જ્યારે શંકાના બીજ રોપાય છે ત્યારે સ્પષ્ટ દીવા જેવી વસ્તુ પણ અસ્પષ્ટ અને ઝાંખી દેખાય છે.ઘણું મેળવવા છતાં પણ માણસને તૃપ્તિ ના થતી હોય ત્યારે તેની આ સતત ઝંખનાની અપૂર્ણતા અને અસંતોષ તેને સીઘો શંકા તરફ દોરી જાય છે .અને આ શંકા એક કીડા જેવું કામ કરે છે, જે માણસની અંદર રહેલા પ્રેમ અને વિશ્વાસ અને સારપને દિલ દિમાગથી કોતરી ખાય છે અને કતરણો રૂપે છોડી જાય છે દુઃખ,કલેશ,અથડામણ અને નાના મોટા કડવા ઝઘડાઓ.જ્યારે કોઈ વ્યકિત આપણને પોતાનું ગણીને આદર સાથે માનસન્માન અને પ્રેમ આપે ત્યારે આપણને તે ગમેં છે.પરિણામે આપણે પણ ધીમે ધીમે એ વ્યક્તિને બદલામાં પ્રેમ સાથે આદર અને છેલ્લે અઘિકાર આપીએ છીએ.પરંતુ જ્યારે આદર,પ્રેમ,આગળ વધી અધિકારભાવ ઉપર પ્રભુત્વ વધારે છે અને સાથે સાથે તમારા ઉપર તમારા વિચારો ઉપર હાવી થાય છે ત્યારે એક અણગમતી પરિસ્થિતિ ઉત્પન્ન થાય છે.અને શરૂવાત થાય છે એક સંધર્ષની….અને આ સંધર્ષ મહદઅંશે માનસિક સ્થિતિ ,મનોબળ અને લગાવનાં પાયાને હચમચાવી નાખે છે.અને શંકા નામના છોડને જાણે અજાણે અવિશ્વાસ અને કટુતાના ખાતર પાણી મળી જાય છે..