એના પરના મારા પત્રોમાં મેં ઠાલવેલો પ્રેમાલાપ મને યાદ આવી ગયો. ને એના પત્રો પણ. એના પત્રોમાંથી પણ પ્રેમની સુગંધ મેં લીધી હતી. સગાઈ પછીના છ-સાત માસમાં કાંઈ પંદર-વીસ પત્રોની આપ-લે તો થઈ જ હશે. હું હંમેશાં ગુલાબી કાગળ વાપરતો હતો અને એ તો એવો કાગળ ક્યાંથી કાઢે ? એના કાગળો એક્સરસાઈઝ બુકના ફાડેલા પાના પર એકધારા અક્ષરોમાં આવતા. શબ્દો ગમે તે હતા, પણ એના પત્ર આવતાની સાથે જ ક્યાંય સુધી હું કવર ખોલતો નહીં. બહુ તરસ્યા, ગળું સુકાતા માણસે એક ઘૂંટડે પાણી પી જવું નહીં એમ મને મારા બાપુજી કહેતા હતા તે મને આમાં પણ સાચું લાગતું. હું થોડી વાર રહીને કવર ખોલતો. જિંદગી આખીની અત્યાર સુધીની તરસ મારા હૃદયમાં એકઠી થઈ જતી. પછી હું એમાંથી ઘડી વાળેલો કાગળ બહાર કાઢતો. વરસાદના એકધારા છાંટા જેવા એના અક્ષરોમાંથી મને હું જોઈએ તે મેળવીને જ લેતો. અને પછી મારું આખું અઠવાડિયું આનંદમાં જતું. એક પ્લાસ્ટિકની બૅગમાં હું એ પત્રોને રબ્બરની રિંગ મારીને સાચવી રાખતો. ભૂપત એને ટાઈમ કેપ્સ્યુલ કહેતો. પછી કહેતો : ‘લવટાઈમ કેપ્સ્યુલ’ મને આ સાંભળવું ગમતું એટલે એની પાસે ફરીથી એ શબ્દ બોલાવવા માટે ‘શું ? શું ?’ એમ હું પૂછતો ત્યારે એ મને ચીડવવા (કે રાજી કરવા ?) કહેતો કે ‘વહુટાઈમ કેમ્પ્યુલ.’