સીતાનું છેતરપિંડીથી અપહરણ કરી જનારો રાવણ પણ પોતે ખોટો છે એવું નહોતો માનતો. વાલિ જ્યારે સુગ્રીવ સાથે યુદ્ધમાં રોકાયેલો હતો ત્યારે એક વૃક્ષની ઓથે ઊભા રહીને ચોરીછૂપીથી એની હત્યા કરી નાખનારા રામ પણ પોતે સચ્ચાઈના પક્ષે છે એમ માનતા હતા. આખી મથુરા નગરીને બાનમાં પકડી લેનારો કંસ પણ પોતે સાચો જ છે એમ માનતો હતો. ભરી સભામાં દ્રૌપદીના વસ્ત્રો ખેંચનારો દુ:શાસન પણ પોતાને ખોટો નહોતો માનતો. સામા પક્ષે ભીષ્મ, કર્ણ, દુર્યોધન, દ્રોણ આ સહુને યુદ્ધમાં ધર્મયુદ્ધના નિયમોથી વિરુદ્ધ જઈને મારી નાખનારા પાંડવો પણ પોતે સાચા છે એવું જ માનતા હતા. આનો અર્થ એવો થાય છે કે સાચા હોવું કે ખોટા હોવું એ સ્થળ કાળના સંદર્ભમાં તમારા ઉદ્દેશ ઉપર આધારિત છે. તમારો ઉદ્દેશ જો નિ:સ્વાર્થ અને ત્યાગપ્રેરિત હોય તો જુઠ્ઠાણું સુધ્ધાં સત્ય બની જાય છે અન્યથા ભારોભાર સત્ય પણ અસત્ય બની જાય છે.