કમજોર પગવાળાને ચાલવા માટે જો લાકડીનો સહારો લેવો જ પડે છે, રોગગ્રસ્ત શરીરવાળાને રોગમુક્ત બનવા માટે જો દવાનો સહારો લેવો જ પડે છે, કમજોર આંખવાળાને વાંચવા માટે જો ચશ્માંનો સહારો લેવો જ પડે છે, વેલને ઉપર ચડવા માટે જો ડાળીને સહારો લેવો જ પડે છે તો પોતાના જીવનને જે સાધનાથી અને સમર્પણથી, સત્કાર્યોથી અને સમાધિથી સુવાસિત કરવા માંગે છે, એણે દૃઢ મનોબળનો સહારો લેવો જ પડે છે, દૃઢ સંકલ્પનો સહારો લેવો જ પડે છે. એક વાત આંખ સામે રાખજો કે માણસ ત્યાંથી ભાગી છૂટવા ઈચ્છે છે. માણસ પાસે પગ છે અને છતાં એ ભાગી શકતો નથી કારણ કે એના પગ લકવાગ્રસ્ત છે, બસ, એ જ ન્યાયે માણસની આંખ સામે ઉતમ એવી સત્સામગ્રીઓ હાજર છે, એનો દુરપયોગ કરી લેવાની ઈચ્છા ધરાવતું મન પણ હાજર છે, પણ એની પાસે દૃઢ મનોબળ નથી. દૃઢ મનોબળ ન હોવાના કારણે દૃઢ સંકલ્પબળ નથી, પરિણામ? સત્સામગ્રીઓ હાજર હોવા છતાં, એના સદુપયોગ માટેના સાનુકુળસંયોગો હોવા છતાં માણસ એના સદુપયોગથી વંચિત રહી જાય છે.