અમે ન બોલ્યા. પણ પછી ઝાઝી વાત પણ ના થઈ. એની કારમાં અમે રેસી ગામના ટાઉનહોલમાં ગયા. ઝૂમ્યા, હો-દેકારો કર્યો. મત્ત થઈને નાચ્યા અને જોનારાઓને પણ હાથ ખેંચી ખેંચી અમારી સાથે જોડ્યા. બ્રિજિટ પણ જોડાઈ અને છુટ્ટા ટૂંકા વાળ ઊડે તેમ નાચી અને તેના પગ જેને ના અનુસરી શકે – તેવા દ્રુત તાલમાં- સમૂહમાં નાચી. અમારી બસ ઊપડી ત્યારે જોયું કે તે અમારી બસ પાસે ઊભી હતી. સ્ટ્રીટલાઈટ નીચે એ ક્યાંય સુધી ઊભી રહી. અમારી નજર બહાર થઈ ગઈ ત્યાં સુધી હથેળી ફરકાવતી ઊભી રહી. એકલી. ક્યારેક ક્યારેક એની યાદ તીવ્રપણે આવી જાય છે. ક્યારેક એનેય પણ તો….⓿