ગુસ્સે થયેલ બલરામ, ભીમની દુનિયાભર જિહ્મયોધી એવી ખ્યાતિ થશે એમ બોલીને દ્વારકા નીકળી જાય છે; અને થોડા સમય પછી, કૃષ્ણ અને જાંઘો ભાંગીને ધૂળમાં પડી ગયેલા દુર્યોધન વચ્ચે વાદાવાદી થાય છે. પાંડવો તરફથી કૃષ્ણે જે પ્રકારે કૌરવાગ્રણીઓના વધ કરાવી લીધા તે પ્રકાર જિહ્મમાર્ગ હતા એવો દુર્યોધન આરોપ ચડાવે છે. તે આરોપોનો પ્રત્યુત્તર તરીકે કૃષ્ણ દુર્યોધને પાંડવો પર કરેલા અત્યાચારોની વહી વાંચી બતાવે છે. બે ગાળો સહિત. કૃષ્ણનો મથિતાર્થ છે: પૂર્વે તેં આ બધું કર્યું હતું તેથી હવે અમે તારો વધ કર્યો છે. બંને પક્ષોએ એકબીજાના વાંક કાઢ્યા એટલું કહીને વ્યાસ દુર્યોધનવધમાંનો ધર્મ-અધર્મ એ વિષય પૂરો કરી શક્યા હોત. પણ તેમ કરવાને બદલે તેમણે અહીં મહાભારતમાંના એક અવિસ્મરણીય પ્રસંગની રચના કરી છે: દુર્યોધન ‘को नु स्वन्ततरो मया’ – મારા કરતાં અધિક ઉત્તમ અંત કોને મળવાનો છે ? – એવા ધૃપદવાળું ભાષણ કરે છે; પછી, તેના પર સ્વર્ગીય પુષ્પોની વૃષ્ટિ થાય છે; ગંધર્વો વાજિંત્રો વગાડવાં માંડે છે; અપ્સરાઓ દુર્યોધનનાં યશોગીતો ગાવાં લાગે છે; અને આ બધું જોઈને પાંડવપક્ષના ઇતર લોકોની સાથે કૃષ્ણનું મોઢું પણ શરમથી ઊતરી જાય છે. કૃષ્ણે જેને હમણાં જ નાલાયક ઠરાવ્યો હતો તે માણસે કરેલા પોતાના જીવનના અને મૃત્યુના મૂલ્યમાપનને દેવો પુષ્પવૃષ્ટિ દ્વારા ટેકો આપે છે, એ બતાવવામાં વ્યાસને કશું વાંધાજનક લાગ્યું હોવાનું દેખાતું નથી.