ત્યારે મારી ઑફિસ સાન્તાક્રુઝમાં હતી. ગુલાબદાસભાઈનું ઘર વિલેપાર્લેમાં સાવ નજીક. અગાઉથી ટેલિફોન ઉપર નક્કી કરીને અવારનવાર સાંજના સમયે હું એમની પાસે જતો. એકવાર એમના વાળુના સમય સુધી અમે વાતો કરતા બેસી રહ્યા. સુમનબહેને ડાઈનિંગ ટેબલ ઉપર થાળી પીરસી. થાળીમાં મુખ્ય વાનગી હાંડવો હતી. એક ડિશમાં મનેય હાંડવો આપ્યો ત્યારે મેં પ્રસન્નતાથી કહેલું – ‘હાંડવો તો મારીય પ્રિય વાનગી છે.’ બસ, આ પછી સુમનબહેન જ્યારે પણ હાંડવો બનાવે ત્યારે એમનો આગોતરો ફોન આવી જાય… ‘આજે હાંડવો બનાવવાનો છે, તમે આવી જજો.’ એકવાર મેં ગુલાબદાસભાઈને કહ્યું : ‘મારી સાથેના સમયમાં તમને ઉમાશંકર કે મેઘાણીભાઈ જેવો આનંદ ભલે ન આવે પણ મને તો તમારી સાથે બેસવામાં એક મોટો લાભ થાય છે.’ ત્યારે એમણે પૂછેલું, ‘એ લાભ વળી શું ?’ એના જવાબમાં મેં ઠાવકાઈથી કહી દીધેલું : ‘તમારી સાથે ગાળેલા દર કલાકે તમે એક બેવાર તો મને અચૂક યાદ આપો છો કે હું હજુ જુવાન છું….’ (આનું કારણ એ હતું કે ગુલાબદાસભાઈ મારા કરતા લગભગ ત્રીસેક વરસ મોટા હતા.) હું કંઈક હતાશાસૂચક બોલું તો ગુલાબદાસભાઈ કહે – ‘અરે ! તમે તો હજુ જુવાન છો.’ છેલ્લે છેલ્લે ગુલાબદાસભાઈ પાર્લા છોડીને પૂના એમના પુત્ર વિજયના ઘરે રહેવા ગયા ત્યારે ગયા વર્ષે જ હું અને ડૉ. મોહનભાઈ પટેલ એમને મળવા ગયા હતા. ત્યારેય એમણે કંઈક વાતના અનુસંધાને મારા ખભે હાથ મૂકીને હસતાં હસતાં કહેલું : ‘મને 95 થયા અને તમને તો માત્ર 68. તમે તો હજુ જુવાન કહેવાઓ.’ (સાતમો દાયકો પૂરો થવા આવ્યો હોય ત્યારે જુવાન કહેવડાવવું કોને ન ગમે ?)