ફૂડ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં વિદેશી મુડી રોકાણ આકર્ષવા જાણીતા શેફ સંજીવ કપુર સહિતના ૫૦ રસોઈયાએ મળીને ગત અઠવાડિયે ૯૧૮ કીલો ખીચડી પકાવી અને બાબા રામદેવે તેનો વઘાર બનાવ્યો. એ સાથે જ એકાએક ખીચડી લાઇમ-લાઇટમાં આવી ગઈ. ઘણી ગ્રામીણ પ્રજા લાડથી ખીચડીને ‘સેલી‘ કહે છે. ખીચડી રાંધવી માથાકૂટ વગરની અને સહેલી હોવાથી તેને આ ‘સેલી‘નું તખલ્લુસ મળ્યુ છે. સાવ ગરીબના રસોડામાં હાંલ્લાકુસ્તી કરતા ત્યારે પણ ચપટીક ચોખા અને મગ મળી રહેતા. મરચું, ધાણાજીરુ, તેલ… કાંઈ ન હોય તો પણ ચોખા અને મગને સહારે ખીચડી બની જાય અને પરિવાર ટેસથી છાસ ભેળવેલી એ ખીચડીના સબડકા લેતો, જાણે કે બત્રીસ પકવાન જમતો હોય એવા સંતોષથી જમી લે. ખીચડીના તે કેમ કરીને વખાણ કરવા? ભારતવર્ષમાં પુરાણકાળથી અત્યાર સુધી કઈ રસોઈએ સૌથી વધુ ભુખ્યાજનોની આંતરડી ઠારી છે? પ્રશ્નનો જવાબ પળનોય વિલંબ કર્યા વગર આપી શકાય, ખીચડી. આઝાદી સમયે તો આ બેહાલ દેશની અડધોઅડધ કરતા વધુ વસ્તીનું પેટ ખીચડી ઠારતું. ભારત તો પ્રતીકોના પૂજનનો દેશ છે, જેમ જિહ્વાની દેવી સરસ્વતી છે એમ જઠરની દેવી તરીકે ખીચડીની સ્થાપના કરી શકાય. ઘરમાં ખીચડી પણ ન હોવી એ દરિદ્રતાની અવધી છે. એટલે જ ગામડાઓમાં કોઈને તેની ગરીબાઈનું ભાન કરાવવા માટે વાક્ય પ્રયોગ થાય છે કે ‘ખાવા ખીચડી નથી રહી, હવે તોે વાતોના વડા કરવાનું બંધ કર.‘ આજે પણ ખરું ભારત ગામડામાં શ્વસે છે અને આખા ભારતના ગામડાઓનું રાત્રિનું મુખ્ય ભોજન ખીચડી છે. ગામડાના ગલઢેરાઓના મોઢે સાંભળેલું છે કે આજથી પચાસ-સાંઠ વરસ પહેલા ગામડામાં લગ્ન કરવા આવેલી જાન ૪-૫ દિવસ અને ક્યારેક તો અઠવાડિયુ સુધી રોકાતી. જાનૈયાઓ માટે બધા દિવસનું ભોજનનું મેનૂ ફિક્સ રહેતું- ખીચડી, ગોળ અને ઘી. ખીચડીનું ખામણુ(ગોળ કુંડાળુ) કરીને તેમાં પાશેર ઘી નાખીને કિલો-બબ્બે કિલો ખીચડી ખાનારા એ તો ગયા, રહી છે તો માત્ર યાદો.