હવે પુત્ર પણ સ્વસ્થ હતો, એટલે એનું ધ્યાન આસપાસમાં જવા લાગ્યું. હૉસ્પિટલમાં અને એના કંપાઉન્ડમાં એ ફરતો. આવતા જતા લોકોને જોતો. નર્સ, કંપાઉન્ડર અને અન્ય કર્મચારીઓને જોતો. હવે એને લાગવા માંડ્યું હતું કે અહીં ઘણું ઘણું ખૂટે છે એમાં પણ અહીં એને ગંદકીનું પ્રમાણ ઘણું લાગ્યું. એ અકળાયો. ગુસ્સો કર્યો. સ્વચ્છતા જાળવવાની જવબદારી સંભાળનારા જોડે ઝઘડી પણ પડ્યો. એ ખોટો નહોતો. એની અકળામણ વધતી જતી હતી. એ જોઈને એની સાથે રહેલા વડીલે એને શાંત પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. વડીલની એક વાતે, એને એના અકળાટ વિષે પુનઃ વિચાર કરવા પ્રેર્યો. વડીલે કહ્યું કે ભાઈ, તેં કહ્યું તે બધુંય સાચું. પણ તું એ રીતે ય જો ને કે અહીં ગંદકી તો છે જ, પણ કુશળ ડૉક્ટર પણ છે, જેમની સમયસરની અને સાચી દિશાની કાળજીએ તારા પિતાજી સાજા થઈ ગયા છે ! એક જ દ્રશ્યને જોવાની આ બે રીત પુત્રને સમજાઈ અને એણે વડીલનો આભાર માન્યો. પિતાને ઘેર લઈ જતી વખતે, હૉસ્પિટલના ફંડમાં સારી એવી રકમ પણ આપી, અને સૂચવ્યું કે એનો ઉપયોગ સ્વચ્છતા જાળવવામાં થાય.