આ તરફ ઠાલા વાસેલાં બારણા સામે જોતાં જોતાં મૂળુભાએ વિચાર્યું, ‘રમણના શબ્દો પણ ઠાલા જ હતા ને, ઇ નાનકાને સમજાવે એ વાતમાં બહુ માલ હતો નહીં, ઉલટું સુરીયાના આવ્યા પછી તો જાણે રમણ પણ એનાં રંગે રંગાયો હતો, પહેલા તો સવારે એક અડારી ચા સિવાય એને બીજું કોઈ વ્યસન હતું નહીં પણ હવે સુરીયાની સોબતમાં દિ’ માં ચાર વાર પાનનાં ગલ્લે આંટો મારતો થઇ ગયો હતો. કપાતરું પાહેં પાન બીડાના પૈહા છે પણ હીરા માટ્યે નીરણ કાળજે વાગે છે. હીરાને હાસમ ખાટકીના હાથમાં વેચી પૈસા માટે તેના ગળે કરવત મૂકાવવા તૈયાર થયેલા દીકરાઓને જોઈને મૂળુભાને જીવતર અકારું લાગ્યું, મનમાં વિચાર્યું કે સારું જ થયું, જીવી ભાગશાળી કે વેલ્લી પરવારી. પોતાના પેટે આવા પથરા પાકેલા ભાળીને ઈ તો જીવતે જીવ મરી ગઈ હોત.’