ભાનુને આંખો ભરાઈ આવી. આંસુનાં બુંદ ફોનના આંકડા પર દદડીને પડ્યાં. તૂટી ને પ્રસરી ગયાં. બીજી જ પળે, ભાલચન્દ્રની લાકડીનો ઠપકારો સંભળાતાં સ્વસ્થ થઈ ગઈ. હસુંહસું થઈ રહેલા પતિને નિહાળી ભાનુના મનમાં અસ્સલનો ઠસ્સો, છણકો, રોફરુઆબ એક ક્ષણ માટે ઊભરી આવ્યાં. જીભને ટેરવે શબ્દો પણ આવી જ ગયા હતા કે ‘કેમ, આટલું મોડું કર્યું, કોઈ સગલું ભટકાયેલું કે શું ?’ પણ છેલ્લા કેટલાય દિવસોથી પતિ માટેના વહાલે પોતાની સત્તા એટલી તો પ્રબળપણે જમાવી દીધી હતી કે ભાનુ એકે અક્ષર બોલી શકી નહીં. પતિના હાથમાંથી મૂંગે મૂંગા લાકડી લઈ લીધી, ખીંટીએ ટાંગી દીધી ને પતિની અડોઅડ થઈ રસોડા ભણી ચાલતાં-ચાલતાં અભાનપણે જ તેનું મસ્તક પતિના ખભે ઝૂકી ગયું. હાથનાં આંગળાં પણ પરસ્પરમાં જોરથી ભિડાઈ ચૂક્યાં હતાં.