રત્નાએ સુજાતાબેનનો હાથ પોતાના હાથમાં લઈ કહ્યું : ‘મમ્મી, નિરાલીની વાત સાચી હતી કે મારી દલીલ કરવાની ક્ષમતા સારી છે. હું હંમેશા ગાંધીજીથી લઈને ચિદમ્બરમ સુધી દરેકની વાતો મારા વક્તવ્યમાં ટાંકતી હોઉં છું. પરંતુ તે છતાં મને વકીલ બનવાનું તો ક્યારેય સૂઝ્યું જ નહીં ! આપણા સગાંવહાલામાં બધા ડૉક્ટર, એન્જિનિયર અને સી.એ. છે એથી એમની સાથે તુલના કરવામાં મેં મારો ખોટો સમય બગાડ્યો. ક્યારેક લઘુતાગ્રંથીનો શિકાર બનવાને કારણે “હું પણ સી.એ. થઈને બતાવીશ” એમ કહી મેં મારી ક્ષમતાઓને ઓળખવા તરફ ધ્યાન જ ન આપ્યું. સારું છે કે હું એમ.કોમ નથી કરી શકી, નહિં તો એ પછી આગળ સી.એ.નું ગોખી ગોખીને મારો દમ નીકળી જાત ! મારો મનગમતો વિષય તો સમાજશાસ્ત્ર છે. વળી, લોકો પાસે કેવી રીતે કામ લેવું, દરેકના દુઃખ-તકલીફને સમજવી એ તો મને ભગવાને આપેલું વરદાન છે. આ બધા ગુણોનો સમાવેશ અભ્યાસક્રમમાં નથી થતો હોતો એટલે દેખીતી રીતે જ મારું મેરિટ નીચું છે. પણ તેથી શું ? બોર્ડવાળાના વાંકે હું લઘુતાગ્રંથિનો શિકાર શું કામ બનું ?……’ રત્ના આજે ઘણા દિવસો પછી દિલ ખોલીને બોલી રહી હતી તેથી સુજાતાબેન એને એકધારું સાંભળી રહ્યાં હતાં.