જીન-જેક્સ રૂસોનું બીજું પુસ્તક ડુ કોન્ટ્રાન્ટ સોસીયલ, ઉ પ્રિન્સપીસ ડુ ડ્રોઇટ પોલીટીક (Du Contrat Social, ou Principes du droit politique) (1762)માં સાર્વભૌમત્વ અને તેના હકો વિષે વાત કરવામાં આવી છે. સાર્વભૌમત્વ, કે સામાન્ય સંમતિ, અવિચ્છેદ્ય છે, આ સંમતિ બદલી શકાતી નથી તે અવિભાજ્ય છે, જ્યાં સુધી તે અનિવાર્યપણે સામાન્ય છે, ત્યાં સુધી તે અચૂક રીતે હંમેશા ન્યાયી, નિર્યાણક અને સામાન્ય લાભ દ્વારા તેની સત્તાથી મર્યાદિત છે, તે કાનૂના માધ્યમથી કાર્ય કરે છે. કાયદો સામાન્ય સંમતિનો નિર્ણય છે, જેમાં સમાન હિતોના કેટલાક હેતુ પર ધ્યાન આપવામાં આવ્યું છે, પણ સામાન્ય સંમતિ હંમેશા ન્યાયી અને લાભની ઇચ્છાને ધ્યાનમાં રાખીને બનેલી છે, તેનો ન્યાય હંમેશા બોધ આપે તેવું નથી હોતું, અને પરિણામે તે હંમેશા જેમાં સમાન લાભ હોય તેને જ જુએ તેવું જરૂરી નથી, માટે જ કાયદા ઘડનારની જરૂર પડે છે. પણ ન્યાય ઘડનારની પાસે કોઇ સત્તા નથી હોતી, તે માત્ર એક માર્ગદર્શક હોય છે, જે કાયદાનો મુસદ્દો બનાવી દરખાસ્ત રજૂ કરે છે, પણ ખાલી લોકો (આ, સાર્વભૌમ કે સામાન્ય સંમતિ છે) પાસે જ તેને બનાવવાની અને પોતાની પર લાગુ પાડવાની સત્તા હોય છે. રૂસો, તેના 1763 વિવરણ ઓફ ધ સોશિઅલ કોન્ટ્રેક્ટ માં[૫] તેવી દલીલ કરી હતી કે, "રાજ્યનો વિકાસ, સત્તાના ટ્રસ્ટીઝને તેમની સત્તાનો દુરઉપયોગ કરવાના વધુ રસ્તાઓ આપે છે, જેમ સરકાર લોકોને બાંધી રાખવા બળ કરે, તેમ બીજી તરફ વધુ બળ સાર્વભૌમ કરે શકે જેથી સરકાર કાબૂમાં રહે. તેવી સમજ સાથે કે સાર્વભૌમ એક 'ચમત્કારિક સામુહિક બળ' છે (પુસ્તક II, પ્રકરણ I) જેને વિષે લોકોની "સામાન્ય સહમતી" બને કે "કેમ કોઇ પણ માણસ, ભલે કે ગમે ત્યાં હોય, પોતાના પર હુકમ કરે, તે એક કાયદો નથી" (પુસ્તક II, પ્રકરણ VI) – આ ધારણા તેના એવા અનુમાને બંધાઈ કે લોકો નિષ્પક્ષ રીતે જ કોઈ વિષયમાં સામાન્ય સહમતી બનાવતા હોય છે. જોકે કાયદાકીય સિદ્ધાંત મુજબ એક સાર્વભૌમ ન હોય તો કોઇ પણ કાયદો ન બની છે.