એ લોકોના ફોન આવતાં જ બધાં કામ પડતાં મૂકીને ચાલવા માંડતી ને એમના પડ્યા બોલ ઝીલતી દેવલી મારે મન મૂરખની સરદાર હતી. ન તો કોઈ દિવસ એ ફિલ્મ જોવા જાય કે ન બજાર કોઈ ખરીદી કરવા જાય. એ ભલી ને એનું નાનકડું કુટુંબ ભલું. એ કુટુંબમાં કોઈ પ્રવેશ કરવા ચાહે તો દેવલી પહેરેદાર બનીને ઊભી રહી જાય. કોણ છે? શું કામ છે? કેમ આવ્યા? બધું જાણીને વ્યવસ્થિત લાગે તો જ વાત કરે, નહીં તો ગાળે ગાળે એને છોલી નાંખે. આજુબાજુની વસતીવાળા પણ દેવલીથી ગભરાય. એ કોઈને છેડે નહીં તેમ એનું પણ કોઈએ નામ નહીં લેવાનું. અમે તો એને જમાદાર જ કહેતાં.