જે ગલીને છેડે વાસુદેવ સુખી નિવાસ કરતો હતો તે ગલીને બીજા છેડે એ અમને એક ખોલી પાસે લઈ ગયો. બારણું ખખડાવ્યું. તે ખખડાવતાં જ ખૂલી ગયું. કદાચ અટકાવેલું હશે. અંદરને ઉંબરે એક ક્ષીણ દેહ માથું ટેકવીને લાંબો થઈને સૂતેલો. અવાજથી યા સંચારથી ઊઠી ગયો. ઊઠ્યો ત્યારે ખબર પડી કે ઊઠવું પડ્યું એટલે એ ઊઠ્યો. કષ્ટ પડ્યું. હાડકાંનો માળો ઊભો થયો. આખો હલબલ્યો, હાથ જોડ્યા, વાસુદેવને અમારી ઓળખાણ પૂછી, જે એણે આપી. એટલે મહામહેનતે ખેંચાતી રબ્બરપટ્ટીની જેમ મોંફાડ પહોળી થઈ. તૂટેલી કમાનવાળું તીર તાકે એમ નજર તાકી અને ઢળી પડી. બાજુમાં ઓધરા ઓધરા પ્રાઈમસ અને ટીનની તપેલી પડેલી. માખીઓનું ઝુંડ બણબણે. એ તરફ નજર કરી એટલે મારાથી બોલાઈ ગયું :