ઉત્તર : ભક્તિ, કૃપાથી થાય એ હકીકત છે; પરંતુ તેથી કાંઈ સાધના ન કરવી એવું નથી. દુન્વયી બાબતોમાં આપણે પૂરેપૂરા particular (બહુ ચોક્કસ) હોઈએ છીએ અને માને માટે ફક્ત તેની કૃપા માની કંઈ જ પ્રયત્ન ન કરીએ તે પણ બરાબર નથી. અથવા તો તેટલા અંશે એટલે કે total surrender (સંપૂર્ણ શરણાગત) થતાં તો અહીં રહી જ ન શકાય. જેમ કે, નદીના પ્રવાહમાં તરતું પાંદડું. માણસ તદ્દન ખાલી થઈ ગયો હોય. ઈશ્વરની કૃપા હોય તો જ આવી શરણાગતિ પ્રાપ્ત થઈ શકે. બાકી આપણે કૌટુંબિક કે સામાજિક ફરજો જાગ્રત રહીને બજાવીએ જ છીએ. તો આ તો વિશેષ ફરજ છે. એટલે કે આ તો સર્વોચ્ચ ધ્યેય પ્રાપ્ત કરવાનું છે. સાંસારિક ફરજોમાં સક્રિય રહેવું અને સર્વોચ્ચ ધ્યેયની પ્રાપ્તિમાં ફક્ત કૃપા ઉપર જ આધારિત રહેવું અને કંઈ જ સાધના કે પ્રયત્ન ન કરવા તે તો ખોટું જ છે ને ? કૃપાને સમજવા પણ માની કૃપા જોઈએ. દા.ત., આપણને નુકસાન થયું તો તે આપણા હિત માટે છે કે નહિ ? અથવા પ્રતિકૂળ સંજોગો ઊભા થયા, તો તે માનો અભિશાપ છે કે વરદાન ? આ બધું સમજવા માની કૃપા જોઈએ.