સીમાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. એ જરા અમિત તરફ ખસી – પછી કહેવા લાગી… ‘અમિત… અમે ભાવનગરથી અહીં આવ્યા છીએ. મારા પપ્પા બૅન્ક ઑફિસર હતા. અમે અત્યારે આ નવા બનેલા ટાવરમાં રહેવા આવ્યાં – ત્યાં મારા પપ્પાનું ઍકિસડન્ટમાં મૃત્યુ થયું. હું મારા પપ્પાને – પપ્પા મને – અમે એકબીજાને ખૂબ ચાહતાં હતાં. અત્યારે હું અને મારી મમ્મી સાવ એકલાં પડી ગયાં છીએ. – મારું બી.કૉમ. પૂરું થયું – એમ.બી.એ. ફાઇનાન્સ થયું હતું. એક વર્ષ પૂરું થયું – પણ પછી મમ્મીએ એ કરવા ન દીધું. – મારે એક ભાઈ છે – હેમંત. એ અત્યારે યુ.એસ.માં છે. એ તો પપ્પા હતા ત્યારે યુ.એસ. ચાલ્યો ગયો છે એ અમારો ખ્યાલ રાખે છે… અમને પૈસા પણ મોકલે છે. એ ત્યાં સેટલ થયો છે – પરણી ગયો છે – સંતાનો પણ છે. મને એની સાથે બનતું નથી. મારા જીવનમાં મારા પપ્પા ચાલ્યા ગયા પછી એમની ગેરહજરીમાં મને ક્યાંય ગમતું નથી – મને કોઈ સાથે ફાવતું નથી – મમ્મી સાથે પણ નહીં.’ સીમા રડવા લાગી.