એક વાર કુદરત મારા પર રૂઠી હશે કે પછી મંગળ અથવા શનિ વકર્યા હશે. અમારાં ગંગાસ્વરૂપ સાસુ (આજના જમાનામાં તો ‘મમ્મી’) મુંબઈથી અમારું આંગણું પાવન કરવા આવવાનાં હતાં. એમનો ફોન આવતાં જ અમને ફાળ પડી. એ પધારવાનાં હતાં તેની મને ચિંતા નહોતી. પત્ની એની મમ્મીનો હવાલો સંભાળી લેવા સક્ષમ હતી. મારે એમની કશી આળપંપાળ કરવાની નહોતી. મારા રોજિંદા કાર્યક્રમમાં એમની દખલ નહોતી. માત્ર એમની એક જ બૂરી આદત હતી – સવારે પાંચ વાગે નાહીને ભજન ગાવાની. મારા બેડરૂમની પાસે જ નાનકડું પૂજામંદિર હતું. મોટા અવાજે ભજન ગાવાથી ભગવાન વહેલા પ્રસન્ન થઈ જાય તેવી કદાચ એમની માન્યતા હશે. ભગવાન એમનાં ભજનોથી જાગતા હશે કે નહિ તેની મને ખબર નથી, પણ હું જરૂર જાગી જતો. એમના ભજનની અસર મારી ઊંઘ પર થતી, મને કોઈની સાથે દુશ્મની નથી, પણ મને કાચી ઊંઘમાંથી કોઈ ઉઠાડે તો એને હું જરૂર દુશ્મન ગણું.