ટૂંકી વાર્તા હું એક બેઠકે લખી નાખું છું. કોઈ આવે અને ખલેલ પાડે તો એ બીજી બેઠક ઉપર જાય. પરંતુ હું લખતો હોઉં છું ત્યારે કોઈ ખલેલ પાડે તો પણ એને મચક બનતાં લગી નથી આપતો. ખાસ અગત્યનું કામ ન હોય તો ખલેલ પાડનારને હું તરત વિદાય કરી દઉં છું. લખતી વખતે મને કોઈ ખલેલ કરે તે પસંદ નથી અને પ્રભુકૃપા કહો કે જે દિવસે હું લખતો નથી ત્યારે ખલેલ કરવાના જેટલા પ્રસંગો બને છે તેથી ઘણા અલ્પ પ્રમાણમાં લખતો હોઉં છું ત્યારે બને છે. આપણે ત્યાં સમય આગળથી નક્કી કરીને મળવા જવાનો રિવાજ નથી, જનારને માટે અવિવેક ગણાતો નથી અને ના પાડીને અવિવેક કરી શકાતો નથી, એ સંજોગોમાં આવી ખલેલ ઓછી પહોંચે એ પણ ઓછી પ્રભુકૃપા ન ગણાય. જો કે નિક્ટના પરિચિતો જાણતા હોય છે કે હું સવારમાં લખતો હોઉં છું એટલે એ તો એ સમયે ખલેલ કરતા નથી અને કોઈ સમય માગે તો હું ‘સવારમાં તો નહિ’ એમ કહી રાખું છું.