ઘરડા સુશીલની સ્થિતિ પણ એવી જ હતી. ગામમાં ક્યાંય નાચ-તમાશાના સમાચાર મળતાં તો ઘેરથી ભાગીને ત્યાં જઈ પહોંચતો અને આ વાતની કોઈ પરવા ન કરતો કે કડકડતી ઠંડી પડી રહી છે કે મૂશળધાર વરસાદ વરસી રહ્યો છે. હવે ઘરડો સુશીલ તે પ્રમાણે કરતો તો તેને શરદી લાગી જતી, ખાંસી થવા લાગતી, શરીર તૂટવા લાગતું, માથું ફાટવા લાગતું અને તેને ત્રણ-ત્રણ અઠવાડિયાં પથારીમાં પડ્યા રહેવું પડતું. ભૂલથી તે આસન પરથી ઉછળીને ઉતરતો તો હાડકાં દુઃખવા માંડતાં. મોઢામાં આખું પાન મૂક્યા પછી જ તેને ધ્યાનમાં આવતું કે, હાય, દાંત તો છે જ નહીં, પાન ચાવવું તો અસંભવ છે. ભૂલીને તે વાળ ઓળવા લાગતો ત્યારે તેને ક્યાંક ભાન થતું કે હાય, આખું માથું તો ટાલિયું છે. કદી-કદી તે અચાનક ભૂલી જતો, ‘હું મારા બાપની ઉંમરનો વૃદ્ધ થઈ ગયો છું.’ અને પછી પહેલાંની જેમ તોફાન કરવા લાગતો, મહોલ્લાની ઘરડી આનંદી ફોઈની માટલીને ધક્કો મારીને ફોડી નાખતો અને તે બિચારી પાણીથી નહી જતી. ડોસાની આ બાળક જેવી દુષ્ટતા જોઈને લોકો તેને મારવા દોડતાં. સુબલચંદ્ર પણ કદી-કદી અચાનક ભૂલી જતો કે તે બાળક થઈ ગયો છે. પોતાને પહેલાંના જેવો વૃદ્ધ સમજીને તે ઘરડાંઓનાં પત્તાં-ચોપાટની રમત જોવા લાગતો અને પાસે બેસીને વૃદ્ધો જેવી વાતો કરવા લાગતો. આથી બધા તેને ડાંટતા-ધમકાવતા, ‘જા-જા બાળકોની સાથે ખેલ-કૂદ જા.’ અને તેનો કાન પકડીને તેને ત્યાંથી ભગાડી દેતા.