હું લખતી હોવને તું મારા મગજના ચાકડા પરથી ભીની માટીની સુવાસ સાથે ઉતરતા શબ્દો ને આંખોથી એનાં ઘૂંટડા ભરતો હોય અને તું એમાં મસ્ત થવા લાગ્યો હોય. આ વિચાર જ એટલો આહ્લાદક ને ઉન્માદક છે કે હું તારા વિચારની સરિતામાં ઉતરી પડી સાંગોપાંગ ભીંજાવા. મારી આગળ તારા મૌનની મરૂભૂમિની સુકી રેત જ છે જે તારી જેમ મારાં હાથમાંથી પળેપળ સરકી રહી છે. મરુભૂમિ છે એટલે થોડા ક ઝાંઝાવા તો હોવાના જ, અને એની સાથે મારી યુગો યુગોની તૃષ્ણા પણ. અને જ્યાં તૃષ્ણા હોયને ત્યાં સ્વપ્નો અને તેમનો તૂટેલો ફૂટેલો ભંગાર પણ હોવાનાં જ.