’બ્રેઈનબહેરા’ (મનોબધિર !), સરસ લખ્યું છે. જો કે બ્રેઈનબહેરા હોવામાં પણ એકલા ’બ્રેઈનબહેરા’નો વાંક ગણીએ તે ઠીક નહિ. અપ્રજ્ઞ કે ભોટ રહેવું કોઈને ન ગમે. પણ બાળપણની સ્થિતિઓ, વાતાવરણ, હાલની આર્થિક-સામાજિક સ્થિતિઓ વગેરે પણ ભાગ ભજવે. એમ કંઈ જાતે જ પ્રજ્ઞાવાન થઈ જવું સર્વને માટે સંભવ ન હોય. વાંચવું પણ સૌને માટે સુલભ નથી. (કેટલાંક ઘરનાં અઠવાડિયાનાં ભોજનખર્ચ જેટલું તો મનનીય એવાં એકાદ પુસ્તકનું મૂલ્ય હોય છે !) પણ ખમી શકે તેવા સજ્જનોએ, ઘણાં પ્રકારનાં દાન વચ્ચે, આવા પુસ્તક દાન પર પણ થોડું સહાયક થવું જોઈએ. આ એક ઉપાય છે. અને બીજો એક ઉપાય ટોલ્સ્ટોય કને જાણેલો છે, જો કે એ હવે પ્રાસંગિક નહિ જણાય પણ સમાજની ચિંતા કરનારાઓ માટે પ્રાસંગિક ખરો, ટોલ્સ્ટોયે એ અર્થનું જણાવેલું કે હું માત્ર બેઠો બેઠો લખ્યે રાખું, પ્રવચનો ઠપકાર્યે રાખું, અને એ વાંચવા-સાંભળવાના બદલામાં લોકોએ મારો ગુજારો કરતા રહેવું એ ન્યાયની વાત નથી. મારા ભાગનો રોટલો મારે જાત મહેનતે રળી લેવો રહે. જ્ઞાનપ્રદાન તો હું મારી મરજીથી કરૂં. એમણે અને એમના વાદે ગાંધી જેવા ઘણાંઓએ જ્ઞાનપ્રદાન પ્રવૃત્તિને ઉપાર્જન પ્રવૃત્તિ ન બનાવતા સેવા પ્રવૃત્તિ માનેલી. જો કે સમય પ્રમાણે સૌ માટે તે સંભવ ન બને. તોયે હાલ ઘણાં વિદ્વાનો, લેખકો, શિક્ષકો, વિચારકો પોતાનાં જ્ઞાનનો લાભ સૌને સરળ અને સસ્તો થાય એ માટે નેટના માધ્યમે પોતાનું જ્ઞાન પ્રકાશિત કરે જ છે. વખાણવા લાયક પ્રવૃતિ. લો આપનાં અમૂલ્ય જ્ઞાનનો લાભ પણ અહીં સૌને લગભગ લગભગ વિનામૂલ્યે જ પ્રાપ્ય છે ને ! (આ ’લગભગ’ એટલા માટે કે ક્મ્પ્યુટર કે મોબાઈલ, નેટચાર્જ, વિજળી વગેરે જેવો નાનકડો અને પોસાયેબલ ખર્ચ પણ આપણે ધ્યાને લઈએ છીએ.) સંપન્ન લોકો સ્વેચ્છાએ, સગવડ પ્રમાણે, પુસ્તકો કે નેટચાર્જ કે જ્ઞાન ઉપાર્જનમાં મદદરૂપ સંસાધન પ્રાપ્તિમાં જરૂરીયાતમંદને સહાય કરે. એટલે ધીમે ધીમે અપ્રજ્ઞ લોકો પણ પ્રજ્ઞાવાન થશે. આવું મને સૂઝે છે. સાચું કે ખોટું, દૈ જાણે !