એનામાં વિવિધતા નથી એમ તો કોઈથી ન કહેવાય. એણે સન્યાસ લીધો છતાં શૃંગાર ગાયો. એણે તપસ્વિની થઈને રસિકતા પોષી. વિરાગિની છતાં રાગ-પ્રેમની ધૂન એણે જગાવી. સંસાર છોડ્યો છતાં સંસારીના સર્વ ભાવોથી એણે ગિરધરલાલને ગાયો અને આ બધાં પરસ્પર વિરોધાભાસી મિશ્રણોએ એની કવિતામાં એક જુદો જ રસ અને પ્રફુલ્લતા આણ્યાં છે. મીરાંની કવિતામાં વિશાળતા નથી એ દોષ એના જ્ઞાનની સાંકડી સીમાઓને લીધે આવ્યો છે. એના હ્રદયનો નથી. હ્રદયે એના ભાવોમાં પ્રબળતા આણી, સામે એની દિશાઓને મર્યાદિત કરી. મીરાં જ્ઞાની નથી, જ્ઞાની હોવાનો એનો દાવો પણ નથી, આંતરપ્રેરણાથી જદે એટલું જ્ઞાન એને સ્વયંભૂ સ્ફૂર્યું છે. મીરાં એટલે ડહાપણ નહીં, એ તો માત્ર ઉર્મિઓની પરંપરા.