પત્રકારત્વ તો જ વિશ્વસનીય બની શકે જો વિચારમાં મૂલ્યનિષ્ઠા હોય, અભિગમમાં સકારાત્મકતા હોય, અવલોકનમાં અભ્યાસ હોય, અનુભૂતિમાં સંવેદનશીલતા હોય, અભિવ્યક્તિમાં તટસ્થતા હોય અને આચરણમાં નૈતિકતા હોય. આવું પત્રકારત્વ એ રાષ્ટ્રભક્તિનું પ્રગટ સ્વરૂપ છે. હું તો ત્યાં સુધી માનું છું કે પત્રકારત્વ એ વ્યવસાય તરીકે ત્યાં સુધી જ ઇચ્છનીય છે, જ્યાં સુધી તે લોકસેવાનું માધ્યમ બની રહેતું હોય. મારું પત્રકારત્વ આવું આદર્શ છે તેવા ભ્રમમાં હું રાચી શકું તેમ નથી, કારણ કે, અસ્તિત્વ ટકાવવા માટેના સંઘર્ષમાં ઈચાછા કે અનિચ્છાએ મેં પણ અનેક સમાધાનો જાણતાં-અજાણતાં કર્યા હશે અને તે રીતે હું પણ મારી કલ્પના મુજબનો આદર્શ પત્રકાર અને કોલમલેખક નથી બની શક્યો, જેનો રંજ પણ છે. આ બાબતે હું કોઈને દોષ દેવાને બદલે તેને મારી જ કોઈ ઊણપ સમજી આ ક્ષણે હું મારા વાચકમિત્રોની ક્ષમા માંગવાનું વધારે પસંદ કરીશ.