ખાટલામાં પડતાંની સાથે હરજીભાઈના ડોળા ખરડાના ખપેડે નળિયા ગણવા લાગ્યા. શી આશા લઈને આવ્યો હતો અને શું સાંભળ્યું ! વેવાઈએ તો કહી નાખ્યું કે લગન તો ઓણ સાલ જ કરી દેવા પડશે, પણ એમને ક્યાં ખબર છે કે અમે કેમ દી કાઢીએ છીએ ? ક્યારેક તો તાવડી પોરો લઈ જાય છે. હતું ત્યારે અભરે ભરાતું હતું. લગન ઈ કાંઈ નાનીના ખેલ છે ? ઢીંગલા-ઢીંગલી થોડાં પરણાવવાં છે ? દીકરીનેય ઓછું ન આવે એ રીતે માણહના નોરમાં આણાં-પરિયાણાં તો કરવાં કે નંઈ ? વેવાઈએ એક વરહની મુદત આપી દીધી હોત ને તો ભયોભયો થઈ જાત. પણ ખીમજીભાઈ પોતાની વાતમાં એકના બે થાય એવું દેખાતું નથી. ઘેર શું મોં લઈને જાઉં ? જઈને વાતયે કેમ કરવી ? મોટા ઉપાડે હાલી નીકળ્યો હતો તે ! દીકરીની માને એક વખત તો હુમલો આવી ગ્યો છે, ઈ વેવાઈ ક્યાં નથી જાણતા ? વાત સાંભરતાં એનાથી આગળ વિચારી શકાયું નહીં. તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ. બાઈમાણહ વિનાનું ઘર ને મા વિનાને દીકરીને હું કેમ પાલવીશ ? એના કરતાં તો આંયથી જ પરબારો વાટ પકડી લઉં. દેખવું નહીં ને દાઝવું નહીં.