યશવંતભાઇને પરાણે ઉઠવું પડયું. મનમાં તો થયું કે આટલા વરસોથી તો વહેલો જ નહાતો હતો ને? હવે ઓફિસ નથી એટલે જ તો થાય છે કે બધું નિરાંતે કરીશું. પણ…ખેર…..બાથરૂમમાં જતા જતા યશવંતભાઇ વિચારી રહ્યા. જલ્દી જલ્દી નાહીને ફરી છાપુ હાથમાં લીધું..ત્યાં ચા યાદ આવી ગઇ. વરસોની ટેવ હતી ને? ટી-બ્રેક ની. તેમણે પત્નીને એક કપ ચાની ફરમાઇશ કરી.પણ…ત્યાં તો…. ’ હમણાં તો ચા પીધી હતી.ઘરમાં નવરા બેઠા બેઠા ચા જ પીધે રાખવાની છે કે બીજું કંઇ ? ‘ યશવંતભાઇ મૌન. ઓફિસમાં દર બે કલાકે આવતી ચાની ટેવ તેમને તડપાવી ગઇ. ત્યાં તો થોડું મોડું થતું તો યે પટાવાળાનું આવી બનતું. અને ..આજે એક ચા માટે યે સાંભળવાનું ? તેમને જરા ઓછું તો આવી ગયું પણ પછી મનને મનાવ્યું. અનુ એકલી બિચારી કેટલે પહોંચે ? વહુ નોકરી કરવા જાય એટલે બધી જવાબદારી પત્ની પર જ આવી છે ને? હું રીટાયર્ડ થયો છું. તે થોડી થઇ છે ? મન મોટું રાખી તેમણે આશ્વાસન લીધું. અને ફરી છાપામાં મન પરોવ્યું.