હું માત્ર મારા મનમાં ઉત્પન્ન થતા તર્ક (તરંગો) નથી આપતો, વાસ્તવિકતા જણાવું છું કે (અહીં આપનો જ વિષય મોરારીબાપુ છે તેથી તેને જ લીધા છે) મોરારીબાપુની હાલમાં ૭૦૫મી કથા ચાલે છે. આ ૭૦૫ કથાઓમાંથી ખાસ આ ગરીબોને ’સુધારવા’ અર્થે થયેલી કથાઓ કેટલી ? કદાચ ૧૦-૧૫ હશે જ, અન્ય કથાઓ તો ’આપણા જેવા મોટા’ લોકો માટે જ થઈ છે ! તો એમ કેમ કહી શકાય કે માત્ર “આ” ગરીબોને જ સુધારવા કેમ પ્રયત્ન થાય છે ?! મારી જાણમાં છે ત્યાં સુધી એક વિસ્તારમાં સંડાસો બાંધવા, સંડાસની ઉપયોગીતાનો પ્રચાર કરવા, માટે કથા કરવાનું આયોજન થયેલું !!! બોલો સંડાસ બાંધવા અને સંડાસ વાપરતા કરી આરોગ્ય પ્રત્યે જાગૃતિ આણવાનું કામ કથા દ્વારા થઈ શકે તેવા વિચારના, ખોટેખોટાય, વખાણ તો કરવા પડે ને ! હવે સંડાસની મહત્તા સ્થાપન કરતી કથા તો જ્યાં ડબલાંપાર્ટી જીંદાબાદ હોય ત્યાં જ કરવી પડે ને ! જ્યાં એક એક રૂમમાં બે-બે સંડાસ હોય તેવા બંગલાઓમાં તો આ કથાનો શું ફાયદો !! અને આટઆટલા વર્ષોથી અન્ય કોઈએ એ કામ નહીં કર્યું હોય ત્યારે કોઈ કથાકારને એ તક મળી હશે ને ? જો અન્ય કોઈ એ કામ કરી નાંખે તો ક્યાં કોઈ વિરોધ કરવા આવવાનું છે ! આપના લેખનું કેન્દ્રબિંદૂ જ એ છે કે ’ગરીબની વહુ જ ભાભી કેમ ?’ તો એક ગરીબની વહુ ભાભી બની સામે સાતસો ચાર શ્રીમંતની વહુઓને ભાભી બનાવીનાં દૃષ્ટાંત ધ્યાને લેવા રહ્યા કે નહીં !!! (જે ધ્યાને ન લેતા આપે મોટા લોકો ન સુધરે તો આ ગરીબ લોકોએ શા માટે સુધરવું જોઈએ એ અર્થનો જે તર્ક આપ્યો તે સામે મારો વિરોધ છે.) ખેર આપે ’અંધશ્રદ્ધાળુ દેવીપૂજકોને સુધારવા માટે જે પણ પ્રયત્નો થાય તેની સામે શું વાંધો હોઈ શકે?’ એટલું સ્વિકારી લેખમાં લઈ લીધું તે બદલ આભાર.