માનો કે માલિકની ઉંમર થઈ ગઈ હોય, પંડ્ય હવે બળનું – વધુ પડતી મહેનતવાળું કામ કરવા સક્ષમ ન હોય તોયે કંઈ વાંધો નહીં. આપણે જાતે બળનું કામ નથી કરવું. પણ આપણી જુવાનીના વખતમાં વાડીને જે પ્રકારની વિકસાવી હોય, તેવી ને તેવી સ્થિતિમાં જાળવી રાખવા માટેય આપણો આંટો-ફેરો અને વખતો વખતનાં જરૂરી કામો મજૂર-ભાગિયાને ચીંધીને તો કરાવી જ શકીએ ને? વાડીના ટ્રેક્ટરનું ઉપયોગ પ્રમાણે ઓઈલ બદલવું, ડીઝલ અને ઓઈલ ફિલ્ટરો બદલવાં, ઘસારાના પોઇંટે અને વ્હીલ બેરીંગમાં ગ્રીસીંગ કરવું, ટ્રેલર બોડી કે ખેત સાધનોની તૂટછૂટનું રીપેરીંગ-વેલ્ડિંગ, કૂવાની પાળી, ઢોરાંની ગમાણ, પાણીની હવાડી, કુંડી, ફરજા, કોઢ, ગોડાઉન, મજૂર-આવાસ, વાડી ફરતું ફેન્સિંગ વગેરે જેવાં વખતો વખત રીપેરીંગ કામો કરતાં રહેવાં પડે છે. નબળાં-ઘરડાં અને ભાંગલ-તૂટેલ વૃક્ષોનો નિકાલ અને નવાં રોપ-કલમોનો ઉછેર થતો રહે, વાડીનાં ગાયો-બળદોને ટાણાંહર નીરણ-પાણીને ખાણદાણ દેવાતાં રહે એવું ચિંધાણ તો કરી શકાય ને ! અને તો જ વાડી ‘વાડી’ તરીકે ટકી રહે. નહીં તો તો “ગાંગો ગોકળ અને વાંહે મોકળ” જેવું થઈ રહે ભૈ !