“પણ નેડ, અહીંના એના કામનો વિચાર કર. પતિથી વિખૂટી પડી ગયેલી સ્ત્રીઓને એણે જે સધિયારો આપ્યો છે, એનો વિચાર કર! મા-બાપથી વિખૂટાં પડી ગયેલા બાળકોને સહારો આપીને એણે વર્જિન મેરીની નિશ્રામાં મૂક્યા છે, એનો જરા વિચાર કર! રોતાં બાળકો પાસેથી જેમને આંચકી લેવામાં આવી છે એ માતાઓને એ અનાથ શિશુઓની પાસે દોરી ગઈ છે.” ફાધર મેરિલો દેવળના પગથારે ઊભા રહીને જાણે ઉપદેશ આપતા હોય એવું લાગતું હતું. ઘડીભર થાક ખાઈને એ ફરીથી બોલ્યા, “હું તો હવે ઘરડો થઈ રહ્યો છું. એવું પણ બની શકે, કેરિટા, કે હું સ્વાર્થી થઈ ગયો હોઉં! તારી સ્નેહાળ મદદ અને હાજરી હું એ સમયે ઇચ્છતો હોઉં, જ્યારે તારી બીજે પણ ક્યાંક જરૂર હોય!” એમણે માથું નમાવી દીધું. કેટલીક ક્ષણો સુધી અમારામાંથી કોઈ બોલ્યું નહીં.