એક દિવસ એક રાજા રથ ઉપર સવાર થઈને ફરવા નીકળ્યો.ફરતો ફરતો તે એક ચોરોની વસ્તીમાં જઈ ચડયો ચોરોની વસ્તીની પાસે એક સરોવર હતુ તે સરોવરના કિનારે આરામ કરવા લાગ્યો તેને જોઈને ઝાડ ઉપર બેઢેલ એક પોપટ બોલ્યો અરે કોઈ છે? આ મનુય પાસે ધણું જ ધન છે તેના ગળામાં મોતી અને હિરાની માળા છે તે સુઈ ગયેલ છે તેના ગળામાંથી મોતીની માળા લઈને તેની લાશને ઝાડીમાં ફ્ર્કી ધ્યો કોઈને પણ ખબર નહિ પડે. પોપટને મનુષ્યની અવાજમાં સાંભળીને રાજા વ્યથિત થઈ ગયો.તે રથને લઈને આગળની તરફ ચાલવા લાગ્યો રાજા રથને દોડાવીને પર્વતની નીચે ઋષિઓના આશ્રમ પાસે લઈ ગયો ત્યાં કોઈ ન હતું રાજા રથમાંથી નીચે ઉતરીને આજુબાજુ જોવા લાગ્યો ત્યા આશ્રમના ઝાડ ઉપર બીજો પોપટ બેટો હતો તે બીજા પોઅપટે રાજાને કહ્યુ કે આવો રાજા બેસો,આરામ કરો,આશ્રમમાં જલ છે તે શીતલ જલથી તમારી તરસ મીટાડો ભુખ લાગી હોય તો આશ્રમમાં ફળ છે આશ્રમના બધા ઋષિઓ ભિક્ષા માટે બહાર ગયા છે રાજા આ સાંભળીને ચક્તિ થઈ ગયા તે પોપટને જોવઆ લાગ્યા રાજાએ બીજા પોપટને પુછયુ અહિથી થોડે દુર એક સરોવરને કિનારે એક ઝાડ ઉપર તમારી જેવો જ એક પોપટ બેઠો હતો પરંતુ તેની ભાષા અને ગુણમાં ધણો જ તફાવત હતો તમે પ્રેમ અને સેવાની વાતો કરો છો અને તે મારવાની અને લુટવાની વાતો કરતો હતો