‘ચંપકલાલ, તમે જગ્યા ગોતી એ બદલ આભાર, પણ એ કોઈની અંગત માલિકીની નથી. તમારી આમાન્યા રાખીએ છીએ, પણ તમારા ‘જુનવાણી’ વિચારો અમને મંજૂર નથી. આવાં ‘વેવલાવેડા’ આજના જમાનામાં જરાય ન ચાલે, ત્યાં મંદિર બનીને જ રહેશે. આ જગ્યાનો વિકાસ થવો જ જોઈએ, ખરું ને ? તમારું બધાનું શું કહેવું છે ?’ આગેવાનો પૂછી રહ્યા ને. ‘ચંપકલાલ તો પાગલ છે, તરંગીલાલ છે, એને ખબર શું પડે…?’ એવા વિચારો વહેતા થયા. ચંપકલાલે તોય એક વધુ પ્રયત્ન કરતાં કહ્યું, ‘ભાઈ, હું વિકાસનો વિરોધી નથી. થોડુંઘણું કરો એ ઠીક છે… પણ જે મૂળતત્વને સાચવીને જમીન બેઠી છે, જગ્યાનો જે આત્મા છે તેનો જ વિકાસને નામે છેદ ઊડી જાય તેનો શો અર્થ ? કુદરતી જગ્યાનો વિકાસ કરવામાં કુદરતનો જ ભોગ લેવાય એ શું યોગ્ય છે ?’ પરંતુ ચંપકલાલનું કંઈ ન ચાલ્યું, ને કામ ચાલતું જ રહ્યું. ત્યાં વિશાળ મંદિર વગેરેનું બાંધકમ થઈને જ રહ્યું. ખાલી જગ્યા ભરાઈ ગઈ. અનેકનાં ‘ખિસ્સાં’ પણ ભરાઈ ગયાં. ભવ્ય ઉદ્‍ઘાટન સમારંભ અને જમણવાર યોજાયો. ચંપકલાલ તે દિવસે ગામની બહાર ચાલ્યા ગયા. જટાશંકર અને ગણ્યાગાંઠ્યા તરંગી લોકો પણ ગેરહાજર રહ્યા. જટાશંકરને હટાવી મંદિરમાં નવા પૂજારીની નિમણૂક કરવામાં આવી હતી.