ખેર! બે’નને વળાવ્યા બાદ હંમેશા એક ખાલીપો અનુભવ્યો છે અને તેને પૂરવા અનેકાનેક પ્રયત્નો પણ કર્યા છે છતાંય એ ખાલીપો ક્યારેય પૂરાયો નથી. જોકે આ લગ્નપ્રસંગ મારી નિષ્ફળતા છુપાવવાનું એક સામાજીક બહાનું બની ગયો હતો. અભ્યાસમાં તો કોઈ રસ પડતો જ નહોતો માટે હું પાસ થઈશ તેવી મને બિલકુલ આશા નહોતી. મને તો શું મારા મમ્મી-પપ્પાને પણ નહોતી. મને યાદ છે કે મારા પપ્પા ભાગ્યે જ મારી શાળામાં આવતા. તેઓ મને બીજા ધોરણમાં શ્રી સ્વામિનારાયણ વિદ્યાલયમાં અને અગિયારમાં ધોરણમાં શ્રી નૂતન વિદ્યાવિહારમાં પ્રવેશ અપાવતી વખતે આવ્યા હતાં. બાકી ક્યારેય તેઓ મારી શાળાની અંદર આવ્યા હોય તેવું યાદ નથી. પણ જ્યારે મારું બાર સાયન્સનું પરિણામ આવવાનું હતું ત્યારે તેઓ આગ્રહપૂર્વક મારી સાથે આવ્યા હતાં. અત્યારે તો બધા વિદ્યાર્થીઓ ઈન્ટરનેટ કે મોબાઈલ પર પોતાનું પરિણામ જાણીને શાળામાં માત્ર ગુણપત્રક લેવા જ જતા હોય છે પણ અમારી વખતે તે સુવિધા નહોતી. પરિણામની આગલી રાત્રિ મારા જેવા ઠોઠ નિશાળીયા માટે અનંત ઓથાર સમી ભાસતી. દર પરિણામના બીજા દિવસે વર્તમાનપત્રોમાં કાંકરિયામાં જઈને આત્મહત્યા કરતા અને ઘરેથી ભાગી જતા વિદ્યાર્થીના સમાચાર જરૂર આવતાં. અરે, તે સમયે પ્રશાસન કાંકરિયા તળાવની આસપાસ પોલીસ બંદોબસ્ત પણ જરૂર કરતી. પપ્પાને કદાચ એજ બીક હશે કે હું પરિણામ લઈને સીધો જ કાંકરિયા જઈશ.