આજે એ જ કલ્યાણી પાસે પોતાની નવી ફિલ્મના સ્ક્રીનપ્લે રાઈટીંગની ઓફર લઈને આવેલા મહેતાસાહેબ તેના ઘરે આવવાની રાહ જોઈ રહ્યા હતાં ત્યારે કલ્યાણી ક્યાં છે તેની કલ્યાણીની મમ્મી નિવેદીતાને પણ ક્યાં ખબર હતી કે તે કંઈ કહી શકે. 'ભૈયા મુંબઈ ચલોગે?' દક્ષિણ ગુજરાતના વાપી શહેરના હાઈ-વે નજીક ઊભેલી કલ્યાણીએ એક ટેક્સીવાળાને પૂછ્યું, પણ ટેક્સીવાળો નકારમાં મોઢું હલાવી આગળ નીકળી ગયો. હાઈ-વેથી વાપી રેલ્વે સ્ટેશન માત્ર દસ મિનિટના અંતરે હતું પરંતુ કલ્યાણીને આજે ટ્રેનમાં જવાનો મૂડ નહોતો. ગમે એટલી વાર લાગે, ગમે તે વાહન મળે પરંતુ આજે જવું છે તો બાય રોડ જ, કલ્યાણીએ મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું. આ રીતે લીફ્ટ માગતા માગતા સાંજ નીકળી ગઈ અને રાતનું અંધારું ઘેરાવા માંડ્યુ હતું. કકડીને ભૂખ પણ લાગી હતી. કલ્યાણીએ હાઈ-વેના કીનારે આવેલા સબ-વે રૅસ્ટારાંમાંથી એક બર્ગર લીધું અને ફરી લીફ્ટ મળવાની આશા સાથે હાઈ-વે પર આવી ગઈ. 'મુંબઈ?' એક લક્ઝરી બસ આવીને કલ્યાણી પાસે ઊભી રહી એટલી કલ્યાણીએ પૂછ્યું. 'મુંબઈ મેં કહાં જાના હૈ? બસ એરપોર્ટ તક હી જાયેગી પહેલે સે બોલ દેતા હું બાદ મેં કીચ-કીચ નહીં ચાહીયે, તીનસો રૂપિયે લગેંગે!' બસના ક્લીનરે કલ્યાણીને કહ્યું, કલ્યાણીને ખ્યાલ આવી ગયો કે અહીં પણ ચા કરતાં કીટલી ગરમ જેવો જ ઘાટ છે. 'ઠીક હૈ.' ટૂંકો જવાબ આપી કલ્યાણી બસમાં ચઢી ગઈ. બસે ફરી પોતાની ગતિ પકડી અને ક્લીનરે કલ્યાણીને ત્રીજી હરોળની વિન્ડો સીટ દેખાદતા કહ્યું, 'ત્યાં ત્રીજી લાઈનમેં બૈઠ જાઈએ.' આ ગુજહિન્દીની વર્ણશંકર ભાષાને કારણે કલ્યાણીને ખ્યાલ આવી ગયો કે ભાઈ સાહેબ ગુજરાતી જ છે. 'ગુજરાતી છે તો ગુજરાતીમાં બોલને ભાઈ, શું કામ હિન્દીની મમ્માએ રડવું પડે તેવુ બોલે છે? મારે તે સીટ નથી જોઈતી, હું અહીં જ બેસીશ, આ ડ્રાઇવર સીટની પાછળની જગ્યા ખાલી છે ને ત્યાં. એક કામ કર આજનો દિવસ તું ત્યાં જઈને બેસી જા.' કલ્યાણીએ મજાક કરતાં કહ્યું, અને પોતાની બેગ ખભેથી ઉતારી તે ડ્રાઈવર કેબિનમાં જ ડ્રાઇવરની પાછળવાળી સીટ પર ગોઠવાઇ ગઈ. બસ ચલાવી રહેલા, ડ્રાઇવર સીટ પર બેઠેલાં પુરૂષે એક અછળતી નજર કલ્યાણી પર નાખી અને ફરી આગળ જોવા માંડ્યો. 'અરે, નહીં નહીં મેડમ... ઐસા કૈસે ચલેગા, તમે ત્યાં જ જઈને બેસી જાવ...' ક્લીનર દલીલ કરવા ગયો પણ એટલામાં જ ડ્રાઈવરે તેની તરફ જોયું અને તે શાંત થઈ ગયો.