સ્ત્રી અને પુરુષ જો સરખા જ છે એવું માનીએ તો પુરુષ પણ સંવેદનશીલ હોઈ શકે તે માનવું પડે અને સ્ત્રીમાં જડતા હોઈ શકે તે માનવું પડે. વ્યક્તિત્વ અને સ્વભાવ દરેકનો જુદો હોઈ શકે. લોહીમાં વહેતાં હોર્મોનનો ય પ્રભાવ જીવનના નિર્ણયો પર પડતો હોય છે. પુરુષ એટલે પથ્થર, તેને ગમે તેટલું પીટો તો ય તેમાંથી ખારા આંસુ ન ટપકે. પુરુષ એટલે પથ્થર તેને ગમે ત્યાં નાખો તે એવોને એવો જ રહે. તેને કોઈ અસર ન થાય. પુરુષ એટલે પથ્થર તેને ઘડો એવો ઘડાય. પુરુષ એટલે પથ્થર તેની સાથે માથું અફાળો તો તમારા માથામાંથી જ લોહી નીકળે. પુરુષે પથ્થર જેવા બનવા માટેની માનસિકતાઓ સમાજના વાતાવરણમાં તરતી હોય છે. જેમ સ્ત્રી એટલે સમર્પણ અને ત્યાગની મૂર્તિ. તે પ્રેમમાં પિતા, પતિ અને પુત્રને સરન્ડર કરે, સમર્પણ કરે. જે એવું ન કરે તે સ્ત્રી જ નથી. તે સ્ત્રીના નામે ધબ્બો છે વગેરે વગેરે સારી ભાષામાં આ લખી રહી છું. એવી જ રીતે પુરુષ માટે ય બને છે. પુરુષ પથ્થર જેવો ન હોય તો તે નમાલો (બાયલો જે શબ્દ પ્રયોગ નારીવાદીઓને નહીં ગમે). તે પુરુષ જ નથી. તે સ્ત્રી જેવો છે એ દરેક પુરુષને મોટી ગાળ જેવું લાગે છે. કોઈપણ પુરુષને માનસિક રીતે ખતમ કરવો હોય તો તેને બાયલો કહેવામાં આવે છે. પૌરુષ્ય એ પુરુષનું અમુલ્ય ઘરેણું છે. તેના વિના તે જીવી શકે નહીં. ખેર, આ બધી માન્યતાઓ અને માનસિકતાના આપણે સૌ શિકાર છીએ. આ ભૂમિકા બાંધવી પડી, કારણ કે પુરુષ પત્નીની સતામણીને કારણે આત્મહત્યા કરે તે એક કોલમના સમાચાર બનીને છાપામાં મોટા મથાળા નીચે દબાઈ જાય. જો સ્ત્રી આત્મહત્યા કરે તો પુરુષે શું કર્યું તેની મોટી યાદી અને સ્ત્રીની માનસિક પ્રતારણાની કથાઓ પાનાં ભરીને લખાય. સ્ત્રીને અન્યાય થયા છે તે કબૂલ પણ તેની સામે કાયદા એવા બન્યા છે કે તેને કારણે પુરુષને અન્યાય થઈ રહ્યો છે. કાયદાની કલમ ૪૯૭ અને ૪૯૮ દ્વારા સ્ત્રીની સાથે પુરુષોને પણ અન્યાય કરવામાં આવી રહ્યો છે. આ કાયદા પ્રમાણે તો બીજાની પત્ની સાથે સંબંધ બાંધનાર પુરુષ બળાત્કાર નહીં પણ એડલ્ટરી માટે ગુનેગાર ગણાય અને એ સંબંધમાં સામેલ સ્ત્રી ગુનેગાર ગણાય નહીં, કારણ કે તેને પતિની મિલકત ગણવામાં આવે છે. આ કાયદા હેઠળ પુરુષને સજા થાય પણ સ્ત્રીને સજા ન થાય. આ જ કલમ દ્વારા સ્ત્રી ફરિયાદ કરે તો પતિને અને તેના કુટુંબીઓને માનસિક કે શારિરીક ત્રાસ માટે જેલ થઈ શકે.