શ્રીકર ફરતા ફ્રતા એક ઋષિના આશ્રમમાં આવી ચડ્યા. ત્યાં તેમણે જોયું કે નાના નાના છોકરાઓ પ્રભુના સ્તોત્રો ગાતા હતા. ચિત એકાગ્ર કરવાનો અભ્યાસ કરતા હતા. સર્વત્ર મંગલમય વાતાવરણ દિસતું હતું. ડિવ્ય વાતાવરણ આલ્હાદક ભાસતું હતું. ચિતને આનંદ આપનારુ આ સ્થળ જોઇ શ્રીકરે ત્યાં જ નિવાસ કરી, ગુરૂચરણે રહી પ્રભુભક્તિ કરવા નિર્ણય કર્યો. ગુરૂદેવને નમસ્કાર કરી વિવેકપૂર્ણ ઇરછા દર્શાવી શ્રી ગુરૂની અનુમતિ ગ્રહણ કરી, આશ્રમમાં રહી ,ચિતશુધ્હિના અભ્યાસ સાથે શાસ્ત્રોનો અભ્યાસ અને પ્રભુ ઉપાસના કરવા લાગ્યા. શ્રી ગુરૂદેવની આજ્ઞા પ્રમાને અન્ય શિષ્યો સાથે આજુબાજુના ગામડાઓમાં જતા અને ત્યાં જઈ લોકોને માનવ જીવનની મહતા સમજાવતા. ભગવાને આપેલા આ માનવ દેહની કિંમત સમજાવતા, પશુવત ભોગવિલાસપૂર્ણ જીવનને દૈવી કાર્ય ઉતમ અને શ્રેષ્ઠ બનાવી માનવમાંથી દેવ બનવા સમજાવતા. દેવ ના બની શકો તો માનવીમાંથી માનવ બની ઉતમ જીવન જીવો. આ જીવન પ્રભુકાર્ય માટે છે. આમ શ્રીગુરૂ આજ્ઞા પ્રમાણે ઉપદેશ આપતાં આવી ઉતમ પ્રભુભક્તિ દ્રારા પ્રભુમહિમાને પ્રાધાન્ય આપતા શ્રીકરના આંતર ભજ્તિથી વિશુધ્ધ થયેલા ચિતમાં બ્રહ્મ-ભક્તિની સૌરભ ભરેલી હતી. પૂર્ણ આજ્ઞા પ્રાપ્ત કરી ગુરુશ્રીના આર્શીવાદ લઈ શ્રીકરજી આશ્રમ છૉડી નીકળી પડ્યા. ભ્રમણ્ર ક્રતા ક્રતા એક વટવૃક્ષની નીચે તે બેસી ગયો અને ભગવાન શીવજીની આરાધના કરવા લાગ્યો.તેમની ભક્તિથી ભગવાન શિવજી પ્રસન્ન થયા. તેમના લોકહિતના પરમર્થ કાર્યથી પ્રસન્ન થઈ એક ચિંતામણી આપ્યો અને કહ્યું કે હે ભક્તરાજ તમે સદ્દવિચારો દ્રારા મોહમાયામાં ફસાયેલા મનુષ્યોને પ્રભુભક્તિ તરફ લઈ જશો અને તમારા આવા ઉતમ કાર્યથી હું ખુશ થઈને તમને આ ઉતમ ચિંતામણી(પારસમણી) આપુ છું. શ્રીકર કૃતકૃત્ય બની ગયા. પોતાનો મનુષ્ય અવતાર સફળ થયો. એમ સમજી પ્રભુને પૂછયું કે પ્રભુ આ જે આપ મને આપો છો તેને હું શું કરૂ? તેની ઉપયોગિતાની મને ખબર નથી. ત્યારે પ્રભુએ ખ્યું આ ચિતામણિ છે અને તેને તાબાંને અડાડવાથી તે સોનું બની જાય છે. ત્યારે ભ્ક્ત ભગવાનને કહે છે હે પ્રભુ ચિંતામણી સમો આ દેહ આપ્યો છે અને એના માધ્મથી આપનાં દર્શન કરી શક્યો છું. જો આપને આપવુ જ હોય તો