કામ પતાવી હું અને રાકેશ ફરીથી નદી તરફ લટાર મારવા નીકળ્યા, અને મનભરીને નદીમાં નાહ્યા પણ ખરા. અને રાત્રે થાકી-હારિને ઘરે આવી પથારીમાં પડતું મુક્યું. પણ ભાભીના ગયા બાદથી જ મારું મન તેમની વાતોમાં અટવાતું હતું. એમના ઘડેલા રોટલાનું ઋણ તો મારે પણ ચુકવવું હતું, પણ કેમેય કર્યે રસ્તો જડતો ન’તો. અને એમાંય મને ખરો રોષ તો લાલજી પર ચડતો હતો. એમ તો સાલો અસલ સાંઢ જેવો છે, એવા તો દસ બાવાઓને ભોંય ભેગા કરી મુકે. પણ જ્યાં સવાલ પત્નીના ચારિત્ર્ય પર આવ્યો ત્યાં તો રાજા રામ પણ ફસકી પડ્યા, ત્યાં આ લાલજીની તો વળી શી વિસાત ! અને જે ઘરના મામલામાં ખુદ ઘરધણીનું કંઈ ન ચાલતું હોય, ત્યાં વળી હું કોણ બોલવા વાળો ! આવા જ કંઇક વિચારો કરતા મેં આંખો મીંચી દીધી.