પરમ તત્વને આપણે પરમાત્મા, ઇશ્વર, ભગવાન ,ગોડ વગેરે નામથી ઓળખીએ છીએ ,આ આખી સ્રુષ્ટિ  એકજ પરમ તત્વની બનેલી છે, અને પરમાત્મા એક જ છે, આ રીતે જોતા જગત એ પરમાત્મા કરતા અલગ નથી, પણ  તેનો જ  પોતાનો આવીર્ભાવ જ છે ,અને આવીર્ભાવ થાય છે, કારણકે તેવી પરમાત્માની જ ઇચ્છા છે, તેવો સંકલ્પ પહેલેથી જ તેનામા પડેલો છે, તેથી તે પોતાનો જ આવીર્ભાવ કરે છે, કારણ કે તેમા તેને આનંદ આવે છે,એટલે કે  આખી પ્રક્રુતિ નિરંતર આનંદમા જ હોય છે, નદી,પક્ષી,જાડ કદિ દુખી જોયા,પરમાત્મા  કોઇ પણ વ્યક્તીને પદાર્થની લહાણી કરતા જ નથી, કે કોઇ માગણી  સતોષતા જ નથી સતોષે છે, તેવા ભ્રમમાથી મુક્ત થાવ,તેમ જ તેઓ  સુખ દુખમા ભાગીદાર થતા જ નથી,કે કોઇ પણને  કોઇપણ રીતે પરિસ્થીતીમા સુખી કે દુખી પણ કરતાજ નથી, કે કોઇ ને કદી પણ ગમે તેવી પરીસ્થીતીમા માણસ મુકાયો  હોયતો પણ  તેને કદી  પણ પરેશાન કરતા જ નથી, એવા આત્મ વિશ્વાસ અને આત્મ શ્રધ્ધા સાથે જીવો,અને ભ્રમમાથી મુક્ત થઈને વિહરો,માણસને પરમાત્માએ પુર્ણ સ્વતંત્રતા આપેલ છે,માટે  આપણે અહંકાર રહીત થઈ  પ્રજ્ઞા મા સ્થિર થઈને જીવવાની આપણી ફરજ બને છે, જો આ ફરજ ચુકીએ છીએ ,ત્યારે જ તનાવમા હોઈએ છીએ, તેમા આપણો જ દોષ  છે,આપણે ફરજ ચુક્યા છીએ, માટે તનાવ આવી પડેલ છે, અહંકાર બધાજ દુર્ગુણોનો રાજા છે,રાજા જ બધાને હેરાન કરે છે,જીવનમા ,સુખ દુખ એ માણસના મનનુ જ કારણ હોય છે અને અજ્ઞાનનુ  જ કારણ છે,અજ્ઞાન એ આપણે ઉભુ કરીને સ્વીકારેલ છે,આપણને  પરમાત્મા તરફથી મળેલ નથી, આપણા મુળ સ્વભાવમા અજ્ઞાન નથી,કે અહંકાર નથી, માટે આનાથી મુક્ત થઈ  પ્રજ્ઞામા સ્થીર થાવ ત્યા આનંદ જ છે, જે મુળમા  નથી, બહારથી  સ્વીકારેલ છે, તેનાથી મુક્ટ થઈ શકાય છે,જો મુળમા હોયતો નિવ્રુત થૈ શકય જ નહી , તે સત્ય હકીકત છે, એ પ્રથમ શુધ્ધ મન અને બુધ્ધીથી જાણો, અને તે આત્મ વિશ્વાસ અને આત્મશ્રધ્ધા સાથે ભ્રમથી મુક્ત થઈને જીવો, દુખ,ચિંતા એ આપણા અજ્ઞાન રુપી આચરણ અને વ્યવહારોનુ જ કારણ હોય છે.