તેમનો આ પ્રશ્ન સાંભળી સ્વામીજી હસ્યા અને બોલ્યા, ‘આમ કેવી રીતે કહેવાય ? આપ કહો છો તે સ્થિતિ થોડો સમય રહી હશે, પણ પ્રાચીનકાળમાં માત્ર ભારતમાં સ્ત્રી અને પુરુષોના સંબંધ ‘પરસ્પર દેવો ભવ ।’ એવા જ હતા. પતિ એ સ્ત્રીઓ માટે પરમેશ્વર હતો, તે જ પ્રમાણે પત્ની પણ પુરુષને પોતાના પ્રાણથીય અધિક પ્રિય જ હતી. પાર્વતીએ માગણી કરવી અને શંકરે તે પૂર્ણ કરવી. સીતાએ કાંચનમૃગની માગણી કરવી અને તેમાંથી થનાર અનર્થ જાણવા છતાં રામે તેની માગણી પૂરી કરવી. કૈકયીની અનર્થકારક માગણી પણ દશરથે પોતાના પ્રાણ ત્યાગી પૂર્ણ કરવી, દ્રૌપદી માટે મહાભારત થવું- આ બધું શાનું દ્યોતક છે ? આ બધી સ્ત્રીઓએ તેમના પતિઓને પોતાના શરીરના ગુણોથી જીતી લીધા હતા, એવું તમને નથી લાગતું ?’