છેલ્લા એક દાયકાથી ગ્રાહકોનાં સ્તરે જામીનગીરી સામેની લોનને ત્રણ અલગ-અલગ જૂથમાં વહેંચવામાં આવી છે. 1) પ્રમાણભૂત સંસ્થાકીય લોન , સામાન્યતઃ કિંમતની સરખામણીએ ખૂબ જ નીચી હોય છે અને તેની ઉઘરાણી અને ધારાધોરણો ખૂબ જ કડક હોય છે. 2) હક્કોના અધિકારની તબદિલીવાળી લોન (ટીઓટી) ખાસ કરીને આ પ્રકારની લોન ખાનગી કે વ્યક્તિગત લોકો દ્વારા આપવામાં આવતી હોય છે. જેમાં ઉછીનાં નાણાં લેનારની માલિકી લોનમાં કરવામાં આવેલા કરારો અનુસાર વિલુપ્ત થઈને બચાવવામાં આવે છે. અને 3) વિસ્તૃત સંસ્થાકીય લોન સુવિધાઓ કે જેમાં ખાનગી તેમજ જાહેર કંપનીઓ વચ્ચે જોડાણ કરવામાં આવે છે. આ જોડાણ સંપૂર્ણ નિયમનનાં સ્વરૂપે કરવામાં આવે છે. સંસ્થાકીય રીતે તેનું સંચાલન પૂરક રીતે એ પ્રમાણે કરવામાં આવે છે કે તેમાં ગ્રાહક જ્યાં સુધી નાણાંની ચૂકવણી કરવામાં કસૂરવાર ન ઠરે ત્યાં સુધી જામીનગીરી તેના અધિકાર અને કબજામાં રહે છે. ઉપરોક્ત ત્રણ પ્રકારની લોન પૈકી હક્કોના અધિકારોની તબદિલીવાળી લોનમાં ધિરાણદારને જામીનગીરીને વેચવાની અથવા તો (જો આખી જામીનગીરી ન વેચે તો) તેનો અમુક ભાગ વેચવાના હક્કો મળે છે. જેનો આશય ભંડોળ ઊભું કરવા માટેનો હોય છે. ઘણા લોકો નાણાકીય નિયમનની બહાર જઈને પણ ખાનગી લોનના ધોરણે તેનો ઉપયોગ કરતા હોય છે. બીજી તરફ સંસ્થાકીય રીતે સંચાલિત લોન અન્ય નાણાકીય સંસ્થાનોના સ્રોતો પાસેથી લોનનાં ભંડોળની વ્યવસ્થા કરે છે. તેઓ ઉછીનાં નાણાં લેનારાની માલિકીપણાંનાં નુકસાનમાં સામેલ થતાં નથી કે તેમના ઉપર અંકુશ રાખતા નથી તેથી તેઓ વધારે પારદર્શક દેખાય છે.