સંસ્કારી અને રસિક ગણાતા ભાટિયાઓ વિશે એક છાપ એવી છે કે તેમને વેપાર જ વધુ ફાવે અને બીજી પ્રવૃત્તિઓમાં તેમનું પ્રદાન ઓછું હોય છે. પરંતુ સાવ એવું નથી. વેપાર ઉપરાંત આઝાદીની ચળવળથી માંડીને બીજી અનેક પ્રકારની સામાજિક પ્રવૃત્તિઓમાં પણ ભાટિયાઓનું પ્રદાન નોંધપાત્ર રહ્યું છે. ઈ.સ. 1897 માં લોકમાન્ય ટિળકને અંગ્રેજોએ જેલમાં પૂરી દીધેલા ત્યારે જ્યુડિશિયલ ઓથોરિટીએ તેમને જામીન પર છોડવા માટે રૂપિયા એક લાખની માગણી કરી હતી. રકમ તો મોટી હતી જ, પણ મૂળ વાત એ હતી કે અમીર દેશપ્રેમીઓ એ વખતે અંગ્રેજોની સામે થવાનું જોખમ નહોતા ખેડવા માગતા. તે સમયે અનેક ધનિકો લોકમાન્ય ટિળકના મિત્ર વર્તુળમાં હતા, પણ કોઈ તેમને જામીન પર છોડાવવા તૈયાર ન થયું. ત્યારે ખરી હિંમત બતાવી હતી ભાટિયા દ્વારકાદાસ ધરમસિંહે. તે ધરમસિંહ ખીમજી પરિવારના હતા અને કાપડની મિલના માલિક તરીકે તેમનું સારું નામ હતું. ખુલ્લેઆમ અંગ્રેજોનો રોષ વહોરીને, ભવિષ્યમાં તેમને ધંધામાં મુશ્કેલીઓ પડવાની છે તેની તેમને ખાતરી હોવા છતાં તેમણે લોકમાન્ય ટિળકને જામીન પર છોડાવ્યા હતા. આ પ્રસંગ લોકમાન્ય ટિળક 1915 માં ટ્રેનની મુસાફરી દરમિયાન જમનાદાસ દ્વારકાદાસને કહ્યો હતો અને જમનાદાસે તેમના પુસ્તક ‘પોલિટિકલ રિમેમ્બરીંગ’માં વિગતવાર ટાંક્યો છે.