બબલભાઈએ હવે પાકો નિશ્ચય કરી લીધો કે મારે ગ્રામસેવા માટે કૉલેજ છોડીને, ઘર છોડીને ગૂજરાત વિદ્યાપીઠમાં કાકાસાહેબ પાસે પહોંચી જવું. તે વખતની પોતાની મનઃસ્થિતિનું વર્ણન કરતાં એમણે લખ્યું છે : ‘ગામડાંનાં નાગાં-ભૂખ્યાં હાડપિંજરોનાં ચિત્રો અવારનવાર મારી સામે તરવરવા લાગ્યાં. અમે બધા ભણેલાગણેલા લોકો અમારાં વાણી-વર્તનથી જાણે એમનો ક્ષણેક્ષણે ઉપહાસ કરતા હોઈએ એવો અનુભવ થવા લાગ્યો. મારે મારું જીવન બદલવું જોઈએ અને દુઃખી, પીડિત, શોષિત લોકોની સેવામાં લાગી જવું જોઈએ, એવો એક જોરદાર અવાજ મારા દિલમાં ઊઠ્યો.’ આ અંતરના અવાજની વાત બબલભાઈએ આધ્યાત્મિકતાના કે એવા કશાયે અંચળા વિના સાવ સહજતાથી કરી છે. આ સહજતા એમના વ્યક્તિત્વનું એક મુખ્ય પાસું રહ્યું.