વાત જાણે એવી હતી કે ચારેક દિવસ પહેલાં ભાવનગર નરેશ ભાવસિંહજી બાપુ ગાડીમાં આ બાજુ લટાર મારવા નીકળેલા ત્યારે તેમની નજરે કૂતરી અને તેનાં રૂપકડાં ગલૂડિયાં જોયાં. તેમને થયું કે આ કૂતરી પાળી હોય તો જાતવાન કૂતરા તૈયાર થાય. એટલે તેમણે આદેશ આપ્યો કે જાવ, કૂતરીને પકડી લાવો, પરંતુ છોકરાઓને આ કૂતરી જીવ જેટલી વહાલી છે એ જાણ્યા પછી મુખ્ય શિકારીને તેમણે કહ્યું : ‘આ કૂતરી વિદ્યાર્થીઓની પાળેલી છે એટલે એ હું તમને આપી નહિ શકું. આ વાત તમે મહારાજસાહેબને જણાવશો.’ એક શિકારીએ જરા કડકાઈથી નાનાભાઈને કહ્યું : ‘તમે શું બોલો છો એનું માસ્તર, તમને કંઈ ભાનબાન છે ? મહારાજાસાહેબે તો અમને કૂતરી લઈને જ આવવાનો હુકમ કર્યો છે.’ ‘હું કૂતરી નહિ આપું.’ નાનાભાઈનો જવાબ. ‘માસ્તર, અમે તમારી સાથે માથાઝીંક કરવા નથી આવ્યા. કૂતરી સોંપી દો, નહિ તો પછી જોયા જેવી થઈ જશે.’ આગેવાન શિકારીએ છેલ્લી ચેતવણી ઉચ્ચારી.