સવારમાં પુષ્પો પર ને વિવિધ જગ્યાએ મોતીની જેમ બાઝેલાં ઝાકળબિંદુઓ સૂર્યનાં કિરણો આવતાંની સાથે જ અદૃશ્ય થઈ જાય છે. ઝાકળ અને સૂર્યકિરણો યુગોથી જાણે એકબીજાની સાથે સંતાકૂકડી રમી રહ્યાં છે. રોજ ઝાકળ સવારના સૂરજ ઊગ્યાં પહેલાના ભળભાંખળામાં આખી પ્રકૃતિમાં સંતાઈ જાય છે એને શોધવા કિરણ આવે છે, પરંતુ એ આવતાંની સાથે જ ઝાકળ તો અદૃશ્ય થઈ જાય છે. આખો દિવસ સૂરજ ઝાકળને શોધ્યા કરે છે ન મળતાં બપોરે એનો ગુસ્સો સાતમે આકાશે પહોંચી જાય છે. છેવટે શોધી શોધીને એ થાકે છે, ઝાંખો પડે છે અને ઘર તરફ પાછો ફરે છે. જેવો સૂરજ પાછો ફરે છે કે ઝાકળ એની તૈયારીઓ ચાલુ કરી દે છે અને પરોઢ થતાં સુધીમાં એ એક નવા રૂપ સાથે હળવું હળવું સ્મિત વેરતું આવી પહોંચે છે. આખી રાત થાક ખાધા પછી વળી સૂર્યને ઝાકળનું સ્મરણ થાય છે, એટલે એ ફરી પોતાનાં કિરણોને પ્રકૃતિ પાસે મોકલે છે, ને ફરી ઝાકળ અદૃશ્ય થઈ જાય છે. યુગોથી આ ચક્ર ચાલી રહ્યું છે.