રાત્રે એકદમ વિચાર આવ્યો. આજે તો હું ધાબા પર સૂઈશ. આકાશ, તારાઓ અને ચંદ્રને જોતાં જોતાં આંખો મીંચીશ. આલોકને ધાબા પર સૂવું ન ગમતું. ‘જો તો મૌલી, આજે તો પવન પડી ગયો છે.’ અથવા તો ‘આજે તો આકાશ વાદળછાયું છે. વરસાદ પડશે તો ઊંઘ બગડશે’ કે પછી ‘બાપ રે, કેટલો બધો પવન છે આજે !’ રોજ ને રોજ તેનાં જુદાં જુદાં બહાનાંથી કંટાળીને આખરે મેં આકાશ, ચંદ્ર અને તારાઓ સાથેની મૈત્રીનો મારો શોખ છોડી દીધો હતો, પણ આજે તો ધાબા પર પાણી છાંટી આવી ને પછી પથારી કરી સૂતાં સૂતાં આંખ ન મળી ત્યાં સુધી આકાશ સામે જોયા કર્યું, પણ અડધી રાત્રે એકદમ ઊંઘ ઊડી ગઈ અને વળી, આલોક, પિન્ટુ અને ચિન્કી વીંટળાઈ વળ્યાં. થાકીને નીચે ગઈ અને આંખોને જોરથી બીડીને નક્કી કર્યું કે કાલે તો હું ચિત્ર દોરવાનું શરૂ કરીશ જ. આ ત્રણેયમાંથી કોઈનેય યાદ નહીં કરું.