લોકકંઠે સચવાયેલી ભજનવાણીના આ સમગ્ર સાહિત્યરાશિમાં અનેક ધર્મ-સંપ્રદાયોના પ્રવાહો, અનેક સાધનામાર્ગોના કે તંત્ર સાધનાના ગૂઢ-ગુપ્ત પ્રવાહો અનેક પંથો અને તેની અપરંપાર શાખાઓની ભક્તિપરંપરાઓ એકબીજામાં સંમિલિત થઈ ગૂંથાઈને એક વિશિષ્ટ લોકધર્મનું અને ભક્તિ સાહિત્યનું સ્વરૂપ ખડું કરે છે. આ સામગ્રી જળવાતી અને જીવતી આવી છે લોકસમાજના નિત્યના જીવન સાથે. એના સામાજિક ધાર્મિક સાંસ્કૃતિક લોકઉત્સવો, મેળા, મંડપ, પાટ, જન્મથી માંડીને મૃત્યુ સુધીના વિવિધ સંસ્કારો, રીતરસમો, જાણીતી અને ગુપ્ત વિદ્યાઓ, મંત્ર, તંત્ર, રૂઢિ -વહેમ, શ્રદ્ધા-માન્યતાઓ, પાપ-પૂણ્ય, બાધા- આખડી, સાચ-ખોટ, સતયુગ-કળિયુગ, નુગરા-સુગરા, દેવ-દાનવ, મેલાં ને ચોક્ખાં દેવી- દેવતાઓ, મૂઠ-ચોટ, મારણ, વશીકરણ, ને એમનું પોતાનું આગવું ભક્તિ વિષયક અધ્યાત્મ… આ બધું જ ભેળું થાય અને એ તમામ બાબતો સાથે અનિવાર્ય પણે જોડાયેલો (શબ્દ શરીર સાથે વસ્ત્રની જેમ નહીં ચામડીની માફક જે કદી જ અળગી ન કરી શકાય…) એ શબ્દને આપણે સાહિત્યના માપદંડોથી ભાવપક્ષ અને કલાપક્ષના ખોખાં કે કાટલાંથી જ્યારે મૂલવવાનો પ્રયાસ કરીએ ત્યારે એની સાથે માત્ર ગાયક કે કથકની જ નહીં સમસ્ત લોકસમુદાયની જે ભક્તિભાવના-શરણાગતિ-અતૂટ આસ્થા જોડાયેલી છે એ તંતુ વિખેરાઈ જાય છે.