પછી તો બાળકો જેવાં સાઈકલ લઈ લૉન પર આવતાં કે દીનુ દહેશતમાં ને દહેશતમાં ક્યાંક ચાલ્યો જતો, જ્યાં બાળકોનો રમવાનો અવાજ સુદ્ધાં ન પહોંચે. કાં તો બૅબીને રમાડવા મંડતો કે માને કામમાં મદદ કરવા લાગતો. સાઈકલનાં નામ પર ઘોડાની લાકડીનેય ફેંકી દીધી હતી. લૉન તરફ જોવાનુંયે બંધ કરી દીધું હતું. એક દિવસ એ ઘરના પાછળના ભાગમાં ઈંટોના ટુકડામાંથી ઘર બનાવી રહ્યો હતો, ત્યાં ‘દીનુ, બેટા દીનુ !’ એવો પપ્પાનો મીઠો અવાજ ઘણા દિવસે કાને પડ્યો. ખરડાયેલા હાથ સાથે જ એ બહાર આવ્યો.