આ વિચાર કરવા પાછળ એક મુખ્ય કારણ હતું. સાંજના આ સમયે રાવરાજા ઘોડેસ્વારી કરતાં કે રાજમહેલમાંથી ખુલ્લી મોટરમાં બેસી ઠંડી સડક પરથી ડૉક્ટરસાહેબના બંગલાની સામે આવેલા ક્લબમાં જતાં હોય અને તેમની સાથે કોણ જાણે તેમનો સગો-વહાલો કે ભાઈબંધ તેમની સાથે હોય. પોતાના રુમની બારીમાંથી બગીચામાંના વૃક્ષોની પાર તેઓ બન્ને નીકળતા ત્યારે તેમનાં અસ્પષ્ટ રુપ ચંદ્રાવતીને દેખાતાં. છેલ્લા પાંચ-છ મહિનાથી વહેલી સવારે દૂરથી આવતા ઘોડાંઓનાં ડાબલાંઓનો અવાજ તે રોજ સાંભળતી અને બટન દબાવતાં વીજળીનું ઝૂમર ઝળકવા લાગે તેમ ઝબકીને તેની મીઠી નિંદરમાંથી જાગી જતી. ત્યાર પછી મોઢું ધોઈ, પૂજા ઘરમાંથી પિત્તળની છાબડી લઈ ફૂલ ચૂંટવા જતી. કોઈ કોઈ વાર તો તેને એવો આભાસ પણ થતો કે તે બંગલાના ફાટક નજીક આવતાં જ બેઉ ઘોડાંઓની લગામ જાણે ઢીલી પડી છે, અને તેથી જ કે કેમ, ઘોડાંઓની ગતિ એકદમ મંદ પડી જાય છે. આ સાચું છે કે પછી તેનું પોતાનું મન તેની સાથે રમત કરે છે, રામ જાણે! ગમે તે હોય, પણ જ્યારે ઘોડાંઓનાં ડાબલાં બંગલાની ફાટક નજીક આવે કે તે તરત કોઈ એક ઝાડની પાછળ સંતાઈ જતી.