આજ કાલ ભારતમાં કીડીના રાફડા કરતાં પણ વધુ ઝડપથી સાધુ સંતોના રાફડા ફાટી નીકળતાં દેખાય છે.એટલું જ નહીં પણ ભારતીઓનો પીછો પકડી હવેતો દુનિયાના દરેક દેશના દરેક શહેરમાં પણ આ રાફડા ફાટી નીકળતાં દેખાય છે. શું કથા વાર્તા સાંભળવાથી જ આપણે ધર્મિષ્ઠ થઇ શકીએ ? વળી આ માટે આવી કથાઓ સાંભળવા જન મેદનીના એથી પણ મોટા રાફડા બધે જ દેખાય છે. આ જન સમુહ કથા સાંભળે તેનો મને વાંધો નથી નથી.પરંતુ આ માનવ મેદની જેટલો સમય (man hours ) તેને માટે ફાળવે છે તેનો દશમો ભાગ પણ જો દેશના અશિક્ષીતોને શિક્ષણ આપવામાં કે રસ્તા શેરીઅમાં થતી ગંદકી દૂર કરવામાં ગાળે યાતો કેવળ પોતાના આંગણા સ્વચ્છ રાખવામાં ગાળે તો દેશનો ઉદ્ધાર જલદી થાય એમ હું માનું છું. વળી જે લોકો કથા વાર્તામાં સમય નથી બગાડતા તે બધા બોલીવુુડની અસરમાં આવી ધનના ઢગલા ભેગા કરવામાં પડયા છે.આજના મા બાપ પોતાના નાના લાળકોને ભણતરને ભોગે પણ “સારેગમપ” ” લીટલ ચેપ્સ” અને “ડાન્સ ઇન્ડિયા ડાન્સમાં” જેવા પ્રોગ્રામોમાં ભાગ લેવા પ્રોત્સાહન આપી રહયાં છે. હોલીવુડની નકલ કરતાં બોલીવુડની અસર આ બાળકો ઉપર કેવી પડશે તે અંગે વિચાર કરવો જરુરી છે એમ હું માનુ છું. ભારતાના દરેક પ્રાંતની ભાષામાં આજે અંગ્રેજીનો પગ પેસારો કરાવવામાં બોલીવુડ નો ફાળો સૌથી મોટો છે. બાળકો સંગીત નૃત્ય જેવી કળા શીખે તે આવશ્યકતો છે જ પરંતુ ભણતરને ભોગે તો નહીં જ.