આવી રીતે ઉત્સાહપૂર્વક જયયાત્રા ચાલી રહી હતી ત્યાં અમદાવાદમાં એક ગંભીર ઘટના બની. ભદ્રંભદ્રના ભાણેજ મગને એક વંદાને મારી નાખ્યાના સમાચાર આવ્યા. આમ તો જોકે મગને પોતે વંદાને મારી નાખ્યો નહોતો, પણ વંદાના મૃત્યુનું નિમિત્ત તો તે બન્યો જ હતો. એણે વંદાને પકડીને બારીમાંથી નીચે નાખ્યો ને એક બિલાડી વંદાને ખાઈ ગઈ. મગનને તો આ અંગે કશી ખબર પડી નહિ, પણ સોમેશ્વર પંડ્યા નામે બ્રાહ્મણ પડોશીના ઓટલે સાપ નાખી જવા આવ્યા હતા તેણે સરકારી ફાનસના અજવાળે આ ઘટના નિહાળી. સોમેશ્વર પંડ્યાએ એકને વાત કરી, એકે બીજાને વાત કરી, બીજાએ ત્રીજાને વાત કરી ને આખી નાતમાં વાત ફેલાઈ ગઈ. વર્તમાનપત્રોમાં અહેવાલ આવ્યા કે મગને ઉંદર બાફીને ખાધો; કોઈ છાપામાં છપાયું કે મગને બિલાડી દોડાવી ભોંયરામાં સર્પનું ખૂન કરાવ્યું; કોઈમાં પ્રસિદ્ધ થયું કે મગને બંદૂકની ગોળી મારી સાપને વીંધી નાખ્યો. આખા અમદાવાદમાં હાહાકાર મચી ગયો. મગનને નાતબહાર મૂકવાની વાતો થવા લાગી. આ બધા સમાચાર લખીને કોઈએ ભદ્રંભદ્રને સત્વરે અમદાવાદ આવી જવા તાકીદ કરી. પત્ર આવ્યો ત્યારે અમે જમવા બેસવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. ભદ્રંભદ્રે કહ્યું, ‘આપણે સત્વરે અમદાવાદ જવું જોઈશે. આ સમાચારે જન્માવેલી વ્યાકુળતાને કારણે મારાથી ભોજનને પૂરો ન્યાય આપી શકાશે નહિ, છતાં અન્નદેવનો અનાદર ન કરાય એટલે હું જમવા તો બેસીશ જ. તું પણ જમવા બેસ.’ ભદ્રંભદ્રની કોઈ પણ આજ્ઞા મારે મન શિરોધાર્ય હતી, જ્યારે આ તો એકદમ અનુકૂળ આજ્ઞા હતી. એટલે હું પણ એમની સાથે જમવા બેસી ગયો. દશ-દશ લાડુ ખાઈ ઝડપથી અમે ઊઠી ગયા ને રાત્રે અમદાવાદ જવા નીકળ્યા.