માલવના અવાજના રણકાથી જશોદાબેન થોડાં ચમકી ગયાં. માલવના ચહેરા અને આંખોના ભાવ પરથી અને ‘ઉપર જવાના’ શબ્દો સાંભળી જશોદાબેન જાણે કે માલવનો ઈરાદો કળી ગયાં. એક જ ક્ષણમાં આઘાત પચાવીને જશોદાબેન વિચારી રહ્યાં: બિચારો માલવ પણ શું કરે? એક તો ધંધો બરાબર ચાલે નહિ, વળી શહેરના ખર્ચા, એમાં મારી દવાનો ખરચ અને પાછી પથારીવશ મા ની સેવા પણ કરવાની.. બિચારો કેટલું કરે… અને મારી તો જિંદગી આમેય પુરી થઇ ગઈ છે… હવે મારે વધારે જીવીને ય શું કરવું છે… હરી હરી… જે થાય છે તે સારા માટે… દીકરો સુખી થતો હોય તો ભલે એમ થાય… જશોદાબેને મન વાળી લીધું.