આખું ટોળું (અંકે આઠ પત્રકારો) ભાયંદરના સ્ટેશને ઊતર્યું. ઓબેરૉઈમાં તેમણે યજમાનને હિસાબે ને જોખમે વ્યાપક પ્રમાણમાં વ્હીસ્કી ગટગટાવ્યો હતો. તેમની માનસિક તબિયત તરબતર હતી. તેઓ એક્સ્ટેસીમાં, આનંદના અતિરેકમાં વન્ય પ્રાણીઓ જેવી કિકિયારીઓ પાડતા હતા. ફાઈવસ્ટાર જમણે તેમનાં ટમીને ઊપસાવ્યાં હતાં. કેટલાક તો અસ્સલ ગુજરાતી શેઠિયાશાઈ ઢબે એને (એટલે ટમીને) પંપાળતા હતા. સોહામણા ખ્વાબમાંથી ઝબકીને જાગીને એક જણે કહ્યું: એલા, મારા ઘરમાં પાણીનું ટીપુંય નથી, આજે ટાંકીવાળો આવ્યો જ નથી. બીજાએ કહ્યું, હું તો હમણાં રેસ્ટોરાંમાં ચા પીને સાથોસાથ બે ગ્લાસ પાણી ચઢાવી લઈશ. ત્રીજાએ કહ્યું: બસ, પછી તો ટૂંટિયું વાળીને ઘોલકીમાં પડ્યા જ રહેવાનું છેને અને કાલે બપોરે આપણે પ્રેસિડેન્ટમાં લંચમાં જવાનું છે. ચોથાએ કહ્યું: ભઈલા, કાલે રાતે તો ત્રણ જગ્યાએ પીસીમાં જવાનું છે અને ત્રણેય જગ્યાએ તડાકો પડવાનો છે. પાંચમાએ કહ્યું: બેસતા વરસને દહાડે સાલો મુકેશિયો જલદી જલદી બારપંદર ઘર પતાવવા જેમ રિક્ષા કરે છે તેમ ટૅક્સી કરીને સાતથી નવની વચ્ચે ઓબેરૉઈ, તાજ તથા પ્રેસિડેન્ટને કવર કરી લઈશું. મુકેશિયાએ કહ્યું: સાલ્લું એક્કેય ધોયેલું ઈસ્ત્રીવાળું બુશર્ટ જ બંદા પાસે નથી. સાતમો ઉદાર હતો. મારે ઘેર સવારના પહોરમાં આવી જજે, સાલ્લા, બટાટાપૌંઆ ખવડાવીને ચા પાઈશ અને ઈસ્ત્રીટાઈટ બુશર્ટ આપીશ. આઠમાએ તમાકુનો માવો નીચલા હોઠની નીચે ઠાલવતાં કહ્યું, આનું નામ અમીરી ફકીરીની બિરાદરી. ચંદ્રકાન્ત બક્ષી જેને મધ્યમ વર્ગના જીવનનું કૉન્ટ્રાડિક્શન કહે છે તેનું આ પત્રકારો એક ક્લાસિક દષ્ટાંત છે.