લેખ વિધિએ લખ્યાં ઓ પ્રિયે પરિકરના જેવું આ જીવન છે આપણું બે જુદાં  શિર છે  પરંતુ  એક તન  છે આપણું વર્તુળો  રચવા   લગીની  છે  જુદાઈની  વ્યથા કાર્ય પૂરું થઈ જતાં  સ્થાયી  મિલન છે આપણું  ઓ  પ્રિયે કઠપૂતલીઓનો છે તમાશો  જિંદગી ભવના તખ્તા પર નચાવે છે  વિધિની આંગળી અંક ચાલે ત્યાં લગીનો  છે  અભિનય આપણો શૂન્યની   સંદૂકમાં  ખડકાઈ  જાશું  એ   પછી  ડંખ દિલ પર  કાળ કંટકના  સહન કીધા વગર પ્રેમ  કેરા  પુષ્પને  ચૂમી  શકે   ના  કો’ અધર કાંસકીને જો  કે  એના  તનના  સો ચીરા થયા તો  જ પામી  સ્થાન  એ  પ્રિયાની  જુલ્ફ  પર  આ જગતમાં  આવ જા માટે  ફક્ત બે દ્વાર છે એક  બાજુ  દર્દ   બીજે  મોત  ચોકીદાર  છે જન્મ લઈ  જેણે  નથી ખાધી  હવા  સંસારની એ જ છે સાચો  સુખી  બાકી બધાં લાચાર છે  કાલ  મેં   કુંભાર  કેરા  ચોકમાં   દૃષ્ટિ  કરી ઘાટ ઘડતો ચાક  પર  એ  પિંડ માટીના ધરી દિવ્ય દૃષ્ટિથી અજબ કૌતુક નજર આવ્યું મને (મુજ) પૂર્વજોના દેહ પર થાતી હતી કારીગરી  શું  કૂબેરો?