દર્શનાર્થીઓનો બહુ મોટો વર્ગ એવો છે જે ભગવાનને અકારણ જ ઇચ્છાપૂર્તિનું માધ્યમ બનાવીને બેઠો છે. તેઓ ભગવાનનું નામ લે છે, પરંતુ તેમનો અગ્રતાક્રમ ભગવાન નથી. ટાગોરના એક કાવ્યમાં પણ આ વાત છે જ કે બહુ જ ભીતર ગયા પછી છેલ્લે એક જ પરદો ખસેડવાથી પરમ તત્ત્વનો સાક્ષાત્કાર થવાનો હતો, પણ મનુષ્ય ત્યાંથી પાછો ફરી જાય છે અને એ પરદો ખસેડતો નથી. શ્રીજી મહારાજે જે ટકોર કરી છે તે પ્રભુ દર્શન વેળાએ સાથોસાથ આત્મદર્શન કરી લેવાની વાત છે. સુદામાને એવી જરૃર ન હતી, એ તો સ્વભાવે, પ્રવૃત્તિએ પણ અયાચક જ છે. કૃષ્ણને મળ્યા પહેલાં જ એ યોગ્યતા એણે નિજાનંદ માટે કેળવેલી છે. સાંદીપનિના આશ્રમ જીવનની એની ટેક જ એની, દરિદ્રતા ભર્યા દિવસોની લાંબી વણઝારમાં, ટેકણ લાકડી છે. એક અને માત્ર એક જ ગુણવિશેષ સુદામાને કૃષ્ણની આંખોના કૌતુક સુધી પહોંચાડે છે. સુદામાનું કૌતુક તો ત્યારે પ્રગટે છે જ્યારે વતન આવીને એક વિશાળ મહેલના દરવાજે એ એક અજાણી લાગતી લાજવંતી સ્ત્રીને પૂછે છે કે અહીં તો સુદામા નામના ગૃહસ્થનું ઝૂંપડું હતું ને? સુશીલા જવાબ આપે છે અને સ્વઓળખ ઉચ્ચારે છે, ત્યાંથી સુદામાના કૌતુકનો પ્રારંભ થાય છે. દ્વારિકાના મહેલ અને સુદામાના ઘર-બંને સમાનાર્થી થઈ જાય છે. બહુ ગમતો હતો એ રત્નજડિત હિંડોળો આંગણામાં જોઈને સુદામા સમજી ગયા કે આ ખેલ શું છે! ખેલ જ ને! આ કૃષ્ણનો ખેલ છે. એ સંસારના હારજીત કે સ્પર્ધા વિનાનો ખેલ છે. આપણે તો આંશિક સુદામાને આપણામાં અવતારવાનો છે. આજ સુધી જે પ્રાર્થનાના બહાને અરજીઓ કરી તે કરી, ભલે કરી, પરંતુ નવી કોઈ અરજી ન કરીએ તે ભગવાનને એની મૂર્તિમાંથી બહાર નીકળી આપણી સેવામાં રોકવાને બદલે મૂર્તિમાં જ રહેવા દઈએ તોય બસ છે અને તો એ ત્યાં મળશે જ. તમે પોતે જ કામ સોંપ્યા હોય તો તેઓ તેમની મૂર્તિમાં સ્થાયી ભાવે કઈ રીતે હોઈ શકે? તમે જ તો એને દોડાવો છો. મને આ લાવી દે ‘ને પેલું લાવી દે. ઇચ્છાઓ કંઈ ઓછી છે? મંદિરમાં દેવોને વાચા પ્રગટે તો તેઓ તુરત કહે કે એલા, અમને ભગવાનને તું બિગ બાઝાર માને છે કે જે ઘટે એ લેવા અહીં દોડી આવે છે?……………….