શું જવાબ આપવું એજ ન સમજાયું કારણ ક્યારેય પોતાના શહેરની બહાર ગયો ન'તો અને સીધું મધ્યપ્રદેશ ! અંદરથી ખુશ હતો પણ આ માટે ઘરેથી પરમીશન મળશે કે નહી તે ચિંતાનો વિષય હતો. પ્રિન્સિપાલ સાહેબે એક કાગળ આપ્યો અને કહ્યું જો " તુ અને તારા વાલી તૈયાર હોય તો આ ફોર્મ ભરી આપી જજે કાલે અને આવત મહીનાના પહેલ અઠવાડીયામાં જવાનું છે. " ઘરેથી પરમીશન મળી ગઈ સ્કુલમાંથી બધી તૈયારી થઈ ગઈ હવે તો બસ જવાની આતુરતાથી રાહ જોતો હતો.આખરે એ દિવસ આવી ગયો અને ગુજરાતની અલગ અલગ સ્કુલો માંથી અમે દસ જણ મધ્યપ્રદેશ પહોંચી ગયા. અલગ-અલગ લોકો, અલગ અલગ જગ્યા, ભાષા પણ અલગ પહેલા દિવસે તો મજા આવી ગઈ હવે બીજા દિવસથી સેમિનારની શરૂઆત થઈ બધાની ઓળખાણ આપવામાં આવી ભારતની 20 જેટલી સ્કુલો માંથી અહીંયા 150 જેટલા વિધાર્થીઓ આવ્યા હતા. બધાની ભાષા પણ અલગ હતી તેમ છતા બધાને હિન્દી બોલતા તો આવડતું જ હતું, હું એ સમયે 11 માં ધોરણમાં હતો તેમ છતા હિન્દી બોલવામાં મને તકલીફ પડતી. આમને આમ સેમિનારમાં 3 દિવસ વિતી ગયા ખબર જ ન પડી, આજે સેમિનારનો 4 દિવસ હતો. સેમિનારમાં બધા હાજર હતા, કોઈએક વિષય પર લેક્ચર ચાલતું હતું એવામાં વક્તાએ ગુજરાતના કોઈ વાતે વખાણ કર્યા હતા ખબર નહી મને અચાનક શું થયું ગુજરાતનું નામ સાંભળીને આખા હોલમાં મેં એકલાએ તાળી વગાડી દીધી ત્યાં તો આખો હોલ સ્તબ્ધ બની મારી બાજું એ રીતે જોવા લાગ્યો જ્યારે કોઈ ગુનો કર્યો હોય. હું પણ થોડો શરમાય ગયો એવામાં મારી સામેની બેન્ચ પર બેઠેલી એક છોકરી મારી સામે જોઈને હસતી હતી મારી આંખો તેની આંખો ટકરાઈ ને તે ફરી ગઈ, મને પહેલી વાર કોઈ છોકરીને જોઈને સાવ અલગ જ અહેસાસ થયો હું સમજી શક્યો નહી મારી સાથે શું થયું, હું વારેઘડીએ તે છોકરીની બાજું જોવા લાગ્યો, મને હવે કંઈ નવો અહેસાસનો અનુભવ થતો હોય તેવું લાગ્યું, જેવો સેમિનાર ખતમ થયો એટલે બધા હોલની બહાર જઈ રહ્યા હતા. મારી નજર પેલી અજાણી છોકરી ઉપર જ હતી. તે હવે બહાર એકલી ઉભી હતી , હું તેની પાસે ગયો અને પુછ્યું " આપકા નામ ક્યાં હે ? " તો જવાબ મળ્યો " વૈશાલી " એટલે મેં બીજો સવાલ કર્યો " આપ કહા સે હો" તો જવાબ મળ્યો " પુના " તેણે મારૂ નામ પુછ્યું. પછી બને છુટા પડ્યા ને જમવા ગયા, ખબર નહી મને શું થઈ રહ્યું હતું, હું જમવાની ડીશ લઈ વૈશાલી પાસે ગયો તેને પુછ્યું કે સાથે બેસુ તો હા પાડી, એટલે સાથે બેસી ઘણી બધી વાતો કરી. આથી વધારે પહેલા ખુશી નહતી મળી જેટલી આજે વૈશાલી સાથે વાત કરીને મળી હતી.