બંનેનાં મનની ઈચ્છા તો પૂરી થઈ ગઈ, પણ બંને ભારે મુશ્કેલીમાં મુકાઈ ગયા. સુશીલની ઈચ્છા આ હતી કે બાપુ જેવો મોટો થઈને સ્વતંત્ર થઈ જાઉં તો જેમ મનમાં આવશે તેમ કરીશ, ઝાડ પર ચઢતો ફરીશ, પાણીમાં કૂદ્યા કરીશ, કાચી કેરીઓ ખાધા કરીશ, ચકલીનાં બચ્ચાં માળામાંથી ઉતાર્યા કરીશ, આખા દેશમાં ફરીશ, જ્યારે મનમાં આવશે ત્યારે ઘેર આવીને જે મન કહેશે તે ખાઈશ, ના કહેનાર કોઈ નહીં હોય. પરંતુ નવાઈની વાત છે કે તે દિવસે વહેલી સવારે ઊઠીને ઝાડ પર ચઢવાની તેને ઈચ્છા જ ન થઈ. તે ચૂપચાપ ઓસરીમાં ચટાઈ બિછાવીને બેસી ગયો અને જાતજાતની વાતો વિચારવા લાગ્યો. એક વાર મનમાં થયું કે રમત-ગમત છોડી દેવી ઠીક નહીં કહેવાય, થોડું રમી લેવામાં વાંધો શું છે. તેથી તે પાસેના આંબાના એક ઝાડ પર ચડવાની કોશિશ કરવા લાગ્યો. કાલ સુધી જે ઝાડ પર તે ખિસકોલીની જેમ સ્ફૂર્તિથી ચડી જતો હતો, આજે તેના ઘરડા શરીરે તેના પર ચડવાની સાફ ના પાડી દીધી. નીચેની એક કોમળ ડાળીને પકડીને ચડવા ચાહ્યું તો તેના શરીરના વજનથી તે તૂટી ગઈ અને ઘરડો સુશીલ ધમ્મ કરતો નીચે જમીન પર પટકાઈ પડ્યો. બાજુના રસ્તા પરથી પસાર થતાં લોકો ડોસાને બાળકના જેમ ઝાડ પર ચડતો અને પડતો જોઈને હસી હસીને લોથપોથ થઈ ગયા. સુશીલ શરમનો માર્યો મોઢું નીચું કરી ફરી તે ચટાઈ પર આવી બેઠો. કાલ સુધી જે છોકરા સુશીલની સાથે કબડ્ડી રમ્યા કરતા હતા તે તેની શોધમાં આવ્યા તો વૃદ્ધ સુશીલને જોઈને દૂર ભાગી ગયા.