નટાનું હૈયું ધડકતું ખભા સુધી આવી ગયું હતું. મનેય ધડકવાનું મન થઈ આવ્યું. મારી અંતિમયાત્રામાં ભળવા વચ્ચે ઉભી રહેલી સ્ત્રીઓ મને ભાવથી યાદ કરી આંખના આંસુને સુંવાળા પાલવથી લૂછતી હતી. આ જ તો ધરતીનું ગીત હતું. મંડપ લતાના, ક્ષીર ઝરણા, અપ્સરા મોહક – શું શું નથી હોતું સ્વર્ગમાં ? નથી હોતું તો એક આંસુનું ટીપું. ક્યાં એ સ્થિર અને બંધીયાર લાગણીઓના બંધ અને ક્યાં આ વહેતા હૈયાં? ઈન્દ્ર મહારાજ મને ઈન્દ્રપુરીની ગલીઓમાં, સોનાની પાલખીઓમાં ફેરવે અને મારા પર સુંદર દેવાંગનાઓ પુષ્પવૃષ્ટિ કરે તોય આ રડતી ગલી અને નટા જેવા મિત્રોના સ્કંધ જોઈને એમ થાય કે સ્વર્ગ મારી ધરાની તોલે તો ન જ આવે ! સ્વર્ગમાં ઈષ્ટ ભોગોનો પ્રબંધ જરૂર હશે પણ નયન અને નેહના અનુબંધતો નહીં જ હોય. કદાચ દેવદૂતો મને મંદારના પુષ્પઆચ્છાદિત બગીચામાં લઈ જાય તો હું એને પૂછું, ‘પહેલા વરસાદમાં આવતી ધરતીની માટીની મધુગંધ ક્યાં? સ્વર્ગમાં માં મળે તો એય સુખી હોય, હું માંગું એ આપે, મારે વેન શાના કરવા? એ રાંક ઘરના લાડનો આજે નજરે તરતો સંબંધ સ્વર્ગમાં ક્યાંથી હોય ? અડાબીડ બીડમાં અમરફળથી લચેલા લીલા બાવળની કલ્પનાએ હું એટલો તો રોમાંચિત થઈ ગયો કે ઘડીભર મોટાનું દુઃખ ભૂલી ગયો.