” તે પોતાની પાંખોથી જરાયે ન ઊડે. અને તેના જીવનનો બધો ભાર મારી ઉપર જ મૂકે, નબળા દિલની પ્રબળ લાગણીથી માત્ર મને જ તે જીવનભર વળગી રહે – એ મને અસહ્ય લાગતું”——તેનો દયામણો ચહેરો જોતાં જ હું ચિડાતો—-આવા જ કારણોથી અભાવ થતો હોય તો કુમુદે શૈક્ષણિક અને સામાજિક ક્ષેત્રે સક્રિય થયા પછી મળવાનો પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે સહજીવન શરુ થઈ શક્યું હોત , પણ કદાચ પોતે જ લખેલા કાગળ રોકતા હશે. કદાચ આ બધુ માનસિક વિષ્લેશણ લેખકે બધુ સમાપ્ત થઈ ગયા પછી ૧૯૨૯ પછી કર્યું હોય.