મને હીંચકા પર બેઠેલી જોઈ સામેવાળાં લીલાબહેને બૂમ પાડી. કેમ અમોલાબહેન આજે તો એકલાં છો ને ? એમ કરજો, રસોઈની કડાકૂટ ન કરશો. મારે ત્યાં આવજો. આપણે સાથે જમીશું.’ લૂંટાઈ જતા ધનને કોઈ કંજૂસ બચાવે એમ મેં ઉતાવળે માથું ધુણાવી ના પાડી. અત્યારે કશું બનાવવાની ઈચ્છા થતી નથી. કાલનું થોડુંક વધ્યું છે ને નાસ્તોય પડ્યો છે ખાસ્સો, પણ સાંજે બનશે માત્ર મારા માટે, મને અતિશય ભાવતાં મૂઠિયાં. મેથીની ભાજી નાખેલાં મૂઠિયાં બફાતાં હોય અને એની જે સુગંધ આવે એની લિજ્જત તો જેણે માણી હોય તે જ જાણે. પંદર વર્ષ પહેલાંની સ્મૃતિ તાજી થઈ. આલોકને મૂઠિયાં ભાવે, પણ બાફેલાં નહીં, તળેલાં અને ખાસ્સાં સીઝેલાં. તે કહેતો, ‘મૌલુ, મૂઠિયાંને કાચાંપાકાં તળીને પછી સીઝવવામાં આવે તેના જેવું ટેસ્ટી બીજું શું હોઈ શકે ?’ પણ મારી, બાફેલાં મૂઠિયાંની સુગંધ અને તેને કાચા તેલ સાથે ખાવાની લિજ્જતનું શું ? – એવો સવાલ ઊભો થાય એવો તો સમય પણ ત્યારે ક્યાં હતો ? એ સમય તો હતો સ્વીકારનો, નર્યા-નરદમ સમર્પણનો. એક નશો ચડ્યો હતો સર્વાર્પણનો. મદહોશ થઈ જવાયું હતું જાણે. કેન્દ્રમાં હું હતી, પણ એની બધી ત્રિજ્યાઓ આલોક સુધી જ પહોંચતી હતી. મારી આજુબાજુ ચસોચસ હતું આલોકનું વર્તુળ. આલોક અને આલોકના સંસારની દેખભાળ એ જ મારી દુનિયા હતી. એની બહારનું વિશ્વ સાવ અર્થહીન હતું મારે માટે. મને ઓળખતા મિત્રો અચરજભરી નજરે જોઈ રહેતા. એ ભલે સમર્પણ હતું પણ એક પીલામાંથી બીજાં પીલાં ફૂટે એમ જ મારામાંથી ફૂટેલું, મેં ઈચ્છેલું હતું. એ વર્તુળની અંદર મારું જીવન છલોછલ હતું. એ ક્ષણો આજેય એટલી જ જીવંત, એટલી જ તાજી હતી. વલોણું વલોવી તારવેલાં તાજા માખણ જેવી. તો પછી આજે આમ એકલા પડતાં હશકારો, મુક્તિના શ્વાસની મજા કેવી ? ને પેલી વાતે એક અરુપરુ અકળામણ શેની ? કોઈ નથી તો કેમ આજે સારું લાગે છે ? મુક્તિનો, ઉલ્લાસભર્યા ઉત્સવનો કેમ અનુભવ થાય છે ?