તમે ધનવાન હશો, સુખી હશો, બુદ્ધિમાન હશો, પણ આખરે માણસ તો છો જ અને એક માણસ તરીકે તમારે માણસોની વચ્ચે જ રહેવાનું છે. તમે બીજાના દુખને પ્રસંગે તમારી હવેલી ભલે ના છોડો, પણ તમારા દુઃખના પ્રસંગે તમારે હવેલીનાં પગથિયાં ઊતરીને સમાજના ચોકમાં આવવું જ પડશે. આ ચોકમાં બધા જ માણસો સરખા છે. જિંદગીમાં એવા પ્રસંગો આવે છે, જે માણસ માણસ વચ્ચેની બહારની અસમાનતાઓ મિટાવી દે છે. તમારે માત્ર માણસ તરીકે ઊભા રહેવું પડે છે. દષ્ટાંત તરીકે – ઘેર માતા, પત્ની કે સંતાનનું મૃત્યુ થયું છે અને તમારે સ્મશાનયાત્રા કાઢવાની છે. તમારે બીજાઓને સાથે લેવા જ પડશે. અરે, તમે ખુદ જ્યારે આ નશ્વર દેહ છોડશો ત્યારે બીજાની કાંધે ચઢીને જવાનું જ આવશે. તમારી મોટર કે તમારું વિમાન તમને સીધું ત્યાં ઉતારી નહીં શકે. તમે તમારી જાતે ત્યાં પહોંચી નથી જ શકવાના. દુનિયામાં જેમણે સામ્રાજ્યો રચ્યાં, ક્રાન્તિઓ કરી, કરોડો લોકોની આગેવાની લીધી એવા માણસોને પણ આ સંસારમાં આવવા માટે તો એક ગરીબ દાયણનું અહેસાન લેવું જ પડ્યું છે. રાજાનો કુંવર કે સત્તાધીશનો સહેજાદો આ સંસારમાં સીધો જ હનુમાન કૂદકો મારી શકતો નથી. જન્મ તો તેની જનેતા તેને આપે છે, પણ મળમૂત્રથી ખરડાયેલા તેના દેહને કોઈક સ્નાન કરાવે છે, તે પહેલાં માતાથી તેને અલગ કરવા કોઈકે ડૂંટીની નાળ કાપવી પડે.