મારો પૌત્ર અજોય ખૂબ નાનો હતો ત્યારે મને બહુ હળેલો. હું એને ફરવા લઈ જાઊં, એની ભેળો નાનકો બનીને આ વયે ન છાજે એવી બાળરમતો રમું, એને ચિત્રવિચિત્ર વાર્તાઓ કહું…. અને અજોય મને વળગેલો રહે. કહે, ‘ભાઈ, તમારી સાથે રમવામાં ખૂબ મઝા પડે છે.’ અને હવે? હવે એને મારી સાથે રમવામાં ઓછામાં ઓછો રસ છે. એને એની પોઠિયાટોળી મળી ગઈ છે. ઘર છોડીને નીચે ભાઈબંધો સાથે મુક્ત હવામાં રમવામાં એને વધુ મઝા આવે છે. હું એનો એ આનંદ ઉપર રવેશમાં ઉભો ઉભો જોઊં છું ત્યારે મારુંયે ચિત્ત આનંદવિભોર થઈ ઉઠે છે. કંઈક આવી જ રીતે સફરના મારા સાથીઓ વેરાઈને વાચકો સાથે રમવા ચાલ્યા ગયા. વાચકોનો આનંદ અને એમની ભેળા રમવાનો મારા પાત્રોનો આનંદ એ મારો આનંદ બની બેઠો અને હૈયું હળવું થયું. પણ વિચાર તો મને એ આવે છે કે હજારો વાચકોએ પત્રો દ્વારા પોતાના એ આનંદાનુભવને જો વ્યક્ત ન કર્યા હોત તો? અથવા તો આનંદ અને અભિનંદનના પત્રોને બદલે જો મને ટીકાના, રોષના અને ઠપકાના સંદેશાઓ મળ્યા હોત તો શું થાત?