પ્રત્યેક સંત કે મહાત્માપુરુષની આધ્યાત્મિક શક્તિનો ખૂબ જ વૈવિધ્યપૂર્ણ, સુસ્પષ્ટ, પ્રત્યક્ષ અનુભવ એમના સમકાલીનોને થતો હોય છે. વખતના વીતવાની સાથે જે અનુભૂતિ હોય છે તે જડ-નિષ્પ્રાણ સિદ્ધાંત બની જાય છે. અને જ્યારે લોકો કોઈક સંતને અવતાર તરીકે ઓળખાવે છે તથા તેના મંદિરો બાંધે છે ત્યારે એમને સાંકડી દીવાલોમાં કેદ કરે છે. સંતનો આત્મા ત્યારે ગૂંગળામણ અનુભવે છે અને પ્રખર પ્રેરક પરિબળ તરીકે કાર્ય કરતો બંધ પડે છે. એમના અનુગામીઓ અથવા અનુયાયીઓ એમના પ્રત્યેક શબ્દને માટે ઝધડે છે. એમના વચનોની પ્રમાણભૂતતાને ખાતર લડે છે. એ મહાપુરુષે એમને ઈશ્વરમય બનવાનો આદેશ આપ્યો હોય છે. એ અગત્યના આદેશને એ ભૂલી જાય છે.