લ્યો, આ પહેલો વરસાદ આવી ગયો. બે-ત્રણ વિષયો પર રિસર્ચ કરીને લખવા બેસવું જ હતું, કોમ્પ્યુટરના વાદળી આકાશના કાનમાં કહી પણ રાખેલું. પણ બપ્પોરે આવેલા વરસાદને જોઈને ગૃહિણી જેમ દોરી પર સૂકવેલાં કપડાં લઈ લે એમ અમે આ વિષયો અને એને લગતાં પુસ્તકોને બાજુએ મૂકી દીધાં. મનમાં ગુંજતા વિચારોને મ્યાનમાં મૂક્યા. અને આ પહેલો વરસાદ, એનું પહેલું બિંદુ ને એનું પહેલું આ પડવાનું હાથમાં, / કેમ મને લાગ્યા કરે આખા એકાંતમાં કે ઊભું છે કોક મારી સાથમાં… (મારા કાવ્યસંગ્રહ; પહાડ ઓગળતા રહ્યા). ગઈ કાલે જ આકાશ જોઈને વાદળને સંદેશ આપવો કે કેમ એની ચિંતા કરતા હતા. પત્નીને આષાઢસ્ય પ્રથમ દિવસે એમ ગાતાં ગાતાં આષાઢની પહેલી તિથિ શોધવાનું કહ્યું હતું, કારણ વિયોગ ન હોય છતાં કવિતા આનંદ આપી શકે એવી તાકાત મેઘદૂતમાં છે, એવું મારે કહેવું હતું. આજે વરસાદ આવ્યો. એનો સાદ એક નિનાદ જેવો મધુરો હતો અને છે. આજે વહેલી સવારે કોઈ અજાણ્યું પંખી જાણીતા ઝાડ પરથી ટહુકો વેરતું હતું. નગર તો હજી નિદ્રામાં હતું, એટલે ટહુકો સાવ અંગત લાગતો હતો. બ્રાહ્મમુહૂર્તના પ્રાણવાયુને ઝંકૃત કરી શકે તેવો ટહુકો મેં ઊલટાવી સૂલટાવી સાંભળ્યો. કેટલા બધા પ્રાચીન રેશમી રેસાઓથી ઘડાયો છે એનો પિણ્ડ! કર્ણવિવરમાં થોડો મમળાવી હાથમાં લીધો તો જાણે એક તાજું જન્મેલું સસલું…! આજના ટહુકાએ કુણ્ડળી ભાખી છે, બે દિવસથી આગાહીઓ થયા કરે છે એના પડઘા લઈને છાપાં આવે એ પહેલાં મારે ટહુકાને વાંચવો હતો.