બ્રેથવેઇટ શિક્ષક તરીકે વિકસવા નિરીક્ષણ કરે છે, સહ શિક્ષકો, આચાર્ય, અને પોતે જેના આશ્રિત છે તેવા માતાપિતા સમાન વડીલ દંપતી સાથે પણ દરેક ઘટનાની ચર્ચા કરે છે. બાળકોના આદર અને વિશ્વાસ સંપાદન કરવાની દૃષ્ટિ આ બધામાંથી તેઓ મેળવે છે. શિક્ષક તરીકે તેઓ જિજ્ઞાસુ પણ છે. પોતાના વિષયના ઊંડાણમાં જવા એ વાચન કરે છે અને એ વિષયને બહુ રસપ્રદ અને સરળ રીતે વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ મૂકે છે. એમનામાં ધીરજ અને સ્વસ્થતા અપાર છે. વિદ્યાર્થીઓના અવરોધો સર્જવાના પ્રયાસો, કટાક્ષબાણો આ ધાં વચ્ચે એકદમ શાંત રહે છે. એક સહ કાર્યકરની નકારાત્મક વાતોનો પણ શાંતિથી પ્રતિકાર કરે છે. વર્ગશિક્ષણમાં પણ એમના અવનવા પ્રયોગો જેમ કે, વિદ્યાર્થીઓને જ પ્રાધાન્ય આપી, ચર્ચારૂપે વિષય સ્પષ્ટ કરવો, વિદ્યાર્થીઓના દૈનંદિન વ્યવહારમાંની બાબતોને સાંકળી શીખવવું, પ્રત્યક્ષ નિદર્શન દ્વારા સમજ આપવી, એમની વયને કારણે થતી સમસ્યાઓનું સમાધાન, વગેરે અનેક બાબતો ઉદાહરણરૂપ બની રહે છે. એક નીગ્રો વિદ્યાર્થીની માતાનું અવસાન થાય છે ત્યારે સાંત્વના આપવા અને અંતિમ યાત્રામાં જવા વિદ્યાર્થીઓને સૂચવે છે ત્યારે અમે ત્યાં જશું તો લોકો શું કહેશે એવી મૂંઝવણ પ્રગટ થતી જોઈને તેમનાં મનમાં વમળો પેદા થાય છે પણ તેમની વાત શાંતિથી સાંભળી રહે છે. છેવટે એક વિદ્યાર્થિની તૈયાર થાય છે અને બ્રેથવેઇટ જ્યારે એ પ્રસંગે પહોંચે છે ત્યારે જે દૃશ્ય તેઓ જુએ છે તેનાથી તેમની આંખો ભીંજાય છે. ત્યાં આખો વર્ગ એક ખૂણામાં ગંભીર ભાવે એકસાથે ઊભો હતો! વિદ્યાર્થીઓમાં સંવેદના જગાવવામાં પણ તેઓ સફળ થાય છે, જે શિક્ષક તરીકેનું મહત્વનું કાર્ય છે.