આકાશ પરાંજપે, એક મધ્યમ વર્ગીય કુટુંબમાં ઉછેરીને મોટો થયો હતો; જ્યાં વાંચન, સંસ્કાર, સંસ્કૃતિને ખૂબ સન્માન આપવામાં આવતું હતું. પિતા એક વીમા કંપનીમાં ઉચ્ચ અધિકારી હતા અને માતા બેન્કમાં ઉચ્ચ હોદ્દા પર હતા. સંયુક્ત કુટુંબ હતું, દાદા-દાદીની હુંફમાં એનો ઉછેર થયો હતો. બાળપણના મોટાભાગના રવિવાર દાદા-દાદી સાથે કરેલી પિકનીક, નાની,ટૂંકા અંતરની મુસાફરીની સ્મૃતીઓથી ભરેલા હતા. ક્યારેક કોઈ ધાર્મિક તહેવાર માટે, તો ક્યારેક કોઈ સંબંધીને ત્યાં સામાજીક પ્રસંગે, પણ દરેક મુસાફરી દાદા સાથે થતી વાતોથી યાદગાર બની જતી. દાદા એક સૈનિક હતા, પહેલાં બ્રિટીશ આર્મી અને પછી આઝાદ ભારતની આર્મીમાંથી સેવા-નિવૃત્ત થયા હતા. સ્ક્વૉશના સારા જાણકાર અને ખેલાડી હોવાને લીધે મોટી ઉંમર સુધી આર્મી ઑફિસરને અનુરુપ શરીરથી ચુસ્ત અને તંદુરસ્ત હતા.આકાશને પોતાના માતા-પિતાથી પણ વધારે દાદા-દાદીની માયા હતી. એ જ્યારે નોકરી માટે પૂનાથી મુંબઈ આવ્યો ત્યારે એને દાદીના હાથની મહારાષ્ટિ્રયન વાનગીઓ બહુ યાદ આવતી. જ્યારે પણ વીક-એન્ડમાં પૂના જતો દાદી આટલી મોટી ઉંમરે એની બાળપણની ફેવરીટ વાનગી અચૂક બનાવતી. પણ છેલ્લા બે વર્ષમાં આકાશે એના દાદા-દાદીને ગુમાવ્યા બાદ એ પૂના ખાસ કામ વિના જતો નહીં. દાદા તો સાવ સાજા, હરતા-ફરતા અચાનક એક દિવસ 95 વર્ષની ઉંમરે ગુજરી ગયા અને આકાશ એમને છેલ્લે મળી શક્યો નહીં. દાદી, દાદાના ગયા પછી એક જ વર્ષ જીવ્યાં અને ટૂંકી માંદગી માં ગુજરી ગયાં. આકાશ એમની છેલ્લી ક્ષણ સુધી એમની પથારી પાસે થી ખસ્યો ન હતો. એને હજુ ય દાદીનું કરચલીઓ વાળું મીઠું મલકતું મ્હોં યાદ આવતું. એના મીઠા અવાજે ગાયેલાં અભંગ અને જ્ઞાનેશ્વરીના શ્લોક હજુ એની સ્મૃતિમાં ગૂંજતા . એને જ્યારે ‘once more’ની જવાબદારી મળી ત્યારે પોતાની યોજનાઓ, પોતાના વિચારો વહેંચવા માટે દાદા-દાદીની ખોટ બહુ સાલતી.