હું ગંભીર એટલાં માટે બની ગયો કે મને ખરેખર એનાં માટે દુઃખ થયું. મેં એનાં મનની શાંતિ માટે પ્રાર્થના કરી. હું એનું દુઃખ અનુભવી રહ્યો હતો. મેં વિચાર્યું કે તેને પોતાનાં જીવનમાં ઘણું બધું સહન કર્યું હશે અને માટે જ તેનાં હૃદયમાં આ ક્રોધ વસવાટ કરી રહ્યો હતો અને માટે જ પોતે જે વ્યક્તિને મળી પણ નથી એનાં પ્રત્યે પણ તે ગુસ્સે હતી. ક્યાંક મને એવું પણ લાગ્યું કે તે પોતે પોતાની પ્રિય વ્યક્તિ ઉપર ગુસ્સે હતી કે જેનાં માટે તે નહોતી ઇચ્છતી કે તે આશ્રમમાં આવે. ક્યાંક તે કદાચ પોતે પોતાનાં ઉપર જ ગુસ્સે હતી. હું તો ફક્ત એક નિશાન તાકવા માટેનું પાટિયું હતો. અને હાલની ક્ષણમાં મારી પાસે ત્રણ પસંદગીઓ હતી: