પવન આપણા આંગણે આવે છે ત્યારે એની પાસે ઉકરડા અને ગુલાબ બન્નેના સંદેશાઓ હોય છે. પવનના સ્પર્શથી ડોલી ઊઠતા ગુલાબની મસ્તી વાંચવાની છે, મોગરાના ફૂલની કોમળ મગરૂરી આગળ ગમે તેવું અભિમાન કેવું વામણું લાગે છે તે તો અનુભવવાની વાત છે. મેં એટલા માટે એક સંસ્કૃત કવિતામાં ગાંધીનગરનાં વૃક્ષોને ‘સમીરકવિઓ’ કહ્યા છે. સમીરના સ્પર્શ માત્રથી જે ડોલી ઊઠે તે તેમની ધન્યતા છે. આપણો યુગ જેટલો પારદર્શિતાનો છે એટલો જ ઝાંખો અને એકાંગી છે. માણસની ‘જે નથી તે દેખાવવાની’ મનોવૃત્તિએ એક ધૂમ્રસદન રચી આપ્યું છે. અનુભવીએ યથાતથ જોવાનું હોય છે. આ સ્થિતપ્રજ્ઞા જ આરપારનું જોવાની શક્તિ આપે છે. એટલે પ્રશ્ર્ન એકલા અર્જુનનો નથી, દરેક યુગના અર્જુનનો છે. લાગણીઓના લિપિડ-પ્રોફાઈલ ટેસ્ટ કરાવવાની કે શબ્દોની સોનોગ્રાફી કરવાની આ જ તો મજા છે. કહેવાય છે કટોકટીમાં તમારું શ્રેષ્ઠત્વ પ્રગટે છે. કૃષ્ણાર્જુન સંવાદની આ સનાતન સુગંધ જ દેવદિવાળીની ભેટ છે, આપણે આપણા કૃષ્ણને સાંભળી શકીએ તો કુરુક્ષેત્રમાં પણ ‘કળીના ફૂટવાનો’ અવાજ સાંભળી શકાય.