શાંતિની સંકલ્પના વૈયક્તિક છે. એ દરેક વ્યક્તિની પોતાની આગવી હોય છે. કોઈને એકલા રહેવાથી એ અવસ્થા પ્રાપ્ત થતી હોય, તો કોઈને એ માટે આસપાસ માણસોની વસ્તી અનિવાર્ય હોય. કોઈકને મન ભૌતિક સુખો જેવા કે ઘર, ગાડી અને ઘરવાળી મળી જવાથી શાંતિ મળતી હોય. કોઈ વ્યક્તિને ઘોંઘાટમાં પણ શાંતિનો અનુભવ થતો હોય, સમજો કે એને શાંતિને મળવા માટે ઘોંઘાટની હાજરી અનિવાર્ય થઇ પડતી હોય. કોઈને માત્ર પોતાની અને પોતાના પરિવારની જ શાંતિથી લેવાદેવા હોય તો કોઈ કોઈ વ્યક્તિ પોતાની સાથોસાથ આખા વિશ્વની શાંતિ માટેના પ્રયત્નો કરતુ હોય જેમને શાંતિનું નોબેલ પ્રાઈઝ પણ આપવામાં આવે છે. આમ દરેક વ્યક્તિને પોતાની આગવી અવસ્થાઓ છે જેમાં તેમને શાંતિની પ્રાપ્તિ હતી હોય. શાંતિના સામાન્ય રીતે પોતાના બે રૂપ છે : ભૌતિક અને માનસિક. ભૌતિક શાંતિમાં દરેક એવી વસ્તુનો સમાવેશ થાય છે જેની આપણે માલિકી ધરાવીએ છીએ. જેમ કે, ઘર, ગાડી, ઘરનું રાચરચીલું, જમીન, સોનું-ચાંદી અને બીજું ઘણુંબધું જેની યાદી બનાવવા જાઉં તો લગભગ એક ગ્રંથ લખાઈ જાય. માનસિક શાંતિનું હોવું એ આપણી આપણા ભીતરની શાંતિ છે. આમ જોવા જઈએ તો આ બંનેનો સીધો સંબંધ છે. કારણ કે આજકાલની લાઈફ સ્ટાઈલ જ એવી થઇ ગઈ છે કે ભૌતિક સુખોમાં કમી હોય તો માનસિક રીતે તમે શાંતિ મેળવી શકો એમ જ નથી. પણ, દરેક વખતે માનસિક શાંતિની પ્રાપ્તિ માટે ભૌતિક શાંતિ હોવી જ એવું જરૂરી નથી. હા, જો તમે માનસિક રીતે શાંત હશો તો ભૌતિક શાંતિની સાથે તમારે લેવાદેવા ઘટી જશે. ભૌતિક શાંતિ મેળવવા માટે, કહીશ કે જરૂર કરતા વધારે ભૌતિક શાંતિ મેળવવા માટેના પ્રયત્નો માનસિક શાંતિને હંમેશા લઈ ડૂબે છે. આને એક ઉદાહરણ દ્વારા સમજીએ.