કિશોરલાલ મશરૂવાળાને લખેલા એક પત્રમાં (21/09/1932) ગાંધીજી લખે છે કે વલ્લભભાઈની ખેડૂતી ગુજરાતી તેની પાસેથી કોઈ હરી જ ન શકે. તેમની સચોટ તળભાષા જીભવગી છે. નારાયણ દેસાઈ ‘મને કેમ વીસરે રે?’માં લખે છેઃ સરદારનો વિનોદ એમની આંતરિક પ્રસન્નતામાંથી સ્ફૂરતો. અલબત્ત એ કોઈ વાર સામા માણસને દઝાડે એવો આકરો પણ થઈ જતો. કદાચ વકીલાતના જમાનાના એ સંસ્કાર હશે. પરંતુ કઠોર ગણાતા સરદારના હ્રદયમાં જો વિનોદ અને હાસ્યરસનાં ઝરણાં ન હોત તો જીવનની આટઆટલી આકરી કસોટીમાંથી પાર ન ઊતર્યા હોત.