હવે રહી રહીને ચિત્રાને પોતાના એ વર્તન બદલ પસ્તાવો થતો હતો. તેને હવે તો એમ જ લાગતું હતું કે નક્કી તેને વીણાનો નિસાસો જ લાગ્યો છે. તેની આંતરડી કકળાવી તેણે સારું નથી કર્યું, તેના અંતરાત્માનો શાપ જ તેને લાગ્યો છે. તેનો હર્યો-ભર્યો સંસાર ફના ફાતિયા થઈ ગયો. પહેલાં રમાકાન્તને અકસ્માત ભરખી ગયો અને હવે તેને પોતાને બ્લડકેન્સર થયું. છ મહિના પછી તેનાં છોકરાં નોંધારાં થઈ જશે. તેનું શું કરવું ? તેનાં બાળકો માટે શું કરવું તે જ તેને સમજાતું નહોતું. ક્યાં અને કોના સહારે મૂકવાં આ બાળકોને ? તેને કશી ખબર પડતી નહોતી. તે બાળકોના અનાથાશ્રામમમાં પણ તપાસ કરી આવી પણ એ લોકો પણ અભય-રીમાને સ્વીકારવા તૈયાર નહોતાં. શું કરવું – તેનો કોઈ ઉકેલ ચિત્રાને મળતો નહોતો. કોઈકે કહ્યું કે નગરશેઠ દયાળુ છે તેમની પાસે જા અને દયાની ભીખ માગ, કદાચ તેઓ તને કોઈરસ્તો બતાવે, તો તેણે એ પણ કર્યું. નગરશેઠ પાસે પોતાનો ખોળો પાથરી મદદ કરવા વિનંતી કરી પણ તેઓ માત્ર બે-પાંચ હજાર રૂપિયા મદદ કરવા તૈયાર થયા, એથી વધારે બીજું કાંઈ નહીં.