રંજન પોતાનાં પુત્ર ગોપાલને તો આંખો પર બેસાડતી. તેની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરતી જ્યારે રતનને તો પેટ ભરાય એટલું ખાવાનું’ય માંડ માંડ મળતું. આમને આમ રતનનાં દરેક સ્વપ્નો જાણે રૂંધાવા માંડ્યા અને જાણે તેનાં મૂળ જમીનમાં બેસે તે પહેલાં જ ઉખડવા માંડ્યા. તેનો અવાજ અંદર જ ઘૂંટાઈને રહી ગયો. તેની દરેક ઈચ્છાનું જાણે બાળમરણ થયું હતું અને ધીરે ધીરે ઉછળતી કુદતી રતન એક સાવ અબોલ પત્થરની જેમ મૌન થઈને રહી ગઈ.