નવલિકાઓ, નાટકો, લલિત નિબંધો લખાતા હતા.. છપાતા હતા.. ક્યારેક ઇનામ પણ મળતા હતા… અછાંદસ કાવ્યો પણ કયારેક સાવ અચાનક ઉતરી આવતા. પણ નવલકથાઅનું તો સપનું યે નહોતું આવતું. પણ જયારે સામેથી આમંત્રણ આવ્યું ત્યારે હિંમત કરી શરૂ કર્યું. અને મને પોતાને પણ ખબર ન પડી કે બાર પ્રકરણ કયારે કેમ લખાઇ ગયા. એ લઘુનવલ “ખંડિત મૂર્તિ” છપાણી.. ઘણાં વાચકોએ સરસ પ્રતિભાવ આપ્યા… ઉત્સાહ વધ્યો. અને એ જ મૂડમાં “દોસ્ત, મને માફ કરીશ ને?” ના ચાર હપ્તા લઇને શુક્રવારે જનસત્તામાં મળવા ગઈ કેમકે જનસત્તા પ્રેસ ઘરની સામે જ હતું. તરુણભાઇએ કહ્યું.. તમે મૂકી જાવ.. અમારા દેવહુમા સાહેબ વાંચશે ને એમને પસંદ આવશે તો છાપીશું. મારા આશ્ર્વર્ય વચ્ચે બીજે જ દિવસે શનિવારે જનસતામાંથી ફોન આવ્યો કે દેવહુમા સાહેબે કહ્યું છે કે આ નવલકથા તો છોડાય જ નહીં… પહેલા પ્રકરણથી જ તેમને સ્પર્શી ગઈ અને તે જ રવિવારથી છપાવાનું ચાલું થયું. હું તો મનમાં ગભરાઇ કે મેં તો ચાર જ પ્રકરણ લખ્યા છે.. આગળ શું કરીશ એ તો વિચાર્યું પણ નથી. આટલું જલદી છપાવાનું ચાલું થઇ જશે એવી તો કલ્પના કયાં હતી?