આવી જ આકરી સ્થિતી 1977માં ફરી પેદા થઇ. હું વેરાવળમાં વિજયા બેંકનો મેનેજર તરીકે અતિ વ્યસ્ત હતો, એવે વખતે સુરતથી ‘ગુજરાત મિત્ર’ના દિવાળી અંક માટે નવી વાર્તા મંગાવતો પત્ર ભગવતીકુમાર શર્મા તરફથી આવ્યો. પણ સમય અને વૃત્તિ બન્નેના અભાવને લીધે લખવાનુ પાછું ઠેલતો ગયો. છેવટે એમનો ઉઘરાણીનો તાર આવ્યો . એ દિવસ શરદપૂર્ણિમાનો હતો અને રાતે દરીયાકિનારે ખારવણોના ગરબા સાંભળવા જવાનો મારો કાર્યક્રમ હતો. પણ ભગવતીકુમારની આ તાકીદને લીધે એકલાં પત્નિને ત્યાં મોકલ્યાં. બારી બારણાં બંધ કરીને ચાંદની અને બહારના અવાજને પણ રોકી દીધાં. પણ મગજ ખાલીખમ્મ હતું. વાર્તાલાયક એવી કોઇ ઘટના કે સંવેદનાનો આછો પાતળો દોર પણ ક્યાંયથી હાથમાં આવતો નહોતો, કંટાળીને કાગળ-પેન નીચે મૂક્યાં. અને આજે આવેલી ટપાલ કે જે એકથી વધુ વાર વંચાઇ ચુકી હતી તે ફરી હાથમાં લીધી. એમાં એક પત્ર મિત્ર રતિલાલ બોરીસાગરનો હતો. એમાં સવિતાબહેન રાણપુરાના અવસાનના સમાચાર હતા અને એક વિશેષ વાત એમાં એ લખી હતી કે પતિ ફરી પરણવા લાયક ઉમરનો હોય તો પત્નિને અગ્નિદાહ આપવા સ્મશાને ના જાય એવી પરંપરાનો ભંગ કરીને દિલીપ રાણપુરા સ્મશાને ગયા હતા. કારણકે સવિતાબહેનને એ અવસાન પામેલાં માનવા તૈયાર જ નહોતા અને વળી કોઇ વાતે એ ફરી પરણવા પણ માગતા નહોતા. દિવસે અનેક વાર આ પત્ર મેં વાંચ્યો હતો પણ એવા કોઇ ખાસ સ્પંદનો જાગ્યાં નહોતાં પણ આ “વાર્તાતૂર” ક્ષણે એમાંથી ઝપ્પ કરતોકને એક દોર પકડી લીધો. અને તેમાંથી સર્જાઇ મારી એક યાદગાર અને મને ઘણી નામના અપાવનારી વાર્તા-“ચંદ્રદાહ”.( જેના ઉપર શિવકુમાર જોશી અતિ વરસી પડ્યા હતા) જે આગળ જતાં અંગ્રેજી સહિત અનેક ભાષાઓમાં અનુવાદિત થઇ અને એ નામના મારા વાર્તાસંગ્રહને ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમીનું પ્રથમ ઇનામ પણ મળ્યું. એની આખી ભીતરી સર્જનપ્રક્રિયા મેં મારા એ સંગ્રહમાં “કેળવનમાં ચીસ” શિર્ષક હેઠળ આલેખી છે.