રાજસ્થાનના રાજપૂત રાજાઓમાં અકબરની મૈત્રી સૌપ્રથમ માનસિંહે સ્વીકારી હતી. એટલું જ નહિ, રાજપુતાનાના રાજાઓને અકબર અને મુઘલ દરબારમાં કદમબોસી સુધી લઇ જવાની જવાબદારી પણ માનસિંહે જ ઉપાડી હતી. તેણે ૧૫૬૫થી ૧૫૭૪ સુધી મુઘલ દરબારમાં એટલે કે આખી જુવાની મુઘલ સંસર્ગમાં વીતાવી હતી. અકબર સાથે રહી યુવાનીમાં તે અસ્ત્ર-શસ્ત્રના પાઠ શીખ્યો હતો. મુઘલો સાથે માનસિંહે પોતાની ફોઈ, બહેન અને પૌત્રીનાં લગ્ન કરાવી સગાઇ સંબધોની મજબૂત ગાંઠ રચી હતી. આ સંબંધોના આધારે જ અકબરના દરબારમાં તેણે માનભર્યું સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું હતું. તે ૭ હજાર જાત અને ૬ હજાર સવારનો મનસબદાર બન્યો હતો, જે અકબરના સમયમાં કોઈપણ હિન્દુને મળેલો સૌથી ઊંચો દરજ્જો હતો. અકબર વતી લડી તેણે અનેક વિજયો મેળવી મુઘલ સામ્રાજ્યમાં અભિવૃદ્ધિ કરી હતી. માનસિંહનું વ્યક્તિગત જીવન ઘણું વિલાસી હતું. તેની ૧૫ રાણીઓ હતી, તો તજુક-એ-જહાંગીરીમાં માનસિંહની રાણીઓની સંખ્યા ૧૫ હજાર કીધી છે. તેમાં ૬૦ માનસિંહના અવસાન પછી સતી થઇ હતી. આમેરમાં તેના ૨૪ અને સૈતાસમાં ૧૫ રાણીમહેલો હતા. મુઘલો સાથે ગાઢ રીતે જોડાયેલો હોવા છતાં માનસિંહ પાક્કો હિંદુ હતો. વેંકટપૂરમાં પોતાની આસ્થાના પ્રતીક તરીકે માનસિંહે વિશાળ ભવાનીશંકર મંદિર બંધાવ્યું હતું. મંદિરની સાથે તેણે આમેરમાં શીશમહેલનું નિર્માણ પણ કરાવ્યું હતું.