ક્રેકોવની આજુબાજુના વિસ્તારોના એવા કેટલાયે યહૂદી વેપારીઓને બેંકર ઓળખતો હતો, જેઓ ચોક્કસ જથ્થામાં માલસામાન મળવાની ખાતરીની સામે નાણાંનું રોકાણ કરવા તૈયાર હતા. ૧૯૪૦ના જુલાઈથી શરૂ કરીને એક વર્ષ સુધી, દર મહિને પચાસ હજાર ઝ્લોટીની રકમના બદલામાં અમુક ચોક્કસ વજનના ઘડા અને તપેલાં પહોંચતા કરવાના સોદા તેમની સાથે થઈ શકે તેમ હતા. વેવેલમાં હેન્સની હાજરીને કારણે, ક્રેકોવના યહૂદીઓ માટે રસોડાનાં વાસણો, રોકડ રકમ કરતાં વધારે સુરક્ષિત અને સરળતાથી નિકાલ કરી શકાય તેવી જણસ ગણાતાં હતાં. આ આખાયે સોદામાં સામેલ ઓસ્કરે, પેલા રોકાણકારોએ, કે એક વચેટિયા તરીકે બેન્કરે, કોઈ જ પ્રકારનું લખાણ કર્યું ન હતું, એક સાદી નોંધ પણ નહીં! એટલે પૂર્ણ કક્ષાના કોન્ટ્રાક્ટ કરવાનો તો કોઈ અર્થ જ ન હતો અને એવા કોન્ટ્રાક્ટને લાગુ કરી શકાય તેમ પણ ન હતા! અહીં કોઈને કોઈ પ્રકારની ફરજ પાડી શકાય તેમ હતું નહીં. રોકાણકારોનો બધો જ મદાર બેન્કરના એ અભિપ્રાય પર જ હતો, કે “એનેમલના વાસણોનો આ જર્મન ઉત્પાદક એકદમ વિશ્વાસુ માણસ છે!”