ફિલ્મનો જન્મ નાટક પછી થયો તેથી શરૂઆતની ‘ટોકી’ ફિલ્મોમાં નાટકની નકલ થતી. ક્રમે ક્રમે ફિલ્મે એક સ્વતંત્ર ચાક્ષુષ (મીન્સ કે વિઝુઅલ) કલા તરીકે કાઠું કાઢ્યું અને ચલચિત્રમાં ‘ચિત્ર’નું મહત્ત્વ લોકોને સમજાયું. ગુજરાતી ફિલ્મો હજી શૈશવમાં છે. હજી ગુજરાતીમાં નાટકીય તરીકાથી સંવાદો બોલાય છે, કેમેરા પ્રેક્ષકના દૃષ્ટિબિંદુથી ફિલ્મ ઉતારે છે અને બે અભિનેતાઓનો સીન હોય તો તે બંને એકમેકની સામે નહીં પણ પ્રે–ક્ષ–કોની સામે જોઈને સંવાદો બોલે છે. અથવા એક જણ બોલતું બોલતું પૂંઠ ફેરવીને બારી પાસે ચાલ્યું જાય છે અને બારીના કાચ સામે ડબલ ડબલ શબ્દોમાં ડાયલોગ બોલે છે:, ‘ત્હો હું ત્હને... ત્હો હું ત્હને કદી માફ નહીં કરું, કદી માફ નહીં કરું.’ પછી સામી વ્યક્તિ ફક્ત એક જ શબ્દ બોલે, ‘પ્હણ...’ અને સંભવ છે કે પહેલી વ્યક્તિ દોડી આવીને બીજી વ્યક્તિનું મોં દાબી દે. અથવા ગાવા માંડે. અલબત્ત, સાચેસાચ જિંદગીમાં આવું ક્યાંય કદી બનતું નથી.