ને વિલાયેલ ચહેરે તેઓ પણ પોત પોતાના ઘરે જતા રહ્યા. ગામનું જીવન સાદું ને સરળ. ગામમાં સાત આઠ દુકાનને એમાં એક વાળંદની દુકાન. ખેતી અને સમાન્ય વેપાર પર ગામલોકોનું ગુજરાન ચાલતું હતું. સંતોષ અને સંયમમાં રહીને જીવન જીવતા હતા. મનીષના બાપુજી નાના મોટા મકાન બનાવવાનો ધંધો કરતા. કોઈએ શહેરમાં જઈ ધંધો વિકસવાની સલાહ આપી એથી તેઓ એ ગામ છોડવાનું નક્કી કર્યું હતું. નાનજીભાઈ ખૂબ ધગશથી કામ કરતા અને ખંતીલા હતા. ગામમાં બધા તેમને માનથી બોલાવતા. ગામલોકોને જયારે ખબર પડી ત્યારે બધાએ તેમને વિનવી જોયા.