વિચારું છું, લોકો મારા ચરણ અચાનક કેમ સ્પર્શવા લાગ્યા છે? આ શ્રદ્ધા એકાએક કેમ પેદા થઈ ગઈ? પાછલા મહીનાઓમાં મેં એવું શું કરી લીધું? કંઈ ખાસ લખ્યું નથી, કોઈ મહાન સાધના નથી કરી, સમાજનું કોઈ કલ્યાણ પણ નથી કર્યું, દાઢી વધારી નથી, ભગવા પણ ધારણ નથી કર્યા. વૃદ્ધ પણ નથી થયો. લોકો કહે છે, એ વયોવૃદ્ધ છે અને ચરણસ્પર્શ કરી લે છે. તેઓ જો નાલાયક પણ હોય તો તેમની નાલાયકીની ઉંમર ૬૦-૭૦ વર્ષ થઈ. લોકો વયોવૃદ્ધ નાલાયકોના પણ ચરણસ્પર્શ કરી લે છે. મારી નાલાયકી હજી શ્રદ્ધાને લાયક નથી થઈ. આ એક વર્ષમાં મારી એક જ તપસ્યા છે – પગ તોડાવીને હોસ્પિટલમાં જ પડ્યો રહ્યો છું. હાડકા જોડાયા પછી પણ દર્દને લીધે પગને ચપળતાથી સમેટી શક્તો નથી. લોકો મારી આ મજબૂરીનો નાજાયઝ ફાયદો ઉઠાવીને મારા ચરણસ્પર્શ કરી લે છે. વળી આરામ માટે હું સ્ટેજ પર સૂતેલો જ વધારે મળું છું. સ્ટેજ એટલું પવિત્ર સ્થાન છે કે તેના પર સૂતેલા દુરાત્માના પણ ચરણસ્પર્શ કરવાની પ્રેરણા થઈ જાય.