ભગવાન છેલ્લી વાત કહે છે કે મને तोयं આપ. એટલેકે જીવન રસમય બનાવી મને આપ. तोयं એટલે જીવનનો રસ. रसोऽहमप्सु कौन्तेय જ્યાં સુધી જીવન જીવવા જેવું છે ત્યાં સુધીમાં ભગવાનને તે આપીએ! ઘરડો થયા પછી ભગવાનની ભક્તિમાં લાગે, તો તેની ભક્તિમાં સમજણ, સ્વાદ ક્યાંથી હોય? ત્યાં સુધીમાં બધાં છોકરાંઓને હાથે નીચોવાઇને બધો રસ પીવાઈ ગયો હોય! પછી કહે, ‘ભગવાન! એંસી વર્ષ થયાં, હવે આ જીવન તારા માટે જ છે.' અરે! રસમય જીવન હોય ત્યારે તે ભગવાનને અપાય! શેરડીનો રસ કાઢનારા શેરડીને એક વખત સંચામાં મૂકે, બીજી વખત મૂકે, ત્રીજી વખત મૂકે અને કૂચો થઇ જાય પછી તેમાં શું રસ હોય? પછી આપણને કહે, આ હવે ચૂસો તો! તે કંઈ આપણો સત્કાર થયો કહેવાય? આવી રીતે કૂચો થઇ ગયા પછી જીવન ભગવાનના હાથમાં આપે કે ‘ભગવાન હવે આ જીવન તમારા માટે છે!' વાસ્તવિક રસમય જીવન હોય ત્યાં સુધીમાં સમર્પણ કરવું જોઈએ. ‘જીવનમાં વિલાસ છે, રસ છે ત્યાં સુધીમાં હું તમારી પાસે આવું અને રસમય જીવન તમને અર્પણ કરું.' તેથી આપણા સંસ્કૃત વાંગ્મયમાં ઘરડો શબ્દ નથી પણ વૃદ્ધ શબ્દ છે. વૃદ્ધ એટલે વધી ગયેલો. ભાવથી વધેલો, જ્ઞાનથી વધેલો, પ્રેમથી વધેલો એટલે વૃદ્ધ. જીવન વૃદ્ધ કરવાનું છે, તેને ઘરડું કરવાનું નથી. તેથી જ્યાં સુધી જીવનમાં રસ છે, હાથપગ દોડે છે, ત્યાં સુધી પ્રભુનું કાર્ય કરવું જોઈએ, ત્યાં સુધી ગીતા વાંચવી જોઈએ. આવું રસમય જીવન જોઈને પ્રભુ આનંદિત થશે અને એક દિવસ એવો આવશે કે આપણે પ્રભુની સાચા અર્થમાં પૂજા કરી શકીશું, પ્રભુના લાડલા બની શકીશું.