આઉટલૂક અને વિનોદ મહેતા ત્યારથી કાયમ માટે (ના, તેમણે પ્રવૃત્તપણે મેગેઝિનનો અખત્યાર મૂક્યો ત્યાં સુધી) અતૂટ નાતો બંધાઇ ગયો. ભલે એની કોંગ્રેસતરફી કે કહેવાતી ધર્મ નિરપેક્ષતા તરફી, એન્ટી બીજેપી કે હિંદુવાદ વિરોધી પોલિસી સામે સખ્ખત વાંધો હોય, તો પણ. નેવુંના દાયકાના મધ્યભાગમાં, ઇન્ડિયન એક્સેપ્રેસ (અને શિશુ અવસ્થામાં આકાર પટેલના ફાયર બ્રાન્ડ જર્નલિઝમમાં એ પછીની ચોગ્ગા-છક્કા ફટકારનાર એશિયન એજની મુંબઇ એડિશન) સિવાય ઇંગ્લિશ જર્નલિઝમ બહુધા નિસ્તેજ, બૂઠ્ઠું અને તડાકા વગરનું હતું. ઇંગ્લિશ જર્નલિઝમનાં ઓશિયાળાં (કાપલી કરો, ટ્રાન્સલેટ કરો, છાપી નાખો) બિન-અંગ્રેજી છાપાં તો તેમના કરતાંય ટાઢાબોળ પડેલાં. એવામાં વિનોદ મહેતાએ ડંકો વગાડ્યો. એક એકથી ચડિયાતી ઇન્વેસ્ટિગેટિવ સ્ટોરીઝ, અથવા રૂટિન સ્ટોરી માટે અ-રૂટિન દ્રષ્ટિકોણ સાથે આઉટલૂકે ઇન્ડિયા ટુડેને પહેલા અંકથી પરસેવો છોડાવવા માંડ્યો. વિનોદ મહેતાને વાચતાં, આઉટલૂકમાં ઓળઘોળ થતાં, જર્નલિઝમનાં ઘણાં વણદીઠાં પાસાં મારી સામે ઉજાગર થવાં માંડ્યાં. એમાં વળી ઓલરેડી વાચેલી આઉટલૂકની કોઇક સ્ટોરી પર ગાંધીભાઇનો એકસ્ટેન્ડેડ વ્યુ. સોને પે સુહાગાને આટલી હદે સાર્થક થતા મેં બહુ ઓછી વાર અનુભવ્યું છે.