એક પછી એક સ્ત્રીઓ ઊભી થઈ, મારી સામે હાથ જોડતી… અમુક સ્ત્રીઓ દિલસોજીના બે શબ્દો બોલતી પણ મને કશું સંભળાતું નહોતું. મારું ધ્યાન કશામાં નહોતું… હું તો બસ આ રિવાજોનું નાટક ક્યારે પૂરું થાય એની રાહ જોતી હતી.. મારે રૂમમાં દરવાજો બંધ કરી, અંદરથી સ્ટોપર મારી ખૂબ રડવું હતું… બધું મનમાંથી કાઢી નાખવું હતું… બધાં દુઃખ… બધા અભાવો… બધા રંજોગમ વહાવી દેવા હતા આંસુ સાથે… મારે હળવું થવું હતું… હું હવે આઝાદ હતી.