ધીરે ધીરે કરતાં જેમ ફળિયાના કૂવાનાં પાણી ઊંડાં ઊતરતાં ગયાં એમ જ કાકુભાનું ઘર ઘસાતું ગયેલું. એક પછી એક બધું પગ કરી જવા લાગ્યું. છેલ્લે એક વાડી ને આ ડેલીબંધ મકાન બચેલાં. દીકરીઓને તો ગમેતેમ કરીને વળાવી દેવાય, પણ પછી શું ? કાકુભાથી કંઈ મજૂરી તો થાય એમ નહોતી. મજૂરી માટે શરીર અને આબરૂ એકેય રજા આપે નહીં ! બેય માણસ અંદરથી કોચવાતાં જાય ને મારગ ફંફોસતાં રહે..... આવી પીડા કહેવીય કોને ? જ્યાં વાત નાંખો ત્યાં ઉકેલ આવવાને ઠેકાણે હાંસી થાય ! નંદાબાના સાસરેથી કહેણ ઉપર કહેણ આવે ને કાકુભાની હરફર વધી જાય. અમથા અમથા વલોવાયા કરે.... બેય દીકરીઓ અને મામીસાહેબ ખોખારા ઉપરથી કાકુભાની પરિસ્થિતિ વરતી જાય. એકબીજાંને સહુ લાચાર નજરે જોયાં કરે...