માંડ પલંગ સુધી પહોંચ્યા. પલંગની ધાર પર બેસીને ભોંય પર જોઇ રહ્યા, ભાનુ યાદ આવી ગઇ. આંખ આડે ધુંધળાશ આવી ગઇ. ભાનુનો છેલ્લીવારનો એ ચહેરો આંખા સામેથી ખસતો ન હતો. એમને થયું ભાનુની બાજુમાં પોતે સુતા છે. મોઢુ અડધુ ખુલ્લુ છે જેમાં બધા ગંગાજળ રેડી રહ્યા છે. અંદર તુલસીનું પાંદ પડ્યું છે. એ જ પરિચીત ધૂપની સુગંધ ફેલાયેલી છે. ઉદાસી લીંપેલા ચહેરા આમથી તેમ થઇ રહ્યા છે. અનિલભાઇ કોઇ ખૂણામાં બેઠા બેઠા રડી રહ્યા છે અને દૂરના સબંધીઓ એવા કંધોતરો ઉતાવળા થઇ રહ્યા છે. છાણીમાંથી ઊઠતો ધુમાડો ચારેબાજુ ફેલાઇ ગયો છે. કંઇ જ દેખાતું નથી પરંતું ધૂંધળાશમાં ભાનુનો ચહેરો સ્પષ્ટ દેખાય છે. એ લાંબા બોગદાના સામે છેડે ઊભી છે. અંધારામાં સ્હેજ ઉજાશ ફેલાય છે. ભાનુ લાંબો હાથ કરીને રોજની જેમ બોલાવે છે. પોતે એ બાજુ ડગ ઉપાડે છે. ભાનુ નજીક આવી રહી છે. એના ચહેરા પર એજ પ્રસન્નતા છે. એ ક્યાંક લઇ જવા ઉતાવળી થવા લાગે છે. પરંતું થોડું જ દેખાતું અંતર કપાતું નથી. ભાનુ આકળ વિકળ થાય છે. એને ઉતાવળ હોય એમ બોલાવ્યા જ કરે છે. સતત દોડ્યા કરે છે. હવે ભાનુ ઊધું ફરીને ચાલવા માંડે છે. પોતાના હાથ ભાનુને બોલાવવા લંબાય છે પણ મોઢામાંથી અવાજ નથી નીકળતો. ગળામાં રોજની જેમ ખારાશ બાઝી જાય છે.