આભા સુસ્તી ખંખેરી ઊભી થઈ ત્યારે સાડાચાર થઈ ગયેલા. હજી ઝરમર ચાલુ હતી અને રસ્તો રંગબેરંગી છત્રીઓ અને રેઈનકોટધારી ઢીમચાંઓથી ભરચક હતો. પેલી છબીલી ગાદીવાળી બેઠક પર પૂરા સુખમાં ઘોંટી ગઈ હતી. પૃથ્વી પર આવી ત્યારથી અહીં, આ ઘરમાં જ હોય, એવી નિરાંતથી. અત્યારે તો ઠીક. અક્ષય આવશે ત્યારે શું ? એ તો બિલાડીને જોતાવેંત અકળાઈ જશે, ઘાંટાઘાંટ કરી મૂકશે, બેફામ બોલશે. ભલે બોલતો. ભરોસો રાખીને આવી ચડેલી આ નાનકીને બહાર ન હડસેલાય. મા બનવાની છે, તેમાં માથે વરસાદ, અને બારણાં ભીડી દેવા ટેવાયેલું લોક. એક તો છે પોતે જ બચ્ચાં જેવી, અને એમાં વળી નવા જીવને સાચવવાની ઉપાધિ, ક્યાં જાય ? આવડા મોટા ફલેટમાં બેજીવસોતી આ માવડીને એક ખૂણોયે ન મળે તો….. તો માદા થઈને જન્મ્યાનો શો મતલબ……?