આ ત્રણે છોકરાઓ જોતા તેઓ ઉભા રહ્યા. ત્યાં પંડિતજી હાથમાં, સૂતેલા બાળકને ઉપાડ્યું હોય તેમ તાનપુરો લઇને અંદર આવ્યા અને બંને પ્રોફેસરોને કહ્યું, “મેં આ ત્રણ સદગૃહસ્થોને મેં વચન આપ્યું છે કે થોડુક સંગીત તેમને સંભળાવીશ. એટલે આપણે કૉલેજના ભાષણમાં જરા મોડું થશે. તમે પણ સાંભળો.” એમ કહી તેમણે ગાદી તકિયા ઉપર સ્થાન લીધું. બે સાજીંદાઓ પણ બાજુમાં ગોઠવાઈ ગયા. પંડિતજીની આંગળીઓ તાનપુરા પર ફરવા માંડી. પંડિતજીએ ગાવાનું શરુ કર્યું. …..ઓમ અનંત હરી…. અને પછી જે મૌસીકી શરુ કરી… આંખો મીચી તેઓ ગાતા હતા. “નોમ તોમ” પૂરું કરી તેમણે આંખો ખોલી પૂછ્યું, “મજા આવી?”. ત્રણેએ ડોકા હલાવ્યા. “તમે મારી બે રેકર્ડ સાંભળી છે તેમાં મેં અપ્રચલિત રાગો ગાયા છે અને તમે અત્યારે સાંભળ્યો તે પણ એક અપ્રચલિત રાગ છે… તેનું નામ છે ગાંધારી” … પંડિતજી ગાતા રહ્યા… મહેફિલ કેમ અને ક્યારે પૂરી થઇ તેનો ખ્યાલ પેલા બંને પ્રોફેસરોને કે ત્રણ કુમારોને પૂછીએ તો જાણી શકાય…. પણ એક અત્યંત નાના ઑડીયન્સ માટે પંડિતજી જિંદગીભર યાદ રહે તેવું નજરાણું આપી ગાયા.