રોમા પાતળી તો પહેલે થી જ હતી ને ગોરી પણ, પેરીસની ઠંડકે તો એના વર્ણને ઓર નિખારી દીધો હોય તેમ ત્યાંની પ્રજા જેવી ગોરી દેખાઈ રહી હતી. પ્રેગ્નન્સીને કારણે શરીર ભરાયું હતું. લંબગોળ ચહેરા પર બેબીફેટ જામી હોય તેમ ચહેરો તો બરાબર ગોળાકાર થઇ ચૂક્યો હતો અને એની પર છવાયેલી લાલિમા સાક્ષી હતી વિના લગ્નગાંઠે શરુ થયેલા સુખી સહજીવનની. રોમાના ચહેરા પર ખુશી જાણે સુરખી થઇ છલકાઈ રહી હોય તેમ એનો ગુલાબી ચહેરો ચમકી રહ્યો હતો. વારે વારે આંખોમાં જન્મતું સ્મિત હોઠ પર આવીને ઉભું રહી જતું હતું. આ રોમા કોઈક જૂદી જ વ્યક્તિ હતી, ક્યાં ધીરગંભીર, ઓછું બોલતી રોમા ને ક્યાં વારે વારે હાથ હલાવીને બોલતી રોમા, એ સતત વાતો કરી જ રહી હતી, ન જાણે કેટલી ખુશીની દેગ મમ્મી ને બેન સાથે વહેંચવી બાકી હતી… હૈયામાં ઉછાળા મારતો પ્રેમનો મહાસાગર રેલાઈને સામેનાને સ્પર્શી ન શકે એવું તો કેમ બને?