આટલો વિચાર મુંજાલ કરે ત્યાં તો સુલુ રસોડામાંથી પાછી ફરી અને બોલી ‘કોફી પણ ખાલી કરી નાખી છે કે પછી…?’ હવે મુંજાલની આંખો પરથી પેલું મનગમતું ધુમ્મસ દૂર થયું અને તેણે ખૂલ્લી આંખો ખોલી. ‘ના, ના… ત્યાં જ છે.’ બોલતો બોલતો મુંજાલ પણ સુલુની પાછળ રસોડામાં ગયો. તેણે કબાટના એક ખાનામાં વધેલી ચીજવસ્તુ જમા કરી હતી. તેમાંથી કોફીની બોટલ સુલુને આપી. રસોડામાંથી બહાર નીકળી ગયો. પાછળ પાછળ સુલુ કોફીના બે કપ લઇ બહાર આવી ત્યારે મુંજાલ રૂમમાં ન હતો. કોફીની સુગંધ મુંજાલને ખૂબ ગમતી. તે ક્યાં ગયો હશે? તે હવે એકલી એકલી કોફીમાંથી નીકળતા ધુમાડા જોતી હતી. ત્યાં હાંફતો હાંફતો મુંજાલ આવ્યો. તેના હાથમાં મોનેકો અને મૅરી બિસ્કિટના પેકેટ હતાં. ‘આજે બિસ્કિટ ન હોત તો ચલાવી લેત.’ સુલુ બોલી. ‘ના, ના… કોઇ વસ્તુ વગર ચલાવી કેમ લેવું?’ મુંજાલ બોલ્યો, ‘જે ટેવ છે તે છે.’ ‘તારા વગર હવે ચલાવવું જ પડશે ને?’ સુલુ બોલી અને મુંજાલે સામે જોયું. બંનેની નજરો મળી અને પડ્યા પછી વસ્તુ ફરી વ્યવસ્થિત ગોઠવાઇ જાય તેમ નજર ફરી ગોઠવાઇ ગઇ.