એક વાત કહું? જેમ વર્ગખંડના વિદ્યાર્થીઓ ક્લાસ ટીચરની હાજરીમાંં ડાહ્યાડમરા થઇ જાય એમ આપ હતા ત્યાં સુધી બધું જ આપ-ટુ-ડેટ ચાલ્યું. લોકો ખાદીમાં જ માનતા ગાદીમાં નહી. સ્વદેશી ભાવના પણ કેવી હતી? આજે તો સોનિયાજી ઇન્પોર્ટ અને સાનિયાજી એકસ્પોર્ટ! કેટલાક પંજામાં પોતાની ભાગ્યરેખા શોધે, તો કેટલાક કમળના ફૂલ ભેગા કરવામાં જ વ્યસ્ત! અમે આપનું પ્રિય ગીત “વૈષ્ણવ જન તો તેને રે કહીએ” આજે ગાઈએ તો છે, પણ પ્રાર્થનાસભામાં ગાવા જઈએ તો છોકરાંઓ હાલરડું સમજીને સૂઈ જાય. પછી એમને ઉઠાડવા માટે અમારે ધૂન ગાવી પડે. “લૂંગી ડાન્સ, લૂંગી ડાન્સ” કે “બીડી જલાઈ લે.. જીગરસે..” તો જાગે.