બાજુના શહેરમાં હૉસ્ટેલમાં ભણી, ત્યાં જ નોકરીએ લાગી, ત્યારે મહેચ્છા હતી, આચાર્યા તરીકે રુઆબભેર નોકરી કરવાની ને નિવૃત્તિ લેવાની ! આચાર્યાની જગ્યાએ પહોંચી ગઈ હોત ચોક્કસ, પણ બન્યું એવું કે ગામડે બા-બાપુજીની તબિયત લથડી. એમને શહેરમાં લાવી શકી હોત, આગ્રહ પણ ખૂબ કર્યો, પણ વર્ષો જૂનું મકાન ને પાડોશ છોડવાની એમણે ના પાડી. ….ને એમને એકલાં રાખી શકાય એમ નહોતું, કારણ શારીરિક સાથે માનસિક હાલત પણ બગડી હતી……. શ્વેતાથી નાની ને બા-બાપુજીને અત્યંત લાડકી નાની બહેન કોઈ મુસ્લિમ સાથે ઘરની રોકડ ને દાગીના લઈ નાસી ગઈ ! ઘણું શોધવા છતાં ક્યાંય પત્તો ન મળ્યો, જાણે ધરતી ગળી ગઈ !…. ને લોકો વાત કરતા હતા કે કૂટણખાને વેચાઈ ગઈ છે ! મોટો ફટકો પડ્યો ! આઘાત જીરવવો અસહ્ય હતો, બંનેની માનસિક સ્થિતિ અસંતુલિત થઈ ગઈ. નાની દીકરીનો ગુસ્સો શ્વેતા પર ઉતારતાં, ઘણી વાર ગમે તેમ બોલતાં ‘છતી દીકરીએ અમે નિઃસંતાન છીએ. પેલી જતી રહી ને તારે અહીં રહેવું નથી, અમારું તો કોઈ નથી. અમે તો અનાથ !’ શ્વેતા એમની પીડા સમજતી, માઠું ન લગાડતી. એમને સતત કોઈની હૂંફ ને ઓથની જરૂર છે. દીકરી એમને પડખે છે એવી હૈયાધારણ જરૂર હતી.