અચાનક બાજુના રૂમમાં કંઈક અવાજ થયો. ગુલાલ સાત વર્ષ પહેલાંનું માઉન્ટ આબુ છોડીને એક ઝાટકે એના રૂમમાં આવી ગઈ. સામે કેલેન્ડર હજુ ફરફરી રહ્યું હતું. આવતી કાલે એના પિતાની સાતમી પુણ્યતિથિ હતી. આજથી સાત વર્ષ પહેલાંની અઢારમી તારીખે એના પિતા માઉન્ટ આબુની ખીણમાં લપસીને હંમેશાં માટે એમને છોડી ગયા હતા. ગુલાલના ગળામાં ડૂમો બાઝી ગયો. હજુ એ દૃશ્યો એની સામે છૂટાંછવાયાં ભજવાઈ રહ્યાં હતાં. માંડ માંડ મળેલી પપ્પાની લાશ, પપ્પાની લાશ જોઈને બેભાન થઈ ગયેલી મમ્મી, એમનો અગ્નિસંસ્કાર, મમ્મીના શરીર પરથી આભૂષણોનું અને રંગીન કપડાંનું ઊતરવું, એના સેંથામાંથી ભૂંસાતું સિંદૂર અને પોતાના માથેથી હંમેશાં માટે ઊઠી ગયેલો બાપનો હાથ. હવે એના માટે ‘બાપની વ્યાખ્યા વિધવા માની આંખોમાં થીજી ગયેલાં આંસુ જ હતાં.