વિક્રમ સવંત ૧૬૩૪ની આસપાસ અહીં નાથજીદાદાએ પોતાનાં ગુરૂ શ્રી પ્યારેરામજીબાપુનાં આદેશથી જગ્યા સ્થાપી. તેઓએ અહીંથી પસાર થતા વટેમાર્ગુઓ અને ગિરનાર જુનાગઢ થી દ્વારકા યાત્રાએ જતા સાધુ-સંતોને રહેવા-જમવાની સગવળતા કરી હતી. પાણીનાં પરબ બંધાવ્યા હતાં. તેઓ આજુબાજુનાં ગામોમાં પગેચાલીને કાવડમાં રોટલા ઉઘરાવવા જતા અને અતિથીઓની સેવા કરતા હતાં. ગુરૂકૃપાથી તેમની સાથે ગંગારામ અવધુત અને મોતીરામ(સ્વાન) મળ્યા. કાવડ ફેરવવાનું કાર્ય ગંગારામબાપુ પણ કરતા હતા. પરંતુ બનતુ એવુ કે, ગંગારામ તો ભુત સ્વરૂપે હતાં, જેથી ગામમાં ફ્કત કાવડ જ દેખાતી હતી અને તુ હીં રામ પ્યારેરામનો જ નાદ સંભળાતો હતો. જેથી લોકોમાં ભયની લાગણી સર્જાણી જેથી તેઓએ કાવડ ફેરવવાનુ બંધ કર્યુ અને ત્યારબાદ થોડો સમય આ કામ મોતીરામ કુતરાને સોંપવામાં આવ્યુ હતુ. મોતીરામની ડોકે તેલની ટબુડી બાંધતા હતા. ત્યારથી એક કહેવત પડી હતી કે, “ટોડાથી આવે તેલ અને દાણીધાર દિવો થાય” આમ એક પશુ યોનિમાં જન્મ લીધેલ હોવા છતા ધર્મનાં આ કાર્યમાં મોતીરામ સહભાગી થયા હતાં. આમ સેવાનું કાર્ય ચાલુ હતુ. દાદાની આ સેવા-ભક્તિની કિર્તી દુર-દુર સુધી ફેલાઈ ગઈ હતી. દાણીધારીયા શાખનાં માર્ગી સાધુઓનું ઉદગમ સ્થાન પણ દાણીધારની આ જગ્યા છે. તેઓની અટક (શાખા) દાણીધાર ઉપરથી જ પડી છે. તેઓ શ્રી નાથજીદાદાને પોતાનાં ગુરૂ માને છે. આ ઉપરાંત આજુબાજુનાં ગામનાં રાજપૂત, કણબી વગેરે કોમનાં લોકોનું ગુરૂદ્વારા દાણીધાર જ છે.