શેઠ નરેન્દ્રદાસે સવારમાં નિત્યકાર્ય પૂરાં કરી ભગવાનની પૂજા શરૂ કરી. પૂજા કર્યા પછી પ્રાર્થના કરી. ભગવાનને બે હાથ જોડી કહ્યું, ‘હે પ્રભુ ! વેપાર ધંધો સારો આપો. ખૂબ જ સંપત્તિ આપો. ધન દોલત આપો. તંદુરસ્ત જીવન આપો અને સુખી જીવન આપો.’ તે સમયે ઘરની બહારથી એક ભિખારીનો અવાજ આવ્યો, ‘ઓ નગરશેઠ ! કોઈ પૈસા આપો. ઈશ્વર તમને ઘણું આપશે !’ શેઠ નરેન્દ્રદાસની પ્રાર્થનામાં ધ્યાનભંગ થતાં તેમણે ફરી ભગવાનને પ્રાર્થના કરી, ‘હે ભગવાન ! મને સારી જમીન આપો. ગાડી બંગલા આપો, સુખ શાંતિ આપો.’ ત્યાં ફરીથી ઘરની બહારથી ભિખારીનો અવાજ આવ્યો, ‘શેઠ પૈસા ના આપો તો અનાજ આપો ! કે જૂનાં કપડાં આપો !’ ભિખારીના અવાજથી શેઠ નરેન્દ્રદાસ ધ્યાનભંગ બની ગયા. તેમણે પત્નીને કહ્યું, ‘આ ભિખારીને અહીંથી કાઢો.’ ત્યારે પત્નીએ કહ્યું, ‘હું કામમાં છું. પણ તમે પ્રાર્થના કરો ને ! શું કામ ત્યાં ધ્યાન આપો છો ?’ ફરી પાછા શેઠ નરેન્દ્રદાસ ઈશ્વરની પ્રાર્થનામાં પડ્યા ને બોલ્યા : ‘હે પ્રભુ’ ત્યાં જ બહારથી ભિખારી બોલ્યો, ‘શેઠ કાંઈક તો આપો !’ હવે શેઠ નરેન્દ્રદાસનું મગજ સાતમા આસમાને ગયું. તેઓ દોડી ઘરની બહાર જવા નીકળ્યા ત્યાં ભિખારીની નજર શેઠ પર પડી અને તેમના ગુસ્સાની જાણ થઈ ગઈ. તે પણ ત્યાંથી દોડીને જતો રહ્યો. ફરી પાછા ભગવાનની પ્રાર્થનામાં બેઠા અને બે હાથ જોડી રજૂઆત કરી, ‘હે પ્રભુ ! તંદુરસ્ત જીવન આપો. સુખ શાંતિ આપો.’ ત્યાં તો અવાજ આવ્યો, ‘ચાલ, એય ભિખારી ભાગ અહીંથી !’ શેઠ નરેન્દ્રદાસ ચમકી ગયા. તેમને થયું, મને કોઈએ કહ્યું. તેમણે પત્નીને પૂછ્યું, ‘તેં કાંઈ કહ્યું ?’ પત્નીએ કહ્યું, ‘ના એ તો ભગવાને ભિખારીને કહ્યું.’ તરત જ શેઠ નરેન્દ્રદાસના મગજમાં વિચારોની માયાજાળ ચાલુ થઈ ગઈ. ભિખારી પ્રત્યે જેવો ભાવ મારા હૃદયમાં છે તેવો જ ભાવ ભગવાનને મારા માટે હશે તો ? હું પણ એક ભિખારી નથી તો શું છે ?