અહીં આહ્વાન છે. કવિની ભીતર સતત મંથન ચાલતું જ હોય છે. ક્યારેક સ્થુળ રીતે ભલે કંઈ જ લખાતું ન હોય એવું બને, પણ એ સમયગાળો નિષ્ક્રિયતાનો નથી હોતો. એવી ક્ષણો કવિની સમાધિની ક્ષણો હોય છે. કવિ અહીં, પોતાની અંદર રહેલા કવિને, પોતાની જાતને, સમાધિની એવી ક્ષણોને પ્રગટાવવાનું આહ્વાન આપે છે, જે વેદની ઋચાઓની જેમ સત્વસભર હોય અને એ દ્વારા ઋચાઓ સમી કોઈ શાશ્વાત કૃતિ પ્રગટી ઊઠે. હજારો વર્ષો પહેલાં લખાયેલા વેદો, તેની એક-એક ઋચાઓ, હજુ એ જ મધુરતાથી આપણાં સમાજનું પથદર્શન કરી રહેલી છે.