સાક્ષી એકધારું બોલ્યે જતી હતી. તેના પપ્પા, અખિલેશ શાસ્ત્રીની હારનો થાક જાણે તેને આટલું બોલ્યાં પછી હવે લાગી રહ્યો હતો. તે બે ઘડી અટકી. મેં મારી બેગમાંથી પાણીની બોટલ કાઢી અને તેની સામે ધરી. તેણે બે ઘૂંટ પાણી પીધું ફરી સાક્ષી કહાની ઉસકી ઝુબાનીવાળો દૌર શરૂ થયો. 'પરંતુ કહેવાય છે ને કે, જ્યાં માણસ હારી રહ્યો છે એમ લાગતું હોય ત્યાં જ એક છેલ્લું વિજયનું પગલું ભરવાની જ વાર હોય છે, જો તે આ એક છેલ્લું પગલું તે ભરી લે તો જિન્દગી ૧૮૦ ડિગ્રીએ ટર્ન લઈ શકે છે, તેના દિવસો બદલાઈ શકે છે. પપ્પા, નિરાશ થઈ રહ્યા હતાં તેમને હવે ડીપ્રેશન આવી રહ્યું હતું ત્યાં જ એક દિવસ તેમને મુંબઈ સેન્ટ્રલ સ્ટેશન પર જ ભાવિશાઆંટી મળી ગયા. ભાવીશાઆંટી એટલે મારા પપ્પા અને મમ્મી સાથે જ કોલેજમાં ભણતાં તેમના કોમનફ્રેન્ડ.