એમ વાર્તા કરીને શ્રીહરિ રંગમંડપમાં હિંડોળે આવીને બેઠા. પછી કેડે રેંટો કસીને રંગ રમવા તૈયાર થયા. શરણાઈ, રણશિંગા, ભેરી, ભૂંગળ, ઢોલ, ચોઘડિયાં, નોબત, પડઘમ વગેરે વાજાં વાગવાં લાગ્યાં. ગંગારામ, સંઘજી તથા વાલજી આદિ મલ્લ વિચિત્ર સ્વાંગ સજીને આવ્યા અને શ્રીહરિની સન્મુખ આવી પગે લાગ્યા. ગૃહસ્થાશ્રમી હરિભક્તોને તથા વણી, પદાતિને સંતોની બાજુ રાખ્યા. એક રંગનો ભરેલો હોજ પોતા તરફ રાખ્યો. બીજો સંતો તરફ રાખ્યો. રંગનાં ઠામ પણ અડધાં અડધાં વહેંચી લીધાં. પુરના હરિભક્તો પિચકારીઓ લાવ્યા તે પણ વહેંચી આપી. ગુલાલ અપાર હતો તે પણ વહેંચી લીધો. બહાર ગામથી આવેલા જે હરિભક્તો અબીર ગુલાલ લાવ્યા હતા તેમને બોલાવી શ્રીહરિએ ચરણકમળ આપ્યાં ને તેમનાં નામ પૂછ્યાં. સમય ઉપર જે વસ્તુ લઈને આવે તેના ઉપર શ્રીહરિ રાજી થતા. શ્રીહરિએ સંત-હરિભક્તને કહ્યું કે 'પ્રથમ રંગ ઉડાડીને પછીથી ગુલાલ ઉડાડવો. હોળીનો દિવસ જાણી મસ્તી ન કરવી. હોળીની રમતમાં કુબુદ્ધિ લોકો કોઈની લાજ રાખતા નથી. હરિભક્ત થઈને તેવું કરે તો વિમુખ ગણાય. હોળીનો દિવસ તોફાની કહેવાય છે અને તે નિમિત્તે જેવું અંતરમાં હોય તેવું બહાર બોલે છે. હરિભક્ત જો તેવું કરે તો તેની કિંમત થઈ જાય. માટે હરિભક્તે તે ભગવાનનાં ચરિત્ર વિનાના શબ્દો બોલવા જ નહિ. અંતરનો ભાવ હોય તે વર્તન ઉપરથી દેખાય છે. ડાહ્યા માણસો તરત પારખી લે છે.'