(૫) પ્રવાહણ કહે છે, આ હોિનો પહેલો અક્ગ્ન દેવલોક છે. એિાું દેવો એટલે કે હદવ્ય પ્રાણશક્તતઓ, શ્રદ્ા હોિે છે. (શ્રદ્ા એટલે યજ્ઞિા ુંિનરપી યજિાન પહેલી આહ મત એ જીવાત્િાના પોતાના િનની ભાવનાની આપે છે. તે એની વા નાની છે. એવી વા ના પૂવમક એ આહ મત એ અક્ગ્નિાું અપાય છે, કે િારી અમ ક વા નાઓ આ યજ્ઞ વડે ફળજો.) િતલબ કે, આશા ઉિિુંભયામ કિકમાડુંી િન ઠય, સ્વિમ િેળવવા યજ્ઞ કરે, ત્યારે એના િનની ક્સ્થમત સ્વિમનાું સ ખોવાળી હોવાથી, એ િનવડે સ્વિમિાું જ યજ્ઞ કરતો હોય એવો બની જાય છે) ત્યારે િયામ પછી એ જીવ ોિરાજ ( ોિલોકનો વા ી) થાય છે. (10/76) (૬) બીજો અક્ગ્ન િેઘ છે. (જ્યારે િન ઠયિાું રહેતી ઈંહદ્રયોની હદવ્ય શક્તતઓ ોિરાજથી પણ વધારે ચહડયાતા થવા િાટે) એ ોિરાજને િેઘિા ુંહોિ ે છે. ત્યારે એ વર ાદ થઈને વર ે છે. (૭) ત્રીજો અક્ગ્ન ભૂલોક-પૃથ્વી છે. (િનરપી) દેવો વિામને એ ભૂતળિાું હોિે છે. (એટલે કે વર ાદ પડે છે.) ત્યારે એ જીવ અનાજ બની જાય છે. (૮) પછી એ પ્રાણ શક્તતિય ભાવનાું-દેવો અન્નને નર-અક્ગ્નિા ુંહોિે છે. (િન ઠય એને ખાય છે.) ત્યારે એ જીવ વીયમ બને છે. (૯) પછી દેવો ને પાુંચિા અક્ગ્નરપ નારીિાું હોિે છે. (દેવો એટલે પ્રાણ થવા ઈંહદ્રયો.) ત્યાું એ િન ઠય રપ ધરે છે. (૧૦) ુંાર ચક્રિાું, પૃથ્વી, ચદ્રું, સૂયમ વિેરે બધાું જ, જીવની ફારીિા ું મવશ્રાિ સ્થાનો અથામત પડાવો છે. પૃથ્વીિાું જીવ િન ઠય થતાું પહેલાું, પ્રથિ વનસ્પમત, પછી રતત, પછી વીયમ, પછી (િભમિાું) લોચો, પછી પરપોટો, પછી જન્િવા તૈયાર મશશ થાય છે. ને એવી રીતે, જીવની એ િજલ પૂરી થાય છે. પ્રત્યેક પડાવે છે, એ એવા ક્રિ વડે જ દેહો રપો બદલાતો ચાલે છે. વેદવાળા બ્રાહ્મણો, એ પડાવોના િાિોને પથ અથવા ડકો કહે છે.