એ સમયે ખોંભડીમાં એક જ રીક્ષા હતી અને તે પણ આજુબાજુના ગામોમાંથી ખોંભડીની દુકાનોમાં માલસામાનની આપ-લે માટે અથવા દર્દીઓને દવાખાને પહોચાડવા માટે ઉપયોગમાં લેવાતી. બાકી, ગામમાં ને ગામમાં રીક્ષામાં બેસીને જવાનું હોય એવો ખ્યાલ જ ન હતો. એક જ ડોક્ટર હતા. મોબાઈલ ફોનનો તો અણસારેય ન હતો ક્યાંય. પત્રવ્યવહાર જ ચાલતો. હજુ હમણાં પંદરમી જુલાઈએ તારસેવા બંધ કરવામાં આવી ત્યારે સાંભરેલું કે એકવાર મારા સ્વ.દાદાજીએ મને મારા જન્મદિવસે અંજારથી ખોંભડી તાર-આશીર્વાદ પાઠવેલા. ટી.વી. અને ફ્રીજ પણ કોઈક જ ઘરોમાં હતા આથી ક્યારેક રાત્રે પાડોશના બાળકો અમારે ત્યાં ટી.વી. જોવા આવતા. ચેનલોમાં દૂરદર્શન અને ઝી ટીવી જ મુખ્ય હતા. અગાશી પર લગાડેલા એન્ટેના મારફતે ચેનલો પકડાતી. ઉનાળામાં પડોશીઓ બરફ લેવા આવતા. અમારું પ્રથમ ડાઈનીંગ ટેબલ ખોંભડીમાં જ વસાવેલું.