ટીમ બને છે ને 1948ના ઑલિમ્પિક્સમાં પહોંચે પણ છે. જો તમે ગૂગલ પર સર્ચ કરશો તો 12 ઑગસ્ટ, 1948ના દિવસે ઐતિહાસિક ફાઈનલ કોણ જીત્યું ને એમાં કયા ખેલાડીનું પ્રદાન હતું, વગેરે માહિતી મળી જશે. મુદ્દો એ નથી. મુદ્દો એ છે કે આ એક ઐતિહાસિક જીતની આસપાસ રીમા કાગતી (યાદ હોય તો આમીર ખાનવાળી ‘તલાશ’ એમણે સર્જેલી)એ એક સુવાંગ કથા-પટકથા લખી એને યોગ્ય ન્યાય આપ્યો. જો કે ‘ખેલકૂદમાં આઝાદ ભારતની પહેલી મોટી જીત’ એટલો પાઠ સામે રાખી રીમાબહેને એ વિશેની કાલ્પનિક વાર્તા-પાત્રો સરજ્યાં છે એની સામે (મારા જેવા) ઘણાને પ્રોબ્લેમ થઈ શકે, પણ ‘ગોલ્ડ’ને સતત આવતા રહેતા ટ્વિસ્ટ-ટર્નવાળી, ઈમોશનલ, મનોરંજક હિંદી ફિલ્મ તરીકે જોવી, અક્ષયકુમાર સહિત તમામ કલાકારના અભિનય જોવા, રીમાબહેને ઝીણી ઝીણી ડિટેલ પર ધ્યાન આપી એ કાળનું ભારત સરજ્યું છે એ જોવું. પછી એ કોલકાતાનાં મકાન હોય કે સિગારેટના પતરાના ગોળ ડબ્બા, મુંબઈનું એલ્ફિન્સ્ટન સ્ટેડિયમ હોય કે રિચાર્ડ ટૉકીઝ. મૂળ સ્પેનિશ સિનેમેટોગ્રાફર અલ્વારો ગુતિયેરેઝે હોકીની મૅચનાં દશ્ય પ્રેક્ષકને સીટ સાથે જકડી રાખે એવાં ચિત્રિત કર્યાં છે.