આ પોલીસાણીએ કોઈ સામાજિક કે કૌટુંબિક પોલિસી ઉતરાવેલી હોતી નથી. સહિયારા જીવનના લીધેલા શપથ એકલપંડે જ નિભાવવાના હોય છે. છતે ધણીએ ન-ધણિયાતા થઈને રહેવું શેં ? સહેવું તે શેં ? અને મહાલવું તે શેં ? બધા જ અવસર સાર વગરના. દીકરા-દીકરીની સગાઈ ટાણે કે મકાનના વાસ્તુટાણે પતિદેવની હાજરી માટે કેટકેટલીય બાધાઆખડી રાખવી પડે. એ પછી આ અભાગણીનાં ભાગ ખૂલે તો તેઓ પ્રગટ થાય. એટલો વળી પાડ માનવાનો કે પોતાના લગ્નનું મુરત સાચવી જાણે નહીં તો ખાંડુ મોકલતા એમને શી વાર…. ઉપરથી પાછો હુકમ, તમતમારે પરણીને આવતાં રહો. આગળ જતાં ‘તમતમારે…..’ એ એમનું બ્રહ્મવાક્ય થઈ પડે. રજા નામની મજા આ લોકોના નસીબમાં નહીં. રિટાયર થયે કેટકેટલી રજા બાતલ જાય. કોટવાલસાહેબ બધી જ જવાબદારી પત્નીની ડોકે વળગાડીને દોડે ગામનો કોટ સાચવવા. એટલે પછી સામાજિક કે કૌટુંબિક પ્રસંગે તો સગાંસંબંધી સાથેય કેટલાં રિસામણાં-મનામણાં ચાલે, કેટલીયે ગેરસમજો ઊભી થાય, સંબંધો વણસવાની અણી પર આવી પહોંચે. આ બધું સાંભળવાનું તો આવે એકલી ઘરવાળીને ભાગે જ, ‘કેમ તમારા ઘરવાળા વગર આખું શહેર ચાલવાનું નથી કે શું ?’ હા, પણ સામે અમ ફોજદારની જમાતવાળા સમદુઃખિયા ભટકાઈ જાય તો પછી ‘આવ ભાઈ હરખા, આપણ બેઉ સરખા’ કહેતાંક અરસપરસ દુઃખ જ દુઃખ વહેંચી લેવાના. સુખ તો ક્યાંથી !