જમાનો હતો જ્યારે ધનિકો ચાંદીની હેરપિન નાખતાં. એક સમય આવ્યો મેટલના ડિઝાઇનર બકલનો અને હવે પ્લાસ્ટિકની જણસથી જતન ના પામતું હોય એવું માથું શોધવું એ નવા ગુજરાતી સાહિત્યમાં નવીનતા શોધવા જેવું દુષ્કર કામ છે. પ્લાસ્ટિક આત્મકથા લખે તો રડ્યા વિના પડકાર ફેંકી શકે કે જાઓ પહેલાં એ માણસને શોધી કાઢો જેણે જીવનમાં કદી પ્લાસ્ટિકની બોટલમાં પાણી ના પીધું હોય. એવો પ્રવાસી શોધી કાઢો જેણે પ્લાસ્ટિકના કપમાં કોઈ પીણું ના પીધું હોય ‘ને પડીકામાંથી ફાકા ના માર્યા હોય. અરે, એવું બાળક શોધી કાઢો તોય ઘણુ! હવે માત્ર દેશી દારૃ નહીં, ખીરું, સોડા ‘ને પ્રસાદ કોથળીમાં મળે છે. દૂધ, દહીં ‘ને ઘી. પતરાના ડબ્બા લો ક્લાસ સાથે અનહાઈજેનિક ભાસે છે. એમાં પાછું કોથળીઓ ભેગી કરનાર ‘ટિપિકલ મિડલ ક્લાસ’ ગણાય છે. શું આપને માલૂમ છે, એક વખત હતો જ્યારે ફિલ્મ સ્ટાર પતરાના ડબ્બામાંથી કાઢેલી ધોળી બીડી ફૂંકતા? હિંગ કે મીઠાઈ, બધું પતરાના ડબ્બામાં જ આવતું. પૂંઠાના ખોખાં પછી આવ્યા અને આજે આપણે ધનતેરશના દિવસે આઇસક્રીમવાળા પ્લાસ્ટિકના ડબ્બા ફ્રી આપે એની રાહ જોઈએ છે!