આજકાલના લોકોનું આ એક સર્વસામાન્ય લક્ષણ છે કે બધા વ્યસ્ત છે. કોઈની પાસે સમય નથી. બધા દોડી રહ્યા છે. બધાને કોઈ ને કોઈ કામ છે. કોઈને વાત કરવાની, પત્ર લખવાની, રૂબરૂ મળવાની કે કોઈ કાર્યક્રમમાં હાજરી આપવાની ફુરસદ નથી. લાગે છે કે દરેક વ્યક્તિ સવારે ઊઠતાંની સાથે જ ઘડિયાળને કાંટે દોડવા લાગે છે. આજે સમય બદલાયો છે. ભણતર વધ્યું છે. કામની તકો પણ વધી છે. પરિણામે દરેક ક્ષેત્રે સ્પર્ધા જોવા મળે છે. પહેલા જેવી શાંતિ, સંતોષ અને આરામપ્રિયતા હવે ચાલે તેમ નથી. બધું ઝડપી બની ગયું છે. તમામ શહેરો મોટાં થયાં છે. તેનાં અંતરો વધ્યાં છે. વાહનોની સુવિધા મળી છે પણ સાથે રસ્તાઓ પર ભીડભાડ, ઘોંઘાટ અને પ્રદૂષણ ઘડિયાળને કાંટે દોડતા રહેતા માણસને હદ બહારનો થકવી નાખે છે. પરિણામે લોકોમાં કંઈક ન સમજાય એવા તનાવ-તંગદિલી વધતા રહે છે. માણસ બેય રીતે વ્યસત છે : શરીરથી અને મનથી. આમાં કદાચ મનની વ્યસ્તતા માણસને વધારે પજવે છે. નિર્ધારિત કામ પહેલાં કે કામ પછી પણ આ મન સાવ મુક્ત થઈ શકતું નથી. પરિણામે આ બોજ અને તનાવમાંથી મુક્ત થવા માટે માણસ કદાચ અત્યંત સાધારણ સ્તરનું, જાડું, સ્થૂળ, ભડકીલું, મનોરંજન ઝંખે છે જે તેને હળવા થવામાં થોડુંક મદદરૂપ થાય.