આચાર્ય શ્રી વૃદ્ધવાદી ગુરૂને ઉજ્જૈન આવ્યા પછી શ્રી સિદ્ધસેન સૂરિજી નિરંતર અતિ વ્યવસાયમાં રહેતા હોવાથી તેમની પાસે જવાનો અવસર મળ્યો નહી.ત્યારે તે ગુરુદેવ ભોઈ (ડોળી ઉપાડનાર)નું રૂપ ધારણ કરી ઉપાશ્રય પાસે ઉભા રહ્યા.પછી જયારે શ્રી સિદ્ધસેનસૂરિ સુખાસનમાં બેસી રાજદ્વારે જવા નીકળ્યા ત્યારે વૃદ્ધવાદીએ એક ભોઈને ઠેકાણે રહી પાલખી ઉપાડી;પરંતુ પોતે અતિ વૃદ્ધ હોવાથી ધીમે ધીમે ચાલતાં હતા.તે જોઈ સિદ્ધસેન બોલ્યા કે " ભૂરિ ભાર ભરાકાન્ત: સ્કંધ: કિ તવ બાધિત ? " (મતલબ હે વૃદ્ધ ! ઘણાં ભારના સમુહથી દબાયેલો તારો સ્કંધ શું તને બાધા પમાડે છે ?) અહી બાધતે એવું આત્મને પદનું રૂપ બોલવું જોઈએ તેને બદલે બાધિત એવું પરસ્મૈપદનું અશુદ્ધ રૂપ શ્રી સિદ્ધસેન બોલ્યા.તેને ઉદ્દેશી શ્રી વૃદ્ધવાદી બોલ્યા " ન તથા બાધતે સ્કંધો યથા બાધતિ બાધતે " ( હે સૂરિ ! તમે વાપરેલો બાધિત પ્રયોગ જેવો બાધા -પીડા કરે છે તેવો મારો આ સ્કંધ મને પીડા નથી કરતો.) તે સાંભળી પોતાની ભૂલ જાણી સિદ્ધસેન ચમત્કાર પામ્યા.ભૂલ કાઢનાર પોતાના ગુરૂ જ છે એમ જાણી તરત જ તેઓ પાલખી માંથી નીચે ઉતર્યા અને ગુરુના પગમાં પડ્યા.ગુરુએ તેમને પ્રતિબોધ પમાડી ગચ્છમાં લીધા.