અમે બંને જમીને બહાર આવ્યા અને મેં શ્રેયાને પૂછ્યું, હવે ક્યાં જવાની છે ? એણે કહ્યું, ખબર નહીં ! મેં કહ્યું, શું ? એ બોલી, મને નથી ખબર કે ક્યાં જઈશ. હું એકદમ ગુસ્સામાં આવી ગયો અને બોલ્યો, તું ગાંડી થઈ ગઈ છે ? આટલા મોટા શહેરમાં એકલી તો આવી રહી અને રાતના દસ વાગ્યે તું મને પૂછે છે કે મને નથી ખબર કે ક્યાં જઈશ. એ કંઈ જ ન બોલી. મેં કહ્યું, મારી એક સિસ્ટર છે પણ એ અત્યારે લગ્નમાં ગઈ છે, નહીં તો એના ઘરે તું સુઈ શકે. મેં કહ્યું, એકલી હોટેલમાં સુઈ શકીશ ? એણે કહ્યું, હા…! હું અને શ્રેયા એક સારી હોટેલમાં ગયા અને રીસેપ્શન પર પૂછ્યું, સ્ક્યુઝમી એક નાઈટ સ્ટેનો ચાર્જ શું છે ? એમણે કહ્યું, સર સિંગલના ૨૫૦૦ અને ડબલના ૩૦૦૦. શ્રેયા બોલી, સાગર કેમ આટલી મોંઘી હોટેલમાં લઈ આવ્યો. મેં કહ્યું, તારી સિક્યોરિટીથી મોંઘી વસ્તુ મારી માટે કોઈ નથી. એણે કહ્યું, સાગર હું એકલી રૂમમાં નહીં રહી શકું અને મને ડર લાગે છે, પ્લીઝ તું આવ ને મારી સાથે ! હું વિચારવા લાગ્યો અને રીસેપ્શન પર કહ્યું, એક રૂમ બુક કરજોને, ડબલમાં. મેં અને શ્રેયા આઈ.ડી પ્રુફ આપ્યું અને રૂમ નંબર ૨૦૩માં ગયા. રૂમમાં ગયા બાદ શ્રેયા બોલી, સોરી હું તને ખૂબ હેરાન કરું છું. મેં કહ્યું, એમાં હેરાન શેનો ? તું મને તારો ફ્રેન્ડ માને છે ને ? એ બોલી, હા. તો જા ફ્રેશ થઈ આવ અને હું નીચે સુઈ જવું છું ! એ બોલી, કેમ નીચે ? મેં કહ્યું, તું બેડ પર આરામથી સુઈ શકે ને એટલે ! શ્રેયાએ કહ્યું, તું બેડ પર જ સૂઇ જજે, હું નીચે સુઈ જઈશ. મેં કહ્યું, પહેલા ફ્રેશ થઈ જા…સવારની આમ જ ફરે છે ! એણે કહ્યું, હા ! શ્રેયા ફ્રેશ થઈને આવી. હું બેડ પર બેઠો બેઠો વિચારતો હતો અને મારી આંખ પણ ભરાઈ આવો હતી. શ્રેયા બોલી, શું થયું સાગર ? કેમ રડે છે ? મેં કહ્યું, કંઈ નહીં, બસ કેટલીક યાદો ! શ્રેયા બોલી, તું હવે કેમ એના વિશે વિચારે છે ! શ્રેયા મારી બાજુમાં બેઠી અને મારા આંસુ લૂછીને બોલી, પ્લીઝ, જોજે તું કેવો થઈ ગયો છે, થોડીક તારી પણ કેર કર. મે કહ્યું, હમ્મ..! શ્રેયાએ મારા ખભા પર હાથ રાખ્યો અને બોલી, મને બાળપણનો સાગર જોઈએ ! મેં કહ્યું, સાચે ? એ બોલી, હા. મેં સ્માઇલ આપી અને બાજુમાં પડેલું ઓશીકું શ્રેયાને માર્યું અને કહ્યું, બસ આ તારા બાળપણનો સાગર ! એ હસવા લાગી અને એણે પણ ઓશીકું માર્યું અને અમે બંને નાના બાળકોની જેમ ઝઘડવા લાગ્યા અને અચાનક એ શાંત થઈ ગઈ. મેં કહ્યું, શું થયું શ્રેયા ? એ મને અચાનક ભેટી પડી અને રડવા લાગી.