થિયેટર ઑલિમ્પિકના અમદાવાદના ટૅક્નિકલ કૉ-ઓર્ડિનેટર વિદિશા પુરોહિત કહે છે, ‘આપણે ત્યાં વધારે પડતું ડ્રોઇંગરૃમ થિયેટર ચાલતું હોય છે. તેની સામે અહીં વિઝ્યુઅલી અલગ અલગ ભાષાને સમજી શકીએ તેવા પ્રકારના નાટકો ભજવાનાર છે. થિયેટરના દર્શકો જુદા પ્રકારના હોય છે. તે અલગ-અલગ બાબતોને બારીકીથી સમજતાં હોય છે એટલે મને નથી લાગતું કે ભાષાનો પ્રશ્ન અહીં નડે. આમ પણ આ બધાં નાટકો એવાં છે જે વિઝ્યુઅલી એટલાં મજબૂત છે કે ભાષાની અણસમજનો પ્રશ્ન જ ઊભો નથી થતો. ભારતમાં જે અઢાર જગ્યાએ થિયેટર ઑલિમ્પિકનું આયોજન થયું છે તે દરેકનાં કલ્ચર પણ એટલાં અલગ-અલગ છે અને ત્યાંનાં નાટકોને પાછાં જુદાં કલ્ચર ધરાવતાં શહેરમાં લઈને જઈશું. આપણી વાત કરીએ તો હજુ આપણા માટે થિયેટર એક હળવા થવા માટેનું માધ્યમ છે. જ્યારે અન્ય જગ્યાએ તેને બહુ ગંભીરતાથી લેવાય છે. બે કલાકારો, ડિરેક્ટરોનાં કામ વચ્ચે સરખામણી પણ આપણે ત્યાં સામાન્ય બાબત છે. કોમેડી કરવાની તો રીતસરની હોડ લાગી છે. એટલે થિયેટર ઑલિમ્પિકમાંથી આપણે સૌથી પહેલાં તો મગજના તમામ દરવાજા ખુલ્લા રાખીને નવી બાબતોને આવકારવાની તૈયારી રાખવાની છે. બાકી બધું તેની મેળે થઈ જશે. કેમ કે, ઘણીબધી એવી વસ્તુઓ હોય છે જે તરત સમજાતી પણ નથી અને જવાબ પણ નથી આપતી. છતાં જીવનના કોઈ ને કોઈ તબક્કે તે સમજાશે, પણ તેના માટે પ્રથમ તેને સ્વીકારવાની તૈયારી રાખવી પડશે.’