બધાં જમીને સૂતાં. રાત્રે સાડા દસ વાગ્યે બાપુજીને પેટમાં દુઃખાવો ઊપડ્યો. થોડી વાર તો પડ્યા રહ્યા, પણ પછી વેદના અસહ્ય થતાં મારાં મોટાં બહેન અને બાને ઉઠાડ્યાં. હું પણ જાગ્યો. ગરમ પાણીની કોથળીનો શેક, હિંગ વગેરે ઘરગથ્થુ ઉપચાર શરૂ કર્યા, એમ માનીને કે સવાર સુધી રાહત રહે, તો પછી તરત ડૉક્ટરને બતાવાય. પણ તેમની વેદના વધતી જતી હતી. મધરાતે મારી પડોશમાં રહેતા ડૉક્ટર છોટુભાઈ પટેલને જગાડ્યા. તેમણે તપાસીને દવા આપી અને કહ્યું, ‘સવારે ટેસ્ટ લઈશું.’ પણ તેમની દવાની કાંઈ અસર થઈ નહીં. સ્થિતિ બગડતી ચાલી. અસહ્ય વેદના થતાં અકળાઈને બેઠા થાય ને પાછા સૂઈ જાય. બેચેની વધતી ગઈ. પરોઢિયું થતાંમાં તેમની શક્તિ હણાઈ ગઈ હોય તેવી ચહેરા પર ફિક્કાશ આવી ગઈ ને પછી તરત શાંત થઈ ગયા. અમારો અવાજ સાંભળીને પાઠકસાહેબ અને હીરાબહેન જાગી ગયાં. બંને મેડા ઉપરથી નીચે આવ્યાં. પાઠકસાહેબે પગની પિંડી ઉપર હાથ મૂક્યો તો શરીર ઠંડું પડી ગયું હતું. પ્રાણ ચાલ્યો ગયો હતો.