા કર. જીવનમાં ક્યાંય દુઃખ જ નથી. ચારે બાજુ સુખની લીલોતરી છે. ધોબીના ગધેડાએ કહ્યું કે આ બધું હું એમ ને એમ સહન નથી કરતો.