જીતેશ દોંગાની આ નવલકથા લખાયા બાદ સરકાર દ્વારા નિર્ણય લેવામાં આવ્યો કે, માણસની બુદ્ધિ ભ્રષ્ટ થવાના બે કારણો છે, એક કાં તો તે કવિ હોવો જોઈએ, બે કાં તો તે એન્જિનિયર હોવો જોઈએ. હવે આ રાષ્ટ્રીય કક્ષાએ ગજવતો મુદ્દો છે કે, ભારતમાં વર્ષે કેટલા બધા એન્જિનિયરો બહાર પડે અને દેસાઈ ભાઈથી લઈને ઠાકોર ભાઈ જેવી એન્જિનિયરિંગમાંથી હેમખેમ બહાર આવેલા આ વિદ્યાર્થીઓને કોઈ કંપની નથી સાચવતી અને પછી તેઓ સ્પર્ધાત્મક પરિક્ષાની તૈયારીઓમાં મચી પડે છે. મોટાભાગના એન્જિનિયરો એ વિચારે જન્મે છે કે, હું ચેતન ભગત બનીશ. તેમનું આ સ્વપ્ન તલાટી કે કોઈ બીજી સ્પર્ધાત્મક પરિક્ષા પૂરૂ કરી આપે છે. હવે તો આગળના સમયમાં IIM કે IIT જેવી માતબર ઈન્સિટ્યુટમાંથી નીકળતા વિદ્યાર્થીઓને પણ નોકરી મળશે કે નહીં તે ગહન સવાલ થઈ રહ્યો છે. પણ જીતેશે મને એકવાર ખુલ્લા દિલે કહી દીધેલું કે, ‘આ બધા મારી પ્રશંસા કર્યા કરે છે, તમે એકવાર મારી નવલકથા વાંચીને જુઓને કે, મેં સાચેક સારી લખી છે, કે પછી આ લોકો બસ એમનેમ ચણાના ઝાડ પર ચઢાવે છે.’