કાકાસાહેબને કામ સોંપાયું અને એમની મદદમાં વિનોબાજી અને વાઈના તર્કતીર્થ લક્ષ્મણશાસ્ત્રીને પણ કાકા સાથે જોડી દેવાયા. આ વિદ્વાન ત્રિપુટીએ જુદાજુદા પ્રદેશોની અનેક વિવાહપદ્ધતિઓ તપાસી જોઈ. એમાંથી જરૂરી ચીજો સંઘરી, બિનજરૂરી દૂર કરી. છેવટે એક નાનકડી વિવાહ-વિધિ તૈયાર કરી, જેમાં કન્યાદાન-વિવાહ-હોમ-લાભ-હોમ, સપ્તપદી જેવી મહત્વની વિધિઓ કાયમ રાખી. સ્વાભાવિક છે કે ‘કન્યાદાન’ અંગે ખળભળાટ ઊભો થાય. આ ત્રિપુટીના મનમાં પણ શંકા હતી જ, પરંતુ શાસ્ત્રો તરફ જોવાની વિધાયક દષ્ટિને કારણે એમને શાસ્ત્રોમાં એક સ્થળે ‘કન્યાદાન’ને બદલે ‘સમાશ્રય વિધિ’ મળી, જેમાં યુવક કન્યાના પિતા પાસે જઈને કહે છે કે- ‘ધર્મ, અર્થ, કામ (વિવિધ પુરુષાર્થ)ની સિદ્ધિ માટે હું આપની કન્યાનો આશ્રય લેવા ઈચ્છું છું, એમાં આપની અનુમતિ જોઈએ છે.’ ધર્મ-અર્થ-કામના ક્ષેત્રમાં દીકરીની પ્રતારણા ન કરવાની પ્રતિજ્ઞા જમાઈ પાસે કરાવી કન્યાના પિતા પોતાની સંમતિ આપે છે. ત્રિપુટીને આ વિધિ ગમી. કન્યાદાન વિધિમાં કન્યાના પિતા જમાઈને કહે છે : ‘વચન આપો કે ધર્મ, અર્થ, કામ આ ત્રણેય બાબતોમાં તમે મારી દીકરીની પ્રતારણા નહીં કરો !’ વર ત્રણ વખત વચન આપે છે : ‘नातिचरामि, नातिचरामि, नातिचरामि !’ કન્યાદાનની વિધિ સાર્વભૌમ છે. વળી, વિનોબાએ કહ્યું કે કન્યાદાનની વસ્તુ ન માનવી. દાનનો અર્થ માત્ર ‘દેવી’ એટલો જ સમજવો. વળી, કોઈ પણ બે વ્યક્તિ સાત પગલાં ચાલે તો મૈત્રી થઈ જાય એ રીતે सप्तपदेषु सख्यम ને સ્વીકારી ‘સપ્તપદી-વિધિ’ને સ્વીકારી, વિવાહને અતૂટ અને પૂર્ણ મનાયો.