દિવાળીના દિવસો પાસે આવે છે ને ભાણીઓને શૂરાતન ચડે છે બાવાંજાળાં પાડવાનું. ઈસવી સન પૂર્વેની ભાણીઓને પણ આવું શૂરાતન ચડતું ને એકવીસમી સદીની ભાણીઓને પણ એવું જ શૂરાતન ચડે છે. હાથમાં ખુલ્લી તલવાર લઈ ઘોડા પર બેસી સમરાંગણમાં ઝઝૂમેલી ઝાંસીની રાણી જેવું જ શૂરાતન હાથમાં ઝાડૂ લઈ, લાકડાના ઘોડા પર ચડી ગૃહાંગણમાં બાવાં-જાળાં પાડતી ભાણીઓમાં પ્રગટે છે (અલબત્ત, અત્યારે કોલેજમાં ભણતી ‘ભાણીઓ’ બાવાં-જાળાં પાડશે કે નહિ – તે વિશે કશું કહી શકાય તેમ નથી.) ગૃહાંગણ સમરાંગણમાં ફેરવાઈ જાય છે. જે રૂમનાં બાવાં-જાળાં પાડવાનાં હોય એ રૂમનો સામાન ડ્રોઈંગ રૂમમાં વચ્ચોવચ ખડકાય છે. ડેડ સ્ટોક કરતાં – સજીવ સ્ટોકનો પ્રશ્ન વધુ વિકટ હોય છે. ગૃહરાણીના ગૃહરાજાને હુકમ છૂટે છે – ‘પાંચ કલાક બહાર જતા રહો,’ ‘ત્રણ કલાક પેલા રૂમમાં ને રૂમમાં રહો…’ વગેરે વગેરે. બાવાં-જાળાં પાડવાના દિવસોમાં એક મિત્રને ઘેર ગયો તો એ ઊર્ધ્વાસન (ઊંચા આસાન) પર બેઠા હતા. પલંગ, એના પર પાટ, એના પર પંદર ગાદલાં, અને એના પર મિત્ર ! બાકીન બેય રૂમનાં બાવાં-જાળાં પાડી લેવામાં ન આવે ત્યાં સુધી મિત્રને ઊર્ધ્વાસન પરથી નીચે ઊતરવાની મનાઈ હતી.