મૂળ મુદ્દો એ છે કે આપણી સાથે રહેલા આપણા અંગત લોકો સાથે વાતચીત કરવાને બદલે આજુબાજુના મઝાના વાતાવરણની મસ્તી માણવાને બદલે કોઈને આપણી જરૂરત હોય એવી સંવેદનશીલ પળોમાં જો આપણે મોબાઇલ ઉપર લટકેલા રહીએ તો ચોક્કસ જાતને પ્રશ્ન પૂછવો કે ‘યે કુછ જ્યાદા નહીં હો ગયા ?’ આજે જ બનેલી એક ઘટનાનું ઉદાહરણ મારે આપવું છે – ડીપ્રેશનથી પીડાતા એક બેન રડતા રડતા તેમની હિસ્ટ્રી જણાવી રહ્યા હતા અને એ જ સમયે તેમની સાથે આવેલી યુવાન દીકરી મોબાઇલમાં વ્યસ્ત હતી. મારાથી રહેવાયું નહીં એટલે મેં તેને કહ્યું, ‘તારી મા આટલી બધી પીડામાં છે. આત્મહત્યાના વિચારોની વાત કરે છે અને તું મઝાથી ફોન પર વળગેલી છો ! એના પ્રત્યે કોઈ સંવેદના લાગણી ખરી !’ તેના હાવભાવ પરથી મને એટલી ખબર પડી કે તેને મારી આ વાત ના ગમી. એવું નથી કે વિદેશમાં લોકોને મોબાઇલનું વ્યસન નથી હોતું પરંતુ અમુક શિસ્ત એ લોકો હંમેશા જાળવે છે અને તે આપણે શીખવા જેવું છે. હવે જ્યારે મોબાઇલ હાથમાં પકડો ત્યારે બુદ્ધિને તાળું ના મારતા. સાધન મઝાનું છે, અગત્યનું છે, અત્યંત ઉપયોગી છે પરંતુ યાદ રાખજો સોનાની કટારી કમર પર બંધાય, કાળજામાં ના ખોપી દેવાય !