જે કોઈએ પણ પોતાના જીવનનો હેતુ નથી શોધી કાઢ્યો, કે પછી કોઈ પોતે જે કઈ કરી રહ્યું હોય તેના માટે ભાવુક નથી હોતા, તેમનાં માટે જીવવું એ એક વિશાળ કાર્ય બની જાય છે. ખુશી જેવું કઈક ખરેખર તો આપણા માટે કુદરતી હોવું જોઈએ કારણકે આપણે આનંદ સ્વરૂપ છીએ, આપણે પ્રેમમાંથી જ જન્મ્યા છીએ. અરે જે ગર્ભનાળથી આપણને નવ મહિના સુધી પોષણ મળતું હોય છે, કે જે આપણી અને આપણી માતા વચ્ચેનું બંધન હોય છે, તેને પણ આપણી સ્વતંત્રતાના પ્રતિક તરીકે જન્મ્યા પછી તરત જ કાપી નાખવામાં આવે છે. જાણે કે એવું કહેતા ન હોય કે હવે કોઈ બંધનની દોરીઓ વળગેલી નથી. આપણે પોતે જ ખુશી છીએ, આપણે મુક્ત છીએ. શું આપણે ખરેખર તેમ છીએ ખરા? ખુશી આપણા માટે એવી સહજ હોવી જોઈએ જેવી રીતે પર્વતો ઉપર હવાની લહેરખી સહજ હોય છે – મંદ અને સતત – પરંતુ એવું લાગે છે કે આપણે તો તે મેળવવા માટે સતત સંઘર્ષ કરવો પડે છે.