રસપ્રદ રીતે, આ જ રીતે મોટા ભાગનાં ધર્મો ધાર્મિક અને અધાર્મિક કાર્યોનું વર્ગીકરણ કરતાં હોય છે: એ કાર્યો કે જે ભગવાનને ખુશ કરે કાં તો કોઈને સ્વર્ગમાં લઇ જાય તેને ધાર્મિક ગણવામાં આવે છે. આમાં રહેલી જડતાનો એક ક્ષણ માટે વિચાર કરો: અરે જો ધર્મમાં વર્ણવેલાં આદેશ મુજબ હોય તો મારવાને પણ એક ઉચિત અને ધાર્મિક કર્મ તરીકે ગણવામાં આવે છે. જો હું કોઈ પ્રાણીની હત્યા મારા ધર્મમાં વર્ણવ્યા મુજબ કરું તો તે બરાબર છે પણ બીજી રીતે કરું તો નહિ. કોશર (યહૂદી ધર્મ મુજબ મારીને બનાવેલું માંસ) એ સારું અને હલાલ (મુસ્લિમ ધર્મ મુજબ મારીને બનાવેલું માંસ) એ નહિ સારું તો કેટલાંક કહેશે હલાલ સારું અને કોશર નહિ સારું. દુનિયાનાં અમુક ભાગોમાં પ્રચલિત બૌદ્ધ ધર્મ મુજબ પ્રાણીને શ્વાસ રૂંધીને મારવામાં આવે છે અને તેને એમ કહીને યોગ્ય ઠેરવવામાં આવે છે કે આ રીતે મારવાથી રક્તનું એક પણ ટીપું બહાર નથી ઢોળાતું. ભારતનાં ઘણાં પ્રાંતોમાં, હિંદુઓ અનેક દેવ-દેવીને બકરીનું બલિદાન આપે છે. દરેકજણ એમ માને છે કે મારી રીત સર્વશ્રેષ્ઠ છે. તો આ છે શરતીપણું. તેમાં હંમેશા ભગવાન, સ્વર્ગ, મુક્તિ કે તેનાં જેવું કઈક સમકક્ષ હોય તેની ભેટ કે લાભપ્રાપ્તિનું વચન હોય છે.