ફિલ્મના દિગ્દર્શિકા ગૌરી શિંદેના સ્વાનુભવની આ કથા છે. તેઓ કહે છે કે ખાસ કરીને ટીનએજમાં આપણે માતાપિતાને અવગણીએ છીએ કારણ કે એ સમયે મિત્રો આપણા માટે સર્વસ્વ હોય છે. તેમાંય માતાનો તો ભોગ જ લેવાય છે ! તે આપણને જૂનવાણી લાગે છે કારણ કે તેને હાઈ-ફાઈ લાઈફ સ્ટાઈલનો કક્કોય ખબર પડતી નથી. અમૂક અંગ્રેજી શબ્દનો બરાબર ઉચ્ચાર ન કરી શકતી માતા, ભણેલા-ગણેલા સંતાનો આગળ હાસ્યાસ્પદ સાબિત થાય છે. ગૌરી શિંદે કહે છે કે આવું વર્તન મેં પણ મારી માતા સાથે કર્યું હતું અને તેના પ્રાયશ્ચિતરૂપે આમ ન બને એ માટે આ ફિલ્મથી તેને સૌ સમક્ષ મૂકવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. ફિલ્મનું મુખ્ય પાત્ર શશી (શ્રીદેવી) એક ગૃહિણી છે. બિઝનેસ સંભાળતા પતિ અને ઈન્ટરનેશનલ સ્કૂલમાં ભણતાં બાળકો આગળ ઘરમાં તેની સ્થિતિ ઑફિસના પ્યૂન જેવી થઈ ગઈ છે ! ઈંગ્લિશ ભાષાના જ્ઞાન વિના પોતે જાણે કોઈ ઘોર અંધકારમાં ડૂબી ગઈ હોય એમ તેને સતત મહેસૂસ થયા કરે છે. સમય સમય પર પરિવારજનો તેના આ ઘા પર મીઠું ભભરાવ્યા કરે છે. મજાની વાત એ છે કે આ શશીને બેનની દીકરીના લગ્નમાં કુટુંબના સાથ-સહકાર વગર એકલાં અમેરિકા જવાનું થાય છે. શશી આ બધું કેવી રીતે મૅનેજ કરી શકશે તેની સૌને નવાઈ છે. એક સામાન્ય ગૃહિણી અમેરિકા જઈને પોતાની નબળાઈઓ પર વિજય મેળવીને કેવી રીતે પોતાના પરિવારમાં ગૌરવભર્યું સ્થાન પ્રાપ્ત કરે છે તેની આ કથા છે. જે કામ તે અહીં ભારતમાં રહીને કરી શકતી નથી તે પરદેશમાં કેટલી સહેલાઈથી કરી શકે છે એમ કહીને આ ફિલ્મ સર્જકે અમેરિકાની સંસ્કૃતિના અનેક ઉજ્જ્વળ પાસા લોકો સમક્ષ મૂકીને પશ્ચિમી સંસ્કૃતિને હંમેશા વખોડવા તત્પર રહેતાં કહેવાતા ભારતીય સંસ્કૃતિના ધૂરંધરોની બોલતી બંધ કરી દીધી છે.