નડિયાદની હૉસ્પિટલના સ્થાપનાદિનની ઉજવણી હતી. આ સ્થાપનાદિન સમયે હૉસ્પિટલના ડૉક્ટરો અને કર્મચારીઓ સહુ ભેગા મળે અને આનંદોત્સવ કરે. નિકીતાને મન થયું કે જે હૉસ્પિટલમાં એણે આટલી સારવાર લીધી તેના સ્થાપનાદિનનો આનંદ એ નૃત્યથી અભિવ્યક્ત કરે તો કેવું ? એણે હૉસ્પિટલના સંચાલકોને વિનંતી કરી. સંચાલકો વિચારમાં પડી ગયા. કિડની હૉસ્પિટલના કોઈ દર્દીને આ રીતે કાર્યક્રમમાં ભાગ લેવાની મંજૂરી આપી નહોતી. સંચાલકોએ પણ અંતિમ નિર્ણય ડૉક્ટરોને સોંપ્યો. ડૉ. રાજાપુરકરે પોતાના દર્દીનો જુસ્સો જોયો. આ છોકરીનો કલાપ્રેમ અને જીવનાનંદની ઈચ્છા એમને સ્પર્શી ગયાં. એમણે નિકીતાને હૉસ્પિટલના સ્થાપનાદિને ભરતનાટ્યમ કરવાની અનુમતિ આપી અને પોતાના આ દર્દીને કોઈ તકલીફ ઊભી થાય તો તરત દોડી શકાય તે માટે મંચની બાજુમાં સાત મિનિટ સુધી ઊભા રહ્યા. પંદર વર્ષના લાંબા ગાળા બાદ નિકીતા આ રીતે પોતાની નૃત્યકલા પ્રસ્તુત કરતી હતી. આરંગેત્રલ સમયે નિકીતા વિદ્યાર્થીની હતી અને આજે ગંભીર રોગની દર્દી હતી. આ સમયગાળામાં એ હતાશાના ડુંગર તળે કચડાઈ હતી પરંતુ એની કલાસાધનાએ એના જીવનમાં ઉત્સાહનો સંચાર કર્યો.