ચા પીવાની સામાન્ય ઇચ્છા તો મને હંમેશ જ રહે છે. પરંતુ હૃદયના ઊંડા ઊંડાણમાંથી ‘ચા’! ‘ચા!’નો પોકાર ન ઊઠે ત્યાં સુધી, પૈસા ખર્ચીને રેસ્ટોરાંમાં ચા પીવા, હું બનતાં સુધી જતો નથી. પંદર-વીસ મિનિટ પૂર્વે જ ચાનો સંયોગ થયેલો હોવાથી હૃદયમાંથી ચાનો પોકાર ઊઠવાની હજી કંઈક-અર્ધા કલાક જેટલી વાર હતી છતાં આ પ્રસંગે હું એવા પોકારની વાટ જોયા વગર, ખોટી બે-આની ચલાવવા માટે આનો ખરચી નાખી, મને કદી નહિ મળેલો એવો વ્યવહારકુશળતાનો યશ મેળવવાની મહત્વાકાંક્ષાથી, એક રેસ્ટોરાંમાં દાખલ થયો. એકલી બે-આની પકડાઈ જવાનો સંભવ વધારે એમ લાગવાથી, મેં સાવચેતી વાપરી ચારેક આના જેટલો ખરચ કરવો એમ ધારી, ચા ઉપરાંત બીજું કંઈ પણ મંગાવ્યું. ચા પૂરી કરી હું પૈસા આપવા ગલ્લા પાસે ગયો. ‘ચાર આના લો,’ વેઈટરે બૂમ પાડી. પૈસા લેવા માટે ગલ્લા પાસે ઊભેલા પુરુષની આંખો ઘણી નબળી હોય એમ મને લાગ્યું અને ‘એ ઉપકાર ગણી ઇશ્વરનો’ હું હરખાયો.