જ્યારે પ્રેમ બોલે છે ત્યારે સ્વર્ગમાં વસતા દેવોને પ્રેમના સંવાદથી એક પ્રકારની બેહોશીનો અનુભવ થાય છે, કોઈ અજબગજબની ચીજ છે આ પ્રેમ. મન ઝંખે છે કે દિવસની ક્યારે રાત થાય? લોહી ઉત્તેજના અનુભવે છે અને આ ઉત્તેજના પ્રેમનાં કર્મ, મર્મ તરફ લઈ જાય છે. જ્યારે શરીરના લોહીમાં પ્રેમ વહેતો હોય છે ત્યારે શબ્દો ભોંઠા પડે છે અને ઓછા પડે છે. આ પ્રેમ એવો અંગારો છે કે એને ઠારવો પડશે અને નહીં ઠારશું તો એની જ્વાળાઓ સહન કરવી પડશે. સમુદ્ર બે કિનારાઓમાં બંધાઈ શકે છે, પણ પ્રેમ આ કિનારાઓ તોડી નાખે છે. એક જ ઓશીકું, એક જ ધાબળો, બે નહીં. પણ એક જ હૈયું, એક જ શય્યા અને એક જ સત્ય. આ પ્રેમનું પ્રથમ પગથિયું. હ્રદય એકમેકમાં ઘૂંટાઈ ગયેલાં હોય છે. અપેક્ષાઓ અસ્તિત્વની આસપાસ વીંટળાઈ વળે છે. કલ્પના અને તરંગો હિલ્લોળે ચઢે છે. પંચેન્દ્રિયો જાણે કે ઓછી પડે છે. દિવસ કંટાળાજનક લાગે છે. રાતની ઝંખના જાગે છે. કોઈ અધીરા બાળકને નવાં વસ્ત્રો આણી આપ્યા હોય, એને પહેરવાની ઇચ્છા જાગે ને એ પહેરી ન શકે એના જેવી મનની સ્થિતિ થઈ જાય છે. પ્રથમ દ્રષ્ટિના પ્રેમની વાત જુદી જ હોય છે. શાશ્વતી હોઠ પર અને આંખોમાં હોય. આ સુખનું વર્ણન ન થઈ શકે. એક વાર પ્રિય વ્યક્તિનો અનુભવ થાય ત્યારે જગતને જોવાની રીત બદલાઈ જાય છે. સૃષ્ટિ છે એના કરતાં વધુ સુંદર લાગે છે. આપણે પ્રિય વ્યક્તિને તો ચાહીએ છીએ, પણ એને કારણે આપણી જાતને પણ વિશેષ ચાહતા થઈ જઈએ છીએ. પ્રિય વ્યક્તિના ચહેરાની વસંત આપણા જીવનને ઉપવનમાં ફેરવી નાખે છે. હ્રદયમાં સમુદ્રની વિશાળતા ઊભરાય છે. આમાં તો જેટલું આપીએ એનાં કરતાં અધિક મળે છે. પ્રેમની પ્રસન્નતા એવી છે કે આંખને પંખીઓનાં ગીત સંભળાય છે. મનને પાંખો ફૂટે છે. આખા શરીરમાં એવો સળવળાટ થાય છે કે એ આશ્લેષ અને આલિંગન વિના જંપે નહીં. પ્રેમમાં પડેલી વ્યક્તિ છૂપી રહેતી નથી. એનો આનંદ અને એની બેચેની બધું જ દેખાઈ આવે છે. પ્રેમ પ્રશ્નાર્થચિહ્ન નથી, આશ્ચર્યચિહ્ન છે. વિખૂટા પડ્યા એટલે વેદના શરૂ થાય છે. સંગીત પ્રેમને માટે અંજળ છે અને આમ પણ પ્રેમ અંજળનો વિષય છે. પ્રેમ માણસને હતો-ન હતો કરી નાખે છે. ઉર્દૂ કવિતાની પંક્તિ યાદ આવે છે...