મારે પણ ત્યારે પોક મૂકીને રડવું હતું. મારે સમજદાર નહોતું બનવું. મને એ જ અડીયલ, જીદ્દી ધૃતિ થઈને, તમારી નાની બહેન થઈને જ રહેવું હતું. પણ મને સમજાતું ન હતું કે શું થઈ રહ્યું હતું. મારા મગજમાં એક જ ઢોલકી વાગતી હતી કે: હવે હું શું કરીશ? કોની સાથે સ્કુલમાં જઈશ? તમે તો મને એકલી મૂકીને ક્યાય નહોતા જતા, તો તમને આ શું થઈ ગયુ? તમે પાછા આવશોને? ભલે બધા કહે કે ભગવાનના ઘરેથી કોઈ પાછું ના આવે, પણ હું તો તમને મનમાં રિકવેસ્ટ કરતી જ રહી કે પ્લીઝ પાછા આવો… એક વાર! મને તો એમજ હતું કે તમે એકવાર આવીને, મને મળીને જશો. મેં નક્કીકર્યું હતું કે જેવા તમે આવશો એટલે તમારો હાથ જ નહીં છોડું એટલે તમારે રહી જ જવું પડશે. બાર વર્ષની થઈ ત્યાં સુધી તમારી જોડે રહીને મને તો કોઈ ફ્રેન્ડની ક્યારેય જરુર જ નહોતી પડી. તમને જ્યારે બધાં લઈ જતાહતા ત્યારે મેં મારા જાડા કાચવાળા ચશ્માં કાઢી નાખ્યા હતાં. ત્યારે પહેલીવાર મને મારી આંખો ગમી હતી. કારણકે મારે તમને ખુલ્લી આંખે પણ આમ જતા નહોતા જોવા.