ભક્ત જેમ જેમ પોતાની સાધનામાં આગળ વધે છે તેમ તેમ એનામાં આંતરિક રીતે ગુણાતમક પરિવર્તન આવે છે, જેથી તેનામાં કોઈના પ્રત્યે દ્વેષ નીદા કુથલી વગેરે દુર્ગુણ યુક્ત ભાવો આપોઆપ ખરી જ પડે છે, તેનાથી તે અળગો જ થઇ જાય છે, ,જ્યારે ભક્તમાં દ્વેષ વગેરે ભાવ ખરી પડે છે, તેનું પરિણામ એ આવે છે કે ભક્ત બધાજ માણસ સાથે મિત્ર ભાવે અને કરુણા, પ્રેમ અને સત્ય રૂપ જ વર્તે છે બધા સાથે વ્યવહાર કરે છે,,તેનું આચરણ પૂર્ણ રૂપે શુદ્ધ જ બની જાય છે જે માણસ દ્વેષ ભાવથી મુક્ત હોય ,મેત્રી ભાવથી ભરેલો હોય અને સત્ય અને કરુણા ભાવ જેના હૃદયમાં ઉભરાતા હોય તેવા ભક્તને કોઈ શત્ર્š હોય શકે જ નહી આમ ભક્ત તો અજાત શત્ર્š હોય છે.