ભારત દેશમાં ચંદ્રગુપ્ત મૌર્ય(જૈન અથવા મોરા(વાળંદ સ્ત્રીનુ સંતાન),સમુદ્રગુપ્ત,અશોક(બુદ્ધ),હર્ષવર્ધન(બુદ્ધ) જેવા રાજાઓં થઈ ગયા છે જેને ઇતિહાસ યાદ કરે છે.મહાભારત અને રામાયણની ગાથાઓ તો વાર્તાઓં છે.એકલવ્ય ભીલ હોવા છતાં શ્રેષ્ઠ વીર બની શકત એ વાત એ વાર્તાઓં માં જ છે.આ દેશમાં ક્ષત્રિય સિવાય કોઈ જ્ઞાતિ જીવ આપવું જાણતી ન હતી એ બાબત તો એક જોક છે.ક્ષત્રિયો કોઈ અન્ય વર્ગને હથિયાર ધારણ એટલા માટે નહતી કરવા દેતી કે તેમને રાજ કરવાની તેમની મોનોપોલી તૂટી જવાનો ડર હતો.બિરસા મુંડા અને સંથાલ વિગ્રહ આ દેશના જ હતા. કઠીયાવાડના નાની નાની ઠકુરાતોને સમજાવતા સરદાર પટેલને આંખે પાણી આવી ગયું હતું.અંગ્રેજો સામેની લડતમાં કયા વર્ગનુ પ્રદાન કેટલું હતું એ તો બહુ જાણીતી બાબત છે.એ સમય ના સાચા ક્ષત્રિયો ચંદ્રશેખર આઝાદ,ભગત સિંઘ,અશફાક ઉલ્લા ખાન અને રામપ્રસાદ બિસ્મિલ,વીર સાવરકર, સુભાષચંદ્ર બોસ,સરદાર પટેલ હતા.આ લીસ્ટ તો અતિશય મોટું થઈ શકે છે.અને કહેવાતા રાજપૂત સમાજના તેમાં ગણ્યા ગાઠયા નામ છે.એ લડતમાં કહેવાતા રાજપૂત સમાજ કરતા વધુ પ્રદાન તે સમય ના મુસ્લીમોનુ હતું.રાજપૂતો પ્રત્યે મને કોઈ દ્વેષ નથી.પણ બાપુગીરી સામે મને જરૂર થઈ વાંધો છે.સરદાર પટેલે એક વાર ભારતની પ્રજા માટે કહ્યું હતું કે”ગુલામો ના ફૂળ શા?” મયંક સાથે હું એટલું સહમત તો થઈ શ જ કે ઘણીવાર તમે બિનજરૂરી રીતે તમારા રાજપૂત હોવાનો ગર્વ લો છો.