આ ટેબલ ઉપર કામદારોને કરજનાં ફોર્મ ભરી આપવાનાં. એમને જોઈતી ચીજવસ્તુ મેળવી આપવાની રહેતી. અગાઉનો કારકુન ‘બાબુટેક્ષ’ પડાવતો. પણ એક બહેનને શું ધરવું તે વિશે મજૂરો મૂંઝાતા. એ તો સમજાવતી કે હું તો માત્ર ફરજ બજાવું છું. પણ મજૂરોને સંતોષ નહોતો. એક દિવસ એક જણ ગુલાબનું ફૂલ લાવ્યો. કોઈકે એક બાટલી શોધી લાવી તેમાં તે ગોઠવ્યું. પછી તો રોજ આ ગામઠી ફૂલદાનીને કોઈ ને કોઈ સજાવી જતું. ત્યાં એ ભારે પગે થઈ. એને ચોથો-પાંચમો મહિનો જતો હતો. મનમાં થોડો સંકોચ થતો હતો. તેવામાં એક દિવસ ઓફિસે આવી જોયું તો ટેબલના કાચ નીચે એક સુંદર બાળકનું મધુરું ચિત્ર ! એ ખુશ થઈ, શરમાઈ. ‘તમારી સ્થિતિની અમને ખબર છે,’ એ વાત એ લોકોએ કેવી નમણી મીઠાશથી જણાવી દીધી ! પછી તો એની વિશેષ કાળજી રખાવા લાગી. કોઈ ભારે ફાઈલ ઊંચકવાની હોય તો ઝટ કોઈક ઊંચકી લે. એ ઘાઈઘાઈ કરતી ઑફિસે આવે તો ઝટ કોઈ વડીલ જેવો કહે, ‘પાંચ-પંદર મિનિટ મોડું થાય તો શું બગડી જવાનું ?’