મારા મનમાં પણ ગંગાજીમાં દીપ તરતો મૂકવાનો વિચાર આવ્યો. પરંતુ બુદ્ધિએ કહ્યું : ‘દીવાઓ તો અસંખ્ય તરે છે. તારે તો કોઈ શ્રમજીવીને મદદ જ કરવી છે ને.’ આવું વિચારીને મેં એક દશેક વરસની બાળાને દીવાની કિંમત પેટે પાંચ રૂપિયા આપ્યા. બાળા દીવો પેટાવવા જતી હતી. પણ મેં એને કહ્યું : ‘તુમ પૈસે રખ લો. મુઝે દીયા નહીં ચાહિએ.’ આ સાંભળીને બાળાને આશ્ચર્ય થયું. આવો ગ્રાહક કદાચ એને કોઈ મળ્યો નહીં હોય. પછી તરત જ એ મારો ભાવ સમજી ગઈ. એ ગંગાજી તરફ ફરી; અને પૂરી તાકાતથી પાંચ રૂપિયાના સિક્કાનો ગંગાજીમાં ઘા કર્યો. હું તો જોતો જ રહી ગયો; ને પછી કહ્યું : ‘પૈસે ક્યોં ફેંક દિયે ?’ બાળાએ ગૌરવભેર કહ્યું : ‘હમ ગરીબ જરૂર હૈં, લેકિન ભિખારી, નહીં હૈં. હમ પસીને કી રોટી ખાતે હૈં. હમેં મુફતમેં પૈસે નહીં ચાહિએ.’