અમારા બાજુના ગામડાઓમાં વાણંદ , કુંભાર , દરજી , મોચી લુહાર . સુતાર . વગેરે ખેડૂતનું કામ કરે એને બાર મહિને ખેડૂત ખેતીની જે પેદાશ થઇ હોય એમાંથી આપે . એક મેર પોતાની ખેત પેદાશનો ઢગલો કર્યો હોય . એની પાસે ખાટલો ઢાળીને બેસે અને હોકો ગુડગુડાવે , અને જે વસવાયુ લેવા આવે એને પોતાની જાતે ન આપતાં એવું કહે કે તારે જેટલું જોઈતું હોય એટલું ઢગલામાંથી લઈજા , એક વખત એક બ્રાહ્મણ આવ્યો , એણે પછેડી પાથરીને એમાં અનાજ નાખ્યું અને પછી પોટલી બાંધીને ઉપાડવા ગયો પણ વધારે વજન હોવાથી પોટલું ઉપાડી ન શક્યો . એટલે મેરને કીધું , આમાંથી થોડુંક પાછું લઈએ લે , મેર બોલ્યો , અમારી સાત પેઢીમાં કોઈએ દીધેલાં દાન પાછાં લીધાં નથી . એટલે હું પાછું લઈને પાપ કરવા માગતો નથી . તું એ પોટકી અહીં રહેવા દે અમે ઘરે આવશું ત્યારે લેતા આવશું ,અને તારે ઘરે પહોંચતી કરી દઈશું .