મામદે સહેજ શરીફા સામે જોયું અને આજ્ઞાકારી બાળકની જેમ ઊઠી દાતણ કાઢી મોં ધોયું. શાલથી મોં લૂછતાં કળશિયામાં વધેલું પાણી તલના છોડ પર રેડ્યું અને નીચે મૂકેલી બંદૂક ઉપાડી ઝૂંપડીની અંદર ગયો. એની નજર ઝૂંપડીમાં ફરી વળી. બધું વ્યવસ્થિત પડેલું જોઈ એ ખુશ થઇ ગયો. તેમાંય ખાટલા પર એકેય સળ વગરની પથારી જોઈ એને થયું કે શરીફા રાત્રે નીચે સૂઈ રહી હતી કે શું? એને રોમાંચ થયો. શરીફા આખીય ઝૂંપડીમાં ફેલાઈ ગઈ હતી. બંદૂકને ખાટલાના ટેકે ઊભી મૂકી તે ખાટલા પર બેઠો બેઠો બહાર જોઈ રહ્યો. શરીફાએ ઝૂંપડીની આજુબાજુ ક્યાંય સુધી વાળીઝૂડીને સાફ કરી નાખ્યું હતું. મામદને થયું- હું કેટલો સુખી છું કે શરીફા જેવી સ્ત્રી મળી છે. નહીંતર મારી આ કોળી જાતમાં તે વળી શરીફા જેવી રૂપાળી અને વફાદાર બાયડી શું વાતમાં પડી છે? લગનને હજી માંડ આઠ મંઇના થ્યા છે. મારે તો રાતવરાત બહાર રખડવાનું હોય. ને ઈ હિમ્મતવાળી પણ કેટલી? એકલી ઝૂંપડીએ રે’વા તૈયાર થઇ ગઈ ને હું આવું નંઈ ત્યાં સુધી ખાય નંઈ. ઈ જન્મી છે કોળણ તરીકે નંઈતર એને સાડી પે’રાવી હોય તો ઠકરાણી જ લાગે. જોકે સગાઇ વખતે બાપુએ સહેજ દબાણ કર્યું’તું. નંઈતર એનો બાપ વળી મારા જેવા માબાપ વગરનાને આવી દીકરી આપતો હશે?