ડાઘુઓ સાથે સાચવીને હું આગળ વધ્યો. છેલ્લા લપસણા પગથિયાં ઉપર બરાબર ટેકવીને પગ દીધો – પછી ધીરેથી પોટલીની ગાંઠ છોડી. અસ્થિને મેં હોઠે અડાડ્યાં. અને એ ક્ષણે જ જાણે કે સ્તનપાન કરતો શિશુ બની ગયો. મોંમાં દૂધનો સ્વાદ છૂટી રહ્યો, ગળચટ્ટો ગળચટ્ટો. આંખો એકદમ ઊભરાઈ આવી. નાના બાળકની જેમ મને કંઈક વેન કરવાનું મન થયું – બાનો પાલવ પકડીને કજિયે ચડવાનો આવેગ ઊભરાઈ આવ્યો – આશા ઊગી આવી કે હમણાં બા માથે હાથ ફેરવશે. પીઠ થપથપાવશે ધીરે ધીરે. છાનો રાખશે.