ગુજરાતી સાહિત્ય હોય કે કોઈ પણ કળા હોય, એના સર્જકો અને સંવાહકો માટે બાપુના હૃદયમાં અનન્ય એવો ભાવ છે, આદર છે – જે સર્વવિદિત છે….. કદાચ સર્વસ્વીકૃત ન પણ હોય. એમ તો ભગવાન બુદ્ધની કરુણાય ક્યાં સર્વસ્વીકૃત હતી ? ગાંધીની અહિંસાને ઘણા નહોતાં ઓળખી શક્યા. પણ તેથી શો ફેર પડ્યો ? બાપુને હું જેમ સમજવા કોશિશ કરું છું તે પ્રમાણે સંવેદનશીલતાથી લથબથ એવી એક ઊંચી કોટીની અનેરી સમજણ સતત તેમના દ્વારા જીવાય છે અને તે સંદર્ભમાં જોઈએ તો આ યાત્રા તેમના માટે વિશ્રામ હતી. આનંદને વધારનારી ઘટના હતી. જયારે વ્યક્તિ ચેતનાની એક જુદી જ ભૂમિકાએથી જીવવા માંડે ત્યારે કદાચ એ પૂર્ણ આચાર બની જતી હશે. મહાનદીમાં જેમ અનેક ઝરણાંઓ સમાઈ જાય તેમ સમજણની અંતિમ અવસ્થાની નિષ્પતિ રૂપ વર્તન અનાયાસ અનેક સ્વાભાવિક ઘટનાઓને પોતાનામાં સમાવી લઇ એક સભર આચારમાં પરિણમતું હશે. પરંતુ બીજા અનેક સંદર્ભોમાં પણ આ ઘટનાને જોતો હતો. વ્યક્તિગત ધોરણે પણ આ ઘટના રસ પડે તેવી હતી. સત્ય કેમ મોડું સમજાય છે ? કેમ તેનો સ્વીકાર આકરો પડે છે ? કેમ જીવનમાં અને આ નાની-શી જિંદગીને રસમય રીતે જીવવામાં ઘણુંબધું ચૂકી જવાય છે ?