ઇશ્વર મારા આ કે આ પછીના કોઇ એક વ્યાખ્યાનને તો અન્તિમ ઠેરવવાનો છે. મારી ના છે છતાં મારે જવું તો પડશે. સૌને પૂછે છે એમ મને ય પૂછશે : કેમ કેવું લાગ્યું ? શું લઇને આવ્યા છો ? પાપ કે પુણ્ય ? હું કહીશ : કંઇ પણ લાવ્યો નથી. બધું ચૂકવીને આવ્યો છું. અને સારું તો જર્રાય નથી લાગ્યું. ફરિયાદ છે. એઓશ્રી કહેશે : બોલો : એટલે હું કહીશ : માણસ ધરતી પર હોવાની જવાબદારીનું આટઆટલી કાળજીથી વહન કરે, માણસ હોવાનું વારંવાર મૂલ્ય ચૂકવે, છતાં એને તમે દરેક વખતે પછાડો જ પછાડો –એવું કેમ ? એનો એવો તે શો વાંક ? મૅટર ઓવ્ ફૅક્ટ-નેસ આટલી બધી કાળમીંઢ કેમ ? સર્જનની તમારી આ એક-ની-એક ભાત એમ બતાવે છે કે તમે ઘરેડિયા કલાકાર છો. તમે પૂરા સર્જક નથી. છૂટી પડ્યા છો. કેટલા બધા સજ્જડ ને લાપરવા દીસો છો ! ના ચાલે ! વિચારો ! તમારું આ તે કેવું ક્રૂર બખડજન્તર છે ! કહો તો, ચાલે ? મને ખબર છે, બચારા કશું કહી શકશે નહીં. એમની પાસે કશો ઉત્તર હશે નહીં. વિચારવા જશે પણ વિચારાશે નહીં. હસવા કરશે પણ હસાશે નહીં. છોભીલા પડી જશે. એમને છોભીલા જોઇને મને મત્સ્યવેધની નિષ્ફળતા વખતનું મારું છોભીલાપણું યાદ આવશે. મને મારું, સારું લાગશે. મને બધું જ સારું લાગશે, બધું જ ગમશે… ને હું એમની આંખોમાં જોઇ એક એવું કાતિલ સ્મિત ફૅંકીશ, જે એમનાથી ઝિલાશે નહીં… અસ્તુ…***