બસમાંથી ઊતરતાં જ અમને અમારો બેઝ કેમ્પ દેખાયો, પહાડના ઢોળાવ પર બાંધેલા ઘણા બધા મોટા-મોટા ટેન્ટ અને એક સૌથી મોટો અને બધી બાજુથી ખુલ્લો ટેન્ટ. પાકું બાંધકામ કરેલી ફક્ત ત્રણ જ જગ્યા, રસોડું અને લેડીઝ-જેન્ટ્સ ટોઇલેટ-બાથરૂમ. પહાડના એક લેયરથી બીજા લેયર સુધી ચડવા માટે કામચલાઉ રીતે ચૂનાથી રંગેલા નાના-મોટા પથ્થરોને ગોઠવીને બનાવેલાં પગથિયાં. બેઝ કેમ્પનો દેખાવ પોલીસ કે મિલિટરી કેમ્પ જેવો લાગી રહ્યો હતો, પણ આગળ જતાં ખબર પડી કે અહીંના નીતિ-નિયમો પણ મિલિટરી જેવા જ હતા. સૌથી પહેલાં અમારી એટેન્ડેન્સ રજિસ્ટર કરાવી અમને અમારા ટેન્ટ ફાળવવામાં આવ્યા. એક ટેન્ટની કેપેસિટી 10 લોકોની અને બોય્ઝ/ગર્લ્સના ટેન્ટ અલગ-અલગ. કેમ્પ લીડર દ્વારા અમને સૌથી પહેલી સૂચના એ મળી કે સામાન મૂકીને ફટાફટ એક્ટિવિટી એરિયામાં ગરમ-ગરમ ચા-નાસ્તો કરવા આવી જવું. ત્યાર પછી અમને અમારા બ્લેન્કેટ, સ્લીપિંગ બેગ અને રકસક આપવામાં આવ્યા. રકસક એટલે ટ્રાવેલિંગ અને ટ્રેકિંગમાં ઉપયોગમાં લઈ શકાય એવી ખાસ પ્રકારની બનાવટની શોલ્ડરબેગ, જેમાં ઘણાં બધાં નાનાં-મોટાં ખાનાં હોય છે, જે ટ્રેકિંગ માટે વધારે અનુકૂળ ગણાય છે. લગભગ સાંજે 7 વાગ્યે અમારું ડિનર રેડી હતું. આમ પણ હિમાલય પ્રદેશમાં દિવસ વહેલો ઊગે છે અને રાત પણ વહેલી પડે છે, અને ટ્રેકિંગના નિયમોનુસાર બ્રેકફાસ્ટ, લંચ અને ડિનર માટે ચોક્કસ સમય ફાળવેલો હોય છે અને એ સમય પ્રમાણે જ આપણે અનુસરવું પડે છે. ખાવા-પીવાની દરેક વસ્તુ અમને કેમ્પ તરફથી મળી રહેતી હતી, પણ જમવાનાં વાસણ અમારે અમારા જ વાપરવાનાં હતાં અને સાફ પણ અમારે જ કરવાનાં હતાં, આવી ખબર પડતાં જ બધાના હાંજા ગગડી ગયા, કારણ કે પાણી અતિશય ઠંડું હતું, એટલું કે જો પાણી હાથ પર પડે તો હાથ સુન્ન પડી જાય. સદ્​ભાગ્યે અમને વાસણ સાફ કરવા માટે ગરમ પાણી આપવામાં આવ્યું અને જાણે અમને ભગવાન મળી ગયા.