તારી સાથેના પ્રણયની જ વાત કરું તો તે પણ ક્યાં કુદરતી હતો ? તારું ધ્યાન મારી તરફ ખેંચવા માટે મેં હાઈસ્કૂલના બબ્બે વર્ષ બગાડ્યાં હતા ! મારી તમામ આવડતો, કલા અને શરીર સૌષ્ઠવનું પ્રદર્શન કરવાની તક ક્યારેય જતી કરી નહોતી ! સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમોમાં ભાગ લેવાનું એક માત્ર પ્રેરકબળ તું જ હતી. આખરે દશમાં ધોરણમાં હતા ત્યારની એક તરકીબ સફળ થઈ. તને એ દિવસ યાદ હશે જ. ચોમાસાના એ દિવસે તારી સાઈકલમાં પંચર પડ્યું. મેં તને મૂશળધાર વરસાદમાં સાઈકલ ઢસરડવાની મદદ કરી. એમાં ભીંજાયેલી તું મારા પર ભાવવિભોર થઈ ગઈ ! પછી તો સામે મળતી ને હસતી… વર્ગમાંયે પાછલી બેંચ પરની બહેનપણીઓ સાથે વાત કરવાને બહાને મને નિહાળી લેતી… મેં હિંમત કરીને તારી પાસેથી એક દિ’ નોટબુક માગી. પછી તો પુસ્તક આપ-લેનો વ્યવહાર બંધાયો. તું અત્તર છાંટીને પુસ્તક અર્પણ કરતી. એમાં વળી ‘લવલેટર’ પણ નીકળ્યો ! પછી તો આપણે સાવ બદલાઈ ગયા ને આપણી દુનિયા પણ બદલાઈ ગઈ !