મનની શુદ્ધિ માટે જે ‘વીતરાગનો ધર્મ’ છે એ ગીતાના બીજા અધ્યાયના છપ્પનમા શ્ર્લોકમાં આવી રીતે સંભળાય છે, ‘જે દુ:ખોમાં ઉદ્વેગરહિત, સુખોમાં સ્પૃહારહિત તથા રાગ, ભય અને ક્રોધ વિનાનો હોય તે સ્થિર બુદ્ધિવાળો મુનિ કહેવાય છે...’ ગીતા સાંભળીએ ત્યારે મનમાં મહાવીર અને કાનમાં કૃષ્ણ સંભળાય છે. સુખદુ:ખને જે ગણકારે નહીં તે વીતરાગ મુનિ છે. અહીં ‘એ કશુંક મળે તો નથી હર્ષથી ફુલાઈ જતો કે નથી ઉદ્વિગ્ન બની જતો.. કૃષ્ણ અર્જુનની અંત:કરણની શુદ્ધિ અને સ્વસ્થતા માટેની વાત કરતાં કહે છે, ‘તને આ સ્થિતપ્રજ્ઞતા નહીં સમજાય. જે લોકો નિરાહારી બને છે એટલે કે ઉપવાસાદિ કરે છે તે પણ જો રસનું મૂળ જે મન છે તેની કાળજી ના કરે તો મન તો પાછું ત્યાં વિષયોમાં દોડી જ જાય છે. એ રસાસક્તિ અને રસાકર્ષણ કોઈ પરમ તત્ત્વની ઓળખાણ ના થાય ત્યાં સુધી ઓલવાતું નથી. શ્રીમદ્ રાજચંદ્રના વચનામૃતના ૪૭મા પત્રાંકમાં આ સિદ્ધાંત આમ સંભળાય છે, ‘ધર્મ’ એ વસ્તુ બહુ ગુપ્ત રહી છે. તે બાહ્ય સંશોધનથી મળવાની નથી. અપૂર્વ અંતર્સંશોધનથી તે પ્રાપ્ત થાય છે. પર્યુષણમાં આ મનની કેળવણીનો જ મહિમા છે. પરિ એટલે નજીક રહેવું, આ ઉપસ્થિતિ, ઉપવાસ, ઉપનિષદ અને ઉન્નયન જ જીવને ઊર્ધ્વમાર્ગી કરે છે.