માનવજીવનની ક્ષણભંગુરતા ને માનવમનની આડાઈ વિષે થોડાંક જ્ઞાનવચનો સંભળાવીને મારા મિત્રે વિદાય લીધી. ‘કોઈને નહિ ને મને શીશામાં ઉતારવા આવ્યા છે ! પણ એમ શીશામાં ઉતરે એ બીજાં, હું નહિ’ એમ એમની પીઠ ફરતાં હું બબડ્યો. એમને કંઈક વહેમ પડ્યો. પાછા ફરી મારી સામું જોયું પણ હું કંઈ બોલ્યો નહિ, એટલે એમણે ચાલવા માંડ્યું. આ વાતને બે-ત્રણ મહિના પણ નહિ થયા હોય ને હું મારા મિત્રને શોધતો ગયો અને એમની કંપનીમાં વીમો ઉતરાવવાની ઈચ્છા એમના આગળ વ્યકત કરી.