મારું બચપણ મોસાળમાં વિત્યું છે. મને એકવાર નુરચાચીએ ખજુરનો હલવો ચખાડ્યો. મને બહુ ભાવ્યો. નુરચાચી ડબો ભરીને ખજુરનો હલવો મામાને ત્યાં લાવે અને કહે, ‘મંગલાભાભી, આગળા દિવસથી રસોડું ધોઈને ચોખ્ખું કર્યું છે. પછી આ ખજુરનો હલવો બનાવ્યો છે. ભાણાભઈને બહુ ભાવે છે. લો, આપજો ભાણાભાઈને ‘. મને ખબર છે કે આખા ગામમાં મારી ઓળખ ભાણાભાઈ તરીકેની છે. મારા નામની ઓળખ આપું તો કોઈને કદાચ ખબર પણ ના હોય કે આ કઈ વ્યક્તિ ! મામી કહેતાં કે મોસાળમાં મારી મા સૌથી મોટા. એમના લગ્ન થયાં અને મુંબઈ સાસરું હોવાથી, એ જમાનામાં ગામમાંથી મુંબઈ જવાવાળું જવલ્લે જ હોય અને લોકો ત્યાંની વાતો ચગાવી-ચગાવીને કરતાં, માને મુંબઈ વળાવવાની ઘડી આવી. કાસમચાચાએ ગફુરને જે શણગાર્યો છે, જે શણગાર્યો છે સૌ દંગ રહી ગયાં. મા ઘોડાગાડીમાં બેઠાં, પણ ગફુર પગ ઉપાડવાનું નામ જ ના લે. કાસમચાચાએ ઘણાં ડચકારાં માર્યા. સાંભળે એ બીજા. ગાડીનો સમય થઈ જશે એ બીકે પહેલ-વહેલીવાર કાસમચાચા ગફુર પર ગરમ થયા. ચાબુક હાથમાં હતી તે ગફુર પર વિંઝાઈ. ગફુરે પગ ઉપાડ્યા પણ ઉમંગ ન મળે. કહે છે કે મા સ્ટેશને જવાં ઘોડાગાડીમાંથી ઉતર્યાં ત્યારે ગફુરની આંખમાં આંસુ હતા !