મોહનકાકાની પછીની વાતનો સાર એ હતો કે એ બંને સાથે નીકળ્યાં. પારમિતા થોડી-થોડી વારે અસ્વસ્થ થઈને રડવા માંડતી. અખંડને કંઈ સમજાતું ન હતું કે પારમિતાને કઈ રીતે સાંત્વના આપવી. ઈમોશનલ અનસ્ટેબલ પારમિતાને અખંડે રૂમ પર ચા પીને સ્વસ્થ થવા જણાવ્યું. આમ, પારમિતાને સહકાર આશ્વાસન આપતાં આપતાં કંઈક ચૂકી જવાયું જેનું ધ્યાન સુધ્ધાં બંનેને ન રહ્યું. બીજા દિવસે પરીક્ષા આપી પારમિતા એના ઘરે ચાલી ગઈ. લગભગ પચ્ચીસ દિવસ પછી પારમિતા એનાં માની ક્રિયા પૂર્ણ કરીને પરત થઈ. એ દિવસોમાં અખંડની પરીક્ષા પૂરી થતાં એ પણ નીકળી ગયો. એનું છેલ્લું વર્ષ હતુ એ પાછો કયારેય ન આવ્યો. ત્રણ-ચાર મહિના પછી પારમિતાને ખ્યાલ આવ્યો કે ‘એ ગર્ભવતી છે.’ અખંડને શોધવા તપાસ આદરી પરંતુ સમાચાર મળ્યા કે એ અમેરિકા પહોંચી ગયો છે. એનો કોન્ટેક્ટ થઈ શકે એવો કોઈ રસ્તો જડ્યો નહી. એ અને પારમિતા ખૂબ જ ગભરાઈ ગયાં હતાં. વળી, એ જમાનામાં આજની જેમ તો વધુ કંઈ સૂઝસમજ કે સગવડ નહતાં. બાળકને જન્મ આપ્યે જ છૂટકો હતો. આંખમાં ઝળહળિયાં સાથે મોહનકાકાએ કહ્યું, ‘મારા આ હાથે હું પોતે જ એક નિર્દોષ બાળકને અમદાવાદ અનાથાશ્રમમાં છોડી આવ્યો હતો.’