ઠંડો પવન જાણે સોય ની જેમ શરીર માં ખુચતો હતો,પણ એનું દિલ એના કરતા પણ વધારે ઠંડુ હતું..એ શાંત હતો..હાડકા ધ્રુજાવી નાખતી એ ઠંડી માં એ શાંત ચિતે ચાલતો ચાલતો એક ઘર પાસે પહોચ્યો..બહાર એક જર્મન શેફર્ડ જાત નું કુતરું પેહરો દેતુ હતું..મકાન ની અંદર બેઠેલા ને માણસો કરતા કુતરા ની વફાદારી પર વધારે વિશ્વાસ હતો..એ ઘુરક્યું અને ધીમે ડગલે ચાલતું એ અજાણ્યા માણસ પાસે આવ્યું..ખબર નહિ એની શું અસર પડી એ કરડવા ને બદલે અને સુંઘવા લાગ્યું..એ જાણીતી સ્મેલ હતી..પેલા એ ધીરેક થી એના પર હાથ ફેરવ્યો જાણે એનો માલિક હોય..એની રુંવાટી ચમકતી હતી…કુતરો જાણે પોતાના માલિક ની હૂફ મેળવતો હોય એમ શાંત થાય ગયો..અને બીજી પળે એક ધ્રુજાવી નાખતી જીણી ચીચ્યારી નો અવાજ આવ્યો..કુતરું નિશ્ચેત થયને પડ્યું હતું..પેલાએ પોતાનો કોટ કાઢી એના પર નાખ્યો..એની આંખો બંધ કરી..અત્યારે લાગણી માં ખેચવા નો સમય નહતો..એ ધીરેક થી દરવાજા માં થી અંદર ગયો..કુતરા ના પ્રાણવિહીન દેહ ઉપર ના કોટ પર એક ચિન્હ હતું..સિમ્બોલ..પણ આજુબાજુ ક્યાય હરિયાળી કે ચાંદ તારા નહતા દેખાતા..બસ બરફ ની ચાદર બધું ઓગળી ગય હતી..