પ્રવાસ દરમ્યાન એક રાત્રે મહંમદની આ વાતોએ જુદો જ રંગ પકડ્યો. એણે આજ સુધી નહિ છેડેલી એવી ‘મહોબત’ની વાત છેડી – એની પોતાની નહિ, પણ એના એક દોસ્તની. સવારમાં અમારે જે ગામ પહોંચવાનું હતું એ જ ગામમાં એનો એ મિત્ર રહેતો હતો. એટલે જ કદાચ મહંમદને એના એ દોસ્તની અને એની ‘મહોબ્બત’ની યાદ આવી ગઈ હશે. રોજની અદાથી મહંમદે આજે વાતની શરૂઆત નહિ કરેલી. આ વાત કહેવામાં એને કાંઈક દુ:ખ થતું હતું. ગાડી ગામની બહાર નીકળી, એટલે હવે પછી આવતા ગામમાં રહેતા પોતાના દોસ્તની યાદ જાણે એના દિમાગની બહાર નીકળતી હોય એમ એણે વાતની શરૂઆત કરી : ‘સાહેબ ! આપણે તો કોઈ દિવસ મહોબ્બતના મામલામાં ઊતર્યા નથી. મહોબ્બતના ખતરા જ ખોટા. પણ આજના જુવાનિયા મહોબ્બત મહોબ્બત કરતા ‘મજનુ’ થઈને ફરતા ફરે છે ત્યારે મને એમની ભારે રહેમ આવે છે. મહોબ્બતનો કરનારો તો મેં એક મર્દ જોયો મારો જિગરી દોસ્ત ! સાવ બરડ લોખંડ જોઈ લ્યો ! ભલે ભાંગી જાય પણ વળે નહિ ! વટનો કકડો ! જાત તો લુહારની, પણ છાતી રજપૂતની ! આજે વીસ વીસ વર્ષથી ઘરમાં તેની પાગલ પત્નીને પાલવે છે, પણ મોમાંથી ‘ઉફ’ શબ્દ નીકળ્યો નથી. ગાંડીને પાલવે છે શું સાહેબ, ઘરમાં બીજું કોઈ બૈરું નથી… પોતે જ એને ખવડાવે, પિવડાવે, એનું માથું ઓળે…. અરે, બીજું બધું તો ઠીક, એનાં મળમૂત્ર સુદ્ધાં સાફ કરે છે. અમે દોસ્તો એને કહી કહીને થાક્યા કે : ‘અલ્યા, આ ગાંડી પત્ની પાછળ ગાંડો બનીને તું કાં ખુવાર થાય છે ? એને ક્યાંક મૂકી આવ અને બીજું ‘ઘર’ કરી લે. ….પણ આજે વીસ વીસ વર્ષથી એ એકનો બે નથી થયો ! હવે તો અમે પણ એને કહેવાનું માંડી વાળ્યું છે. બિચારો દુ:ખી દુ:ખી થઈ ગયો છે, પણ બીજું ઘર ન કર્યું તે ન જ કર્યું. પોતાની પાગલ પત્ની પાછળ આખી જિંદગી કુરબાન કરી નાંખી.’