ધર્મની આજ્ઞાા આજ છે, દુખ અને સુખ બંને જીવનમાં આવકાર દાયક છે, કારણકે તેઓ બન્ને એક બીજાના પરમ મિત્ર છે ,આપણે જેમ એક પગ ઉપાડી ઉચો કરીએ ત્યારે બીજો પગ નીચો જ રહે છે ,તેમ સંસારમાં સુખ દુખની ધટમાળ એમ ઉચી નીચી સદાય ચાલ્યા જ કરે છે , દુઃખના ગર્ભમાજ સુખ રહેલું છે, આમ સુખ અને દુ;ખ બંને ઓત પ્રોત છે, જે માણસ સુખનો સ્વીકાર કરે છે, તેને દુઃખનો ભોગ પણ થવું જ પડે છે, કારણકે બન્ને અવિભાજ્ય છે,એકની પાછળ બીજું ઉભુજ હોય છે , માટે સમત્વ , સમતા અને સ્થિત પ્રજ્ઞાા ધારણ કરીને સહી લેવામા જ મજા છે ,એટલેકે સાંસારિક ઉપાધિઓ અને સુખ દુઃખમાં જે સમાન ભાવે સ્થિર રહી શકે તેજ સાચું સુખ પ્રાપ્ત કરી શકે છે, આમ સત્ય રૂપી સુખ પ્રાપ્તિનો સરળ માર્ગ દ્વદ્વાતીત, થવામાં જ છે, અનુકુળ કે પ્રતિકુળ વસ્તુઓનો આમાં જરાયે પ્રશ્ન જ નથી, નિત્ય નિરંતર આત્મ સુખમાં જ ઉન્મત રહો, જો આત્માનું ભાવમાં નિમગ્ન રહેશો, એટલેકે જાતને જાણીને સ્વ સ્વરૂપમાં સ્થિર થઈને રહેશો ,એટલે કે આત્મ જ્ઞાાનમાં સ્થીર થશો, તો પછી કોઈ પદાર્થ કે કોઈ વ્યવહાર કે આચરણ સુખમાં વિક્ષેપ પાડી શકશે જ નહી, જયારે માણસ સુખ દુઃખને સમાન મિત્ર ગણીને જીવન જીવે છે, તેની આગળ પ્રકૃતિ પણ દાસી બની રહે છે,.