ખરી મુસીબત હવે આવી. ફિલ્મોમાં જોયેલા ને બહેનપણીઓ પાસેથી સાંભળેલા પ્રેમી- પ્રેમિકાના ખટમીઠાં અરમાનો મારા મનમાં ય આકાર લેવા લાગ્યા. એમાંનો લેશમાત્ર પડઘો સાહેબના વર્તનમાં ન જોવા મળતો. એક શબ્દથી કામ ચાલતું હોય તો બે ન બોલે એવા તો એ કંજૂસ. યેનકેન પ્રકારે મારા મનની વાત એમની સમક્ષ મૂકી તો એ કહે, પ્રેમ કરું છું એટલે તો સાથે છીએ. હવે એનો ઢંઢેરો પીટું? મારી તો બોલતી બંધ. મનમાં તો એવો ગુસ્સો આવ્યો…સાહેબ પરેડ ગ્રાઉન્ડમાં ભલે ને અઢીસો સૈનિકોને ઓર્ડર આપે, પણ ‘પ્રેમ’ નામનો અઢી અક્ષર પોતાની જ પત્નીને કહેવામાં દુનિયા આખીને જાણ થઈ જવાની હતી! રિસામાણા મનામણાનો તો સવાલ જ નહોતો, કેમ કે સમેવાળું હાજર તો હોવું જોઈએ ને? ડ્યુટી માટે સાહેબ ક્યારેક મહિનો તો ક્યારેક ત્રણ ત્રણ મહિના ઘરથી દૂર રહેતા. એમના હૂંફાળા સ્પર્શથી મારા દિલમાં પ્રેમનું બીજ તો અંકુરિત થયું જ હતું, પણ એ લાગણીભીના શબ્દોની મીઠી વર્ષાથી વંચિત જ હતું. મેં પણ એમનો સ્વભાવ સ્વીકારી લીધેલો.પણ કદાચ ઈશ્વરે કૈક જૂદું જ ધાર્યું હતું.