ઘણી વાર હું અને કરમશીભાઈ સાથે મુંબઈમાં ઘણી પુસ્તકોની દુકાનોએ ગયા છીએ અને પુસ્તકો પણ ખરીદ્યાં છે. કરમશીભાઈ ઘણી વાર છસાત પુસ્તકો ખરીદતા. પછી ઘેર આવ્યા પછી એમાંનાં એકબે પુસ્તક એમની પાસે રાખતા ને બીજાં મને આપતા. કહેતા: તમે રાખો. મારે વાંચવાં હશે ત્યારે હું માગી લઈશ. અમારી સાથે રતિકાકા પણ જોડાતા. ક્યારેક વીરચંદભાઈ પણ જોડાતા. અકસ્માતે પ્રબોધ પરીખ પણ કોઈક દુકાને મળી જતા. પછી પુસ્તકોની જે ચર્ચા થતી એવી ચર્ચા અહીં અમેરિકામાં ક્યારેય નથી થઈ. રતિકાકા મૂળે તો શેઠ. કરમશીભાઈના ઘેર આવે ત્યારે પગથિયાં ચડતાં જ કરમશીભાઈના ભત્રીજાને કે ભત્રીજાની વહુને બૂમ પાડે. ખોંખારો ખાય ત્યારે દિવાલો ધ્રુજી જશે એવો ભય લાગે. પણ જ્યારે બાળકો સાથે રમે ત્યારે આપણી એમના વિશેની સમજ બદલાઈ જાય. એમણે અર્થશાસ્ત્રમાં એમ.એ. કરેલું. પોતાને લાકડાનો વ્યવસાય. વાંચે ઘણું બધું. પણ મોટે ભાગે અર્થશાસ્ત્ર અને રાજકારણ પર. પણ સાહિત્ય માટે એમને અપાર પ્રેમ. શિક્ષણ માટે પણ. છેલ્લે હું ભારત ગયો ત્યારે એ ત્યારના ભારતની રીઝર્વ બૅન્કના ચૅરમૅન રઘુરામ રાજનનાં પુસ્તકો વાંચતા હતા. મુંબઈમાં જે મિત્રો ને વડીલો પર અલગ પ્રકરણ પણ ઓછું પડે એમાં રતિકાકાનો સમાવેશ થાય છે.