પણ આના કારણે અમારા ત્રણ સિવાયના છોકરાઓમાં કેવી ભયંકર મનોવૈજ્ઞાનિક સમસ્યા સર્જાશે તેનો કોઈને અંદાજ નહોતો. પણ એનો પરચો તરત મળ્યો. ત્રીજા જ દિવસથી અમારા ત્રણેના નામે બાજુના નવાગઢ ગામની પોસ્ટ ઓફિસના સિક્કાવાળા બંધ કવરો આવવા શરૂ થયા. એમાં અમારી ત્રણેની જોડીઓને દિલીપકુમાર-નિમ્મી, રાજકપુર-નરગિસ અને દેવ આનંદ- સુરૈયાની જોડી તરીકે બહુ બિભત્સ અવસ્થામાં રેલ્વેના ટોઈલેટમાં હોય એવી ગ્રાફીટીથી ચિતરવામાં આવી હતી. બકુલ દિલીપકુમાર તરીકે (કારણ કે તે બહુ નમણો, લટ રાખનારો હતો) વિનાયક ભૂરી આંખોને કારણે રાજકપુર અને હું માંદલા જેવા દેખાવાના કારણે ના છૂટકે દેવ આનંદ તરીકે ચિતરાયો હતો. આમ તો હું મોઢા ઉપર માખ પણ ન ઉડવા જેવો હોવાના કારણે ફારસીયા (કોમેડીયન) તરીકે પણ ના ચાલું, પણ ભણવામાં હોંશિયારીને કારણે મારી જોડી લીલા દેસાઈ સાથે બની હતી. લીલા દેસાઈ અસલી નામ, બાકી સુરૈયા. આવા ટપાલી કવર શિક્ષક ઉપર આવવાને કારણે સૌ ચોંકી ગયા. તમ્મર ચડી ગયા જેવું થયું. પણ એની કળ વળે એ પહેલાં બીજા એવા જ ચિતરામણો - લખાણો આવવા શરૂ થયા. ખળભળાટ મચી ગયો. બધા અમારી ઠેકડી ઉડાડવા માંડ્યા. છોકરીઓને તો બીચારીઓને મોં બતાવવા જેવું ના રહ્યું. એક બે તો સ્કૂલ આવતી બંધ થઈ. હેડમાસ્તર માર્કંડ વિષ્ણુ સિતૂતનો ચહેરો તંગનો તંગ રહેવા માંડ્યો. ‘તહકીકાત’ - તપાસ ચાલી. અંતે જેનો ભાઈ નવાગઢ પોસ્ટ ઓફિસમાં ટપાલી હતો તેવો છોકરો, ખુંધવાળો નટવર લાલજી પકડાયો. તેણે જલનવશ આ બધું કર્યું હતું ને વિશેષ તો અમારા ‘સ્ટડી’ ઉપર તેની સીધી અસર પડે તેવો એનો મકસદ. પણ જીંદગીની અમારી આ વગર ગુન્હાની સજાએ મારા ચિત્તમાં અનેક આંદોલનો જગાડ્યાં. બીજા માનસિક આંદોલનોની વાત અહીં ક-ઠેકાણે ગણાશે પણ આ લેખને લાગેવળગે તેટલા પૂરતી વાત કરૂં તો આ બનાવથી દિલીપકુમાર-રાજકપુર-દેવ આનંદ ભણી મારૂં સભાન ધ્યાન ખેંચાયું.