ડોશી શાંત ચિત્તે કોઈ પણ રાવ-ફરિયાદ વગર મૂંગા મૂંગા પોતાનું કામ કર્યે જાય છે. ન ટંટો, ના ફીસાદ, ન કોઈ સાથે ઊંચા અવાજે વાત કરવી – ન કોઈ સાથે ઝઘડો કરવા જવું. જિંદગીભરનાં દુઃખ, દર્દ, પીડા, ટંચાઈ, અભાવ એવા તાણા-વાણાથી જિંદગીનું પટંતર વણાયું છે કે હવે તેને નથી હર્ષ કે નથી શોક, નથી ગમગીની કે નથી સાંત્વાના. પણ કોણ જાણે આવી તંગ ને વિકટ પરિસ્થિતિમાં પણ કોણ જાણે ક્યા ભાવથી અને કઈ આશામાં આ બધું સહન કરી રહી હશે ? ઘણીવાર એભલ ડોશીની નજર સામે કચરાનો ટોપલો ફળિયામાં ઠલવી દેતો ને ડોશીના દેખતાં પાણીની બાલદી ઢોળી નાખતો, પણ ડોશી ગજબની. એક મહિનાથી ડોશી આ બધું સહન કર્યે જાય છે કોઈ જાતના વલોપાત વગર. નથી કોઈ દિવસ બબડાટ કરતી, નથી કોઈ દિવસ ઝઘડો કરવા આવી. હવે આને પહોંચવું કેમ ?