તે સમયમાં મિલ્લતે ઇસ્લામિયામાં ટેઢાપણું, ગુમરાહી એટલી હદે પહોંચી ગઈ હતી કે તેનો ઇલાજ ફકત નસીહત, તકરીરો અને ખુત્બાઓથી અશક્ય હતું. આ ગુમરાહી એટલી સખત અને અસામાન્ય હતી કે તેનો અસર ઇસ્લામની બુનિયાદો પર પડી રહ્યો હતો. ઇસ્લામની બુનિયાદો હચમચી રહી હતી. મુસલમાનોની રેહબરીનો આધાર હક અને ઇન્સાફ પર હોવાની જગ્યાએ ઝુલમ અને ઝુલમના પ્રચાર પર થઇ રહી હતી. ઇમામત અને ખિલાફત જે એક ઇલાહી હોદ્દો છે તેની જગ્યા બાદશાહત લઇ રહી હતી. ઇમામ હુસૈન(અલ.)એ ઝુલમના વિરૂદ્ઘ ઊભા થઇને કયામત સુધી આવતી ઇન્સાનિયતને પૈગામ આપ્યો કે બેદીની, બદઅખ્લાકી, ફસાદ અને ગુનાહને ઇસ્લામ પસંદ નથી કરતો અને ઇન્સાનના દીનથી વધીને કોઇ ચીજ નથી. અસલ દીન છે.