ફિલ્મમેકર્સને કદાચ લાગ્યું હશે કે બહુ મગજ વાપરીને સ્ટોરી લખીશું તો લોકોને કદાચ સમજમાં નહીં આવે એથી એ લોકોએ લૉજિકને જ તડીપાર કરી દીધું, એટલે જ આખી ફિલ્મમાં સતત એવું બધું બનતું રહે છે જે ખોપડીની ઝોંપડીમાં ઊતરે જ નહીં. જેમ કે ફિલ્મમાં કોહિનૂર હીરો તો જાણે કરિયાણાની દુકાનમાંથી નૂડલ્સનાં બે પૅકેટ લેવાનાં હોય એ રીતે ફટાફટ ચોરાઈ જાય. કોહિનૂર હીરો પણ બગસરાના દાગીના વેચતી દુકાનમાંથી લીધો હોય એવો સોપારી કરતાં પણ નાનો (ફિલ્મમેકર્સે ઓરિજિનલ કોહિનૂર જોયો જ નહીં હોય?). હૃતિક ગમે ત્યાંથી કૂદે પણ તેને કશું ન થાય. અરે એ પાંચેક માળના બિલ્ડિંગ પરથી કૂદે, પગ ભાંગે અને બીજા જ સીનમાં પ્રભુ દેવાને લઘુતાગ્રંથિ થઈ જાય એવો ડાન્સ પણ કરવા માંડે. પોતાના પેટમાંથી બંદૂકની ગોળી ગબ્બર સિંહ તમાકુની પોટલી ખિસ્સામાંથી કાઢતો હોય એટલી આસાનીથી કાઢી લે છે. કૅટરિના આટલી મોટી થયા પછીયે બાથરૂમનો દરવાજો ખુલ્લો રાખીને નહાય, બોલો. આવું તો ઘણુંય છે ફિલ્મમાં.