“ઈ તો મારી માવડી ઘુઘરી જ જાણે. એને કસાઈને કાપવા દીધી ત્યારે ઈની જે આંતડી કકળી હશે એ તો એને જ ખબર. અને એનું આપણે અંઈનું અંઈ જ ભોગવવાનું છે ! અને મું તો કઉ, એ બીમાર હશે તો તો એનું મોત એળે નઈ જાય. એના થકી આપણનેય આ જીવતે નર્કમાંથી છુટકારો મળશે !”, કહેતાં સુરાએ પથારીમાં લંબાવ્યું. અને થોડીવારે રૂપલીએ હળવેકથી નિસાસો નાંખતા કહ્યું, “આમ જ ચાલ્યું તો એ દી’ પણ દૂર નથી જયારે માણહ, માણહને કાપીને ખાહે !”