ચોતરફ ઉજ્જડ એવા પ્રદેશમાંથી પસાર થતી રેલ્વેલાઈનના પાટાઓ વચ્ચે બન્ને હાથ પહોળા કરીને તે ઉભો હતો. ક્ષિતિજ પર ઉડતી ધુમ્રસેરો ટ્રેનના આવવાની ચાડી ખાતી હતી. જોતજોતામાં તો એ નિર્જન નિ:શબ્દને ચીરતી વ્હીસલ પણ સંભળાવા લાગી. તે મક્કમ, અડગ, સ્થિર ઉભો હતો. બસ હવે, સેકંડોની જ વાર હતી. ટ્રેનની ચિચિયારીઓ પાડતી વ્હીસલ ક્યારે અલાર્મ-રીંગમાં ફેરવાઈ ગઈ, ખબર જ ના રહી. તૂટેલા સ્વપ્નની કરચ ભરેલી આંખો ખોલી તેણે હાથ લંબાવી મોબાઈલમાં વાગતું અલાર્મ બંધ કર્યું અને તારીખ જોઈ. ૨૬મી? તે સફાળો બેઠો થઈ ગયો. જેની સમક્ષ તેણે મુકેલા પ્રેમના પ્રસ્તાવનો આજે નિર્ણાયક દિવસ હતો. આજે જેનીએ તેને મેટ્રો રોડસાઈડ રેસ્ટોરામાં ૧૧ વાગે બોલાવ્યો હતો. તે ઝડપથી ઉભો થયો, રોજીંદા પ્રાત:કર્મથી પરવારી સુટ-બુટ-ટાઈમાં સજ્જ થઈ બે ઘડી અરીસા સામે ઉભો રહ્યો અને હાથમાં લાલ ગુલાબ પકડીને રાહ જોતી જેનીના મધુરા સ્વપ્નો જોતાંજોતાં તેણે અરીસાને વિજયસૂચક સંજ્ઞા બતાવીને આંગળી જમણા ગાલે અડકાડી અને ઘરની બહાર નીકળી ગયો. ઉતાવળા ડગલે ચાલીને તે નજીકના મેટ્રો સ્ટેશને પહોંચ્યો અને ટ્રેનના આવવાની રાહ જોતો પ્લેટફોર્મ પર ઉભો રહ્યો. તેની ટ્રેન આવવાની તૈયારી હતી. વહેલી સવારના દુ:સ્વપ્ને તેના મગજને ચકરાવે ચડાવ્યું હતું. ફરી એજ ક્ષિતિજ પર દેખાતી ધુમ્રસેરો, ચિચિયારીઓ પાડતી વ્હીસલ અને તેના પહોળા થયેલા હાથ અને ધસમસતી આવતી ટ્રેન…તેને ખબર ન રહી ક્યારે તેણે પાટાની બહાર જવા પગલું ભર્યું અને ક્યારે તે સીધો તેની જ ટ્રેનની સામે પાટા પર પડ્યો!!