જટાયુ ૧ નગર   અયોધ્યા   ઉત્તરે,    ને   દખ્ખણ    નગરી  લંક વચ્ચે   સદસદ્જ્યોત    વિહોણું    વન    પથરાયું   રંક  ધવલ     ધર્મજ્યોતિ,   અધર્મનો    જ્યોતિ    રાતોચોળ વનમાં     લીલો     અંધકાર    વનવાસી    ખાંખાંખોળ  શબર  વાંદરાં  રીંછ  હંસ  વળી  હરણ  સાપ  ખિસકોલાં શુક-પોપટ  સસલાં   શિયાળ  વરુ  મોર  વાઘ  ને  હોલાં  વનનો    લીલો   અંધકાર  જેમ   કહે   તેમ    સૌ   કરે ચરે,    ફરે,   રતિ   કરે,   ગર્ભને   ધરે,  અવતરે,   મરે  દર્પણ  સમ  જલ  હોય તોય  નવ  કોઈ  જુએ  નિજ મુખ બસ,  તરસ   લાગતાં   અનુભવે   પાણી   પીધાનું   સુખ  જેમ  આવે   તેમ   જીવ્યા   કરે   કૈં   વધુ  ન  જાણે  રંક ક્યાં  ઉપર  અયોધ્યા  ઉત્તરે,  ક્યાં    દૂર   દખ્ખણે   લંક  ૨ વનમાં   વિવિધ   વનસ્પતિ,   એની   નોખી  નોખી   મઝા વિવિધ  રસોની લ્હાણ લો, તો એમાં  નહીં પાપ  નહીં સજા  પોપટ     શોધે     મરચીને,    મધ   પતંગિયાંની   ગોત આંબો    આપે    કેરી,   દેહની    ડાળો    ફરતી    મોત  કેરી     ચાખે    કોકિલા    અને    જઈ    ઘટા   સંતાય મૃત્યુફળનાં      ભોગી     ગીધો     બપોરમાં      દેખાય  જુઓ  તો   જાણે   વગર  વિચારે  બેઠાં  રહે   બહુ  કાળ જીવનમરણ     વચ્ચેની      રેખાની     પકડીને     ડાળ  ડોક  ફરે  ડાબી,  જમણી :   પણ   એમની  એમ  જ  કાય (જાણે) એક  ને   બીજી  બાજુ  વચ્ચે  ભેદ  નહી  પકડાય  જેમના     ભારેખમ    દેહોને     માંડ     ઊંચકે    વાયુ એવાં   ગીધોની   વચ્ચે   એક  ગીધ  છે :  નામ  જટાયુ  ૩ આમ તો બીજું  કંઈ નહીં, પણ  એને  બહુ ઊડવાની ટેવ પહોર ચડ્યો  ના ચડ્યો  જટાયુ  ચડ્યો  જુઓ  તતખેવ  ઊંચે    ઊંચે   જાય   ને   આઘે   આઘે   જુએ   વનમાં (ત્યાં) ઊના  વાયુ  વચ્ચે  એને  થયા  કરે  કંઈક  મનમાં  ઊની    ઊની    હવા    ને    જાણે   હૂંફાળી   એકલતા કિશોર પંખી  એ  ઊડે   ને  એને  વિચાર  આવે  ભળતા  વિચાર    આવે    અવનવા,   એ  ગોળ  ગોળ  મૂંઝાય ને  ઊની ઊની   એકલતામાં   અધ્ધર   ચડતો   જાય  જનમથી  જ  જે  ગીધ   છે   એની  આમે  ઝીણી આંખ એમાં  પાછી    ઉમેરાઈ   આ   સતપત   કરતી   પાંખ  માતા    પૂછે    બાપને :   આનું   શું  ય  થશે,  તમે કેવ આમ તો બીજું કંઈ નહી પણ આને  બહુ  ઊડવાની  ટેવ  ૪ ઊડતાં  ઊડતાં  વર્ષો   વીત્યાં  ને   હજી  ઊડે  એ ખગ પણ ભોળું છે  એ પંખીડું  ને  આ વન તો  છે મોટો  ઠગ  (જ્યમ) અધરાધરમાં  જાય  જટાયુ  સહજ ભાવથી  સાવ (ત્યમ) જુએ તો નીચે  વધ્યે જાય છે  વનનો  પણ  ઘેરાવ  હાથવા   ઊંચો   ઊડે  જટાયુ   તો   વાંસવા   ઠેકે   વન તુલસી  તગર   તમાલ   તાલ  તરુ   જોજનનાં   જોજન  ને  એય ઠીક  છે.