વિનોદભાઈ બોલ્યા, ‘તમે ક્યાં એકલા છો ? દેવલબહેન સાથેનાં હજારો લાખો સ્મરણો તમારી ભીતર પડ્યાં છે, વળી ભગવાન તો તમારી કાળજી રાખે જ છે. તમે સ્વદેશમાં આવવા ધાર્યું તો સ્વદેશ આવી શક્યા, તમારાં હૃદય, મન, મગજ બધું સાબૂત છે, શરીરમાં ભલે યુવાનીનું જોમ ન રહ્યું હોય તોય તમારા નિત્યક્રમમાં કોઈ ફરક નથી પડ્યો. તમને કોઈ રોગ નથી. કોઈ દવા લેવી નથી પડતી. વળી આપણા ઘરની નજીક લાઈબ્રેરી છે, તમારી રુચિ પ્રમાણેનું સારું સારું સાહિત્ય લાવીને વાંચો અને કેટલા બધા મિત્રો છે. મારી સાથે ઉપાશ્રયમાં આવવાનું રાખો. આપણે ભલે સફેદ કપડાં પહેરીને, માથું મુંડાવીને કે ઘર ત્યાગીને સાધુ ના બનીએ પણ ઉપાશ્રયમાં પ્રવેશતાં કોઈ અજબની આધ્યાત્મિકતાનો સ્પર્શ આપણને થાય છે. કોઈ એવા વિશ્વનો આપણને પરિચય થાય છે કે તમારી આ ગ્લાનિ, વિષાદ જતાં રહેશે.’