(૫૮) ‘પરંતુ, વિદ્યાને લીધે એ સર્વરૂપ પ્રકટ થાય છે, ત્યાં એ જે ચાહે તે પામે છે. જેની કામના કરે, તે એને મળે છે. સંકલ્પ માત્રથી ધરતીને આકાશ ઉત્પન્ન થઈ જાય છે. સંકલ્પથી ભોગ ભક્તિ હાજર થાય છે. ને સ્વરૂપ થતો, સર્વમાં ભોક્તા થાય છે. પરંતુ, દુઃખોનો એ આધાર (એટલે કે આશ્રય) થતો છતો, એનો ભોક્તા તો નથી જ થતો, ત્યારે એમ કહેવાય છે કે તે, પોતાનાં કર્મોનો કેદી (તેના વડે બંધાયેલો) નહિ, બલકે સર્વશક્તિમાન છે, અને તેથી એ અશક્તપણું તથા આવશ્યકતા (એટલે કે કશી પણ ઊણપ હોવાપણું) એનામાં અવિદ્યાને કારણે આરોપાઈ જાય છે, અને, એ શક્તિમત્તા તથા એ કમાલ, એનામાં વિદ્યાને કારણે આવી જાય છે. પરંતુ, વાસ્તવમાં એ ઉભયથી તે ભિન્ન છે, અને એ (ઉભય)માં, એ જ આત્મા એકલો (અદ્વૈત) છે.