હમણાં તૂટી પડશે તેવો સીધો અને આકરો દાદરો – જેના પર બાપુને સ્નાન કરવા માટેના ગરમ પાણીની બાલદી ઊંચકીને જતો હતો ત્યારે દોરી પર ચાલતા નટને કેવી સાવધાની રાખવી પડે તેનો અહેસાસ થયો. ડર લાગતો હતો કે ક્યાંક પડી ન જવાય અને હાડકું ભાંગે નહિ. ઉપરના ઓરડામાં બાપુ રહ્યાં હતા. નાની અમથી દોઢ ફૂટની ચાલવાની જગ્યા, એમાં કાપડના પડદાની આડશ કરી સ્નાનગૃહ બનાવ્યું હતું. ઉંબરમાં યજ્ઞ માટેની વેદિકા બનાવી હતી. તેમાંય કાપડની આડશ તો ખરી જ. સંધ્યાપૂજા પછી મોરારિબાપુ નિત્યક્રમ મુજબ યજ્ઞ કરે છે. એ સંધ્યાએ જયારે યજ્ઞમાં આહુતિઓ અપાઈ ત્યારે માંડલીના એ ભવનમાંથી ઊઠેલા શુભ્ર ધુમ્ર વલયો વૈશ્વિક ચેતનાનો જે ભાગ બની ગઈ છે એવી પન્નાલાલભાઈની ચેતનાને મળવા જાણે આકાશમાં દોટ મુકતા હોય તેવું અનુભવાતું હતું. સંધ્યાના કેસરિયા રંગમાં યજ્ઞનો અગ્નિ પોતાનો રંગ ભેળવતો હતો. અગ્નિની સાક્ષીએ જાણે એક તર્પણ થતું હોય તેવી શાંતિ, પ્રસન્નતા અને આનંદ ચોમેર અનુભવાતા હતાં. કોઈક પ્રકારની પૂર્તતા થતી હોય તેવો અનુભવ થતો હતો. અસ્તિત્વ આ ક્ષણને ઝીલતું હોય તેમ દેખાતું હતું. પન્નાલાલનાં સમગ્ર જીવન અને કવનની જાણે એકલવ્યની જેમ વંદના થતી હોય તેવું લાગતું હતું.