જયારે શ્વાસોશ્વાસ ખૂટી જાય, સમય પૂરો થાય, ત્યારે આ બ્રહ્માંડમાં એવી કોઈ શક્તિ નથી કે જે જીવને મરણથી બચાવી શકે. રાજા હોય કે રંક, ભણેલો હોય કે નિરક્ષર, સ્ત્રી હોય કે પુરુષ, મનુષ્ય હોય કે તિર્યંચ, બધાએ એ દેહરૂપી ખોલી ખાલી કરવી જ પડે છે. અન્ય વ્યક્તિના દેહોત્સર્ગના સમાચાર સાંભળીને ખેદ થાય, દિલાસો આપતા અંતરમાં સ્મશાન વૈરાગ્યને અનુભવીએ છીએ પણ સાથોસાથ એમ નથી વિચારતાં કે મૃત્ય મારા માથા ઉપર પણ ભમી રહ્યું છે. જે શરીરમાં હું જીવું છું તે પણ નિશ્ચિત મરવાનું છે જ. જે જન્મે છે તે મરવાનું જ છે, જે ખીલે છે તે કરમાવાનું જ છે, ઉગે છે તે ચોક્કસ આથમવાનું છે. જીવન ટૂંકું છે અને જંજાળ લાંબી છે, જંજાળ ટૂંકી હશે તો સુખરૂપે જિંદગી લાંબી લાગશે.