‘અને પછી તો, સાહેબ, કોઈની મહોબ્બત છાની રહી છે કે એની રહે ? આખું ગામ ઉપર-તળે થઈ ગયું. એમના ઉપર વીતવાની કાંઈ બાકી ન રહી. આખરે મેં આપને કહ્યું તેમ, એક રાતે બંને જણાં ગામ છોડીને ચાલી નીકળ્યાં. અમે બે-ચાર દોસ્તો જ એ વાતને જાણતા હતા. એકાદ વર્ષ તો બંને જણાં માર્યા માર્યા ભટક્યાં. એક ગામથી બીજે ગામ આથડ્યાં કર્યું. એ પછી આપણે જે ગામે કાલે પહોંચવાના છીએ ત્યાં આવીને ઠરીને ઠામ થયા. આખરે તો વેપારીનો દીકરો, એટલે પોતાની પાસે જે કાંઈ રહ્યું-સહ્યું હતું એ વેચી-સાટીને એક નાની સરખી હાટડી માંડી. એ પછી એક વખત મને ખાનગી સંદેશો મળતાં હું પણ બંનેને છાનોમાનો મળી આવેલો. બંને ઠરીને ઠામ થયેલાં એટલે હું પણ રાજી થયેલો. પણ સાહેબ ! સુખના દા’ડા કોઈના કાયમ રહ્યા છે કે એના રહે ? અચાનક એક દિવસ આ બાઈ ગાંડી થઈ ગઈ. કૂવાને કાંઠડે બેડું મૂકીને ભરબજારે ઉઘાડે માથે ઘેર આવી. એના ધણીને પણ ઓળખે નહિ ! જમીન ઉપર નજર રાખીને કલાકોના કલાકો સુધી બેસી રહે ! રાત-દિવસનું કાંઈ ભાન જ નહિ ! બધાએ કહ્યું કે કૂવાને કાંઠેથી ભૂત વળગ્યું છે. ઘણા દોરાધાગા કર્યા ! ઘણી બાધા-માનતા રાખી. ઘણાં માતા-મંદિર કર્યાં. જેણે જે કોઈ દવાદારૂ બતાવ્યાં એ બધાંય એ બિચારો કરી છૂટ્યો. પણ આજ વીસ વર્ષથી એના એ જ હાલ છે. હવે તો બધાંય જંતરમંતર કરાવવાં છોડી દીધાં છે ને ખુદા પર યકીન રાખીને બેઠો છે. આખી જિંદગી એ પાગલ સ્ત્રી માટે ફના કરી નાખી. આજે વીસ વર્ષથી એકધારી એકલે હાથે એની ચાકરી કરે છે. છતાં કદી એણે ‘ઉફ’ નથી કરી. કદી એનો ત્યાગ કરવાનો ખ્યાલ સુદ્ધાં નથી કર્યો ! કહો સાહેબ, આજના લોકો ‘મહોબ્બત’ની આટલી અદબ રાખી શકશે ખરા ? જિંદગીભરને માટે જાણે કલેજું થામીને બેસી ગયો.’