ટૂંકમાં, પુણ્ય બિનભરોસાપાત્ર મન બિનભરોસાપાત્ર અને જીવન બિનભરોસાપાત્ર! રાતના સૂતી વખતે તમે અબજપતિ હો, સવારના ઊઠો ત્યારે તમને ખ્યાલ આવે કે તમે ભિખારી થઇ ગયા છો. સવારના આઠ વાગે તમારા મનના ભાવો શિખરસ્પર્શી હોય અને સાડા આઠ વાગે તમારા મનના ભાવો કીચડસ્પર્શી બની ગયા હોય. તમારા અમેરિકા જવાના પ્લેનનો સમય નક્કી થયો હોય અને સવારના તમને સ્મશાને ક્યાં સમયે લઇ જવા એની તમારા સ્વજનો વિચારણા કરતા હોય! હા, આ કોઈ બિહામણું કલ્પનાચિત્ર નથી, પણ નારી વાસ્તવિકતા છે. પાણી પર લાગેલી આગને જેમ પાણી પડકારી શકતું નથી તેમ આ વાસ્તવિકતા છે કે જે વાસ્તવિકતાને સમાપ્ત કરી દેવાની તાકાતરાજા-મહારાજાઓ પાસે પણ નથી. હા એક કામ આપણે જરૂર કરી શકીએ છીએ. પુણ્ય અને પુણ્યના ઉદયથી મળેલ સંપત્તિ જ્યાં સુધી હાથમાં છે, એનો સત્કાર્યોમાં વ્યય કરતા રહીએ. શુભ નિમિત્તોના માધ્યમે મનને સતત શુભભાવોમાં અને શુભભાવનાઓમાં રમમાણ રાખીએ. જીવન જ્યાં સુધી હાથમાં છે, એની પ્રત્યેક પળનો સદુપયોગ કરતા રહીએ. આ સંદર્ભમાં છેલ્લી વાત, સ્મશાનયાત્રા વખતે કામ ન લાગે એવી એક પણ ચીજ પાછળ જીવનની કિંમતી પળો ન જ વેડફીએ તો જીવન સાર્થક બની જશે.‘નાની વયમાં જ તે ધર્મારાધના શરૂ કરી દીધી?’ ‘હા.મે ભઠ્ઠીમાં પડેલા નાના લાકડાંને સૌથી પહેલાં સળગી જતા જોયા!’ નાના બાળકે જવાબ આપી દીધો.