નાંખે. દેહ પડી જાય ત્યારે, એ અહંકાર, એ મન, એ બુદ્ધિ, એ ચિત્ત, બધાં જ રાજકુમાર આત્મામાં જ શમી જાય, ને વળી, પાછાં ઊઠીને કોઈ વ્યષ્ટિમાં જોડાવા માટે આગળ ન ચાલતાં, એટલે કે, ઉત્ક્રાંતિ ન કરતાં, ઈશ્વર પિતાના સમષ્ટિ પ્રાણ, બુદ્ધિ, ને અહંકારમાં, ખાલી સ્થળમાં વાયુ ભરાઈ જાય તેમ, ભરાઈ જાય, પિતાપુત્ર એક થઈ જાય, ને સમષ્ટિ અહંકાર પણ, એવી જ રીતે, (જીવાત્મારૂપી) રાજકુમારની સોડ્યમાંથી નીકળી જઈને, પોતાને સ્વરૂપ જોતો-જાણતો, સર્વભોગ (અનાયસ) પામી જાય. કેમકે, પછી તો, ઈશ્વરના (ઈશ્વરપણાના) અહંકારના સુખભોગ એના પોતાના હોવાનું કલ્પાય, ઈશ્વરના સત્યકામ તથા સત્યસંકલ્પના પ્રકાશમાં, એ સ્વયં, સત્યકામ તથા સત્યસંકલ્પ થઈ જાય, ને (માણસની જેમ ઓછી અધૂરી નહિ, પણ ઈશ્વરની) પૂર્ણ બુદ્ધિનું ગૌરવ પામીને, એ વિશ્વનો વ્યવસ્થાપક, સૃષ્ટિનો સર્જનહારો, ને પ્રાણીઓનો નિર્વાહકર્તા થઈ જાય, મતલબ કે ત્યારે જ જીવાત્મા સંપૂર્ણ સ્વતંત્ર તથા સ્વેચ્છાચારી (અર્થાત્ સર્વ પ્રકારના બંધનથી મુક્ત) બની રહે.