વાઘા સ્વામીને પ્રથમ તો થોડો અચંબો થયો પણ પછી સંતોષ થયો કે સાવ કળી સમી દીકરી સમજી, એ જ સારું થયું… બાર વરસની એની કાચી અને કુમળી અવસ્થામાં એના સાધ્વીપણા, આમ તો મારા માટે ઉચાટ હતો… સારું થયું…માતા-પિતાને બત્રીસેય કોઠે દીવા થયા: ‘એમ તો મોંઘી બહુ સમજુ છે હોં… મારો દીકરો…!’ અને મોંઘીબા ઊભાં થઇને વાઘા સ્વામીના પગ પાસે બેસી ગયાં: ગુરુ ગંગા, ગુરુ ગોમતી… ગુરુ કાશી, પંથ કેદાર… બાપુ! હવે તો તમે જ મારાં મા-બાપ… આવાં રૂડાં મા-બાપ મળે એવાં સદ્ભાગ્ય મારા સિવાય કોને મળે?’