‘નહિ તો શું ? અરે મૂર્ખ કળી ! તારી સુવાસ – તારી મહેક… તારું સૌંદર્ય કે તારી કોઈ સંપત્તિ ફક્ત પોતાના પૂરતી જ મર્યાદિત રાખવાથી એનો નાશ થાય છે. મારી તરફ જો. હું ખીલેલું ગુલાબ છું. લોકો મને પુષ્પરાજ કહી નવાજે છે. હું મારું સર્વસ્વ લોકો માટે ખુલ્લું રાખું છું. જેને ખુશ્બૂની જરૂર છે એ મને સૂંઘે છે, જેને સૌંદર્ય દર્શન કરવું છે, એ મને નજર ભરી નિહાળે છે. જે દિવસે મેં મારી પાંખડીઓને ખુલ્લી કરી અને જગતને સૌંદર્યની રસલહાણ આપી તે દિવસથી સૂર્યકિરણો મને વધુ ને વધુ સૌંદર્ય અને પ્રકાશ આપી રહ્યાં છે. પોતાની તમામ શક્તિ મને પ્રદાન આપી રહ્યાં છે. આપતાં જ વધુ પ્રાપ્ત થતું હોય છે.’