સીન છે અમદાવાદની એમ.એમ.ટી એસના કોઇ ભરચક બસ સ્ટેન્ડ નો. ઘણા છોકરાઓમાંના બે છોકરા ઓ મસ્તીનાં મુડમાં છે અને કોઈ દેસી ગર્લ ત્યાંથી નીકળે છે, આ દ્ર્શ્ય જોતા મને તો ઘણી બધી ગુજરાતી ગઝલો પણ યાદ આવે છે, કારણ કે આ છોકરીને છોકરાઓની જ ભાષા મા કહુ તો “ માલ ” છે. આ છોકરી પણ તે બસ્ટેન્ડે આવીને ઉભી રહે છે, અને છોકરો (છોકરીઓની ભાષામાં કહુ (કદાચ આવુ જ કહેતી હશે)) ફટાકડો છે. હવે ધીરે ધીરે આદત વશ છોકરીની સામે તાકવાનું શરુ કરે છે. અને છોકરીને પણ ખબર પડે છે કે તે છોકરો તેની સામે એકધારૂ જુએ છે. થોડી વાર છોકરીઓનાં નિયમો અને અનૂશાસનનું માન રાખવા તે છોકરી તેના સામુ જોતી નથી, પણ નોટીસ તો કરતી જ હોય છે. છોકરાનો પતંગ તો ક્યારનોંય ફીરકીના બંધમાંથી મુક્તિ મેળવી ચુક્યો હતો પણ હવે પેલી છોકરીનોં પતંગ પણ કિન્ના પાસેથી કપાઇ ગયો. આ છોકરીનું બ્યુટી વર્ણન કરુ તો કદાચ કંઈક ચુક થઇ જશે એટલે એમ જ કહુ તો બરાબર લાગશે કે કિન્ના પાસેથી એટલે કપાણો હતો કારણ કે કોઈને લુટવા માટે તે પતંગ નીચે ના ઉતરે ત્યાં સુધી રાહ જોવી પડે, કારણ કે દોરી તો હોય નહિ એટલે તેનું લેપટણ ના કરી શકાય કે પછી કોઈ કાંટાળા જવડા કે ખવણા ભરાવી લુંટી ના શકાય, પણ આવા પતંગને લુટવા માટે જોઇએ રામાયણની અહલ્યામાં જે ધીરજ હતી તે ધીરજ વાળો અનુભવી લુટણયો. આ છોકરાએ ખબર નહિ પતંગ કેટલા લુટ્યા હશે પણ પતંગોની પાછળ દોડ્યો હશે એવુ તો લાગતુ જ હતુ. છેલ્લે તો કોઇ પણ કપાયેલા પતંગને નીચે તો આવવાનુ જ હોય છે. થોડી વાર પછી શરુ થાય છે ટુ-વે કોમ્યુનીકેશન. છોકરી પણ છોકરાને લાઇન આપે છે. “ ઓય, આમ જો બસ આવી ગઇ ”, પેલા છોકરાને તેના ફ્રેન્ડે કહ્યુ. સ્ટોરી અહીં પુરી નથી થઈ ગઈ. પણ હજુ તો શરુ જ થઇ કહેવાય.