‘વારુ ભા, ઈ ને કાલે વાત્ય કરી જોઉં, લ્યો તમે બાપુ હવે જીવને હાંઉ કરો, હાલો ત્યારે દીવો રામ કરી દઉં’ રમણે મૂળુભાના ઓરડાનાં બાર ઠાલા વાસ્યા. જતા જતા વિચાર્યું, ‘બુટીયાની વાત સુરાને કોઈ કાળે કરવી નહીં, ઈ બુટીયા પર તો એની ઘરવાળી મોંઘીની, બા પાછાં થયા ત્યારની – અરે બા હતાં એ પહેલાંની નજર હતી. જે રીતે મૂળુભા બુટીયા પોતાની પાસે જ રાખતાં એ વાત પર એ રમણને લાગ મળે સંભળાવવાનું ચૂકતી નહીં. હવે એ બુટીયા મળવાની તક પાસે આવતી દેખાઈ ત્યાં વળી આ ડોસા…’