સુંદર જગ્યા હતી. બાંધેલો ચોતરો. ઉપર ઘુમ્મટ આકારમાં નળિયાનું છાપરું. એની નીચે નાનું ટેબલ સજાવ્યું હતું. મીણબત્તી સળગતી હતી. શોભાએ એક ખુરસી તરફ આંગળી ચીંધી, “બેસ.” હું બેઠો. એ ઊભી રહી. એણે અદબ વાળી હતી, વાળ હવામાં ઊડતા હતા. કદાચ બેસવું કે ચાલ્યા જવું એની વિમાસણ અનુભવતી હોય. એ મને એકલો બેસાડીને ચાલી ગઈ હોત તો મને નવાઈ લાગી ન હોત. એ તળાવ બાજુ જોતી ઊભી હતી. પછી બીજી ખુરસી ખેંચીને બેઠી.