એક ફિલ્મ યાદ આવે છે સબરીના કદાચ. તેમાં એક શિક્ષિત વ્યક્તિ મોટી વ્યક્તિને ત્યાં ડ્રાઈવરની નોકરી એટલે લે છે કે સાહેબ ઓફિસમાં કે મિટિંગમાં હોય તો રાહ જોવાનો જે સમય મળે તેમાં પુસ્તકો વાંચી શકાય. ડ્રાયવર તરીકે નોકરી કરવી આપણે ત્યાં કેટલું નાનું કામ માનવામાં આવે છે. તમે કહેશો કે શિક્ષણની વાત પરથી ક્યાં પહોંચી ગયા. શિક્ષણ એટલે શું કે જે તમને સારું જીવન જીવવા માટે મદદરૂપ બને તે. દરેક વ્યક્તિની ક્ષમતા જુદી હોય છે. દરેક બાળકની પ્રકૃતિ અને ક્ષમતા અનુસાર તેને શિક્ષણ આપવું જોઈએ પણ આપણે તો બધાને એક જ લાકડીએ હાંકીએ છીએ. તેમને શેમાં રસ છે તેની પરવા કર્યા વિના ફક્ત માર્ક્સ અને ડિગ્રીની પાછળ જ તેને દોડાવીએ છીએ. તમે કહેશો કે પણ એના વિના થોડી જ ચાલે...આ કોમર્શિયલ શિક્ષણ વ્યવસ્થા આપણે જ ઊભી કરી છે તે આપણે કેમ ભૂલી જઈએ છીએ. આપણે જ તેને બદલી શકીએ. જો વધારે માર્ક્સની અને ચોક્ક્સ કોલેજ કે ફેક્લ્ટીની પરવા ન કરીએ તો એ લોકો બાળકોને બોલાવવા જાજમ પાથરશે. સાચો આનંદ ફક્ત ભણીગણીને પૈસા કમાવવામાં નથી પણ જીવન જીવવામાં છે. પણ બાળકોને આઠમાં ધોરણથી જ સમય નથી હોતો ભણવામાંથી. બાર કલાક કે પંદર કલાક ફક્ત ભણવાની ચોપડીમાં કે ક્લાસમાં બેસી રહેતો બાળક જીવન જીવવાનું જ ભૂલી જાય છે. એનો ય આપણને વાંધો નથી હોતો. તેને કહીએ છીએ કે હમણાં ભણી લે પછી તારે જે કરવું હોય તે કરજે. પણ એ પછી ક્યારેય તેના જીવનમાં આવી શકતું જ નથી. ગ્રેજ્યુએટ બાદ પોસ્ટ ગ્રેજ્યુએટ ને પછી વધુ પૈસા કમાવવા વધુ કામ કરવાનું. જીવનનો સમયતો ફક્ત સારું ઘર, સારી ગાડી અને સારો મોબાઈલ અને લકઝરીયસ, બ્રાન્ડેડ વસ્તુઓને મેળવવામાં જ સતત ખર્ચાય છે. જે સતત તાણ અને આત્મવિશ્વાસને તોડે છે. સતત બીજાઓની સાથે સરખામણી જ કરવાનો સ્વભાવ ઊભો થાય છે.