1920ના દાયકાથી, લગભગ બધી જ કારોનું બજારની માગને પહોંચી વળવા મોટા પાયે ઉત્પાદન કરવામાં આવે છે, આથી માર્કેટીંગના આયોજનો ઓટોમોબાઇલની ડિઝાઇન પર ભારે પ્રભુત્ત્વ ધરાવે છે. એક કંપની દ્વારા ઉત્પાદિત થતી કારોની વિવિધ જાતો બનાવવાના વિચારની સ્થાપના આલ્ફ્રેડ પી. સ્લોઆને કરી હતી, કે જેથી ખરીદદારો તેમના નસીબ સાથે કારની પસંદગીમાં પણ "આગળ વધી શકે". ઝડપી પરિવર્તનોને પગલે, તેના ભાગો ઘણી કંપનીઓ ઉપયોગમાં લેવા માંડી અને મોટા પાયે ઉત્પાદનની શરૂઆત થતા નીચી પડતરે ઓછી કિંમતની કાર બનાવવાનું શક્ય બન્યું. ઉદાહરણ તરીકે, 1930ના દાયકામાં, લાસેલ્લેસે ઓલ્ડ્સમોબાઇલ દ્વારા બનાવવામાં આવેલા સસ્તા યાંત્રિક ભાગોનો ઉપયોગ કરીને કેડિલ્લેક દ્વારા વેચવામાં આવી હતી; 1950ના દાયકામાં, શેવરોલેટે હુ઼ડ, ડોર્સ, રૂફ અને વિન્ડો પોન્ટિઆક સાથે વહેચ્યા હતા; 1990ના દાયકા સુધીમાં, કોર્પોરેટ ડ્રાઇવટ્રેનના અને વહેંચાયેલા પ્લેટફોર્મ્સ (ઇન્ટરચાર્જેબલ બ્રેક્સ, સસ્પેન્શન અને અન્ય ભાગો) સમાન હતા. ફક્ત મોટા ઉત્પાદનકારો જ ઉંચી પડતર નિભાવી શકે તેવી સ્થિતિમાં હતા, અને એપર્સન, કોલ, ડોરિસ, હેન્સ અથવા પ્રિમિયર જેવી દાયકાઓનો અનુભવ ધરાવતી કંપનીઓ પણ તે સંભાળી શકી ન હતી: 1920માં અસ્તિત્વમાં રહેલી બસ્સો કંપનીઓમાંથી, 1930માં ફક્ત 43 કંપનીઓ બચી હતી, અને 1940 સુધીમાં મહા મંદી સાથે ફક્ત 17 કંપનીઓ બચી શકી હતી.[૧૫]