બાળકોના ઉછેર માટે એ રાત-દિવસ એક કરે છે. જોબના ડ્યૂટી અવર્સ વધારે હોય તો એ પોતાના બાળકને મા-બાપ પાસે મૂકી આવે છે. આજની માના પડકારો જુદા છે. શહેરોમાં એવી ઘણી મા તમને મળી આવશે જે માથું ઊંચું રાખીને એકલા હાથે પોતાનાં સંતાનોને ઉછેરતી હોય. એને કોઇ ફરિયાદ પણ નથી, એ રોદણાં પણ નથી રડતી, હસતાં મોઢે પોતાની ફરજ બજાવે છે. સમયની સાથે બધુ બદલાય છે. સમયની સાથે મા પણ બદલાઇ છે. ક્યારેક એ ગુસ્સે થઇ જાય છે, ક્યારેક છંછેડાઇ જાય છે. આજની નારીની લાઇફમાં જેટલાં અપ-ડાઉન્સ આવે છે એટલાં અગાઉ ન હતાં. અગાઉની મા ઘરરખ્ખુ સ્ત્રી હતી, આજની મા દરેક મોરચે લડે છે. ઘર અને ઓફિસ વચ્ચે તગડું બેલેન્સ રાખે છે. માને દરેક વખતે મા તરીકે જ જોવી વાજબી નથી, ક્યારેક એને માણસ તરીકે પણ જોવી જોઇએ. એનાથી પણ ભૂલ થાય, એ પણ ક્યારેક ઊકળી જાય અને પાછી પોતે જ પોતાની મેળે સમજીને મમતાનો સ્ત્રોત બની જાય. માની સરખામણી કોઇની સાથે થઇ જ ન શકે. ભગવાનની સાથે પણ નહીં. મા બસ મા હોય છે, સંતાન જ એની દુનિયા હોય છે. આપણને આ દુનિયામાં લાવનાર અને વાત્સલ્યથી આપણી જિંદગીને જીવવા જેવી બનાવનાર માને વંદન જ હોય. જગતની દરેક જનનીને પ્રણામ.