રસ્તામાં મન વિચારમાળામાં પરોવાયું. પાંચ વર્ષ પહેલાં હું કૉલેજમાં મુંબઈ ભણતો હતો, ત્યારે ટૂંકો પગાર હોવા છતાં પિતાજી દર માસે નિયમિત મને હૉસ્ટેલના ખર્ચના પૈસા મોકલતા અને લખતા : ‘પૈસા માટે મૂંઝાઈશ નહીં. ઈશ્વર બધી ગોઠવણ કરી રાખે છે.’ જ્યારે ફી ભરવાની આવતી ત્યારે પિતાશ્રીના માસિક પગારથીયે રકમ વધી જતી. એક દિવસ રજામાં પિતાશ્રી જોડે વાત નીકળતાં મેં પૂછ્યું : ‘જ્યારે જ્યારે હું પૈસા મંગાવું છું ત્યારે ત્યારે તમે મને નાનીમોટી રકમો કેવી રીતે મોકલી આપતા હતા ?’ પિતાશ્રીએ કચવાતે મને કહ્યું : ‘બેટા, ન પૂછ્યું હોત તો સારું હતું. મારા એક ચોકસી મિત્ર છે. તેમને ત્યાં તારાં બાની સોનાની એક-બે બંગડીઓ મૂકી પૈસા લઈ આવતો અને તને મોકલતો.’