દોસ્ત પ્રત્યેની હમદર્દી મહંમદ ઠાલવ્યે જતો હતો. હું ચૂપચાપ સાંભળ્યે જતો હતો. પ્રભાત થઈ ચૂક્યું હતું. પૂર્વમાં સૂર્યની લાલાશ લીંપાતી હતી અને અમે ગામના પાદરમાં પ્રવેશ કર્યો. મને તો પેલી પાગલ સ્ત્રીને જોવાની તાલાવેલી લાગી હતી. એટલે મોટર સરકારી ઉતારે મૂકી, કપડાં પણ બદલ્યા વગર, સીધા પેલા લુહાણાની હાટડીએ પહોંચ્યા. હાટડી હજુ હમણાં ઊઘડી હતી. પિસ્તાલીસેક વર્ષનો એક પુરુષ કપડાંની પીંછીથી દુકાનમાં સાફસૂફી કરતો હતો. દૂરથી મહંમદે મને કહ્યું : ‘સાહેબ, એ જ… એ જ….. મારો દોસ્ત.’ હાટડીનાં પગથિયાં પર પગ મૂકતાં જ એની નજર અમારા પર પડી. મહંમદને જોતાં જ એણે એવો ઉમળકો બતાવ્યો કે જાણે હમણાં જ બંને જણા ભેટી પડશે ! પણ બીજી પળે લશ્કરી લેબાસમાં મને જોતાં એ ખમચાઈ ગયો. મહંમદને ભેટવા લંબાવેલા હાથે મને સલામ ભરી ને મને હાટડીમાં ક્યાં બેસાડવો એ માટે આમતેમ નજર નાખી. છેવટે ગુણપાટનો એક તકિયો ઊંધો નાખી, મને બેસાડ્યો, ‘કાં ભાઈ ! આમ અચાનક ક્યાંથી…. અને આ સાહેબ….’ મહંમદે બધી વાત કરીને પૂછ્યું : ‘કાં, ભાભીના શા હાલ છે ?’ મહંમદને મુખેથી ભાભીનું નામ નીકળતાં એ ભવ્ય ખંડેર જેવા ચહેરા પર ઘડીભર પહેલાં જ ખીલેલી ખુશમિજાજી કરમાઈ ગઈ. મારી હાજરીમાં એ પ્રશ્ન પુછાયો ન હોત તો જ સારું એમ એના ચહેરાના ભાવ પરથી લાગ્યું. મહંમદને પણ એમ જ લાગ્યું; એટલે એણે ચોખવટ કરતાં કહ્યું : ‘સાહબને મેં તારી બધી વાત કરી છે.’