‘બસ… હવે હું આગળ એક પણ શબ્દ નહીં સાંભળું !’, કહેતાં હું ઉભો થયો, અને ત્યારે જ મને ખ્યાલ આવ્યો કે રીનાની સોડમાં પેલું બાળક લપાઈને ઉભું છે. હા, એ જ જેની માને મેં મારી નાખી છે ! પણ એની માસુમિયત જોવા છતાં પણ હું પોતાનું કહેવું અટકાવી ન શક્યો, ‘… જો એમ જ હું બધી વાર્તાઓમાં બદલાવ કરતો રહ્યો તો એ વાર્તાઓ ‘વાર્તા’ જ નહીં રહે ! અને હું એ જ કહીશ જે મારે કહેવું છે…! અન્ય લેખકો શું કહે કે લખે છે એનાથી મારા કામને શું !?’ અને મેં ગુસ્સામાં આવી પોતાનો થેલો ખભે નાંખ્યો, અને ઘરને તાળું મારી તંત્રી સાહેબની ઓફીસ જવા નીકળ્યો !