ચુમ્મોતેર વર્ષ અગાઉના એ જમાનામાં ઓર્થોપેડિક સર્જન તો જેતપુરમાં ક્યાંથી હોય ? મોટા શહેરમાં હોય તો પણ આવું જીવનની પહેલી ક્ષણનું ફ્રેક્ચર એ કેવી રીતે, કયા સાધનો, કઈ તરકીબથી ઠીક કરત એ માત્ર કલ્પનાનો વિષય છે. એ યુગમાં અણધડ વાળંદો કે એવા કોઈ અધકચરા હાડવૈદ્યને હાથે હાડકાંનાં કામ થતાં, પણ આવો અનોખો કેસ કોણ હાથમાં લે ? મારાં મા-બાપ બહુ મૂંઝાતાં હતાં. અરે, રડતાં જ હતા. બાબલો જન્મ્યો’ તો તંદુરસ્ત, પણ જમણા હાથે ઠૂંઠો થશે એ વાત સૌ કોઈએ નિયતિ ગણીને સ્વીકારી લીધી, પણ મારું પીડાનું આક્રંદ કોઈથી જોયું જતું નહોતું. એ સાથે જ ઠૂંઠા હાથે આ છોકરો મોટો થઈને શું કરી શકશે એની બહુ આઘેની કલ્પના સૌના મનમાં બહુ કરુણ ચિત્રો ઉપસાવતી હતી. એ જમાના મુજબ તો ઠૂંઠો માણસ ભિખારી સિવાય બીજું શું બને ?