‘ધરા અંબર જ્યારે ત્રણ વર્ષ પહેલા અહીં આવ્યો હતો. ત્યારે હું, તમારા બંને વચ્ચે બનેલ ઘટનાથી અજાણ હતો ! જો જાણતો હોત’તો અંબરને ક્યારેય અહીં આવવા જ ન દેત ! અંબર અહીં આવતા તો આવી ગાયો, પણ એનું મન તો ત્યાં ગામડે, તારી પાસે જ રહી ગયું હતું. તે છતાય એ ક્યારેય તેની એકલતાની અસર તેના કામ પર પડવા ન દેતો. એનું કામ એટલે મારે બીજી વખત જોવું પણ ન પડે. નવી બ્રાન્ચના દરેક સભ્ય, તેમજ બ્રાંચ પાર્ટનર પણ તેના કામથી ખુશ હતા. પણ મને નવાઈ તો ત્યારે લાગતી જ્યારે રજાઓ મા ઘરે દોડી જવા આતુર રેહતો અંબર, મુંબઈ આવ્યા બાદ એક પણ વખત ઘરે ગયો ન હતો. મેં કેટલીય વાર એને એ વિષે વાત કરવા પ્રયાસ કરેલ, પણ એ વાતને ટાળી જતો ! અંબર ઓફીસના કામ કરવાના સમય પતી ગયા બાદ પણ ઓફિસમાં બેસી રેહતો, અને બસ કામમા જ મન પરોવ્યા કરતો. મુંબઈ આવ્યે એને ઘણા મહિના વીતી ચુક્યા હતા, છતાં એ એક પણ વાર મુંબઈ સુદ્ધાં ફરવા ગયો ન હતો ! આ માયાનગરીના મોહમા આવ્યા વિના કોઈ કઈ રીતે રહી શકે એની મને પણ નવાઈ લાગતી હતી. થોડા મહિનાઓ બાદ હું પણ મુંબઈ રેહવા ચાલી આવ્યો, કારણ કે મોટી ઉમરે વારંવાર આવ-જા કરવું ભારે લાગતું હતું. માટે મેં આપણી ગુજરાતની કંપની પણ વેચી નાખી અને મુંબઈમાં જ ઇન્વેસ્ટ કરવાનું નક્કી કર્યું.