ને સાંજે આમ જ સન-સેટ પોઈન્ટ પતાવી પ્રજા પાછી મોલ રોડ પર આવે છે. હા, દરેક હિલ-સ્ટેશન પર એક મોલ રોડ હોય છે જ. પહેલા જતાં સર્વે કર્યો હોય એટલે સાઉથ ઇન્ડિયન, પંજાબી અને ગુજરાતી ખાવાનું ક્યાં મળે છે તે જાણી લીધું હોય. આપણા ભઈને જોબના કારણે કાયમ ફરવાનું થતું હોવાથી એ ગુજરાતી કે ખીચડી શાકની ફરમાઈશ કરે, તો બહેન, ‘આખું વરસ એ જ તો ખાઈએ છીએ, અમારું તો વિચારો’ એવી લાગણીસભર દલીલ કરી દક્ષિણ ભારતના હિલસ્ટેશન પર પંજાબી ખાવાના તરફ ખેંચી જાય છે. છોકરાઓએ તો પહેલા જ પડીકા દાબ્યા હોવાથી એમને જમવા કરતાં રમકડા લેવામાં વધારે રસ હોઈ એ બજાર ભણી ખેંચે છે. અને છેવટે ધાર્યું ધણીનું તો કદી પણ નથી થતું, એ મુજબ આપણા આ ગરવા ગુજરાતી પંજાબી રેસ્ટોરન્ટમાં નેપાળી વેઈટરને મીડીયમ સ્પાઈસી વેજ જયપુરી સાથે તંદુરી રોટીનો ઓર્ડર આપી દે છે.