દિલ્લીના સુલતાન દ્વારા થતા સતત આક્રમણો છતાં પણ રાણા કુંભાએ ક્યારેય હાર ન સ્વીકારી. રાણા કુંભાએ પોતાના શાસન દરમિયાન મેવાડને હંમેશા બહારી આક્રમણોથી બચાવી રાખ્યા. મહારાણા કુંભા ઇતિહાસના એકમાત્ર અપરાજિત શાસક હતા. જે કોઈ પણ યુદ્ધ હાર્યા ન હતા. એમની વિજય પતાકા દરેક સંગ્રામમાં બેખૌફ લહેરાતી હતી. સતત સામ્રાજ્યમાં થતા વધારાને જોતા, એમણે પોતાના રાજ્યના વિજય ધ્વજને ચિત્તોડગઢ પર ૯ માળ અને ૩૭ મીટર ઉંચો સ્તંભ બાંધીને લહેરાવ્યો હતો. રાણા કુંભાએ પોતાના જીવનમાં રાજ્યની રક્ષા ખાતર કેટલાય યુધ્ધો લડ્યા હોવા છતાં, દરેક વખતે અપરાજિત રહ્યા. લોક કથાઓ તો એવું પણ કહે છે કે જ્યાં સુધી રાણા કુંભા સાથે તલવાર રહેતી, ત્યાં સુધી એમનો અંત કરવાની ક્ષમતા કોઈ જ દુશ્મનમાં ન હતી. છતાય એમના જ પુત્ર ઉદય સિંહ પ્રથમે (જેને ઇતિહાસમાં ઉદા સિંહ તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે.) એમને મારી નાખ્યા. ( જો કે આ ઘટનાના પણ બે પ્રસંગો લોક વાયકામાં સાંભળવા મળે છે. એક કથા એવી છે કે એકલિંગજી મંદિરમાં શિવની આરાધના કરતી વખતે જ્યારે રાણા શિવલિંગ સામે જુક્યા ત્યારે જ એમનું મસ્તક છુપાઈને ઉભેલા ઉદા સિંહે ઉતારી લીધું. જ્યારે બીજી લોકવાયકા એવી પણ છે, કે અશક્તિના બહાના દ્વારા ઉદય સિંહ પ્રથમે રાણા કુંભાને છેતરીને દુર્ગ પર ઉભેલા રાણાને પાછળથી ધક્કો મારી દીધો હતો. આ બંને લોક વાયકાઓમાં વાસ્તવિક તથ્યનો મેળાપ જોવા મળે છે.). ત્યાર બાદ એણે પિતાની સત્તા સંભાળી લીધી. ઉદય સિંહ પ્રથમ એક ક્રૂર અને લાલચી શાસક હતો. પાછળથી જેને એના જ ભાઈ રાયમલ સિંહે મારી નાખ્યો. અને ૧૪૭૩માં રાયમલ સિંહ મેવાડના સિંહાસન પર આવ્યો.