દસેક દિવસ લગી આ ઇચ્છાપૂર્તિ ચાલી. ડોશીના મોં પર તેજ આવી ગયું. રોજ રાતે પાડોશના ખાટલાવાળા દર્દીઓ અને એમનાં સગાંવહાલાંઓને ગમ્મત કરાવે. પલંગમાંથી નીચે ઊતરી પટમાં આવે. સંવાદોમાં પોતે બોલતાં તે ઉર્દૂ બેત સંભળાવે. ‘પૃથ્વીરાજ સંયુક્તા’માંથી સંયુક્તાના ડાયલૉગ્ઝ સંભળાવે. પોતે જ સૂત્રધાર ને પોતે જ પાત્ર. વચ્ચે ‘હું કોણ ? હું મિસ હીરા !’ શબ્દો તો કાવ્યમાં આવતી ટેકની જેમ આવે જ. એક વખત હુંય જઈ ચડ્યો હતો ત્યારે ઝાંસીની રાણીના પાઠમાં હતાં - સિકલ પર ધાગાધાગા ખુમારી પ્રગટાવી દીધી હતી ત્યારે સમજ પડી કે જુવાનીમાં એમની માંજરી આંખો કેવડી મોટી અસ્ક્યામત હશે ! અરે, કોક જ અભાગિયો ઘાયલ નહીં થતો હોય.