આધુનિક કે ઔદ્યોગિક કૃષિ ખનિજ તેલ પર બે મૂળભૂત માર્ગોથી આધારિત છે: 1)ખેતી કરવી- વાવેતર માટે બીજમાંથી પાક મેળવવા અને 2) વહન-ખેડૂતના ખેતરમાંથી પાકને ગ્રાહકો સુધી પહોંચાડવા માટે. વાવેતર માટે ખેતરોમાં ઉપયોગમાં લેવામાં આવતા ટ્રેક્ટર્સ, કમ્બાઇન્સ અને અન્ય સાધનોને ઇંધણ પૂરુ પાડવા માટે એક નાગરિક પાછળ વાર્ષિક આશરે 400 ગેલન જેટલું ઓઇલ વપરાય છે, જે રાષ્ટ્રના કુલ ઉર્જાના ઉપયોગના 17 ટકા હોય છે.[૧૦૩] તેલ અને કુદરતી ગેસ પણ ખેતર પર ઉપયોગમાં લેવામાં આવતા ખાતરો, જંતુનાશકો અને નીંદામણ માટેની દવાઓ આડેના મોટા અવરોધો છે. ખાદ્ય બજારમાં પહોંચે તે પહેલા તેની પ્રક્રિયા માટે જરૂરી ઉર્જા પણ ખનિજ તેલ પૂરી પાડે છે. સવારના નાસ્તામાં ઉપયોગમાં લેવાતા નાસ્તાની બે પાઉન્ડ બેગનું ઉત્પાદન કરવા માટે અડધા ગેલન જેટલા ગેસોલિન જેટલી જ ઉર્જાનો ઉપયોગ કરે છે.[૧૦૪] અને હજુ પણ અનાજને બજાર સુધી પહોંચાડવા માટેના પરિવહન માટે જરૂરી ઉર્જાની ગણતરી કરવામાં આવી નથી; તે પ્રોસેસ્ડ ખાદ્ય અને પાકોનું વહન કરે છે જે મોટા ભાગના તેલનો ઉપયોગ કરે છે. ન્યૂ ઝીલેન્ડનું કિવી, આર્જેન્ટિનાની શતાવરી, ગ્વાટેમાલાની ટેટી અને ફૂલગોબી, કેલિફોર્નિયાના જૈવિક લેટિસ-મોટા ભાગની ખાદ્ય ચીજો સરેરાશ 1,500 માઇલ પ્રવાસ કરીને ગ્રાહકોની ડીશ સુધી પહોંચે છે.[૧૦૫][૧૦૬][૧૦૭]