ફરીથી શરૂ કરો અને ધીરે-ધીરે સમય વધારતા જાવ. આ સમય ત્યાં સુધી વધારતા જાવ કે જ્યાં સુધી તે તમારો સ્વભાવ ન બની જાય. માટે જ હું કહું છું કે તમને જે પણ આદતો પરેશાન કરતી હોય અથવા તો કષ્ટ આપતી હોય તેને સંકલ્પ દ્વારા સંયમથી બાંધી લો. સેવા હૃદયનાં સક્રિય અનુભવ તરફ લઇ જાય છે અને પોતાનાપણાની ભાવના દર્શાવે છે. સેવાનો અભાવ, વ્યક્તિને નિરાશા તરફ દોરી જાય છે. દુ:ખ તો જીવનમાં આવે છે પરંતુ તેનાથી પરેશાન થવું અથવા ન થવું તે વ્યક્તિગત બાબત છે. દુ:ખ શારીરિક હોય છે, પરંતુ ચિંતા માનસિક હોય છે. જો આપણે બીજાનાં દુ:ખ પ્રત્યે સંવેદનશીલ ન થઇએ તો આપણે માનવ ન હોઇ શકીએ. માટે જ સેવાનું મહત્ત્વ છે. સેવા દ્વારા જ જીવનમાં સંતોષનો અનુભવ થાય છે, પરંતુ મૌન વગર સેવા તમને થકવી નાખે છે. અધ્યાત્મથી રહિત સેવા છીછરી છે અને લાંબા સમય સુધી ટકી શકતી નથી. મૌનમાં જેટલું ઊંડાણ હશે તેટલું જ બહાર તમારું કાર્ય સક્રીય રીતે ચાલશે. જીવનમાં આ બંનેની જરૂર છે.