શ્રુતિ તેમની દુકાનની રેગ્યુલર ગ્રાહક હતી અને તે શંભુકાકાને ફક્ત મિત્ર નહીં પણ પોતાના વિશ્વાસુ પણ ગણતી હતી. તેથી આજે સવારે બનેલી જે ઘટનાથી પોતે દુ:ખી હતી તેની હકીકત શંભુકાકાને કહેવા લાગી. "કાકા, આ વખતે બંટીની વાત નથી. પણ તમે પ્રીતિને ઓળખો છો ? એ બહુ ખોટા દેખાડા કરે છે અને મારી બેસ્ટ ફ્રેન્ડ હોવાનું નાટક કરે છે. આજે સવારે મારો તેની સાથે ઝઘડો થઇ ગયો એટલે હવે અમે એકબીજા સાથે વાત નથી કરતા." શ્રુતિનો ચહેરો હજુ પણ ગુસ્સાથી લાલચોળ હતો. એટલામાં શંભુકાકાની દીકરી રિયા દુકાને આવી અને શ્રુતિ સામે હાથ હલાવ્યો. તેણે પોતાના પિતા પાસે ચોકલેટ માંગી. શંભુકાકાએ તેને ચોકલેટ આપી પછી તે જતી રહી. શંભુકાકાએ સ્મિત સાથે કહ્યું કે, "ઓહ, તો આજે પ્રીતિનો વારો આવ્યો છે, નહીં ? તું મને એક સવાલનો જવાબ આપ. જો હું આ મીઠાઈની દુકાનનો માલિક છું તો શું મારે મીઠાઈઓ ખરીદવા બીજે ક્યાંય જવું પડે ?” શ્રુતિએ માથું ધુણાવતા કહ્યું, "એ તો ના જ જવું પડેને કાકા. જ્યારથી મારા પપ્પાએ રેડીમેડ ગારમેન્ટની દુકાન ખોલી છે ત્યારથી મારે પણ કપડા ખરીદવા બીજે ક્યાંય જવું નથી પડતું. એમાં શું મોટી વાત છે ?"