એ અશુભ ઘડી અને આજનો દિવસ. કેટલો લાંબો સમય વીતી ગયો! રૈના એ હાદસામાંથી બહાર ન આવી શકી. સનીના મોત માટે એ હેરીને જ જવાબદાર ગણવા લાગી. ગણતી રહીઃ યૂ કિલ્ડ હીમ. રૈનાનો આ આ આક્રોષ રોષ બનીને પાંગરતો રહ્યો…! વિષાદના અંધકારમાં રૈનાનું જીવન ધીરે ધીરે ડૂબવા લાગ્યું. ડિપ્રેસનના ભારે હુમલાએ રૈનાને છિન્ન-ભિન્ન કરી નાંખી. ચૂલબૂલી રૈના મૌનના મહાસાગરમાં તરવા લાગી. રાતોની રાતો એ જાગતી રહેતી. છતને તાકતી રહેતી. કોઈની સાથે એ બોલતી નહીં. દિવસોના દિવસો એ ખાતી નહીં. જાણે એને કાળનું ભાન જ ન રહ્યું. અરે! ક્યારેક તો એ ખુદને પણ વીસરી જતી. તો હેરીને કેવી રીતે યાદ રાખે?!