છ ફૂટ બે ઇંચ જેટલી ઊંચાઈ તથા પાતળી કાયા ધરાવતા તે બંને પોતાના કરતાં લાંબી લાકડી હાથમાં લઈને જ્યારે પોતાની વિશિષ્ટ અદાથી મોટા મોટા ડગલાં ભરીને ચાલતા ત્યારે હું તેમને જોઈ રહેતી. જાણે તેમના પગ જમીનને અડતા જ ન હોય તેમ લાગતું !.... જાણે ઊડતા ના હોય ! જુની કહેવત છે કે, ‘કમળ ખીલે તો ભ્રમરને આમંત્રણ ન હોય.’ બસ ગોપાલનું પણ એવું જ હતું. આધ્યાત્મ માર્ગના પ્રવાસીઓ તેમની તરફ ચુંબકીય રીતે આકર્ષાતા હતા. ત્રીસેક વર્ષના અમારા સંબંધમાં મેં ગોપાલને આધ્યાત્મિક પ્રગતિ કરતા જોયા છે. ક્ષીણ થતા જતા તેમના શરીરની ચિંતા તેમને ક્યારેય ન હતી, કારણ કે તેમણે પોતાની જાતને કૃષ્ણને સોંપી દીધી હતી. એ કહેતા, ‘કૃષ્ણ બોલાવે એટલે મારું વહાણ લંગર છોડીને દૂર સહેલગાહે નકળી જવા તૈયાર છે. તેમનો દેહવિલય જીવનનો અંત નહીં પરંતુ લાંગરેલ વહાણની નવા સફરની શરૂઆત હતી.’ આવા ભાવવાહી સ્વઅનુભવને આધારે લખાયેલ ‘પ્રાક્કથન’ બાદ આરંભાતું આ પુસ્તક ત્રણ ખંડમાં વહેંચાયેલું છે. 1. કૃષ્ણપ્રેમ અને શ્રી અરવિંદ વચ્ચેના વાર્તાલાપો, પત્રો, ડાયરીની નોંધો ઇત્યાદિ, 2. કૃષ્ણપ્રેમ તેમજ મિરતોલા આશ્રમથી સંબંધિત દિલીપકુમારના 20 જેટલા સંસ્મરણોનું દસ્તાવેજીકરણ છે. અને 3. પત્રાચાર – કૃષ્ણપ્રેમે દિલીપકુમાર તથા અન્ય આશ્રમવાસીઓને લખેલા પત્રો તેમજ કરણસિંહ, સર્વપલ્લી રાધાકૃષ્ણન જેવી વિભૂતિઓએ યોગી કૃષ્ણપ્રેમને લખેલ પત્રોનું સંકલન. આ ઉપરાંત લગભગ 15 જેટલા અલભ્ય મૂલ્યવાન ફોટાઓનો સમાવેશ પણ આ પુસ્તકમાં થયો છે. ગુરુ જશોદામૈયા, કૃષ્ણપ્રેમ, જશોદામૈયાની પુત્રી તથા યોગી કૃષ્ણપ્રેમની શિષ્યા મોતીરાની, આશ્રમના ડોક્ટર એવા હરિદાસજી, યોગી કૃષ્ણપ્રેમ સાથે રમણ મહર્ષિ, તેમજ મિરતોલા આશ્રમના ફોટાઓ આ પુસ્તકને ચાર ચાંદ લગાવી દે છે.