‘નહીં આપું જાવ…’ કહીને રીમોટ લઇને દેવલી બહાર દોડી ગઈ. તે ઘરના મુખ્ય દરવાજા પાસે જઈને ખિલખિલાટ હસતી હતી. નીલાબેને અકળામણ સાથે કહ્યું, ‘મને હેરાન ન કરીશ, નહીં તો તેને મૂકી આવીશ તારા ઘરે !’ ઘરનું નામ પડતાં જ તેની દુખતી નસ દબાઈ ગઈ હોય તેમ તે ચૂપ થઈ ગઈ. દારૂડિયો બાપ, માની ગેરહાજરી અને આખો દિવસ મારપીટ કરતો ભાઈ એટલે ત્યાં તેનો શ્વાસ રુંધાતો હતો. તેણે ચૂપચાપ રીમોટ નીલાબેનને આપી દીધું અને કામ કરવા રસોડામાં દોડી. નીલાબેન દેવલીની પાછળ દોડીને હાંફી ગયા હતા. તે સોફા પર બેસી ગયા. સામે જ કેન્વાસ બોર્ડ ને પીંછી પડયા હતા. કેમ જાણે નીલાબેનને બોલાવતાં ન હોય ! નીલાબેન હળવેકથી ઊઠયા, કેટલાંયે મહિના પછી પીંછી હાથમાં લીધી પણ તેમના મગજમાં વિચારોનું ઘમ્મરવલોણું ચાલુ થઈ ગયું હતું. અઠવાડિયા પહેલીની વાત હતી. દેવલી આવી ત્યારે તેની ડાબી આંખે સહેજ સોજો લાગતો હતો. નીલાબેનને નવાઈ લાગી. તેમણે તરત જ પૂછ્યું, ‘દેવલી, શું થયું તને ?’