જેમ ઉનાળાનો સૂર્યનો તાપ આપણને આકુળવ્યાકુળ કરી દે છે, તેમ વૈભવ–વિલાસ આપણને મોહમાં ફસાવી ભ્રમિત કરી દે છે. જીવાત્માને ચલિત કરી કર્મબંધનમાં બાંધી દે છે. આસુરી લક્ષ્મી માણસને પાયમાલ કરી દે છે. ધનનો લોભ માણસને અસત્યના માર્ગે દોરી જાય છે. ચિરાગભાઈ પ્રવીણચંદ્ર વોરાએ ૪૩ વર્ષની ટૂંકી વયે આપણી વચ્ચેથી ભલે ચિર વિદાય લીધી હોય, પણ તેમણે માનવતાના મુલકને દીપાવ્યો છે, તેને સજાવ્યો પણ છે. પાંજરાપોળ હોય કે પ્રજ્ઞાચક્ષુ બાળકોના શિક્ષણની વાત હોય તેમણે પોતાના કર્મયજ્ઞને પ્રજ્જ્વલિત રાખી સેવાયજ્ઞમાં આહુતિ આપી છે. સેવાના કાર્યને ધબકતું રાખવા તન,મન અને ધનથી જોડાઈ ખરી માનવતાના દર્શન કરાવ્યા હતા. તેમના અદ્વિતીય વ્યક્તિત્વને મારા શત–શત વંદન. ૧૮ જાન્યુઆરી શનિવારના રોજ યોજાયેલી પ્રર્થનાસભા માત્ર ચિરાગભાઈના આત્માની ચિર શાંતિ માટેની શ્રદ્ધાંજલિ ન હતી. આત્મ દર્શનની ખોજ પણ હતી. અમારા કીર્તિભાઈ શાહ અને સુભાષભાઈ શાહના અંતરના ઓરડામાં ખીલી નીકળેલી સેવાબાગની મહેક હતી. સેવાના સંગીતની સુરીલી સરગમ પણ હતી. તેના મધુર સંવાદની કોમળ નિષાદના નાદનું કામણ ઓળઘોળ કરી દે તેવું હતું. સંગીતના સૂરોના વરસાદે નિર્મળ સ્નાન કરવાનો મોકો આપ્યો હતો. સંગીતના સૂર આજે શબ્દની સવારી કરી શોભતા હતા. શબ્દભાવની વર્ષા ઇશ્વર સમીપ લઈ જવા મહેકને વધુ સુગંધી બનાવતી હતી. મારા અંતરપ્રદેશનો કબજો સંવાદની સરગમે લીધો હતો. ચિરાગભાઈ વોરાના બંધુ અને ભગિનીના શબ્દો પુષ્પની કળીની જેમ ખીલતા હતા. ચિરાગભાઈના માનવતાલક્ષી કાર્યોની નોંધ તેમણે સભાને આપી અંતરના પડદા ખોલી નાખ્યા હતા. માનવ, માનવ માટે કેટલું કરી શકે છે!