(૨) એ જાહેરાતમાં જે લખવામાં આવ્યું, (અહીંથી છાંદોગ્ય ઉપનિષદના પ્ર. ૮ ના પ્રથમ ખંડનો આરંભ થાય છે.) અને જેનો ઢંઢેરો દેવલોક તથા મનુષ્યલોકમાં પીટાવ્યો, એનો અમે અહીં અનુવાદ કરીએ છીએ. (અનુવાદ એટલે, માત્ર ભાષાંતર નહિ, પણ અસલ લખાણના ભાવને અનુસરીને કરવામાં આવેલું કથન.) કે હે લોકો, જે આ જગત છે, તે સ્વર્ગલોકનું એક વિશાળ સામ્રાજ્ય છે. એમાં જે મનુષ્યનું શરીર છે, એ બ્રહ્મની એક ખાસ પ્રકારની રાજધાની છે. એનું નામ “બ્રહ્મપુરી” છે, ને અંતઃકરણની અંદર જે હ્રદયકમળ છે, તે બ્રહ્મનો એક મુખ્ય બંગલો છે. અને એની અંદર જે આકાશ (એટલે કે પોલાણ) છે, એ ખરૂં જોતાં બ્રહ્મનું સિંહાસન છે. એની અંદર જે કોઈ પોતાના આત્મા-બ્રહ્મને શોધી કાઢીને એને ઓળખી લે, તેને “પ્રસાદ” માં પ્રવેશનું નિમંત્રણ અપાય છે, એવો (નક્કી થયેલો) બ્રહ્મ ન્યાય છે. એ માર્ગના પથિકની કરણી, એનાં અંગોમાં રહી જાય છે, ને એને લાગુ પડતી નથી, કેમકે, એ (જીવાત્મા પોતે) તો, વિવેક વડે કરીને પેલા (બ્રહ્મપુરીના) સિંહાસન સાથે પોતાનો યોગ સાધનો, તેમાં એકાકાર થઈ જાય છે. ને એ, બ્રહ્મ ન્યાય અનુસાર, પુણ્ય પાપથી રહિત છે, કેમકે એ અસંગ આત્મા છે.