સેલ્ફ યાને આત્મા એવો અર્થ વિવેકાનંદે આપેલો, પરંતુ આપણે રહ્યા નોર્મલ વા જનરલ હ્યુમન. ભૌતિકતા વચ્ચે જીવવાનું. સંસાર સજાવવાનો. ઈશ્વરની હેલ્પ લઈએ, કોઓપરેશન માગીએ, પણ એમાંય દ્વિધા ઊંચીનીચી થતી હોય છે. વાસ્તવમાં એ દ્વિધા નહીં, બહુધા હોય છે કે ક્યો મંત્ર કરવો, ક્યા દેવને પ્રસન્ન કરવા, ક્યારે કરવું. જ્યોતિષ પ્રત્યેક જીવની વ્યક્તિગત કુંડળીને આધારે તેણે ક્યો સ્ટોન ધારણ કરવો વગેરે કહે છે. તો શું અન્ય રીતે કે અલગ સંદર્ભમાં જાતકના મનને શેમાં મજા આવશે, શું બંધબેસશે એવું ના જાણી શકાય? જાતને અનુભવ હોય છે. અનુભવનું અર્થઘટન ‘ને તે અંગેની યાદદાસ્ત હોય છે. સાથે અફસોસ, ગર્વ ‘ને જીદ પણ હોય છે. વાલી ‘ને વડીલથી લઈને શિક્ષક, પાડોશી, સહકર્મી, મિત્ર ‘ને નજીકના સૌ પોઇન્ટ આઉટ કરતાં રહે છે કે તારામાં આવું છે વત્તા આવું નથી. આ ખોટું ‘ને આ સાચું. આ ભૂલ ‘ને આ સારું. મોટા ભાગનામાં સુધારાની જરૃર છે એવું બાકીના માનતા હોય છે. અમુકમાં પરિવર્તન આવે તો તમુકને પોતાને તકલીફ પડશે એવું લાગતું હોય છે. એવામાં મનુષ્યએ પોતાના વ્યક્તિત્વનો બેઝિક ભાગ એવું એનું માનસ જાણવું રહ્યું અને તે માટે સ્વયં પ્રત્યે સાક્ષી ભાવના આભાસ કરતાં કોઈ ત્રીજી તટસ્થ એવં સર્વસામાન્ય મનુષ્યજનક પરખની આવશ્યકતા હોય છે. એકાંતવાસમાં ના જીવતા હોય તેવા તમામ બિનઆદિમાનવ માટે પોતાનું વ્યક્તિત્વ પોતે જાણવું એ જાહેર ફરજ છે.