દોસ્તો, ફરજના ભાગરૂપે હિંસા આચરવી પડતી હોય તો તે જરૂરી છે. કોઈ માણસ કસાઈને ત્યાં પશુઓની કતલ કરવાની નોકરી કરતો હોય તો તેનાથી અહિંસક બની શકાય ખરું ? તે દયાળુ હોઈ શકે પણ હિંસા એનો જીવનધર્મ બની રહે છે. કોઈનું ખૂન કરતા ગુંડાને (અથવા બોમ્બબ્લાસ્ટ કરતાં આતંકવાદીને) પોલીસો એન્કાઉન્ટરમાં મારી નાખે તો તેવી હત્યા પવિત્ર ગણાય. (રીઢા ગુનેગારને ફાંસીની સજા થાય ત્યારે તે રાષ્ટ્રપતિને દયાની અરજી કરે છે. મોટેભાગે રાષ્ટ્રપતિ તેની અરજી માન્ય રાખીને તેને ફાંસીથી બચાવી લે છે. એવી કહેવાતી દયા ‘મૂર્ખામીભરી માનવતા’ ગણાય. આતંકવાદીઓ કે ધંધાદારી ખૂનીઓ દયાને પાત્ર હોતા નથી. કાયદો તેને ફાંસીની સજા ફરમાવે પછી તેની દયાની અરજી માન્ય રાખવી એ થૂંકેલુ ચાટવા જેવી સંવૈધાનિક બેવકૂફી ગણાય) પાકિસ્તાનના આતંકવાદી અજમલ કસાબને ફાંસી થયેલી તે પૂર્વે આખા દેશનો જીવ તાળવે ચોંટી ગયો હતો. (ન કરે નારાયણ ને સરકાર એ શેતાનને ફાંસીને બદલે ‘શતમ્‍ શરદ જીવમ્‍’નો આશીર્વાદ આપી બેસે !) આપણા રાજકારણીઓમાં પણ ૧૬૨ સાંસદો પર કોર્ટમાં કેસો ચાલે છે એથી ક્રિમિનલો પ્રત્યે તેમનો સ્થાયીભાવ ક્ષમાનો જ રહેતો આવ્યો છે. (એમ જ હોય… વાઘ જંગલનો વડોપ્રધાન બને તો તે હરણોને બંદૂકની ફેક્ટરી ખોલવાનું લાયસન્સ નહીં આપે. દીપડો કદી ‘અહિંસા પરમોધર્મ’નું પાટિયું ગળામાં લટકાવીને ફરે ખરો?)