જોગાનુજોગ એ વખતે હું સરકારી ઑડિટર હતો. (સાહેબ હતો ) ને સુધરાઈઓમાં ઑડિટ કરતો હતો. સુધરાઈમાં મારી બરોબર વગ ચાલે. ને વળી રિટાયર્ડ ચીફ ઑફિસર ( હવે તો સ્વર્ગસ્થ ) ચત્રભુજ દવે કે જે માણસ બેઝિકલી જ ભલા હતાં, એ મારી મદદે આવ્યાં. જૂના રેકૉર્ડ ફેંદાવ્યા. મળ્યું, પણ તકલીફ એ થઈ કે એમાં જન્મેલી પુત્રીનું નામ મુન્ની લખાવ્યું હતું. જયારે એમની પુત્રીનું નામ એમણે રઝિયા પાડ્યું હતું. સર્ટિફિકેટ કેવી રીતે મળે ? પણ ખેર, રસ્તો કાઢયો. એક સોગંદનામું કરાવવામાં આવ્યું. પણ ઉસ્તાદથી તો એ ન થાય, કારણ કે એ પાકિસ્તાની નાગરીક હતા. છેવટે જાણકાર વ્યક્તિ તરીકે મારા પિતાએ કર્યું. એ માન્ય રહ્યું (બલકે રખાયું ) ને રઝિયાનું બર્થ સર્ટિફિકેટ મેળવીને એમના હાથમાં સોંપ્યું. ત્યારે ઉસ્તાદ બંદૂકિયા બોલ્યાં: ‘મૈને આપ કે બેટે કો વાપસ કિયા, આજ આપને મેરી બેટી દિલવા દી.’