દુર્ભાગ્યવશાત એક દિવસ એ મારે ત્યાં મહેમાન બનીને ઊતર્યા. ખાસ્સો એક મહિનો રહે એમ હતું. મેં મારો વીમો ઉતરાવીને ‘વિલ’ બનાવી મૂક્યું. એમણે તો આવ્યા તે દિવસથી જ મારી સંભાળ રાખવા માંડી. મારે કઈ કઈ બાબતમાં શું શું કરવું તે દર્શાવવા માંડ્યું : ‘જો દાતણ, આમ ન ઝાલીએ. કોગળા કરવા તે પાણી ઠેઠ ગળા સુધી લઈ જવું, દાળનો ફડકો ન મારીએ, અંતરાસ જાય ને ઉધરસ આવે. ટોપી જરા આમ નીચી પહેર. મોટા માણસ સાથે આમ બોલીએ ત્યારે લગાર વિનય રાખીએ. દીવો હોલવીએ ત્યારે ફૂંક ન મારીએ, ધુમાડો મોંમાં જાય, ઉધરસ આમ ન ખાવી, છાતીમાં દુખાવો થાય. છીંક આમ ખાવી કે બરાબર ખુલાસો થાય.’ પુષ્કળ ધામ પડતો હોય, હું મજૂરની પેઠે કામ કરતો હોઉં ને શરીરે પરસેવાના રેલા ચાલતા હોય તે વેળા આરામખુરશી પર પડ્યા પડ્યા મારા દરેક કામની ખોડ કાઢવામાં એમને બહુ આનંદ આવતો : ‘અરે ! એમ નહિ ! તું શીખવાનો ક્યારે ? ચાકરી કરે તો ભાખરી પામે. એવો તે કેટલો પરસેવો થઈ ગયો કે લૂછવા ઊભા રહેવું પડે છે ? તારાં હાડકાં જ આખાં છે ! અમે તારા જેવડા હતા ત્યારે આમ પડી રહેતા નહીં.’ કોઈક વખત અર્ધમીંચી આંખે ઊંઘના ઘેનમાં કહેતા : ‘પરિશ્રમ કરવાથી જ ખરો આનંદ મળે છે. કામ કર્યું તેણે કામણ કર્યું. આળસુનું જીવન એળે જાય છે.’ કોઈક વખત દયાવૃત્તિથી હૃદય ઊભરાઈ જતું, ત્યારે એ મને અમુક કાર્ય શી રીતે કરવું તે જાતે બતાવતા; પરંતુ એમની રીત પ્રમાણે મારાથી તે કાર્ય કદી પણ થઈ શક્યું નથી અને નથી થયું તે સારું જ થયું છે, એમ એમણે કરેલાં કાર્યોનું પરિણામ જોતાં કોઈ પણ કહી શકે એમ છે.