બસ ભયાનક ગતિથી આગળ વધી રહી હતી. સન્મુખરાયની આંખો ભૂતકાળનાં દશ્યો યાદ કરતી હતી, ‘વચ્ચેની બંને દીકરીઓ સ્કૂલમાંથી ગોવા પ્રવાસમાં ગઈ હતી. ગોવા પાસેના કોઈ ઘાટમાં એમની બસ ગબડી પડી. ભાવનગરમાં અધૂરા-પધૂરા સમાચાર આવ્યા એ પછી મારી દશા કેવી હશે એ વિચારી જો. ભાવનગરથી ટેક્સી કરીને અમે છ-સાત વાલીઓ ગોવા પહોંચેલા. એક સાથે આઠ બાળકો મૃત્યુ પામેલાં. એમાં બે તો મારી દીકરીઓ….’ સહેજ અટકીને એમણે બારી બહાર નજર કરી, ‘મા વગરની દીકરીઓને ફૂલની જેમ ઉછેરી’તી. એમના છૂંદાયેલા શરીર જોઈને હૃદયમાં શારડી ફરતી હોય એવી પીડા અનુભવેલી. એ છતાં સાથે આવેલા બીજા વાલીઓને મેં સાંભળેલા. એ બધા તો સાવ તૂટી ગયેલા. હૃદય ઉપર પથ્થર રાખીને મેં એમની કાળજી લીધેલી……’ ગળામાં ડૂમો ભરાયો હોય એમ એ અટક્યા. અનિલ સ્તબ્ધ હતો. સન્મુખરાયની સુકલકડી કાયાની નૈતિક શક્તિ અને માનસિક તાકાતથી એ પૂરેપૂરો પ્રભાવિત થઈ ચૂક્યો હતો.