તેના જીવનમાં કર્મો ગમે તેવા શુદ્ધ કે અશુદ્ધ  હોય તો પણ શ્રધ્ધા પર જ નિર્ભર હોય છે, ને શ્રધ્ધાની ભૂમિકાના આધાર પર જ તેને ચાલવું પડે જ છે, પછી ભલે આવી શ્રધ્ધા તેનામાં અજાણ પણે ઉગી હોય તો પણ  તે એવી શ્રધ્ધામાં બંધાયેલો હોય છે,અને તે પોતે બાહ્ય વાતા વરણથી પ્રભાવિત થઈને સ્વાર્થ યુક્ત  કર્મો કરવા ઈચ્છતો હોય છે, અને આવા કર્મો જ મને પેસા અને એહિક લાભ અને  સુખ આપી શકશે, આવી શ્રધ્ધા જ તેના જીવનનું નિયમન કરતી  હોય છે,જ્યારે સંસારમાં  કેટલાક લોકોની એવી શ્રધ્ધા પણ  હોય છે, કે પોતે સ્વીકારેલા જીવન સાધનાના  આધ્યાત્મિક આદર્શોને સમર્પણ યુક્ત કરેલું જીવન જ જીવવા યોગ્ય છે, એવા ભાવમાં જ જીવન જીવતા હોય છે, આવા માણસના કર્મો પણ નિષ્કામ ભાવે નિરાળી રીતે થતા  હોય છે, તેઓ ફળની આશાથી નિવૃત હોય છે, કર્મમાં જ પુરેપુરા તન્મય થઈ જતા હોય છે, આથી તેઓ કર્મો દ્વારા જ કર્મો માંથી જ સુખનો શાંતિનો  અનુભવ કરી શકતા હોય છે,કારણ કે આવા કર્મો મન અને ઈન્દ્રીઓ પર મેળવેલા નિગ્રહ પરથી જ થતા હોય છે, આમ તે તીવ્ર અંત કરણની શ્રધા દ્વારા જે  જિતેન્દ્રિય બનેલા હોય છે, તેને જ આત્માના સ્વરૂપનું સાચું સુખ અને શાંતિ અંતકરણમાં જ છે, એવી શુધ્ધ બુદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે, અને તેથી તે સુખ અને શાંતિ  અનુભવી ને શીધ્ર પરમ શાંતિ,પરમ સુખ અને પરમ આનંદ  પ્રાપ્ત કરે છે.