સૌ મહેમાનો વિદાય થયા હતા. સાંજના પાંચેક વાગ્યા હશે. અમે સૌ ધાબા પર બેઠાં હતાં. પપ્પા સુરેશઅંકલ સાથે ભૂતકાળમાં ખોવાઈ ગયા. તેમની વાતમાં મને પણ રસ પડ્યો. પપ્પાએ સુરેશ અંકલને દાહોદમાં સ્થાયી થવા બદલ અભિનંદન આપ્યાં. પછી સમૃદ્ધ જણાતી સોસાયટી અને સામે ગારમાટીનાં મકાનોમાં રહેતા આદિવાસી યુવાનોમાં તેમની સારી છાપ વગેરેની છેલ્લા પાંચેક દિવસની અનુભૂતિ થતાં પપ્પાએ સુરેશઅંકલને પૂછ્યું, ‘યાર સુરેશ, ખરેખર મને એ સમજાતું નથી કે હું વર્ષોથી અમદાવાદમાં એ જ સોસાયટીમાં રહેતો હોવા છતાં હજી બધા સભ્યોને પૂરેપૂરા ઓળખતો પણ નથી, ને તેં આટલા સમયમાં આવી લોકપ્રિયતા કેવી રીતે કેળવી ? ને આવી સુંદર સોસાયટીનું આયોજન કેવી રીતે થયું ?’