પહેલા એકાદ કલાક સુધી તો હું કામમાં એટલો બધો વ્યસ્ત રહ્યો કે બીજા જહાજો તરફ નજર સુદ્ધાં કરી શક્યો નહીં! અમારા જહાજ પર એક બટકો કૉર્પોરલ બહુ ઉદ્ધત હતો. એના મળતિયા સિપાહીઓ સાથે મળીને એ મારી પાછળ પડી ગયો હતો. યુદ્ધનો આ અનુભવ મારા જેવા નવા સવા સૈનિક માટે દુ:ખદ બની રહે એવો એનો ઇરાદો લાગતો હતો. છેક ચોથા દિવસ સુધી અમારો ઝગડો સપાટી પર ન આવ્યો. પણ એ દિવસે અમને અમારા રોજિંદા કામકાજમાંથી છુટ્ટી અપાઈ હતી. બસ, એનો જ એણે લાભ લીધો. આજ સુધીના નાના-નાના અનેક મતભેદો ખૂલીને બહાર આવવા જાણે તલપાપડ થઈ રહ્યા હતા. હું અને બોબ તો લોકોની નજરથી દૂર જહાજના પાછળના ભાગે તૂતક પાસે ઊભા હતા. મૂળ વાત એમ હતી, કે અમને ઘર બહુ યાદ આવી રહ્યું હતું! એ ત્યાં સુધી, કે અમારાં મોં પર પણ એ દેખાઈ આવતું હતું!