“ના, હવે મને દરિયાદેવ ની સાખ્યે વસન દ્યો કે હું જે વાત કરું તે કોઈને એટલે કોઈને કેવાની નહિ, એટલા વરસો ના વહાણા વાઈ ગ્યા તોય હાળું પાકેલા ગુમડા જેવું દરદ કાળજામાં થ્યા કરે સે, કદાશ તમારી મોર્ય મનનો ભાર હળવો કરું ને પછી સુખેથી મરી હકુ, હાલો ધ્યો વસન…” આતા એ એટલું બોલી તેના જમણા હાથની હથેળી આગળ ધરી અને ટીલા સામે જોયું. તરત ટીલાએ હથેળીમાં પોતાનો હાથ મુક્યો અને એનું અનુકરણ બધાયે કર્યું. ટીલો બોલ્યો “આતા, અમે બધા ભાઈબંધ દરિયાદેવની સાખીયે તમને વસન આપીએ છઈ કે આ વાત અમારા પેટમાં મરતા લગણ રે’શે.”