મને ખાતરી છે કે મારી સાથે આવું બને તે મા કદી ઇચ્છે નહીં. એ તો એવું ઇચ્છતી હતી કે તે પાછી ફરે ત્યાં સુધી હું પવિત્ર, કુંવારી રહું. મને યાદ છે કે હું જ્યારે રજસ્વાલા બની ત્યારથી તે મને પુરુષોની લાલસાભરી આંખોથી બચાવતી હતી. મારો ‘સમયગાળો’ પૂરો ન થાય ત્યાં સુધી બીજા તો ઠીક પણ પિતાજી અને ભાઇને પણ મારી આજુબાજૂમાં ફરકવાની છુટ નહોતી. તે સમયે મા મને ઘડા ભરી ભરીને માથાબોળ નવડાવતી હતી. તેણે મને સોનાનાં બુટિયાં ભેટમાં આપ્યાં હતાં અને મારા ડાઘાવાળાં કપડાંને ધોઇને ચોખ્ખાં કરી આપ્યા હતાં. અને એટલે જ તો આ બધું મને અકળાવી રહ્યું છે. મારી આટલી બધી કાળજી લીધા બાદ તે મને રઝળતી મુકીને કેમ જતી રહી?