‘આ સોસાયટીનું નામ તો સરસ્વતી હતું, તો પછી આ મંગલમ્ નામ કેમ ?’ મેં જાણવા માટે પ્રશ્ન કર્યો. એટલામાં સોસાયટીના પ્રમુખ અને શહેરની પ્રતિષ્ઠિત સંસ્થાના આચાર્ય ધાર્મિક અંકલ આવ્યા, તેમણે પ્રશ્નનું સમાધાન કરતાં કહ્યું, ‘આ સોસાયટીના પ્રારંભથી મંગળકાકા ચોકીદારી કરતા હતા. અમે સૌ કાકા જ કહેતા. તેઓ અમને અને અમારાં બાળકોને સાવ પોતાનાં ગણી ઈમાનદારીથી પોતાની સેવા બજાવતા હતા. એક દિવસ અહીં ચોરી થઈ. કાકાએ ચોરોને પડકાર ફેંકી અમારા પડોશીનું ઘર બરબાદ થતાં બચાવી લીધું, પણ જીવ ગુમાવ્યો. બસ, તેમની એ નિષ્ઠાને અમર બનાવવા તથા આવનાર ચોકીદારને તેનો આદર્શ મળી રહે તે માટે અમે હમણાં આ જ મહિને આ સોસાયટીનું નામ ‘મંગલમ્ સોસાયટી’ કરવાનો નિર્ણય કર્યો છે.’ હું ઘડીભર તેમની વાતમાં ખોવાઈ ગયો હતો. એટલામાં સુરેશ અંકલે વાતમાં સૂર પુરાવ્યો, ‘મને તો ઘણી વાર લાગે છે કે ગામડે જન્મીને શહેરોના મોહમાં જન્મભૂમિનો ત્યાગ કરનારા વાસ્તવમાં તેની સાથે દ્રોહ કરે છે. ખરેખર તો ડાહ્યા માણસોએ વિખેરાઈને આવા કોઈ વિસ્તારમાં જઈ પોતાની સુગંધ ફેલાવવી જોઈએ. સમાજમાં આજે પણ ઘણા મંગલો છે, પણ તેમની કદર ક્યાં થાય છે ?’