ઉનાળામાં આખું કુટુંબ દરિયા કિનારે ફરવા જાય. ઘરનું દરેક સભ્‍ય અંત: વસ્‍ત્ર (બિકિની) પહેરી દરીયામાં ન્‍હાય અને બીચ પર તડકો ખાય. છોકરી નાની હોય ત્‍યારથી જ મા – બાપ સાથે આવાં કપડાં પહેરી દરિયે જાય. મોટી થતી જાય તો પણ તે ચાલુ રાખે. પ્રથમથી જ શરમ છૂટી જાય.આપણને પણ તેના જેવો અનુભવ થાય છે. દીકરી મોટી થાય અને ટૂંકા વસ્‍ત્રો પહેરે ત્‍યારે આપણને ખટકે છે. પણ આપણને એ યાદ નથી રહેતું કે નાની હતી ત્‍યારે આપણે જ તેવાં કપડાં પહેરાવ્‍યાં હતાં. આપણે જ તેને ટેવ પાડી હતી. વસ્‍ત્રોની હોય કે બીજી બાબત જે વર્તન જે પ્રવૃતિ બાળક મોટુ થયા પછી કરે તો ઈચ્‍છનીય ન ગણાય તેવી બાબતોથી બાળક નાનાપણથી જ દૂર રહે તે જોવા ની મા – બાપની ફરજ છે. નહિતર પાછળથી ઘણું મોડું થઈ જશે.બાળક નાનું હોય ત્‍યારે આપણને રમતમાં મારે ત્‍યારે આપણે ખુશ થઈએ છીએ, હસીએ છીએ. બાળક જુઠુ બોલો, કોઈને છેતરે, ઉઠાં ભણાવે ત્‍યારે આપણે ખુશ થઈએ છીએ. અમારો દીકરો કે દીકરી ખૂબ ચાલાક છે તેનું ગૌરવ લઈએ છીએ. પણ આપણને બાળકને ખોટો સંદેશો આપીએ છીએ.દીકરો કે દીકરી રાતે પ્રથમવાર મોડા આવે ત્‍યારે આપણે ટોકતા નથી.તેનું ધ્‍યાન દોરતા નથી.પરંતુ મોડા આવવાની ટેવ પડી જાય પછી રોજનો કકળાડ પણ કોઈ પરિણામ લાવતો નથી.