પછી થયું, ચાલો આ પણ કઈ ખોટું નથી. આખું વર્ષ આપણે પણ પત્નીને પગે લાગીએ જ છીએ ને? સો દહાડા આંસુના તો એક દહાડો હરખનો! હું ખુશ થયો અને મફતમાં આર્શીવાદ પણ આપ્યા કે, “જા….તારો ચૂડી અને ચાંદલો અમર રહે!” મને કહે, “એમાં ફાયદો તો તમને જ થયો ને? પછી પ્રેમના આવેશમાં મેં એને ડાર્લિંગ…… કહ્યું પણ મારી કમબખ્તી એવી બેઠી કે એણે ડાર્લિંગને બદલે ‘હિંગ’ સાંભળ્યું. અને બાલ….બાલ બચી ગયો. જો કે એમાં એનો પણ શું વાંક કાઢવો…? જિંદગીમાં પહેલીવાર એનો ધણી ડાર્લિંગ કહે, તો એને હિંગ જ સંભળાયને! પછી પથારીમાંથી બેઠો થઇ વડીલોને પ્રણામ કર્યા. એ લોકો પણ મારી આ ચેષ્ટાથી મારા ગયા પછી અંદરોઅંદર ગુસપુસ કરવા લાગ્યાં, ‘આજે આ સૂરજ પશ્ચિમમાં ઉગ્યો…?’ અહીં સુધી તો બધું સમું સુતરું ઉતર્યું. પણ મારા ભોગ ત્યારે લાગ્યા કે મારા સભ્યતા સપ્તાહમાં હું મારા વ્હાલસોયા નિર્દોષ બાળકોને વ્હાલથી પપ્પી આપવા ગયો, તો બાળકો એકદમ બીધા. બિચારા બીકના માર્યા કાતરીયા ઉપર ચઢી ગયા! જાણે હું એમને બાપને બદલે સીબીઆઈ ના જમાદાર જેવો લાગ્યો. બાળકો વિચારમાં પડી ગયાં કે, સાલ્લી રોજ તો ધોલ-ધપાટ સિવાય સવાર શરૂ નહિ થતી અને આજે આવો આંચકો કેમ? એમાં એક તો બોલ્યો પણ ખરો કે, નક્કી આ ભયંકર તોફાન પહેલાની શાંતિ છે. પછી તો વડીલોને પણ શંકા જ ગઈ કે નક્કી આ નેતા બનવાના ભૂંડા રવાડે ચઢ્યો છે. સ્વાભાવિક છે ને, જે વડીલોને હું ડસ્ટબીન માનતો હતો એને જય-જય કરું, કે સો ટકા શુદ્ધ વિવેકથી બોલાવું તો શંકા તો જાય જ ને ? માનો નહિ, મારી હાલત જાણે વન-વેમાં ઘૂસી ગયો હોય તેવી થઇ ગઈ. પણ સંકલ્પ એટલે સંકલ્પ! માંહ્યલો અંદરથી બરાડા પાડતો હતો, ખબરદાર જો જરાક પણ ડગ્યો છે તો.