‘બધા સાથે બેસીને જમ્યા. જમ્યા પછી હું ને મમ્મી એમના રૂમમાં જઈને બેઠાં. નાની હતી ત્યારે મમ્મીના ખોળામાં માથું નાખીને ઊંઘી જવાની ટેવ હતી. મમ્મીની આ છેલ્લી બળેવ હશે એવો એ વખતે તો સ્વપ્નેય ખ્યાલ નહોતો તોય કોણ જાણે કેમ નાનપણની સ્મૃતિ હૈયામાં સળવળી ઊઠી. ઓશીકાંનો ટેકો લઈને મમ્મી એમના પલંગમાં પણ લંબાવીને બેઠી હતીને એમના ખોળામાં માથું નાખીને હું સૂઈ ગઈ. પરણ્યા પછી પણ ક્યારેક સુભાષ જોડે નાનીમોટી ચણભણ થાય ને મનમાં ઉચાટ થાય ત્યારે અહીં આવીને મમ્મીના ખોળામાં માથું મૂકતી ત્યારે બધો સંતાપ ભૂલી જતી. મન હળવુંફૂલ થઈ જતું...’