ગતિશીલ જીવનમાં એક લક્ષ્ય પૂરું નથી થયું ત્યાં બીજું તેનાથી પણ વધારે મોટું, વધારે પુરુષાર્થ માંગી લે તેવું બીજું લક્ષ્ય ઊભૂંજ છે. આવી દોડધામમાં, જીવ પોતાના વિશે પણ વિચારી શકતો નથી, એનું મન શું કરી રહ્યું છે, શરીર સ્વાસ્થ્ય સારું રહેશે કે કેમ? આમ પોતા માટે પણ વિચાર કરવાનો સમય નથી તો પછી અન્ય વ્યક્તિ માટે તેની પાસે ક્યાં સમય રહેવાનો! આવી કરુણ પરિસ્થિતિ વર્તમાન સમાજની છે. દિવસે દિવસે વ્યક્તિ કુટુંબ અને સમાજથી વિભક્ત થઇ રહ્યો છે. કોઈ મુશ્કેલી કે આપત્તિ આવે તો જીવ કોઈને કહેતો નથી અને પોતેજ અંદેરોઅંદર રિબાય છે. તેને કોઈને ભાર નથી આપવો, કુટુંબીજન દુઃખી થશે અથવા જાણ્યા પછી યથાયોગ્ય સંભાળ નહિ રહે આવા ભયને કારણે તે પોતેજ ભોગવી લે છે. થોડા દિવસ માટે પોતાના ઘરમાં એકલો રહી સહન કરે છે.