એક દિવસ સાંજે આશ્રમનું વાતાવરણ કરુણાર્દ્ર બની ગયું. મહર્ષિનું સ્વાસ્થ્ય એકાએક કથળી ગયું. પ્રથમ નજરે જ જોતાં એમનું મુખમંડળ થાકેલું અને શરીર ખૂબ જ દુર્બળ દેખાયું. રોજના વેદપાઠના સમયે એ દેખીતી રીતે જ ધ્યાનમાં સ્થિરતાપૂર્વક બેસવાનો વારંવાર પ્રયત્ન કરતા’તા તો પણ એમનું માથું લાચારીપૂર્વક નીચે નમી જતું. સાંજના છ વાગ્યાના થોડાક વખત પહેલાં, મંદિરના હોલમાં એમના સમીપવર્તી સેવકો તથા શિષ્યો સિવાય બીજું કોઈ ના રહ્યું ત્યારે, અમે એમના બાહુ પર બાંધેલા પાટા પર અને એની પાછળના સફેદ તકિયાઓ પર એકાએક લોહીના મોટા ડાઘ દેખ્યા. યુવાન પરિચારકો એ દેખીને ભયભીત બની ગયા. એક પરિચારક આશ્રમના નાનકડા દવાખાનામાં મહર્ષિને પ્રતિદિન પાટાપીંડી કરનારા બાજુમાં રહેતા ડોક્ટર પાસે પહોંચી ગયા.