અનેક દુઃખોથી વ્યાકુળ એવી અંબિકા નગરની બહાર થોડેક દૂર પહોંચે છે ત્યાં કેડે બેઠેલો તેનો વિભુકર નામનો નાનો બાળક અતિતૃષા લાગવાથી રડવા લાગ્યો. ત્યાંતો આંગળી પકડીને ચાલતો શુભંકર નામનો બાળક ભૂખની પીડાથી રડવા લાગ્યો. સુકોમળ એવા બંને બાળકોની વેદનાની કીકીયારી સાંભળી અંબિકા અત્યંત બેબાકળી બની ગઈ. અને બાળકોના દુઃખથી અત્યંત દુઃખી એવી અંબિકા વિચારવા લાગી કે, “હે વિધાતા! મને ધિક્કાર થાઓ. હું મારા નિર્દોષ બાળકોની ભુખ અને તરસ પણ છીપાવવા માટે સમર્થ નથી. મારા પૂર્વભવોના કર્મોથી જ મારી આ દશા થઇ છે. પણ હે વિધાતા! ભલે મારા ઉપર બધા દુઃખ એક સાથે તૂટી પડે! હું આ બધા દુઃખોને સ્વીકારીને જ રહીશ! બસ! માત્ર જીનેશ્વર પરમાત્માનું શરણ જ મારા હૈયામાં સ્થાપિત થાઓ!” આ પ્રમાણે નિ:શ્વાસ નાખીને જ્યાં અંબિકા નીચે બેસે છે ત્યાં સામે એક સુંદર સરોવર જોયું અને પાકેલા પીળા આમ્રફળોની લુમો તેના હાથમાં આવીને પડી. આ પ્રમાણે પરમાત્માના શરણનું તત્કાળ ફળ નિહાળીને અંબિકા જિનધર્મમાં વધુ દ્રઢ પરિણામવાળી બની.