કેબલ ફેક્ટરીના મેદાનમાં પડેલાં કેબલનાં મોટા-મોટા ફિંડલાં પર બરફ છવાઈ ગયો હતો. મુખ્ય રસ્તા પરથી ફેક્ટરીની બાજુની ‘ઝેરોઝોલિમ્સ્કા સ્ટ્રીટ’ લખેલા રસ્તા પર તેઓ વળી ગયા. ખભેથી વાંકી વળી ગયેલી અને ચહેરા પર જખમોવાળી કેટલીક સ્ત્રીઓ, તૂટેલા મકાનના કાટમાળમાંથી બારી, માળિયા, વગેરે જેવા ભાગોને ઊઠાવીને, ક્રેકોવ-પ્લાઝોવના રેલવે સ્ટેશનથી ઝેરોઝોલિમ્સ્કા તરફ જતા મુખ્ય રસ્તા પર ચાલી રહી હતી. એમોન ગેટેની નજર એ સ્ત્રીઓ પર પડી. પિલાર્ઝિકે ખુલાસો કરતાં તેને જણાવ્યું, “આ બધી પ્રોકોસિમ છાવણીની કેદી સ્ત્રીઓ છે. પ્લાઝોવની છાવણી તૈયાર થઈ ગયા બાદ પ્રોકોસિમને તો વિખેરી નાખવમાં આવશે, અને ત્યારે આ મજૂર સ્ત્રીઓ આપ હેર કમાન્ડન્ટના સીધા વહીવટ હેઠળ આવી જશે.” એમોન ગેટેએ અંદાજ લગાવ્યો, કે લાકડાની બારીઓ ઊંચકીને એ સ્ત્રીઓએ એક કિલોમિટરના લગભગ ત્રીજા ભાગ જેટલું અંતર કાપવું પડતું હશે. “બધો સામાન છેક ઉપર સુધી ચઢાવાય છે,” કહીને કુન્દેએ પોતાનું માથું, પહેલાં એક ખભા પર અને પછી બીજા ખભા પર ટેકવ્યું, જાણે કહેવા માગતો હોય, કે આમ તો બધું શિસ્તબદ્ધ ચાલે છે, પરંતુ આ રીતે કામ કરવાથી બાંધકામ બહુ ધીમે-ધીમે થઈ રહ્યું છે.