‘જુઓ ભાઇ! મોંઘીબાને સમજાવી, એ મારા હાથ કરતાં હવે તો ઇશ્વરના હાથની વાત બની ગઇ છે. રાત આંહી રોકાઓ… દીકરીને શાંતિથી ફરી વાર સમજાવો. ભગવાનને પ્રાર્થના કરો સવારે જે થવાનું હશે તે થાશે…’ અને એ આખી રાત માવતર દીકરીને સમજાવતાં રહ્યાં. ક્યારેક આંસુથી, ક્યારેક રાજીપાથી, ક્યારેક લાલચથી તો ક્યારેક રાતી આંખના ડરામણા ડારાથી…! બાર વર્ષની બાળકી અંતરના કશા જ ભાવો દેખાવા દીધા વગર બધું સાંભળતી હતી… મનોમન પોતાની મક્કમતાને ટેકો આપવા એના આરાધ્ય દેવને વીનવતી હતી: