આજે સવારે ’મોર્નિંગ વોક’ પછી ચાની લારીએ બેઠા હતા ત્યારે રાહુલભાઈએ સરસ વાત કરી. વાત કરતામ એમની આંખોનો આનન્દ વાંચી શકાય, પામી શકાય તેવો હતો. તું જાણે છે, રાહુલભાઇનો પુત્ર ’તીરથ’ વીઆઇટી(વેલ્લોર ઇન્સ્ટીટ્યુટ ઓફ઼ ટેકનોલોજી)માં ભણે છે તેને ગુજરાતીમાં એક શબ્દ વાપર્યો તનાથી રાહુલભાઇ રાજી હતા. તીરથે કહ્યું,” અહીં મુશળધાર વરસાદ પડે છે”. વાક્ય સાદુ હતું, પણ અંગ્રેજી વાતાવરણમાં ભણતા યુવાનનું હતું. અહીં ગુજરાતમાં હવે એવા અનેકસ્થળો છે જ્યાં ગુજરાતી સાંભળવા પણ ના મળે ! અમેરિકામાં એવી જગા હોય જ્યાં અંગ્રેજી સાંભળવા જ ના મળે, ચીનમાં ચાઇનીઝ સિવાયનો કે જર્મનીમાં જર્મન ભાષા સિવાયનો ખુણો શોધવો મુશ્કેલ છે ત્યારે આપણે ત્યાં એક નવીનતમ ગુલામીના યુગનો ઉદય થઈ રહ્યો છે. પ્રજા તરીકે ઓળખ-કટોકટીના પહેલા શિકાર થઈએ એવા ભાષા-વિકાર-વાયરસનો જીવલેણ હુમલો અનુભવી રહી છે આપણી સામુહિક ચેતના.. મેં એકથી વધારે વાર કહ્યું છે તે આજે ફ઼રીથી તને જણાવું છું કે ભાષા અને સાચા ધર્મ પર થતા હુમલાઓ મને રડાવી મૂકે છે. હું અચાનક જ ગાઝાસ્ટ્રીટના કોઇ ઘવાયેલી ’મા’ના દિકરાની વેદના અનુભવું છું. આ ’તીરથ’ઘટના આજે શનિવારે મને ૨૦૧૨ની મારી ભાષાચિંતાને જુદી રીતે જગાડી રહી છે.