એક યુવાન રૂપગર્વિતા સાથેની તહેઝીબ ભરી વર્તણૂકમાં ખોટી જીદ્દ ન હોય તે યાદ કરતા એ પોતાનો સામાન લઈ ઉતરીતો ગયો પણ એની અંદરના પ્રેમીએ એને સ્ટેશનના એક ખૂણે રોકી લીધો. ટ્રેનમાંથી બધા યાત્રીઓ ઉતરી ગયા બાદ ૫૦-૫૫ની આસ પાસનો એક આડેધ પુરૂષ એ કોચમાં ચઢ્યો અને થોડીવારમાં એક છોકરીને ઉંચકી બહાર આવ્યો. એની સાથે નોકર જેવા લાગતા બીજા માણસે હાથ વડે પકડી રાખેલી ફોલ્ડીંગ વ્હીલચેર ખોલી અને પેલા પુરૂષે એ છોકરીને એમાં બેસાડી દીધી, એ ગઝલ હતી. રિધમે છેલ્લાં સાડા છ કલાક જેની સાથે ગમતીલા સપનાની જેમ વિતાવ્યા હતા તે ગઝલ. ચુંબકીય અવાજની માલિક ગઝલ પોતાના નિષ્પ્રાણ પગ સાથે વ્હીલચેર પર બેઠી. રિધમની આંખો ફાટી ગઈ. એ પોતાની જાતને વિશ્વાસ નહોતો અપાવી શકતો કે જેને જોઈ એ મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયો હતો તે ગઝલ અપંગ હતી ? આ વાત પર એનું ધ્યાનજ કેવી રીતે નહી ગયું ? આટલી મોટી કડવી વાસ્તવિકતા એની સાથે જોડાયેલી છે એ વાતથી એ હમણાંસુધી અજાણ રહ્યો ? રિધમને લાગ્યુંકે અપાર તરસના જીવ સામે ધસમસતી નદી આવી અને તરસ છિપાવ્યાં વગરજ એ ક્યાંક ધરતીના પેટાળમાં સમાઈ ગઈ.