આ સુરેશની આખીય કરમકુંડળી હું જાણું. અત્યારે આ સુરેશભાઈ સાહેબ બનીને ફરે છે પણ મને પૂછો, જ્યારે હું બેંકમાં લાગ્યો હતો ત્યારે આનું તો કોઈ ઠેકાણું જ ન હતું. એના બાપાની બિચારાની ગુમાસ્તાની નોકરી. ભગવાનના માણસ. રોજ મારા ઘેર આવીને મારા બાપા પાસે મારાં બે મોઢે વખાણ કરે અને એના નામના બળાપા કરે. અને આ સુરેશ ? રોજ રાત્રે જમીને અમે પાન ખાવા જઈએ ત્યારે મારા પૈસાનું પાન ખાઈને પોળના ઓટલે બેસીને એની શેખચલ્લી જેવી કેટલીય વાતો કરે. એના બાપા એને જ્યાં નોકરીએ રખાવે ને પાછો જ આવે. કહે કે, ‘આપણને નોકરીમાં રસ નથી. ધંધો જ કરવો છે.’ રોજ નવો ધંધો કરે ને રોજ ખોટ ખાય. છેલ્લે સ્પેરપાર્ટનો ધંધો ચાલુ કર્યો એમાં તો બાપાની બધી બચત વાળી ઝૂડીને નાખી દીધેલી. પણ એ વખતે ભગવાને વળી સામે જોયું અને ધીમે ધીમે એ ધંધો ચાલી નીકળ્યો ને હવે બની ગયા સુરેશભાઈ સાહેબ. નહીં તો એ વખતે એની બાને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરેલાં ત્યારે મારા બાપાએ રોકડા બે હજાર કાઢીને આપેલા. દવાખાનાનું બિલ ભરવાનાયે સાંસા હતા, અત્યારે કોઈને કહીએ તો કોઈ માને ? પણ એ દિવસો જુદા, એ માણસો જુદા, એ પડોશીઓ જુદા, અત્યારના આ સુરેશ જેવા નહીં. આખો દિવસ બસ આપણને નીચું દેખાડવાની અને ચઢી બેસવાની જ વાત.