વડોદરાના વ્રજધામમાં સિનિયર સિટિઝન્સ સમક્ષ કૃષ્ણ પર પ્રવચન કરવાનું પ્રાપ્ત થયું હતું. એમાં એક વાત સહજભાવે કહેવાઈ ગઈ. જાહેર બાગના એક બાંકડા પર દાદા બેઠા છે અને એમની આંખોમાં સૂનકાર છે, વેકન્ટ લૂક છે અને એકલતાની પીડા છે. એ જ બાગમાં બીજા બાંકડા પર દાદીમા બેઠાં છે. તેઓ પણ ખાલીપાનો અભિશાપ વેઠી રહ્યાં છે. આપણે પુણ્ય કમાવા માટે હવે બ્રાહ્મણોને જમાડવાની જરૂર નથી કે મોટાં દાનધરમ કરવાની જરૂર નથી. બીજું કંઈ ન કરીએ અને અજાણ્યાં દાદા-દાદી એક જ બાંકડા પર બેસતાં થાય એવી સામાજિક અનુકૂળતા કરી આપીએ તોય ઘણું છે. સંશોધનો શું કહે છે તેની ખબર નથી. મેડિકલ સાયન્સ શું કહે છે તેની પણ ખબર નથી. ખબર છે એટલી કે લવ-થેરપી જેવી કોઈ થેરપી નથી. પ્રેમસંબંધને કારણે જીવન અર્થપૂર્ણ બને છે. પ્રેમસંબંધ હીલિંગ માટે ઉત્તમોત્તમ ઔષધ છે. પ્રેમશૂન્ય જીવન કદાચ રોગની આમંત્રણપત્રિકા છે. આવા નિર્મળ પ્રેમસંબંધમાં સેક્સનું હોવું કે ન હોવું ગૌણ બાબત ગણાય. દહેજ મધુવનવિરોધી ઘટના છે. મરજી વિના ગોઠવાયેલો લગ્નસંબંધ એ મધુવનવિરોધી ઘટના છે. શુષ્કતાથી ભરેલું ફરજિયાત વૈધવ્ય એ મધુવનવિરોધી ઘટના છે. સ્વીકૃત વૈધવ્ય પણ લાલિત્યપૂર્ણ હોવું જોઈએ. પ્રિયજનનું મૃત્યુ પણ બાકીના જીવનને સાવ ઉજ્જડ બનાવી દે તે ન પાલવે. આપણી પીડાહઠ આગળ કૃષ્ણ પણ લાચાર!