મારૂ મન સદા આપના ચરણોમાં સ્થિર રહે. એ સિવાય મારે કંઈ જોઇતુ નથી. આપની કૃપાથી આ દેહરૂપી ચિંતામણી સચવાય અને એનો જેટલો ઉપયોગ થાય તેજ ઘણું છે. મારાથી આ ચિંતામણી નહિ સાચવી શકાય ત્યારે પ્રભુએ કહ્યું કે આ ચિંતામણી તું તારી પાસે રાખજે અને તેને યોગ્ય લાગે તેને તું આપજે. તારૂ કલ્યાણ થશે. તુ એનો સ્વીકાર કર. પ્રભુ પાસેથી ચિંતામણી લઈને શ્રીકરજી ગામે ગામ ફરવા લાગ્યા. પ્રભુની આ દિવ્ય પ્રસાદીના લોકોને દર્શન કરાવતા ત્યારે લોકો એના પ્રકાશથી અંજાઇને પૂછતા કે આ શું છે? ત્યારે શ્રીકર કહેતા કે આ પારસમણી છે, એને તાંબાને અડાડવાથી સોનું બને છે. ત્યારે ભક્તો પૂછતા કે તમે સોનું કેમ નથી બનાવતા? અને બીજાને કેમ નથી આપતા ત્યારે શ્રીકરજી કહેતા કે મારે સોનાની જરૂર નથી અને મોટામાં મોટો ભીખારી શોધું છું. અને જ્યારે તેવો ભીખારી મળશે ત્યારે આ ચિંતામણી તેને આપી દઈશ. પ્રભુના ગુનગાન ગાતાં અને લોકોને પ્રભુ માર્ગે વળવાનો ઉપદેશ આપતા આપતા શ્રીકરજી એક ગામમાં એક વિશાળ રાજભવન સમાન હવેલી પાસે આવી ઉભા રહ્યા. આ હવેલી નગરશેઠ મણિભદ્રની હતી. બહાર પરશાળામાં ઘણા લોકો શેઠને મળવાની રાહ જોતા હતા અને હવેલીમાં શેઠના અંગત માણસો ફરતા હતા. શેઠાણી હવેલીના ઝરૂખામાંથી જોતા હતા. તે સમયે આ તેજસ્વી યુવાન અને પ્રતાપી લાગતા શ્રીકરજી ઉપર એમની દ્રષ્ટિ પડી. તેઓ બહાર આવ્યા અને શ્રીકરજીને પગે લાગી નમસ્કાર કર્યા અને આવવાનું કારણ પૂછયું. શ્રીકરજીએ કહ્યું કે માતાજી મારેઆ હવેલીના ભાગ્યશાળી માલિકના દર્શન કરવાં છે. મારે બીજું કંઈ જોઇતું નથી. ત્યારે શેઠાણીએ કહ્યું કે આપ કોણ છો શેઠાણીના વિવેકપૂર્ણ વાક્ય સાંભળી શ્રીકરે કહ્યું કે હું ગોપપુત્ર શ્રીકર છું. શેઠાણી પોતાના પતિદેવનો સ્વભાવ જાણતી હોવાથી આ યુવાન તપસ્વી જો અંદર જશે તો તેમના કાર્યમાં ખલેલ પડશે એવું સમજીને મહારજને આવવાનું પ્રયોજન પૂછી લીધુ અને પોતાનાથી થતું કાર્ય કરવા સંમતિ આપી. ત્યારે શ્રીકરે કોઇ અન્ય કામ નથી.