‘લે, આ પાંત્રીસ રૂપિયા, જમવાનું એમાંથી કરજે અને આ બીજા ચાર રૂપિયા રાખજે. એ વાપરતો નહીં. વળતી વખતે બસ ભાડામાં કામ લાગશે.’ બાપુજી બોલ્યા. એ બોલતી વખતે એમના અવાજમાં આવી ગયેલી ભીનાશ મારાથી અજાણી નહોતી. કારણ કે જેટલા દિવસ મારે ધર્મશાળામાં કાઢવાના હતા તેટલા દિવસ માટે આટલા પૈસા સાવ અપૂરતા હતા. અછતમાં ઉછરેલા અમને બધાને ન ઉચ્ચારાયેલાં વાક્યો પણ સમજાઈ જતાં. બાપુજીએ આટલા જ પૈસા આપ્યા એનો અર્થ એટલો જ કે એમના પાછા જવાના ટિકિટભાડાને બાદ કરતા એનાથી વધારે એક પણ પૈસો એમની પાસે હવે નથી. કંઈ પણ બોલ્યા વિના ચૂપચાપ મેં એ પૈસા લઈ લીધા. સાંજે અમે જમીને ઘરેથી નીકળેલા એટલે એ રાત્રે જમવાની ચિંતા નહોતી.