સૌથી પહેલો દાખલો સ્વામી વિવેકાનંદનો, જ્યારે ૧૮૯૩માં વર્લ્ડ પાર્લમેન્ટ ઓફ રિલિજનમાં ગયા ત્યારે તેમણે જુસ્સાપૂર્વક એ સત્યનો એકરાર કર્યો જેને તેમણે પ્રત્યક્ષ જોયું: "અસ્તિત્વતા અને સમર્થતા એ એ ક જ વાસ્તવિકતાના બે પાસા છે. અને તે માત્ર આપણી બુદ્ધિ પર પ્રમાણિત હોય છે. મનુષ્ય પાસે દિવ્યતાને પ્રાપ્ત કરવા માટે ખાતરી અને સંભાવ્યશક્તિ હોય છે, આધ્યાત્મિક પરિપૂર્ણતાની, અને જેથી ઈશ્વરના સાક્ષાત્કારના જરૂરી ગુણો ધરાવે છે, તેથી જ તેની માનવતા પણ ત્યારે જ સમજાય જ્યારે તેની વ્યક્તિક્રુત ઈશ્વર પ્રત્યેની દિવ્યતા રૂપે ગણના થાય. તેથી મનુષ્યને પાપી ગણવો એ તેના મૂળ સ્વરૂપને અપમાનકારક છે. ઉપરાંત ઈશ્વર એ આત્મા અને સર્વોપરી વાસ્તવિકતા હોવાથી, બહારનું તત્વ જેમ કે પાપ, કેવી રીતે પવિત્ર આશ્રયસ્થાન માં ઘુસી શકે? હિન્દુઓ તમને પાપી ઠરાવવાની ના પાડે છે. ઑ પૃથ્વી પરના દિવ્યજીવો, પાપીઓ? માણસને આવું કહેવું તે પાપ છે. એ માણસના મુળભુત સ્વભાવને બદનામ કરે છે."