ઓસરીમાં રમકડાં પથરાયાં હતાં તેથી સાચવી સાચવીને ચાલવું પડ્યું. તોયે એક પગ તો રૂપાળા ઢીંગલા પર પડી જ ગયો. અચાનક એનો મોટેથી રડવા જેવો અવાજ સાંભળી બંને ચોંકી ગયા. બહાદુર મલકાયો, ‘આ તરફ આવો સર, અહીં…..’ ત્રણ સુઘડ ખંડ, એકમાં દોઢ-બે વર્ષનાં બાળકો. પારણામાં પણ અને ભોંયે રમતાંયે. બીજામાં થોડાં મોટાં, જાતજાતની રમતોમાં રોકાયેલાં, ચિત્રો બનાવતાં, વાંચતાં, વાતો કરતાં અને ત્રીજામાં નિશાળે જતા છોકરાઓ, અભ્યાસમાં ડૂબેલા કે કોમ્પ્યુટર સામે બેઠેલા. એક ખંડનો અવાજ બીજામાં ન જાય એવી રચના. લાગે બાળસંસ્થા જેવું. આ લોકો આવુંયે કરતા હશે કમાણી માટે ?