અાપણે ત્યાં નારીને પૃથ્વી સાથે, ધરતી માતા સાથે, જુદે જુદે સન્દર્ભે સરખાવી છે. પણ ના, અહીં એ વાત તો છે જ નહીં ! અહીં તો પૃથ્વી અને નારીદેહને અમસ્તાં juxtapose કરી જોતાં જ એક જુદું ને જાદુઈ વિશ્વ ખૂલી અાવે છે ને એની સ્તો મજા છે. જયંત પાઠક તથા અન્યોની કવિતામાં પૂર્વે અાવાં અન્યોક્તિઅો, રૂપકો કે પ્રતીકો પ્રયોજાયેલાં છે, પણ અહીં અછાંદસ-બલકે ગદ્યકાવ્યના લિહાજમાં જે રીતે અભિવ્યક્તિ થઈ છે તે રોમાંચક બની રહી છે. પવનકુમારની કવિતામાં મર્માળુ હાસ્ય ઘણી વાર સૂચક બની રહે છે. દાખલા તરીકે, ‘બાપલિયા, માણસ છું’ (પૃ. 27) રચના. જીવન જીવવા વિશે સલાહ અાપનારાઅોની સલાહ પ્રમાણે જીવીએ તો પથ્થરનું પૂતળું થઈ જવાય. એટલે કવિ તો શિખામણખોરોને ગાંઠવાની જ ના પાડે છે, કેમ કે અાપણે માણસ છીએ − મશીન નહીં.