‘તમે સ્વાભાવિક સંયમ સિદ્ધ કર્યો છે, રામભાઈ ! મેં હજુ નથી કર્યો. થશે ત્યારે આ બધાની જરૂર નહીં રહે.’ બીજી એક નવાઈની વાત એ કે એમને બ્રહ્મત્વનો, પોતાના નાગરપણાનો ખ્યાલ હતો. પોતાનાં નામાંકિત સગાંવહાલાં કે વડીલોની વાત કરતાં પોરસાતા. છતાં જ્ઞાતિભેદની સંકુચિતતા જરા પણ નહીં. આખા સાન્તાક્રુઝના વડીલ જેવા, વિદ્યાર્થીઓની બબ્બે ત્રણ ત્રણ પેઢીઓ એમના હાથ નીચેથી પસાર થઈ ગયેલી એટલે ઘણીવાર સંતાનોના પ્રેમપ્રકરણ વિશે ચિંતાતુર વાલીઓ રામભાઈને મળવા અને માર્ગદર્શન લેવા આવતા. બીજું બધું બરાબર હોય તો ન્યાતજાત ભાષા કે ધર્મના વાંધાને જરાયે લેખામાં લીધા વિના પૂછતા : ‘વારુ, પણ માણસ તો છે ને ? એક માથું, બે હાથ, બે પગ બધું બરાબર છે ને ? પછી શેનો વાંધો આવે છે તમને ?’ કહેવાનું અભિપ્રેત એ કે જાનવર તો નથી ને ? છે તો માણસ ! આ હળવાશથી બોલવાની ટેવ પાછળ રહેલી વિનોદની વૃત્તિ ક્યારેક અતિરેક પર પહોંચી જતી.