‘મારે ખાસ કાંઈ પરિચય નહોતો. ત્યારે વિદ્યાર્થી-વિદ્યાર્થીનીઓની એક સભામાં સત્યાગ્રહની વાતો મેં કરેલી. તેમાં બારડોલી-બોરસદની બહેનોના ત્યાગ અને બહાદુરી વિશે મેં ખાસ ઉલ્લેખ કરેલો. તે સભાને અંતે તેમણે આવીને મને ધન્યવાદની ચિઠ્ઠી આપી. આ તો સ્વયંવર જવું હતું. બહુ દહાડા સુધી એ ચિઠ્ઠીનું મેં જીવની જેમ જતન કરેલું….. પણ પછી સંકોચ થયો. જેને પરણવું નથી તેને એ વિગતે ભણાવવાની જરૂર ખરી ? માનો કે એ ભણ્યાં, અને પછી પરણવા વિશે વિચાર બદલાયો તો ? હું જ એ માટે દોષિત ન ગણાઉં ?’