એ નિશાળમાં જતો થયો એ પછી માએ એને જુદો સુવાડવા શાંશાં વાનાં કરેલા પણ એની એકેય કારી ન’તી ફળી. હારણભરી માનું ઓશિયાળું, અસહાય અને કાંઈક લાજ અનુભવતું મોં જોઈ એ માની કોટે વળગી પડીને ના છૂટકે બોલેલો, ‘ઊં તારાથી જૂદો હુઈશનં મા, એ જ ઘડીએ ભૂત આઈનં તનં ગળે ભેંહો દેઈનં મારી નાંખશે. ત્યોની રાત્યો ઊં જાગી જા છ તાર તારી પથારી ઉપર્ય મનં ભૂત ભમતું કળાય છ..! હેં લી’ મા… હૂતી વેળા ઊં તારી ભેળો હોછ નં અંધારામાં મનં તારાથી આઘો કોણ કરી દે છ?’