‘જો દોસ્ત ! પપ્પા માટે લાગણી છે એટલે અત્યારે દોડીને ભાવનગર પહોંચી જવાનું મન થાય છે પણ એ શક્ય નથી એટલે તું ચિંતા કરે છે, પરંતુ ચિંતા કરવાથી કોઈ ઉપાય નથી જડતો….’ અનિલ એમની સામે તાકી રહ્યો, ‘મારું નામ સન્મુખરાય દવે. જિંદગીમાં એટલી બધી ઊથલ-પાથલ જોયેલી છે કે અત્યારે તારી દશા સમજી શકું છું. મારી વાત માનીશ.’ અનિલે હકારમાં માથું હલાવ્યું. સન્મુખરાયે પાણીનો ગ્લાસ ગળામાં ઠાલવ્યો. ‘આપણું મન જાતજાતની કલ્પનાઓ કરે છે. આપણાં મોટા ભાગનાં દુઃખ મનના વિચારોમાંથી પેદા થતાં હોય છે. વિકરાળ સંજોગોની કલ્પના કરીને દુઃખી થવું એ આપણી નબળાઈ છે….. મારા અનુભવની વાત કહું…..’ એમણે પાણીનો બીજો ગ્લાસ ખાલી કર્યો. ‘આઠમી ભણતો હતો ત્યારે ભણવામાં પહેલો નંબર પણ ગણિતનું ઘરકામ જરાયે ગમે નહીં. ગોહિલસાહેબ અમારા ગણિતના શિક્ષક. ભણાવે દિલથી પણ ભારે કડક મિજાજ. એમાંય ઘરકામ ના લાવ્યો હોય એ છોકરાની ચડ્ડી ભીની થઈ જાય એવી એમની ધાક. એમાં એકવાર એવું બન્યું કે પતંગ ચઢાવવાની લહાયમાં ઘરકામ બાકી રહી ગયું. બે રજાઓ હતી એટલે અડધી નોટ ભરાય એટલું ઘરકામ આપેલું…… શાળાએ જતાં પગ ઊપડે નહીં એવી બીક…..’