બરોબર પોણા બે વર્ષ સુધી તેમણે મને એક અતિથિ તરીકે, વડીલ અને આદરણીય વ્યક્તિ તરીકે રાખ્યો, જમાડ્યો અને કુટુંબથી દૂર હોઈ, સહવાસ, સાહચર્ય અને સાનિધ્ય પૂરાં પાડ્યાં હતાં. અવારનવાર મને ભાવતું ભોજન બનાવીને સમયસર પીરસી જવાનું સરોજબહેને કૌશલ્ય દાખવ્યું હતું તો રજનીભાઈએ મારી અંગત સેવા કરીને મને હેમખેમ રાખ્યો હતો. પેલાં વૃદ્ધ માતાએ અવારનવાર સરોજબહેનને પૂછીને ખાતરી કરી હતી : ‘સાહેબને જમાડ્યા ? સાહેબને ફરી ચા પીવી હોય તો પૂછી જો. શિયાળો છે તો સાહેબને એક વધારાનો બ્લેનકૅટ ઓઢવા આપજે સરોજ. અને સવારે નાહવાનું ગરમ પાણી પણ ડોલ ભરીને તેમની બાથરૂમમાં મૂકી આવજે…’ મારાં પોતાનાં પરિવારજનો કરતાં પણ વિશેષ કાળજી લેનાર, મારા પ્રત્યે આદર દાખવનાર, મારી વાતો શ્રદ્ધાપૂર્વક સાંભળનાર અને મને મારી જવાબદારી ક્ષમતાપૂર્વક પૂરી કરવામાં પ્રેરક બનનાર એ શ્યામ કમળશી સરોજ, રાત્રિની નીરવ શાંતિ સમાન ગંભીર રજનીભાઈ, માના વાત્સલ્યની અનુભૂતિ કરાવનાર એ વૃદ્ધ માતા અને પેલાં બે હસમુખાં નિર્દોષ અને અજ્ઞાંકિત બહેન-ભાઈ : આરતી અને ઊર્મિલ મારાં પૂર્વજન્મનાં સ્વજનો બની ગયાં હતાં.