‘જીવન સંધ્યા’ વૃધાશ્રમના મુખ્ય વહીવટદાર અને જેણે આ સંસ્થા માટે પોતાનો ધંધો પણ છોડી દીધો છે એવા સુકેતુ નાગરવાડિયા સામે મેં જોયું.મારો પ્રશ્ન સમજી ગયા હોય એમ જ એમણે પોતાના મનને મોકળું કરી દીધું. “આ સંસ્થા ૬૪ વર્ષથી ચાલે છે.” મારાથી આશ્ચર્ય વ્યક્ત થઇ ગયું. “ચોસઠ વર્ષ? એટલે કે ૧૯૫૨ ની સાલથી?” સુકેતુભાઇનો સ્પષ્ટ ઉત્તર હતો “ હા “. મારા માતા વીરબાળાબેને ઓગણીસો બાવનમાં આ સંસ્થા ખૂબ નાના પાયે શરૂ કરેલી. હું વિચારતો હતો કે આજે ઝડપની દુનિયા, જનરેશન ગેપનો સમયગાળો, ભૌતિકવાદ તરફની દોડ, હું અને મારું એવા ભાવથી ઘેરાયેલા સમયગાળામાં પરિવારોમાં વૃધ્ધોનું જીવન દોહ્યલું બન્યું છે. એમાં એ જે મા – બાપ પાસે પૈસા ના હોય કે આવકનું સાધન ના હોય તેમની સ્થિતિ અતિશય વિકટ હોય છે. પુત્રો આવા મા – બાપને હડધૂત કરે તે સામાન્ય બન્યું છે. પરંતુ છ દાયકા પહેલાં પણ વૃધાશ્રમોની જરૂરિયાત હતી? શું આવી પરિસ્થિતિઓ હતી? મારા પ્રશ્નો ને મેં વાચા આપીને પૂછી લીધું કે તમારા માતાજી સ્વાત્રંત્ર સેનાની હતા, મહિલા ઉત્કર્ષ માટે સમર્પિત હતા, અખિલ હિન્દુ મહિલા પરિષદ જેવી સંસ્થાના પ્રમુખ હતા તો એમને આવો કાંઈ અનુભવ થયો હતો કે એમણે જીવન સંધ્યાની સ્થાપના કરવી પડી?