એક વાર એક નાનકડા ગામના ફરિયાદી પક્ષના વકીલે, પોતાના કેસની સાક્ષી માટે એક ૮૫ વર્ષના માજીને કોર્ટમાં તેડાવ્યા. આ ઉમરેય માજી હતા કડેધડે ને કકરા અડીખમ . તેઓને સાક્ષીના કઠેડામાં બોલાવી અને તેમને પૂછ્યું …” કેમ માડી મનેતો ઓળખો છો ને?” માજી કહે ” હા ભાઈ તનેતે કોણ નથી ઓળખતું ? તને આવડો નાનકો હતો, હજી ચડ્ડીએ પહેરતા નોતું આવડતું ત્યારથી જાણું છું , આખો દિ તારી માની વાહે વાહે ફરતો, તી અમને ઈમ કે આતો સાવ સીધો , ભગવાનનું માણહ થાહે પણ ભૈ તે તી ખરેખરા રંગ બદલ્યા …. તારા માટેતો સાચું ખોટું સંધુય એક, લોકો ને કેમ કરી ને સીસા મૈ ઉતારવા ઈ તો તારા થી હારું કોઈને નો આવડે , લોકોને મૂઢામૂઢ મીઠી જબાન રાખશને, પછી વાહેથી વેતરી નાખશ …. હા બાપલા હા તને તો બવ હારી રીતે જાણું છું .” કોર્ટમાં ઝીણી ઝીણી હસાહસ અને ગણગણાટ…. ભરી કોર્ટમાં માજીનાં પ્રલાપ થકી મૂઢ થઇને શું કરવુંતે ના સમજાતા, વકીલે સામે બચાવ પક્ષના વકીલ સામું આંગળી ચીંધીને કહ્યું, એ સામા પક્ષના વકીલ સાહેબ છે, એમને …. ત્યાંતો માજી કહે ” અરે ઈ વળી શાનો સાહેબ? એ તો ઓલી શાન્તુડીની ગગીનો ગગો, એનીતો છઠ્ઠી એ જાણું છું, બાપલા. ..એ વળી બીજો કલાકાર છે … બેબે બાયડીઓ કરીને નો ધરાણો તે હવે ઓલી લતુંની ગગી ને ભોળવે છે ! ને બંને બાયડીઓને મૂરખ બનાવે છે. એક નંબરનો દારુડીયો ને દગાબાજ છે.” ……!!!!……………