જીવનમાં જે જે વિરલ વિભૂતિઓને મળવાનું થાય તેમના વિશે તું નોંધ કરી લઈને પુસ્તકો દ્વારા એ માહિતી જગત સુધી પહોંચાડજે.’ મહાત્મા ગાંધીથી માંડીને રાધાકૃષ્ણ, નહેરુજી, ટાગોર, રોમાંરોલાં, રસેલ, આઈન્સ્ટાઈન, રમણ મહર્ષિ, યોગી કૃષ્ણપ્રેમ, જસોદામૈયા જેવી કેટકેટલી વિભૂતિઓ સાથે ઘનિષ્ઠ પરિચયમાં આવવાનું દિલીપકુમાર રોયનું સદ્દભાગ્ય રહ્યું. પેલા સંતની સલાહને યાદ રાખીને તેમણે આ બધી વિભૂતિઓ સાથેના અનુભવને પોતાની ડાયરીમાં સાચવીને રાખ્યો. આવા ગુણગ્રાહી દિલીપકુમાર રોય પોતાના જીવન વિશે લખતાં કહે છે, ‘મારા આધ્યાત્મિક જીવનને ઘાટ આપનાર બે મુખ્ય વિભૂતિઓ એટલે મારા ગુરુ શ્રી અરવિંદ અને પથપ્રદર્શક સમા આત્મિય મિત્ર યોગી કૃષ્ણપ્રેમ.’ હિમાલયના ઊંચા શિખર પર નિર્જન આશ્રમમાં જઈ વસનાર કૃષ્ણપ્રેમને દિલીપકુમારે પોતાની કલમથી લોકો સુધી પહોંચાડ્યા. યશ, કીર્તિ તથા લોકચાહનાથી દૂર ભાગનાર કૃષ્ણપ્રેમને દિલીપકુમારનું આવું વર્તન ન ગમતું. તેઓ પોતાના મિત્રને ઠપકો આપીને વારંવાર કહેતા, ‘ફાડી નાખ મારા આ પત્રો. છાપીશ નહીં. એ બધા પત્રો તું ફાડી નાખ, ફાડી નાખ, ફાડી નાખ.’ અને દિલીપકુમાર રોય પ્રેમથી જવાબ આપતા, ‘તમારા પત્રો ફાડી નાખું ? કેવી ભયંકર વાત ! શ્રી અરવિંદ જેને તમારું સર્વોચ્ચ સર્જન માને છે તેવા તમારા પત્રો તો મારા જીવનની તથા સમાજની મોટી મૂડી છે. હું તેમને કેમ ફાડું ? એ તે કેમ બને ?’ તેઓ સતત પોતાના મિત્ર યોગી કૃષ્ણપ્રેમને લોકપ્રિય બનાવવામાં કાર્યરત રહેતા. અને જ્યારે પણ કૃષ્ણપ્રેમ ઠપકો આપે ત્યારે કહેતા કે મનુષ્યજાતમાં બે પ્રકારના લોકો હોય છે. એક એવા કે જેમને આમ્રકુંજ મળી જાય તો તેમાં જઈને ચૂપચાપ કેરી ખઈ આવે. અને બીજા એવા કે જે પોતે કેરી ખાય તેના કરતાં વધુ લોકોને તે આમ્રકુંજ અને તેની મીઠી કેરી સુધી પહોંચાડવામાં પ્રવૃત્ત રહે. પછી હસીને કહેતા, ‘હું બીજા પ્રકારનો છું.’ વર્ષ 1965માં યોગી કૃષ્ણપ્રેમના દેહવિલય બાદ દિલીપકુમાર રોયે તેમને અંજલિ સ્વરૂપ લખેલ અંગ્રેજી પુસ્તક એટલે ‘યોગી કૃષ્ણપ્રેમ’ (1968). આ પુસ્તકની દ્વિતીય આવૃત્તિ ભારતીય વિદ્યાભવને વર્ષ 1975માં છાપેલી.