સ્વદેશમાં પોતાના ઘરમાં પોતાની રીતે અનિલભાઈ રહે છે. એમના દૈનિક ક્રમમાં વિક્ષેપ પાડનાર કોઈ નથી. કોઈ એમને ટોકનાર નથી. અહીં એમણે કોઈને ‘એડજસ્ટ’ થવાનું નથી. અહીં તો મનકી મરજી-દિલકા રાજ છે, છતાંય તેઓ બેચેન જ રહે છે. અનિલભાઈને સ્નેહાળમિત્રો છે, જેઓ અનિલભાઈને જાણે છે, સમજે છે. તેઓ અનિલભાઈને નિર્વેદ દશામાં જોઈને પ્રેમથી બે શબ્દો કહેવા જાય એ સમયે અનિલભાઈ ઉદાસ સૂરે બોલે છે : ‘આજ સુધી તો પ્રતિક્ષણ દેવલ મારી સાથે ને સાથે જ રહેતાં. રાત્રે મારી ઊંઘ ઊડી જાય અને હું પડખું ફેરવું તો તરત દેવલને ખબર પડી જતી અને પ્રેમથી પૂછતી, ઊંઘ નથી આવતી ? કેમ ઊંઘ નથી આવતી ? અને મારા જવાબની રાહ જોયા વગર મારી સાથે વાતો કરવા માંડતી. એના એ સંવાદમાં એવું કયું માધુર્ય હતું કે હું ઊંઘી જતો, ઘસઘસાટ ઊંઘી જતો. એ જિંદગી હેતપ્રેમ અને રંગરસથી છલકાતી હતી. દેવલના સંગે હું કાયમ પ્રસન્ન જ રહ્યો છું. ખૂબ પ્રસન્ન. અમારાં દીકરી દીકરો ઘર અને દેશ છોડીને પરદેશ જઈ વસ્યાં ત્યારેય દેવલનો સંગ હતો તેથી મને કદીય એકલાપણું નથી લાગ્યું, અમારી જિંદગી રળિયામણી જ રહી હતી. દેવલ સવારે ઊઠે ત્યારથી ગીતો ગાય, રસોડામાં કામ કરતી જાય અને ગાતી જાય, કુછ લેના ન દેના મગન રહના…. અને અમે અમારામાં મગ્ન રહેતાં.