છતાં કૃપાના ચિત્તમાં ફીંડલાં ઉકેલાતાં ગયાં. શાહ અંકલ. ઘરમાં પગ પડે કે તરત, વ્હેર ઈઝ ધ યંગ લૅડી ? ડૅડી કંઈ કૃપાને બૂમ પાડી બોલાવે એવું નહીં, તોયે કૃપા નજીક હોય તો શાહ અંકલ ખભે ધબ્બો મારે, હાથ પકડે. ડૅડી ત્યાં હોય, દાદાજીયે હોય અને મમ્મા તો ખરી જ. શાહ અંકલ સામે કોઈને વાંધો નહીં. ડૅડીના દોસ્ત, એમની ઉંમરના, સમજદાર, પ્રતિષ્ઠિત. એ જે કરે તે ન કરવા જવું હોય નહીં એવી પરમ શ્રદ્ધા સહુને. તો પછી માત્ર એને જ કેમ કંઈક બરાબર ન હોય એમ લાગ્યા કરતું હતું ! પોતાને જ વાંધો. મમ્મા કહેતી તેમ, સારું જોતાં શીખો. બધે વાંધાવચકા ન શોધો ! ચાલો, શાહ અંકલ જવા દઈએ. જીમ અંકલ તો શોખીન, પાર્ટીમાં ખાયપીએ અને ગાય નાચે. એમનો તો એ સ્વભાવ. ડૅડી કહે કે દિલનો સાફ છે. આમ તો એલફેલ બોલી પાડે. સ્ત્રીઓની હાજરીમાં વાંધાજનક ગાળો દઈ શકે, નિઃસંકોચ. મમ્માનો મિજાજ ક્યારેક છટકે. આવા કેવા દોસ્ત ! જુવાન છોકરી ઊભી હોય ને આવું બોલાય ? ડૅડી મલકે. અમથી જ અકળાય છે. છોકરી હરે છે, ફરે છે, રસ્તે, સ્ટેશને, બજારમાં. બધે આવું બોલાતું જ રહે. ગાળો તો આપણા કરતાંયે વધારે સાંભળે, ખરું ને કૃપા ? જીમ અંકલ અડે નહીં, માત્ર જોયા કરે. તે દિવસે ઉપરના ખાનામાંથી ચોપડી લેતી હતી ત્યારે જીમ અંકલની નજર ક્યાં હતી તે એણે શી રીતે નોંધી લીધું ? પણ આવું કોઈને કહેવાય નહીં. મમ્માને કહીએ તો એ એમ કહેવાની કે આવા વિચાર કેમ આવે છે તે જાતે જ શોધવાનું. જીમની વાઈફ કેટલી રૂપાળી છે, જોઈ છે ? એટલે કૃપાને જે કંઈ લાગે તે પર ચોકડી. જીમ અંકલની વાઈફ રૂપાળી હોય એટલે એમની નજર ધોયેલી અને સ્વચ્છ. હવે આ બંનેથી બળદેવ અંકલ જુદા લાગતા. કેમ ? એ જ્યાં બેઠા હોય ત્યાં બેધડક જવાય, કોઈ અવઢવ નહીં. એ સામે જુએ, કે ખભે હાથ મૂકે ત્યારેય ડર ન લાગે. કશુંક તો છે આ આખી વાતમાં, જે ભલે સમજાતું નથી, પણ તેથી એ મટીયે જતું નથી. ઈટ ઈઝ વેરી મચ ધેર.