બીજા એક મિત્રના બાની વાત કરું સાવ જ ઓપોસિટ,બાપૂજી રિટાયર્ડ થયા એટલે એકના એક દીકરાએ બન્નેને પિટીસન ફાઇલ કરી અમેરિકા બોલાવ્યા. થોડા દિવસ થયાને બાની ફરિયાદ શરું થઇ ગઇ,રોજ તેમના પતિને કંઇને કંઇ ફરિયાદ કરે, અહીંના શાકભાજી બધા દેખાવના સારા,આપણા દેશના શાક્ભાજી જેવી જરા પણ મીઠાશ નહીં,કેળા, સફરજન બધા મોટા મોટા પણ મીઠાશ વગરના,અહીં ક્યાંય જવા આવવાનું નહીં,શનિ રવી બહાર જવાય, તમે તો આખો દિવસ ટી.વી. જોયા કરો મારે શું કરવું? રસોય કરતા કંઇ વાર ન લાગે ઘરમાં કોઇ કામ તો હોય નહીં શું કરવું.આપણે બહુ મોટી ભૂલ કરી અહીં ગ્રીન કાર્ડ પર આવ્યા, મારો વિચાર તો પહેલા વિસિટર વિસા જ લેવાનો હતો. પણ તમને અમેરિકામાં કાયમ રહેવાનો બહુ શોખ. બાપૂજી સમજાવે અહીંના શુધ્ધ હવા પાણી, અહીં બધુ ભેળ શેળ વગરનું ચોખું ખાવા પીવાનું મળે.થોડા દિવસમાં બધુ ફાવી જશે. બાપૂજીએ તો દીકરાને પૂછી ડ્રાઇવીંગ લેશન શરૂ કર્યા, અને ત્રણ મહિનામાં ડ્રાઇવીંગ પણ શીખી લીધું.દીકરાની દીકરી વેકેસન માં ઘેર આવી ત્યારે કોમપ્યુટર શીખી લીધુ, ગ્રાન્ડ ડૉટરે બાને પણ કાર્ડ ગેમ, ચેકર્સ વગેરે જાત જાતની ગેમ રમવાનું શીખવાડી દીધું.હવે બાને પણ ફરિયાદ રહી નહીં. બન્નેનો દિવસો આનંદથી પસાર થવા લાગ્યા.હવે તો બા બોસ્ટનની ઠંડીમાં પેન્ટ, ટૉપ પહેરતા પણ થઇ ગયા.આમ બાળકો વડીલોને મોર્ડન ટૅકનોલોજી શીખવે તેઓને રસ લેતા કરે તો વડીલો આગલી જીંદગી ભૂલી પાછળની જીંદગી આનંદથી વિતાવે.