પણ પિંતાબર જોશી ‘અંબર’ની આંખોમાં લાલ દોરા ફૂટ્યા. આવી સોનાની ગીની જેવી નોકરીને છોડી ? મૂરખ ! એમણે છોકરાને ધમકાવી નાખ્યો અને સખત નારાજગીથી મોં ફેરવી ગયા. હવે તને કોણ સંઘરશે ?-એવો ભાવ એમની આંખોમાં હતો. દેવકૃષ્ણનું ગરમ લોહી ઠંડુ પડી ગયું. પિતાનો ખોફ કંઈ જેવો તેવો નહોતો જ. પણ એ જ વખતે એક નવી એન્ટ્રી થઈ. ફઈબા ઓરડામાં દાખલ થયાં.એમનો કડપ ભાઈ પર ભારે. આવીને એમણે દેવકૃષ્ણ જોશીને ખભે હાથ મૂક્યો અને ભાઈ પર ભારે. આવીને એમણે દેવકૃષ્ણ જોશીને ખભે હાથ મૂક્યો અને ભાઈ સામે વડીલશાઈ આંખો કાઢી. બોલ્યા: ’છોકરાએ કંઈ ખોટું કર્યું ? તું મોટી મોટી કવિતાઓ ફાડે છે – પણ એટલું સમજતો નથી કે છોકરું સાચું કરીને આવે તો એનો વાંહો થાબડવાનો હોય કે એને થપ્પડ મારવાની હોય? તું તો માણસ છો કે મહોરૂં ?’ આમ ભત્રીજાનું ઉપરાણું લીધું- ભાઈને ખખડાવી નાંખ્યો પછી ભત્રીજાને જમાડ્યો અને સાંત્વના આપી.