લિબર્ટી થિયેટરની પાછળનો ભાગ એ અમારી સોસાયટીનો ભાગ. ૧૯૫૬-’૫૭માં અમે અહીં આવ્યા અને બસ, પછી અહીં જ છીએ. કોણ જાણે કેટલાય લોકો આવીને કહી ગયા કે હવે મારે અંધેરી કે બીજા કોઈ સબર્બમાં રહેવા જવું જોઈએ, પણ દક્ષિણ મુંબઈ છોડીને ક્યાંય જવાનું મન નથી થતું. મારી દૃષ્ટિએ આ જ સાચું મુંબઈ છે. એ જ મુંબઈ જે જૂનું હતું. હજી પણ અહીં જૂની રીતરસમ મુજબ જ કામો ચાલે છે અને એની એક મજા છે. વીક-એન્ડમાં અહીંથી નીકળીને લોકો હિલ સ્ટેશન ચાલ્યા જાય છે. ઑફિસ પણ બંધ હોય એટલે આ એરિયા ડબલ ખાલી થઈ જાય છે. સાચું કહું તો એ સમયે મારી અહીં રહેવાની મજા બમણી થઈ જાય છે. સાઉથ મુંબઈ પોતે એક નાનકડા હિલ-સ્ટેશન જેવું બની જાય છે એવું કહું તો પણ કંઈ ખોટું નથી. રાતના સાત-આઠ વાગ્યા પછી ઘરની બહારની ચહલપહલ ઘટી જાય એટલે પણ મને મજા આવે છે. બીજાં સબ્ર્સમાં આવી શાંતિ નથી. ખુલ્લું વાતાવરણ પણ પહેલેથી જ મને ગમ્યું છે. ચોપાટીએ જઈને એકાદ કલાક બેઠા હોઈએ કે ગેટવે ઑફ ઇન્ડિયા પર એક વૉક લીધી હોય તો મન ફ્રેશ થઈ જાય. અહીં મળે છે એવી તાજગી સબર્બમાં મળતી નથી. હું સબર્બને ક્રિટિસાઇઝ કરવા નથી માગતી, પણ બન્ને વચ્ચે જે તફાવત છે એ તફાવત સમજાવવાનો પ્રયાસ કરું છું.