માનો કે ના માનો આ બારીમાં કંઇક છે . . સવલી વિચારતી. ઘણી વાર બારી ખોલતાં જો ભુલી જવાયુ હોય તો સવલીને એવો ભાસ પણ થતો કે એને કોઇક બોલાવે છે ! તે સમગ્ર ઘરમાં ફરીને જોઇ લેતી. બધા પોતપોતાના કામમાં મશગુલ હોય, તેને કોઇ ન બોલાવતું હોય ! તોય તેના કાનમાં પડઘા ઉઠતાં “આયા આયને . . . ન્યાં હું ડાટ્યું છ તારુ ? હવે તો કામેય પતી ગ્યું સ ” સવલીને અચરજ થતું. તે પોતાની ટચલી આંગળી કાનમાં નાંખીને જોર જોરથી હલાવતી, “છેને વળી ધાક પડી ગઇ હોય”. અવાજ પડઘાયા જ કરતો એના કાનમાં. સાવ છેલ્લે એ પોતાના રૂમમાં જતી. આખા રૂમમાં દરવાજા સિવાય, પ્રકાશના એક માત્ર સ્રોત સમી, ગલીમાં પડતી બારી બંધ હોય. ઓરડો ભેજ, અંધારા અને સડાની વાસથી ઉભરાઇ રહ્યો હોય. સવલી કમ્મરે હાથ દઇને ચારે તરફ ડર અને કુતુહલપૂર્વક જોઇ રહેતી. અહીં તેને કાનમાં સંભળાતા અવાજો બંધ થઇ જતાં. તે અવશપણે, ધીમા ડગલે બારી પાસે જાય અને હળવેથી બારી ખોલી નાંખે. બારી ખોલતા જ એક સમચોરસ પ્રકાશપૂંજ બારીમાંથી રેલાઇને દરવાજામાંથી પથરાતા અજવાસ સાથે હળવેથી ભળી જાય. સવલીની ભીતર પણ કંઇક આવો જ અજવાસ રેલાતો, પણ તે અજવાસ અંદરને અંદર એકલો જ રહી જતો. તેને હંમેશા લાગતું કે બારીમાંનો સમચોરસ પ્રકાશપૂંજ ઓરડાની અંદરની મૃત:પ્રાય હવાને ઓગાળી રહ્યો છે. સવલી સ્વગત જ બારીને ઉદ્દેશીને બોલતી, “બાઇ . . . તારે આશરે તો જન્મારો કાઢવાની હામ મળે સે, અને તું મને ગમ છ ઇમાં તો મારો સવારથ સે, પણ બાઇ તને હું સવારથ સે તે મને આમ બરક સ ? તને બઉ ચંત્યા રે સે ને મારી ? જો આ દન રાત્યના ઢસરડા કરીને લાગેલો થાક પણ આ તારા અમરતથી જ ઉડે સે. શરીરનો થાક તો બાઇ રાત્યે હુઇ જાઇ, તો હવારે ઉડી જાય, પણ આ મનખાનો થાક તો તારા વગર કોણ ઉતારે ? તારા આ ચોરસ ચાંદરડામાં બેહું ને તો જાણે પાછી હોળ વરહની થઇ ગઇ હોવ ને એવું લાગે “.