હમણાં થોડાંક વર્ષોથી ટી.વીમાં આખું ફેમિલી ખોવાઈ જતું હતું અને આંગણિયા પૂછીને આવેલા મહેમાનને મીઠો આવકારો આપવાનું ભૂલાઈ જતું હતું. હવે લગભગ દરેક વ્યક્તિ પાસે મોબાઈલ, i-pod કે લેપટોપ છે અને સૌ કોઈ તેમાં ડૂબી ગયા છે. Facebook અને What’s up….. કંઈ કેટલુંયે ? એક બાજુ મમ્મી ગરમાગરમ રોટલી બનાવીને દીકરાની થાળીમાં મૂકે છે અને લાડથી પૂછે છે કે : ‘દાળ કેવી બની છે ?’ એ પહેલાં તો દીકરાના મોબાઈલમાં મેસેજ આવી જાય છે… What’s up ઉપર….. “Wow, What a menu !” લો…. કહેવું છે કંઈ ? આવી સાઈટના કારણે સૌ કોઈ બની ગયા છે – ‘Peeping Tom’ લેપટોપમાં બધાંની બારીઓ ટપોટપ ખોલીને ખાંખાખોળા કરીએ છીએ પણ આપણું પોતાનું બારણું ભીડી દીધું છે ચપોચપ ! બાજુમાં બેઠેલાને પણ જાણ ન થાય કે શું ચાલી રહ્યું છે એના મનમાં ! ફેસબુકમાં 31 કે 142 કે 1048 Friends સાથે પળેપળની વાતો કરનારને પોતાની ખરેખરી મૂંઝવણ વખતે કે મુશ્કેલીના સમયે, માથું ઢાળવા માટે મિત્રનો ખભો મળતો નથી અથવા ‘આજે તો મૂડ બરાબર નથી, ચાલને બેસીને નિરાંતે ગપ્પાં મારીએ અને સાથે ચા પીએ ! એવું કહેનાર- સાંભળનાર મળવું મુશ્કેલ છે. અથવા એવું કોઈ સગું-સંબંધી શોધ્યું મળતું નથી જે પહેલાંની જેમ કહે કે- ‘તમે કોઈ વાતે ચિંતા કરશો નહીં. અમે બેઠા છીએ.’ જે સાંભળીને આપણને નિરાંત થાય.