કોઈ કહે “અરે ગાંડા થાવમા ક્યા ગોંડલને ક્યા લૂણસર અત્યારે કલોજી બાપુ કેવા ?” “અરે ન હોય શુ ? આ એનોજ ભાલો ઝબકે આ તાજણ બીજાની ન હોય. નક્કી બાપુના રૂદીયામા રામના દૂત કહી આવ્યા.” “અરરર કલોજી બાપુને મોઢુ શુ બતાવશુ?” એમ બોલી ઘાયલ પડેલા જુવાનો પડખુ ફર્યા. ને સદાને માટે આંખો મીંચી ગયા. કલોજી આવ્યો જાણે સિમાડેથી સૂરજ આવ્યો. આખી રાતના ઊજાગરાથી આંખો રાતીઘૂમ થયેલી. મોઢાના દેવાંગી નૂર પર હાલારની માટીના થર જામી પડ્યા. ઘોડીનામોંમાથી ફીણ ચાલ્યા જાય છે. “બાપુ જરાક મોડુ થ્યુ.” માણસો બોલ્યા. કલાજીના મોમાથી નિસાસો નીકળ્યો જાણે જીવ ગયો. “પણ કાંઈ લુંટાણુ નથી હૉ !” કોઇએ દિલાસો દીધો. “દરબારગઢમાં કોઈ જીવતુ છે?” “એક પંખીડુ પણ નથી ઊડ્યુ.” “શી રીતે?” “દાદો તો ગઢના લબાચા વિખવા આવ્યો પણ મીરાંએ કહ્યુ ખબરદાર કલાજીની ઘરવાળીયુ મારી બોન્યુ છે. આજ કલોજી ગામતરે હોયને જો એના ઓરડા ચુંથાય તો તે પેલા મીરાંને માથે માથૂ ન રહે. એમ કહી એણે દોઢસો ઘોડા નોખા તારવી ગઢ ફરતે વિંટી દીધા બાપુ.!” “એકજ માના બે દિકરા વાહ મીરાંજી ભલે ભાંગ્યુ લૂણસર તને ઓળ્ખયો!” કલોજી બોલી ઊઠ્યા. કલોજી ઓરડે ગયો. લોકોએ માન્યુ કે બાપુના મનની વેદના હેઠી બેઠી ગઇ. ઓરડાની ઓસરીની કોર પર રજપુત બેસી ગયો. બાર વરહની નમણી અને કાલી કાલી બોલતી દીકરી આવી ઊભી રહી. પોતાની ઘોડીના હનામાંથી કાંસાની તાસળી કાઢીને કલાજીએ કહ્યુ “બેટા આ તાંસળીમા ગોરસ લાવજે.” દહી આવ્યુ અંદર મુઠી ભરીને સાકરનાખી. એ ઘોળી કલોજી પોતે પી ગયા. રોટલાના બટકામા અફીણ ભરી તાજણને ખવરાવ્યુ. અફીણ પેટ મા જતા તાજણ થનગનાટ કરવા લાગી. બાપુના પેટમા ઠંડક થઈ. એણે દીકરીને કહ્યુ “લે બેટા હવે મારા દુખણા લે બાપ!” દીકરીની આંખમાથી આંશુ વહેવા લાગ્યા.