જ્યાં સુધી આ દેશમાં માણસ માણસ પર જુલમ કરે છે, ત્યાં સુધી બળવાનો નિર્બળોને ઊભા થવામાં મદદ નથી કરતા, જ્યાં સુધી કોઇની મહેનતનો લાભ બીજો કોઇ ઉઠાવી જાય છે, જ્યાં સુધી દેશના કરોડો લોકોને ભૂખ્યા સૂવું પડે છે, તેમની બીમારીમાં ન ડૉક્ટર મળે છે, ન દવા, તેમના બાળકો શાળાનો દરવાજો જોવા નથી પામતા ત્યાં સુધી શાંતિનો શ્વાસ લેવાનો આપણને હક્ક નથી. હેજી તો પહાડો ખોદવાના છે, સમુદ્રો તરવાના છે, ખાઇઓ પૂરવાની છે, પ્રવાહોની દિશા બદલવાની છે, રણમાં ફૂલો ખીલવવાનાં છે. ગાંધીજીની આંખો જેનું સ્વપ્ન જોતી હતી તે ભારતનું નિર્માણ તો હજી બાકી જ છે, તેને માટે ઝઝૂમવાનું છે. તેઓ માર્ગ ચીંધી ગયા છે, હવે આપણે હૃદયપૂર્વક, બુદ્ધિપૂર્વક નિશ્ચય કરવાનો છે કે આપણે આ માર્ગ પર આગળ વધીશું – આપણા પુરુષાર્થથી, આપણા પ્રેમથી, આપણા વિચારોથી.