ઇએમજી (EMG)ને લગતો સૌ પ્રથમ દસ્તાવેજી પ્રયોગ ફ્રાન્સિસ્કો રેડીના કામ સાથે 1666માં થયો હતો. રેડીએ શોધી કાઢ્યું હતું કે ઇલેક્ટ્રિક રે ફિશ (ઇલેક્ટ્રિક ઇલ)નો વિશિષ્ટ સ્નાયુ વિદ્યુત પેદા કરે છે. 1773 સુધીમાં, વોલ્સ તે સમજાવી શક્યો હતો કે ઇલ માછલીનો સ્નાયુ વિદ્યુતનો તણખો પેદા કરી શકે છે. 1792માં, લ્વિગી ગાલ્વાની દ્વારા લખાયેલું દી વિરિબસ ઇલેક્ટ્રિસિટાટિસ ઇન મોટુ મસ્ક્યુલારી કોમેન્ટારીયસ શીર્ષકવાળું પ્રકાશન બહાર પડ્યું જેમાં લેખકે સમજાવ્યું હતું કે વિદ્યુત સ્નાયુ સંકોચન પ્રેરી શકે છે. છ દાયકા બાદ 1849માં, ડ્યુબોઇસ-રેમન્ડે શોધ્યું હતું કે સ્વૈચ્છિક સ્નાયુ સંકોચન દરમિયાન વિદ્યુત સક્રિયતાનું મુદ્રણ કરવું પણ શક્ય છે. આ પ્રવૃત્તિનું સૌ પ્રથમ વાસ્તવિક મુદ્રણ મેરી દ્વારા 1890માં કરાયું હતું. તેમણે ઇલેક્ટ્રોમાયોગ્રાફી શબ્દ પણ આપ્યો હતો. 1922માં, ગેસર અને એરલાન્ગરએ સ્નાયુમાંથી આવતા વિદ્યુત સંકેતો દર્શાવવા માટે ઓસિલોસ્કોપનો ઉપયોગ કર્યો હતો. માયોઇલેક્ટ્રિક સંકેતના અનિયમિત સ્વભાવને કારણે તેના નિરીક્ષણમાંથી માત્ર કાચી માહિતી જ મેળવી શકાઇ હતી. 1930ના દાયકાથી 1950ના દાયકા દરમિયાન ઇલેક્ટ્રોમાયોગ્રાફિક સંકેતો નોંધવાની ક્ષમતામાં સતત વધારો થતો રહ્યો હતો અને સંશોધકોએ સ્નાયુઓનો અભ્યાસ કરવા સુધારેલા વિદ્યુતધ્રુવોનો વ્યાપકપણે ઉપયોગ કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. વધુ ચોક્કસ વિકારની સારવાર માટે સરફેસ ઇએમજી (EMG) (એસઇએમજી (sEMG))નો તબીબી ઉપયોગ 1960ના દાયકાથી શરૂ થયો હતો. હાર્ડિક અને તેના સંશોધકો એસઇએમજી (sEMG)નો ઉપયોગ કરનાર સૌ પ્રથમ (1966) પ્રેક્ટિશનર્સ હતા. 1980ના દાયકાની શરૂઆતમાં ક્રેમ અને સ્ટેગરે ઇએમજી (EMG) સેન્સિંગ ડિવાઇસનો ઉપયોગ કરીને વિવિધ સ્નાયુઓના સ્કેનિંગ માટે તબીબી પદ્ધતિ રજૂ કરી હતી.