તમે સુંદર અને સરળ અનુવાદ કર્યો છે. વિષય થોડું વધારે વિચાર મંથન માગી લે તેવો સરળ છે. આપણી ક્ષમતા અને શક્તિઓનો મહત્તમ ઉપયોગ કઈ રીતે કરી શકીએ અને જીવનમાં સુખ શાંતિનું અવતરણ કઈ રીતે કરી શકીએ એનો રમણીય રસ્તો આપણી સામે છે. બસ આપણે એક પછી એક કદમ ઉઠાવી આગળ વધવાનું છે. અને આપણો જીવનપંથ ઉજાળનાર આપણી સાથે જ છે તો પછી જ્યાં કોઈએ કેડી પણ કંડારેલી નથી એવાં અડાબીડ ખાબડખૂબડ રસ્તે જવાનું કોઈ શા માટે પસંદ કરે. ‘તારે આંગણીયે કોઈ આવે તો મીઠો આવકારો આપજે…’ આ આવકારમાં સ્મિત છે, મીઠાશ છે અને આદર છે…બીજી વાતમાં વીંછીનો સ્વભાવ ડંખ મારવાનો હોય અને તે પોતાના સ્વભાવને વળગી રહે છે તો તેથી આપણે આપણો મૂળ સ્વભાવ – સ્વસ્થતા જાળવી રાખવાનો, ઉગ્રતા ધારણ ન કરવાનો – શા માટે છોડીને ગુસ્સે થવું જોઈએ? મનોમંથન કરવું ગમે તેવા પ્રેરક વિચારો પ્રસ્તુત કરવા માટે સાધુવાદ. -હદ.