પણ મને લાગે છે કે દર્શકની સંગતિમાં ઉછરેલા અને એન.એસ.ડી દિલ્હીમાં નાટકનું ભણી આવેલા અને ગુજરાતમાં ઘણા વર્ષોથી રંગભૂમિ પર સાતત્યપૂર્ણ નાટકો કરનાર ભરત દવે સંજય જેવા બેહૂદા નથી. બાસુ અને સત્યજીત રે કરતાં ઉત્સવમાં સશક્ત અભિનય, લેખક દિગ્દર્શક ગિરીશ કર્નાડની કેડીએ ભરત દવે ચાલેલા છે. જે ઉત્સવ ફિલમ બની તેમાં ગિરીશ કર્નાડે જે ડિરેક્ટ કરી અદ્દભુત. દર્શકના મિજાજને એમની વાક્શક્તિને આશાબહેને પરિચય આપ્યો, એમની વિચારશક્તિને આ સૌથી નીપજતા દૃઢ વ્યક્તિત્વથી સુપરિચિત હોવાથી ભરત દવે દર્શકને સહેજ પણ અન્યાય ના થાય તે રીતે આ નાટ્યાંતર કરી શક્યા છે. એ પહેલી વાત છે. ભરત દવે આમ તો ગુજરાતના ઇસરોમાં અમે લોકો સાથે નોકરી કરતા હતા પીજમાં, એટલે અમદાવાદના ઇસરોમાં. ખેડાના ટેલિવિઝન ઉપર. એ ટીવી સિરિયલ પણ આથી કરી શક્યો હોત. પણ એ એણે ના કરી. નાની નાની ફિલ્મો પણ અમે લોકો બનાવતા હતા. એક એક કલાકની. એના પરથી એક કલાકની ફિલ્મ પણ બનાવી શક્યો હોત, પણ આ બધાને જતા કરીને, આ બધા સ્વરૂપ આ બધાથી એ માહેર હોવા છતાં એણે નાટકનું ફોર્મ પસંદ કર્યું. અને સોક્રેટિસ નવલકથાને એણે નાટકના રૂપમાં ઢાળી. એને દિલ્હી સરકારની એક ફેલોશિપ મળેલી એ દરમ્યાન એણે આ સ્ક્રિપ્ટ તૈયાર કરેલી.