ઝીણા ભગત આ મૂંગા પ્રાણીને પેટનો દીકરો ગણીને એની માવજત કરતા. અજવાળી અગિયારસે અને અમાસને દહાડે ભગત અકતો પાળતા, નકોરડો ઉપવાસ કરતા તેથી ઘોડાને પણ આરામ આપતા. અકતાને દહાડે ગમે તેવી મોટી વરદી આવે તો પણ ગાડી જોડે જ નહિ, ઘરાકને સંભળાવી દે : ‘મૂંગા જીવનેય કોક દી વિસામો તો જોઈએ ને ? આપણે આરામ કરીએ તો એણે શું ગુનો કર્યો છે ?’ જીવ તો સહુના સરખા.’