સ્પર્શની પોતાની એક ભાષા છે, ખાસ કરીને અંધજનો અને મલ્ટિપલ ડિસેબલ વ્યક્તિઓ માટે તે દૃષ્ટિનું કામ કરે છે. જ્યારે આંખ, કાન, ગળા જેવી મહત્ત્વની ઇન્દ્રિય કામ ન કરતી હોય ત્યારે કુદરત તેને બીજી ઇન્દ્રિયો થકી ભરપાઈ કરી આપતી હોય છે એવું આપણે માનીએ છીએ. એટલે જ્યારે આંખની અવેજીમાં તે કાન, નાક અને સ્પર્શ પાસેથી વધુ સારી રીતે કામ લેવાની અંધજનને કુદરતી રીતે આદત પડી જતી હોય છે. જશુભાઈ કવિ ઉદાહરણ આપતાં જણાવે છે કે, ‘તમે કોઈ સામાન્ય વ્યક્તિ સાથે હસ્તધૂનન કરો તો તેે તમને જોવામાં, તમારી આંખો વાંચવામાં કે તમારી શારીરિક ભાષા સમજવામાં અટવાઈ જશે અને તેથી તમારા સ્પર્શની ઉષ્માને જલદી ઓળખી નહીં શકે, પણ મારો કોઈ અંધ વિદ્યાર્થી હું જ્યારે પણ તેની સાથે હાથ મિલાવીશ કે તરત કહી આપશે કે આજે મારો હાથ થોડો ગરમ છે અથવા રોજ કરતાં ઠંડો છે. માણસ ઉપરાંત હવા, વાતાવરણ, ગંધ અને અવાજને પણ અંધજનો જલદી પામી જતાં હોય છે.’