આવા લોકો માટે ગુજરાતીમાં એક ખાસ કહેવત છે. “ભૂંડાથી ભૂત નાસે”. સામાજિક રીતે આવા લોકો ઘણું-ખરું સાવ નિષ્ફળ જતા હોય છે અને પછી પાછલી જીંદગીમાં એકલા પડી જતા હોય છે. કારણકે આવા લોકો કંકાસ, દેખાદેખી , ઇર્ષા, વેર-ગેર માટે વધારે જાણીતા હોય છે. એ તો “ગરજે ગધેડાને બાપ” કહેવો પડે એટલે લોલમ-લોલ ચાલ્યા કરે શરુઆતના વરસોમાં. અને “ગધ્ધો-ગધ્ધાના મનમાં મસ્તાન” એ ન્યાયે આવા લોકો કારકિર્દીના શરુઆતના વરસોમાં કે મારા છોકરા બહુ હોંશિયાર એમ માની મલકાયા કરે. પણ પાછલી જીંદગીમાં ભૂવા, બાવા, જ્યોતિષ, ભાગ્ય – નસીબ બધાને માનતા થઇ જાય. સ્વભાવગત નબળાઇ અને એકલતા આવા લોકોને ક્યાં લઇ જાય એ કહેવું ઘણું મુશ્કેલ છે. “ખાડો ખોદે તે પડે” બીજું શું?