ત્યાં એની મુખમુદ્રા ઉપર તમામ ભાવો જાણે પોતાની મૂળ શુન્યતામાં રમણીયરૂપે બેસી ગયા હતા. ન ત્યાં કોઈ તરંગ, ન કોઈ રંગ, ન કોઈ આસક્તિ, ન વિરક્તિ, ન કોઈ અનાસક્તિ દેખાતાં હતાં. જ્યાં કાંઈ જ ન હોય કેવળ શૂન્યતા હોય પણ એવી શૂન્યતા કે જે શૂન્યતા પાસે, કોટાનકોટી આંકડાઓ લઘુ બની જતાં હોય, કોઈ જ ન હોવામાંથી કોઈક પ્રગટીને, પાછું કંઈ જ ન હોવામાં વિલીન થાય અને જે સંપૂર્ણ રમણીય શૂન્યતા પ્રગટે એવી શૂન્યતા ત્યાં હતી, જાણે કે એ શૂન્યતા આખી દુનિયા હતી અને આખી દુનિયા આ શૂન્યતા હતી. આ શૂન્યતા પાસે જગત પોતે, વૈભવભર્યું, સમૃદ્ધિભર્યું, વિવિધતાભર્યું, આટઆટલા રંગભર્યું, કાંઈ જ ન હતું! કાંઈ કહેતા કાંઈ!