શાળા એ એક એવુ મંદિર છે કે જ્યાં વિદ્યાર્થી ફકત શાંતિ નહી પણ શાંતિ-સુખ-સગવડ થી ભવિષ્યમાં પોતાનું શ્રેષ્ઠ જીવન જીવી શકે તેનું ઉત્તમ જ્ઞાન મળે છે. આચાર્ય તરીકે હું એવું ઇચ્છુ છું કે આ શાળાનો બાળક બધા જ્યાં જાય છે ત્યાં ન જતા પોતે એક અલગ કેડી રચે અને પાછળ થી લોકો એ કેડીનો રસ્તા તરીકે અલગ ઉપયોગ કરે પણ આ બધુ કયારે શક્ય બને? એક હાથે તાલી થોડી પડે? શિક્ષક, વાલી, વિદ્યાર્થી, સમાજનો ચતુષ્કોણીય સહકાર મળે તોજ આ શક્ય બને સહકાર મળે છે પણ થોડી વધુ સહકારની જરૂર છે. ગોળ નાખીએ તેટ્લુ ગળ્યું થાય. વિદ્યાર્થીની પ્રગતિ માટે ભૌતિક સુવિધા પણ જરૂરી છે. શાળાનું વાતાવરણ નહીં પણ સાદુ વાતવરણ જરૂરી છે. જે વિદ્યાર્થીને શાળાએ આવવા પ્રેરે આ માટે આર્થિક સધ્ધરતા જરૂરી છે.