ક્ષિતિજેથી આવતાં મોજાંઓ તુટતાં-રચાતાં આવતાં હતાં. કિનારે આવી રેતાંળ પટમાં સૂર્યતેજ પથારી કિનારે આવી પહોંચેલા બીજાં મોજાંમાં ભળી જતાં હતાં. ખડક સાથે અફડાતાં ત્યારે મેઘરવો રચાઈ જતો. લય-વિલયની પ્રક્રિયા અવિરત ચાલી રહી હતી. રેતીના પટમાં ઊગી આવેલા બે ખડક એકબીજાથી થોડા અંતરે પથરાયેલા હતાં. એક માણસ સૂર્ય અને મોજાંઓ જેટલો નિયમિત ખડક ઉપર બેસતો અને આવતાં-જતાં મોજાં અને ક્ષિતિજે ઢળતા જતા સૂર્યને જોતો રહેતો. ખડક સાથે અફળાતાં ભરતીનાં મોજાંની વાછટથી એ ભીંજાઈ જતો એની દરકાર એ કરતો નહિ. ચોમાસામાં છત્રી લાવતો, પરંતુ વરસાદમાં પણ એ ભીંજાતો રહેતો. વરસાદમાં નહાવાની કંઇ એની ઉંમર નહોતી. એ ભાગ્યે જ હલનચલન કરતો. વસ્તીથી ઘણે દૂર આ નિર્જન સમુદ્રતટે પ્રથમવાર મેં એને આ જ મુદ્રામાં ખડક પર બેઠેલો જોયો હતો. મને પણ એકાંત ટાપુ જેવો કિનારો ગમી ગયેલો. મેં બીજા ખડક પર બેસવાનું શરૂ કરેલું. એને વર્ષો વીતી ગયાં, પરંતુ આવતાં કે જતાં ક્યારેય જોયો નથી.