નર્મદાના શાંત નીર જાણે આંખોમાં ટાઢક આપતાં હોય એમ લાગતું હતું ! મેં લેપટોપ કાઢીને લખવાનું શરું કર્યું. એ છોકરી મારા લેપટોપમાં જોવા લાગી અને બોલી, તમે રાઇટર છો ? મેં હસતાં હસતાં કહ્યું, ના બસ થોડુંક લખું છું ! એણે કહ્યું, મેં તમારા બ્લોગ્સ વાંચેલા છે ! મેં કહ્યું, થેન્ક્સ ! હું વિચારતો હતો કે એણે મારો કયો આર્ટિકલ વાંચ્યો હશે ? મેં પણ પૂછી લીધું, તમે મારો કયો આર્ટિકલ વાંચ્યો છે ? એણે કહ્યું, જાતિવાદ પરનો ! મેં કહ્યું, ઓકે ! એણે હાથ લંબાવ્યો અને કહ્યું, હાય, આઇ’મ સુરભિ ! મેં કહ્યું, હાય આઇ’મ પ્રકાર ! એણે કહ્યું, નાઇસ નેમ ! મેં પણ કહી જ દીધું, યુ ટુ ! હું અને સુરભિ હવે અજાણ્યા તો નહોતા જ રહ્યાં ! અમે વાતો કરતાં હતાં અને અચાનક બસ હાલક ડોલક થવા લાગી અને ડ્રાઇવરે બસને ઉભી રાખી ! ડ્રાઇવર ઉતર્યો અનેક કહ્યું, પંચર છે, તો બધા ઉતરો વીસ મિનિટ માટે ! હું અને સુરભિ પણ નીચે ઉતર્યા. બાજુમાં એક રેસ્ટોરન્ટ હતી અને બધા લોકો ત્યાં ગયા. મેં સુરભિને પૂછ્યું, તમારે કંઈ લેવું છે ? એણે ઇનકાર કર્યો. હું રેસ્ટોરન્ટમાં ગયો અને એક પાણીની બોટલ લીધી અને મને ખ્યાલ હતો કે સુરભિએ કંઈ જ નથી ખાધું એટલે હું એની માટે જ્યુસ લઈ ગયો. મેં કહ્યું, આ તમારા માટે ! એણે મારી આંખમાં જોયું અને કહ્યુ, તમે શા માટે તકલીફ લો છો ? મેં કહ્યું એમાં તકલીફ ન હોય ! એ જયુસ પીવા લાગી અને ત્યાં તો કંડક્ટરે અવાજ લગાવ્યો, એ બધા બસમાં બેસી જાઓ ! અમે બસમાં બેઠા, અંધારું થઈ ચૂક્યું હતું.