હજી તો બીજાં 100 વર્ષની જરૂર પડે એટલું વાંચવાનું બાકી છે, ઘણું બધું લખવાનું બાકી છે. હા, શરીરની પીડાઓ વધતી જાય છે, બેસવાની તાકાત ધીમે ધીમે ઓછી થતી જાય છે. પણ નાનેથી એક વાત મનમાં ઘર કરી ગયેલી…. કે રસ્તામાં રોડાં આવે તો ઝરણું વહેણ બદલે, ફંટાય પણ વહેતું બંધ ના થઈ જાય. મારું પણ કંઈક એવું જ છે. કેટલી વાર એવા અવરોધ આવ્યા કે હવે ગાડી આગળ નહીં જ ચાલે એવું લાગ્યું…. પણ એવું થયું નહીં. હા, વહેણ ફંટાયું જરૂર પણ જિંદગીમાં આગળ વધવાની, કંઈક બનવા તરફની ગતિ અવરોધાઈ નહીં, nobody થી somebody બનવા માટેની આ યાત્રાના હજી તો કેટલાય પડાવ બાકી છે… પણ મને ખાતરી છે…. આગળ વધવા માગનારને દુનિયાની કોઈ તાકાત રોકતી નથી…. બસ મનમાં એક ધગશ, એક ઉદ્દેશ હોવો જોઈએ….. આગળ…. હજી આગળ…. ઓર આગળ…..