આપણો સ્વભાવ જ એવો રોયલ હોય કે દુ:ખીના આંસુ જોઈ ન શકીએ… દર્દીઓના દર્દને દૂર કરવા માટે હમદર્દી જતાવ્યા વિના રહી ન શકીએ… પરોપકાર કરવાનું વ્યસન પડી ગયું હોય… આપણા કારણે બીજાને દુ:ખ-દ્વેષ-દુશ્મનાવટના ભોગ બનવું પડે એવું આપણા લોહીમાં ન હોય… કોઈને અપ્રીતિ-અણગમો-અરુચિ થાય તેવું લોહી આપણી નસોમાં ન હોય… બીજા જીવોનું ભવિષ્ય સુખી બને, સંસ્કારી બને અને સંતોષી બને તેવી જ અંતરમાં ખેવના હોય… અને આપણા આવા રોયલ સ્વભાવથી પ્રેરાઈને થયેલા કાર્યો સદાય સ્વ-પરને સુવાસિત કરતા રહે છે… ગુલાબ કચડાઈને પણ બીજાને ઠંડક અને મીઠાશ જ અર્પે છે તેમ આપણી જાત નીચોવીને પણ બીજાને સતત શીતળતા, સહાયતા અને સ્નેહભાવનું જ સતત દાન કરતા રહીએ તો વાસ્તવમાં આપણા તે કૃત્યો આદરલાયક અને કદરલાયક બને… પણ બધા પાછળ શરત એટલી જ કે આદરની અને કદરની ભૂખ બિલકુલ ન હોવી જોઈએ.