પોતાને શ્રેષ્ઠ માની બેસવું એ મોટી મર્યાદા છે, પરંતુ એથીયે મોટી મર્યાદા અને ખતરનાક બાબત બીજાઓને પોતાના કરતાં તુચ્છ સમજવા એ છે. સફળતા માટે તપવું પડે, દાઝવું પડે, છોલાવું પડે, ઘાયલ થવું પડે, જખમ વેઠવા પડે, એકલતા સહન કરવી પડે, ટીકા સાંભળવી પડે. ચોટ ખાધા વગર સચોટ લખી ન શકાય. અને આટઆટલું કર્યા પછીયે ક્યારેક સફળતા ન પણ મળે ! ત્યારે હથિયાર હેઠાં મૂકી દઈને ભાગી ન જવાય. ઝઝૂમ્યા કરવું એ સફળતાની ગૅરંટી છે.