૧૯૯૧ના આર્થિક સુધારાઓ પહેલા જ્યારે દૂરદર્શન અને ટેલિવિઝન સમાનાર્થી શબ્દો હતાં ત્યારે વિકલ્પના અભાવે બધું જ ખપતું હતું. એ આર્થિક સુધારાની સાથે-સાથે શહેરીકરણની ઝડપ વધી અને એક આખી એવી પેઢી અસ્તિત્વમાં આવે જેના માટે ગામડું એટલે મમ્મી-પપ્પા-દાદા-દાદીની વાતો, વેકેશન, નવરાત્રિના ફેન્સી કોસ્ચ્યુમ્સ અને પાઠ્ય પુસ્તકની કેટલીક કવિતાઓ. એ પેઢીને ગામડાઓ સાથે બહુ જ ઓછો કે નહિવત્ સંપર્ક. આ પેઢીને ગુજરાતી ચેનલ્સ અને મૂવીઝમાં રજૂ થતાં પ્રશ્નો ભાગ્યે જ સ્પર્શતા. અર્બન કલ્ચરની પશ્ચાદભૂ અને પ્રશ્નો બહુ જ અલગ રહેતાં. For a change, 'ગજબ થઈ ગયો બાપુ!' જોવું ગમે પણ સવારથી સાંજ, મોઢામાં નાળચું ભરાવીને એની એજ વસ્તુ રેડવામાં આવે ત્યારે એ અબખે જ પડી જાય ને? અર્બન કલ્ચર રજૂ થતું હોય તેવા ગુજરાતી કાર્યક્રમો ('સપનાના વાવેતર' કે 'એક ડાળના પંખી') દર્શકોએ ખોબલે-ખોબલે વધાવ્યા જ છે. રજૂ થતાં કાર્યક્રમો અને મૂવીઝની ક્વૉલિટી પણ અગત્યનો વિષય છે. 'સુરભિ'ના ગુજરાતી વર્ઝન જેવા 'ઝરુખો'ને પણ દર્શકોએ ક્યાં નથી વધાવ્યો? ધીમે-ધીમે એવી છાપ ઊભી થવા માંડી કે મોર્ડન ઘરોમાં ગુજરાતી ચેનલ જોવાય નહીં અને ગુજરાતી મૂવીઝ જોવા તો ગામડેથી ટ્રેકટર ભરીને જ લોકો આવે. એટલો કચરો ઠલવાતો કે પ્રશ્ન થતો આ બધું 'કેવી રીતે જોઈશ?'