જેની પાસે જે હોય તેને એની કદર ન હોય એવું સામાન્ય રીતે કહેવાતું આવ્યું છે. ભારતીય ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ મ્યુઝિકમાં આ વાત સાચી સાબિત થતી હોય એવું લાગે છે. તબલાં, પખવાજ, મૃદંગ, વાંસળી, ઢોલક, વીણા, સરોદ, હામોર્નિયમ, ડમરુ, ડફલી કે સારંગી જેવાં આપણાં પરંપરાગત વાજિંત્રોની ડિમાન્ડ વિદેશમાં વધી રહી છે અને આપણા દેશમાં એની ડિમાન્ડ ઓછી થતી જાય છે. કેટલાંક વાજિંત્રો એવાં છે જેની ડિમાન્ડ આપણે ત્યાં નહીંના બરાબર છે, જેને કારણે આ પ્રકારનાં વાજિંત્રો બનાવનારા કારીગરો અને તેમની કળા જોખમમાં છે. થોડા સમય પહેલાંના એક અહેવાલ પર નજર નાખીએ તો ઓડિશામાં મૃદંગ, પખવાજ, ઢોલ જેવાં કેટલાંક પરંપરાગત ભારતીય વાજિંત્રો બનાવતી અનેક ફૅમિલીઓએ આવકના અભાવે પોતાનું કામ બદલીને પ્લમ્બિંગ, વેલ્ડિંગ, ટેલરિંગ જેવાં બીજાં કામ કરવાનું શરૂ કરી દીધું છે. છેલ્લાં ઘણાં વષોર્થી દેશના અનેક ઠેકાણે આ ક્રમ શરૂ થયો છે. સદીઓ જૂની અને પેઢી દર પેઢી વારસાગત મળેલી કળા ધરાવતા કારીગરો પોતાનું કામકાજ ઓછું કરી રહ્યા છે અથવા બંધ કરીને બીજાં કામોમાં ધ્યાન પરોવી રહ્યા છે. હવે એ દિવસો દૂર નથી જ્યાં આવાં વાજિંત્રો અને એને બનાવવાની ટેક્નિક એમ બન્ને નામશેષ થઈ જાય.