બિઝનેસટૂરથી ક્યારેક બે-ત્રણ દિવસે, ક્યારેક અઠવાડિયે થાક્યો-પાક્યો ઘેર આવે ત્યારે એની અપેક્ષા હોય કે સીમા જ બારણું ખોલે. સીમાને પણ બેલના અવાજ પરથી જ ખબર પડી જાય કે આ તો વિનોદ જ. પગ પંખી બની બારણે પહોંચી જાય. ‘બારણું ખૂલે ને તને જોઉં એટલે મારો અડધો થાક ઊતરી જાય અને બાકીનો થાક નાહીને, તારા હાથની ગરમાગરમ ચા પીઉં એટલે…..’ વિનોદ કહેતો. કેવું સાચું અને સારું લાગતું હતું એ બધું. સીમા સૂટકેસમાંથી મેલાં કપડાં બહાર કાઢી ધોવામાં નાંખે. એ મેલાં કપડાંને અડતાં ક્યારેય એવો વિચાર ન આવ્યો કે કોઈ બીજી સ્ત્રીનો સ્પર્શ અને ગંધ આ કપડાં પર….. આજે આટલાં વર્ષે સમજાય છે કે કોઈ અજાણી, એક સરખી ગંધ આવતી એ કપડાંમાંથી. પણ એનું મન દાંપત્યના રાજમાર્ગ પરથી શંકાકુશંકાની કેડી પર ચાલવા નવરું જ ક્યાં હતું ? કોઈક વાર એ વિનોદને કહેતીય ખરી – ક્યારેક તો મને તમારી સાથે લઈ જાઓ તમારું બિઝનેસવર્લ્ડ જોવા ! પણ વિનોદ કહેતો – ત્યાં તું શું કરે ? હું તો મિટિંગમાં હોઉં. તું એકલી બોર થાય ને અહીંયા તારું રાજ્ય રખડી પડે ! અને સીમા માની જતી, પરોવાઈ જતી પાછી વિનોદવિનાના વિનોદદીધા સંસારમાં. આજે અંધારાને ભેદતી આછી તિરાડના અજવાળે જુએ છે તો સીમાને દેખાય છે કે વિનોદના આ ગોપિત કુટિલ રૂપનાં પગલાંની છાપ તો અહીંતહીં – સઘળે પડેલી જ છે, આજ સુધી એ અદશ્ય હતી એટલું જ. ટપકાં ટપકાંવાળા અદશ્ય ચિત્રમાં બે ટપકાં વચ્ચેની જગ્યા લાઈન દોરતાં દોરતાં જોડીએ અને આપણી જાણ બહાર ખંધા ચિત્તાનું ચિત્ર ઊપસી આવે એમ જ વીતેલાં વર્ષોના એક એક પ્રસંગને જોડતાં આજે વિનોદનો અપ્રગટ ચહેરો સાવ સ્પષ્ટ થઈ ગયો.