એક સમય હતો કે ગામડાના આંગણામાં, શેરીઓમાં, પોળમાં ચૌટામાં કે માના મંદિરમાં સ્ત્રીઓ રાતના વાળુ કરી, કામકાજ પતાવી ભેગી થઈ ગરબા ગાતી, મીઠા, મધુર સ્વરે ગરબો હલકથી લયથી ગવાતો અને બીજી બહેનો ઝીલતી. શેરીમાં અંધારું હોય છતાં ચાંદલિયા-તારલિયાનો ઉજાસે ઉમળકાભેર ગરબા ગવાતા, રમાતા, ઝિલાતા. ગામના પુરુષો પણ ભેગા થઈ ગરબી ગાતા, ઝીલતા. પર્વની મહત્તા, ગરિમા જળવાતી- સૌ ભાવથી ભાગ લેતા. માતાની આરતી થાય, ગરબા ગવાય, પ્રસાદ વહેંચાય અને પછી બધા છૂટા પડે. બદલાતા સમય સાથે પરિવર્તનનો પવન ફૂંકાયો. ગામડાં શહેર તરફ આકષાર્યાં અને લોકો નગરમાં આવીને વસ્યા. એની સાથે નવરાત્રિની ઉજવણીમાં ફેરફાર થયો. ગરબાના શબ્દો એના એ જ રહ્યા, પરંતુ તેના તાલ, લય અને સૂરમાં પરિવર્તન આવ્યું. શહેરોમાં સોસાયટી ઊભી થતાં સૌએ પોતપોતાના માળાના મેદાનમાં કે અગાસીમાં અલગ મંડળી ઊભી કરી, નવરાત્રિ ઊજવવા લાગી. મંડપ, લાઇટ કે માઇકના ખર્ચ વગર રાસ-ગરબા રમાતા.