હું ખુરસી ટેબલનાં સાધનોનો ઉપયોગ કરું છું. પરંતુ ટેબલ ઉપર નમીને લખવું મને અનુકૂળ પડતું નથી. સહેજ પણ અટક્યા વિના ખાસ્સા ચાર છ કલાક નમીને લખવું શરીરને ગોઠતું નથી. જે હાથે લખું છું તે જમણાં ભાગનો બરડો દુઃખે છે. આથી એને અનુકૂળ થવા પણ ઉપાય શોધી કાઢ્યો છે. ટેબલની ધાર ઉપર અને ખુરશીના હાથા ઉપર હું તકિયો ગોઠવું છું અને તેની ઉપર કાગળ મૂકીને નમ્યા સિવાય લખું છું અને તેથી બરડો ફરિયાદ કરતો નથી. તે છતાં મારે મારા હાથનો પણ વિચાર કરવો પડે છે. સતત ચાર-છ કલાક લખવાની મને એ બહુ બહુ તો બે દિવસ રજા આપે છે. ત્રીજે દિવસે મારે લખવું હોય તો પણ એને અનુકૂળ નહિ પડે માની મારે રજા ભોગવવી પડે છે. લેખન વિના બીજું કામ કરવું પડે છે. અગર પરચુરણ લખવું હોય તો ડાબા હાથની મદદ માગવી પડે છે. એણે એ જાતની તાલીમ લીધી નથી એટલે પંગુની જેમ એ બહાર તો આવે છે. પણ એટલી ધીમી કલમ ઉપાડે છે કે થોડા વખતમાં થાક લાગી જાય. વળી અક્ષરો પણ એટલા ખરાબ લખે છે કે જાણે કોઈ બીજાના ના હોય તેમ મને જ લાગે છે ! છતાં કહેવત છે ને કે ના મામા કરતાં કહેણો મામો શું ખોટો, તેમ અર્ધી રાતેય એનાથી બને તેટલું ખપ આવવા એ હજરાહજૂર છે તેની હૂંફ મને ઓછી નથી. કદાચ જમણા હાથે મને કામ આપવાનું મુદ્દલ ના પાડ્યું હોત તો આટલા વર્ષમાં ડાબો હાથ પણ લંગડાતો બંધ થઈ દોડતો થઈ ગયો હોત. જમણા હાથે મને સાતેક વર્ષથી રાઈટર ક્રેમ્પનું દર્દ છે. શરૂઆતમાં તો મુદ્દ્લ નહોતું લખાતું, અને ડાબા હાથે તૈયારી બતાવેલી, પણ ધીમે ધીમે સુધારો થતો ગયો અને આજે અઠવાડિયાના ત્રણ દિવસ તો એ સારું કામ આપે છે એટલે એ દર્દ છે એનો મને પણ ખ્યાલ યાદ કરું ત્યારે આવે છે.