અપેક્ષાઓ તમને જેના પ્રત્યે હોય એમની પાછળ તમારે ઢસરડાતા રહેવું પડે છે. આ અપેક્ષાઓ અનેક રીતે આપણામાંથી આકાર લે છે. માન્યતાનું મોટું પ્રદાન છે. હું તેને અંતઃકરણની વિશુદ્ધિથી ચાહું છું તો એ પણ મને એ રીતે ચાહે. આવું દંતકથાઓમાં હોય છે. વાસ્તવ કંઈક જુદંુ હોઈ શકે. હું એને ચાહું છું ત્યાં સુધીની વાતના જ આપણે માલિક છીએ. પછીનો આખો પ્રદેશ એમનો છે ને તેઓ આપણને ચાહે તો ઠીક છે અને ન ચાહે તો એનાં એમની પાસે કારણો હશે. એ કારણોય એમનાં છે. તેઓ આપણને જરાક ઓછું ચાહતા હોય એમાં આપણા અભિજાત લક્ષણો કે કર્મો કે એવું કંઈક તો હશે, પણ શું હશે – ની ચિંતા કરવી એ આપણું કામ નથી, કારણ કે અન્યનું મન અને હૃદય અન્યનું જ છે. આપણું નથી. આપણું જે છે જ નહીં એને આપણું માની લેવાની ભૂલ તો લાખો અપેક્ષાઓ જનરેટર કરનારું એક યંત્ર છે. અધ્યાત્મના સજ્જન ઉપદેશકો લોક કલ્યાણની ભાવનાથી આપણને સમજાવે છે કે અહીં આપણે કંઈ જ સાથે ન તો લઈને આવ્યા કે ન તો લઈને જવાના છીએ. બધું જ અહીંથી શરૃ ને અહીં જ પૂરું, પરંતુ એ બે બિંદુઓ વચ્ચે જ તો અપેક્ષાઓનું વન છે. છે અને છે જ… અરે વધુ ને વધુ ઘટાદાર – અડાબીડ જંગલ છે. જે આપણે જ ઉગાડેલું અપેક્ષાવન છે.