બીજી સવાર. હજુ પાન ઊંચે, સ્થિર રહેલું. વેલ નીચે પડવા ધમપછાડા કરતી હતી. સાંજ પડી મેં પડદો બંધ કર્યો. એ આંખ બંધ કરી પડી રહી. એકાદવાર એણે જીદ કરી બારી ખોલાવી. પેલું એકમાત્ર પાન હજુ હતું. આશાનો તંતુ તૂટ્યો ન હતો. એ ઊંડો શ્વાસ લઈ ફરી સુઈ ગઈ.