મને યાદ છે,૧૯૬૦ના દશકમાં અમારા વતન ડભોઈમાં,શુભ પ્રસંગે બ્રાહ્મણોની ન્યાત જમાડવાના રિવાજમાં,વર્ષો સુધી,પંગતમાં ભોજન પીરસવાના પીરસણીયાના કાર્યમાં,ક્યારેય મદદમાં ન આવેલા,તથા ભોજન લઈને સહુ પહેલાં ઘર ભેગા થઈ જતા એક આળસુ બ્રાહ્મણ પરિવારને ત્યાં લગ્ન પ્રસંગે ન્યાતના જમણવારમાં., અગાઉના અપમાનને દાઢમાં રાખીને,અનેક વિનંતી કરવા છતાં, કોઈ ભોજન પીરસવા તૈયાર ન થયા,એટલું જ નહીં,પણ જેમ તેમ કરી,તેમની પાસે પગે લગાવડાવી,નાકલીટી તણાવ્યા બાદ, પંગતને ભોજન પીરસાયું, ત્યાંતો કોઈ અટકચાળાએ લાડુ ઉછાળતાં,લાડવા યુધ્ધ શરુ થયું, ભોજન ભોજનને ઠેકાણે રહ્યું,પણ બધાએ ભેગા મળી,એ આળસુ બાપ-દીકરાને પાઠ ભણાવી દીધો.