અમેરિકાએ જણેલા ઉપભોક્તાવાદની જાણે પૂર્વ શરત છે કે હે પ્રજા, તું આંખે ડાબલા બાંધીને ગોળગોળ ફર્યા કર અને એક પછી એક પ્રમુખો બદલીને અમેરિકા પોતાની સાથે વિશ્વને આશા, વિશ્વાસ ‘ને ઉત્સાહ પીવડાવતું રહે. લોકોમાં કેવી રીતે ધીરજ ટકાવવી એ રાજકારણની સૌથી છેલ્લી અને મુખ્ય આવડત સાબિત થઈ છે. શાંતિ સ્થાપિત થઈ છે કે નહીં એ કોઈ શોધી કાઢે તે પહેલાં તેને બીજે ‘પોતાની’ અશાંતિ બતાવી દો. સાત જન્મમાં ના ખરીદી શકાય એટલી ચીજવસ્તુઓનો મોહ પહેરાવી એટલા અને એવા-એવા કરવેરા નાખો કે માણસ ઉર્ફે નાગરિક ચક્કી પિસ્યા જ કરે. વધુમાં સુરક્ષા માટે ખર્ચો કર્યા કરવાનો. એન્ટિ-થેફ્ટ એલાર્મ પર લોકોએ ટેક્સ ભરવાનો? પોતાને કોઈ લૂંટવા કે મારી નાંખવા પ્રગટ થાય ત્યારે સ્વબચાવ કરવા માટે બંદૂક ખરીદવાની? જનતામાં વ્યાપેલા ગુના કે હિંસા રોકવા માટે લોકોએ મત અને પૈસા બંને આપેલા છે. એ લોકોને શાંતિ આપવાને બદલે વિશ્વમાં યુદ્ધ કરીને શાંતિ ફેલાવવા જવાનું? ભારત ‘ને ભારતીયોએ અમેરિકા અને અમેરિકનો અંગે ઘણુ જાણવા સમજવાનું છે. ટ્રમ્પ આવો કે તેવોની વાતોમાં કપટભરી ચાલાકીથી જે દબાવી દેવામાં આવે છે તે બધું પહેલાં પામવાનું છે. બાકી, અમેરિકા એ આપણો દેશ નથી ‘ને ટ્રમ્પ એ આપણો પ્રમુખ નથી એ સચ્ચાઈ છે અને આપણે નિઃસ્પૃહી થઈએ તો નો વરિઝ, પણ આપણે અમેરિકન-સ્ટોઇક માને વિઃસ્પૃહી તો નથી જ રહેવું કે થવું.