આમ તો પળે પળે લાખો જીવ મરતાં હશે, પરંતુ આપણને સ્પર્શી જનારાં મોત પણ આમ જ હવાની લહેરની જેમ અકસ્માત આવી પડે છે ! જીવનનું સ્વરૂપ જ આવું છે, એ જેટલું વધારે આત્મસાત થાય તેટલું વધારે સહ્ય બની શકે. આપણી અસહ્યતાનું મુખ્ય કારણ-વિયોગ છે. જીવનમાં વિયોગને પચાવવો એ મોટો જીવનયોગ છે. આ પાચનપ્રક્રિયા રોજરોજ ચાલે તો જ આ વાત પચી શકે તેવી છે. એ માટે ‘લગોલગ, છતાંય અલગ’ હોવાની મનોવૃત્તિ કેળવવી પડે છે. ઈશ્વર આપણા માટે આ ‘એકલતા’ એટલા માટે સર્જી છે કે એ એકાકીતામાંથી સર્વાભિમુખતા કેળવાય. આપણી પોતાની એકાકીતામાં ડૂબી જવું તે પૂરતું નથી. જેવી રીતે બી ધરતીના પેટાળના એકાંતિ અંધારામાં ફૂટીને અનેક બનવા તરફ આગળ વધે છે, એ રીતે આપણી એકાકીતાએ પણ નિજાત્મામાં ડૂબીને અનેકતાને પેદા કરવાની છે.