મામાસાહેબના શબ્દોમાં વાત આગળ ચાલે છે : ખરી મૂંઝવણ તો સર્વેના યજમાન બનેલા દલિતોની થઈ. મોટા માણસો તેમના વાસમાં પધારે, તેમના માનમાં તેમણે ઝૂંપડાં અને આંગણાં વાળીઝૂડીને સાફ કરેલાં અને આખો વાસ ધજા-તોરણોથી શણગારેલો. ‘મહેમાનોને આવવાનો વખત થયો તેમ તેમના દિલમાં ગભરામણ થવા લાગી. આવા બ્રાહ્મણ–વાણિયા આપણે ઘેર ભલે આવે, પણ આપણાથી કંઈ તેમને અડકાય ? અંદર અંદર ચર્ચા કર્યા પછી હજારો વરસના એ ગુલામોએ ઠરાવ્યું કે ઊંચી વરણના લોક આવે તે પહેલાં બધાએ પોતપોતાના છાપરે ચડી જવું અને ગાંધી મહાત્માનું ભાષણ ત્યાં બેસી સાંભળવું.’ ઠક્કરબાપા પહેલા આવીને વાસમાં ફરવા લાગ્યા. પણ ભંગી આગેવાનો નજરે ન પડ્યા. એમણે ઊંચે નજર કરી તો બધા ભંગીઓને સ્ત્રી-બાળકો સમેત છાપરાં પર ચડેલાં જોઈને ચકિત થઈ ગયા. બાપા હારે તેવા નહોતા. તેમની આંખમાં અમી હતાં. દર્દભરી વાણીમાં તેમણે ભંગીઓને નીચે ઊતરવા અરજ કરી. છેવટે બાપા સફળ થયા અને સભા ચાલી.