મત્લા ગઝલઘરનો દરવાજો છે. દરવાજો જોઇને ઘણું ખરું સમજાઈ જાય કે ઘર કેવું હશે. અહી, પ્રેમ થયાં પછીની ઝંઝાવાતી સ્થિતિ કેવી થાય છે તે સમજાય છે. પ્રેમ થાય ત્યારે આંખ ચોખ્ખી હોય છે. પ્રેમનું કણું (રજકણ) આંખમાં આવી જાય અને એ પોતાના અંજામ સુધી ન પહોચે તો એ ક્ષણો વંટોળીયા જેવી જ લાગે. હવે એ યાદનું કણું આંખમાં ખટકતું રહે ને સતત યાદ અપાવતું રહે….કાયમી સંભારણું બની જાય. પ્રેમ સફળ કે નિષ્ફળ હોઈ શકે પણ એની યાદો તો સંભારણા જેવી જ હોય… કણા જેમ ખટકે તો પણ મમળાવ્યા કરો. આ શેરને એમ પણ સમજી શકાય કે સાવ નિર્દોષ વ્યક્તિના મનમાં કોઈ વંટોળીયા જેવો માણસ ગેરસમજો ભરીને ઉત્પાત મચાવી શકે. કવિ સાની મત્લા રજૂ કરતા કહે છે…