અન્ય દેશોની જેમ ભારતમાં પણ સાહિત્ય શ્રાવ્ય પરંપરામાંથી ઊતરી આવ્યું છે. શરૃઆતમાં તે લોકસાહિત્ય સ્વરૃપે હતું. પછી એ જ સમયે તે લોકોમાં મનોરંજનનું સાધન બન્યું. એમાં જે સરસ અને સહજ હતાં તેને હાલરડાં તરીકે બાળમનોરંજન માટે અપનાવી લેવાયાં. જોકે ભણતર જ્ઞાતિ વ્યવસ્થાનો ભોગ બની ચૂક્યું હોઈ બહુમતી વર્ગ તેનાથી અલિપ્ત જ રહ્યો. સાહિત્ય સર્જન પર અમુક જ કોમ-ધર્મનું એકહથ્થુ નિયંત્રણ રહ્યું અને તેના કારણે બાળસાહિત્યમાં રાજા-મહારાજાઓનાં જીવનચરિત્ર અને પૌરાણિક વિષયો જ લાંબા સમય સુધી છવાયેલાં રહ્યાં. ત્યાર પછીના વર્ષોમાં જો પંચતંત્ર અને હિતોપદેશને બાજુ પર મૂકી દેવામાં આવે તો એવી કોઈ કૃતિ નથી જેને વિશુદ્ધ બાળસાહિત્યની કક્ષામાં મૂકી શકાય. હિતોપદેશ તો પંચતંત્રની જ વાર્તાઓનું પુનઃ પ્રસ્તુતિકરણ છે. જોકે તેના આધારે બાળમાનસને અનુરૃપ નવી-નવી વાર્તાઓ વર્ષોવર્ષ ઘડાતી રહી છે. આજે પણ ન માત્ર ગુજરાતીમાં પરંતુ દુનિયાની અન્ય ભાષાઓના બાળસાહિત્ય પર પણ પંચતંત્રની અસર જોઈ શકાય છે.