મારાં સાસુ ચંપાબહેન બહુ જ પ્રેમાળ હતાં અને તેઓ હંમેશાં મારી ચિંતા કરતાં હતાં, પરંતુ સુરેશે તો લગ્ન વખતથી જ તેનો પરચો બતાવી દીધો હતો એમ જણાવીને ભાવનગરના પટેલ સમાજમાંથી આવેલાં ૪૨ વર્ષનાં જ્યોતિબહેને ‘મિડ-ડે’ને કહ્યું હતું કે ‘અમારાં લગ્ન આર્યસમાજની વિધિથી કરવાનું નક્કી થયું હતું. અમે ભાવનગરમાં આર્યસમાજની વિધિથી લગ્ન કરવા ગયાં પણ ખરાં. એ સમયે સુરેશે આર્યસમાજના લગ્ન માટેના ફૉર્મ પર સહી કરવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી હતી. આખરે અમારાં લગ્ન ભગવાનની સાક્ષીએ થયાં હતાં. શરૂઆતથી જ અમારી વચ્ચે નાના-મોટા ઝઘડા થતા હતા. ત્રણ વર્ષ પછી ૧૯૯૭માં મારાં સાસુના દેહાંત પછી સુરેશ અને તેની બન્ને બહેનોએ મને ઘરમાંથી જતાં રહેવાનું કહ્યું હતું, પણ મેં તેમની વાતો પર બહુ ધ્યાન આપ્યું નહોતું. ૨૦૦૭ની ૨૪ ફેબ્રુઆરીએ તે લોકોએ મને ઘરમાંથી કાઢી મૂકી હતી, જેના માટે મેં પંતનગર પોલીસ-સ્ટેશનમાં ફરિયાદ કરી હતી. ત્યારથી તેમના મારા પર માનસિક અને શારીરિક અત્યાચાર થતા જ રહ્યા છે. અત્યારે હું જ્યાં રહું છું એ ઘર મારા સાસુના નામે છે. આમ છતાં મારા પતિએ મને ૨૦૦૭ની સાલમાં ઘરમાંથી કાઢી મૂકી હતી, જેની સામે હું મારા ઘરમાં રહેવાના હક માટે ૨૦૦૭ની સાલમાં સિટી સિવિલ ર્કોટમાં ગઈ હતી. તેમની પત્ની હોવાને નાતે મને પણ સાસુના નામના ઘરમાં રહેવાનો પૂરતો અધિકાર હોવાનો ર્કોટે ૨૦૦૯ની સાલમાં ચુકાદો આપ્યો હતો, પરંતુ ત્યારથી ઘરમાં બે રસોડાં શરૂ થઈ ગયાં હતાં. મારા પતિ અને નણંદ તેમની રસોઈ અલગ બનાવતાં હતાં અને હું મારી અને મારાં બાળકોની રસોઈ અલગ બનાવું છું. થોડા સમય પહેલાં તેઓ બન્ને બાજુના મેઘરતન બિલ્ડિંગમાં રહેવા જતાં રહ્યાં છે.