આઝાદીના 64 વર્ષો પછી પણ આપણા સમાજનો છેલ્લો માનવી હજુ ગૌરવવંતુ સ્થાન નથી મેળવી શક્યો. કઈ કેટલાય માટે બે ટંકનો રોટલો અને નાનો એવો પણ પોતાનો ઓટલો – હજુયે સ્વપ્ન છે. એમના આરોગ્યના પ્રશ્નો છે. એ પરિવારોની કેળવણી, સામાજિક ઘડતર અને નાગરિકતા તો ખૂબ દૂરની વાત છે. આપણી આસપાસ શ્વસતા આવા માનવીઓ તરફ આપણી કોઈ જવાબદારી નહીં ? અહીં ચિત્રકૂટધામના પ્રસાદગૃહમાં નાતજાત કે અન્ય કોઈ પ્રકારના ભેદભાવ વિના તમામ વ્યક્તિઓ જ્યારે સાદર પ્રસાદ લે છે ત્યારે તે ક્ષણો માણવા જેવી હોય છે. સામાજિક સમરસતા અને માનવીની મૂળભૂત અન્નની જરૂરિયાતનો કેવો સુંદર ઉકેલ અહીં દેખાય છે ! અનેક રામકથા પ્રેમી શ્રોતાઓ પોતપોતાના કાર્યક્ષેત્રમાં, ઉદ્યોગોમાં અને પોતાના ઘરમાં કામ કરતા નોકર કે કર્મચારીને વિનામૂલ્યે ભોજન અને અન્ય સુવિધાઓ પૂરી પાડે છે અને તેમના કલ્યાણ માટે કાર્ય કરે છે. આ જ પ્રમાણે દીન-વંચિતો માટેનો બાપુનો અનોખો આદરભાવ હવે સૌની માહિતીમાં છે. મૂળમાં તો સંવેદના જ કામ કરી રહી છે. દલિત પરિવારોને આવાસ સુદ્ધાં કરાવી આપ્યાં છે. જ્યારે જ્યારે સમયનો અવકાશ રહે ત્યારે કોઈપણ ઠેકાણે ચાલતી રામકથામાં બાપુ સમાજનો જે અંતિમ માનવામાં આવે છે તેવા માનવીને મળવા નીકળી પડે છે. તેમની સાથે બેસે છે. તેમને ત્યાંથી રોટલો અને શાક પ્રસાદરૂપે લે છે કે ચા પીવે છે. શ્રુંગબેરપુર (અલાહબાદ)ની એક કથા દરમ્યાન રોજના ક્રમ મુજબ કોઈને ત્યાં બાપુ જાય… સરપંચ અને સ્થાનિક આગેવાનો પણ સાથે હોય. સરપંચથી એક દિવસ તો ન જ રહેવાયું…. ‘બાપુ, આપ જાણો છો કે આપ કોને ત્યાંથી રોટલો લો છો ?’ સરપંચના મનોભાવને સમજતા બાપુએ એટલું જ કહ્યું, ‘એમણે મારી જાત પૂછી છે કે હું તેમને પૂછું ?’ એકવાર રસ્તા પર રહેતા પરિવારને ત્યાં ત્રણ પથ્થર પર તપેલી મૂકી રસોઈ કરી રહેલા એક વ્યક્તિએ ગાંઠિયાનું શાક બનાવ્યું ત્યારે તેના મોંમાં જે બીડી હતી તેની રાખ પણ તે શાકના મસાલાનો ભાગ બની હતી…. પરંતુ જ્યાં ફક્ત સંવેદન છે ત્યાં તો ‘સબસે ઊંચી પ્રેમ સગાઈ’નો ન્યાય છે. ક્યાંય પણ કોઈ કુદરતી કે માનવસર્જિત આપત્તી આવે એટલે યથાશક્તિ મદદ બાપુ તરફથી પહોંચે.