હું બવ મોટી બડાઇ મારતો હતો કે મને એમ જલદીથી આંસુ ના આવે. પણ જ્યારે વ્હાલી બહેનની આંખો ભીની થવા લાગે અને એના હોઠ ધ્રુજવા લાગે ત્યારે લગભગ કોઈ ભાઈની આંખો કોરી ના રહે. મારી આંખો મારી બહેનના મેરેજના દિવસે આખો દિવસ લગભગ ભીની જ હતી, ક્યારેક ખુણા ભીના ન દેખાતા હોય પણ હ્રદય તો રડતુ જ હોય. આ જ ભીનાશનો સંબંધ છે. આંસુઓને ટપ ટપ દઇને ન સરકવુ હોય તો પણ સરકવુ પડે છે, કારણ કે જવતલ હોમતી વખતે બહેન સાથે વિતાવેલી ખાટી, મીઠી, તીખી અને કડવી યાદો જેમ પ્રોજેક્ટરથી પડદા પર ફીલ્મ ચાલે એમ આંખોની સામે તરવરતી હોય છે.