વળી શેરીમાં આવતા આ બધા આગંતુકો અને ફેરિયાઓ ચોક્ક્સ પ્રકારના અવાજ, રાગ, સંગીત, ધ્વનિ ને લહેકાથી પોતાના આગમનની જાણ કરતા. દરેકની લઢણ અને વાકછટા, ઘંટ કે નાની ઘંટડીઓનો રણકાર એકમેકથી સાવ અલગ અને મૌલિક હતાં. મોટાઓને મન ફેરિયાઓના આ વિવિધ અવાજોનો હેતુ પોતાના આવ્યાની જાણ અથવા રોજીરોટીનો હતો પણ અમને બાળકોને મન તો આ જુદી જુદી શૈલીમાં કરાતી જાહેરાતો ભરપૂર ગમ્મત ને મનોરંજન પૂરી પાડતી. અમુક ફેરિયા નીકળે એટલે તરત અમે ઘરની બહાર નીકળતા અને ફેરિયાઓના અવાજની કે ઍક્શનની નકલ ઉતારતા. કોઈ ઢીલો હોય તો તેની ટીખળ ને મશ્કરી પણ કરતા. કોઈક વાર ફેરિયો ચિડાઈને મારવા દોડે તો ઝડપથી દોડીને કોઈકના ઘરમાં ભરાઈ જતા ! આ બધા ઉપરાંત શેરીમાં હંમેશાં પ્રેમથી સાથે રહેતા અડોશીપડોશી ક્યારેક આપસમાં ઝઘડી પણ પડતા, બાળકોનાં ઉપરાણાં લઈને બૈરાંઓ સામસામે આવી જતાં, સ્ત્રીઓના ઝઘડા, બાળકોને મારઝૂડ, શેરીના નાકે કે ઓટલે બેસીને આવતાજતાઓને જિજ્ઞાસાથી જોતા રહેતા ઘરડેરાઓ, ડેલીના પાટિયે બેસી ગપસપ કે પંચાત કરતાં બૈરાંઓ, ભીખ માગતા ભિખારીઓ, સાધુબાવાઓ, ફાળો ઉઘરાવતા આશ્રમ-સંચાલકો, પાંજરાપોળવાળાઓ, ગૌભક્તો, યુવક કે સેવાદળના કાર્યકરો, સ્મશાને જતા કે નાહીને શેરીના નાકેથી પોક મૂકીને પાછા ફરતા ડાઘુઓ- આ બધાં પાત્રો, ઘટનાઓ, સારામાઠા પ્રસંગો, ક્રિયાકાંડો, ખેલતમાશા, ભજન-કીર્તન, કથાવાર્તા, રામલીલા ને બહુરૂપિયાઓ- આ બધું બાળચિત્ત પર ભજવણી રૂપે અંકાતું આવ્યું છે.