એકલતા એટલી વહાલી હતી કે એકલો જ ક્યારેક તપોવનના નદીકાંઠે કલાકોના કલાકો બેઠો છું તો ક્યારેક દીવના દરિયાને નિહાળતો કલાકો બેઠો છું અને એમાં ક્યાંક કોઈ ભવિષ્યદર્શન, ક્યાંક કોઈ સમસ્યા, ક્યાંક કોઈ દૃશ્ય મને મળી જાય અને એ વિચારની આંગળી પકડીને હું કંઈક કહેવા માંગું તે વાર્તાના રૂપે કહેવા જાઉં. આમ તો હું કંઈ કહેતો નથી કહેવાઈ જાય છે, મને કહેવા દો કે મેં સર્જન સમયે મારા ‘હું’ ને સંપૂર્ણ ઓગળતો અનુભવ્યો છે.