તે વખતે પણ કેટલી ઝડપથી તેમણે જ નિર્ણય લીધો હતો. અને કેટલી ઝડપથી બધું નક્કી કરી લીધું હતું. પોતે તો હજી કાંઠે બેસી વહેતાં પાણીમાં પગ બોળી પાણીનો સરસરાટ માણતી હતી. બધું બહુ મજાનું લાગતું હતું. હા, અધકચરી સમજની દૃઢતા હતી ખરી. હજી તો છબછબિયાં જ હતાં, પણ તેમણે જ કૂદી પડવાનું આહવાન આપ્યું અને હું કૂદી પડી. આગળ-પાછળનું કશુંય વિચાર્યા વગર. કશીય પરવા કર્યા વગર. મંજિલ વિશે તો વિચાર્યુય ન હતું. બસ પડ્યો બોલ ઝીલી લેવામાં જ સર્વસ્વ દેખાતું હતું. ગર્વ પણ થતો હતો. એ વખતે તો કશુંક પરાક્રમ કર્યા જેવું લાગ્યું હતું.