મેં તો ભ્રમણ શરૂ કર્યું. મારે નિરામિષ એટલે કે અન્નાહાર આપવાનું ભોજનગૃહ શોધવું હતું. ધરઘણી બાઇએ પણ કહેલું કે લંડન તળમાં એવાં ગૃહો છે ખરાં. હું રોજ દશબાર માઇલ ચાલું. કોઇ ગરીબડા ભોજનગૃહમાં જઇ પેટ ભરીને રોટી ખાઇ લઉં, પણ સંતોષ ન વળે. આમ ભટકતાં એક દિવસ હું ફ્રેરિંગ્ડમન સ્ટ્રીટ પહોંચ્યો ને ‘વેજિટેરિયન રેસ્ટઆરાં’ (અન્નાહારી વીશી) એવું નામ વાંચ્યું. બાળકને મનગમતી વસ્તુ્ મળવાથી જે આનંદ થાય તે મને થયો. હર્ષઘેલો હું અંદર થાઉં તેના પહેલા તો મેં દરવાજા પાસેની કાચની બારીમાં વેચવાના પુસ્તકો જોયાં. તેમાં મેં સૉલ્ટનું ‘અન્નાંહારની હિમાયત’ નામનું પુસ્તીક જોયું. એક શિંલીગ આપી ખરોદ્યું ને પછી જમવા બેઠો. વિલાયતમાં આવ્યા પછી પેટ ભરીને ખાવાનું પ્રથમ અહીં મળ્યું. ઇશ્ર્વરે મારી ભૂખ ભાગી.