પહેલું પુસ્તક પ્રગટ થઈ ગયા પછી લેખકના માથે શેષનાગથીયે વધુ ભાર આવી પડે છે ! સમગ્ર વિશ્વને નવી દિશા આપવાની લ્હાયમાં ઘણી વાર એ પોતાના ઘરની દિશાયે ભૂલી જાય છે ! પછી પોતાનો ‘હું’ સૌથી અલગ લાગતાં (?), એને પોતાની પ્રત્યેક કૃતિ અ-પૂર્વ લાગવા માંડે છે ! હું પ્રયત્નપૂર્વક કશુંયે લખતો નથી, પણ મારો ‘હું’ જ મને લખાવે છે – એવું એવું એ બોલતો થઈ જાય છે. પ્રથમ પુસ્તક જેટલું મોડું પ્રગટ થાય, એટલો લેખકને ફાયદો છે, કારણ કે એ પહેલાં એ યથાશક્તિ નૉર્મલ જીવન જીવી લે છે. પછી તો એકાંતમાંયે ચેન ન પડતાં વલવલાટ ચાલુ રહે છે. . આ બધું જાણ્યા પછી પ્રથમ પુસ્તક એ લેખક પર પડતો મરણતોલ ફટકો છે – એવું તમને નથી લાગતું ? (એ બધું તમને લાગે નિમ્મેસભૈ, લેખક તો તમે છો !) બે પૂંઠા વચ્ચે જાત સંતાડીને બેઠેલું પુસ્તક જોઉં છું, ત્યારે લાગે છે. . જાણે કે કાચબો અંગો સંકેલી, સ્થિતપ્રજ્ઞ અવસ્થામાં પડ્યો છે !(પુસ્તકની કાચબા સાથેની તુલના અ-પૂર્વ લાગી ?) તો હવે કાચબાના અંગો. . માફ કરશો. . પુસ્તકનાં અંગો વિષે ચર્ચા કરી જ લઈએ, શું કહો છો ! પૂંઠાથી શરૂ કરીએ ?