1955ના અરસામાં ‘ના છૂટકે’ લખી એ પણ ગ્રામ્યજીવન અને આઝાદી આંદોલન સાથે સંકળાયેલી છે. એના પાત્રો આદિવાસી ડામોર-કટારા સમાજના છે. ‘મીણ માટીના માનવી’, ‘કરોળિયાનું જાળું’, ‘તાગ’, ‘ગલાલસિંહ’ પન્નાલાલની વચગાળાની કહી શકાય. પૌરાણિક કથાવસ્તુઓ પર લખેલી નવલકથાઓમાં એમને ફરીથી વધુ મોટી સફળતા મળી. જેમાં મહાભારત, શ્રીમદ ભાગવત, શિવપુરાણ અને રામાયણનો આધાર લઈને કૃતિઓ રચી. મહાભારતમાંથી ‘પાર્થને કહો ચઢાવે બાણ’, શ્રીમદ ભાગવતમાંથી ‘કૃષ્ણ જીવનલીલા’, રામાયણમાંથી ‘રામે સીતાને માર્યા જો’, શિવમહાપુરાણમાંથી ‘શિવપાર્વતી’ જેમાં શ્રી અરવિંદની વાત મૂકવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. 1947માં તેમને ક્ષયરોગ થતાં શ્રી અરવિંદના યોગ તરફ આકર્ષાયેલા. ‘રોગ માંથી યોગ’ તેમનો છેલ્લો ભાગ છે. જીવન સંધ્યાકાળ તેમણે પોંડીચેરી અરવિંદ આશ્રમમાં વિતાવ્યો. હાલ તેમનું મકાન પણ રાખેલું છે.