[3] એક નાટક કંપની હતી. તેમાં એક અભિનેતા સંન્યાસી બન્યો હતો. અદ્દભુત સંન્યાસી, દંડી સ્વામી બન્યો ! અને તે દિવસે ખુદ સમ્રાટ નાટક જોવા આવ્યો. નાટક કંપની મશહુર હતી. આ અભિનેતાએ સંન્યાસીના પાત્રમાં પોતાની અદાથી, દેખાવથી, બધી રીતે સંન્યાસીનો અભિનય ઉત્તમ કર્યો. અભિનય જોઈ સમ્રાટ એટલો પ્રસન્ન થઈ ગયો કે પોતાનાં ઘરેણાં લઈ સ્ટેજ પર ચઢી ગયો. આ જોઈ નાટક અટકી ગયું. સમ્રાટે કહ્યું : ‘સ્વામીજી, આપનો દેખાવ, આપનું રૂપ જોઈ હું ખૂબ ખુશ થઈ ગયો છું. લ્યો, આ સોનું લ્યો.’ સંન્યાસીનું પાત્ર ભજવનાર પાંચસો રૂપિયાનો પગારદાર અદાકાર હતો. પણ તેણે કહ્યું :