આજ મારી પ્રિય બસ ની સફર માં આગળ જતાં એક સ્ટેશન આવ્યું. આશરે દસેક માણસો નું ટોળું. જનમેદની થી ઉભરાતી બસ માં ચડ્યું. બેસવાની જગ્યા હતી જ નહીં એટલે બધા એ ઊભું જ રહેવાનું હતું. એટલામાં મેં જોયું એક ચાલીસ વર્ષની આધેડ, શ્યામ રંગી બાઈ, લઘર-વઘર કપડાં ને વિખરાયેલા વાળ,જમણા પગ માં સફેદ પાટો વીંટળાયેલો. દુખાવા ને સોજા ના લીધે એને ડગલું ભરવામાં તકલીફ થતી હતી. એની પાછળ એક હટી-કટી બીજી બાઈ, એને ધક્કા મારતી હતી. જોર જોર થી રાડુ નાખતી હતી. જાણે પાંચ મિનિટ વધુ ઉભી રહી જશે તો દુબળી થઇ જશે. પેલી સ્ત્રી પગ ના ઘાવ સાથે આગળ વધવાના પ્રયત્નો કરતી હતી. આંખ માંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા જાણે ઘા થી થતું દુઃખ નહિ પણ મરી પરવાળેલી માનવતા રોતી હતી. સતત પાછળ થી અવાજ સંભળાતો હતો. જલ્દી ખસ, જવા દે,આગળ મારી જગ્યા છે. મારી આંખો એ આ જોયુ. બિચારું મારુ હૃદય. ને મેં વિચાર્યું "ખરેખર દુનિયામાંથી માણસાઈ મરી પરવારી છે."