અમે પતિ-પત્ની લગભગ હમઉમ્ર જ, એટલે જેમ લગ્નની વેદી પર એકસાથે પ્રવેશ કરેલો એમ વનપ્રવેશ પણ મેં બે ડગલાં આગળ રહીને અને એણે નીચી નજરે, કંઈક સંકોચાતાં, શરમાતાં જરાક પાછળ રહીને કર્યો. પણ એક વખત વનમાં એન્‍ટ્રી મારી પછી કોણ આગળ, કોણ પાછળ એવો કોઈ ક્રમ જળવાતો નથી. વળી મારા કરતાં શ્રીમતીજી મેદવૃદ્ધિની બાબતમાં વધુ સમૃદ્ધ, તેથી મને મારી પોતાની જાત કરતાં અર્ધાંગિનીની, એમના સ્વાસ્થ્યની ચિંતા વધુ રહે. વળી, હું તો કંઈ જ ખાતી નથી તોયે શરીર શી ખબર કેમ વધે છે એવી સર્વ (સ્થૂળજન) વ્યાપી ફરિયાદ કરવાની સાથોસાથ પત્ની મારી ગેરહાજરીમાં મિઠાઈ, સૂકોમેવો, ઠંડાપીણાં વગેરે ચીજોનો ઉદારતાપૂર્વક ઉપયોગ કરતાં હોય છે એ તો મને ખાલી ડબ્બા-બાટલી જોઈને ખ્યાલ આવી જ જાય. પરંતુ એમનાં લાભાર્થેય જો હું કંઈક ટકોર કરવા જાઉં (દોઢડહ્યો થવા જઉં) તો એમને એટલું માઠું લાગી જાય કે પછી મારી સામે અબોલાનું અમોઘ શસ્ત્ર ઉગામે અને હું રહ્યો નબળો યોદ્ધો, એટલે આ શસ્ત્રથી હમેશા જખ્મી થઈ જાઉં. વારંવાર ઘવાવું તો કોઈને પોસાય નહીં તેથી હું મારે માટે કોઈ ઢાલની તપાસમાં હતો અને એવી એક ઢાલ મળીય ખરી. મારો એક ડોક્ટરમિત્ર કે જેની પ્રેક્ટિસ ઓછી અને સલાહકાર તરીકે કામગીરી વધુ ચાલતી, તે આ કામ માટે મિત્રભાવે, વિનામૂલ્યે તૈયાર થઈ ગયો. આમેય હમણાં ઘણા દિવસથી ‘તંદુરસ્ત અને સ્વસ્થ જીવન’ પર એનું પ્રવચન સાંભળનાર સમજદાર શ્રોતા એને મળ્યો નહોતો એટલે એને જીભમાં ખુજલી આવતી હતી.