‘નોટ એટ ઓલ...’ પંડિતજીએ અડધેથી જ જરા ઊંચા અવાજે કહી દીધું, ‘બેટા, એ તો તમારી મા છે... બસો-અઢીસો વરસથી રઝળી રહેલી મા પોતાની અતૃપ્ત ઈચ્છા કહેવા માટે દીકરા પાસે ન આવે તો બીજે ક્યાં જાય? એ તમને કરગરી રહી છે, વિનવી રહી છે, પોતાની મુક્તિ માટે એ તમારા પર મીટ માંડી રહી છે બે સૈકાથી... અને તમે તેનાંથી સતત ડરતા રહો છો, બેહોશ અને બદહાલ થઈને મોતને ભેટતા રહો છો એટલે એની પીડા પણ બેવડાય છે અને મુક્તિનો માર્ગ પણ નથી મળતો. એ તમારી વ્હાલસોયી મા છે વિલિયમ, તેનાંથી ભાગ નહિ. તેને બોલાવ... એક દીકરો માને સાદ કરે એટલાં વ્હાલપથી તેનું આહ્વાન કર... તેનાં આંસું લૂંછીને તેને પૂછ કે મા, તારી ઈચ્છા શું છે? એ જ્યાં મોતને ભેટી છે... એ જ્યાં આજે ય ભમી રહી છે ત્યાં જા અને તેની તૃપ્તિ કર... તેને ગળે લગાડ... એ અઢીસો વર્ષથી ભટકે છે કારણ કે તમે તેનાંથી મોઢું ફેરવી રહ્યા છો...તેનું દર્દ સમજ...’