એ સમયને આજે દાયકાઓ વીતી ગયા છે. આજે સ્વામીશ્રી અને તેમની આ બી.એ.પી.એસ. સંસ્થા આખા જગતમાં ફેલાઈ ગઈ છે. સ્વામીશ્રીએ વિશ્વની અજાયબી સમાં બે અક્ષરધામો, દેશ-વિદેશમાં અજાયબી સમાં અનેક શિખરબદ્ધ મંદિર રચી દીધાં, સમાજસેવાનાં અપાર કાર્યો કર્યાં. દુનિયાભરના મહાનુભાવો તેમની પ્રશંસા કરતા રહે છે, પરંતુ એમની નિર્માનિતા આ કક્ષાએ પહોંચ્યા પછી પણ એવી ને એવી જ તાજી રહી છે. તાજ્જુબની વાત એ કે પોતાના અનેક સિદ્ધિ સમાં કાર્યોનો લેશમાત્ર યશ સ્વામીશ્રી પોતાને માથે લેતા નથી. બધું સર્જન કરનાર પોતે છે છતાં પણ તેના યશથી અલિપ્ïત રહેવું, એ સ્વામીશ્રી જ કરી શકે. ૫૦ વર્ષોથી એમની એ સાધુતા એવી ને એવી અનુભવાય છે. સાંકરીમાં એક સંત શિબિર વખતે અમે સંતો આંબાવાડિયામાં બેઠા હતા. ત્યાં વાતચીત દરમ્યાન કોઈ સંતના માથા ઉપર કેરી પડી. આ વાત સ્વામીશ્રીને જનમંગલ સ્વામીએ કરી કે આજે અમે બેઠા હતા અને માથે કેરી પડી, તમારા માથે આવું કંઈ પડેલું ? આમ તો રમૂજ ચાલતી હતી, અને રમૂજમાં જ એક સ્વામી હસતાં હસતાં બોલ્યા : 'આપણે બધા તેમના માથે પડેલા જ છીએ ને !' પરંતુ એ સાંભળતાં જ સ્વામીશ્રી એકદમ ગળગળા થઈ ગયા. બધા તો ગમ્મતના મૂડમાં હતા, પણ સ્વામીશ્રી સાચે જ ગળગળા થઈ ગયા, એમની આંખોમાં પાણી ભરાઈ આવ્યાં, અને માંડ બોલી શક્યા : 'તમે ક્યાં માથે પડ્યા છો ? તમે બધા કેવી ભક્તિ કરો છો ?' સ્વામીશ્રી જે ભાવમય થઈને આ બોલતા હતા, તે વર્ષો પછી આજેય વીસરાતું નથી. તે વખતે એમના મુખારવિંદ અને આંખોમાં સૌ પ્રત્યેનો કેટલો બધો અહોભાવ છલકાતો હતો ! એમના અંતરમાં કેટલી નિર્મળતા છે ! તે મારે મન એક અવિસ્મરણીય અનુભવ હતો.