મધ્યકાલીન યુગથી, બીગલ ને નાના શિકારી શ્વાનો માટેના સામાન્ય વર્ણન માટે ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો, જો કે, આ શ્વાનો આધુનિક જાતિઓથી ઘણા અલગ છે. બીગલ પ્રકારના શ્વાનોની લઘુ જાતિઓ એડવર્ડ II અને હેનરી VII ના સમયથી જાણીતા હતાં, જેમની પાસે ગ્લોવ બીગલ્સનું એક ટોળું હતું, જે હાથમોજામાં બંધબેસતા પૂરતા નાના હતા આથી આ નામ પડયું, અને ક્વિન એલિઝાબેથ પ્રથમ એ પોકેટ બીગલ નામની જાતિને રાખી હતી, જે ખભા પર 8 to 9 inches (20 to 23 centimetres) ઊભુ રહેતું. “ પોકેટમાં ” અથવા તો ઘોડા પરની થેલીમાં બંધબેસતું પૂરતું નાનું, તેઓ શિકાર પર સાથે સવાર થતા. મોટા શિકારી શ્વાનો શિકાર પાછળ જમીન પર દોડતા, પછી શિકારીઓ નાના શિકારી શ્વાનોને ઝાડીઓમાં પીછો ચાલુ રાખવા માટે છોડતા. એલિઝાબેથ પ્રથમ એ શ્વાનોને તેના ગાનારા બીગલ્સ રૂપે વર્ણવતી અને ઘણી વખત તેના મહેમાનોનું શાહી ટેબલ તેના પોકેટ બીગલોને પ્લેટ અને કપની વચ્ચે ઈતરાયને ચલાવી મનોરંજન કરતી.[૬] ઓગણીસમી શતાબ્દીના સ્ત્રોતો આ જાતિઓને વિનિમય રીતે વર્ણવેલ છે અને એ શકય છે કે બે નામો એક જ નાના પ્રકારને વર્ણવાતા હોય. 1866થી જયોર્જ જેસ્સીના રીસર્સિચ ઈન ટુ હિસ્ટરી ઓફ ધ બ્રિટીશ ડોગ માં, પ્રારંભિક 17મી સદીના કવિ અને લેખક ગરવેસ મર્ખામેએ બીગલને ઉદ્દેશીને લખ્યું કે એક માણસના હાથમાં બેસવા પૂરતું નાનું અને છે: ઢાંચો:Bquote 1901 સુધીમાં મોડામાં મોડે પોકેટ બીગલ માટેના ધોરણ નક્કી કરવામાં આવ્યા; આ આનુવંશિક પંકિતઓ તો વિલુપ્ત થઈ ગઈ, જો કે આધુનિક પ્રજનકોએ આ પ્રકારની પુનરચના માટે પ્રયાસો કર્યા હતા.[૭]