છેલ્લા દશકામાં ક્મ્પ્યૂટરો અને મોબાઈલ ફોનની સંખ્યા કરોડોમાં વધી છે. ટૅલિવિઝન માત્ર ઘરે ઘરે જ નહિ, ઝૂંપડે ઝૂંપડે પહોંચ્યાં છે. જે ઝૂંપડાંઓ કે ઘરોમાં કુદરતી હાજતે જવા માટે શૌચાલયો પણ નથી ત્યાં ટી.વી., મોબાઈલ કે કમ્પ્યૂટરે પોતાની જગ્યા કરી લીધી છે. અંતરિયાળ આદિવાસી વિસ્તારોમાં જ્યાં પીવાનું ચોખ્ખું પાણી પણ ઉપલબ્ધ થતું નથી ત્યાં મોબાઈલ કે ટી.વી. એ પોતાની જગ્યા કરી લીધી છે. ગ્લોબલાઈઝેશન કે લિબરલાઈઝેશનના નામે જે વિદેશી ચીજવસ્તુઓ આપણને દશ રૂપિયામાં ઘરે બેઠા મળે છે એનું જ સ્વદેશી ઉત્પાદન આપણને બમણું કે ત્રણ ગણું મોંઘું પડે છે, આઈ.પી.એલ. ક્રિકેટના નામે ઊભી બજારે ક્રિકેટરો કહેવાતા કાળા માથાના માણસો સરેઆમ વેચાય છે. આ બધું પ્રગતિ કહેવાય ખરું ? સવા અબજની વસતિવાળા આપણા દેશમાં સિત્તેર કરોડ મોબાઈલ ફોનધારકો છે. આની સામે લગભગ પચાસ કરોડ માણસો પાસે શૌચાલાય નથી. હાથમાં મોબાઈલ ધારણ કરીને કોઈ પુરુષ કે સ્ત્રી ક્યાંક ખૂણે ખાંચરે જાહેરમાં શૌચ ક્રિયા માટે બેઠો હોય એ દ્રશ્ય કેવું વરવું લાગે છે ! અહીં મોબાઈલ એ પ્રગતિ કહેવાય કે ગંદકી કહેવાય ?