હા, વાત ટૂંકમાં કરી છે, નકારાત્મક બાજુ તરફ એક તરફો ઝોક પણ દેખાઈ શકે, પરંતુ વાત ખોટી નથી. ના, શબ્દ નવા જ હોવા જોઈએ કે કોઇન કરવા જ જોઈએ એવું ફરજિયાત તો શું જરૃરી પણ નથી. નવા કલ્પન કે રજૂઆત ‘વાપરવા’ની લ્હાયમાં અર્થહીન પ્રલાપ કરવો એ તો સાવ વાહિયાત ક્રિયા છે, પરંતુ બિરજુ મહારાજ નૃત્ય કરતા અને લખનૌની કોઈ ગણિકા નાચતી, વાહવાહ ક્યાં વધારે થાય છે એ માપદંડ કલાનું દ્યોતક કે પાલક નથી. મનોરંજન તો કપિલ, કરણ કે કોઈ પણ કાર્ટૂન પણ કરી શકે. પડદા પર તો બે ગાળ બોલાય ‘ને અભિનેતા અવામની તાળીઓથી ન્હાય છે, સોરી ભીંજાય છે. અઘરા વગેરે શબ્દ નહીં, પણ એના એ જ શબ્દ સાથે નવતર કલ્પન, રજૂઆત કે દ્રષ્ટિ વગેરે નવા આવે તો ય આનંદની જ વાત છે. ભલે, લોકભોગ્યતાને ધ્યાનમાં લેવી એ લાચારી હોય. ઝાંઝવા, ઝાકળ કે જાવેદભાઈની જેમ ફૂલ, પંખી, નદી, પર્વત ‘ને હવાનું ઝોકું કરો, પણ વાત પોતાની હોવી જોઈએ. ડ્યુને આપેલો શબ્દ ટ્રુઈઝમ પેનને અડતા પહેલાં કાગળસાત ‘ને ટેરવાસાત કરી લેવો. સર્જન એટલે બાય ડિફોલ્ટ નવું હોવું જોઈએ. એલિસબ્રિજ-પુલ કે સુ-સ્વાગતમની જેમ નવું-સર્જન ના હોવું જોઈએ. માસભોગ્ય તો ગીતકાર ‘સમીર’ પણ લખતા, કિન્તુ દરેકની કિસ્મતમાં ક્લાસયોગ્યતા નથી હોતી કે કોલમે કોલમે ગાંઠિયાના પડીકામાં બંધાવાનું નથી હોતું. લખનાર અને સાહિત્યકાર વચ્ચેનું અંતર કાપવું રહ્યું. અનુભવી એ શબ્દના કારીગર પ્રકારના કવિ ય લેખક કરતાં ક્યાંય આગળ હોય. લાસ્ટલી, ભાષા, જોડણી, વ્યાકરણ આ બધું વંદનીય, પૂજનીય, પરંતુ ભાષા તેના ઉપયોગથી પોંખાય. જ્યારે વાચકો જે-તે ભાષામાં થયેલું રચનાત્મક ‘ને સર્જનાત્મક કામ માથે ચઢાવે તો ભાષામાં પ્રાણ પૂરાતા રહે. પીપળો કે વડ વિજ્ઞાનની દ્રષ્ટિએ સડી ગયેલો હોય તોય શ્રદ્ધા જુવાન રહી શકે, પરંતુ તે જ વડ ‘ને પીપળો હર્યોભર્યો હોય તો? ભાષા