પાછી પંચગીની પર આવું તો અમને બંને બહેનોને નજીકની જ સેન્ટ જૉસેફ સ્કૂલમાં ભણવા મૂકેલી. મને ત્રીજામાં અને ઈશાને ચોથા ધોરણમાં. અમારી મમ્મી ભાગ્યશાળી હતી કે એનું બાળપણ પર્વતોની મહારાણી-સિમલામાં વીત્યું. સિમલા એટલે એક તરફ દેવદારની સુંદર લીલોતરી તો બીજી બાજુ દૂર ક્ષિતિજમાં બરફથી છવાયેલા હિમાલયના પર્વતો…. તો અમે પણ એના જેટલાં જ લકી હતાં. પંચગીનીમાં- ભવ્યાતીત કિષ્નાવેલીના ખોળામાં. પંચગીની તો ફેમસ છે એનાં ઈંગ્લૅન્ડથી આણેલા સુંદર સિલ્વરઑક વૃક્ષો માટે. સો ફૂટ જેટલાં ઊંચા વૃક્ષો અને થડ સીધા વાંસ જેવા. મહાબળેશ્વર, કૃષ્ણાનદીનું ઉદ્દગમસ્થાન અને જાણીતું પર્યટન સ્થળ પંચગીનીથી માત્ર 20 કિલોમીટર દૂર. અમે જ્યાં રહેતા તે જગ્યા બાપુકાકાના સેનેટોરિયમ તરીકે જાણીતી હતી. તે પણ ખૂબ જ લીલોતરીથી ભરપૂર અને બાગબગીચાવાળી હતી. આ ઉપરાંત ત્યાં નાની જંગલી બિલાડી અને બારે માસ ઉત્પન્ન થતાં બિલાડીનાં બચ્ચાંઓની સતત અવરજવર રહેતી – બાપુકાકાના બંગલાથી કોટેજ સુધી દિવસ દરમ્યાન બારણાં ખુલ્લા હોય, ઘરમાં પણ આ બચ્ચાંઓ અટવાયા કરતાં – અમને મનોરંજન અને કંપની આપતા. મમ્મીને પ્રાણીઓ એટલાં ગમતાં જેમ માછલીને પાણી ! તે એમને રમાડતી, ખવડાવતી, ચીડવતી ને વ્હાલ કરતી. કંઈ અસંખ્ય પંખીઓ આજુબાજુના ઝાડમાં પોતાના માળામાં રહેતાં. એનો મધુર કલરવ આખો દિવસ સંભળાતો. ક્યારેક સિલ્વર ઑકની ટોચ પરથી કોયલ ટહુકતી. ચોમાસું…. બાપરે ! મહિનાઓ સુધીનો વરસતો વરસાદ ક્યારેક અતિવૃષ્ટિ તો ક્યારેક બરફના કરાનો એવો મારો કે બસ મિનિટોમાં બધું સફેદ થઈ જાય. ચોમાસાના એ અંધારિયા ગ્લુમી દિવસો હતા જ્યારે બધાં ઘરમાં જ ભરાઈ રહેતા. અને બેકગ્રાઉન્ડમાં વાગતું પતરાં પર પડતાં વરસાદનું સંગીત. રાત્રે જીવડાંઓનાં અને દેડકાંઓનાં ચિત્ર-વિચિત્ર અવાજો… હોલીવુડની કોઈ હૉરર ફિલ્મના ડરામણા સીન જેવું એ દશ્ય હતું ! થોડા આનંદના ને થોડા દુઃખી એવા એ મિશ્ર દિવસો હતા, પણ યાદગાર દિવસો હતા.