ખીજડાની કુંપળ એટલે બકરી માટે જાણે ‘વેફર’. બૌંતેરથી પંચોતેર દરમિયાન પડેલા સળંગ દુષ્કાળો વખતે એક મડિયલ માંદી બકરી મારા ભરોસે હતી. સીમમાં લીલપનું નામોનિશાન ન્હોતું રહ્યું ત્યારે કયા ખીજડા પર પાન ફૂટ્યાં છે, તે શોધવા સીમમાં કરેલી રઝળપાટ મારા અનુભવોનો ખજાનો છે. ખીજડાના બદલાતા અનેક રૂપ મેં જોયા છે. ચોમાસામાં બિમારીમાં સપડાયેલા માણસ જેવો દેખાતો ખીજડો ઉનાળો બેસતાં જ ખીલી ઉઠતો. વૈશાખ મહીનામાં એના પર આવતી ફળીઓ જોઈ ચોળાની શીંગો યાદ આવી જતી. ખીજડાની ફળીઓ લીલામાંથી પીળી થાય અને ધીમેધીમે આછો લાલ રંગ પકડવા લાગે. સુકાઈ ગયેલી શીંગોના મીઠા ગર્ભનો સ્વાદ માણવાનો આનંદ અભાવ હતો કે બીજું કંઈક, એ નથી સમજાતું. મારા કાકાઈ ભાઈના ઘેર હંમેશા ત્રણ ચાર બકરીઓ રહેતી. સાંજ પડે ભાઈ ખીજડાની પાંદડાવાળી ડાળખીઓ કાપી લાવતા. અમે કચ્છીભાષામાં એને ’ટારી’ કહેતા. એ ટારીમાંથી બકરીઓની સાથેસાથે મેંય ઝીંણાં પાંદડા તોડીને ખાધાં છે, એ પાંદડાનો તુરો સ્વાદ મારી જીભને હજુ યાદ છે.