આપણને આપણી માટી કેમ સુવાસિત થાય એની ખેવના હોવી જોઈએ. આપણી પાસે અત્તર હોય તો એનો બરોબર લાભ કેમ લેવાય એની આપણને ખબર હોવી જોઈએ. અત્તર મળ્યા માત્રથી વાત પૂરી થતી નથી. તેનો કઈ રીતે ઉત્તમમાં ઉત્તમ લાભ લેવાય તેની સૂઝ – તેની ફાવટ આપણને હોવી જોઈએ. જેઓ અત્તર બનાવે છે તે અત્તરિયાની મહેનત આપણે જાણવી – પ્રમાણવી જોઈએ. જેઓ અત્તર માટે થઈને પિસાય છે તે ફૂલોનું સમર્પણ પણ આપણે સમજવું જોઈએ. આપણને અત્તર સાંપડ્યું એ જ આપણું સદભાગ્ય. એ અત્તરની સુવાસમાં આપણે આપણી આસપાસનાં સૌને સામેલ કરીને જ આપણે આપણી અત્તર માટેની સુપાત્રતાની સૌની પ્રતીતિ કરાવી શકીએ. આપણે અત્તર બનાવનારા નહીં તો સૌને અત્તરનો આનંદ આપનારા અત્તરિયા જરૂર થઈ શકીએ. આપણે ભલે, કવિ શ્રી મકરન્દ દવે કહે છે તેમ, સૂકા રૂના પૂમડા જેવા હોઈએ, પણ પરમ ચેતનાનો અર્ક આપણા અણુએ અણુથી અનુભવીને, આપણે સુવાસિત થઈ, સૌનેય સુવાસિત કરવાનો રસ- ભર્યો ઉપક્રમ ઊજવી શકીએ. કવિ શ્રી બાલમુકુન્દ કહે છે તેમ, આપણે રૂંવે રૂંવે સૌરભની લહેરો લહેરાતી માણી શકીએ.