આ બંને દીર્ઘ કાવ્યો પુરાકાથાઓને કેન્દ્રમાં રાખીને રચાયા છે. બંને કવિએ બે સંવેદનશીલ નાયકોની વેદનાને આધુનિક અર્થઘટન દ્વારા સમકાલીન સવેદનશીલ વ્યક્તિઓની આંતરવ્યથા નિરુપી છે. ચિનુ મોદીએ ખંડકાવ્યનું અને સિતાંશુએ આખ્યાનના સ્વરૂપનું નવસંસ્કરણ કર્યું છે. ‘બાહુક’ની ભાષા સંસ્કૃત પ્રચુર છે જ્યારે સિતાંશુની ભાષા સહજ બોલચાલની ભાષા છે. બંને કાવ્યોમાં નાટ્યાત્મકતા છે. ‘બાહુક’ તો ‘એકોકતી’ રૂપે કે ‘રેડીઓ નાટક’ તરીકે ખુબ સફળતાથી ભજવી શકાય તેવું છે. ‘જટાયુ’ પણ નાટ્યાત્મકતાથી ભરપૂર છે. દીર્ઘ કવિતાની દીર્ઘતાને આ નાટ્યાત્મકતા જ બાંધી રાખે છે. કવિ વિવિધ લય પ્રયોજે છે. જરૂર પડે ત્યાં છંદોનો ઉપયોગ પણ કરે છે. બંને સર્જકો, સિતાંશુભાઈ અને ચિનુ મોદી સફળ નાટ્યકારો છે અને એમની એ કુશળતાનો લાભ આ કાવ્યોને મળ્યો છે. દીર્ઘ કવિતા એ સર્જકની ધારક ક્ષમતાની કસોટી છે અને આ બંને કવિઓ આ કસોટીમાંથી સુપેરે પાર ઉતર્યા છે.