ઈ.સ. ૧૯૪૨ના અરસાની આ વાત છે જ્યારે બીજા વિશ્વયુદ્ધની તાણમાંથી બહાર આવવા અમેરિકન લોકો મોજ મસ્તીમાં ડૂબી જવા માંગતા હતા. ફ્રેંક સિનાત્રાને ચર્ચિત કરવા તેમના પ્રેસ પ્રતિનિધિ જ્યોર્જ ઈવાન્સે એક કીમીયો અજમાવ્યો. તેણે બાર યુવતીઓને કરારબદ્ધ કરી, એ યુવતીઓને શીખવવામાં આવ્યું કે ફ્રેંકનું ગીત શરૂ થાય કે તરત તેમણે “ઓ ફ્રેંકી, ઓ ફ્રેંકી” બોલીને ચીસો પાડવી અને પાગલોની જેમ શરીરને હલાવતા જાણે ખજાનો મળી ગયો હોય, આનંદની અવધિ આવી ગઈ હોય તેમ દોડાદોડ કરવી, થોડીક ક્ષણો પછી બેભાન થઈ જવાનું નાટક કરવું. ઈવાન્સે પ્રેક્ષકગૃહમાંથી એ બેહોશ બાળાઓને લઈ જવા ઍમ્બ્યુલન્સની પણ વ્યવસ્થા કરી રાખેલી. આ ઘટનાના સમાચાર માટે તેણે ફોટોગ્રાફરોને અને પત્રકારોને પણ અગાઊથી બોલાવી રાખેલા. એ છોકરીઓને આ કામ માટે અગાઊથી પાંચ પાંચ ડોલર આપવામાં આવ્યા અને ત્રણ મહીના તેમને આ માટે રિહર્સલ કરાવવામાં આવ્યું. ન્યૂયોર્કના પેરામાઉંટ થિયેટરમાં ફેંકના પહેલા દિવસનો કાર્યક્રમ પૂરો થતા પહેલા જ ઈવાન્સે ચક્તિ થઈને જોયું તો હકીકતમાં ત્રીસ છોકરીઓ બેહોશ થઈ ગઈ હતી, જ્યારે તેમણે તો ફક્ત બાર યુવતીઓને કરારબદ્ધ કરેલી. અમિતાભ બચ્ચનને સૌમ્યો વંદ્યોપાધ્યાયે આ ઘટના વિશે કહીને તેમની પ્રતિક્રિયા પૂછેલી, તેમણે હસીને કહેલું, ‘કોઈકને પકડીને હીરો તો બનાવી દેવાશે, પણ બસ ત્યાં સુધી જ. કેમેરો શરૂ થતાં જ એ એકલો જ રહી જાય છે. અભિનય તો એણે જ કરવો પડશે.” તેમનું કહેવું હતું કે ગમે તેવા પ્રચારના સાધનો હોય, પણ વ્યક્તિની પ્રતિભા જ તેને પ્રસિદ્ધિના સર્વોચ્ચ શિખર તરફ લઈ જાય છે, ઠાલા પ્રચારના સાધનોથી કાંઈ વળતું નથી.