એ જ રીતે સુપ્રજ્ઞાએ પણ શાસ્ત્રજ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યું હતું. પદ્મપુરાણની સુપ્રજ્ઞાએ પુણ્યશાળી મનુષ્યોને કેવી ગતિ પ્રાપ્ત થાય છે તે વિશેના જ્ઞાનનું પ્રદર્શન કર્યુંઃ પુણ્યાત્માઓનો માર્ગ મોટા મોટા પથ્થરોથી બાંધેલો હોય છે. તેના પર દિવ્ય વસ્ત્રો પાથરેલાં હોય છે. આ માર્ગ પર ક્યારેક ગંધર્વ કન્યાઓ અદ્ભુત ગાન ગાય છે. અપ્સરાઓ નૃત્ય કરે છે. ક્યારેક અનેક પ્રકારનાં વાજિંત્રોના તેમ જ વીણાના મધુર અને મનોહર સ્વર થાય છે. ક્યારેક શીતળ વાયુ વહેતો હોય છે અને ક્યારેક પુષ્પોનો વરસાદ વરસતો હોય છે. ક્યાંક શીતળ જળપાન માટે પરબો આવે છે. તો ક્યાંક ક્યાંક ભોજનશાળાઓ આવે છે. વિકસિત કમળોવાળા સુંદર વાવડીઓ આવે છે તો છાયા આપનારાં પુષ્પિત વૃક્ષો ક્યાંક ક્યાંક આવે છે. તેથી પુણ્યશાળી મનુષ્યો સુખેથી માર્ગ પસાર કરે છે. પુણ્યાત્માઓ સુખેથી મૃત્યુ પામી અનેક પ્રકારનાં અલંકારોથી શોભતા ઘોડા પર બેસીને તેમ જ મસ્તક પર ઊંચા દંડવાળાં ધવલ છત્રો સાથે જાય છે. કેટલાક હાથી પર બેસીને જાય છે તો કેટલાક રથ પર આરૂઢ થઈને જાય છે. કેટલાક માળા અને ચંદનથી વિભૂષિત થઈ દિવ્ય આયુધ ધારણ કરી, તાંબૂલભક્ષણ કરતાં રામમંદિરમાં જાય છે. કેટલાક પોતાના દેહની કાંતિથી દસે દિશામાં ઝગમગાટ કરતાં જળચર પ્રાણીઓ દ્વારા યમલોકમાં જાય છે. એમને જોઈને યમદેવ પ્રસન્ન થઈ નારાયણ બને છે. શ્યામ વર્ણ, ચાર ભુજા, પ્રફુલ્લ કમળ જેવાં નેત્રો, શંક, ચક્ર, ગદા, પદ્મધારી, ગરુડ વાહન, સોનાની જનોઈ, કિરીટ, કુંડળ અને વનમાલાથી વિભૂષિત થઈ સુંદર હાસ્ય કરતાં વહનથી શોભી રહ્યા હોય છે. ધર્મરાજ પુણ્યશાળીઓની પરમ પ્રીતિથી મિત્રની જેમ પૂજા કરે છે. તેમને દિવ્ય સુગંધનો લેપ કરે છે. અને તેમને ફળોનું ભોજન કરાવે છે.