જઇતા ખાચર કોઇ પાસે કાંઇ માંગતા નહિ, દાન આપે તો લેતા નહિ. છતા સાધુઓ દરરોજ પાકિ રસોઇ(મિષ્ટાન) જમાડતા. લોકોને મન એ કોયડો હતો કે આ બધો ખર્ચ કોણ ઉપાડે છે. સવંત ૧૮૬૯નુ વરસ કાઠીયાવાડ માટે ભયંકર રહ્યુ હતુ, અન્ન ના અભાવે પશુ અને માનવો રઝળી રઝળી મરી રહ્યા હતા. ભાડલા મા એક વખત આ કાળ માં એક સ્ત્રી નુ મરણ થઇ ગયુ. એનો પતી જઇતાબાપુ પાસે ગયો અને મા વિના બાળકો મરી જશેએમ કહિ કરગરવા લાગ્યો. જઇતા ભગત નુ હ્રદય વલોવાઇ ગયુ, તેઓ એના ઘરે ગયા અને એના બાઇના મૃતદેહ પર નુ કપડું દુર કરી બોલયા, ‘બેન, ઉઠ! તારા બાળુડા ને સાચવ.’ બાઇ ખરેખર ઉંઘ માથી જાગે એમ જાગી જતા જઇતા ભગત ઘરધણી ને કહેતા ગયા, આ કોઠી મા ઘણુ અનાજ ભર્યુ છે એકલપેટો થાતો નહિ અને તુ અને તારા પાડોશી ને ખવડાવજે તો ખુટશે નહિ.’ આમ નાર ને જીવાડી અને જાર પણ અપાવી.