જૂના ફલેટના ઘોંઘાટોથી દૂર શહેરની ભીડથી દૂર આ નવા એપાર્ટમેન્ટ સંકુલ નામે અતિઓમશાંતિમાં અતિશાંતિ અનુભવવાની અપેક્ષા હતી માલિનીબહેનને. એમણે ક્યારે ય કલ્પના નહોતી કરીકે કબૂતરો, ભોળાં ભલાં પારેવડાં આવી તકલીફ આપી શકે. આમે ય તે એ કાંઇ એમણે પિયરને પીપળેથી આવેલું પારેવડું તો નહોતું કે એને જોઈને એ ‘એને કોઈ ના ઉડાડશો કોઈ ના ઉડાડશોઓઓઓઓ…’ એવું ગીત ગાય. એ તો એમ ઇચ્છતા હતાં કે એ ગાય, ‘એને કોઈ તો ઉડાડો, અરે કોઈ તો ઉડાડોઓઓઓઓ…’ એમને ક્યાં ખબર હતી કે આ તો હજી શરૂઆત છે. બારી પાસે બેસી રહેતા કબૂતરને કાઢવા માલિની બહેને કંઇ કેટલાં ય વાનાં કર્યાં. સાવરણી ઉછાળે, કપડાં ફેંકે, ચોપડીઓ ફંગોળે. કબૂતરને વાગે નહીં. જરા ઝટકો લાગે અને બારી પાસેથી ઊડી જાય.. થોડી વાર સુધી ન આવે. પછી અહીંથી ઊડીને ત્યાં બેસી જાય. તરત શરૂ કરે ઘૂઘૂઘૂઘૂઘૂઘૂ. ક્યારેક શાંત બેસે પણ કબૂતર એક થોડું હતું? વસાહત હતી આખી. એક કબૂતર શાંત બેઠું હોય તો બીજું બોલે. બીજાને સાંભળીને ત્રીજું સાદ પુરાવે. માલિનીબહેન કંઇ હીટ હિન્દી ફિલ્મની નાયિકા નહોતાં કે એ કહે, ‘કબૂતર જા, જા, જા’ ને કબૂતર જતું રહે! એ તો ન જાય.