અમને આવેલાં જોઈ અમારી પડોશમાં રહેતું ચાઈનીઝ કુટુંબ પતિ-પત્ની દોડી આવ્યાં ને ‘હાય’ કહી અમારું સ્વાગત કરી યાત્રાના સમાચાર પૂછવા લાગ્યાં. અમારી વાતચીત પૂરી થઈ પછી મારી દીકરીએ પૂછ્યું કે ‘અમે તો ભારત હતાં. આ ચાર મહિના કોણે અમારા મકાનનું લેન્ડસ્ક્રેપીંગ કર્યું છે ? કોણે આ બગીચાની દેખભાળ રાખી ? અમે તો કોઈને આ કામ સોંપેલું ન હતું.’ પેલાં ચાઈનીઝ બહેન કહે : ‘તમારાં ગયાં પછી એ જવાબદારી અમે પતિ-પત્નીએ ઉપાડી લીધેલી. અમારી બે દીકરીઓ પણ તમારા ગાર્ડનની દેખભાળ રાખતી હતી. દરરોજ… અથવા આંતરે પાણી પાવું ને ખાતર નાખવું એ બન્ને જવાબદારી દીકરીઓની અને લેન્ડસ્ક્રેપીંગ મારા પતિ ને મેં એમ બન્નેએ બે-ત્રણ વાર કરેલું.’ એક પરદેશીને બીજા પરદેશી પ્રત્યે કેવો અનેરો પ્રેમ… ને કેવો સુંદર સમજદારીપૂર્વકનો આશા વગરનો પાડોશી ધર્મ ! હજુયે તે કુટુંબ સાથે અમારા તેવા જ સંબંધો છે. અમારે ત્યાં કોઈ પણ સારો પ્રસંગ હોય ત્યારે તેમને બોલાવીએ જ છીએ ને તેમને ગમતા બટાટાવડા ને ઊંઘિયંસ ખવડાવીએ છીએ.