શંકર અમારાથી બે ડગલાં આગળ હતો. એ તો પોતાની નોટબુકો અને છેલ્લાં બે-ત્રણ વર્ષની પરીક્ષાનાં પરિણામોની ફાઈલો લઈને જ આવ્યો હતો. આથી તો સંજીવ એની હોંશિયારી અને અગમચેતી પર વારી ગયા. એમને થયું કે આટલા નાના છોકરામાં કેટલી સમજ છે કે અગાઉથી જ પોતાની વસ્તુઓ લઈને આવ્યો હતો. એમણે એનાં રિઝલ્ટ્સ જોયાં. બધા જ વિષયોમાં 75 થી 80 ટકા ગુણ એણે મેળવ્યા હતા. એની પીઠ થાબડીને શાબાશી આપતાં સંજીવે કહ્યું : ‘બહુ જ સરસ શંકર. હવે તને આગળ ભણવામાં કોઈ રોકી નહીં શકે. હું આવતી કાલે જ બે-ત્રણ સ્કૂલોમાં તપાસ કરીશ અને તારા એડમિશનનું ફોર્મ લઈ આવીશ.’ સંજીવની ખાસિયત છે કે એ જો નક્કી કરે કે આ કામ કરવાનું છે તો તે કરીને જ જંપે. એમણે બીજે દિવસે ઑફિસમાં બેઠાં બેઠાં બે-ત્રણ સ્કૂલોને ફોન કર્યા અને જોઈતી માહિતી મેળવી લીધી. પછી ઑફિસના પ્યુનને મોકલીને ફોર્મ્સ મગાવી લીધાં અને મને ફોન પર કહ્યું કે મારે શંકરને રાતના ઘરે બોલાવવો. ગંગા હજુ પણ સાંજના બીચ પર ફુગ્ગા વેચવા જતી હતી એટલે મેં એને સંજીવનો સંદેશો આપ્યો અને રાતે આઠ વાગે શંકરને ઘેર મોકલવા કહ્યું.