ઈ.સ. 1803 માં કચ્છના કોઠારા ગામના કેશવજી ખટાઉએ ગરીબીને કારણે દસ-અગિયાર વર્ષના પોતાના પુત્ર નાનજી ઉર્ફે તેજપાલ – નાનજીને મુંબઈ મોકલવાનો નિર્ણય લીધો. પંદર દિવસની વહાણની સફર પછી મુંબઈ પહોંચેલા નાનજી માટે મુંબઈમાં માથે ઉઘાડું આકાશ અને નીચે ઉઘાડી ધરતી હતી. તેમણે સખત મહેનત અને પોતાની સૂઝબૂઝથી રૂ, કોપરેલ, અનાજ અને મસાલાના વેપારમાં ઝંપલાવ્યું. તે પુષ્કળ કમાયા. પછી નાનજી ઉર્ફે તેજપાલ પોતે તો નિઃસંતાન મરણ પામ્યા, પણ તેમના 17 વર્ષના ભત્રીજા ગોકુલદાસ તેજપાલ માટે તે જમાનામાં રૂ. 6 લાખ મૂકતા ગયા. ગોકુલદાસ તેજપાલ પાકા વેપારી નીકળ્યા. તેમણે કાકાની છ લાખની સંપત્તિને કરોડો રૂપિયામાં ફેરવી નાખી અને મુંબઈના લોકોની સુવિધા માટે રૂ. વીસ લાખથી વધુની રકમ દાનમાં આપી. ધનિક બન્યા પછી દાનવીર તરીકે ખ્યાતિ પામવાની ઉત્કટ ખેવના એ ભાટિયાઓનું એક નોંધપાત્ર લક્ષણ રહ્યું છે.