શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા માં ફરક છે. શ્રદ્ધા એટલે વિશ્વાસ – એ તો રાખવો જ જોઈએ. પ્રત્યેક મનુષ્ય શ્રદ્ધામય હોય છે. ભગવાનમાં શ્રદ્ધા છે કે નહીં એ પરથી માનવને ‘આસ્તિક’ કે ‘નાસ્તિક’ જાહેર ન કરી શકાય. કોઈને ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા ન હોય પણ સત્ય, કરૂણા, મહેનતમાં શ્રદ્ધા હોય તો તે પણ ‘આસ્તિક’ જ છે. માણસ શ્રદ્ધા વિના તરી ન શકે અને અંધશ્રદ્ધા વિના ડૂબી ન શકે. ટ્રેનમાં મુસાફરી કરનાર વ્યક્તિને ટ્રેન બનાવનાર કંપની પર, ડ્રાઈવર પર અને અને કંટ્રોલરૂમમાં બેસીને પાટા બદલનાર સ્ટાફ પર પૂરેપૂરી શ્રદ્ધા હોય છે. શ્રધ્ધાનુભૂતિ વિશે ગુણવંત શાહ લખે છે કે પૃથ્વી પરથી વિજ્ઞાનીઓ રોકેટયાન અવકાશમાં મોકલે, એ રોકેટયાનમાં બેઠેલા અવકાશયાત્રીઓને વિજ્ઞાન પર અને વૈજ્ઞાનિકો પર જબરી શ્રદ્ધા હોય છે. આઈન્સ્ટાઈન એવું કહેતાં કે ‘વૈજ્ઞાનિકો સૌથી વધુ શ્રદ્ધાળુ માણસો છે કારણ કે તેઓ બ્રહ્માંડના વ્યવસ્થિત માળખામાં વિશ્વાસ મૂકે છે.’ પ્રોબ્લેમ એ છે કે શ્રદ્ધાના દરિયામાં લોજિકના ટાપુ હંમેશાં ડૂબેલા રહે છે.