‘મને મરી જવાનું મન થાય છે.’ (પૃ. 28) કાવ્યમાં પણ તીખો-તીણો વ્યંગ છે. અાપણે સાવ સાધારણ કાર્યોને જાણે કે મહાન કાર્યો કરતા હોઈએ એમ ઘટાવીને; જાતને વ્યસ્ત ગણાવીને પોરસાવીએ છીએ. શમણાં જોઈએ છીએ ને એમ દિવસો-વર્ષો ફોગટ જીવ્યા કરીએ છીએ. … જો કે અા માયાના જગતમાં અા જ તો માણસની નિયતિ છે. … ન મરી શકીએ − ન તો બાવા બની શકીએ − કળાની કાણી થેલીમાં બધી વાતો ભરીને નિરાંતવા જીવવા મથતો માણસ કેવો તો નિ:સહાય છે. હોવાપણાનું અા કરુણ સત્ય છે. ‘કાગળની હોડી’ (પૃ. 62) કાવ્યમાં પણ કવિલેખક હોવાની નિયતિ દર્શાવી છે. અસ્તિત્વ પીડામુક્ત કદી નથી હોતું − એવું સત્ય અા કવિની કવિતામાં સહજ-સરળ રીતે અભિવ્યક્ત થાય છે.