‘પૂરણપોળી ખાવી છે - મોકલ.’ એક દિવસ ઘરડાઘરમાંથી એમનો ફોન આવ્યો. હું સખત કામમાં હતો. મને ખીજ ચડી. જીભના કેવા-કેવા ચટકા છે, આ ડોશીને ! કોણ નવરું હોય એમના આવા બધા શોખ પૂરા કરવા ? હું વાતને ઓળંગી જવા માગતો હતો, પણ તરુનો જીવ ન રહ્યો. મારે હીરાબાઈ એકલાં માટે નહીં, બીજી પાંચ-દસ ડોશીઓ માટે પૂરણપોળીનો ટોપલો ઊંચકીને જવું પડ્યું. મારા જવાથી એ બિછાનામાં અર્ધાં બેઠાં થયાં. ‘જોયું ?’ એમણે એમની પડોશણ પલંગવાળીઓ તરફ જોઈને કહ્યું : ‘હું નહોતી કે’તી ? બોલો, હવે આવતા ગુરુવારે શેનો સ્વાદ કરવો છે ?’