પ્રસન્નચિત્તે જ પરમાત્માની ઉપલબ્ધી થાય છે, ,એટલે ચિત્તની શુદ્ધિ વગર પરમાત્મા પ્રત્યે પ્રેમ અંતરમાંથી જાગતો જ નથી ,એટલું સમજી જ લ્યો કે પરમાત્મા પ્રત્યેનો પ્રેમ પણ પૂરેપૂરું સમર્પણ અને શરણા ગતી માગે છે, ભÂક્ત એટલે બધું જ પરમાત્માને ધરી દેવાનું છે, આપણી તમામ મર્યાદાઓ પણ એને ધરી દઈને નીઃશેષ અને નીસંગ થવાનું છે, તેમને બધાજ કર્મો તેને સમર્પિ દેવાના છે, હંમેશા ભક્ત પરમાત્માના વિરહમાં ઝૂરે છે, પરમાત્માના મિલનમાં થતો વિલંબ એને પ્રજાળે છે ,આવું ઉત્કટતા વાળું પરી શુદ્ધ સમર્પણ અને પુરેપુરી સત્ય સ્વરૂપ શરણાગતી એજ ભક્તની સાચી ભÂક્ત છે, આરાધના છે.