દાખલા તરીકે, કોઇ એવો આધુનિક જણ ઍબ્સર્ડ નાટક લખવા નીકળ્યો હોય એટલે એમ માને કે એમાં બધું આડેધડનું હોય –એ એવું સમજતો હોય કે ઍબ્સર્ડ એટલે અર્થ વિનાનું– એટલે, બધું બઝાડી આપે, ઠઠાડી દે ! એને ખબર ન હોય કે ઉમદા ઍબ્સર્ડ પ્લેઝ પૂરી ભાષિક સાવધાનીથી, બલકે ગાણિતિક ચોક્ક્સાઇથી લખાયાં હોય છે. આ વાતના ભારોભાર સમર્થનમાં હું એકમાત્ર નાટ્યકારને સૂચવું, અને તે બૅકેટ. આપણે ત્યાં અછાન્દસ કાવ્યો એવી સૂઝબૂઝ વિના ઘણાં લખાયાં છે. ઘણા વાર્તાકારોએ સુરેશ જોષીના ઘટનાતત્ત્વ હ્રાસ સંકલ્પને પોતાનો કરવાની વગર સમજ્યે ભૂલ કરેલી. કલ્પન અને પ્રતીક જાણે આધુનિકતાનાં અનિવાર્ય સાધનો હોય એમ એનો પણ અતિરેક થયેલો. કલ્પન-પ્રતીકોની ભરમારે એ ગાળાના અનેક લલિત નિબન્ધોમાં બધું સાહિત્યિક સાહિત્યિક કરી મેલેલું. સાહિત્યિક સાહિત્ય નામના મારા એક લેખમાં મેં એ વિશે કેટલીક ચોક્કસ ફરિયાદો કરી છે.