સામાન્ય લોકો (માવો ન ખાતા હોય એવા) પારકી પંચાતમાં ટાપશી પૂર્યા વગર રહેતા નથી. પણ માવાધારી માણસને એમ સરળતાથી બોલતો કરી શકાય નહીં. જો ભૂલથી એને કશું પૂછી લેવામાં આવે તો પહેલા તો એ દાઢી સમેતનો મોંઢાનો ભાગ જરા ઊંચો કરીને (જેથી મોંમાં રહેલો મસાલાનો મૂલ્યવાન અમૃતરસ બહાર સરી ન પડે) ઈશારા દ્વારા જવાબ આપવાનો પ્રયત્ન કરશે. માવા પ્રત્યેની આ નિષ્ઠા ઘણા સંવેદનશીલ લોકોની આંખો ભીની કરી ચૂકી છે. જો સાંકેતિક ભાષાથી કામ થઈ જતું હોય ત્યાં સુધી માવાધારી મનુષ્ય બોલવાનું ટાળે છે. જો મોંઢામાં મસાલો ભર્યો હોય તો એ ત્રીજું વિશ્વયુદ્ધ ફાટી નીકળવાની આશંકા હોય અને એના બોલ્યા વગર યુદ્ધ અટકશે નહીં એવી સ્થિતિ હોય ત્યારે જ બોલે છે. એ સિવાય ફલાણી ફાઇલ ક્યાં મૂકી? ઢીંકણી અરજીનું કેટલે પહોંચ્યું? જેવા ક્ષુલ્લક સવાલોમાં એ ક્યારેય મોંઢું ખોલશે નહીં.