મોટા ભાગના સત્યાગ્રહીઓ સ્વરાજ્ય આવતાં સુધી સત્યાગ્રહીઓ રહ્યા, પણ આત્મારામભાઈ તો આજીવન સત્યાગ્રહી રહ્યા. સ્વરજ્યમાં પણ ‘અસત્ય’ કાંઈ મટી થોડું ગયું હોય ! કાંઈ ને કાંઈ ચાલ્યા જ કરે. 1954માં એક સહકારી મંડળી સામે અને 1956માં છાપાંની શબ્દ-રચના હરીફાઈ સામે બંડ ! એ કોઈની પણ શેહ ન રાખે. સામેનો માણસ જાણે કે એનો મામલો આત્મારામભાઈના હાથમાં ગયો છે એટલે સમજી જઈને જ વાટાઘાટો માટે તૈયાર થઈ જાય. આવા નિત્ય-જાગૃત, સાબદા ગાંધીજનો સરકારે આપેલા તામ્રપત્રને ન સ્વીકાર્યું, ન સ્વાતંત્ર્ય-સેનાનીને મળતા પેન્શનને ! કહેતા- ‘આ બધું મેળવવા થોડા જ લડ્યા હતા !’ સ્વરાજ્ય પછી પણ જાહેર જીવનના સત્યાગ્રહો તો ચાલુ જ રહ્યા. ઘરખર્ચ કેમ ચાલે ? હવે તો સંસાર પણ મોટો થયો હતો. નાછૂટકે દુગાબહેનને નોકરી સ્વીકારવી પડી. 1957ની ચૂંટણી લડવાની આવી ત્યારે ધારાસભા માટે ઊભા રહીને પગે ચાલી ગામડે ગામડે જતા. કેટલે પહોંચી વળે ? ડિપોઝિટ પણ ગુમાવવી પડી, એટલા મત મળ્યા. ચૂંટણીનો મુદ્દો હતો- સંતતિનિયમનમાં કૃત્રિમ સાધનોનો વિરોધ ! 1960માં ગુજરાત રાજ્યમાં ખાંડના કાળા બજારનો પ્રશ્ન હાથમાં લીધો ત્યારે વીસ ઉપવાસ કરવા પડ્યા. આવા તો અનેક સ્થાનિક પ્રશ્નો હાથમાં લઈને લડતા રહ્યા. પરંતુ ભારત સરકાર સામે બે મુદ્દા લઈને જીવનભર ઝઝૂમ્યા. દારૂબંધી અને સ્ત્રીપુરુષ માટે સમાન નાગરિક ધારો.