ચાર વાગતામાં તો હું સાચે જ ચિંતાગ્રસ્ત થઈ ગયો. મિત્રે મોકલેલ માણસ જો ન આવ્યો તો હું શું કરીશ ? સ્ટેશનની દીવાલ પર ચોંટાડેલા ટાઈમટેબલને જોઈ હું સમજી ગયો કે રાત્રે સાડાસાતે બિલાસપુર પાછા જવા માટે એક ડાઉન ટ્રેન છે. એમાં બિલાસપુર પાછો જઈશ અને ત્યાંથી કલકત્તા. રૂપિયા ખર્ચી ખાલીખોટો આટલે દૂર આવ્યો. અહીં બેઠાંબેઠાંય કશું વળશે નહીં. સવારના નવ વાગ્યાથી લઈ ચાર વાગ્યા સુધી બાંકડા પર બેઠો રહીશ, મારા મનમાં સ્પષ્ટરૂપે આ સ્ટેશનની દરેક વસ્તુ ઊતરતી રહેશે. આખું ચિત્ર મારા મનમાં અંકિત થઈ ગયું છે. વરસાદ થોડો થંભ્યો, પરંતુ સાવ બંધ ન થયો. એટલામાં કેબિનમાંથી નીકળી સ્ટેશનમાસ્તર પોતાના કવાર્ટર તરફ જવા લાગ્યો. જતી વેળા ફરી એક વાર મારી ઉપર કુતૂહલભરી દષ્ટિ ફેંકતો ગયો. એણે એક વાર પણ ન પૂછ્યું કે હું કોણ છું ? છેક સવારનો કાષ્ઠબ્રહ્મની પેઠે અચલ અવસ્થામાં કેમ બેઠો છું ? એ જે કોઈ હોય, સારો માણસ કહેવાય ! વળી પાછું સ્ટેશન સાવ નિર્જન થઈ ગયું. મેઘાંધકારપૂર્ણ એકાકી દિવસ – પાછો હેમંત ઋતુનો ટૂંકો દિવસ. વધુ સમય થઈ ગયો હોય એમ સૂર્ય ઢળતો જતો લાગ્યો. હવે સાંજ પડવાને વાર નથી. આવી સ્થિતિમાં શું કરીશ ? હું માનું છું ત્યાં સુધી, રાત વિતાવવા માટે સ્ટેશનમાસ્તર મને સ્ટેશનના કમરામાં જગા આપશે નહીં. મારે તો બહાર આ બાંકડા ઉપર જ પડ્યા રહેવું પડશે.