આરાધનાનું લોહી ઉકળતું હતું. કોઈએ રમત રમતમાં જીવ લીધો હતો, એનાં દાદુનો. એની નજર સામેથી લોહીનું પોટલું ખસતું નહોતું. એની દુનિયા દાદુ નામનાં એક મજબૂત સ્તંભ પર ટકી હતી અને આજે એ કડડભૂસ કરતી તૂટી પડી હતી. આરતી જાણતી હતી, એ હિંમત હારી જશે તો આરાધનાને સંભાળવી મુશ્કેલ બનશે. આજથી વીસ વર્ષ પહેલાં સુબંધુ વિદાયનો સંકેત પણ આપ્યા વિના ચાલી ગયો ત્યારે સસરાએ સંસારરથનું બીજું પૈડું બની સતત સમય સાથે તાલમાં ચાલતા રહ્યા હતા. આજે એ આવજો ય કહ્યા વિના અચાનક ચાલી ગયા ત્યારે આરાધનાનાં જીવનનો દોર એણે હાથમાં લેવાનો હતો.