“મારે કોઈની માફી નથી માગવી.” તેણે ખુમારીથી કહ્યું. નવાસવા આવેલા શિક્ષકની ખુમારી બીજા સાત શિક્ષકોને એખરી ગઈ. થોડી વારે ત્રણ માણસો ધસી આવ્યા જેની સૌને અંદરખાને વાટ હતી. ભાસ્કર જોષીએ જાણે જાદુ કર્યો હોય તેમ છોકરાંઓ તેને જ ભાળતાં. ગામમાં પણ નવા આવેલા શિક્ષકની સારી છાપ પડી હતી એટલે બાકીના સ્ટાફને તે આંખમાં કણા માફક ખૂંચતો હતો. આજ તેને ગામના સર્વેસર્વા કહેવાય તેવા બાપુના દીકરાને સારી પેઠે ધોયો હતો અને સાથી શિક્ષકોએ ડેલીએ જઈ માફી માગી આવવા કહ્યું હતું, પણ ભાસ્કરે ન સાંભળવું ગમે એ રીતે જવાબ આપ્યો હતો.