દિશા પાસે આવી બારસાખ પકડીને ઊભી રહી. મુકેશે નવલી નજરે તેનાં સામે જોયું. આજે પાંચ વર્ષ પછી આમ જુએ છે. આંખો ઠરી. અંતરના કોઠે દીવડા થયા, પણ એકાએક મનમાં ઝબકારો થ્યો કે, દિશાના કાન, નાક તો ઘરેણાંથી ભરેલાં છે ! વિધવા સ્ત્રી નાક તો અડવું રાખે તેવી મુકેશને ખબર હતી, પણ હશે…. આજની છોકરીઓ આવું ન પણ પાળે અને કદાચ પોતાના લીધે આમ ઘરેણાં પહેર્યા હોય, એવું પણ બને ! દિશાના બા સાવ માથે આવીને ઊભાં રહ્યાં. તેમની આંખો કશુંક કહેવા ઝળુંબી રહી હતી. થયું કે હવે નહિ બોલે તો તેમનું હૈયું, હોઠ સાથે જ વરસાદની જેમ વરસી પડશે, એમ મોં જોતાં લાગતું હતું. ત્યાં ઘરમાંથી દિશાની મોટીબહેન મોં સંઘરતી હોય તેમ દિશાની બરાબર પાછળ ઊભી રહી. તેને જોતાં જ મુકેશની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. જે દિશાનાં મોં પર હોવું જોઈએ તે તેની બહેનમાં હતું ! પણ મુકેશ કંઈ બોલે-વિચારે તે પહેલાં જ, કાંક હમજફેર થાતી લાગે છે ! દિશાના બાએ, ક્ષણિક બન્ને દીકરીઓ સામે જોઈ પાછી મુકેશ સામે નજર નાખીને દુભાતા સ્વરે કહ્યું: ‘દિશા નંઈ પણ આ મોટી ઘરભંગ થઈ છે !’