‘આમ તો સડસઠ વર્ષે મારી તંદુરસ્તી એકદમ સરસ છે. પણ મારા ઘરની પરિસ્થિતિઓ જાઇને જીવ બળ્યા કરે છે. મારો દીકરો, વહુ અને એની એકની એક દીકરી શનાયા- અમારું આ ચારનું કુટુંબ. મારા વાઇફ દસેક વર્ષ પહેલા એક્સપાયર થઇ ગયા. અમારા વચ્ચે આખી જીંદગી સુમેળ હતો. દીકરો કરણ એન્જિનિયર થઇને મારો જ કેમિકલનો બિઝનેસ સંભાળે છે. પુત્ર વધુ રીમાએ પણ હવે એજ બિઝનેસમાં સાથ આપવાનું ચાલુ કર્યું છે. મને પ્રશ્ન એ સતાવે છે કે જેમ અમે કરણને આસાનીથી અને આનંદથી ઉછેર્યો એમ આ આજકાલના મા-બાપ પોતાના સંતાનને કેમ ઇઝીલી ઉછેરી નહી શકતા હોય ? શનાયા અને રીમા તો જાણે જનમ જનમના દુશ્મન હોય એમ જ રહે છે. મારો દીકરો-વહુ સાથે સવારે નવ વાગે ઓફિસ જતા રહે. સાંજે પાંચ વાગે પાછા ઘરે આવ્યા પછી પણ ધંધાની વાત ચાલુ હોય. શનાયા દસમા ધોરણમાં છે એટલે આખો દિવસ ટ્યુશનો ચાલુ હોય, સાંજ પડે શનાયાના રિમાન્ડ ચાલુ થાય. “બોલ- આજે શું ભણી ? ફલાણા સબ્જેક્ટમાં કેમ ફુલ માર્કસ નથી ? ચલ ટી.વી. બંધ કરી દે. દીવાળી વેકેશન આવશે તો પણ તારો સેલ્ફ સ્ટડી ચાલુ જ રહેવો જોઈએ. રજાઓ છે તો શું થયું, તારે આગળ ભણવાનું નથી ? વગેરે વગેરે. આવી ઘરમાં રોજિંદી બુમો પડે.’ રમેશચંદ્રનું આ સ્ટ્રેસ સાયકોલોજીસ્ટ સમક્ષ ફરિયાદમાં દેખાઈ રહ્યું હતું.‘આવા બધા ડાયલોગ તો હવે મને ગોખાઇ ગયા છે ? ઘરમાં રહીને આ છણકા અને ઝઘડાનો રોજીંદો ત્રાસ જાવાતો નથી. મે ખૂબ દુઃખ થાય છે, આનો કોઇ રસ્તો ખરો ?’