ઘંટીના પડ વચાળે. વહેલાં જાગ્યાં, કામે લાગ્યાં; સવારથી બસ ઘંટીના પડ વચ્ચે કાયમ કરમે હોય લખ્યું ત્યમ સૌની હારે હારે રોજ હવારે અને બપોરે - એમ જ હાંજે, રાતે આખા જનમારાને દીવસ ગણીને, ખાંતે પુરા બળદ બનીને એક રોટલા હારુ થઈને ઘર આખાને લઈને મંડ્યાં રહીએ – કોને કહીએ - આમ જ આખું એક … વાંચન ચાલુ રાખો શ્રમીકનું કાવ્ય – ૨