પડખાં ઘસતાં ઘસતાં આં તંદ્રામાં અર્ધ નીંદરમાં રાત વહી જતી ને મળસ્કા મોર તો પેલો ખડામાંનો કાળમુખો મરઘો દુનિયા આખીને જગાડવાનો ઈજારો લેઈ બેઠો હોય એમ ઘેઘુર નાદે કૂઉ… ઉકડે… કૂક પોકારી ઊઠતો અને એને કાળમીંઢ ખડક જેવો બાપ દેખા દેતો. એના દિમાગમાં આંધળું ઝનૂન ઊભરાઈ આવતું. હાથ હવામાં વીંઝાવા માંડતા, હોઠ અને દાંત ભીડાઈ જતા, મુઠ્ઠીઓ વળી જતી ને એની રગેરગમાં લોહિયાળ ખૂન્નસ ફરી વળતું. પછી બંધ મુઠ્ઠીઓમાં પરસેવો વળી જતો, અંગાંગ ઢીળાં પડી જતાં, હતાશ ભાવે એ હાંફવા માંડતો. આવી વેળાએ સાથીઓની નજરે એનું અવશપણું ન ચડી જાય એ માટે એને ખૂબ સાવચેત રહેવું પડતું.