હવે પ્રવેશ થાય છે લૈલાનો. લૈલા મરિયમથી પંદર વર્ષ નાની છોકરી છે. નવ વર્ષની હોય છે ત્યારે જ પ્રેમ અને વિરહનું સંવેદન અનુભવે છે. લેખકે ખૂબસુરતીથી બતાવ્યું છે કે યુદ્ધ અને આંતરવિગ્રહના માહોલમાં પેદા થતા બાળકો બહુ જલ્દી પુખ્ત થઈ જાય છે. જાણે જીવી લેવાની ઉતાવળ ! લૈલાના પિતા બાલી, રૂમી અને હાફિજની ગઝલના ચાહક હતા. તેઓ લૈલાને અપાર પ્રેમ કરતા હોય છે. બાલીને તેના દેશના ઐતિહાસિક વારસાનો ગર્વ છે. તેથી જ લૈલા અને તેના મિત્ર તારીકને બામિયાનની બુદ્ધ પ્રતિમા જોવા લઈ જાય છે. બંને બાળકોને અફઘાનિસ્તાનના પુરાણા ઈતિહાસથી વાકેફ કરે છે. સિલ્ક રૂટથી થતા વ્યાપારની વાત કરતાં-કરતાં હિન્દુસ્તાન સાથેના સંબંધની યાદ કરે છે. આવા બાલી તેના બે દીકરાઓને જેહાદથી દૂર રહેવાનું સમજાવી નથી શકતા કેમ કે તેમની પત્ની રૂઢિચુસ્ત મુસ્લિમ સ્ત્રી છે જે જેહાદના નામે કંઈ પણ કરવા તૈયાર હોય છે. તેને બાલી-લૈલાના સુધારવાદી વિચાર પસંદ નથી. તેના જેહાદી ખ્યાલે બંને દીકરા રશિયા વિરુદ્ધની જેહાદમાં શહિદ થઈ જાય છે. જે લોકો દેશ છોડવા સક્ષમ છે તેઓ પાકિસ્તાન-ઈરાનમાં આશ્રય લેવા જતા રહે છે. બાલી આવી હાલતમાં દેશ છોડી જવાનું વિચારે છે પણ તેની પત્ની માનતી નથી. તેને આશા છે કે એક દિવસ મુજાહિદ્દીનની જીત થશે ! શહેરો ઉપર થતા રોજના રોકેટ મારાથી લોકો મરી રહ્યાં હોય છે, શાળાઓ બંધ છે, હોસ્પિટલોમાં દવાઓ ખલાસ છે ત્યારે લૈલાની મા દેશ છોડવા તૈયાર થઈ છે. પરંતુ તે જ રાત્રે તેઓના ઘર પર રોકેટ પડે છે. પતિ-પત્ની મૃત્યુ પામે છે અને લૈલા બચી જાય છે.