ધારો કે આપણે કોઈનું કામ કરવાની ‘હા’ ભણી દઈએ એટલે એ જણ તો પછી હરખાતો નિશ્ચિંત થઈ ઘેર જઈને નિરાંતે સૂઈ જશે, પણ ઊંઘવા માટે આપણે ઊંઘવાની ગોળી લેવી પડશે; કેમ કે જનાર તો એનું ‘ટેન્શન’ આપણને ઓઢાડીને મુક્ત થઈને વહેતો થઈ ગયો છે ને કામ કરવાનું બંધન, એની જવાબદારી આપણા માથે આવી પડે છે. ચીંધેલું કામ પાર પાડી આપવા પાછળની આપણી ભાવના બસ એટલી જ હોય છે કે, ‘બાકી વિનોદ ભટ્ટ માણસ પરગજુ, પારકી છઠ્ઠીનો જાગતલ હોં !’ ફક્ત એટલું જ સાંભળવા આપણા કાન સળવળતા હોય છે. મનોવિજ્ઞાનીઓએ શોધી કાઢ્યું છે કે કોઈનેય ‘ના’ નહીં કહી શકનાર માણસ લઘુતાગ્રંથિથી પીડાતો હોય છે, તેનામાં આત્મવિશ્વાસની ભારે ખેંચ હોય છે, તાણ હોય છે ને તેને મનમાં ડર હોય છે કે ‘ના’ કહી દેવાથી પેલાને (કે પેલીને) ક્યાંક ઓછું આવી જશે ને સંબંધમાં ખટાશ આવી જશે તો ? – એટલે તે પોતાના ગજા બહારનાં કામ માટેય ફટ દઈને ‘હા’ પાડી દે છે. કહી દે છે કે, ‘વરી નોટ, તમારું કામ થઈ જશે, બીજું કંઈ ? (પહેલાં પહેલું તો પૂરું કર !) કામ સોંપનાર એટલી ક્ષણો રાજીનો રેડ થઈ જાય છે ને કામ ન થાય તો બેવડો નારાજ થઈ જાય છે ને દેખાય નહીં એવી બારીક તિરાડ બંને વચ્ચે પડી જાય છે, એટલે સંબંધ જો બગાડવાનો હોય તો ચોખ્ખી ‘ના’ પાડીને વહેલો બગાડવો, એમાં અપરાધભાવ ઓછો થશે. આ જ કારણે મારા ગીધુકાકા કહે છે કે જો ભાઈ વિનુ, કોઈને ‘હા’ કહેવામાં ઉતાવળ કરવી નહીં, ને ‘ના’ પાડવામાં વિલંબ કરવો નહીં.