આ બધું શુ લાગે છે? તેમના હૃદયમાં એકલતાની પીડા, ફરજનો ભાર કે કુદરતે જે ખોડ આપી છે તેની ફરિયાદ નહિ હોય ?!પણ છતાં આ બધાંને હસતાં,ભજનો ગાતાં,અને તાળી પાડીને ગરબા ગાતાં મે નજરોનજર જોયાં છે.ત્યારે મારી આંખ ભીની થાય છે,અને વિચારું છું કે, કે હે પ્રભુ! સુખ અને દુઃખ તો આ જીવન સાથે વણાયેલાં જ છે તેમાંથી ઉપર ઉઠીને પણ’,“તેં જે આપ્યું તે ફૂલ” સમજીને ને જીવી લેવું જોઈએ.ઘણું અઘરું છે,પણ સાવ અશક્ય નથી !