ગાંધીજી સાથે એમનો અંતરનો તાર જોડાયેલો. બાપુ શું કહે છે, શું કરે છે, તેની ઉપર સતત ધ્યાન રાખતા, તેમાંથી સાર ગ્રહણ કરી લેતા તથા પોતાના જીવનમાં એનો અમલ કરવા મથતા. બાપુની બાબતમાં એટલા બધા સંવેદનશીલ હતા કે બાપુને કાંઈક પણ થાય તો ખળભળી ઊઠતા. 1932માં ગાંધીજીએ હરિજન-પ્રશ્ને હિંદુઓના અંતરાત્માને ઢંઢોળવા 21 દિવસના ઉપવાસ કર્યા. બાપુના આ નિર્ણયના સમાચાર જાણતાં જ બબલભાઈ બેચેન થઈ ઊઠ્યા. એમણે બાપુને પત્ર લખ્યો : ‘છાપાંઓ દ્વારા તમારો નિર્ણય જાણ્યો અને હૃદય રડી ઊઠ્યું. આંખમાં આંસુ આવું આવું થઈ રહ્યાં. હૃદય રડ્યું એ દુઃખથી કે હર્ષથી, એ કાંઈ કહી શકતો નથી. એવી મિશ્ર લાગણીઓ હતી. છતાં શરીરના દરેક ખૂણેથી અવાજ આવતો હતો કે….. નહિ, એ જ બરાબર છે, એવી તીવ્રતા જ જોઈએ. પણ બાપુ ! રડવા જેવું તો એ છે કે અમારામાં એવી તીવ્ર લાગણીઓ કેમ નથી આવતી ? અમારું અંતર એટલા જુસ્સાથી કેમ બળી નથી ઊઠતું ?’