‘જો અનુજ, મેં તને આ પહેલાં પણ અનેક વાર આપણા સંબંધ વિશે, મારા વિચારો વિશે સ્પષ્ટતા કરી જ છે. તું લગ્નની કે એવી કોઇ વાત વિચારતો હો તો સોરી..I am not interested in all that…હું મારી રીતે જિંદગી જીવવા માગું છું. મને કોઈ બંધન ન જોઇએ. હું લગ્નમાં માનતી નથી. ઘર, વર અને છોકરા….બસ સ્ત્રીનું જીવન પૂરું….સોરી…અનુજ, પુરૂષપ્રધાન સમાજે સ્ત્રીઓ માટે નક્કી કરેલ દાયરામાં રહીને જીવવામાં મને કોઇ રસ નથી. એ ચીલાચાલુ ઘરેડ માટે હું સર્જાઇ નથી. “આગે સે ચલી આતી હૈ” માટે આમ જ કરવું જોઇએ….એ મનોવૃત્તિ મને માન્ય નથી. હું પૂરતું કમાઉં છું. સ્વતંત્ર છું અને સ્વતંત્ર રહેવા માગું છું.’ આરોહીએ નાનું સરખું ભાષણ જ કરી નાખ્યું. અનુજ મૌન જ રહ્યો. આરોહી પણ ક્ષણવાર મૌન રહીને અનુજની આંખ સામે જોઇ રહી. એની તરલ કીકીઓમાં કમળ તરતાં હતાં કે વાદળ ઘેરાયેલ હતા ? સમય બે ચાર પળ થંભી ગયો કે શું ?