ટાપુ છોડીને ગામમાં રહેવા કેમ નથી જતા, એમ પૂછતા જીવણભાઇ સોલંકી કહે છે કે, “આ તો અમારા પૂર્વજોનો વારસો છે. એમ કેવી રીતે છોડી દઇએ અને માનો કે છોડવાનું વિચારીએ તો પણ ક્યાં જઇએ. અહીં જે જમીન છે તેમાં નાની મોટી ખેતી કરીને જેમ તેમ પરિવારનો નિર્વાહ કરીએ છીએ. છેલ્લા ૧૦૫ વર્ષથી અમારા વડીલો અહીં વસ્યા છે. અમારું તો જે ગણો તે આ જ છે.” જ્યારે ગલાલબહેન કહે છે કે, “સૌથી મોટી સમસ્યા તો સગર્ભા મહિલાને થાય છે. વહુને છેલ્લા દિવસો જતા હતા ત્યારે દિવસોના દિવસો સુધી અમે સૂતા નહોતા. ગમે ત્યારે દવાખાને જવાનું થાય, રાતનો સમય અને સુવાવડી વહુ-દીકરીને લઇને પાણીમાં મજલ કાપવી, તે કોઇ દુઃસ્વપ્નથી ઓછું નથી. આ સમય પણ જોવો પડે છે.”