શિયાળાનો વખત હતો. હિમાલયની કડકડતી ઠંડીમાં વૃદ્ધ-અશક્ત, અસ્વસ્થ ગુરુ જસોદામૈયાને વાળુ કરાવીને તેમને તેમના કક્ષમાં ઊંઘાડીને કૃષ્ણપ્રેમ પોતાના શિષ્યો તેમજ આશ્રમના અતિથિ મિત્ર દિલીપકુમાર સાથે સંધ્યા આરતી માટે મિરતોલા મંદિરમાં હાજર થયા. આરતી બાદ દિલીપકુમારે પોતાના મધુર સ્વરે કૃષ્ણની સ્તુતિ ગાઈ. તેમની આંખમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. ત્યાં અચાનક કૃષ્ણપ્રેમે જોયું કે ગુરુ જસોદામૈયા કડકડતી ઠંડીમાં મંદિરની ઓસરીમાં ઊભાં હતાં ! ભાવવાહી સંગીત પૂરું થતાં માતાજી શાંતિથી ચાલી ગયાં. તેમને ઠપકો આપવા શિષ્યોનું આખું ટોળું તેમના રૂમમાં પહોંચી ગયું. કૃષ્ણપ્રેમે માતાજીને મીઠો ઠપકો આપ્યો, ‘આટલાં અશક્ત અને માંદા છો તોય આવી કડકડતી ઠંડીમાં શાને કાજે મંદિરે આવવું પડે ?’ ગુરુ બોલી ઊઠ્યાં, ‘આવવું પડે તેમ જ હતું. દિલીપ આજે તારા ગાને કનૈયાને મંદિરમાં હાજર થવા ફરજ પાડી ! મેં કનૈયાને ત્યાં આવતો દીઠો એટલે તેની પાછળ પાછળ હું પણ આવી. પેલો નટખટ તો મૂર્તિની પાસે જઈને ઊભો પણ હું બાપડી ઓસરીમાંથી આગળ ન વધી શકી. ત્યાં રહ્યે રહ્યે મેં કનૈયાને તારું ગાન માણતા જોયો... મારું કહ્યું માન, તારે કોઈ સાધના કરવાની જરૂર નથી. સંગીત એ જ તારી સાધના છે. તારું ગાન કનૈયાને તારી પાસે ખેંચી લાવવાની શક્તિ ધરાવે છે.’