રત્નમણિરાવ લખે છેઃ હવે રૈયત અને ભાટ ભદ્રમાં (કિલ્લામાં) પેઠાં અને ઓતિયા માટે માગણી કરી. આખા શહેરની પ્રજાને ઉશ્કેરાયેલી દેખી સૂબો મામલો પામી ગયો અને ગમે તેમ કરો, પણ મારી નાખવો નહિ એ શરતે લોકોને ઓતિયો સોંપ્યો. એટલે લોકો એક ગધેડું લાવ્યા અને ઓતિયાનું માથું બોડાવી, મેશ લગાડી ખાસડાંનો હાર પહેરાવી અવળે ગધેડે બેસાડી બાર દરવાજા ફેરવવા લઈ ગયા. રા. મગનલાલ વખતચંદ મશ્કરીમાં લખે છેઃ ઓતમશાની જાનમાં તમામ રૈયત સાજનમાં આવી હતી. સરકારના સિપાઈઓએ ઓતમશાની ઉપર ઢાલોના છડા ધર્યા હતા ને અઢારે વરણ ઇટાળા ને ઢેખાળાના ફૂલથી વધાવતી હતી. હેવી (એવી) શોભા સહિત ઊતર્યો ઓતમશાનો વરઘોડો કાળુપુર દરવાજા બહાર. જે વખતે ઓતિયો ગધેડેથી ઊતર્યો એટલે તમામ રૈયત હોહોહો કરીને ઈંટો મારવા માંડી ને સરકારના સિપાઈઓએ વાર્યા, પણ લાખો માણસના મ્હો (મોં) આગળ એ સિપાઈઓનો શો ભાર! લોકે દાદા હરિરની વાવ સુધી જતાં ઈંટોથી અધમૂઓ કર્યો અને એ જમીન પર પડ્યો એટલે ઈંટો મારીને મારી નાખ્યો અને દાટી દીધો.