ઉંદર દૂર વહી ગયો. ચંદ્ર સામા કાંઠે પહોંચીને વૃક્ષો પાછળ સંતાઈ ગયો એ પછી પણ હું નદીના કિનારે બેસી ગયો. નદી ઉપર એ ઉંદરનો હક્ક હતો. એ મારાથી પહેલા નદીમાં પહોંચી ગયો હતો. નદી એની હતી, મારી નહીં. જરૂર હું ફરીથી ચાલવા લાગ્યો હોઈશ! કારણ કે હું તો ફરીથી પાછો કચરાના એ ઢગલા પાસે જ પહોંચી ગયો હતો, પેલા ખોખા ઉપર બેઠો હતો! પગની ઘૂંટી પરથી કંઈક દોડી જતું મને અનુભવાયું. એ એક ઉંદર હતો, જીવતો ઉંદર! નદીમાં તણાઇને વહી જતો ઉંદર નહીં, પણ એક ભૂખ્યો, કચરાના ઢગ વચ્ચે જીવતો ઉંદર! ત્યાં બીજા ઉંદરો પણ હતા. છલાંગ મારીને હું ઊભો થઈ ગયો, બૂમો પાડતો, પગ પછાડતો… ચિચિયારી કરતા ઉંદરો ભાગી ગયા. કચરાના ઢગલા વચ્ચેના તેમના દરોમાં સડસડાટ દોડી જતા ઉંદરોનો અવાજ હું સ્પષ્ટપણે સાંભળી શકતો હતો.