બીજે દિવસે વહેલી સવારે હું એ જ જગ્યાએ પાછો પહોંચી ગયો. ત્યાં કેટલાક માણસો ભેગા થયા હતા અને ગાયને લીલું કૂણું ખાસ ખવડાવવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. પણ જેવું કોઈ પાસે આવતું તો ગાય પોતાનાં શીંગડાંથી એમના પર આક્રમણ કરતી હતી. હું જ્યારે ગાયની પાસે ગયો ત્યારે એ જરા પણ હાલી નહીં. મેં વાછરડાને સ્પર્શ કર્યો તોય કશું કર્યું નહીં. મેં એને કૂણું ઘાસ આપ્યું, એણે મારા હાથેથી ખાધું. ત્યાં ભેગા થયેલા લોકોને ખૂબ જ આશ્ચર્ય થયું કે ગાય મારા પર આક્રમણ કેમ નથી કરતી. મેં તેમને ગઈકાલની વાત કહી તો તેઓ હસ્યા. તેમને થયું કે હું ગપ્પાં હાંકું છું. તેટલમાં ગાયનો માલિક પણ ત્યાં આવી પહોંચ્યો. લોકોએ એને મારા વિષે કહ્યું. મને લાગે છે કે એ એક જ વ્યક્તિ હતી જે સમજી શકી કે મેં આગલે દિવસે શું કર્યું હશે. આખો વખત ત્યાં રહેવા બદલ એણે મારો હૃદયપૂર્વક આભાર માન્યો અને જો હું ત્યાં આસપાસમાં રહેતો હોઉં તો મારે ઘરે મફત દૂધ પહોંચાડવાનું સૂચન કર્યું. મેં એનો આભાર માન્યો અને કહ્યું કે હું દૂધ પીતો જ નથી. આમ કહીને મેં એ દિવસ મોટા એવા સુંદર વાછરડા તરફ છેલ્લી નજર નાખી લીધી અને ચાલતી પકડી.