મધર્સ ડે એક જ દિવસ ન હોવો જોઇએ, જ્યારે માતાની વંદના થાય, તેને યાદ કરાય, કાર્ડસ અપાય, તેના પર કૃતિઓ થાય અને પછી સગવડતાથી ભૂલી જવાય. એ તો પશ્ચિમની ભેટ છે. મારી માતાનો જન્મદિવસ આ અઠવાડીયે આવે છે. અને છેલ્લા કેટલાય જન્મદિવસોથી તેને અમે કોઇ ભેટ આપી નથી, તેણે કોઇ દિવસ એ વાત ઉચ્ચારી પણ નથી, કે કોઇ દિવસ આ વાતનું દુ:ખ કે અફસોસ પણ વ્યક્ત કર્યો નથી. મોબાઇલમાં આવતા રીમાઇ ન્ડર ઘણાંય સંબંધોના પ્રહરી છે, એ આપણને આવા મહત્વના દિવસો યાદ કરાવે છે, જાણે યાદ કરાવે છે કે આપણી લાગણીઓ અને સ્નેહની જરૂરત કોને કોને છે. કદાચ તેનું મન એટલું વિશાળ હોઇ શકે કે દર વખતે અમારી શુભકામનાઓથી ચલાવે છે, અમારા જન્મદિવસે પૂરણપોળી કે ગુલાબજાંબુ બનાવતી માંને મેં કદી તેના જન્મદિવસે કાંઇ વિશેષ બનાવતા જોઇ નથી, પરંતુ આ વખતે વિચાર્યું કે તેનો આભાર માનવા મારી પાસે કઇ કઇ સગવડો છે? પૈસા, ભેટ, હોટલમાં ભોજન…. હા, એ બધુંય થઇ શકે, પણ તેને ખરેખર એ બધાંની જરૂરત નથી. મારી પાસે બીજી સગવડ છે મારી અભિવ્યક્તિનું સજીવ સ્વરૂપ, મારા વિચારો, જીવનનું પ્રતિબિંબ એટલે અક્ષરનાદ. અક્ષરનાદ પર એટલેજ આ આખુંય અઠવાડીયું માતૃવંદના સંબંધિત કૃતિઓ મૂકી રહ્યાં છીએ.