આ વાર્તા દ્વારા લેખિકાનો મુક સંદેશ એ છે કે અહીં જન્મેલા અને ઉછરેલા એન.આર.આઈ.બાળકોમાં ભારત એક ગંદકી,ગરીબી,ગોટાળા અને ગીર્દી વાળો દેશ છે એવા ખોટા કે ખરા ખ્યાલો પ્રવર્તતા હોય છે અને એથી ભારતની મુલાકાત લેવાનું હંમેશાં ટાળતા હોય છે.ભારતમાં જન્મેલ એમનાં મા-બાપ પણ એમના બાળકોને એમનાં મૂળ જ્યાં નંખાયા એ વતનનો દેશ બતાવવા માટે બહું આતુરતા નથી બતાવતાં.આ બાળકો જ્યાં સુધી ત્યાં જઈને બધું જુએ અને અનુભવે નહીં ત્યાં સુધી અનારને જે સુખદ અનુભવ થયો એવો કદી થવાનો નથી.આ વાર્તાનું અનારનું આ છેલ્લું વાક્ય “હું બે સંસ્કૃતિની વારસ છું.અવારનવાર ભારત ન આવી શકું તો ય મારામાં ભારત જીવતું જ હશે.” એ ઘણું સુચક છે.