વાતના મૂળ સૂધી જઈએ તો માત્ર ભગવત જ નહીં પણ દરેક માણસ ; જ્યાં સૂધી એના પર દુનિયાદારીના સંકૂલ પડળ ન ચડે ત્યાં સૂધી આવો જ હોય છે. માણસ પ્રકૃતિનો જ અંશ છે એટલે પ્રકૃતિમય થવું એની સ્વાભાવિક ગતિ અને પરિણતિ હોય છે પરંતુ પછી સમય અને સંજોગોનો માર એનો માર્ગ છેક જ ફંટાવી દે છે. કવિને પ્રકૃતિમય અને પારદર્શક બનવું હતું એના મૂળમાં વધારાની હકીકતો એ પણ છે કે એમણે સમજણો થયા પછી અકિંચનતા અને દારિદ્રયને નજરોનજર જોયા – અનુભવ્યા અને ભલભલા ભડવીર લોકોને સંજોગો આગળ લાચાર થતાં જોયા !