માથે દિવાળી આવતા આવતા માં તો પાછુ મન પર ભૂત સવાર થયુ , બધા ય કડિયા કામે જાય અને સાંજ પડતા દાડીના ખનખનતા રૂપિયા સો લઈને આવે તો વિરમ કેમ નહીં? આમે ય ઘરના કામ તો પોતે કરે જ છે તો બે હાથે કામ વધી જાય તો તો ભારે ટેસ પડી જાય ને ! ગામમાં પણ કાચા કામના ઘરને પાકી દિવાલો થાય. પોતાનો ને વિરમનો ભારે વટ પડી જાય. વિરમ પોતાનુ ગજુ જાણતો હતો પણ એનુ લલિતા આગળ ક્યાં કૈ ઉપજતુ હતુ? છેવટે વિરમને કડીયાકામે લાગડીને જ લલિતા જંપી . પાંચ પચ્ચી દહાડા તો બધુ બરાબર ચાલ્યુ . પણ આખા દહાડાની મજુરી વિરમને આકરી લાગવા માંડી. અને માથે રાતપાળી એ તો વિરમના પેટના આંટા ફેરવી દીધા. ઘરના કામાને કડીયાકામ વચ્ચે આભ-જમીનનો ફરક હતો. માંડ માંડ ઠેકાણે પડેલી એની જાત વળી પાછી ઢીલી પડવા માંડી. દિવાળી જાતામાં જોકે રાતપાળી બંધ થઈ ગઈ પણ દહાડાની મજુરી હવે તો વિરમને આકરી લાગવા માંડી. “માંડ માંડ બે પાંદડે થવા દા”ડા હાથમાં આયા છે તો ચ્યમ બે હાતે મંડી ના પડીએ ?” બસ એક જ વાતનો તંતુ લલિતાએ પકડી રાખ્યો. પાણીની ટાંકીએ ચઢીને હારે એક થાળીમાં જમતા એ જમવાના દાડા તો ક્યારના ય ગયા. એકલા હાતે વિરમના ઘરકામ કરવા લલિતા લૂસ લૂસ કરતી ખાઇ લેતી અને બે ઘરની થાળીઓ વિરમ માટે ઢાંકી રાખતી. થાકે વિરમ પણ જેમ તેમ ખાધુ ના ખાધુ ને પથારી ભેળો થઈ જાતો. રોજ દાડીએ જતા વિરમના રોકડા રૂપિયા ની વધતી જતી સિલક ગણીને લલિતા રાજી રાજે થઇ જતી . અને પેલા પાંચ રુમના ઘરમાં જેમ જેમ આગળ કામ વધતુ ગયુ તેમ તેમ લલિતા-વિરમનો ઘરસંસાર સંકોડાવા માંડ્યો ને હવે તો આમેય તે બે જણ ક્યારે ભેળા થાતા તો આટલા મોટા ઘરની શી તથા?