સમર્પણ! મનસા, વચસા અને કર્મણા સમર્પણ! ગુરુશરણાગતિનો આ ખરો મર્મ છે. પાસે જવાથી, પાસે બેસવાથી કામ નથી પતતું. તેમાં સમર્પિત થઈ જવું પડે, હોમાઈ જવું પડે. એક સુંદર રૂપક આપીને અંગિરાજી આ સિદ્ધાંતને અહીં સમજાવી રહ્યા છે. તેમણે કહ્યું, ‘तदेतद् अक्षरं ब्रह्म स प्राणस्तदु वाङ् मनः। तदेतत् सत्यं तद् अमृतं तद् वेद्धव्यं सोम्य! विद्धि॥’ (મુંડક ઉપનિષદ - ૨/૨/૨) 'હે સોમ્ય! શૌનક! અમૃતમય અને સત્યસ્વરૂપ એ અક્ષરબ્રહ્મ તો આપણા સૌના પ્રાણ છે, આપણું મન છે, કહેતાં આપણું સર્વસ્વ છે. એ વાત જરાય ખોટી નથી. પરમ સત્ય છે. માટે એમને ‘वेद्धव्यम्’ વીંધવા જોઈએ, કહેતાં લક્ષ્ય બનાવી સિદ્ધ કરવા જોઈએ. માટે તું એમને ‘विद्धि’ લક્ષ્ય બનાવી સિદ્ધ કર. હવે તને તે લક્ષ્યસિદ્ધિની રીત સમજાવું.' ‘प्रणवो घनुः शरो ह्यात्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुत्व्यते। अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत् तन्मयो भवेत्’ (મુંડક ઉપનિષદ - ૨/૨/૪) પ્રણવ એટલે ૐકાર. ૐકાર એટલે અક્ષરબ્રહ્મ. ‘ॐ इत्येतद् एतद्ध्येवाऽक्षरं ब्रह्म’ (કઠ ઉપનિષદ - ૨/૧૫,૧૬), ‘ॐ इत्येकाक्षरं ब्रह्म’ (ગીતા - ૮/૧૩) વગેરે શાસ્ત્રવચનોમાં ૐકાર શબ્દથી અક્ષરબ્રહ્મને નિરૂપ્યાં છે. ‘गुरुमेवाभिगत्व्छेत् समित्पाणिः श्रोत्रियं ब्रह्म निष्ठम्’ (મુંડક ઉપનિષદ - ૧/૨/૧૨) એ શ્રુતિ પ્રમાણે એ અક્ષરબ્રહ્મ એટલે બ્રહ્મસ્વરૂપ ગુરુ.