પ્રવાસ અને વાંચન એમના શોખ હતા. પ્રવાસનો શોખ એમની અનુકૂળતા અને ઈચ્છાનુસાર સંતોષાતો રહેતો, જ્યારે વાંચનનો શોખ એમની માતૃભાષાના સીમાડામાં જ બંધાયેલો રહેતો. માત્ર બંગાળી ભાષા જ જાણતા હોવાને કારણે વિદેશી સાહિત્યનો પણ બંગાળી અનુવાદ દ્વારા જ આસ્વાદ પામતાં. વિશાળ વાંચને એમને એક સત્યની પ્રતીતિ કરાવી કે, ‘દેશકાળ, પાત્રો વગેરે ભલે ભિન્ન હોય તોયે બધા માણસ અંદરથી તો સરખા જ છે.’ માનવીના આ પ્રકારના નિરીક્ષણે જ એમની માનવતત્વ પ્રત્યેની શ્રદ્ધાને સંકોર્યા કરી છે. ઈ.સ. 1955માં આશાપૂર્ણાદેવીનું અવસાન થયું ત્યાં સુધીમાં એમની 180 નવલકથાઓ, હજાર ઉપરાંત વાર્તાઓ અને સોળ બાળસાહિત્યની પુસ્તિકાઓ પ્રગટ થઈ હતી. ગ્રંથસંખ્યાની દષ્ટિએ સાંપ્રત સમયમાં તેઓ સર્વોચ્ચ સ્થાને બિરાજે છે. એમની મહત્વની ઉલ્લેખનીય કૃતિઓ છે ‘અગ્નિપરીક્ષા’, ‘પ્રથમ પ્રતિશ્રુતિ’, ‘સુવર્ણલતા’, ‘બકુલકથા’, ‘કખન કે દિન કખન એ રાત’, ‘દૂરેર જાનાલા’, ‘અસ્તિત્વ’, ‘શેષરાય’, ‘તિનતરંગ’, ‘જીવનસાદ’ વગેરે. અંગત જીવનમાં સદાય એક નિષ્ઠાવાન નારીની ભૂમિકા ભજવનાર આશાપૂર્ણાદેવી એ એમની કૃતિમાં નારીની સમસ્યાનું જીવંત ચિત્રણ કર્યું છે. કથાવસ્તુના નૂતન પ્રયોગો અને કથા-આલેખનની વિશિષ્ટ રીતિથી તેઓ સામાન્ય માનવીથી માંડીને બૌદ્ધિકો સુધી સર્વને આકર્ષી શક્યા છે. એમની નવલકથાનો ઘણી ભારતીય ભાષાઓમાં અનુવાદ થયો છે.