ચંદ્રના કિરણો એ ઘરના આગળના ભાગને અજવાળી રહ્યાં, અને તે સૂતી હતી ત્યાં પાસેની એક ખુલ્લી તિરાડમાંથી આવતા અજવાસને તેણે કોઈકના પડછાયા દ્વારા અવરોધાતો જોયો. તરત જ મુકાબલો કરવાનો એક અનોખો ઉભરો આવ્યો; અને પેલો ડરીને ભાગી રહ્યો હોય એવા અવાજનો તેને કલ્પિત આભાસ થયો. પણ ત્યાં કૂતરા પર કંઈક જોરથી પ્રહાર થવાને લીધે થતો ધમાકો સાવ સ્પષ્ટ રીતે સંભળાયોઅને પીડાની તીણી, કારમી ચીસ પાડતું; લાંબી ફલાંગો ભરતું એ ત્યાંથી ભાગ્યું. દિવાલમાંની દરેક તિરાડ પર ઘાટ્ટો થતો પડછાયો તેણે હજુ પણ નિહાળ્યો. અવાજો પરથી તેને સમજાયું કે શક્ય એટલી તિરાડોમાંથી એ માણસ અંદર જોવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો; પણ તેને કેટલું દેખાયું તેનો અંદાજ એ કાઢી શકી નહીં. એણે એવા ઘણાં વિકલ્પો વિશે વિચાર્યું કે જેથી એ તેને છેતરી શકે અને તેના મનમાં એ વાત ઠસાવી શકે કે તે એકલી નથી. પણ તેના અવાજને લીધે બાળક ઊઠી જાય એવી શક્યતા હતી, અને અત્યારે તેને એ જ સૌથી મોટી દહેશત હતી, આથી તેણે પ્રાર્થના કરી, ‘ઉઠીશ નહીં દીકરા, રડીશ નહીં!’