હું પેલા દાદાની નજીક ગોઠવાયો હતો. “જે જગ્યા માટે તમે પેલા વ્યક્તિની સાથે લડવા તૈયાર થઈ ગયા હતા તે જ જગ્યા આટલી સહજતાથી તમે એ બહેનને આપી દીધી, કેમ?” મેં તેમને પૂછ્હ્યું. તે કહે, “બેટા, કોને ક્યારે કઈ વસ્તુની જરૂર છે તે આપણને સમજાય એ બહુ જરૂરી છે. આ સમજ જીવનમાં આપોઆપ આવી જાય છે. પેલા યુવાન કરતા મારે જગ્યાની વધારે જરૂર હતી, કારણકે મારા પગમાં વા છે, હું ઉભો રહી શક્તો નથી અને મેં જગ્યા એની પહેલાથી રોકી હતી. એટલે તેની સાથે ગમે તે ભોગે, બોલાચાલી કરીને પણ મેં જગ્યા મેળવી, પણ આ દીકરીને મારાથી પણ વધારે આ જગ્યાની જરૂરત હતી. એટલે મેં એ જગ્યા તેને આપી દીધી. બીજુ કોઇ તેના માટે ઉભું થાય અને તેને જગ્યા આપે એવી આશા રાખવી વ્યર્થ છે, કારણકે બધા જો આમ વિચાર્યા કરે તો પેલી દિકરીને જગ્યા મળે જ નહીં, આપણે તો આપણી ફરજ નિભાવવી જ રહી.