સમાજવાદી અને ગાંધીવાદી એ બેઉ વિચારધારા સમાંતર ચાલતી. મારા જેવા બેઉમાં ખેંચાયેલા. રમણલાલ વસંતલાલની ‘ગ્રામલક્ષ્મી’ નવલકથાના આદર્શ ગ્રામની કલ્પના આકર્ષી જતી તો રાહુલ સાંકૃતાયનના ઉદ્દામ વિચારો મગજને ઉત્તેજિત કરી દેતા. અસ્પૃશ્યતા નિવારણનો સંદેશ મારી પ્રકૃતિને વધુ માફક આવી ગયો અને એ વખતે ચાલી રહેલો મૅલેરિયાનો ઉપદ્રવ તેમાં નિમિત્ત બન્યો. બળવંત ત્રિવેદી અને મંજુલાબહેન ગોરડિયા સાથેની અમારી ત્રિપુટી શાળા છૂટ્યા પછી ગામના છેવાડે, કૃષ્ણકુમાર મિલની પછવાડે આવેલા હરિજનવાસમાં પહોંચી જાય. એ સમયે મૅલેરિયા માટેની એક માત્ર અકસીર દવા કવિનાઈનની ગોળીઓ સાથે રાખીએ. હરિજનવાસના ઘેર ઘેર ફરીએ. ઘર ગણીને વીસ-પચ્ચીસ હશે. કોઈને એકાંતરિયો ટાઢિયો તાવ આવ્યો છે એ જાણીને તેની પાસે જઈએ. ખબરઅંતર પૂછીએ અને કવિનાઈનના ડૉઝ આપીને અસ્પૃશ્યતા નિવારણ સાથે સેવા કાર્ય પણ કરવાનો સંતોષ લઈએ.