સંપુર્ણ અથવા આખો લકવો દરેક વ્યક્તિ માટે થોડીક જુદી પ્રક્રીયા છે, જે કદાચ લૈગિંક પ્રવૃતિ વખતે થાય. આ સ્થિતી સામાન્ય રીતે જ્યારે હદયનો હુમલો આવે અથવા કરોડરજ્જુને ઇજા પહોચે ત્યારે ઉભી થાય છે. એટલે એક મોટો મેળ સાધવો પડે છે જે લોકો શારિરીક સંબંધ રાખે છે. ઘણીવાર લોકો તેમના શરીરને ફરીથી ઓળખાણ આપીને લૈગિંકતા રાખવા શીખે છે. આ સૌથી સારી કુશળતા છે જે સારૂ લાગવાના સ્પર્શથી ખબર પડે છે. કેટલાક લોકો જેની કરોડરજ્જુને ઇજા પહોચી છે, તેઓની ઇજાની માત્રા ઉપર આધારિત, એક શારિરીક કામોત્તજનાનો અનુભવ કરવો એ વધારે સંભવિત નથી. આ એક એતિહાસિક તથ્ય છે કે સમાજમાં જનનેન્દ્રિયો અને કામોત્તેજનાના રૂપમાં કામવાસનાને બઢતી આપવાને કારણે મુદ્દાઓની એક વિસ્તુત સરણી બતાવે છે. કરોડરજ્જુની ઇજાવાળા લોકો ઘણીવાર શારિરીક કામોત્તેજના કરવાની આવડતને ગુમાવીને શારિરીક સુખ ભોગવવુ કેટલુ અઘરૂ છે તે વિષે બોલે છે. લોકો કહે છે કે જ્યારે તેઓ તેમના શરીર સાથે વધુ પરિચિત થાય છે ત્યારે તેમની લૈગિંકતાના સ્તરનો ઉભરો વધે છે, જ્યારે શરીરના જુદાજુદા ભાગોને તે ઉત્તેજીત કરે છે. ભલે તે ગળુ, કાન, હાથ, સ્તનની ડીટી હોય અથવા સ્પર્શથી પારખી શકાય તેવી ઉત્તેજના પ્રતિક્રીયા કરનારી હોય, લોકો જુદીજુદી જાતના લકવાના હવાલો આપે છે. લૈગિંકતા ઉત્તેજીત થવાનુ ભાન થાય, ભલે તેમને શારિરીક કામોત્તેજના ન થાય. લકવા સાથે કેટલાક લોકો ભલે તેમની કામોત્તેજીક ભાવનાઓ "માથામાં પહોચી ગઈ છે", એમ કહે, અને તેઓ "માનસિક કામોત્તેજના"ને બદલે "શારિરીક કામોત્તેજના" મેળવે છે.