તેનાથી નાની ઉંમરનાં બાળકોને છાપાના ખડખડ અવાજમાં રસ પડે છે તેથી તે છાપું, પુસ્તક વગેરે ફાડવામાં મજા લે છે, પણ દોઢ વર્ષનું બાળક આપણી નકલ કરી શકે છે. તેથી ત્યારથી એને પુસ્તક આપીએ તો તે વાંચવાની નકલ કરવાનું. ચિત્રો જોવામાં તો તે બહુ રસ લેવાનું. હું ત્રણચાર વર્ષની હોઈશ ત્યારે નાની નાની બે ચોપડી મારા બાપુજી લઈ આવેલા. એકમાં પશુનાં ચિત્રો અને નીચે છ-આઠ પંક્તિનાં તેમને વિશેનાં જોડકણાં-એમ હતું. અને બીજીમાં તે જ પ્રમાણે પક્ષીઓનાં ચિત્રો અને જોડકણાં હતાં. એક એક પાનામાં એક એક જ પશુ અને એનું જોડકણું. મારી મા મને પડખે બેસાડીને ચિત્રો દેખાડતાં દેખાડતાં એ જોડકણાં ગાતાં. તે મને સાંભળી સાંભળીને યાદ રહી ગયેલાં કારણ કે નાનાં બાળકોનો ગ્રાસ્પિંગ પાવર જબરો હોય છે. પછી કોઈ મહેમાન આવે ત્યારે હું ખાસ એ ચોપડી લઈને વાંચતી અને જોડકણું ગાતી તો જોનારને એમ જ થતું કે મને વાંચતાં આવડતું હશે. વળી મોઢું ડાબેથી જમણે હલાવું એટલે મહેમાનો ઘણી વાર પૂછે પણ ખરાં કે બેબીને વાંચતાં આવડે છે ? ઉત્તરમાં મારી મા હસતી. મારો ટેમ્પો ન તૂટી જાય તેથી તે ના નહીં પાડતી હોય -એવું મને આજે સમજાય છે. હું તો એમ જ સમજતી હતી કે મને વાંચતાં આવડે છે. એક જોડકણાની એક પંક્તિ મને આજે પણ યાદ છે. ગધેડા વિષે હતી : ‘ઊભું હતું, ઊભું હતું, ચાર પગે ઊભું હતું.’ આ બે ચોપડીઓ હું જીવની જેમ સાચવતી’તી. બાળકોને આવો પુસ્તક-પ્રેમનો ચસકો આપણે લગાડવો જોઈએ. કારણ કે મોટાં થઈને એમણે પુસ્તકો તો વાંચવાનાં જ છે. મેં ઘણાં બાળકોને વાર્તાનાં કે ગીતોનાં નાનાં પુસ્તકો તેમને વાંચતાં ન આવડતું હોય છતાં નાનકડી થેલીમાં ભરીને સાથે સાથે ફેરવતાં જોયાં છે. ‘આ તો માલી ચોપલી છે.’ – એવી એમની કેફિયત હોય છે.