સવારે આખાય છાત્રાલયમાં મરઘો હણાયાની વાત ફરી વળી. ગૃહપતિ બ્રધર ડોક્ટર પણ હતા. મરઘાના દેહને તપાસી એમણે જણાવ્યું કે કશા રોગથી મરઘો નથી મર્યોં. ઝનૂનપૂર્વક એની ડોક મરડી નાખવામાં આવી છે. કમ્પાઉન્ડના રખેવાળ પર બ્રધરને શક ગયો. એ યારેક જીભની ચળ ઉપડે તો એકાદ મરઘી પર રાતના ટાણે હાથ અજમાવી લેતો. પરિણામે મરઘો હલાલ ગણાયો અને બપોરના ભોજનમાં એની જ વાનગી પીરસાઈ. એ મુખમાં ગ્રાસ ન’તો લઈ શક્યો. પડખે બેસનારાએ એને પૂછ્યું હતુંઃ ‘આ કાળમુખો મરઘો તો તને દુશ્મન જેવો લાગતો હતો. પછી ખાતો કેમ નથી?’