‘ગુલાલ, તારા વિશે વધારે જણાવ!’ એક મુલાકાતમાં મલ્હારે એને પૂછ્યું.	‘વધારે તો શું કહું, પૈસા બહુ છે પણ પપ્પા નથી. વિધવા મમ્મી સાથે અમદાવાદમાં રહું છું. માઉન્ટ આબુના પ્રવાસ વખતે અકસ્માતે પપ્પા ગુજરી ગયા ત્યારે હું અઢારની હતી. ડિપ્લોમાના ફર્સ્ટ યરમાં હતી. એ પછી મમ્મીએ જ બિઝનેસ સંભાળેલો. ભણેલીગણેલી ખરી એટલે સોફ્ટવેરના બિઝનેસમાં ચાંચ ડૂબતાં વાર ના લાગી. સાથે અમારા બિઝનેસ પાર્ટનર હતા એટલે વાંધો ના આવ્યો. પછી મેં આઈ.આઈ.ટી. જોઈન કર્યુ. મે તને કહ્યુંને કે મારા લીધે રેગિંગના કારણે એક છોકરાએ આત્મહત્યા કરી લીધી હતી. બસ એ પછી હું સિરિયસ થઈ ગઈ. એ વખતે આઈ.આઈ.ટીમાં થર્ડ યરમાં હતી. બે વર્ષ બાકી હતાં. છતાં ઓફિસ જોઇન કરી લીધી. હજુ ગઈ સાલ જ બી.ઈ કમ્પલીટ કર્યુ. મમ્મી કંપનીની માલિક છે, નિખિલ ભટ્ટ પાર્ટનર છે અને હું સી.ઈ.ઓ. છું. બાકી આટલી નાની એજમાં કોણ આટલી મોટી જવાબદારી સોંપે. બસ, બાકી બધું રૂટીન ચાલતું હતું. મમ્મી, ઘર અને ઓફિસ. પણ તું આવ્યો એટલે લાઇફ સેલિબ્રેટ કરવાનો ઉત્સાહ આવ્યો છે. છેલ્લાં ઘણાં વર્ષથી ઘરમાં પુરુષનું છત્ર નથી એટલે જિંદગીમાં એક ખાલીપો છે, તું એ ભરીશને મલ્હાર? મારી સાથે લગ્ન કરીશને ?’