શરૂઆતમાં જોતાં આ પ્રકારનો કૉન્સેપ્ટ ખૂબ જ સારો ગણી શકાય અને ફિલ્મનો ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ભાગ એમાં થોડા-ઘણા અંશે સફળ પણ રહે છે, પણ પછી ફિલ્મ દર્શકો સાથે કનેક્ટ નથી થઈ શકતી. ફિલ્મમાં પંકજ કપૂર એક બાબતને સંપૂર્ણપણે નજરઅંદાજ કરે છે કે જે પ્રકારની બૉલીવુડ-ફૉમ્યુર્લા વષોર્થી ચાલતી આવે છે એને જ તેઓ ફરીથી બતાવવા જઈ રહ્યા છે. માત્ર આ વખતે મિલન અને જુદાઈના પ્રસંગો ભારત ઉપરાંત સ્વિટ્ઝરલૅન્ડ અને સ્કૉટલૅન્ડમાં થશે. આ ફિલ્મ ડિરેક્ટરે પોતાને પસંદ પડે એ રીતે બનાવી હોય એવું લાગી રહ્યું છે. દર્શકોને ધ્યાનમાં રાખીને આ ફિલ્મ બનાવવામાં આવી હોય એવી સંગીત સિવાયની કોઈ લાક્ષણિકતાઓ મૌસમમાં જોવા નથી મળતી. છતાં કંઈક અલગ કરવાનું વિચારીને અઢી કલાકથી પણ વધુ સમયની ફિલ્મ બનાવ્યા બાદ તેમણે ક્લાઇમૅક્સ એ પ્રકારનો રાખ્યો છે જે ૧૯૫૦ના દાયકામાં નવીન ગણાતો, અત્યારે નહીં. ફિલ્મમાં અનુપમ ખેર અને સુપ્રિયા પાઠકના રોલને પણ વધુ મહkવ આપવાની જરૂર હતી.