‘હું કેમ લખું ?’ પણ જ્યોતિબહેનનો આગ્રહ હતો કે ‘જેવું આવડે તેવું, પણ લખો. સંસ્મરણોમાં તો કંઈ આવડવાનું ન હોય. એ તો જેવાં હોય તેવાં આલેખવાનાં હોય’ અને વિચારતી હું વળી પાછી એ યાદોનાં ગૂંચળાંમાં અટવાઈ ગઈ. બધાં ભાંડરડાંની કેટકેટલી યાદો ! પણ નાનપણમાં ભરતગૂંથણ કરતાં એકબીજામાં અટવાયેલ દોરાને જુદા બહુ પાડેલા – એના રંગ ઉપરથી, એની લંબાઈ ઉપરથી, તેની મજબૂતી પરથી, કેટલો ખેંચી, કેમ તૂટ્યા વિના બહાર કાઢવો એવું અનેક વાર કર્યું છે. એટલે આજે તે તાંતણો ખેંચવામાં હું નાનપણમાં ખોવાઈ ગઈ. આજે એમની લંબાઈ અને મજબૂતાઈમાં શંકા નથી. આજે એ નાનપણ આપણાથી સાવ જુદું જ અનુભવી શકીએ છીએ અને ઘડીક થઈ આવે છે કે આત્માને જુદો જોઈ-અનુભવી શકનાર કેટલા ભાગ્યશાળી હશે ?