“આમ, ઉષ્મા મને છોડીને સદાને માટે દૂરદૂર ચાલી ગઈ. આ સ્વેટર અમારા આખરી મિલનનું સંભારણું છે. પછી તો હું જિંદગીભર લગ્ન નહીં કરવાનો સંકલ્પ કરી બેઠો, પણ માની માંદગીએ મારો એ સંકલ્પ તોડાવ્યો. માંદાની સારવાર સારી પેઠે તો સ્ત્રી જ કરી શકે. એ પુરુષનું કામ નહીં. આમ, તારી સાથે લગ્ન કરવા હું સંમત થયો. પછી જોકે મા ઝાઝું જીવી નહીં, એ તો તને ખબર છે. પણ શ્વેતા, ઉષ્મા સાથેનાં સ્મરણો ભીતરમાં વાગોળતા રહીને મારે તને દુઃખી કરવી જોઈતી નો’તી. લગ્ન કરતાં પહેલાં જ મારે તને બધી વાત કરવી જોઈતી હતી. શ્વેતા આ ઘરમાં હું તને એક નર્સ કે હાઉસકીપરથી વિશેષ સ્થાન નથી આપી શક્યો. એ બદલ હું તારો ગુનેગાર છું. ઉષ્માના ગયા પછીય હું એની સ્મૃતિ ઓઢીને ફરતો રહ્યો. અતીતના પડછાયા માટેના લગાવમાં મેં વર્તમાનના વાસ્તવિક જીવનને ઠોકરાવ્યું, ઝાંઝવાનાં જળને પામવાની ઘેલછામાં, ભર્યાભર્યા સરોવરને કાંઠે હું તરસે તરફડતો રહ્યો આ જ દિ’ સુધી. શ્વેતા, ઉષ્માની સ્મૃતિ મને જીવનના અંત સુધી સહારો નહીં આપી શકે. તારા ચાલી ગયા પછી હું ક્યાંયનો નહીં રહું. તું ન જાય તો સારું. સ્મૃતિઓના વિશ્વમાંથી બહાર નીકળવા માટે મારે તારી સહાયની જરૂર છે. મહેરબાની કરીને તું ન જા.” કહેતાં એની આંખો ફરી ટપકવા માંડી.