બાડીયાનું મુળ નામ તો સુરેશ. તેના જન્મ વખતે પ્રસુતિમાં ઉભીથયેલી સમસ્યાના કારણે તેની માં મૃત્યુ પામેલી અને અધુરામાં પુરૂ તેની જમણી આંખ ત્રાસી. નાની ઉંમરે વિધુર થયેલા સુરેશના પીતાજીએ બીજા લગ્ન કરવા માટેની વેવાઇની શરત રૂપે બાડીયાને તેના મોસાળ મોકલી દીધેલો. નરબદામાં તેને પોતાની એકની એક વહાલસોઇ દીકરીને ભરખી જનાર કાળદૂત ગણતા અને તેના પર પોતાનો અણગમો વ્યક્ત કરવાનું લાગ આવે ચુકતા નહીં. નરબદામાંને આ દિકરી સિવાય બે દિકરા, એટલે કે બાડીયાના બે મામા. ગામલોકના કહેવા મુજબ “બકરી કસાઇ વાડે આવી”ત્યારે મોટા મામા પરણેલા હતાં અને નાના મામા અપરિણીત હતાં. શારીરિક ખોટ અને લલાટે બુંદિયાળના લેખ લખાવી જન્મેલો સુરેશ માત્ર મોટી મામીના થોડા ઘણા પ્રેમ અને લાડમાંમોટો થતો ગયો. નરમદામાં તેને ખરા દિલથી ધિક્કારતાં. એનું મૂળ કારણ એ કે સુરેશ દેખાવે પણ મા પર ગયેલો. તે સામે આવે એટલે ડોસીને પોતાની વહાલસોયી દિકરી યાદ આવી જાય અને એ વાત પણ તાજી થાય કે આ કાળમુખાના પાપે જ મારી દિકરી મરી ગઇ ! લગભગ ઘરના સૌ સુરેશ વાંકમાં આવે તેની રાહ જોઇને જ બેઠા હોય. કોઇ પણ નાની અમથી ભુલ થઇ નથી ને બાડીયાને ઢોર માર પડે. મોટી મામીથી સહન ન થાય એટલે વચ્ચે પડીને છોડાવે.