દીવ્યતાના ઉચ્ચાન્ક્ને હાસલ કરવા માણસે શી રીતે વિકાસ અને પ્રગલ્ભતા સાધવા તેનું નિરૂપણ કરતાં ઘણીવાર હું મારા વ્યક્તવ્યોમાં નૃત્યનું ઉદાહરણ આપતો હોઉં છું. હું શ્રોતાઓને પૂછું કે " ઍક યુવાન માટે પરંપરાગત હિન્દુ નૃત્ય સારી રીતે શીખવા માટે સૌથી વધારે કઈ વાતની જરૂર હોય છે? "મોટા ભાગે મારા મનમાં જે જવાબ હોય છે તેજ ઘણા શ્રોતા બોલી ઉઠે છે " પ્રેક્ટિસ ઍટલે કે નિયમીત અભ્યાસ!" નૃત્ય અંગેના પુસ્તકો વાંચવાથી તમે સારા નર્તક ન બની શકો. કે ન તો પ્રેક્ટિસ કર્યા વગર ફક્ત નૃત્યના વર્ગોમાં હાજરી આપવાથી. શરીરને હળવું- લચકદાર બનાવવા માટે અને વાળવા માટે તેમજ જુદી જુદી મુદ્રાઓ, ક્રિયાઓ અને અભિવ્યક્તિમાં નિપુણતા આણવા માટે નિયમીત પ્રેક્ટિસ આવશ્યક હોય છે. તેવી જ રીતે આપણા આધ્યાત્મિક વિકાસ અને દીવ્યતા ના ઉચ્ચાન્ક્ને હાંસલ કરવા અર્થાત કે આપણી આંતરિક નિપુણતાને આપણા બાહ્ય બૌધિક અને લાગણીસભર સ્વભાવમાં પ્રકાશમાં આણવા નિયમીત અભ્યાસની જરૂર છે. આવા રોજના અભ્યાસ કે પ્રેક્ટિસ સારૂ હું સૌ પ્રથમ તો આપણા ઘરમાના પૂજા સ્થળની મુર્તિઓની બની શકે તો સૂર્યોદય પહેલા નિયમીત પૂજા કરવાની પાયાની પ્રેક્ટિસ ઉપર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાની ભલામણ કરું છું. દરેક હિન્દુ ઘરમાં આવું પૂજાસ્થળ હોવું જોઈઍ. પછી ભલે ઍ તદ્દન સાદા સ્વરુપમાં અભરાઈ ઉપર મુકેલા ભગવાનના ચિત્રો હોય કે આખો અલાયદો પૂજા અને ધ્યાન માટેનો ઓરડો હોય. ઘણાં કુટુંબોને આધ્યાત્મિક માર્ગદર્શક કે ગુરુ હોય છે જે પુરુષ કે સ્ત્રીનું ચિત્ર દેવસ્થાનમાં મૂકેલું હોય છે. જો તમે ઘરથી દૂર જેમ કે કોઈ યુનિવર્સિટીમાં હોવ તો ફ્ક્ત ઍક ફોટાથી પણ કામ નભી શકે. આ રીતના પવિત્ર સ્થળે આપણે દીવો પ્રગટાવી, ઘંટડી વગાડી રોજ પૂજા કરી શકીઍ. જે વધુ શ્રદ્ધાળુ હોય છે તે કાંતો વિધિસરની પૂજા કરે છે કે પછી આત્મર્થ કે માનસપૂજા કરે છે. નિયમીત રોજ કરાતી પૂજાને "ઉપાસના" કહેવાય. ઘરના રહેવાસીઓ કામ કે શાળા માટે બહાર જતાં અગાઉ દેવસ્થળની આશીષ લેતા હોય છે. અન્ય સમયે દેવસ્થળ સમીપ વ્યક્તિ પ્રાર્થના માટે કે નામ સ્મરણ માટે બેસે કે ભજનો ગાય અથવા ધાર્મિક ગ્રંથોનું વાંચન કરે કે પછી ધ્યાન ધરે. વ્યક્તિ જ્યારે માનસિક રીતે વ્યથિત હોય ત્યારે ઘરનું દેવસ્થાન મનને શાંત અને કેન્દ્રિત કરવા માટેનું તથા મનોમંથન કરવા માટેનું ઉત્તમ સ્થળ બની રહે છે.