વરસાદના દિવસો હતા. આજથી તોંતેર ચુમ્મોતેર વર્ષ પહેલાં તો જેતપુર જેવા નાનકડા ટાઉનમાં ડ્રેનેજની વ્યવસ્થા તો કેવી હોય ? પણ શહેર સમૃદ્ધ હતું, કારણ કે કાઠી રજવાડાના જૂનાગઢથી ત્રીસ જ કિલોમીટર દૂરના એ શહેરની મોટા ભાગની મેમણોની વસ્તિ તાલેવંત, કારણ કે એ વ્યાપારી કોમના પુરુષો મોટે ભાગે બર્મામાં ચોખાની મિલના માલિકો હોય અથવા બીજા કસદાર વેપારમાં પડેલા હોય. આઝાદી મળ્યા પહેલાંના એ કાળમાં હિંદુ-મુસ્લિમ વચ્ચે ભારે સંપ. બર્મા રહેતા ધનવંત મેમણો પોતાના ત્યાં કમાયેલા દ્રવ્યનો સદુપયોગ જેતપુરમાં કરતા. પોતાને અને પરિવારને રહેવા માટે અય્યુબ મહાલ, મોતીવાલા બિલ્ડિંગ, બાવાણી મેન્શન, મોહમ્મદી મંજિલ જેવી દરવાજે બબ્બે હથિયારધારી દરવાન ધરાવતી મહેલાતો તો ખરી જ, પણ સખાવતી સંસ્થાઓ પણ એટલી જ અને એ બન્ને કોમને માટે ખુલ્લી, એક અંજુમન-એ-ઈસ્લામ મદરેસા હતી. એક મુસ્લિમ હાઇસ્કૂલ હતી, જેમાં હિંદુઓને પણ પ્રવેશ હતો. પાછળથી જે પાકિસ્તાનના ધીરુભાઈ અંબાણી કે ટાટા બિરલા થયા એ સર આદમજી હાજી દાઉદ જેતપુરના હતા અને ત્યાં એમણે આજે અમદાવાદની સિવિલ હોસ્પિટલ જેવડું મોટું કમ્પાઉન્ડ અને એ વખતે અદ્યતન ગણાય એવી સગવડો ધરાવતી સર આદમજી હાજી દાઉદ હૉસ્પિટલ બંધાવી હતી. જ્યાં જર્મનીનાં મિસ બોન્ડ નામે ભારે રહસ્યમય અતીત ધરાવતાં લેડી ડૉક્ટર હતાં અને એમની અહર્નિશ સેવામાં દયાબહેન નામનાં અપરિણીત ગુજરાતી સન્નારી હતાં.