‘ના’, એ બોલ્યા, ‘મારું મન માનતું નહોતું. મેં કહ્યું, વોટર ઓફ વર્લ્ડ બનાવું તો ચાલશે ?તો એ બોલ્યા કે ના, વોટર ઓફ બહેરીન કહો તો જ હા, નહિતર ના! મેં કહ્યું વિચાર કરીને કહીશ. વિચાર કરવામાં મેં બે દિવસ કાઢી નાંખ્યા. એ બે દિવસમાં મારે ત્યાં તાળાં તોડાવ્યાં, ચોરી કરાવી. મૂળ મને ડરાવવાના જ આ બધા કીમિયા. ત્રીજે દિવસે મેં ફરી એક વાર વોટર ઓફ ઈન્ડિયાનો ખેલ કરીને તરત જ રાતના ભારતીય લોકોની મિટિંગ બોલાવી. પૂછ્યું કે શું કરવું ? તો ઘણાખરા તમારા જેવા મમમમવાદી નીકળ્યા.કહે કે હા, હા, કાઢી નાખોને મારા ભાઈ. અરે, માનશો ! રશીદખાન મારો સ્પોન્સરર ! એણે પણ મને સમજવવામાં મણા ન રાખી. પણ મારા અંતરાત્માને તો હું માનું ને ? મને કહ્યું, અહીંથી જતા રહેવું બહેતર છે, પણ આપણા દેશના નકશાને નીચે તો નહિ જ ઉતારું, એમાં મારી તો શું, પણ આખા દેશની નાલેશી લાગે છે. રશીદખાન કહે કે ન માનવું હોય તો તમારાં નસીબ. લાવો મારા લાખ રૂપિયા પાછા. મેં તરત જ લાખ ગણી આપ્યા. આટલેથી વાત પતી જતી નહોતી. કારણ કે અમને ખબર પડી કે બાદશાહ સામે ના-ફરમાની સબબ અમને તુરંગમાં ધકેલવાની તૈયારી ચાલે છે, ત્યારે હવે તાબડતોબ ભાગી છૂટવાનો પ્રશ્ન ઊભો થયો. પણ પ્લેનમાં ટિકિટ એમ ચડખાઉની જેમ તો કેમ મળે ? મૂંઝવણમાં હતા. છતાં એરપોર્ટ ગયા તો ખરા જ. ત્યાં ચમત્કાર થયો. એક સરદારજી મળ્યા.’