વસિયત વાંચતાં વાંચતાં નંદિનીથી હળવું ડૂસકું મુકાઈ ગયું. આંખોમાં આંસુ ઝગારા મારી રહ્યાં. બચપણમાં થયા કરતી એમ ગુસ્સે થઈને ધીમેથી એણે વાડીકાકાના ગાલ ખેંચી લઈ કહ્યું, કેટલા નઠોર છો તમે! તમારી નંદુને છૂટથી રોવા પણ નથી દેતા, જીજીને કહી દઈશ હોં! એટલું બોલતાં બોલતાં એનાથી ફરી વાર ડૂસકું મુકાઈ ગયું. થોડી વાર પૂરતી એ શાંત પૂતળાની જેમ મૃત પિતાની સ્થિર આંખોમાં આંખો પરોવી ઊભી રહી. પછી એકાએક ખુરસીમાંથી ઊભી થઈ જઈને જાણે ઉતાવળમાં હોય એમ ઘડિયાળ સામે જોઈ મોટેથી બરાડો પાડવા લાગીઃ જલદી કરો, ડોક્ટર! પપ્પાજીના નેત્રદાન ને દેહદાનની વિધિ શરૂ કરો. લાવો, જ્યાં સહી કરવાની હોય ત્યાં કરી દઉં.