બ્રહ્મવૈવર્ત પુરાણમાં કાન્યકુબ્જ દેશના રાજા ભનન્દનને યજ્ઞકુંડમાંથી કન્યા પ્રાપ્ત થઈ હતી. ભનન્દને તેને ખોળામાં લીધી. પછી હર્ષથી રાણી કલાવતીને આપી. કલાવતીએ તેનું પ્રેમથી પાલનપોષણ ર્ક્યું. તેના અન્નપ્રાશન અને નામકરણના દિવસે રાજા સભાજનો વચ્ચે બેઠા હતા ત્યારે આકાશવાણી થઈ કે આ કન્યાનું નામ કલાવતી રાખો. રાજાએ એ જ નામ રાખ્યું. ભનન્દનની જેમ કેદાર રાજાએ પણ યજ્ઞકુંડમાંથી જ પુત્રી પ્રાપ્ત કરી હતી. રાજાએ ભક્તિપૂર્વક તેની પૂજા કરી. પછી પુત્રી પત્નીને સમર્પિત કરી. એ વૃંદા નામે પ્રસિદ્ધ થઈ. સ્કંદ મહાપુરાણમાં મિત્રવર્મા રાજાના પુત્ર આકાશે યજ્ઞ કરાવવા માટે નદીકિનારે ભૂમિશોધન કરાવ્યું. સોનાના હળથી ખેડાતી ધરતીમાંથી તે સમયે એક કન્યા પ્રગટ થઈ. તે કમળદળ પર સૂતી હતી અને સોનાની પૂતળી જેવી સુંદર હતી. રાજાએ આશ્ચર્ય પામીને તેને ખોળામાં લીધી. પછી ખુશીના માર્યા ‘આ મારી પુત્રી છે’ એમ બોલવા લાગ્યા. એવામાં આકાશવાણી થઈઃ ‘હે રાજન, આ તમારી જ પુત્રી છે. તમે એનું પાલનપોષણ કરો…’ રાજા પ્રસન્ન થયા. તેમણે એ કન્યા રાણીને આપીને કહ્યુંઃ ‘આપણને સંતાન નથી. તેથી આ આપણી પુત્રી છે.’ એ કન્યા પદ્મિની તરીકે જાણીતી થઈ.