યોજના પ્રમાણે અગિયારેઅગિયાર ઉમેદવારોને કૂવામાં ઉતારવામાં આવ્યા. પછી તો તમામ ઉમેદવારો મૂંઝાયા કે હવે શું કરવું? અંતે તમામ ઉમેદવારોએ કૂવાના તળિયે મીટિંગ કરી (નોંધજો હોં, આ લોકોને પગ હેઠે રેલો આવે એટલે ઈ ગમે ત્યાં મીટિંગ કરે હોં. અત્યારે પણ લોકપાલ માટે દેશના કોઈક કૂવાના તળિયે મીટિંગ થાતી જ હશે). તમામ ઉમેદવારોનાં ડાચાં એરંડિયું પીધા જેવાં થઈ ગયાં. કોઈ પણ મીટિંગ મને હંમેશાં ટૉઇલેટ જેવી જ લાગે છે. એની શરૂઆતમાં ભરપૂર પ્રેશર હોય છે, પરંતુ મીટિંગને અંતે મુખ્ય મુદ્દાઓ પડતા મૂકીને એના પર પાણીઢોળ કરવામાં આવે છે. કૂવાના તળિયે પણ કંઈક આવું જ થયું. એક ધનાઢ્ય ભાવિ સરપંચે ઇચ્છા પ્રગટ કરી, ‘તમે દસેય ઉમેદવારો જો મને ખભાનો ટેકો આપો તો હું તમને એ ટેકાના રૂપિયા આપું. તમારા ખભા પર ચડીને હું બહાર નીકળી જાઉં એટલે હું સરપંચ બની જાઉં. બોલો છે મંજૂર?’