અર્થશાસ્ત્રનો મુખ્યપ્રવાહ એક પૂર્વાનુમાન ને નથી માનતો કે સામાજિક સંગઠનોના અન્ય સ્વરૂપો માટે બજારો ઈચ્છનીય છે. હકીકતમાં, મોટાભાગના વિશ્લેષણો એવા કિસ્સાઓને સમર્પિત છે જ્યાં કહેવાતી બજાર નિષ્ફળતા સ્ત્રોતોની વહેંચણીનું કારણ બને છે જે કેટલાક માપદંડો દ્વારા ઓછા શ્રેષ્ઠતમ હોય છે (સંરક્ષણ ખર્ચ તેના માટે શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ છે, તમામ ઉપયોગર્તાઓ માટે લાભદાયી છે પરંતુ નાણાં વ્યવહારમાં કોઈપણ વ્યક્તિ માટે સીધું લાભદાયી નથી). આવા કિસ્સાઓમાં, અર્થશાસ્ત્રીઓ એવી નીતિ શોધવાનો પ્રયાસ કરે છે જે સરકારી નિયંત્રણો દ્વારા પ્રત્યક્ષરૂપે, નિયમનો દ્વારા પરોક્ષ રીતે જે બજારના સહભાગીઓને શ્રેષ્ઠતમ કલ્યાણ સાથે સુસંગત રીતે કામ કરવા માટે પ્રેરિત કરે છે, અથવા અસરકારક વેપારને સક્રિય કરવા માટે જ્યાં અગાઉથી અસ્તિત્વમાં ન હોય તેવા “ખોવાયેલા બજારો”ની રચના કરી, બરબાદી થતી રોકે છે.