છેલ્લા બે દિવસથી તો હું નોકરીના સપનાઓમાં જ ખોવાયેલી રહું છું. પરંતુ આજે આટલું વિચાર્યા પછી અચાનક મને થાય છે કે ફરી ભણવાની શરૂઆત તો મેં ફક્ત આનંદથી સમય પસાર કરવા માટે જ કરી હતી. આ નોકરીનો વિચાર મને ક્યાંથી ઘેરી વળ્યો ? હજી સુધી હિરેને મને કોઈ બાબતમાં સહકાર ન આપ્યો હોય એમ નથી બન્યું. પરંતુ આજે એ ના પાડી રહ્યા છે તો જરૂર એમની વાતમાં કોઈ તથ્ય હોવું જોઈએ. મારે એકદમ ઉતાવળીયો નિર્ણય ન કરવો જોઈએ. જીવનના અન્ય પાસાઓ પર એકવાર ધ્યાનપૂર્વક વિચારી લેવું જોઈએ. એક દષ્ટિએ વિચારું છું તો લાગે છે કે હું મારા જીવનથી સુખી અને સંતુષ્ટ છું. ઘરમાં એવી કોઈ આર્થિક જરૂરિયાત નથી. હિરેનની આવક ઘરમાં પૂરતી થઈ રહે છે અને થોડીઘણી બચત પણ કરી લઈએ છીએ. પરંતુ હજી આ વાત મારા મનમાં બરાબર સ્થિર થાય એ પહેલાં દરિયાના મોજાંની જેમ એક બીજો આદમકદનો વિચાર મારા મનમાં જબરદસ્તીથી ધસી આવે છે કે : તો પછી મારા ભણતરની કિંમત શું ? મારી કેરિયરનું શું ? મારે ઘરકામમાં જ જીવન વીતાવવાનું ? હું સ્ત્રી છું તેથી મારે પોતાની કોઈ વૈચારિક સ્વતંત્રતા જ નહીં ? એકવીસમી સદીમાં પણ સ્ત્રીઓની આવી હાલત ! એમના બધા મિત્રોની પત્નીઓ નોકરી કરે છે અને ફૂલફટાક થઈને ફરે છે, તો પછી આ બંધન મારે એકલાને શા સારું ? પેલા મિસિસ ચૌધરી આ વખતે યુરોપની ટુર પર જવાના છે. મિસિસ દેસાઈએ આ વર્ષે પોતાની અલગ કાર ખરીદી. મિસિસ દિક્ષિત તો આ વર્ષે મૅનેજર બની જશે. મારા નસીબમાં આવી કોઈ પદવીઓ નહીં ?…… ચિત્તમાં આજે બરાબર ઉથલપાથલ મચી છે. સમજ નથી પડતી શું સાચું છે અને શું ખોટું છે. બપોર થવા આવી. વિચારોના થાકથી હવે આંખો ઘેરાવા લાગી છે. એમ થાય છે કે થોડી વાર આરામ કરી લઉં. પલંગ પર પડતાંની સાથે આંખો મિંચાઈ જાય છે.