ગાંધીજી એમની ભારતવ્યાપી ઝંઝા જેવી યાત્રામાં ચીખલીને પણ ભૂલ્યા ન હતા. અમારા ગામના સુકાઇ ગયેલા તળાવના વિશાળ પટમાં ૧૯૨૧ના એપ્રિલમાં એક પ્રચંડ સભા યોજવામાં આવી હતી. હું પણ એ આયોજનમાં એક કાર્યકર્તા હતો. મારાં માસીબા (કાશીબાનાં મોટા બહેન) એ સભા માટે વલસાડથી આવ્યાં હતાં. એ આવ્યા હતા ગાંધીજીને નામે લીધેલી બાધા ઉતારવા. એ વાત એમણે મને કહીને ગાંધીજી પાસે એમને લઇ જવાનું કામ મને સોંપ્યું. મારી મૂંઝવણનો પાર રહ્યો નહીં. બાધા એ મતલબની હતી કે એમની દીકરી- મારી માસિયાઇ નાની બહેનનો કાન સખત દુખતો હતો. તે કેમે કરીને મટતો ન હતો ત્યારે માસીબાએ ગાંધીજીની માનતા રાખી ને કાન સાજો થઇ ગયો ! મારી ગમે તેવી ઘેલછાભરી ગાંધીભક્તિ છતાં કેમે કરીને આ વાત ગળે ઊતરે નહીં ને મેં આવા બધા વહેમોમાં નહીં માનવાનું માસીબાને કહ્યું. ત્યારે તેમણે ‘બધા ભણેલા તો નાસ્તિક છો. તમને આમાં સમજણ નહીં પડે.’ એમ કહી મારી સાથે ચર્ચા કરવાની ના પાડી. હું તેમને ગાંધીજી પાસે લઇ જાઉં એ વાત તેમણે જિદપૂર્વક પકડી રાખી.