કારવારથી અમે થોડા દિવસને માટે સાવંતવાડી ગયા. ત્યાં એક બિલાડી અમારે ત્યાં આવતી. અમે મોડા જમીએ કે વહેલા, જમવાને ટાણે એ હાજર. હું એને ધરાય એટલાં દૂધભાત આપતો. ઘરના લોકોને થયું કે દત્તુનો (મારું બાળપણનું નામ) આ બિલાડીને શોખ બહુ વધી પડ્યો છે; એનો કંઈક ઈલાજ કરવો જોઈએ. એટલે વિષ્ણુએ કે અણ્ણાએ એ બિલાડીનું નામ પાડ્યું, ‘દત્તુચી બાયકો’ (દત્તુની વહુ). એ ઘરમાં આવે એટલે બધાં કહે, ‘જુઓ, દત્તુની વહુ આવી.’ હું એને ખવડાવું એટલે કહે, ‘જુઓ, વહુને કેટલા હેતથી ખવડાવે છે.’ હું શરમાવા લાગ્યો. સીધી નજરે બિલાડી તરફ જોઉં નહીં. જોઉં તો કતરાતી નજરે જ. બિલાડીને બિચારીને શી ખબર ? એ તો જમવા ટાણે મારી જોડે આવીને બેસે – સામે પણ નહીં. હું જો વખતસર એને ભાત ન આપું, તો મારા મોઢા તરફ જોઈને માથું હલાવીને મ્યાઉં મ્યાઉં કરે. લોકો એની પણ મશ્કરી કરે. એટલે બિલાડી તરફ જોયા વગર જ એક કોળિયો એના તરફ હું નાખી દઉં. લોકો એની મશ્કરી કરે. હું ન આપું તો બિલાડી હેરાન કરે એની પણ ચેષ્ટા થાય. બિલાડીને હાંકી કાઢવાનો પ્રયત્ન કરી જોયો, પણ એમાંયે હું ફાવ્યો નહીં. સાચું પૂછો તો તેમ કરવાની મારી હિંમત પણ ચાલતી નહીં.