મ્રુગેશભાઇ.ખુબ જ મનનીય લેખ.અભિનંદન.ખુબ સરસ વાત તમે કરી છે.જ્યાં પ્રેમ લાગણી હોય ત્યાં ફરજ ને માલિકી જેવા ભાવો થોડા આઘા રહે તેની એક અલગ જ મજા છે.આ સદર્ભમાં એક નાની વાત મુકવાનું મન થાય છે. ઉંચા પર્વત પર એક છોકરી કાખમાં નાનું છોકરું લઈને જતી હતી. કોઈકે પૂછ્યું,’અલી છોકરી એક તો ઊંચું ચડાણ એકલા ચડતાય થાક લાગે જયારે આમાં તો તારી કેડે છોકરું ! તને થાક નથી લાગતો ?’ છોકરી હસીને પ્રેમ અને ખુમારીથી બોલી, ‘ થાક શેનો લાગે ?” એ તો મારો ભાઈ છે.” ‘ લોક મિલાપ ટ્રસ્ટના બનતા સુધી ‘વીણેલા મોતી’ નામના પુસ્તકમાં આ પ્રકારની એક લાગણીસભર વાત પ્રસિદ્ધ થયેલી છે. વાહ મ્રુગેશભાઇ અભિનંદન.ઘરના કે મિત્ર માટે કશુંક કરીએ એમાં ઢોલ વગાડવાનું મન જ ન થાય તો સમજવું એ આપણે કે એ સ્વજન નથી.ખુમારી વિશ્વાસ બરાબર, પણ એમાં કોઈને નીચા દેખાડવાની કે સામેના માણસે કરેલો ગણ ભૂલવાની વાત ન આવે એની મજા છે.