જય માને છે કે એક મોટી મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં નોકરી કરવા કરતાં ગરીબ બાળકોને ભણાવવાનું કામ સ્વીકારી તેમણે બહુ સારો નિર્ણય લીધો છે. મલ્ટીનેશનલ કંપનીની જોબ બેંક બેલેન્સ તો વધારી શકે છે પણ ગરીબ બાળકોને ભણાવવાથી જે આત્મસંતોષ મળે છે તે કોઇ કંપની આપી શકવાની નથી. જય જણાવે છે કે, “જ્યારે નાના નાના બાળકોને હું ભણાવું છુ, તેમની સાથે વાતો કરું છું, તેમના લંચબોક્સ શેર કરું છું ત્યારે મને સૌથી વધારે આનંદ મળે છે.” જય માને છે કે દરેક બાળક અલગ હોય છે અને તેમની અંદર રહેલી ખાસિયતો પણ અલગ હોય છે, પરંતુ જ્યારે આ બધા બાળકો સાથે મળી જાય ત્યારે એક સુંદર સંસાર બની જાય છે. જયે તેમની ફેલોશિપ 32 બાળકો સાથે શરૂ કરી અને આજે તેમની સાથે 360થી પણ વધારે બાળકો છે. આ બધા બાળકો ખૂબ જ ગરીબ છે. જેમની મૂળભૂત જરૂરિયાતો પણ પૂરી નથી થતી. કેટલાંયે બાળકો બપોરે સંસ્થા તરફથી મળતા ભોજન પર જ આખો દિવસ કાઢે છે. કેટલાક બાળકો તો જમવાનું પેક કરીને ઘરે પણ લઇ જાય છે. કારણ કે તેમના ઘરમાં ખાવાનું હોતું જ નથી. આ બાળકોના માતા–પિતા કાળી મજૂરી કરતા હોય છે જેઓ પોતાના બાળકો સાથે પ્રેમ કે શાંતિથી સમય જ પસાર નથી કરી શકતા. પણ તેવા બાળકોને આ સંસ્થામાં ભરપૂર પ્રેમ મળે છે.