અહીં વચ્ચે એક નાનકડી અંગત વાત ઉમેરી લેવાની ધૃષ્ટતા કરી લઉં. મને પોતાને એકલા એકલા દૂરસુદૂરના પ્રદેશોમાં રઝળપાટ કરવા નીકળી પડવાનું વળગણ છે. એના બે લાભ છે. સતત જાત સાથેનો સહવાસ અને અન્ય સહપ્રવાસીની મંજૂરી કે ઇચ્છાની આમન્યા વિના સ્વૈરવિહારની સ્વતંત્રતા. મારી પત્ની અને કુટુંબ, મારા એ શોખને માન્ય રાખી મને રાજીખુશીથી આવી અલગારી રખડપટ્ટીઓએ જવા દે છે. વક્રતા એ કે મુસાફરી દરમિયાન મળતા સહકુટુંબ સહપ્રવાસીઓને મારી આ એકલતા વિચિત્ર લાગે છે! એ લોકો મારા વિષે, મારા કૌટુંબિક સુમેળ વિષે તરેહ તરેહની વાતો વિચારી કાઢે છે. જાણે આ ઉંમરે એકલા એકલા આ રીતે ફરવું એ મારી મજબૂરી હોય! હું એમના ચહેરાઓ પર વંચાતા પ્રશ્નોને હસી કાઢું છું. આપણા દેશની સંસ્કૃતિના કેટલાક દકિયાનૂસી પાસાઓમાંનો એક આને ગણવો રહ્યો. મૂળ ભગવતની કવિતાની વાતમાં આ અંગત પણ સંગત વાત દરગુજર કરશો.