ગુજરાતી ભાષામાં અનેક વાર્તાકારોનું દૈવત-કૌવત ઠલવાતું રહ્યું છે. મલયાનિલની ‘ગોવાલણી’ વાર્તા આપણી ટૂંકી વાર્તાસાહિત્યનું પ્રારંભબિંદુ ગણાય છે, જોકે એ પહેલાં પણ અનેક વાર્તાઓ લખાઈ જ હતી. ધૂમકેતુએ આ સ્વરૂપને લખલૂટ ખેડ્યું. ‘પોસ્ટઓફિસ’ વાર્તા તો વિશ્વ-વાર્તાના સંપાદનમાં સ્થાન પામી હતી. મેઘાણીએ લોકસાહિત્યની ઊંડી વાવ જેટલી કથાઓનો ખજાનો આપણી આંખ સામે ધરી દીધો. ઉમાશંકર જોશી અને સુંદરમે કવિતા સાથે વાર્તાસાહિત્યમાં સમૃદ્ધ પ્રદાન કર્યું. રામનારાયણ પાઠક, ચુનિલાલ મડિયા, જયંતી દલાલ, પન્નાલાલ પટેલ, જયંત ખત્રી, ઈશ્વર પેટલીકર વગેરે અનેક વાર્તાકારોએ વૈવિધ્ય સીંચીને વાર્તાને વધારે રસપ્રદ અને ભાવપ્રદ બનાવી. સુરેશ જોશી અને મધુ રાયે પોતીકી આગવી શૈલીમાં વાર્તાઓ વાવી. સરોજ પાઠક, કુન્દનિકા કાપડિયા, ધીરુબહેન પટેલ, વર્ષા અડાલજા, ઈલા આરબ મહેતા, હિમાંશી શેલત વગેરે વાર્તાકારોએ સમાજજીવનની વિષમતા તથા સ્ત્રીસંવેદનાને કલાત્મક રીતે ઉજાગર કરી. આ યાદીમાં સેંકડો વાર્તાકારો ઉમેરાઈ શકે.