આ શહેર એના લોહીમાં એવું વણાઈ ગયું છે કે શહેરમાં ફરતી લાલ બસ (એ.એમ.ટી.એસ)નું ટાઇમટેબલ તેને મોઢે છે એમ કહી શકાય. ગયા વર્ષે 2012માં કેન્સરની ટૂંકી માંદગીમાં અવસાન પામેલા પપ્પાની સારવાર માટે સિવિલ હોસ્પિટલ જતી વખતે ગાડીમાં બેસતા એ યાદ કરીને કહેતી કે ચાલીસ વર્ષ અગાઉ 1972માં તે મણિનગરથી સિટી બસમાં બેસીને અહીં આવતી હતી. તે સમયે મારા ફુઆ નટવરલાલ પરીખ કેન્સરની સારવાર માટે ગોધરાથી અહીં આવ્યા હતા. મમ્મી બબુફોઈ (મધુકાન્તાબહેન)ને સધિયારો આપવા અને ટિફિન પહોંચાડવા આવતી, પૂરો દિવસ હોસ્પિટલમાં ફોઈ – ફુઆ સાથે રહેતી.