શેઠિયા મિત્ર સવારે બ્રેકફાસ્ટ કરે, બપોરે લંચ લે-ઢળતે પહોરે ફ્રૂટ-બિસ્કિટ ખાય એટલે રાતે મને એમના ભેગો જમવા બેસાડે ત્યારે તો પોતે ઝડપથી ઊઠી જાય અને હું તો ભૂખ્યોડાંસ હોઉ. મારે તો ત્રણ દિવસનું ટિફિન જઠરમાં ભરી લેવાનું હોય એટલે જમતાં વાર લાગે અને એય જાણે સમજ્યા કે ઝડપથી પેટની કોથળી ભરું, પણ મારી મુશ્કેલી એ કે મારા એ પરિચિત શ્રીમંત મિત્રને બદહજમીનો રોગ-જમીને ખાધેલું પચાવવા માટે વરલી નાકા સુધી ફરવા પગે ચાલીને જાય – મને પણ લઈ જાય. એમને ખાધેલું પચાવવાની ચિંતા હોય, મને ખાધેલું જલદી પચી ન જાય તો સારું એવું હોય. ફરવા જવું પડે એટલે કલાક પછી પાછું પેટ ખાલી ને ખાલી. એટલે દુકાળમાં અધિક માસ જેવી એક કહેવત મેં બનાવી હતી. ઓછુ ખાધું ને અબઘડી પચ્યું