સંખ્યાબંધ આર્થિક, સામાજિક અને સાંસ્કૃતિક સંકિર્ણતા ધરાવતી આ સમસ્યા માટે બે મહત્વના પરિબળોને જવાબદાર ગણાવી શકાય. પહેલું પરિબળ એવું છે કે પુખ્ત ઉંમરે પહોંચેલી દીકરી જો કુંવારી હશે તો સમાજમાં નીચાજોણું થશે એવી ખોટી માન્યતામાં રાચતા ભારતીય મા-બાપની પોતાની ખુબ ઉચ્ચ શિક્ષણ ધરાવતી અને આર્થિક રીતે પોતાના પગ ઉપર ઉભી રહી શકે એવી હોય તો પણ તે દીકરીને જલ્દીથી પરણાવી દેવાની ઘેરી ચિંતા જવાબદાર ગણી શકાય, બીજું કે ઇમિગ્રેશન થકી કે પછી લગ્નના માધ્યમથી ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટે વિદેશમાં સ્થાયી થવાની ખોટી ઘેલછાંને જવાબદાર ગણાવી શકાય. મોટાભાગની ભારતીય મહિલાઓ માટે લગ્નનો વિકલ્પ સર્વશ્રેષ્ટ ગણાય છે અને તેથી તેઓના મા-બાપ પણ આરંભથી જ એનઆરઆઇ પતિની જ તપાસ કરે છે. જો કે અન્ય એવા પણ કેટલાંક પરિબળો છે જે આ બાબતમાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે અને તેઓ સામાજિક-સાંસ્કૃતિક પ્રકારના હોય છે. છોકરાંનો અગાઉના ઇતિહાસની અને તેની તમામ બાબતોની ઉંડાણપૂર્વકની તપાસ કરવા જતાં છોકરાવાળા કદાચ ગુસ્સે થઇ જશે અને સંબંધ કે સગાઇ તૂટી જશે એવી બીકના પગલે તે છોકરાંની સંપૂર્ણ તપાસ કરવામાં અનુભવાતો ખચકાટ એક મહત્વનું પરિબળ ગણી શકાય. બીજુ પરિબળ એવું ગણી શકાય કે ભારતના તમામ સમાજ અને વર્ગોમાં એવી એક માન્યતા પ્રચલિત બની ગઇ છે કે પત્નિનું કામ ફક્ત ઘર-ગૃહસ્થી ચલાવવી અને પતિના પરિવારની અને તેના મા-બાપની સારસંભાળ લેવાનું છે. અત્યાર સુધી હાથ ધરાયેલા અભ્યાસમાં એવું તારણ વ્યક્ત કરાયું છે કે લગ્ન કરનારી મહિલાના મા-બાપે પોતાની દીકરીને વર સાથે પરણાવવા માટે બીજા પરિબળને એક વાજબી કારણ તરીકે સ્વિકારી લીધું છે. એવા સંખ્યાબંધ કેસ જોવા મળ્યા છે જેમાં મહિલાને બાદમાં જોવા મળ્યું છે કે વિદેશની ધરતી ઉપર તે સસ્તી નોકરાણી કે કેર ગીવર( વૃધ્ધો કે બાળકોની સાર સંભાળ લેનાર) જેટલા પ્રમાણમાં પણ તે જીવનસાથી નથી. યાદ રહે કે વિદેશોમાં કેર ગીવર અને ઘરની નોકરાણીની સેવા ખુબ મોંઘી પડે છે.