ઝીણાસાહેબને ‘મુસલમાન’ કહેવા એ તો ઇસ્લામની મશ્કરી ગણાય. તેઓ શરાબ લેતા હતા અને સુવ્વરનું માંસ (pork) ખાતા હતા. તેઓ હજ માટે મક્કા જવા જરાય તૈયાર ન હતા અને મસ્જિદમાં જઇ નમાજ પઢવાની ફુરસદ એમની પાસે ન હતી. તેઓ અને કુરાન વચ્ચે ક્યારેય અસ્પૃશ્યતા-નિવારણ થયું ન હતું. એમની વિચિત્રતા તો જુઓ! તેઓ પોતે પારસી સ્ત્રી રુતીને પરણ્યા હતા, પરંતુ પોતાની અર્ધ મુસ્લિમ દીકરી મુસલમાનને જ પરણે એ માટે હઠાગ્રહી હતા. આવા ઝીણાને સમજવાનું સહેલું નથી. તેઓ ગુજરાતી હતા એ વાત ખરી, પરંતુ ગુજરાતી બોલવાની ફાવટ એમની પાસે ન હતી. ગાંધીજીએ 1917ના વર્ષમાં ગોધરામાં રાજકીય પરિષદ મળી ત્યારે આગ્રહપૂર્વક એમની પાસે ગુજરાતીમાં પ્રવચન કરાવ્યું હતું. મારી અંગત લાઇબ્રેરીમાં ઝીણાસાહેબે ગુજરાતીમાં કરેલી સહી સચવાયેલી છે. એમણે મુંબઇના ગુજરાતી સાપ્તાહિક ‘વતન’ને ગુજરાતીમાં સંદેશો આપ્યો તેને અંતે ગુજરાતીમાં હસ્તાક્ષર કર્યા છે.