‘સારું તો પછી, બાળે રાખો ઘાસની ગંજી પર ગંજી ઈ નકામા હીરાને, હું ને સરલા પાછા શહેરમાં જતા રહેશું. તમને પોતરા કરતાં હીરાની ચિંતા વધારે છે તો પછી એમ.. સુવાવડમાં સરલા કે પોતરો બચશે તો મોઢું બતાવવા આવી જાશું.’ સુરેશ ધીરે ધીરે બાપની આમન્યા ભૂલવા લાગ્યો હતો.