“હજુ પૂરી નથી થઈ, પણ ચોથી પહેલાં થઈ જશે તૈયારીઓ.” આંબા અને દરિયાકિનારાની વચ્ચે હું ધ્વજવંદન માટે થાંભલો ખોડી રહ્યો હતો. વિંટનની ઓફિસે બહારની પરસાળમાં દરદીઓ સાથે વાતચીત કરતી વખતે, કોઈને શંકા ન જાય એ રીતે, કેટલા દરદી શારીરિક રીતે સક્ષમ છે એ મેં જોઈ લીધું. થોડા દરદીઓ તો દેખીતી રીતે જ નબળા હતા. કેટલાકના આંગળા રક્તપિત્તના રોગને કારણે લાક્ષણિક રીતે વિકૃત થઈ ચૂક્યા હતા, તો કેટલાકના હાથપગ પર જાડા-જાડા પાટા વીંટેલા હતા. પણ એમાં એવા લોકો પણ હતા, જે સશક્ત અને સક્ષમ હતા. રંગભેદ પ્રત્યેની સભાનતા તો હું ક્યારનોય ભૂલી ચૂક્યો હતો. બેઠી દડીના આ ફિલિપિનો લોકોને જોઈને હું ટેવાઈ ગયો હતો. અને હવે તો મારો રંગ પણ એમની જેમ ઘઉંવર્ણો થઈ ગયો હતો. મારી ચામડી હવામાનને કારણે ઘઉંવર્ણી નહોતી પડી ગઈ, પણ એનો રંગ હંમેશ માટે બદલાઈ ગયો હતો!