એ ખાસ પલ હતી- મારા વ્હાલા દીકરા હરિકૃષ્ણ ના આ સંસાર માં આગમન ની……માતા ના ગર્ભમાં થી બહાર આવતા જ એનું રુદન – એ એક અદ્ભુત અનુભવ હતો…….દીકરી છે કે દીકરો? એની પળોજણ માં હું અને રીના ક્યારેય પડવા માંગતા નહોતા……અમારા માટે તો- જે સંતાન હોય તે- એ મારા વ્હાલા શ્રીહરિ ની પ્રસાદી જ હતી આથી એનો જન્મ…એનું અવતરણ – એ અનેક એષણાઓ નો સરવાળો હતો…..બસ અનેક તમન્નાઓ..અનેક સ્વપ્નો કે એની આંખે દુનિયા ને એક અલગ અંદાજ માં નિહાળવા નો મોકો હતો……! અને જયારે ડોક્ટર્સ ની ટીમે- સબ સલામત ના સમાચાર આપ્યા ત્યારે- જાણે કે હૈયું ભરાઈ ગયું અને લેબર રૂમ ના રેડિયન્ટ વર્મર નીચે નાના નાના હાથ-પગ ઉછળતા જોઇને તો એક પળે તો એવું લાગ્યું કે હું કદાચ રોઈ જ પડીશ……પણ બીજી જ પળે- ડોક્ટર્સ ના અવાજે મને સ્થિર કરી દીધો……..અને સાથે સાથે મારી આંખો એની નાનકડી પણ વિસ્ફારિત આંખો પર સ્થિર થઇ ગઈ…….એ ચારેતરફ જોઈ રહ્યો હતો………જાણે કે નવા વિશ્વ ને..નવી માયાજાળ ને માપવા નો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો……..! રીના હોશમાં હતી- પણ હજુ એણે નાનકડા હરિ ને જોયો ન હતો…….મેં ફટાફટ ફોટા ખેંચી ને- એને બતાવ્યા…..અને એના મુખ પર જે અસીમ સંતોષ જોયો…એને હું કદાચ આજીવન ભૂલી નહિ શકું………! એક ” માં” હોવા ની લાગણી શું હોય??? એ કદાચ તાદ્રશ્ય અનુભવી હતી………..