કવિ તરેકે તેઓ એટલા નમ્ર છે કે તેમણે પોતાની રચનાઓ સાથે પોતાનું કર્તુત્વ જોડવા માટે નામ નહીં,’સાજ’ ઉપનામ પસંદ કર્યું છે. ‘સાજ’ એટલે સાધન, શણગાર કે વાજિંત્ર. વાજિંત્ર જાતે નથી વાગતું પણ કોઇ કલાકાર તેને વગાડે છે, કવિ જાતે કવિતા નથી રચતા પણ કોઇ ‘પરમ’ કલાકાર તેમને સર્જન કરવા પ્રેરે છે. કવિ ‘સાજ’ના સંદર્ભે એ ‘પરમ’ કલાકારને પરમાત્મા તરીકે ઓળખવામાં કોઇ ચૂક થતી નથી.