એ જ સભાખંડના ખૂણામાં પાળેલાં કૂતરાં-બિલાડાં માટેના પાણી અને ખાવાના બિસ્કિટ માટેના બાઉલ પડ્યા હતા. એ પણ મેં અત્યાર સુધીના અમેરિકન ઘરોમાં નોંધેલી ટીપિકલ વસ્તુ ! આ બધું જરૂરી-બિનજરૂરી બારીક નિરિક્ષણ કર્યા પછી મારું ધ્યાન ગયું કે માજી લાકડીના ટેકે ચાલે છે, એમને પગે ખોડ છે. રીપેરકામ કરીને પાછાં ફરતાં મેં તારાને ગાડીમાં પૂછ્યું કે બાને પગે ખોડ છે ? એનો જવાબ વિસ્મિત કરી દે એવો હતો. એણે કહ્યું કે હું મમ્મીના પહેલાં વરથી થયેલી દીકરી છું. માના બીજવર બહુ જ ભયંકર માણસ હતાં. તે હમણાં થોડા સમય પહેલાં જ અવસાન પામ્યા. સારું થયું કે તે મરી ગયા કારણકે તેઓ મારી માને બહુ જ માનસિક અને શારિરીક ત્રાસ આપતાં હતાં. પગની ખોડ એનું જ પરિણામ હતું. વધુમાં જાણવા મળ્યું કે મૂળ માજી બહુ ભણેલાં નહીં અને પહેલું લગન નિષ્ફળ ગયેલ હોઈ આવકનું કોઇ સાધન ન હોવાથી માજીએ ઘણું બધું ભોગવીને, પીડા સહન કરીને પણ બીજવરના મૃત્યુ સુધી લગ્ન જીવન ટકાવી રાખ્યું. મમ્મીની બીજા છૂટાછેડા થવાની બીકે તેમજ વચ્ચે નહીં પડવાની વિનંતીના લીધે તારા કે એનો ભાઈ કંઈ કરી શક્યા નહીં અને દુ:ખી હૃદયે માને વર્ષો સુધી હેરાન થતી જોઈ રહ્યા. કહેવાતાં સભ્ય અને સુશિક્ષિત અમેરિકન સમાજની આ વાત સાંભળીને હું છ્ક થઈ ગયો !