ફિલ્મ જોતાં-જોતાં ભેજાનું દહીં થઈ જાય એવી વાર્તાઓ કહેવાની એક પૅટર્ન હોય છે. શરૂઆતમાં એક ક્રાઇમ થઈ જાય અને બાકીની ફિલ્મ એના ફૉલો-અપ તરીકે આગળ વધ્યા કરે. જ્યારે આ ‘દૃશ્યમ’નું કામકાજ એના કરતાં ઊંધું છે. શરૂઆતમાં ખાસ્સો પોણો કલાક સુધી આપણને મસ્ત ગોવાદર્શન કરાવવામાં આવે. વિજય સાળગાંવકરની નાનકડી પણ મીઠડી દુનિયા બતાવાય. તેનો પરિવાર, તેના મિત્રો, કરપ્ટ પોલીસવાળા સાથે તેની નોકઝોક, તેના કેબલ-સર્વિસના અસિસ્ટન્ટ સાથે તેની હળવી માથાકૂટો... આપણને થાય કે આ શું ટાઇમની બરબાદી કરે છે? ઝટ મુદ્દા પર આવોને. પરંતુ જેવી એક ઘટના બને કે તરત જ ફિલ્મ સીધી ચોથા ગિયરમાં આવી જાય. એટલું જ નહીં, છેક છેલ્લી ઘડીએ આખા સસ્પેન્સનું પડીકું ખૂલે ત્યારે આપણા દિમાગમાં અચાનક હેલોજન લૅમ્પનો ઉજાસ પથરાઈ જાય કે ભઈ, શરૂઆતમાં આપણને જ્યાં સુસ્તી લાગતી હતી ત્યાં તો કેટલીયે વાતોનાં રહસ્ય છુપાયેલાં હતાં.