આ બધી ગતિવિધિઓમાં જે તે વ્યક્તિનું યોગ્ય મૂલ્યાંકન કદી થઈ શકતું નથી. અલબત્ત, ‘મૂલ્યાંકન’નો અર્થ પણ સર્વસામાન્ય નથી. ઘણા લોકો જે તે વ્યક્તિની શ્રદ્ધાંજલિ ટાણે જ તેમની ‘કુંડળી’ ખોલે છે અને સદ્‍ગતની મર્યાદાઓને વીણી વીણીને બિલોરી કાચ તળે મૂકે છે. આ હરકતને તેઓ ‘મૂલ્યાંકન’માં ખપાવે છે. આ મામલો બહુ પેચીદો લાગે એવો છે, કેમ કે, એવી કોઈ નિર્ધારીત આચારસંહિતા નથી. સૌએ પોતપોતાની સમજણ મુજબ તેનું પાલન કરવાનું હોય છે. અને સૌની સમજણ આ મામલે પોતીકી હોય છે. આમ છતાં, ખાસ કરીને જાહેર માધ્યમો પાસે થોડા વિવેકની અપેક્ષા સ્વાભાવિક છે. કોઈ પ્રસિદ્ધ વ્યક્તિનું અવસાન થાય ત્યારે ઓછામાં ઓછા સમયમાં, મૃત વ્યક્તિ વિશે વૈવિધ્યસભર અને વધુમાં વધુ માહિતી પીરસવાની હોય એવા સંજોગોમાં પ્રસાર માધ્યમો પર ઊભું થતું દબાણ સમજી શકાય એવું હોય છે. આમ છતાં, અહીં મુદ્દો અતિશયોક્તિ અને તેના થકી ચૂકાતા પ્રમાણભાનનો છે. એ ધ્યાનમાં રાખવું જરૂરી છે કે વાત મૃત્યુ પામનારની છબિને ઈસ્ત્રી કરવાની નથી, બલ્કે તેમના મૃત્યુ ટાણે રાખવાના વિવેક અને શિષ્ટાચારની છે. સહુ કોઈના જવાથી ‘ન પૂરાય એવી ખોટ’ પડતી હોય છે અને ‘તેમણે ચીંધેલા માર્ગે’ ચાલવું કે ‘તેમના આદર્શોને જીવનમાં ઊતારવા એ જ તેમને આપેલી સાચી શ્રદ્ધાંજલિ છે’, એમ બોલ્યા પછી મનોમન ‘ઓજસ’ પાલનપુરીનો આ શેર ગણગણી લેવાનો હોય છે, જેમાં કહ્યું છે: ‘મારી હસ્તી મારી પાછળ એ રીતે વિસરાઈ ગઈ; આંગળી જળમાંથી નીકળી ને જગા પુરાઈ ગઈ.’