બતાવવું પડશે. ડૉક્ટર સુમંત ભાલચન્દ્રભાઈનો દૂરનો સગો હતો. એનું દવાખાનું બે શેરી વટાવ્યા પછી ત્રીજી શેરીમાં હતું ત્યાં સુધી તો ભાલચન્દ્ર સવારે રોજ ચાલવા જતા જ હતા. તમાકુગુટખાનું પાઉચ વચ્ચે લારી પરથી લેવાતું. એક જ. તેમાંથી અડધું વાપરવાનું. બાકી અડધું લારીવાળાને પાછું આપવાનું. લારીવાળો હસીને એક મુકરર કરેલી જગાએ સંતાડી દે. સાંજે એ બાકીનું અડધિયું પૂરું કરવાનું. બગીચાના નળે કૉગળા કરી મોઢું સાફ કરી ઘેર આવવાનું. બધું નિર્વિઘ્ને ચાલતું હતું. ભગવાનની દયા હતી. પણ હમણાં-હમણાં થોડા દિવસથી મોં બરાબર ખૂલતું નહોતું. જરા-જરામાં થાક લાગતો હતો. ભાલચન્દ્ર તે છુપાવવા મથતા. ભાનુમતીને ખબર પડે તો બિચારી સુખિયો જીવ, દુઃખીદુઃખી થઈ જાય. ભાનુમતી માટે તેમને આ ઉંમરે પણ બહુ જ… પોતે કવિતા શાયરીના શોખીન હતા. ઘણી રચનાઓ તેમને કંઠાગ્રે હતી. સુરેશ દલાલની આ રચના –