બીજે દિવસે સવારે ઉંમરમાં સહુથી વૃદ્ધ એવા દરબારીએ આવીને ઉલ્લાસભેર શ્લોક સંભળાવ્યો, જેનો અર્થ કંઈક આમ હતો : ‘ક્યારે હું વારાણસી નગરીમાં, ગંગાના કિનારે રહેતો, કૌપીન ધારણ કરતો, માથા ઉપર બે હાથ જોડીને ઊભો રહી ‘હે ગૌરીનાથ ! હે ત્રિપુરહર ! હે શંભુ ! હે ત્રિનયન ! મારી પર કૃપા કરો’ એમ મોટેથી વિનંતી કરતો કરતો (મારા જીવનના બાકીના) દિવસો એક ક્ષણની જેમ પસાર કરી શકીશ ?’ આ સાંભળીને આશ્રમના અધિપતિ સંન્યાસી ખુશ થઈ ગયા અને એને સંન્યાસની દીક્ષા આપી દીધી. પછી બીજા દરબારીનો વારો આવ્યો. તેણે પોતાના હૃદયની ઈચ્છા વ્યક્ત કરતાં કહ્યું કે : ‘ક્યારે હું અયોધ્યામાં નિર્મળ સરયુનદીના કિનારે જનકરાજાની દીકરી સીતા અને લક્ષ્મણની સાથે વિહાર કરતા રામને ‘હે રાજા રામ ! હે જનકની પુત્રીના પ્રેમી ! હે વિભુ ! મારી પર કૃપા કરો.’ એમ મોટેથી, વિનંતી કરતો (મારા જીવનના બાકીના) દિવસો એક ક્ષણની જેમ પસાર કરી શકીશ ?’ આની ભાવના જોઈને આશ્રમના અધિપતિએ એને સંન્યાસની દીક્ષા આપી દીધી. હવે ત્રીજા દરબારીનો વારો આવ્યો. તેણે પોતાની અંતિમ ઈચ્છા પ્રકટ કરી : ‘ક્યારે હું વૃંદાવનમાં નિર્મળ યમુના નદીના કિનારે બલરામ, સુદામા વગેરે સાથે વિહાર કરતા શ્રીકૃષ્ણને ‘હે શ્રીકૃષ્ણ ! હે નાથ ! હે મધુર મુરલીવાદક ! હે વિભુ ! મારી પર કૃપા કરો’ એમ મોટેથી વિનંતી કરતો હું (મારા જીવનના બાકીના) દિવસો એક ક્ષણની જેમ પસાર કરી શકીશ ?’ આની ભાવના જોઈને પ્રસન્ન થયેલા આશ્રમના અધિપતિએ એને પણ સંન્યાસની દીક્ષા આપી દીધી. હવે ચોથા દરબારીનો વારો આવ્યો. એણે પોતાની ઈચ્છા દર્શાવી કે : ‘ક્યારે હું વૈકુંઠમાં, નિર્મળ વિરજા નદીને કાંઠે, સાગરની દીકરી લક્ષ્મી અને નારદ સાથે ફરતા શ્રી વિષ્ણુને ‘હે વિષ્ણુ ! હે નાથ ! હે લક્ષ્મીના વલ્લભ ! હે વિભુ ! મારી પર કૃપા કરો’ એમ મોટેથી વિનંતી કરતો કરતો (મારા જીવનના બાકીના) દિવસો એક ક્ષણની જેમ પસાર કરી શકીશ ?’ આ ચોથા દરબારીની ભાવનાથી પ્રસન્ન થઈને આશ્રમના અધિપતિએ એને પણ દીક્ષા આપી દીધી. હવે ઉંમરમાં સરખામણીમાં સહુથી યુવાન કાલિદાસનો વારો આવ્યો. આશ્રમના અધિપતિએ એની સામે જોયું અને આ પેલા ચારે ઘરડાઓની કપટ યુક્તિને જાણી લેનાર કાલિદાસે શ્લોક ઉચ્ચાર્યો કે –