પુસ્તકનો એ કીડો હતી . વાંચવું એને ઘણું ગમતું પણ વાંચીને સંભળાવવું એને એનાથીયે વધુ પ્રિય હતું . અગણિત પુસ્તકો સાંભળ્યા હતા એના મોઢે , તદ્દન રેડિયો સમા . વાંચતા વાંચતા ક્યારેક એ ખડખડાટ હસી પડતી ત્યારે વાતાવરણમાં એક જાદુઈ સંગીત ગુંજી રહેતું અને હું એ સંગીતમાં મારા દરેક દુઃખ , મારી દરેક પીડા , મારી દરેક ચિંતાઓને ઓગળતી જોઈ રહેતો . ક્યારેક વાંચન સમયે આંખોમાંથી મોતી જેવા આંસુ વહી પડતા .કરુણાનું દર્દ એનાથી જરાયે ન સહેવાતું . મારા ખોળામાં માથું નાખી એ દરેક મોતીને સહજતાથી વહાવી દેતી . ક્યારેક થાકીને મારી આંખ લાગી ગઈ હોય તો એનો મીઠો ટહુકો મારા જાગ્રત કાનમાં મધુરતાથી વહેતો . ” ઊંઘી ગયા ?” અને હું ઘેન ખંખેરી મારી અભિનય -કલા સફળતાથી અજમાવતો . ” નહીં , ફક્ત આંખો બંધ છે પણ સાંભળું છું . હા , તો પછી શું થયું ?” અને એ વાર્તા જગત આગળ વધતું અને મારી આંખો ફરીથી જડાઈ જતી.