માણસ ગમે તેટલો શક્તિશાળી હોય, શ્રીમંત હોય, વગદાર હોય છતાં ક્યારેક અને ક્યાંક તો એને શિરે કોઈનું ઋણ ચઢતું જ હોય છે. આવા ઋણથી ગભરાવાની જરૂર નથી. તમારે કોઈનું કામ પડ્યું તો તેમાં કશી નાનપ અનુભવવાની જરૂર નથી. માણસને માણસનો ખપ પડે છે. એકલો માણસ જિંદગીનો આનંદ લૂંટી શકતો નથી. તમે ખૂબ ધનવાન છો, સુખી છો, કશાની કમી નથી અને છતાં તમારે દીકરા-દીકરીનાં ધામધૂમથી લગ્ન કરવા હશે, આ મંગળ પ્રસંગને આનંદનો ઉત્સવ બનાવવો હશે, આ સમારંભની શોભા વધારવી હશે તો બીજા માણસોની પણ જરૂર પડવાની! બીજાઓની હાજરી વિના, બીજાઓના સાથ-સહકાર વિના જિંદગીની કોઈ મજા માણી શકાતી જ નથી. સારેમાઠે પ્રસંગે કોઈ તમારે ત્યાં આવે છે તેમાં પણ તે તમારી ઉપર એક નાનકડું અહેસાન કરે છે. તમે તેવા જ પ્રસંગે તેને ત્યાં ઉપસ્થિત થઈને એ હિસાબ પૂરો કરો છો, પણ કોઈ માણસ એકલો એકલો ઉજાણી કરી શકતો નથી કે એકલો એકલો શોક પણ પી શકતો નથી.