રસ્તે જતાં મૂળૂભાઈ કહે, અમારો નેસ આ કેડે જ આગળ આવ્યો. ચાલો ચા પીતા આવીએ અને રાજીબેનને મળતા આવીએ. રાજીબેન મૂળૂભાઈના મોટા બેન. તેઓ અને તેમના પતિ આતાભાઈ આ બોરડીનેસમાં રહે, એમના જેવાં જ બીજા પાંચેક ખોરડાં હશે અહીં, અહીં ઘરને ઘર નથી કહેવાતું, ઘરમાં વસતા લોકોના સમૂહને કુટુંબ નથી કહેતા, ખોરડાં કહે છે, અને એટલે જ આ નાનકડા ગામને ગામ નહીં, નેસ કહે છે. મારું ચાલે તો હું શબ્દકોશમાં ‘નેહ’ નું અપભ્રંશ થઈને ‘નેસ’ થયું હશે એમ લખાવું. કારણકે સૌરાષ્ટ્રની મહેમાનતગતીનો સૌથી ઉંચો અનુભવ એટલે ગીરના લોકો. અમે તે રસ્તે ગાડી વાળી અને રસ્તામાં અન્ય એક નેસ જોયો, આગળ વધતાં ગયા અને લીલોતરી વધતી રહી, વિપુલભાઈ તો આ વન – અરણ્ય જોઈને અભિભૂત થઈ ગયાં, તો વિનયભાઈ અને બેલાબહેનની પણ આવી જ સ્થિતિ. અમે, હું ને માયાભાઈ તો જાણે બાળક માતાના ખોળામાં ફરી રમવા આવ્યું હોય એમ આનંદિત થઈ ગયાં ને મૂળૂભાઈમાં વર્ષો પછી ઘરે પાછા ફરતા હોય એવો ઉમંગ દેખાયો.