માર્વેલની તમામ સુપરહીરો મુવીઝની જેમ ‘ઈન્ફિનિટી વોર’માં પણ કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સ, વીરરસનો સ્રાવ થાય એવી ગગનભેદી સાઉન્ડ ઈફેક્ટ્સ, સુપરહીરોની પર્સનાલિટીને છાજે એવી એન્ટ્રી અને ફાઈટ સિક્વન્સીસ, વચ્ચે હસી હસીને પેટમાં આંટી આવી જાય એવા ડાયલોગ્સ અને દર થોડી વારે આવતા નવા નવા ટ્વિસ્ટ્સ… આ બધું જ છે. ઈન ફેક્ટ, અહીં તો ફિલ્મ એક્શન સિક્વન્સથી શરૂ થાય છે અને લગભગ આખી ફિલ્મમાં ચાલતી જ રહે છે. વચ્ચે ડાયલોગ્સ આવે ત્યારે આપણને અકળામણ થવા માંડે! આ ફિલ્મમાં એટલા બધા સુપરહીરો ઠાંસીને ભર્યા છે કે કોનું લશ્કર લિટરલી ક્યાં લડે છે એ યાદ જ ન રહે. ફિલ્મમાં પણ એક સાથે કેટલાય મોરચે લડાઈઓ ચાલતી રહે છે. આ બધા મોરચા ફિલ્મના ડિરેક્ટર બંધુઓએ સફળતાપૂર્વક સંભાળ્યા છે. આ સિરીઝની ફિલ્મોની બીજી સફળતા એ છે કે સુપરહીરોઝની વાર્તા હોવા છતાં તે ક્યાંય બાલિશ બનતી નથી. આ ફિલ્મનાં મોટાભાગનાં પાત્રો પીડા, વિરહનાં બેગેજ લઈને ફરતાં રહે છે. ઈવન ફિલ્મનો સુપરવિલન પણ તેમાંથી બાકાત નથી, જે એક ઈન્ટરેસ્ટિંગ પાસું છે.