પીઠ પર એટલો જોરદાર ધબ્બો વાગ્યો કે હું જાણે ધનુષ્યની તણાયેલી કમાન જેવી થઈ ગઈ ! પડતાં પડતાં બચી. હાથમાંથી શોપિંગની થેલી પણ પડી ગઈ. મોંમાંથી ‘ઓ મા !’ નીકળી ગયું. હમણાં એકની પાછળ બીજો આઘાત પણ આવશે, એવા ભયથી હૈયું ફફડવા લાગ્યું. ત્રણ-ચાર સેકંડ ગઈ, પણ એવું કંઈ બન્યું નહિ. પણ તરત મારા બંને ખભે બે હાથ મંડાયા, ને ધ્રૂજી ગઈ. હૃદય ધક્‍ ધક્‍ કરવા લાગ્યું. હાથ મૂકતાની સાથે બંગડીઓનો રણકાર સંભળાયો. કોણ છે આ, આવી બદમાશી કરનારું ? શું હશે એનો ઈરાદો ? ગળામાંથી ચેન તો નથી ખેંચવીને ? હવે તો સ્ત્રી-ગુનેગારો પણ આવાં કરતબો કરે છે, એટલે મારા મનમાં એવી જ શંકા જન્મી. મેં ચેન પર હાથ મૂકીન ચેન સજ્જડ પકડી રાખી. ને અવળા ફરીને જોવાની એકદમ હિંમત ન થવાથી ડોક સહેજ ફેરવીને ત્રાંસી આંખે, પાછળ કોણ છે, એ જોવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ત્યાં તો ખભા પર મૂકાયેલા બે બળુકા હાથોએ ફેરફૂંદડીની જેમ મને અવળી ફેરવી નાખી. હવે ધબ્બો મારનાર વ્યક્તિ મારી સામે હતી. એક ત્રીસ-બત્રીસની રૂપાળી પ્રૌઢા.