અમારા લગ્ન પછી, પગે લાગવા, જામનગર સ્થિત, કુળદેવીના સ્થાનક પર જવાનું બન્યું નહોતું, તે ઠેઠ, ૨૦૦૫માં, લગ્નના તેંત્રીસ વરસો પછી બન્યું હતું. અમારા કુળગોર, જામનગરના એરપોર્ટ પર અમને લેવા હાજર હતા. સવારના સાડા અગિયાર થયા હતાં. અમે સીધા જ દેવીના સ્થાનક પર પહોંચ્યા, પૂજા પૂર્ણ કરી દોઢ વાગ્યા સુધીમાં ફ્રી થઈ ગયાં. લંચનો સમય હતો. અમારા કુળગોર કહે, “આપની જમવાની વ્યવસ્થા વીશી ચલાવતાં કુટુંબમાં કરી છે. ભાઈ પોતે પણ સરસ રસોઈ બનાવે છે અને ઘરની જેમ પ્રેમથી, તાજી રસોઈ જમાડે છે.” અમે ત્યાં પહોંચ્યા. ગેટ પર બોર્ડ હતું, “જસુ વીશી”. આગળ નાનકડી વાડીમાં, ટામેટાં, મરચાં, કાકડી, ભીંડા, મેથી અને કોથમીરના છોડોની સુગંધથી, વિશાળ, પણ ખૂબ જ, સ્વચ્છ આંગણું મઘમઘતું હતું. એનક્લોઝ્ડ આંગણાંમાં, ડાબી બાજુ, જમાડવાની વ્યવસ્થા હતી. જમણી બાજુ, રસોઈની ચોકડી હતી. ચોકડીમાં લાકડાના ઘોડા પર તાંબા-પિત્તળના, ચકચકિત વાસણો સરસ રીતે ગોઠવીને રાખ્યા હતાં, જે આવનારાની આંખો આંજી નાખતાં. મેં તરત જ કેમેરો કાઢીને ફોટો લીધો. બે માણસો ચોકડીમાં રસોઈયાને મદદ કરી રહ્યા હતા. આખાયે દ્રશ્યમાં, સ્વચ્છતા આંખે ઊડીને વળગતી હતી. રસોઈ કરનાર ભાઈનું ધ્યાન અમારા તરફ ગયું અને વિનુ, એમના સ્વભાવ વિરુધ્ધ, એકદમ જ ચમકી ગયા. મેં નોટિસ કર્યું. રસોઈયાભાઈએ એક મ્લાન, આવકારભર્યું, સ્મિત અમને આપ્યું. રસોઈ કરનાર ભાઈ, પોતે જમાડવા માટે હાજર હતા. જતાં પહેલાં, એક મર્માળું સ્મિત કરીને વિનુને એમણે એટલું જ કહ્યું, “વિનુભાઈ, રાતના સમય લઈ, અહીં જ જમવા માટે આવજો.”