મારા જીવનમાં પણ એવા ઘણા સારા અને ખરાબ શિક્ષકો આવ્યા છે. સારા શિક્ષક વિધ્યાર્થીનું સારું ઇચ્છે તેમને સારા માર્ગે દોરે છે અને જીવનના ઉત્તમ મૂલ્યો વિશે સભાન કરે છે. મારા જીવનમાં બહુ ઓછા એવા શિક્ષકો છે જે ખરેખર વિધ્યાર્થીના હીતમાં કંઇ કરતા હોય. અમારા એક શિક્ષક હતા રમાબેન જે અમારા વર્ગશિક્ષક હતા. તે હંમેશાં ડફોળ બાળકને અપમાનિત કરતા અને હોંશિયારને બધુ સાચવતા. જો બધા જ એક સરખા હોત તો એમની જરુર રહે ખરી? અમારા ૧૦મા ધોરણના શિક્ષિકા ખુબ સુંદર હતા. અને એટલે જ બધા એમને રાણી કહેતા. જો તમે એમના વખાણ કરો તો તમે સારા પણ જો એમની ચંપલૂસી ન કરો તો તમે સારા નથી. ૯માં ધોરણમાં મારા એક શિક્ષક હતા ભગવતભાઇ ત્રિવેદી જે જીવનના મૂલ્યોથી અમને વાકેફ કરતા. બધે તો એવું હશે કે કેમ ખબર નથી પણ આજકાલના શિક્ષકો બાળકોને પ્રેમથી સમજાવવાની જગ્યાએ શિક્ષા કરે છે જે ક્યારેક બાળકને શારિરિક કે માનસિક નુકશાન કરે છે. જેના લીધે બાળકના મન પર સારા કે ખરાબની ઊંડી અસર પડે છે જે જીવનપર્યંત રહે છે. શિક્ષકે બાળકને શિખવાડવાનું હોય કે ગરીબ-અમીર, હોંશિયાર-ડફોળ, સુંદર-બેડોળ એવા ભેદભાવ ન રાખવા જોઇએ પણ જ્યારે શિક્ષક જ પોતે તેવું કરતા હોય તો બાળકને શું શિખવાડી શકે? મારા ૧૧માં ધોરણના અકાઉન્ટના શિક્ષક હતા યજ્ઞેશભાઇ શાહ. એમણે અમને અકાઉન્ટ શિખવાડતા પહેલાં જ એક વાક્ય અમારી નોટમાં લખાવ્યું હતું