ગુજરાતી ભાષાના દિગ્ગજ કવિ અનીલ જોશી ત્યારે મુંબઈ હતા. તેમની પાસે ઘેર પૈસા નહતા અને (કદાચ એટલે જ) ખૂબ ડિપ્રેશનમાં હતા. છાપાની પસ્તી વેંચીને શાકપાંદડુ ખરીદવા પડ્યા હતા તેવા એ દિવસો હતા. અનીલ જોશી અને તેમના જીગરીદોસ્ત નિદા ફાઝલી જહાંગીર આર્ટ ગેલેરીના પગથીયે દરરોજ ભેગા થતા. એક દિવસ નિદા ફાઝલીએ અનીલજીને કહ્યું, ‘ચર્ની રોડમાં કવિ સંમેલન છે. ચાલ, ૩૫ રૂપિયા પુરસ્કાર મળશે!’ એ વખતે ૩૫ રૂપિયા અનીલ જોશીને ખજાના સમા લાગ્યા હતા! અને એ અભાવના દિવસોમાં કાવ્યપંક્તિ સર્જાઈ હતી: મારી કોઈ ડાળખીમાં પાંડદા નથી, મને પાનખરની બીક ના બતાવો! આમ તો અનીલ જોશીએ આ ઉપરાંત અઢળક અને અફલાતૂન સર્જન કર્યું છે, પણ બાદમાં પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાયના કંઠે ગવાયેલી આ કવિતા ગુજરાતી સાહિત્યની અમર રચના બની ગઈ. આજે પણ સાંભળો, સાલું વૈરાગ્ય જેવી ફિલીંગ આવે! ‘બરફમાં હું ગોઠવેલું પાણી નથી, મને સૂરજની બીક ન બતાવો!’ આહ..