શ્રીકૃષ્ણ પહેલા ઉત્તરમાં ‘મનની દવા’ કહે છે. મનમાં આવતા આવેગોને જે ત્યાગી શકે છે અને ‘સ્વયં’ની આત્મનિષ્ઠ અવસ્થામાં સ્થિત બને છે તે સ્થિતપ્રજ્ઞ બને છે. મનને માંજવાનું છે, મનને સમજવાનું છે. આ શ્રીકૃષ્ણનું ક્ધસલ્ટિંગ છે. આ સ્વનિરીક્ષણની નિશાળ છે. એટલે ભગવાન આગળ કહે છે, ‘જે દુ:ખ’માં ઉદ્વેગરહિત ને સુખમાં સ્પૃહારહિત રહી શકે છે, અને આ વિજયને વરેલા વિતરાગી જ ભય અને ક્રોધ પર કાબૂ મેળવે છે. આ જ સ્થિતપ્રજ્ઞનાં લક્ષણો છે. નરસિંહ યાદ આવે ‘સુખ-દુ:ખ મનમાં ના આણીએ, ઘટ સાથે રે ઘડિયાં...’ ગીતાનું ઈગો-મેનેજમેન્ટ એ સ્વ-ઓળખથી શરૂ થાય છે અને સ્વ-ઓળખથી પૂરું થાય છે.