મહાભારતના પ્રમુખ પ્રસંગો જોતાં, વ્યાસ કાળો અને સફેદ એ બે જ રંગોમાં દુનિયા જોતા નથી એ સ્પષ્ટપણે જણાય છે. બલ્કે, એમ કહી શકાય કે, તેમણે રચેલા તે પ્રસંગોમાંનુ નાટ્ય આજે સો પેઢી એવું ને એવું જ ટકી રહ્યું છે તેનું એક પ્રમુખ કારણ એ છે કે વ્યાસ દુનિયા ધોળો અને કાળો એટલા બે જ રંગોમાં જોતા નથી. ધોળો અને કાળો એ બે જ રંગોમા દુનિયા જોનારા કોને ‘हत: कुञ्जर:’ (૬) – માર્યો ગયો (પણ) હાથી – એ શબ્દો સૂઝી શકે ? વ્યાસે દુર્યોધનની જિંદગીમાંની અંતિમ ક્ષણ જે રંગોમાં ચીતરી છે તેમાં પણ તેમની દુનિયા તરફ જોવાની તે દૃષ્ટિ સ્પષ્ટપણે દેખાય છે. કૌરવો અંગેનો આપણો અભિપ્રાય સામાન્યત: એટલો કાંઈ કલુષિત હોય છે કે, कष्टात्कष्टतरं यान्तु सर्वे दुर्योधनादय: ॥ १५.१७.१८ – દુર્યોધનાદિ સૌ અધિકાધિક ઘોર નરકમાં જાઓ – એ તે બધાના વિશેની ભીમની ભાવના આપણને રાસ્ત જણાય છે. પરંતુ, વ્યાસે દુર્યોધનને નરકમાં મોકલ્યો નથી; વ્યાસે તેને સ્વર્ગમાં મોકલ્યો છે. તદુપરાંત, જિંદગીની છેલ્લી પળે પણ તે ઊંચું માથું રાખીને વર્ત્યો છે એમ બતાવ્યું છે. આપણો રાજા આપણને પાછળ મૂકીને સ્વર્ગમાં જવા નીકળ્યો છે તે જોઈને અશ્વત્થામાને થયેલો શોક તો વ્યાસે એવા શબ્દોમાં વ્યક્ત કર્યો છે કે, તે વાંચીને આપણું પણ ગળું ભરાઈ આવે છે. પાંડવોને અને કૃષ્ણને દુર્યોધન સર્વથા તુચ્છ અને નીચ લાગ્યાનું વ્યાસે દર્શવ્યું છે ખરું. પણ દુર્યોધન માટે વ્યાસે રચેલો આ છેવટ જોતાં, તેમણે તેને માટે ખાલી કાળો રંગ વાપર્યો નથી તે સ્પષ્ટ થાય છે.