વ્યક્તિઓનો સમૂહ એટલે સમાજ. કરંડિયામાં જો એક કેરી બગડે તો આખો કરંડિયો બગડે ! આપણાં સમાજ જીવન માં કેટલી બગડેલી કેરીઓ છે તેનો અંદાજ લગાવવો મુશ્કેલ છે. સમાજનો એકમ એટલે વ્યક્તિ. ૭૦૦ ઉપરાંતની રામકથા વ્યક્તિને કેન્દ્રમાં રાખે છે. જીવતાં જે જડ્યું, જે સમજાયું તેને નિર્ભાર થઇ વહેંચવાનું કાર્ય રામકથામાં થાય છે. રામકથામાં ઉપદેશ – આદેશ નથી – ડાયલોગ છે – સંવાદ છે. અહીં એક રહસ્ય છુપાયું છે – વ્યક્તિ જેવી છે, જેમ છે તેમ તેનો સ્વીકાર છે. ક્રોધ છે, તો છે…. કામ, લોભ, મોહ, અહંકાર, દંભ, દ્વેષ…. આ બધાં સ્વભાવ દોષો છે તો છે – આવો – મને જડેલું સત્ય વહેંચું – દર્શાવું – શૅઅર કરું કદાચ તમને પણ પ્રતીતિ થાય ! આવી સમજણ ‘રામકથા’ ની પીઠિકા છે તેવું અનુભવાય છે. જીવનમાં પહેલાં જીવવાની સાવધાની છે તેથી વાત બને છે. શ્રોતા માટે નો ભાવ – લાગણી પાયામાં પડ્યા છે. તેના માટેની નિસ્બત પણ એટલી જ ભારોભાર છે. પરિણામે કથા સ્પર્શે છે – જાગૃત છે, સાવધાન છે તોય વળી સમજીને છેતરાય છે – એટલે કથાકાર પણ સ્પર્શે છે ! માનવમૂલ્યોની ચર્ચા , વૈશ્વિક સમસ્યાઓની ચર્ચા કથા માં સહજ છે. ખાદી નો ગાંધીજીએ પ્રસ્તુત કરેલો વિચાર ગમે છે. બાપુ ખાદી પહેરે છે તેથી ખાદી ની વાત, ગાંધી વિચારની વાત કથામાં આવે છે – અસર રૂપે અનેક શ્રોતાઓ સમજણથી ખાદી તરફ વળ્યા છે ! વંચિતો માટેની સંવેદના બાપુ માં ભરપૂર છે ! ખાઈ પૂરવા સતત ચિંતિત પણ છે, પ્રયત્નશીલ પણ છે. કથા આને સ્પર્શે છે. કેટલાય શ્રોતાઓ આવકનો ૧૦ મો ભાગ પર કલ્યાણ માટે વાપરે છે – કેટલાય ઉદ્યોગપતિઓ એ ટ્રસ્ટીશીપનાં સિધ્ધાંતને અમલમાં મૂકવા પ્રયત્નો શરૂ કર્યા છે. બાપુની રામકથા નાં શ્રોતા પરિવાર કે જે રાજકોટ છે તેમનાં પુત્રનો પ્રેરક કિસ્સો જાણમાં આવ્યો છે. ખાનગી શાળામાં શિક્ષક એવા આ યુવાને કોઈનેય ખબર નથી ને બે જરૂરીયાતવાળા વિદ્યાર્થીઓની અભ્યાસ ફી ભરી છે. નથી તેનાં માતા – પિતાને ખબર કે નથી વિદ્યાર્થીઓના પરિવારને. ઉગીને માંડ ઊભા થતા યુવાન ને પોતાના સ્વપ્નો – આશાઓ પુરી કરવાને બદલે બીજા નો વિચાર કેમ અને કોનાં લીધે આવ્યો હશે? ! જાણીતી પંક્તિઓ ફરીને આમ લખવા ઈચ્છા થઇ આવે છે…