****************************ને, હું બની ગઈ હતી, મારા એ સ્વપ્ન પ્રદેશમાં, ૨૩ વરસની! ૨૦૧૬ની સાલમાં, જે ૨૦૧૬માં હું સાચી જિંદગીમાં ૬૭ વરસની હતી! પણ, મારા એ શમણામાં, ૨૩ વર્ષની હું બીલ ક્લીન્ટનના ફાઉન્ડેશનની ન્યૂયોર્કની ઓફિસમાં છેલ્લા એક મહિનાથી જોબ કરતી હતી. સવારના સાડા નવ થવા આવ્યા હતા. બીલ ક્લીન્ટન હજી આવ્યા નહોતા. જ્યારે પણ શહેરમાં હોય ત્યારે સવારના નવના ટકોરે એ હાજર થઈ જ જતા. હું મુંબઈમાં, બી એસ.સી. પાસ કરીને અમેરિકામાં ફાર્મસીનું ભણવા આવી હતી. ભણવાનું સહેલું હતું પણ કોર્ષવર્ક પૂરો થઈ જાય પછી, કોઈ પણ ફાર્મસીમાં ૧૫૦૦ કલાક ની ઈન્ટર્નશીપ કરવાની હતી જે મને જરાય ગમતી નહોતી. પ્રીસ્ક્રીપ્શન ભરવાના અને અમેરિકાની જટિલ વિમા કંપનીઓને મંજૂરી માટે ફોનો કરવાના જેથી કરીને ફાર્મસીને $માં વળતર પૂરતું મળે! આ ન ગમતી ઈન્ટર્નશીપ મેં પૂરી કરી લીધી અને લાયસન્સ પણ લઈ લીધું. આગળ હવે મારે ફાર્મસીની લાઈન છોડી, યેલ યુનિવર્સીટીમાં લો સ્કૂલમાં ભણવા જવું હતું. આમ સાયન્સમાંથી લો સ્કૂલમાં ભણવા જવું એવું ફક્ત અમેરિકામાં જ કોઈ પણ છોછ વિના થઈ શકે! મારી ઈચ્છા તો હીલરી ક્લીન્ટનની ઓફિસમાં ઈલેક્શનની સીઝનમાં ઈન્ટર્ન તરીકે કામ કરવાની હતી જેથી મને લો સ્કૂલમાં એડમીશન માટે રેકમન્ડેશન મળી શકે ને યેલમાં કદાચ એડમીશન મળી પણ જાય! પરંતુ હીલરીની ઈલિક્શન મેનેજમેન્ટમાં જે પોઝીશન ખાલી હતી એ મારી પસંદગીની નહોતી. મારી પસંદગીની ઈન્ટર્નની પોઝીશન ક્લીન્ટન ફાઉન્ડેશનમાં ખાલી હતી, ને, હું આથી જ આ ફાઉન્ડેશનમાં ઈન્ટરવ્યુ માટે આવી હતી અને મને અહીં જોબ મળી ગયો. આજે, પૂરા એક મહિના પછી, મને મારો એ ઈન્ટરવ્યુનો દિવસ આજે ઓચિંતો યાદ આવી ગયો હતો. બીજા બધા સાથે ઈન્ટરવ્યુની વિધી પત્યા પછી મને એ દિવસે જ્યારે કહેવામાં આવ્યું કે છેલ્લે મારે પુર્વ પ્રેસિડન્ટ ક્લીન્ટનને હવે મળવાનું છે, ત્યારની મનોસ્થિતિ નું વર્ણન શું કરું! એ જ્યારે મળ્યા ત્યારે એમના વ્યક્તિત્વની સાદગીસભર આભામાં હું તો આખેઆખી ઝબોળાઈ ગઈ હતી. એમણે જ્યારે મને પૂછ્યું, “Miss Kapadia, do you have any questions for me?” ને, કોણ જાણે કેમ, ત્યારે, મારાથી બેવકૂફીભર્યો સવાલ પૂછાઈ જવાયો! “Yes Sir. I have only one question. Do you come to office every day, right?” બાળકની જેમ એ ખડખડાટ હસી પાડ્યા. એ બોલ્યા, “Of course, I do if and when I am in the town. Is there anything specific with my presence in the office? Do not worry. Whether I am here or not, people in our office are extremely helpful. We all have a common mission and that is to serve public. I am confident that you will do a great job. If I can be of any help, please do not hesitate to approach me. All the best.” એ ઊભા થયા અને હેન્ડ-શેક કર્યું. ને, મેં ઘરે આવીને પહેલો ફોન, ભારતમાં રહેતી મારી બેસ્ટ ફ્રેન્ડ મેધાને કર્યો. મેધા અને હું હાઈસ્કૂલથી ખાસ મિત્રો હતા અને હજુ સુધી રહ્યા હતાં. મેં મારા આ ઈન્ટરવ્યુની વાત કરી ને અમે બેઉ મારા બેવકૂફી ભરેલા સવાલ પર મન મૂકીને હસ્યા હતા!