પણ એક દુઃખદ અકસ્માત બન્યો. તું સ્કૂલે ગઈ હતી ને બંને બહાર નીકળ્યાં ને કાર એક્સિડન્ટમાં માર્યાં ગયાં.’ કહેતાં જ વ્યથાની હળવી લકીર તરલબહેનના ચહેરા પર છવાઈ ગઈ. અવાજ ગળગળો થઈ ગયો. ઊંડો નિસાસો નાખી એમને વાતને સાંધી, ‘બેટા ! અમે તને અહીં લઈ આવ્યાં. બસ આટલી જ વાત છે. તું એમની પાસે રહેતી હતી, ત્યારે પણ અમારી જ દીકરી હતી ને અત્યારે પણ અમારી જ છો.’ કહેતાં એ સજળ નેત્રે નિયતિની આંખમાં જોઈ રહ્યાં. આમેય જેઠ-જેઠાણીની સ્મૃતિએ આંખમાં ઝળઝળિયાં તો બાઝેલાં જ ! નિયતિએ નજર હટાવી લીધી. એના પર ખાસ અસર ન થઈ પણ કાંઈક વિચારમાં તો પડી ગઈ.