એમણે એમના પ્રોજેક્ટ માટે કોઇ કંપનીની મદદ ન માંગી. એમણે જાવા પ્લેટફોર્મની માઇક્રો એડીશન ટેકનોલોજી વાપરીને એક એપ્લીકેશન બનાવી, જે જાવામાં લખાયેલ પ્રોગ્રામ વાંચી શકે એવા બે કે એથી વધુ મોબાઇલ ફોન વચ્ચે ટેક્સ્ટ બેઝ્ડ કોમ્યુનીકેશન કરી શકે (અત્યારે માઈક્રોસોફ્ટ સિવાયના ૧૦૦% ફોન જાવાથી જ ચાલે છે). એપ્લીકેશનમાં સાઇન-અપ વખતે જ સીમકાર્ડનો નંબર જ ઓટોમેટીકલી યુઝરનો યુનીક આઇડેન્ટિફિકેશન કોડ બની જતો હતો. એ યુઝરની એડ્રેસબુક વાંચી શકતી હતી અને એના કોન્ટેક્ટ લીસ્ટમાં કોના કોના ફોનમાં આ એપ્લીકેશન છે અને કોના ફોનમાં એ નથી એ કહી શકતી હતી. એકબીજાને એપ્લીકેશન ઇન્સ્ટોલ કરવા આમંત્રણ મોકલી શકાતાં હતાં. એમાં ઇમોટીકોન્સ પણ હતાં. અને બે ફોન ફક્ત ઇન્ટરનેટ જ નહીં, ઇન્ફ્રારેડ સિગ્નલથી પણ ‘નેટવર્ક’ બનાવી શકતા હતા. એપ્લીકેશનનું નામ હતું મોમ (MoM) – મેસેન્જર ઓન મોબાઇલ (અત્યારે આ બધું આપણને સામાન્ય લાગે છે, પણ એની જ વાત આગળ આવે છે).