ઘરના તો ઠીક, પણ શેરીના નાના મોટા સૌ તેને બાડીયો કહીને જ બોલાવે.શેરીના બાળકોમાં પણ “સુરેશ” અળખામણો ! શેરીમાં બેટ બોલરમતા બાળકોને જોઇને સુરેશ પણ દોડી જાય અને થીગડાવાળી ચડ્ડી ચડાવતા ચડાવતા કહે “એલાવ, મનેય રમાડોને . . . ?” શેરીના બાળકો અંદરો અંદર આંખમિચકારીને સુરેશ ને કહે “હાહા . . . રમાડવી છી ને . . . હાઇલ દા દે . . તું મોડો આઇવોને એટલે ફિલ્ડીંગ ભઇર, હાવછેલ્લે તારો દા . . .” સુરેશપોતાનો દાવ આવશે એવી આશાએ ફિલ્ડીંગ ભર્યા કરે અને બમણા ઉત્સાહથી દૂર દૂર જતા દડાનેલઇ આવે. પરંતુ જ્યારે તેનો દાવ આવે ત્યારે બધા એક થઇનેઅંચાઇ પર ઉતરી આવે ને તેનો દાવ ગુપચાવી જાય ! હંમેશ થોડી ધોલઘપાટ અને અપમાન બાદબાડીયો રીસાઇને “તમે હંધાય અંચાઇડાવસો,હવે તમારી હાઇરે રમે ઇ બે બાપનો . . .” કરતોક સુરેશ ઉપડે. નારાજ થઇને ઢીલાપગે ઘર ભણી જઇ રહેલા સુરેશની પીઠ પાછળ અશ્લિલ હસ્ત ચેષ્ટાઓ અને ખાખા-ખીખીની છોળોઉડે. સુરેશની મુંઝવણ બે-ધારી, ઘરે કોઇને જો આ વાતની ફરીયાદ કરે તો ઉલટાની પોતાને જબે-ચાર પડે તે અલગ ! એક બે દિવસ સુરેશ રમવા જાય નહી એટલે શેરીની વાનર ટોળીનેસુરેશની ખોટ સાલે. બોલ લેવા તેના જેટલા દુર અને ઉત્સાહથી બીજુ જાય કોણ ?એકઠા થઇને સુરેશને પાછો શીશામાં ઉતારવાની વ્યુહ રચના ઘડાય અને એકાદ આગળ પડતોહિંમતવાન સુરેશને પટાવવાનું બીડુ ઝડપે. તે છોકરો મોં પર નિર્દોષતા ધારણ કરીનેનરબદામાંના ઘરની ડેલી પાસે ઉભો રહીને મધ્યમ સુરે બુમ પાડે “સુરેશ . . . એલા એયસુરેશ . . .” પણ સુરેશ પોતાની સાથે થયેલી અંચાઇ ભુલ્યો ન હોય. ડેલીની નજીકઆવીને નકારમાં માથુ ધુણાવે અને કહે “મારે ઘરમાં હાકલા સ,નથ્ય રમવું તમારી હારે . . . અંચાઇડાવ” પેલો પણ કંઇ એમ હાર થોડો માની લે ?ઠાવકાઇથી કહે “સુરેશ તારુ તો મન મોટું સે, તેદી મેં બધાને નોતું કીધું કે આવું થોડું કરાય ?બચાડો ધોડી ધોડીને ઠુસ થઇ ગ્યો ને તમે એને બે દડાય નો રમવા દ્યો,એમ હાવ થોડું હાલે ? બાડીયાના સ્થાને વપરાયેલ સુરેશ નામોલ્લેખે જ તેને અરધોપીગળાવી દીધો હોય. પટાવનાર ખંધુ બાળક પણ સુરેશના ચહેરા પરના મુંઝવણભર્યા મિશ્રભાવોને ઓળખી લે અને કહે “હાઇલને ભઇલા,ભાયુ હારે આમ થોડી જીદ હોય ? સંધાયરાહ જોવે સે, હાલ્ય મારો ભાઇ કરૂ . ..” અને રમતમાં પોતાનો દાવ આવશે ત્યારે કેવા ફટકા લગાવશે તેના સ્વપ્નો આંખમાંભરી બાડીયો ફરી એક વાર મુર્ખ બનવા તરફ ડગલું માંડે છે.