ધર્મગ્રંથોના વેચાણ અને વાંચનના કારણે ગુજરાતની પ્રજા વધારે ધર્મનિષ્ઠ છે તેવું માની લેવાની જરૂર નથી. પણ ધાર્મિકપણાનું ચલણ ઘણું વધારે હોવાનો સંભવ છે. ધર્મ અને ધાર્મિકપણું એકબીજાના પર્યાય નથી પણ સામાન્ય વાતચીતમાં આ બંને વિભિન્ન મનોવૃત્તિઓની સેળભેળ કરી નાખવામાં આવે છે. ધાર્મિકતા નર્યો બાહ્યાચાર છે. મંદિરે જવું, પાઠપૂજા કરવાં, ટીલાંટપકાં કરવાં કે ધર્મક્ષેત્રના લોકો પ્રત્યે અહોભાવ ધરાવવો તેને ધાર્મિકપણું કહી શકાય. ધર્મમાં કશો બાહ્યાચાર હોતો નથી. સત્ય, નીતિ કે સદાચરણનું શક્ય હોય તેટલા પ્રમાણમાં પાલન કરવું તે ધર્મ છે અને જેમના ધર્મ વિચાર પરત્વે આપણે સૌથી વધારે આકર્ષણ ધરાવીએ છીએ તેવા તમામ વિચારકોએ માત્ર બાહ્યાચારને વખોડી કાઢ્યો છે. મોટાભાગના લોકો પ્રમાણિક અને નીતિમાન હોય છે અને બાહ્યાચાર પણ પાળે છે. તેમને વખોડી કાઢવાની જરૂર નથી પણ કેવળ બાહ્યાચાર જ હોય અને આંતરિક કક્ષા તદ્દન ખાલીખમ હોય તેવા ઢોંગી લોકોને નરસિંહે/કબીરે ફીટકાર વરસાવ્યો છે.