આમ તો મા પણ સમજતી હતી કે નિશાળમાં બપોરે ખાવાનું મળે છે એટલે બેય છોડીઓનું રાંધવું નથી પડતું ને વળી સરકાર વરસે બે હજાર રૂપિયા આપે એનોય કેટલો ટેકો રહે છે ! પણ તોય આખો દિવસ એનું ચિત્ત ઘરકામ કરતાં એના વ્હાલસોયા દીકરામાં વધારે રહેતું. એટલે જ સવારના પહોરમાં તાડૂકતી, ‘આ રોજ ના’વાનું, રોજ બત્રીસી ઘસવાની ને જાજરૂ જઈને હાથ ધોવાના—આ નવા નવા ચાળા ક્યાંથી શીખી આવે છે !મંછીપાલટીના નળેથી બે દેગડા પાણી નૈ લાવે તાં લગણ ભણવા નૈ જાવા દઉં.’