‘પણ આ શિખા પણ અજબ છે, પહેલાં તો બોવ કહેતી‘તી કે દરરોજનું અપ-ડાઉન કરવું પડે છે, આ હાલાકી ભોગવવી પડે છે, ધક્કા ખાવા પડે છે ને અને જ્યારે ૨ મહિનાની ટ્રેનિંગ પૂરી થઈ તો મેડમ સામેથી મૅનેજમેન્ટ પાસે જઈને એક મહિનાની વધારાની ટ્રેનિંગ માગી આવી! ટ્રેનિંગ તો ક્યારની પૂરી થઈ ગઈ હતી… તેમ છતાં દરરોજ અમદાવાદથી રાણપુર અપ-ડાઉન કરતી અને એમાં જ બીમાર પડી!‘ આ સાંભળતા જ પોતાના વિચારોમાં ખોવાયેલો મથુર ચમક્યો. શું? મેડમે સામેથી ૧ મહિનો ટ્રેનિંગ લંબાવી? કેમ? તેને શિખાના શબ્દો યાદ આવ્યા. ‘જ્યારે કોઈની સાથે કોઈ પણ કામ વિના બેસી રહેવાનું મન થાય, તેને દરરોજ જોવાનું, તેને દરરોજ મળવાનું મન થાય, તેની સાથે ટાઇમ સ્પેન્ડ કરવાનું મન થાય… એને પ્રેમ કહેવાય અને એવું તે વ્યક્તિને થાય તો સમજી લેવાનું કે તે તમને પ્રેમ કરે છે.‘ મથુરના શરીરમાં વીણા, સિતાર, વાંસળી, મૃદંગ, મંજીરા બધા જ વાજિંત્રો એક સાથે વાગવા માંડ્યાં. તે ઊછળી પડ્યો. તેને તેનો જવાબ મળી ગયો. તે હરખઘેલો થઈને દોડ્યો. સારિકાને આશ્ચર્ય થયું. તેણે બૂમ પાડી, ‘અરે, બોર બોય, શું થયું? ક્યાં ભાગ્યો? તારા પૈસા તો લેતો જા‘ મથુર ખુશીમાં, હરખમાં પાછળ ફર્યો, ચમકતી આંખોમાં ઉલ્લાસ અને પ્રેમનો ધોધ વરસાવતો બોલ્યો, ‘સારિકાબેન, એ રૂપિયા હવે અમદાવાદ આપજો. મેડમને કહેજો, હું અમદાવાદ આવું છું, કૉલેજ કરવા!‘