પોતાની વ્યાકુળતા તરફ કોઈનું ધ્યાન ન જાય એ રીતે, ટૂંકા પણ ઝડપી પગલે, સામા મળે તેની સાથે સ્મિત ફરકાવતી, ઝાકઝમાળભર્યા, ફૂલોની સુગંધથી તરબતર અને અનેક પ્રકારના અવાજોથી ઘેરાયેલા વાતાવરણમાંથી તે બહાર આવી, મર્સિડીઝ સુધી પહોંચી. આરામથી બેઠેલો શૉફર બહેનને વહેલાં આવેલાં જોઈ, ચમકીને એકદમ ઊભો થઈ ગયો અને કારનો દરવાજો ખોલ્યો. પાછળની સીટ પર લગભગ ફસડાઈ પડતાં તેણે કહ્યું : ‘જલદી ઘરે…..’ મૂંઝાયેલા ચહેરે શૉફરે કાર સ્ટાર્ટ કરી. સીમાબહેનને આવી હાલતમાં તેણે ક્યારેય નહોતાં જોયાં. હંમેશા સ્વસ્થ, હસતાં-હસાવતાં, કાળજીપૂર્વક બધાનાં ઘર-પરિવારની ખબર પૂછતાં સીમાબહેનનો ચહેરો આજે કેમ કરમાઈ ગયો છે એ તેને સમજાયું નહીં.