સોનલના દાદી પણ વેશ્યા હતી, અને તેની મા પણ અને પંદર વર્ષની ઉમંરે તે પણ વેશ્યા બની ગઈ, તેને સ્કુલમાં જવુ હતું, ભણવુ હતું, અને રમવુ પણ હતું, પણ જો સોનલ આ બધુ કરે તો ધંધો કોણ કરે, તે માંડ ચાર-પાંચ ચોપડી ભણી હશે, ત્યાં તેને સ્કુલમાંથી ઉઠાડી ધંધે બેસાડી દીધી, હજી તો તે જીંદગીને સમજવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી, ત્યાં તેની રોજ, દર કલાકે જીંદગી પીખાઈ રહી હતી, સોનલે મને કહ્યુ હું રડતી હતી, મારે આ કામ ન્હોતુ, કરવુ પણ મારી માં કહેતી કે વાડીયાની તુ કઈ પહેલી છોકરી છે કે તારે આ કામ કરવુ નથી, આમ કરતા કરતા પાંચ વર્ષ વહી ગયા, હવે તો આંસુ પણ સાથ આપના ન્હોતા, ત્યાં એક દિવસ અનીલ આવ્યો, તે તેનો નવો ગ્રાહક હતો.