‘કેમ?’ એણે પૂછ્યું, ‘કેમ એકલો એકલો મલકતો હતો ઊંઘમાં?’ એમનું મોં કડવા સ્વાદથી ભરાઈ ગયું. કશું જ પલટાયું નહોતું, બધું જ એનું એ હતું. એ જ સામે મૂંગો, મીંઢો ફોન હતો. જેમાંથી જુલી-રોબિનનો મીઠો સ્વર સાંભળવાની આશા હતી. આશા એટલા માટે હતી કે કાલે સાંજે જ બે દિવસ ઘરમાં કિલ્લો ફેલાવીને એ બન્ને ફરી ચારુ પાસે, એના નવા ડેડી પાસે, એની મોટીમા વનિતા પાસે ગયાં હતાં.