જેમ જેમ વાર્તા વહેતી ગઈ તેમ તેમ માં મન પણ હંમેશની માફક હવે બીજે કશેક ભમવા લાગ્યું. મારી નોટબુકમાં, અવશપણે, હું કંઇક રેખાઓ દોરી રહ્યો હતો. શરૂઆતમાં મારો પ્રયાસ દિશાવિહિન હતો, પણ ધીમે ધીમે શિક્ષકના શબોની મારા પર અસર થવા લાગી અને મારૂં ધ્યાન તેમના વર્ણનમાં વણાવા લાગ્યું. શિક્ષક વર્ણવી રહ્યા હતા કે પેલો સાપ ધીમે ધીમે સરસ્વતીચંદ્ર તરફ સરકી રહ્યો હતો. હું પણ મારા મનમાં એ દૃશ્યને કલ્પવા લાગ્યો હતો. આખો વર્ગ વર્ણનના મોહપાશમાં મંત્રમુગ્ધ હરો.એકે એક વિદ્યાર્થી તેની બેઠકમાં થીજી ગયો હતો. મારા સિવાય, આખો વર્ગ સ્થિર બની ગયો હતો.