મેં કહ્યું એ પ્રમાણે હું સારી રીતે જાણતો હતો કે, એ વૃદ્ધ અત્યારે કેવી વેદના અનુભવી રહ્યા હશે! આથી, ઘડીક તેમની દયા આવવા છતાં મારું હૃદય મલકી રહ્યું હતું. મને ખબર હતી કે શરૂઆતમાં જરીક અવાજ થયો અને જ્યારે તેઓ પથારીમાં જરીક હત્યા, ત્યારથી તે જાગતા જ હતા. તેમનો ડર વધતો જ જતો હતો. પોતાનો ભય નિરર્થક છે એવું મન મનાવવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન તેઓ કરી રહ્યા હતા! તે પોતાની જાતને કહી રહ્યા હતા કે, ‘એ બીજું કોઈ નહોતું, બસ ચીમનીમાં હવા ભરાવાથી અવાજ આવ્યો હશે. કદાચ કોઈ ઉદર પસાર થયો હશે કે પછી કેવળ, કોઈ તમારાનો અવાજ હશે – જે ચીંચી કરી રહ્યું હશે.’ હા, આવાં અનુમાનોથી તેઓ પોતાની જાત સાથે સમાધાન કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા, પણ બધાં જ કારણો. નિરર્થક હતાં – સાવ વ્યર્થ અને પોકળ, કારણ કે મોતનો કાળો પડછાયો સાવ નજીક પહોંચીને તેમનો ભરડો લઈ રહ્યો હતો અને આ જ અજ્ઞાત પડછાયો તેમની અતિ ભયાનક વેદનાનું કારણ હતો. જોકે મારું માથું પોતાના ઓરડામાં હોવાનું તેમણે જોયું કે અનુભવ્યું ન હતું.