હું મારા બેડરૂમમાં ગઈ. વિનુ ટીવી જોઈ રહ્યા હતા. મેં એમને પૂછ્યું, “સવિતાનું શું કરવું છે? નવો પાસપોર્ટ બનાવીને, થોડા પૈસા આપીને, ટિકિટ કઢાવીને ઈન્ડિયા મોકલી આપીએ?” વિનુએ કહ્યું, “સાઉન્ડસ ગુડ ટુ મી” બીજે દિવસે, અમે સવિતા સાથે વાત કરી. “સવિતા, અમે તને થોડા પૈસા- ૫૦ થી ૬૦ હજાર જેટલા- ઈન્ડિયામાં આપી શકીએ અને અહીંથી તારી વન-વે ટિકિટ કઢાવી શકીએ. તારો નવો પાસપોર્ટ અને વિઝા પણ બનાવી લઈશું. આ બધું કરવામાં સમય તો લાગશે.” સવિતા કહે, “મને કામ પર રખાવી ન દો? હું થોડુંક કમાઈ લઈશ.” સવિતાનો નવો પાસપોર્ટ અને વિઝા થતાં પાંચથી છ અઠવાડિયા થવાના જ હતાં. પ્રારંભના ત્રણ અઠવાડિયામાં, સવિતાને, મેં, છ જુદા જુદા ડોક્ટરોને ત્યાં બેબી સીટીંગ માટે રખાવી. બધેથી બેચાર દિવસોમાં એ પાછી આવતી! એને ક્યાંય ફાવતું નહીં. મોટે ભાગે, એને મેમસાબ ન ગમતી અને મેમસાબોને એ ન ગમતી! ત્રીસ વરસની હસમુખી સવિતા, નમણાં નાકનકશાવાળી હતી. અમને ઓલમોસ્ટ યુનેનીમસલી ફીડબેક મળતાં કે સવિતા બધાના પતિ સાથે ફ્લર્ટ કરે છે! મને અને વિનુને સમજાતું નહીં કે અમે પણ શું કરીએ! ત્રણ અઠવાડિયા પછી તો મારે એને માટે કામ શોધવાની જરૂર ન રહી! જે ઘરોમાં કામ માટે જતી એમની ફોનની ડાયરીમાંથી એમના દેશી મિત્રોના નામ-નંબર, લખી જ ન લેતી પણ, મોઢે કરી લેતી! પછી, ત્યાંથી જ કોલ કરીને કહેતી કે જો એને વધુ પૈસા આપવા તૈયાર હો તો એને લઈ જાવ! થોડા મિત્રોએ અમને ફરિયાદ કરી. મેં અને વિનુએ દિલગીરી અને શર્મિંદગીથી સોરી કહ્યું. તકલીફ એ હતી કે ચાર કે છ દિવસો સુધી ટકતા એના એમ્પ્લોયમેન્ટની વચ્ચેના ગાળામાં, એ અમારે ઘરે, ક્યારેક રાઈડ માગીને તો ક્યારેક ટેક્સીમાં આવતી. એને કમાણીની સમજ પડી ગઈ હતી! અમારા ઘરેથી ત્રણેક દિવસોમાં પાછી પોતે જે નામો નંબરો મોઢે કરી લીધાં હોય એમને ફોનો કરીને કામ મેળવી લેતી. વિનુ કહેતા, “આપણે ભૂલ કરી. સવિતાને એના મોટેલ ઓનરના નામ એડ્રેસ વિષે પૂછી લેવું હતું. આપણે પણ સચ્ચાઈ જાણવાની પરવા ન કરી.” એકવાર એ જોબોની વચ્ચે, અમારે ત્યાં આવી હતી, ત્યારે અમે એના પાસપોર્ટ અને વિઝા એને આપ્યા અને એને પૂછ્યું, “તારે ક્યારે પાછા જવું છે, જો કહે તો એની વન વે ટિકિટ કઢાવી લઈએ!” એ બોલી, “મેમસા’બ, પાછા કોને જવું છે? મારે તો અહીં જ રહેવું છે. પણ હું તમને બેઉને કદી નહીં ભૂલું.” એના પછી, બે દિવસમાં એને પાછો બીજો જોબ મળી ગયો અને એ ગઈ.