કુછ દિન તો ગુજારો ગુજરાત મેં. ગુજરવું જ હોય તો આવો ગીરમાં. ત્યાં હાવજ છે, સાવજ, સિંહ. આમ પણ સિંહના હાથે, વીરના હાથે ગુજરવું (એટલે મરવું) કોને ના-પસંદ હોય! ગીરનો આ એક લ્હાવ. ગીરનું દેશ્ય – પ્રાદેશિક ઉચ્ચારણ તો ગર્ય છે. ગીર એક પ્રદેશ છે. જેમ કે કચ્છ. કચ્છમાં કચ્છ નામનું કોઈ ગામ નથી તેમ ગીરમાં ગીર નામનું કોઈ ગામ નથી. ગીરમાં સાવજ કહેતાં સિંહનો નિવાસ છે. ગામડાં પણ છે. માણસો પણ. ઢોર તો ઘણાંય છે, ગણાય નહીં એટલાં. ગાય-ભેંસ ને બકરાં. બિલાડાં ને કૂતરાંય ખરાં. માનવકૂતરાં નથી એ સારું છે. એટલે સ્ત્રીઓ, એકલી સ્ત્રી પણ સલામત છે. જેમ સિંહ એમ ત્યાંની ગાયો ય વખણાય. ગોકુળ જેવી ગાય. લાલ. ને ભેંસો, બીક લાગે એવી, હાથી જેવી. માથે આંટિયાળાં (મરોડદાર) શિંગ. એક ઢીંકમાં હાવજ જેવા હાવજને ખોખરો કરે તેવી. એકલી ના હોય, ટોળંટોળાં હોય. રખડતી હોય, માંદણમાં પડી હોય કે ચરતી હોય. બેઠી બેઠી વાગોળતી ય હોય. નેસમાં રહેતી હોય કે ગામમાં કે સીમમાં કે જંગલમાં, ગીરની ભેંસને સિંહનો ભોં નથી હોતો. એના રખેવાળને ય નહીં. આવા હર્યાભર્યા હરિયાળવા ગીરમાં હિરણ, માલણ જેવી મસ્ત મજાની કલબલ વહેતી નદીઓ છે ને એ નદીઓની આસપાસ જ, કિનારાના વિસ્તારોમાં સિંહ રહે છે. વર્ના પાણી પીવા તો આવે જ છે.