પચાસ વર્ષના આયુષ્યમાં લેખનનો કાળ તો માંડ પચીસ વર્ષનો. આ પચીસ વર્ષમાં મેઘાણીએ આટલું જ કર્યું હોત તોપણ તે ઓછું ન કહેવાત.પણ આ બધાંથી ચડી જાય તેવું ગુજરાતી સાહિત્યમાં માત્ર અપૂર્વ જ નહીં પણ આજ સુધી અનન્ય રહ્યું છે તેવું કામ પણ મેઘાણીએ કર્યું અને એ કામ તે લોકસાહિત્યના સંપાદન, સંશોધન, પ્રકાશન અને પ્રચાર-પ્રસારનું. મેઘાણીના અવસાન પછી લખાયેલા અંજલિ-લેખમાં ઉમાશંકર જોશીએ નોંધ્યું છે કે પોતે વારંવાર મેઘાણીને કહેતા :”ક્યામતને દિવસે તમારી બૂમ પડશે ત્યારે, ક્યાં ગયો પેલો લોકસાહિત્યવાળો?એમ પડશે.” અને પછી ઉમાશંકર ઉમેરે છે :”સાંભળીને હસતા હસતા એ કહેતા કે, એવી જ બૂમ પડે એમ મારી અંતરની આકાંક્ષા છે.” મેઘાણીની ભવ્ય મુખાકૃતિ આજે નથી, તેમનો આષાઢી મોરલાંનો કંઠ આજે નથી, તેમના વ્યક્તિત્વની ભૂરકી આજે નથી, છતાં મેઘાણીની કલમ અને કિતાબનો કસૂંબલ રંગ હજી ઊપટ્યો નથી તેથી જ આજે પણ મેઘાણી પોતાના ભાવકોને મીથી હલકથી સાદ પાડીને જાણે કહી રહ્યા છે :