પહેલી નજરે સ્ટાઇલિશ લાગતી આ ફિલ્મમાં એટલાબધા ચવાયેલા ક્લિશે નુસખા નાખવામાં આવ્યા છે કે ગણી-ગણીને થાકી જઈએ. લેખક ગમે તેટલો આધુનિક હોય, પણ બાબા આદમના જમાનાના ટાઇપરાઇટર પર જ લખે. અને જેટલું લખે એના કરતાં દસ ગણા વધારે કાગળના ડૂચા ચારેકોર વેરે. વળી એવો કયો ફિલ્મમેકર હશે જે કરોડો રૂપિયાનું મીટર ચડાવીને, આખી જાન જોડીને મલેશિયા શૂટિંગ માટે જાય અને ત્યાં જઈને શૂટિંગ કરવાને બદલે હજી ફિલ્મની વાર્તા લખતો હોય? ચવાઈ ગયેલો ઓવરકોટ અને હૅટ પહેરેલો ડિટેક્ટિવ ગામ વચાળે બાંકડે બેસીને બાઇનોક્યુલરમાંથી જોતો ચોરને શોધે? અને ચોર તેની બાજુમાં આવીને બેસી જાય ને ડિટેક્ટિવને ક્લાસિક સવાલ પૂછે, આપ કિસી કો ઢૂંઢ રહે હો? જૅકલિન ફિલ્મના શૂટિંગ માટે આવી હોવાનું જાણવા છતાંય અર્જૂન રામપાલ પેલીને હડપ્પીયન સંસ્કૃતિ વખતનો સવાલ કરે, ઇતને બડે એસ્ટેટ મેં અકેલી રહતી હો, આપકો ડર નહીં લગતા?