પ્રાચીન કાલમાં એક વિશેષ પ્રકારની ગાય શબયાત્રામાં લાવવામાં આવતી, જેને ‘અનુસ્‍તરણા’ કહેવામાં આવતી. કેટલીકવાર એનું સ્‍થાન બકરો પણ લેતો. સૂત્રકારો અનુસાર ગાયનો બલિ આપવામાં આવતો. જો કોઇ કારણસર તેને મુકત કરવાની હોય તો તેને ચિતાની પ્રદક્ષિણા કરાવવામાં આવતી. શબયાત્રા ઘરથી સ્‍મશાનભૂમિ સુધી ત્રણ જગ્‍યાએ વિરામ માટે રોકાતી, જ્યાં વિશેષ વિધિવિધાન કરવામાં આવતાં. માર્ગમાં યમસૂક્તનો પાઠ કરવામાં આવતો. સ્‍મશાનભૂમિ પર પહોંચ્‍યા પછી ચિતા બનાવવા તથા ખાડો ખોદવા માટે સ્‍થાન પસંદ કરવામાં આવતું. ગુહ્યસૂત્રોમાં ચિતા બનાવવા માટેના નિશ્ર્ચિત નિયમોનું વિધાન કરેલું છે. વિધિપૂર્વક પસંદ કરેલું સ્‍થાન શુદ્ઘ કરવામાં આવતું, ભૂત-પ્રેતોના નિવારણ માટે મંત્રનું ઉચ્‍ચારણ કરાતું. આશ્ર્વલાયન ‍ગુહ્યસૂત્ર અનુસાર ખાડો બાર આંગળ ઊંડો કરવો જોઇએ. શબ જ્યારે ચિતા પર મુકાય ત્‍યારે બ્રાહ્મણ વ્‍યકિતના શબના હાથમાં સુવર્ણપિંડ, ક્ષત્રિયના હાથમાં ધનુષ અને વૈશ્‍યના હાથમાં મણિ હોવો જોઇએ.