બધાં જ વૃક્ષોની એક સર્વસામાન્ય ખાસિયત છે કે તેઓ જમીનમાં મૂળ જમાવે છે, આકાશમાં ફેલાય છે, હવામાં ઝૂમે છે, વરસાદમાં ભીંજાય છે, ફૂલે છે, ફળે છે તથા પક્ષીઓની સાથે સાથે સમગ્ર અસ્તિત્વ પ્રતિ કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરતાં ગીતો ગાય છે. માત્ર વડનું વૃક્ષ જ એવું વૃક્ષ છે જે પોતાની ડાળીઓ આકાશમાં તો ફેલાવે જ છે પરંતુ પોતાનામાં વડવાઈ પ્રગટ કરી અને ઊંચેથી ભોંય તરફ પણ યાત્રા કરે છે. આ વડવાઈ અંતતઃ અસલ મૂળ સાથે પુનર્મિલન સ્થાપિત કરીને જ જંપે છે. તે સ્થળે વડ ફરીથી જન્મ પામીને દ્વિજ બને છે. આવો દ્વિજ બનેલો વડ અમરત્વને ઉપલબ્ધ થાય છે. સેંકડો વર્ષથી અડીખમ ઊભેલો કબીર વડ આનું જીવંત ઉદાહરણ છે. માણસ તરીકે આપણે પણ બહારની દુનિયામાં જીવન ટકાવવા અલગ અલગ કાર્યક્ષેત્રોમાં પિતા, પુત્ર, વિદ્યાર્થી, પત્ની, માતા, પુત્રી વગેરે બનીને ડાળીઓ ફેલાવવાની છે. જે આટલે સુધી આવીને અટકી જાય તે બીજાં બધાં વૃક્ષોની સમકક્ષ થયા ગણાય પરંતુ પોતાના સ્વમાં રહેલ આત્મભાવનાં મૂળ સુધી પહોંચવા જે સાધક બનીને પ્રયત્નો આદરે છે કેવળ તે જ વડની બરાબરી કરવા શક્તિમાન થાય છે. એવા સાધક માટે જ વડપણનું વિશેષણ પ્રયોજવું ઉચિત ગણાય.