સુખ એ પણ વિચારોનું જ કારણ છે. આપણે માનીએ કે હું સુખી છું તો સુખી છીએ, દુ:ખી માનીએ તો દુ:ખી. આપણે એવું માનતા હોઈએ છીએ કે અમુક માણસને તો કોઈ જ દુ:ખ નથી. બનવા જોગ છે કે એ માણસ પોતાને દુનિયાનો સૌથી દુ:ખી માણસ માનતો હોય. જેની પાસે કંઈ ન હોય એ પણ સુખી હોઈ શકે. ફકીર માણસ હંમેશાં મોજમાં જ હોય છે. વિચારોમાંથી જો જિંદગી દૂર થઈ જાય તો બાકીનું બધું હાવી થઈ જાય છે. ફિલોસોફર્સ તો એવું કહે છે કે દુ:ખ જેવું કંઈ હોતું જ નથી, દુ:ખ તો આપણે ઊભી કરેલી આપણી માનસિકતા છે. સુખ જેવું પણ કંઈ હોતું નથી અને એનું કારણ એ છે કે સુખ તો છે જ. આપણે મોટાભાગે કોઈ મુશ્કેલી, સમસ્યા, તકલીફ કે અમુક સંજોગોને દુ:ખ માની લેતા હોઈએ છીએ. આપણું ધાર્યું ન થાય એટલે આપણે દુ:ખી થઈ જઈએ છીએ. મારી પાસે કંઈ નથી, હું શું કરી શકીશ એવા વિચારોથી માંડી માણસ ત્યાં સુધી વિચારે છે કે મારું તો જીવન જ વ્યર્થ છે.