પીરસવામાં વાનગી અગત્યની છે. જેને ભાગે પૂરી-કચોરી-ઢોકળાં જેવું પીરસવાનું આવે તેને ભારે નિરાંત. આ ફટ ઉપાડ્યું ને થાળીમાં મૂક્યું. પણ ઊંધિયું, ચટણી-કચુંબર પીરસનાર ઊંધો થઇ જાય. તેનું પોતાનું જ કચુંબર થઇ જાય. ‘બે-ત્રણ મુઠિયાં નાખો ને?’ એવી બેહૂદી માંગણી થશે ને પેલો રસાથી તરબોળ ઊંધિયામાં તરતા અનેક દ્રવ્યોમાંથી મુઠિયાં ગોતવા મથશે. એ મુઠિયાંવાળો મુઠ્ઠી વાળીને ભાગી છૂટશે ને ત્યારે પીરસનારે જાણે કેમ મોટો ગુનો કરી નાખ્યો હોય એમ જમનારો જમ બની જશે. ઘૂરકશે. ‘તને પીરસતા જ ક્યા આવડે છે?’ પછી બાજુવાળાને કહેશે, ‘સાવ ડફોળ છે.’ ને જો બાજુવાળો એમ બાફી દે કે ‘એ મને તો છાનોમાનો બે મુઠિયાં આપી ગયો!’ તો તો પછી…! ઘણા શાક નહીં, પણ એનો રસો માંગે છે. ચટણીમાંય આવું થાય છે. એક તો બે જાતની ચટણી, બે જાતના કચુંબર. ‘ચારમાંથી કયું લેવું? બધુંય લેવું?’ એ વિચારમાં ઘણો સમય કાઢી નાખે ને પેલાને આ જમનારાની ચટણી કે છટણી કરી નાખવાનું મન થઇ જાય. એ લોકો રોકશે ને બીજા પીરસણીયા એને ટોકશે એ લટકામાં. ‘તું આમ ઠોયાની જેમ ઊભો છે શું? તું બધાને બહુ આડો આવે છે. ઝડપ કર. ઢીલો ભારે તેમાં. આખી પંગતને બધું પીરસાઈ ગયું. તું હજી અડધેય નથી પહોંચ્યો…!’ પણ બિચારો ક્યાંથી પહોંચે? જમનારો કહેશે, ‘એક કામ કર. કોબીનો સંભારો નાખી દે. સાવ ઓછું કાં પીરસ? નાખ જરાક હજી. ને મરચાં તો નાખ! જો પેલી બાજુ દેખાય…! ને હા, આવ્યો જ છે તો ભેગાભેગી લસણની ચટણીય પીરસતો જા.’ પેલો આગળ જવા જાય ત્યાં તેને પાછો બોલાવશે. ‘એય.. એમ કર. કોથમીરની ચટણીય નાખી દે ને?’ પીરસનારને એમ થઇ જાય કે આ અક્કલના ઓથમીરને લમણે બરાબરની એક ‘નાખી’ હોય તો કેવું રહે?