ઘણી જગ્યાએ મહિલા-સશક્તિકરણના કાર્યક્રમોમાં સાંભળ્યું છે કે આજની મહિલાએ પુરુષ-સમોવડી થવાની જરૂર છે. પુરુષોના દબાવમાં રહેવાથી સ્ત્રીઓના પક્ષે અત્યાચાર થાય છે…વગેરે વગેરે. સૌથી પહેલાં તો ‘સમોવડી’ કે ‘સમોવડું’ શબ્દ જ મને નથી ગમતો. કોઈનું સમોવડું થવાની જરૂર જ શું છે? આપણી પોતાની આગવી શૈલી એ જ આપણી ઓળખ-પહેચાન છે. નારી નરની ખાણ કહેવાય, નારીથી નર નીપજે. ઝાડ મોટું કે પાંદડું? તો પુરુષ સમોવડી થવા જતાં પોતાનું લેવલ નીચું થાય છે એ કેમ સમજાતું નથી. જે સ્ત્રી પોતાના અસ્તિત્વ સાથે, પોતાના સ્ત્રીત્વ સાથે ખુશ છે, પોતાના સ્ત્રીત્વને માણે છે અને જાણે છે એ ક્યારેય પોતાના અસ્તિત્વને પુરુષ સાથે સરખામણીમાં નહીં મુકે. અને આગવી ઓળખ નથી બનતી એ માટે આપણી પાસે શું બહાનું છે? ઉંમરનું? ભણતર? વિકલાંગતા? વર્જિનિટી? નાત-જાત? વિધવા હોવાનું? છૂટાછેડા થયા હોવાનું?