શાસ્ત્રોમાં વરસાદને અગ્નિ કહેવામાં આવ્યો છે. “પર્જન્યો વાવ ગૌતમાગ્નિ.” ઢળી ગયેલી સાંજે છુટા પડ્યા પછી અને ઢળતી સાંજે ફરી મળવા વચ્ચેનો જે સમય છે એ દર્દ છે. વરસાદતો કોઇને મળવા આવતો હોય છે, એ અવનિ ને પલાળવા આવતો હોય છે. પરંતુ સમજાતુ નથી, આ વરસાદ આગ બનીને અગ્નિને જ બુજાવવા કેવી રીતે આવી શકે? શાયદ મોહબ્બત મેં આગ દોનો તરફ લગતી હૈ. ભલે એ ઠંડો પવન અને સેન્સીટીવ છાંટા કાન પાસેથી પસાર થતા હોય પરંતુ એ ટાઢકની સાથે કોઇની યાદની અગ્નિ જલાવી જતા હોય છે. પછી આ મનને હું તો કાબુમાં ના જ રાખી શકુ. કોઇ ભડના દિકરાઓ હોઇ શકે પણ એ એનુ દુર્ભાગ્ય જ કહેવાય. આવી ક્ષણો માં મનને ઉડતા ન આવડતુ હોય તો એને ધક્કો મારી દેવો જોઇએ, એને ઉડતા આવડી જ જશે.