થોડીક સમજણ આવી ત્યારથી જ બે’ને મને ઊછેરીને મોટો કર્યો હતો માટે તે મારી માતાની જગ્યાએ પણ હતી. માટે ઘણીવાર હું ઉત્સાહપૂર્વક કહેતો કે હું નસીબવાળો છું કારણ કે મને મારી મા ના લગ્ન જોવા મળશે. ઘરે દીકરીના લગ્ન હોય ત્યારે શું ધમાલ અને ઉત્સાહ હોય તે સૌ ક્યાં નથી જાણતા? આવા સમયે જ કોણ આપણું સારુ ઈચ્છે છે અને કોણ ખરાબ, તે દેખાઈ આવે. મે એવી આશા રાખી હતી કે ૯૦% સારુ ઈચ્છનારા હશે અને ૧૦% ખરાબ. જ્યારે વાસ્તવિકતા તેનાથી ઊલટી જ નીકળી. જેના પોતાના માનતા હતા તેના સાચા સ્વરૂપ જોઈને ખૂબ જ આઘાત લાગ્યો. એ ઉપરાંત લગ્નપ્રથાની તમામ બદીઓને પ્રત્યક્ષ સ્વરૂપે નિહાળી. પ્રથાઓ અને રિવાજોના નામે ચાલતી આંધળી દોડ જોઈ. આવી પ્રથાઓ પાછળના સાચા તર્ક અને કારણો ભૂલી જઈને આપણે માત્ર અંધશ્રધ્ધાપૂર્વક તેને અનુસરીએ છીએ. સૌથી ખરાબ તો એ બાબત લાગી કે જે પરિવાર આ પ્રસંગ યોજે છે, ખર્ચો કરે છે અને કષ્ટો વેઠે છે તેને એ પ્રસંગ માણવા જ નથી મળતો કારણ કે પાર વિનાના વાંધા-વચકા લઈને આપણા જ સગાઓ ઊભા હોય છે. આમ તો આ પ્રસંગ બે વ્યક્તિ અને બે કુટુંબના મિલનનો પ્રસંગ છે પણ તેને સામાજીક-તમાશો બનાવવામાં આપણે ગર્વ અનુભવીએ છીએ. આ પ્રસંગથી બે વાત મારા મનમાં પથ્થરની લકીરની જેમ કોરાઈ ગઈ કે સગા હોય છે તે વહાલા નથી હોતા અને વહાલા હોય છે તે સગા નથી હોતા (મતલબ કે વહાલા હોય તે માત્ર મિત્રો હોય છે) અને કોઈ પણ પ્રથા પાછળ એક તર્ક હોય છે જે ઘણીવાર વર્તમાન સમય સાથે સુસંગત ન પણ હોય. આ પ્રથાઓ વિના થયેલ સફળ લગ્ન અને પ્રથાપૂર્વક થયેલ નિષ્ફળ લગ્ન મે અને આપ સૌએ ક્યાં નથી જોયા?