‘પણ મારી એક ભૂલ થઈ ગઈ કે મેં તને પહેલાં આ બધી વાત કરી. વૅલ, હવે તેનો કોઈ અર્થ જ નથી. કદાચ એ ઉંમર, એ પ્રવાહ જ એવો હોય છે કે કોઈને કોઈ આપણને ગમવા લાગે છે. જે ચંદ ક્ષણો માટે હોય છે. જે એક અર્થહીન તથ્ય સિવાય કશું જ નથી. હું તો તેને કદિ યાદ પણ કરતો નથી. એ યાદ આવતી પણ નથી. નેહલ, કોઈની તરફ એવી લાગણી ઉદ્દભવે પણ એ પ્રવાહ બની વહેવા લાગે એ પહેલાં જ તેને રુંધતો કોઈ આડબંધ બંધાઈ જાય તો પછી એ પ્રવાહ હજીય વહે એની રાહ જોવાની ? એ ઠીક નથી. હું તો નેહલ નામની નદીમાં તરી રહેલો માનવી છું અને તેની લાગણીનાં જળથી તૃપ્ત છું. તો પછી શા કારણે મારે બીજા પ્રવાહની આશા કરવાની ?’