પોતાનો પણ કાંઈક દોષ છે, છતાં એ દોષના પ્રમાણમાં તેને થયેલી શિક્ષા મોટી લાગે છે. પણ માણસ જરા વધુ વિચાર કરે તો તેને સમજાય છે કે જિંદગીનો આ મેળો માણવો જ હશે તો ન્યાય-અન્યાયનું ત્રાજવું બધો વખત માથે ઉપાડીને ફરવાનો પ્રયાસ કરવાથી માણી નહીં શકાય. જિંદગીની લેવડદેવડનો આ કારભાર એટલો મોટો છે કે તમે ગમે તેવી ચીવટ રાખવા જશો તો પણ કોણ પૈસા આપીને જમી ગયો અને કોણ બમણા પૈસા આપીને જમ્યા વગર જતો રહ્યો તેનો સાચો હિસાબ કાઢી જ નહીં શકે. અન્યાયની લાગણીમાંથી છૂટવાનો એક જ રસ્તો છે, આપણને થયેલા અન્યાયના કિસ્સામાં શકનો લાભ આપીને બધાને છોડી મૂકવા અને બીજાઓને થયેલા અન્યાયમાં આપણે સામેલ નથી- ન જ હોઈએ તેની તકેદારી રાખવી.