માત્ર એમના દર્શન કરવા છે અને અનુમતિ માગી હવેલીમાં પ્રવેશ કર્યો. શેઠ મણિભદ્ર તેમના અંગત માણસો સાથે મંત્રણા કરતા હતા. શેઠની નજર શ્રીકર ઉપર પડી અને પૂછયું તુ કોણ છે. અને કેમ આવ્યો છે. તારે શ્રીકરે કહ્યું કે હે શેઠ હું આપના દર્શન કરવા માટે આવ્યો છું. આપે કેટલી તપસ્યા કરી હશે ત્યારે પ્રભુએ આટલો ભવ્ય વૈભવ આપ્યો હશે? પરંતુ હે શેઠ જે ભગવાને તમને આ અઢળક સંપતિ આપી છે તેને કદી યાદ કરો છો? રોજ પ્રભુના વિચારો કરો છો? અમુક નિશ્ર્વિત કરેલ સમયે પ્રભુના સંદેશાને ઘરે ઘેર પહોંચાડવા પરિશ્રમ કરો છો? આવા શબ્દો સાંભળી શેઠને ઘેરીને બેઠેલા તેમના માણસોએ કહ્યું કે અરે મુર્ખ અમારા શેઠને એવી ફુરસદ જ ક્યાં છે? ભગવાનનું નામ લેવા જેટલી નવરાશ તો મળવી જોઇએ ને? અન્ય એક વ્યક્તિ બોલ્યા કે એ બિચારાને ક્યાંથી ખબર હોય કે શેઠને દેશ-પરદેશમાં ધીકતા કારોબારની કેતલી કેટળી પેઢીઓમાં વિશાળ ધંધાઓ ચાલે છે. તેઓ તેમના ધંધો રોજગાર સંભાળે કે તારી જેમ લંગોટીયા બાવા થઈને ભગવાન ભગવાન કરવા નીકળે? શેઠ બોલ્યો કેતારે જેટલી રકમ જોઇએ તેટલી માગી લે. અમારો સમય બગાડીશ નહિ. અને ચાલતો થા. ત્યારે શ્રીકરે કહ્યું કે આપનો સમયતો આપજ બગાડી રહ્યા છો. મારે કંઇ જોઇતુ નથી આપના દર્શન માર માટે મોટી મૂડી છે. આપને એક નાની ભેટ આપવા આવ્યો છું.એ સ્વીકારો એમ કહી પારસમણી શેઠની સામેધર્યો. શેઠ બોલ્યો આ શું એ અને તેનો ઉપયોગ શું છે. ત્યારે શ્રીકરે કહ્યું કે આ એક આપની દ્રષ્ટિએ કિંમતી ચિંતામણી છે. અને તાબાંને અડાડવાથી સોનુ બને છે,આ અમૂલ્ય ભેટ હુ સૌથી મૉટા ભીખારીને આપવા માગતો હતો. તેથી આ ચિંતામણી હુ આપને આપુછું. શેઠ અને તે પણ સૌથી મોટૉ ભીખારી આ પાગલ શું બોલે છે. બધા ચોંકી ઉઠયા. શ્રીકર બોલ્યા ઉતાવળા થવાનું કોઇ કારણ નથી. દુનિયામાં સૌથી મોટૉ ભીહારી બીજો કોણ હોઈ શકે? થોડૉ વિચાર કરો, ભગવાને ત્મને હજાર હાથે આપ્યું છતાં તમારી પાસે તેમને યાદ કરવા માટે ફૂરસદ નથી, પ્રભુનામ અને તેનો સંદેશો ઘેરઘેર પહોંચાડવાનો તમારી પાસે સમય નથી. અને છતાંય તમને પ્રભું અઢળક સંપતિ આપતો રહ્યો, ગયા જન્મનાતમે કોઇ યોગી હશો એટલે આ જ્ન્મમાં વૈભવ કીર્તિ વગેરે આપને મળ્યા છે. પરંતુ આ જ્ન્મે તમે શું કર્યુ છે જર વિચારશો તો આપ સમજી જશો કે આ જ્ન્મમાં તમે ભીખારી જ છો. આ જ્ન્મનો તમારો ક્યો વૈભવ? આટલુ કહી શ્રીકર શેઠનાહાથમાં પારસમણી મૂકી ચાલતા થયા.