આ વિચારની સાથે આંખ ઉઘડી અને જુવે છે તો નવીન જ દેખાવ ! સુતો ત્યારે તો આમાંનું કાંઈ ન હતું ! આ સર્વે માણસ, રાણો, આ સર્વે ઠાઠ, દીવા – આ શું ? હજી સ્વપ્ન તો ચાલતું નથી ? એ ભ્રાંતિથી આંખો ચોળતો બેઠો થયો અને ચારે પાસ જોવા લાગ્યો. રાણાના સ્નેહનો આવિર્ભાવ કળાતાં અમાત્યઉરમાં પ્રતિધ્વનિ થયો. હુક્કાની નળી મ્હોંમાંથી ક્‌હાડી રાણાએ પુછ્યું : “કેમ, બુદ્ધિધન, જાગ્યા ? નિદ્રા ઠીક લીધી.”