આ જ બધી મસ્તી, મજાક વચ્ચે જ ગૃપમાંથી એક વ્યક્તિ ટેંટ બહાર ગઈ અને કહ્યુ કે બધા જલદી બહાર આવો. અમે ચોંકયા શું થયુ હશે ? બહાર નીકળતા જ કંપારી છુટી ગઈ, હાડ થીજાવી દે એટલી ઠંડી હતી. કંઈ સમજીએ એ પહેલા જ એમણે અમને ઉપર જોવા કહ્યુ. ઉપર જોતા જ જાણે ઠંડી પણ એક ધબકારો ચુકી ગઈ. આખું આકાશ હજારો ને લાખો તારલાઓ થી ઝગમગી રહ્યુ હતુ. એવુ લાગી રહ્યુ કે પૃથ્વીથી અંતરિક્ષ નું અંતર જાણે ઘટી ગયુ હોય અને અમે એના સાક્ષી બન્યા હોય. આંખો પુરા આકાશ ને મન ભરીને પીવા માંગતી હતી અને હાથ લાંબો કરી તારાઓ ને મુઠ્ઠીમાં ભરી પોતાના કરી લેવાની સ્વાર્થી ઈચ્છાઓ પણ જાગૃત થઈ રહી હતી. પોલ્યુશન અને કોંક્રીટનાં જંગલો સાથે અબોલા લીધેલા તારલાઓ અહીં મન મુકીને હાસ્ય વેરી રહ્યા હતા. આ ક્ષણે એવો વિચાર પણ આવી ગયો કે આ દશ્ય જોઈ ને જ અમારું ટ્રેકિંગ સફળ થઈ ગયુ, હવે કદાચ શિખર સુધી ના પહોંચી શકીએ તો પણ કોઈ રંજ નથી. છતાં જેમ કે છે ને કે “જીવન ચલને કા નામ ચલતે રહો સુબહો શામ” એ રીતે અમારે પણ આગળ વધવાનું હતું.