અરીસાએ આપણને બને ત્યાં સુધી જેવા છીએ એવા દેખાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. એ રસ્તાને જેની ઉપર આપણી સમજણ ભાંખોડિયા ભરતા ભરતા ક્યારે પગભર બની ગઈ- એની ખબર જ ન પડી! એ હાથ જે કોઈકની હૂંફનો સરવાળો કરવા માટે જન્મ્યા હતા પણ માત્ર ચેકબુકની સહી કરવામાં વ્યસ્ત રહ્યાં! એ ટેરવાઓનો સ્પર્શ ફૂલોને પણ ઝણઝણાવતો હતો એ હવે મોબાઇલના સ્ક્રીન પર બહેરાશ અનુભવે છે. આત્માના ટફનગ્લાસનું નામ શરીર છે. એને પણ સર્વિસ કરાવવી પડે છે. સાફ કરવાની જરૂરિયાત છે. અડકી અડકીને મેલા થઈ ગયેલા મોબાઇલના સ્ક્રીન જેવી જિંદગી થોડાક મોજ-શોખ માટે સ્વયમ્્ને પોતાને હવાલે કરવી જોઈએ. ફ્રેશ થવા માટે બહારગામ જવાની જરૂર નથી. આપણે જ્યાં છીએ એ જગ્યાને જીવંત કરવાની જરૂર છે. તમને કેટલાયે છેતર્યા એનું લિસ્ટ ઊંઘમાં યાદ આવે તો તમારે બદલે ઓશીકું ઊંઘે છે. અને તમારા પર કેટલાયે કેટલો ઊપકાર કર્યો એ યાદ રાખીને એમને માટે તમે ઊંઘો છો ત્યારે તમારી સાથે આખું ઘર શાંતિથી ઊંઘે છે.{