ઝાકળ એ કુદરતનો કક્કો છે જે પાંદડે પાંદડે ને વૃક્ષે વૃક્ષે એક નોખી-અનોખી રીતે લિપિબદ્ધ થાય છે. એ પ્રકૃતિએ સારેલાં હર્ષનાં આંસુ છે, એટલે જ તો મીઠાં છે. માણસે આંસુ સાર્યાં તો ખારાં થયાં. પ્રકૃતિ વહેલી પરોઢે કોઈ આનંદઘેલું પ્રભાતિયું લલકારે ત્યારે તે ઝાકળ સ્વરૂપે વૃક્ષે-વક્ષે અને પાને પાને આવીને બેસતું હશે કદાચ, તો જ તેમાં આટલી હળવાશ અને નરમાશ હોયને. તેની ભીનાશ ચાખીને જ ઝાડ જાગે છે. ઝાકળ, આંસુ અને જળ એ એક રીતે જોઈએ તો પાણી જ છે પણ તે બધાને એચટુઓની વ્યાખ્યામાં બાંધવાના પ્રયાસો મિથ્યા છે. ઝાકળને મળવા માટે કૂંપળ જેવા થવું જરૂરી છે. તમે સૂરજ જેવો તાપ રાખીને તેની પાસે જશો તો તે ક્યારેય નહીં મળે. જિંદગીના ઘણા એવા કોમળ ભાવો હોય છે, તેને પામવા માટે તમારે વહેલી સવાર જેવા થઈને તેમની પાસે જવું પડે છે.