તમારૂં એનાલિસિસ ૧૦૦ ટકા સાચું છે. સમાજમાં સાચો ધર્મ ન ફેલાય, લોકો મૂળ ગ્રંથો વાંચે નહી એમાં બ્રાહ્મણ વર્ગનાં સ્થાપિત હિતો હતાં. સદીઓની ટેવને કારણે આપણે નીતિમત્તાને અભેરાઈએ ચડાવતા થઈ ગયા. વળી બ્રાહ્મણો પોતે પણ રાજાઓ પાસે ફેવર માગતા. બધું મળીને સમાજની અંદર જ સતાધીશો પેદા થઈ ગયા, જે માનસને સ્વ્ર્ગ મળશે કે નર્ક તે નક્કી કરતા થઈ ગયા. એક બાજુથી ચિંતકોએ વ્યક્તિવાદી ધર્મ પ્રચલિત કર્યો. “હું કોણ છું?” આ મુખ્ય શોધ બની ગઈ! પરિણામે વિચાર વિકસ્યો ત્યાં સામાજિકતા ન વિકસી.આચારમાં તો વર્ણ વ્યવસ્થા જ રહી. ખુદ આદિ શંકરાચાર્ય કાશી ગયા ત્યાં એક ચંડાળ એમને ભેટ્યો (કે અડક્યો, યાદ નથી) શંકરાચાર્ય જેવા પ્રખર અદ્વૈતીએ એને ભગાડી મૂક્યો. પછી કથા તો એમ કહે છે કે એ તો ભગવાન વિશ્વનાથ પોતે જ ચંડાળનું રૂપ લઈને આવ્યા હતા! સત્ય એ છે કે શંકરાચાર્ય આભડછેટમાં માનતા હતા. એમણે ત્રણ પ્ર્કારનાં સત્ય આપ્યાં; પ્રાતિભાષિક સત્ય (જેને તમે પોઝિટિવ એરર તરીકે સમજાવો છો, વ્યાવહારિક સત્ય (એતલે કે દુનિયા જેમ ચાલે છે તેમ ચાલવા દો અને એને સત્ય માનો) અને ત્રીજું પારમાર્થિક સત્ય, જ્યાં બ્રહ્મ સત્યં જગન્મિથ્યા છે!