ત્યારબાદ ૨૦૦૭માં એક બીજી ઘટના બની હતી. મારા પતિ ૨૫ જૂન ૨૦૦૭નાં દિવસે તેમનાં એક મિત્રના લગ્નમાં ધારવાડ ગયા હતાં. બધા સમારોહ સંપન્ન કરીને જ તેઓ બંગલૂર આવવાના હોવાથી ટિકિટ પણ પહેલેથી જ રિઝર્વ કરાવી હતી. આ સમય દરમ્યાન મારા પતિ બધા મિત્રો સાથે જમવા માટે હોટલમાં ગયા હતાં, ત્યારે તેમનાં માથામાં અસહ્ય દુ:ખાવો થતાં તેમણે ટેબલ પર જ માથુ મૂકી દીધુ હતું. તેમના મિત્રએ તેમનાં શરીરને સ્પર્શ કરવા માટે પ્રયાસ કર્યો તો તેમનું શરીર બિલકુલ ઠંડુ પડી ગયુ હતું અને તેમના મોઢામાંથી ફીણ નીકળતું હતું. તેથી તેઓ તરત જ તેમને નજીકની હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા હતાં. પરંતુ પરિસ્થિતી ગંભીર હોવાથી તેઓ કેસ હાથમાં લેવા માટે તૈયાર થતાં નહોતાં. તેથી તેમનાં મિત્રએ મારા જેઠને ફોન કરીને આ વિષે વાત કરી હતી. તેઓ પાંચ મિનિટમાં જ હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા હતાં. હકીકતમાં આવા સમયે તરત જ મદદ મળવી એ બાપુની જ લીલા હોય છે.