ફ્રેસ્કો-માં ૧૧૯૨ થી ૧૯૯૯ સુધીમાં પ્રકાશિત ચાર સંગ્રહના, ત્રણ વિભાગમાં ઉપરાંત બીજાં નવાં ઉમેરેલાં કાવ્ય, એમ કુલ મળી સત્તાવન કાવ્ય પ્રકાશિત છે છતાં પાછલાં પુઠ્ઠા ઉપર ૫૮ નોંધ્યા છે.આ એકમાત્ર વિગત દોષ સાથે જણાવવાનું કે, ‘ ફ્રેસ્કો’ના કાવ્ય પીડિત સંસ્કૃતિની અનુભૂતિના સ્વર પર આઘાત કરતાં ચિહ્ન કાવ્ય છે.સંપાદક હેન્રી ઇઝરાયલનો સંગ્રહ અંતેનો ઉપોદઘાત અને પીટર કોન્સ્ટેનટાઈનની પ્રસ્તાવના-ગુજરાતી સાહિત્ય જગતમાં મેં કાવ્ય સંગ્રહ પ્રગટ કર્યાં ત્યારે સ્વ.ડૉ.નીતિન મહેતાએ કહ્યુ હતું હું પ્રસ્તાવના લખતો નથી અને વિશ્વ સાહિત્યમાં સર્જકો ,વિવેચકો લખવા તૈયાર છે ,આતુર છે.( આપણે પ્રોત્સાહન આપવામાં સાવ બેદરકાર છીએ અથવા આપણે પક્ષપાતી છીએ.)-કોઈ કવિને વિશ્વ સમક્ષ રજૂ કરવા મથામણ કરે છે,લેશનાકુના કેસમાં બન્ને અભ્યાસીઓ આલ્બેનિયા ગયાં હતાં માહિતિ મેળવવા.-ત્યારે ગુજરાતીઓ આટલા બધાં સંસ્થાવાદી,ચોકઠાવાદી અને એકમેકને ધીક્કારતી સાહિત્ય પ્રજા અને પ્રવૃત્તિ શા માટે છે? ૧૯૮૦થી મુંબઈના સર્જકોની સાઠમારીથી માંડીને આજ સુધી જોયેલાં સર્જકો-વિવેચકો કેવળ નર્યાં ટોળાં હતાં અને છે !!!.ગુજરાતી સાહિત્ય સાચા અર્થમાં ‘સુરરિયલ’ છે,સાહિત્ય પ્રવૃત્તિ ગુજરાતી ભાષામાં મોભાધારી-માલધારી ગતિ-વિધિ છે,ક્યારે અટકશે??– આલ્બેનિયાની યુવા કવયિત્રિને એના વિકાસયુક્ત દ્ર્ષ્ટિકોણ સાથે વિશ્વ સમક્ષ મૂકી આપે છે.આ સંગ્રહની પ્રસ્તાવના દરેક ગુજરાતી વિવેચકે વાંચવી એટલે જરુરી છે કે કોઇપણ કવિને એના સામયિક સંદર્ભો સહિત વાંચો-નહીં કે કેવળ એના ખાનગી જીવનના પ્રસંગો,રાજકીય,સામાજિક પણ-જે કવિતા વિશે દ્રષ્ટિકોણ બદલે છે.આપણે આપણું સંત સાહિત્ય સામાજિક સંદર્ભે -અને તે પણ કાવ્યમાં મળતાં પ્રસંગોમાંથી વાર્તા રૂપે.-તપાસ્યું છે અને ભાષા સંદર્ભે,બોનસમાં.એ રીતિ હજુ પણ ચાલું છેઃ જુઓ રાવજી પટેલ વિશે લખાયેલાં લેખો એના કાવ્ય સંગ્રહ અંતે.(અંગત-ચતુર્થ આવૃત્તિ,૧૯૯૯)કવિતાના વિકાસ સાથે સંસ્કૃતિની ઉથલપાથલ પણ એક વધારે જુદા દ્રષ્ટિકોણથી જોવાય છે,તપાસાય છે.વાંચો પાછલા પુઠા પરના અભિપ્રાય આ સંદર્ભે,અને આ રહ્યાં થોડાં એમાંથીઃ