તેઓ પોતાનો કિસ્સો સંભળાવતા કહે છે કે ‘હું અને મારા મિત્ર ૧૪ નવેમ્બર ૨૦૧૪ના રોજ એક ઝૂંપડપટ્ટી આગળ મળ્યા હતા. ત્યાં એક નાનું બાળક અમારી પાસે આવીને ખાવાનું માંગવા લાગ્યું. દર વખતની જેમ કોઈ ભિખારી હશે એવું સમજીને એ બાજુ ધ્યાન ના દોરાયું. પરંતુ થોડા સમય બાદ બાળક નીચે ધૂળમાં આમતેમ આળોટતું બરાડા પાડવા લાગ્યું કે મારી વાત કેમ કોઈ સાંભળતું નથી હું બે દિવસથી ભૂખ્યો છું. આ સાંભળી હું એની પાસે ગયો અને બાળકને ઊભો કરી બધી વાત કરી તો ખબર પડી કે એના પપ્પા બે દિવસ અગાઉ ટ્રેનના અકસ્માતમાં મૃત્યું પામ્યા છે અને તેથી મારી મમ્મી ઘર છોડી જતી રહી છે. હવે મને કોણ રાખશે? ટ્રેન અકસ્માતમાં કોઈ મરી ગયું એ મને ખબર હતી પણ આ બાળકના જ પપ્પા હતા એ મને ખબર નહોતી. આ ઘટનના ફળસ્વરૂપે બાલદિવસના રોજ બાળકો માટે સ્કૂલ બનાવવાનો વિચાર આવ્યો’