હા-ના કરવામાં ક્યારેક એટલું બધું મોડું થઈ જાય છે કે છેવટે મોટાં સમાધાન કરવાં પડે છે. એટલું જ નહીં, એંજોય કરવાની ઉંમરમાં દસ-બાર વર્ષ તો માત્ર પ્રતીક્ષા કરવામાં જ વેડફાઈ ચૂક્યાં હોય છે. પોતાની જરૂરતથી કે સમાજની પરંપરાથી આખરે લગ્ન તો કરવાં જ પડે છે, પરંતુ એનો ચાર્મ ઝાંખો પડી ગયો હોય છે. શરૂ-શરૂમાં જે અપેક્ષાઓ હોય છે એમાં થોડીક જ બાંધછોડ કરવાની હોય છે, પરંતુ પાછળથી ઘણી બાંધછોડ કરવી પડતી હોય છે. એક રમૂજ સાંભળેલી કે એક ભાઈ શરૂ-શરૂમાં તો ડબલ ગ્રેજ્યુએટથી ઓછા ભણતરવાળી છોકરીને જોવા-મળવાની પણ ના પાડતા હતા, પરંતુ પાત્રીસ વર્ષની ઉંમર સુધી ઠેકાણું ન પડ્યું અને છેલ્લે તો એસએસસી કન્યા પણ ન મળતાં એ ભાઈએ જાહેર કર્યું કે કન્યા અભણ હશે તોપણ ચાલશે, હું જાતે તેને ભણાવીશ. આવું સમાધાન જીવનને બરબાદ કરી નાખે છે. લગ્ન માટે વિલંબ ન થઈ જાય એટલી સમજણ જરૂર કેળવવી જોઈએ.