તેને ગઈકાલે નવનીતલાલે કરેલી વાત યાદ આવી ગઈ. કહેતાં હતા કે રમેશ માટે તેઓ ઘણા વખતથી કન્યા શોધતા હતા તેમાં ગયા અઠવાડિયે જોયેલી એક છોકરી તેમને પસંદ આવી હતી. લગભગ પલ્લવી કે એવું કશુંક નામ બોલ્યાં હતાં નવનીતલાલ. એ કૉલેજના છેલ્લા વરસમાં ભણતી હતી. કોણ જાણે કેમ પણ એ વાત સાંભળી સુલભાને પેટમાં ભાર જેવું લાગવા માંડ્યું હતું. ખાલી પેટનો ભાર. જિતેશ સાથેના પોતાના બે વરસના લગ્નજીવન પછી એણે જ્યારે છૂટાછેડા લીધા ત્યારે એ વાતની ધરપત હતી કે તેના પેટે એકેય સંતાન નહોતું. એ પિયર પાછી આવી ત્યારે વિધવા મા એ એ જ દિવસે ઝીણી આંખ કરીને પૂછી પણ લીધું હતું કે…. પણ ક્યાંથી હોય ? છેલ્લા છ મહિનાથી તો તેણે જિતેશને ક્યાં….! આજે છૂટાછેડા લીધાના પાંચ વરસ પછી તેને લાગ્યું હતું કે એકાદ સંતાન હોત તો સારું થાત ! પતિ વગરની સ્ત્રીની એકલતા કરતાં સંતાન વગરની સ્ત્રીની એકલતા જરાક વધુ ઘટ્ટ હોય છે. એને જિતેશ યાદ આવી ગયો. વિધવા મા એ પોતાની યુવાનીનો ભોગ આપી જેને ઉછેરી હતી એવી એકની એક દીકરી સુલભા માટે માએ જ્યારે જિતેશને પસંદ કર્યો ત્યારે….