પોતાની હૉસ્પિટલમાં પ્રથમ સફળ ઑપરેશન પછી નવજાત શિશુએ એનાં હાથમાં આંખ ખોલી ત્યારે આ બાજુ અરજણે આંખો બંધ કરેલી. જીવી એકલી પડી. અરજણનાં ગયા પછી ચાકડો ધીમો-ધીમો ફરતો તો રહ્યો જ. મોહનની શહેરમાં લઈ જવાની જિદ સામે જીવી ઝૂકી નહોતી. ‘દીકરા આ માટીની મને માયા છે.’ અંતે દીકરો લાલ-લીલા બટનનાં અર્થો સમજાવી મોબાઈલ મા ના હાથમાં મૂકતો ગયો. પછી તો સાંજ પડે એટલે જીવી લીલાં બટનની ફરતે ચક્કર… ચક્કર… દિવસ આખાની વાતોની આપ-લે થાય. જીવી પાસે કાંઈ નવીન વાતો ન હોય તો મોહનનાં બાળપણની વાતો કરે… ‘ગધેડા ઉપર ગોઠવેલાં છાલકાની માટી ઉપર રાજા જેવો લાગતો મારો દીકરો…’ આવી બધી વાતો સાંભળી મોહન ખડખડાટ હસી પડતો અને કહેતો ‘હવે તો મા મારી પાસે ચકચકતી ગાડી છે. એની સીટ એટલી તો નરમ કે તું તો ઊભડક બેઠી થઈ જા. તું અહીંયા આવી જા.’ જીવી ત્યારેય ન માની. ‘તું સુખી રહે દીકરા, તારા ધંધામાં મને ઓછી હમજ પડે એટલી ખબર પડે કે હું માટીનાં પીંડ ઉતારું છું અને તું જીવતા. પચ્ચીસ વરસ થયા આ ધંધામાં તાવડી હોય કે માટલા, દિવડી હોય કે કલેડાં તડ ન પડે એમ નરમ હાથથી ઊંચકીને પકવ્યા છે. બેટા, તારાં ધંધામાં બસ આટલું ધ્યાન રાખવાનું ચૂકતો નહીં.’