એક પ્રિમાઇસ તરીકે 'બેન્જો'ની સ્ટોરી સરસ રીતે સ્ટાર્ટ થાય છે. મુંબઈની ગંદી ઝૂંપડપટ્ટીઓની લાઇફ જરાય વેવલા થયા વિના કે દયાની ભીખ માગ્યા વિના રવિ જાધવે હળવા ટોનમાં બતાવી છે. ફિલ્મમાં ઘણી બધી મોમેન્ટ્સ સારી રીતે કેપ્ચર થઈ છે. જેમ કે, રિતેશ દેશમુખ સિવાય બાકીનાં ત્રણેય કેરેક્ટરની બૅક સ્ટોરી અને એમનાં સપનાં, બની ઠનીને ટૂંકા કપડાંમાં આવેલી નરગિસ ફખરીને જોઇને લોકોનાં ઊંચા થતા આઇબૉલ્સ, નરગિસ ફખરીનું એના બૉસને મુંબૈયા સડકછાપ ભાષામાં ગાલીગલોચ કરવું વગેરે એકદમ ફન્ની છે અને લોકોને હસાવવામાં સફળ રહે છે. ઇવન તે ફિલ્મનો ટૉન પણ હળવો રાખે છે. વિશાલ-શેખરે અમુક સોંગ્સ પણ સરસ કમ્પોઝ કર્યાં છે. જેમ કે, લવ સોંગ 'ઉડન છૂ' વારંવાર લૂપમાં સાંભળવું ગમે તેવું સોફ્ટ રોમેન્ટિક સોંગ છે. એ ઉપરાંત 'બપ્પા', 'પી પા કે' અને 'બેન્જો પાર્ટી સોંગ' એ બધાં જ એકદમ ધમાલ બન્યાં છે અને વિશાલ દદલાણીએ એને એટલી જ ઍનર્જી સાથે ગાયાં પણ છે.