ટોમસ અને મારા માટે દરિયાકિનારે મેં એક તરણકુંડ બનાવ્યો હતો. કુંડના તળિયેથી ધારવાળા કાંકરા અને કરડે એવી વનસ્પતિ તો કાઢી નાખી હતી, પણ ક્યારેક-ક્યારેક શાર્ક કિનારા સુધી આવી ચડતી હોવાથી, એ સંપૂર્ણ સુરક્ષિત લાગતો ન હતો. શાર્કને રોકવા માટે આડે એક જાળી તો બાંધી દીધી જ હતી, પણ ઊછળતાં મોજાંને કારણે એ ખસી ગઈ હતી, ફરીથી બાંધવી પડે એમ હતી. આ દિવસોમાં આખા ટાપુ પર ગરમી, એક ચાદરની માફક છવાઈ જતી હતી. સામે પાણીમાંથી ટોમસનું માથું દડાની માફક ઉપર-નીચે થતું હું જોઈ શકતો હતો. અખાતની અંદરના આ ભાગમાં ધીમે-ધીમે વહી રહેલા વાયરાની કોઈ જ અસર વરતાતી ન હતી. કિનારાનું પાણી એકદમ શાંત થઈને પડ્યું હતું. બોગનવેલમાંથી આવતા તીડના તીણા અવાજમાં અમારો અવાજ સાવ દબાઈ જતો હતો. તીડનો અવાજ ઊંચા સ્વરે સતત આવતો હતો. હુમલો કરવાની ક્ષણ સુધી અવાજ કરીને તીડ આપણા મગજની નસોને તંગ કરી મૂકે! અને પછી એ અવાજ જેટલી જ તંગ કરી મૂકે એવી સ્મશાનવત્‌ શાંતિ છવાઈ જાય! પાછી ગરોળી કર્કશ અવાજે એ શાંતિનો ભંગ કરે, અને ફરી પાછાં પેલાં તીડ મંડી પડે!