વિજ્ઞાપન કંપનીની ઑફિસો નખરાંબાજ સ્ત્રીઓથી છલકાતી હતી. કોઈ જ બુદ્ધિ કે આવડત કે જમાવટ વિનાની સ્ત્રીઓ, જે પોતાને કલાકાર સમજતી હતી! એ દુનિયામાં બે લીટીઓ લખીને ચાળીસ રૂપિયા લેનારા પોતાની જાતને કવિ સમજતા હતા. અને બેહૂદા હરકતો કરતી રહેતી બદસૂરત, ઘોડા જેવા ચહેરાવાળી. હિજડાઓ જેવી ઊંચી સ્ત્રી અને 'મા મૂળો - બાપ ગાજર' કિસ્મના દોગલા, બાયલાઓ, જે વાતવાતમાં 'આઉચ' અને 'વાઉ' જેવું ખચ્ચરી અંગ્રેજી બોલતા રહેતા હતા. (પૃ. 86-87)