અને અમે ઊપડ્યા. તારની વાડ કૂદીને અમે બાગમાં ઘૂસી ગયા. હરણની જેમ ઝટપટ ઠેકડા મારતા અમે એક દાડમડી પર ચડી ગયા. ને મીઠાં મીઠાં દાડમ તોડવા માંડ્યા. કેટલાયે દા’ડાથી એ દાડમ પર અમારી નજર હતી. દાંતથી છોલીને મેં ખાવા માંડ્યું, ‘વાહ ! કેવું મીઠું છે ! આપણા બાગમાં છે, પણ કેવા ખાટાં !’ સારી પેઠે અમે દાડમથી ગજવાં ભર્યાં, ‘ચાલ, મનુ ! હવે જતા રહીએ. નહીં તો માળી આવી જશે,’ એમ કહું છું ત્યાં તો એક ભારે પંજો મારી પીઠ પર પડ્યો. મનુને પણ ગળેથી ઝાલ્યો હતો. અમે બંને રડવા લાગ્યા. અમારાં ખીસામાં દાડમ હતાં. બાગની સામે નદી ખળખળ કરતી વહી રહી હતી. નદીનું ચમકતું પાણી લહેરો લેતું નિર્ભયપણે મોકળા મને વહી રહ્યું હતું. ત્યારે અમે માળીના હાથમાં સપડાઈ ગયા હતા. અમને ચાવડીમાં પૂરી દેવામાં આવ્યા. આખા ગામમાં વાત પ્રસરી ગઈ. વર્ષો લગી નહીં બનેલો બનાવ બન્યો હતો ને !