‘લે,જો ચારણ્ય ! હુ કાઈ ખોટું નથી બોલતો ? આ કન્યાઓ મોટીયું થાતાં આપણા કહ્યા માં કેમ કરી રે શે ?હવે હું એમને મારા ઘરમાં પેશવા નહિ દઉ. આંગણામાંથી જ પાછી વાળીશ. “ક્રોધપૂર્ણ આમ કહી પાછા વળવા જાય છે. ત્યાં એમના પગ પાસે એક મોટો કરંડિયો દીઠો આશ્ચર્ય મુગ્ધ થઇ ને મામડદેવ અને દેવળબા કરંડિયાને થોડીવાર નીરખી રહ્યા પછી દેવળબાએ કરંડીયાનું ઢાંકણું ખોલ્યું. તો એમાં સાત નાગણુ દીઠી. પણ એ પોતે ગભરાયા નહિ. કન્યાઓના શક્તિ સ્વરૂપની એમને ખાત્રી થઈ ચુકી હતી. વળી પોતે જગદંબાના પુજારી હતા. ને દેવી પુત્રી હતા. પણ… મામડદેવ સહેજ ગભરાયા હોવા છતાં ક્રોધના આવેશમાં ઊભા હતા. “એમને મન જગદંબા તે કાંઈ આવા ભૂતપ્રેત જેવા ચળીતર કરે ખરા, એતો સાક્ષાત માવડી, માનવી માત્રની રક્ષા કરે. નક્કી આ ઘરમાં કાંઈક ચળીતર જરૂર થાય છે. ને કન્યાઓના માથે ઢોળાય છે. મારી કન્યાઓ અને તેય ચારણકન્યાઓ, આવા ચળીતરનો જ માંડે, અને મામડદેવના ચિત્ત માં પ્રેત ચળીતર વહેમ દ્રઢ થઈ ગયો…