એકાએક તે સમજ્યો, અને તેના કંઠે ડૂમો બાઝ્યો. એ બધાએ-તેના જેવા જ સામાન્ય સ્થિતિના માણસોએ પોતાના પૈસા ભેગા કરીને તેની ફી ભરી હતી. તેનો અભ્યાસ ન બગડે તેટલા સારું આ પાકટ વયના, જુદીજુદી કોમના લોકોએ કૉલેજમાં જઈ તેને માટે વ્યાખ્યાનોની નોંધ તૈયાર કરી હતી! અને પોતે – પોતે તો હંમેશ તેમને અન્યાય કર્યો હતો, તેમનાથી દૂર નાસતો ફર્યો હતો. પોતાની નાલાયકીનો વિચાર કરતાં રાઘવનની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવ્યાં. આભારનો એક શબ્દ પણ તે બોલી ન શક્યો.