કે ખરૂં જોતાં, સંસારનું કારણ લોભ જ છે, ને લોભ તપથી (એટલે કે સંયમ વડે) દબાય છે, પણ ઉખડી જતો નથી. પરંતુ ‘હું દેહ નથી, ઈંદ્રિયો નથી, અંતઃકરણ નથી, બલકે, એક સ્વયં-જ્યોતિ પ્રકાશ છું. કે જેના અજવાળામાં આ બધાં પોતપોતાની પ્રવૃત્તિઓ કરે છે. એવા વિવેક વડે કરીને એ તદ્દન ઉખડી જાય છે. કેમકે, જેમ દીવો પણ, પ્રવૃત્તિ કરનાર માટે પ્રવૃત્તિમાં યોજાવાનું કારણ બને છે. છતાં એ પોતે કશી ભાંજગડ નથી કરતો હોતો. એવી જ રીતે, આ આત્મજ્યોતિ પણ, બધીજ પ્રવૃત્તિઓનું તથા બધા ઈંદ્રિયોના પ્રવર્તનનું કારણ હોવા છતાં, તેમાં એ પોતે જાતે જરાય ખરડાતી નથી.