પ્રિયાને પછી અંદર જવા મળ્યું, મિલિટરીની મોટરસાઈકલે અવાજ કર્યો હતો પણ શ્રુતિ સાંભળી શકી ન હતી. મોટર સાઈકલવાળો કન્ટ્રોલ કરે એ પહેલાં જ શ્રુતિ અડફટમાં આવી ગઈ અને એના પડી જવાથી માથું ફૂટપાટની કિનારી સાથે અફળાયું હતું. બહારથી લોહી નીકળ્યું ન હતું, પણ અંદર માર લાગ્યો હતો અને એ બેહોશ થઈ ગઈ હતી. પ્રિયાને મોડી રાતે ઘેર મોકલીને આખી રાત હું સુહાસ પાસે જ હૉસ્પિટલમાં બેસી રહ્યો. પરોઢિયે ડૉક્ટરે આવીને કહ્યું, શ્રુતિને હેમરેજ થઈ ગયું છે. ચાર-પાંચ મિનિટમાં જ કેસ ખલાસ થઈ ગયો. સુહાસને રડતો જોઈને મને આખા શરીરે પસીનો ફૂટી નીકળ્યો. અંતિમ ક્રિયા વખતે હું ચિતાના લાકડામાંથી દેખાતા શ્રુતિના સુંવાળા વાળ ઝળઝળિયાંમાંથી લહેરાતા જોઈ રહ્યો હતો, ત્યારે દબાયેલ સ્વરે બીજાને કહેતો મેં સાંભળ્યો, ‘ઠીક જ થયું – સુહાસભાઈ છૂટી ગયા. નહીં તો આ છોકરીનું દુઃખ જિંદગીભર રહેત.’