સુઝાડ્યુ નહી,એકજ ધ્યેય હતુ, નોકરી મેળવવી, અને એ પણ કોઇ બેંક ની નોકરી હોય તો વેલ &ગુડ….!છેવટે મંપસન્દ નોકરી મલી, શરુઆત માં ખાસ ઝળકવા ન મળ્યુ, પણ એક વખત એવા વિભાગ માં બદલી થઈ જ્યાં રુટિન બેંકિંગ સિવાય નોટીંગ, અને નોંધ, પત્રવ્યવ્હાર નુ કામ વધુ હતુ, પછી ભલભલા ચેરમેનો પણ મારા ગુજરાતિ અને કેટેલ્ક અંશે ઇંગ્લિશ ડ્રાફ્ટિંગ ઉપર ખુશ થયા. આ રસ નો વિષય હતો. એટલે એમા સારી ફાવટ આવી ગઈ, ઉચ્ચ્સ્તરે પ્રશંશા ખુબ થઈ પણ બીજી તરફ સમાન દરજ્જા ના કર્મચારીઓ માં ઇર્ષ્યા જાગવા લાગી, અને તે બધા મન થી મારાથી દૂર રહેવા લાગ્યા. ભણવામાં તો મારા થી હોશિયાર ઘણા હતા, પણ મને જે ફાવટ હતી એ તેમના માં ન હતી, એટલે એક તરફ થી ઉચ્ચસ્તરે પ્રશંશા તો નિમ્ન સ્તરે શત્રુવટ એમ બે તરફી જિવન રહ્યુ.ભણવા માં મારે કદી 40 ટકા થી વધુ માર્ક નથી મળ્યા, પણ મને મનપસંદ કામ મળ્યુ એના કારણે મને સફળતા મળી. એટલે ભણતરજ અગત્ય નુ નથી.