આરતી જોતી રહી. સસરાએ આરાધનાને કપાળ પર ચૂમી ભરી, વહાલ કર્યું અને બન્ને હાથ પકડી ટેબલ પર આવ્યા. આજે સુબંધુને બરાબર વીસ વર્ષ થયા હતા. ઑફિસેથી એક ફોન કરી કહી દીધું હતું, હું જાઉં છું. કદી પાછો નહીં આવું. બિઝનેસનાં બધાં પેપર્સ તૈયાર કરી દીધાં છે, ફલેટ તારા અને આરાધનાને નામે છે. વકીલ શેઠના સાથે બધી ગોઠવણ કરી છે. બધું જ તમને આપીને જાઉં છું. પપ્પાને કહેવાની હિંમત નથી. હું જાણું છું માફી માગવાનો પણ મારો અધિકાર નથી. પપ્પા, તું અને આરાધના બને તો માફ કરી દેજો. ભૂલી જજો. જાણું છું કહેવું સહેલું છે તોય કહું છું. અને ફોન મૂકાઈ ગયો. આરતી હાથમાં ફોન પકડી સ્તબ્ધ ઊભી રહી ગઈ. મૃત્યુ કરતાં ય આ વિદાય ખૂબ વસમી હતી. અચાનક આમ જ માંડેલો સંસાર તરછોડી દઈ અદશ્ય થવું !