વલસાડ સ્ટેશનથી છ એક કિલોમીટર વટાવીને ધરમપુરનો રસ્તો શરૂ થયો કે જરાક મીઠી મદમાતી સુગંધથી શ્વાસ તરબતર થઈ ગયા. શિયાળો આ વરસનું પોતાનું કામ આટોપીને જવાની તૈયારીઓ કરતો હોય ત્યારે આંબાઓ પર મ્હોર બેસવાની શરૂઆત થાય. આ મ્હોરની સુગંધ આખાય વાતાવરણને તરબતર કરે, એકાદ બે ક્ષણ નહીં પણ જ્યાં સુધી તેને મરવા એટલે કે ફુલ ખરીને ફળ લાગે ત્યાં સુધી. આસપાસ નજર કરી તો આંબાના વૃક્ષો ફુલોથી મ્હોરી રહ્યા હતા. ફળ આવે ત્યારે તેનો દબદબો કંઇ ઓર હોય છે તો કેરી લાગ્યા પહેલાંની તેની સુંદરતા અને સુગંધ શહેરમાં પૈસા ખર્ચતા પણ મળવા શક્ય નથી. કેટલાક વૃક્ષો પર તો એટલા મ્હોર ખીલ્યા હતા કે પાંદડાઓ પણ થોડો સમય નમ્રભાવે પશ્ચાદભૂમાં રહેવાનું પસંદ કરે છે . ખેડૂતો એ વૃક્ષો જોઇને પછી આકાશ તરફ જોઇ કુદરતનો આભાર વ્યક્ત કરતા જોઇ શકાય છે. તે સમયે તેમની આંખમાં અનોખો આનંદ અને સંતોષ હોય છે.