તેમના વીસથી વધુ વર્ષના પરિણીત જીવનમાં એ ફોઈબાએ દુ:ખ સિવાય બીજું કશું જોયું નથી; છતાં અછત, માંદગી અને આર્થિક મૂંઝવણો વચ્ચે પણ એમણે પોતાના ચહેરા પરની ખુશનુમા ક્રાંતિ કદી ચીમળાવા દીધી નથી. હું જ્યારે જ્યારે વતન જાઉં છું ત્યારે ત્યારે એમને મળું છું. મેં સાંભળ્યું છે : ટંકટંકનું લાવીને ખાય એવી એમની સ્થિતિ છે, છતાં ‘કંઈ જરૂરિયાત હોય તો કહેતાં કેમ નથી ?’ એવા મારા આગ્રહનો જવાબ, તેઓ હંમેશાથી આ પ્રમાણે જ આપતા આવ્યા છે.