બપોરે વેદાંતનો ફોન આવ્યો. એ આજે ઘણો બીઝી હતો. સાંજે આવતાં એને મોડું જ થવાનું હતું. કાવેરીએ આજે રાત્રે અહીં જ રોકાઈ જવું પડશે એ વગર કહે જ સમજાઈ ગયું. ઘરમાં ઘણું બધું કરિયાણું ખલાસ હતું. બીજી પણ અમુક ચીજો લાવવાની થઈ હતી. કાવેરીએ રસોડાની બરણીઓ ફંફોસીને લિસ્ટ બનાવ્યું ને કરિયાણાવાળાને ફોન કર્યો. તેને આખુંય લિસ્ટ લખાવ્યું. સવારની આ માથાકૂટમાં કપડાંય ધોવાનાં રહી ગયાં હતાં. કાવેરીએ વૉશિંગ મશીન ચાલુ કર્યું. ઘરમાં શાંતિ હતી. લજ્જા કદાચ સૂઈ ગઈ હતી. પોતેય હવે થોડી વાર આરામ કરી લે એ ગણતરીથી તેણે લજ્જાના બેડરૂમનું બારણું ખોલ્યું. બેડરૂમ ખાલી હતો. કાવેરીને ફાળ પડી. તેણે દોડીને રસોડાની બાજુના પેલા બાળકોના ઓરડાનું બારણું ખોલ્યું અને બારણું ખોલતાં જ એ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. લજ્જા ભોંય પર બેઠી હતી. તેની પીઠ બારણા તરફ હતી અને તે ભીંત સરસા મૂકેલા ડોલ હાઉસની ઢીંગલીઓ સાથે ધીમે અવાજે કંઈક વાત કરી રહી હતી. ઓરડામાં ચારે તરફ રમકડાં ફેલાયેલાં હતાં. એક ઢીંગલીને તેણે ખૂણાના હીંચકા પર સૂવાડી હતી અને તેનો એક હાથ ધીમે ધીમે તેને ઝુલાવી રહ્યો હતો. કાવેરી ત્યાં જ ઊભી રહી અને લજ્જાનો બબડાટ સાંભળતી રહી. થોડી વાર પછી તેણે મનોમન કંઈક નિર્ણય કર્યો અને મક્કમતાથી હોઠ ભીડીને લજ્જાને ખલેલ ન પહોંચે તેમ બારણું બંધ કર્યું.