એક રીતે જોવા જઈએ તો સ્ક્રીન પર સતત કૈક ને કૈક ચાલતું જ રહે છે , જાણે નવુંનવું ચાલતા શીખેલું બાળક ! અને છતાંયે પહેલી અડધી પોણી કલાક કઈ કરતા કઈ વિશેષ બનતું જ નથી ! ને છતાંયે એ વિસ્મય , એ કૌતુક રહે કે હમણાં તો કંઈક ઘટશે જ , પણ ના ! જી હા , આ કોઈ આરંભ ને અંત’થી બંધાયેલ વાર્તા નથી પણ છુટ્ટી પડેલી વાર્તાની એક કડી છે કે જે અતીતની સ્મૃતિઓને સતત સાંકળે રાખે છે , ઝકઝોળે રાખે છે ~ એક બાળક જયારે મૂળ સોતું ઉખડે છે ને નવી ભૂમિમાં રોપાય છે ત્યાર સુધીનો એક વિષાદ ને આનંદનો સંકુલ સરવાળો છે ! ફ્રીદા મોટેભાગે ગુમસુમ ને તરંગી રીતે વરતતી રહે છે ને પાછું અંકલ-આંટી બહુ જ કેરિંગ હોઈ ને તેમની પાસે નખરા પણ એટલા જ કરતી રહે છે. વળી પાછું અચાનક જ નાની ઢીંગલી જેવી એક બહેન ‘એના’ની કંપની પણ મળી જતા એય ને હડિયાપટ્ટી ને રખડપટ્ટી ! પણ વળી પાછું કૈક નોખું જ વેન ,ને નોખું તોફાન કુટુંબમાં અશાંતિ ફેલાવે ને વળી પાછું પ્રશાંત પરોઢ ઉગે ~ જાણે કે બાળપણ એટલે સતત થતો સરવાળો ને બાદબાકી ,ને લટકામાં હિસાબના કોઈ ઠેકાણા નહીં ! અહીં ફ્રીદા’એ બાળકના એ હરેક મૂડ’સ્વિન્ગ ચીતરી બતાવ્યા છે : મનમાનીપણું , ચીડ , બેફિકરી , નિજાનંદ , બાળસહજ ઈર્ષ્યા , નિર્દોષ જૂઠ , અસમંજસતા અને દર સવારે બધું જ ભૂલીને ઉઠતું એક ભોળપણ.