નેણું ઠેક મારી ગાડા પરથી ઊતરી ત્યારે એના ઝાંઝરની ઘૂઘરીઓ રણકી ઊઠી. મૂળજીથી એકદમ એ તરફ જોવાઈ ગયું અને તે સાથે જ કેટલાક વિચાર ઘસી આવ્યા. નેણુંના ઝાંઝરનો અવાજ જાણે કશીક આફતના પડઘમ જેવો હોય તેમ ક્ષણેક ખોવાઈ ગયો. જ્યારથી નેણુનાં સાસરિયાં નેણુને ઘરેણાં ચડાવી ગયાં હતાં ત્યારથી જ મૂળજી એ વેતરણમાં હતો કે ઝટ નેણુનાં લગન થઇ જાય. તેણે સઘળો મદાર આ ચોમાસા પર રાખ્યો હતો, પણ ચોમાસું નાદાર થઇ ઊભું રહ્યું અને હવે નેણુનો પગ ઊપડતો અને મૂળજી સચેત થઇ જતો હતો. નેણુના ઝાંઝરના મધુર રણકારે તેની ઊંઘ ઉડાડી દીધી હતી.