મેં દલીલ આપી હતી કે એ પાંચસો કિલોમીટરની સફર મુંબઈ-દિલ્હી વચ્ચેના એ રેલવે રૂટ ઉપર જ થતી હોવી જોઈએ, પણ તેણે પોતાની ટિકિટ બતાવીને મને રાણાજીના ભાલે ભાલોની જેમ તેનાં ખાસડાંમાં મારો પગ ઘાલવા પ્રોત્સાહિત કર્યો હતો. ઘનશ્યામની વાતને માનવા મારું મન હજુય માનતું ન હતું, એટલે અમે બંને જણાએ પાલનપુરના રેલવે સ્ટેશનની પૂછપરછ ઓફિસે પૂછી લીધું. કોઈપણ જગ્યાની પૂછપરછ ઓફિસ ઉપરથી મહિતી મેળવનાર ઈશ્વર ઉપર જેટલો ભરોંસો મૂકે તેટલો જ તે જવાબદાર કર્મચારી ઉપર મૂકતો હોય છે. અમે પણ એ રેલવે યુનિફોર્મવાળા અને ઓળખ માટેના સ્ટેઈનલેસ સ્ટીલના બિલ્લાધારી ભાઈ ઉપર ભરોંસો મૂકી દીધો હતો. એ સાહેબડાએ તો લાકડાના જ ટૉપવાળા ટેબલ ઉપર હાથ ઠોકીને ગાંધીધામવાળા અભિપ્રાયને સમર્થન આપી દીધું હતું. આમ મેં પણ ઘનશ્યામ સાથે સહમુંડન કરાવી દેવાનું નક્કી કરી પાલનપુરથી ઈંદોરની ત્રીજા વર્ગની સળંગ ટિકિટ લઈ લીધી હતી.