આ સાંભળી અશ્વિનભાઈ તેમની તરફ સરકીને તેમની ખૂબ નજીક આવી હળવેથી બોલ્યા : ‘સુનંદાબેન ! બોલો, આપણે લગ્ન કરી જોડાઈ જઈશું ? મને ખાત્રી છે તમે મને ના નહીં કહો. ઘણા દિવસોથી હું આ વિચારતો હતો. મને તો તમે પોતાનાં જ લાગો છો, પણ તમારા માટે હું કેવો લાગતો હોઈશ એનો હું નિર્ણય કરી શકતો ન હતો. પણ છેલ્લે હું તમારા ઘરે આવ્યો ત્યારે મેં નક્કી જ કરી નાખ્યું હતું કે હવે હિંમત કરીને તમને પૂછી જ લેવું. જુઓ, પહેલાં આપણે વેવાઈ હતાં એ વાત ખરી, પણ હવે આપણાં સંતાનો એકબીજાથી ડાયવોર્સ લઈને છૂટાં પડી ગયાં છે અને તેથી આપણા એ સંબંધો પૂરા થયા છે. આપણે હવે એકબીજાના સગા રહ્યા નથી. આપણે બંને એકલાં પડી ગયાં છીએ. પાછલી ઉંમરમાં એકલવાયું જીવન નથી વેઠાતું. ખાલીપો હવે સહન નથી થતો. તેમાંય આપણે એકબીજાના સંપર્કમાં આવ્યાં, આપણાં સંબંધો વધ્યા ત્યારથી મને તમારી હાજરીમાં ખુશી મળે છે. મને લાગે છે કે તમને પણ આવી જ કંઈ લાગણીઓ થતી હશે. આપણી પાસે તેનો બીજો કોઈ જવાબ નથી. આપણે આમાં કશું ખોટું કરતાં નથી. આપણાં જીવનસાથી આપણને છોડી ગયાં, તેમને આપણે અન્યાય કરીશું એવું હું નથી માનતો. તેઓ સાથે હતાં ત્યારે તેમને સુખી જોવા હંમેશાં આપણે તત્પર હતાં અને એ માટે પ્રયત્નો કરતા હતા. હવે આપણી પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ છે. ઢળતી ઉંમરે આપણું પોતાનું કહી શકાય એવું કોઈક હોવું જોઈએ એવું લાગ્યા કરે છે. આ પ્રમાણે વિચાર કરી છેલ્લે મેં તમારી પાસે આ પ્રસ્તાવ મૂક્યો છે. બોલો, મારો આ પ્રસ્તાવ તમે સ્વીકારશો ?