ગામ જઈએ એટલે મુંબઈનો દાઢે વળગેલો આઈસ હલવો તો લેવાનો જ. એમાંથી થોડો તો હું નીકળતા પહેલાં જ ખાઈ લેતો – ગામ ગયા પછી મને તો ક્યાંથી મળવાનો ? “ભરત તો રોજ આઈસ હલવો ખાય ” એટલે મને આપવાનો પ્રશ્ન જ ન હતો. અલબત્ત, બા નું ગણદેવી ઉતરીને પહેલું કામ ‘પાણીયા‘ ના સેવ ખમણ અચૂક બંધાવવાનું.. પણ એવા તીખા ફરસાણમાં મને રસ ન હતો. બા જયારે નાની હશે ત્યારે એને કોણ સેવ ખમણી લાવી આપતું હશે? કદાચ એટલે જ આ ફરસાણ લેતા બાનું હસું હસું મોઢું જોવા મળતું. આપણને બધાને બધી બાઓ માટે એવી ભ્રમણા હોય છે કે બાને ન ભાવે એવી કોઈ વસ્તુ ન હોઈ શકે અને એને બહુ ભાવે એવી વસ્તુ ની માગણી એ કરી શકે? બા એટલે આદર્શ વ્યક્તિ જેને સ્વાદ પરત્વે કોઈ રૂચિ ન હોય.