એકાદ સૈકા પહેલાં એક એવો મુદ્દો ચર્ચાની એરણ પર ચડ્યો હતો કે જો ભૂમધ્ય સમુદ્રનો જળરાશિ સહારાના રણમાં ઠાલવી દેવામાં આવે તો સહારા પણ વસવાટ લાયક થાય. અને ભુમધ્યનો સમુદ્ર વિસ્તાર પણ જળમુક્ત થવાને કારણે વસવાટ લાયક થઈ શકે, આ વિચારણા પછી પડતી મૂકવામાં આવી હતી. એનું કારણ એ હતું કે પૃષ્ઠ ઉપર જે વજન પ્રસરેલું છે એ વજનને જો આમ એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ ફેરવી દેવામાં આવે તો પૃથ્વીના પોપડાનું સંતુલન ખોરવાઈ જાય. સંભવ એવો છે કે આ અસંતુલનને કારણે એવા મોટા ભૂકંપો થાય કે જળ હોય ત્યાં સ્થળ થઈ જાય અને સ્થળ હોય ત્યાં જળ થઈ જાય. આનો સારાંશ એ છે કે પ્રકૃતિ હંમેશાં એનું પ્રમાણ બરાબર જાળવી રાખે છે. આ પ્રમાણને માણસ પોતાના તત્કાલિન અને સંકુચિત હિત માટે જ્યારે ખોરવી નાખે છે ત્યારે ભલે દેખીતી રીતે એને તત્પૂરતો લાભ થતો હોય કે પછી પોતે પ્રકૃતિ ઉપર પ્રભુત્વ પામ્યો છે એવું એને લાગતું હોય પણ ખરેખર એવું હોતું નથી. જે લાગે છે એ છેતરામણું હોય છે. લાંબા ગાળે એનો પ્રભાવ વિપરિત અવસ્થામાં પ્રગટ થયા વિના રહેતો નથી. એવું બને ખરું કે તત્કાલિન લાભ મેળવનાર એક હોય અને વિપરિત અવસ્થામાં પીડા પામનારી બીજી પેઢી હોય. પ્રકૃતિને કોઈ પેઢી નથી હોતી.