મારા માટે આ પ્રહાર મર્માઘાતી નિવડ્યો. હું એકદમ જમીન પર પટકાયો. તેઓ મને માત્ર લેખક માનતા હતા, સર્જક નહીં- એવો સ્પષ્ટ ચાબૂક એ શબ્દોમાં હતો. હું સમસમી ગયો. ‘તમે મને સાચી રીતે ઓળખો છો ?’ જેવા મારા પ્રશ્નના જવાબમાં તેમણે નિખાલસપણે કહ્યું કે તેઓ મારી કોલમની નામનાથી વાકેફ હતા, પણ ‘ચિત્રલેખા’માં છપાયેલા મારા લેખો સિવાય કે એમાં છપાયેલી બે-ત્રણ નવલિકાઓ સિવાય મારું કશું વાંચ્યું નહોતું. ધાર્યું હોત તો તેઓ કટાક્ષમાં મને કહી શક્યા હોત કે હા, હા, ભાઈ, મને ખબર છે કે તમે કેવું લખો છો ! આમ કહ્યું હોત તો મારાથી કોઈ પ્રતિવાદ થાત નહીં, પણ એમની નિખાલસતાએ મને દુભાવ્યો. હું ઘવાયો. કંઈક બોલવા જતો હતો, પણ એ નાનકડી મહેફિલની ઠઠ્ઠા-મશ્કરીમાં એ વાત જ રોળાઈ-ટોળાઈ ગઈ. પણ મારી ગમગીની ગઈ નહીં. હું મનમાં ને મનમાં ઓસવાયા કર્યો. મને ચેન ત્યારે જ પડે તેમ હતું કે જ્યારે હું તેમને મારી સર્જક તરીકેની (જેવી હોય તેવી) ઓળખ આપું.