મીઠોભાઈ કંઈક બાંધ્યા ભરમમાં બોલ્યા એમ કાળે સાડલે એક ડોશી બોલ્યાં ને માથે સાહેલો ભારો લઈને ઘર ભણી ચાલ્યાં. મીઠોભાઈ કદી બાંધ્યા ભરમમાં બોલતો નથી. એનો અર્થ એમ પણ નથી કે એ કડવા માંયલો કડવો છે. લોક એનું આખું નામ મીઠાભાઈ પરસાણા લેવાનું જરૂરી માનતા નથી. મીઠોભાઈ કહો એટલે રાજકોટમાં કોઈ પણ એનું ઘર બતાવે. મેં જોકે પહેલી વાર જોયેલા ત્યારે વિચિત્ર સ્વપ્નદશ્યના પાડાની જેમ જોયેલા. હું તો ઓડિટ માટે એ સરકારી શાળાની મુલાકાતે ગયો હતો અને લાંબી લાંબી લોબીમાં હેડમાસ્તર સાથે અમસ્તો જ એક એક ક્લાસ પર સરસરી નજર નાખતો જતો હતો. ત્યાં એક ક્લાસમાં કોટપેન્ટમાં છોકરાઓનો ક્લાસ લેતા નોર્મલ શિક્ષકને બદલે પાછળ સૂંડલો એક સમાય એવો ઝોળો પડે એવી ચોરણી, માથે ફૂમતાંવાળું કડીદાર કેડિયું અને કમર સુધી પહોંચે એવા લાંબા છેડાવાળી પાઘડી જેવા સાવ ઠેઠ ગામડિયા કણબીના વેશમાં એક માસ્તરને છોકરાઓનો વર્ગ લેતા જોયા. રાજકોટની (કદાચ કરણસિંહજી) હાઈ સ્કૂલમાં. મને એમ કે કોઈક માથાભારે ખેડૂત, મૂળ માસ્તરને હડસેલો મારીને, છોકરાઓ સામે ગમ્મત ખાતર ઊભો રહી ગયો હશે, પણ હેડમાસ્તરે મને કહ્યું કે એ તો ખરેખર શિક્ષક જ છે, પણ ધરાર પોતાનો પરંપરાગત વેશ ત્યજવા માગતા નથી. એ વખતે શાળાના કાયદામાં ડ્રેસ કોડ જેવું કંઈ હતું નહિ. એટલે એમને ના પાડી ના શકાઈ, લોકોને જોણું થયું. હાંસી પણ શરૂશરૂના ચાર દિવસ રહી, પણ ઉપરી અધિકારીઓ કાયદો બતાવી શક્યા નહિ. છે જ ક્યાં એવો કાયદો? ભણાવવામાં પાછા આ કણબી માસ્તર કોઈ પંડિતથી કમ નહિ. પછી છોકરાઓ શું બોલે? અધૂરામાં પૂરું કણબી માસ્તર છોકરાઓને ખાલી સમયમાં લોકવાર્તાઓ કહેતા હતા. લોકગીતો ઝિલાવતા હતા. શેરીની રમતો પણ રમાડતા હતા.