આ તબક્કે અમે જણાવી દેવા માગીએ છીએ કે આ પ્રકારનાં લગ્ન નિષ્ફળ જ જાય છે એવું કહેવાનો અમારો ઉદ્દેશ નથી. પરંતુ એક પ્રતિષ્ઠિત અખબારમાં પ્રકાશિત કેટલાક આંકડા અમારા મતની પુષ્ટી કરે છે. પાટનગર દિલ્હીમાં પાંચ પારિવારીક અદાલતો (ફેમિલિ કોર્ટ્સ) છે. અહીં દરરોજ નોંધાતા સરાસરી એકસો છૂટાછેડાના મુકદ્દમામાં કમ-સે-કમ પચાસ મુકદ્દમા ‘નેટ’ પરથી યોજેલાં લગ્નોની નિષ્ફળતાના હોય છે. બેંગ્લોરમાં નોંધાતા છૂટાછેડાના મુકદ્દમામાં 25 થી 35 ટકા ‘નેટ’ લગ્નના હોય છે. મુંબઈમાં આ ટકાવારી 15 થી 20 ટકાની અને કલકત્તાની એથીય ઓછી છે. સારું છે; પરંતુ દેશભરની ટકાવારીની સરાસરી શોધવા જઈએ તો છૂટાછેડા માટેના દાવાઓમાં પચીસેક ટકા ‘નેટ’-લગ્નમાંથી છૂટકારો પામવા માટેના હોય છે. પરિસ્થિતિ ઠીક ઠીક પ્રમાણમાં ગંભીર છે. ‘નેટ’-લગ્નો પરદેશમાં વસતાં યુવક-યુવતી સાથે યોજાય છે તે એક પ્રકાર થયો. દેશની અંદર જ ભિન્ન ભિન્ન સ્થળે (કેટલાક કિસ્સામાં તો બબ્બે હજાર કિલોમીટર છેટે) રહેતાં યુવક-યુવતી માત્ર ‘ચૅટિંગ’ કરીને લગ્ન નક્કી કરી લે છે. નેટ-ચૅટિંગની આ ક્રિયા એકાંતમાં થતી હોય છે. મોડી રાતે થતી હોય છે. છોકરો-છોકરી પોતાના બેડરૂમમાં બેસીને પોતાના લેપટોપ પર ‘ચેટિંગ’ કરે છે, પરિણામે આ કે તે પક્ષનાં વડીલોને તો મામલો લગ્ન સુધી પહોંચે ત્યાં સુધી ખબર જ નથી પડતી. છોકરાંઓ વડીલોને પોતાનો ‘નિર્ણય’ જણાવે ત્યાર પછી તપાસને ખાસ અવકાશ રહેતો નથી. છોકરાં લગ્ન કરી નાખવા માટે એકદમ અધીરાં બની ગયાં હોય છે. એમણે તો લગ્નના કોલની આપ-લે કરી નાખી હોય છે.