અમારી સોસાયટી અને “મફતિયા પરા” વચ્ચેની શેરીમાં ઉનાળાના બળબળતા બપોરે ફેરિયાઓની વણઝાર ઉમટે… તેમનું ટાર્ગેટ હોય “ભલી ભોળી” ગૃહિણીઓ… બપોરના ઠામ વાસણ પતે પછીના થોડા જ સમયમા બંગડીવાળા, રમકડાવાળા, ડુંગળી વાળા, લસણવાળા પોતપોતાના આગવા લહેકામાં પોતાના માલની બડાઇ અને સેલ્સમેનશીપ કરતા કરતા પસાર થાય. એકાદી ગૃહિણી જો જોઇતી વસ્તુ માટે રેંકડીવાળાને ઉભો રાખે એટલે પત્યું… આજુબાજુની એ વખતની “નવરી” અને અત્યારની “પરવારીને ફ્રી” સ્ત્રીઓનું ટોળું જામે… કોઇની કાખે તો કોઇની આંગળીએ છોકરાં હોય અને થાગડથીગડ પણ રંગબેરંગી કપડાંવાળી ગ્રામીણ મહીલાઓનું ટોળું રેંકડીને ઘેરી વળે… એક દિવસ આવા જ એક ટોળામા મારી માની સાડીનો છેડો પકડીને હું પણ કુતુહલવશ જોડાયો… રેકડી હતી લસ્સ્સ્સ્સણ… . ની !