ભયંકર આંધી, વિનાશકારી પૂર કે ધરતીકંપ આખરે તો શમે છે. તો આ પૃથ્વી પરની અસંખ્ય સ્ત્રીઓમાંની એક છું, મારા જીવનનું તોફાન પણ શમવા લાગ્યું. ભલા ઈન્સ્પેક્ટરે અકસ્માતનો કેસ બનાવી મારું સ્ટેટમેન્ટ લીધું, સાસુ અને અનિલને થોડા દિવસ જેલની હવા ખવડાવી છોડી દીધાં. બા-બાપુજીએ આગળ પડી છૂટાછેડા અપાવ્યા. અને હું, ઘરે પાછી ફરી. આવું, બધું અમારી જ્ઞાતિમાં પહેલી જ વાર બન્યું હતું, પણ બા-બાપુજીને એનો અફસોસ રહ્યો નહોતો. મારા વેરવિખેર થઈ ગયેલા જીવનના ટુકડાઓ ક્યાંથી શોધું, કઈ રીતે જોડું એની મૂંઝવણ થતી અને મને માઈગ્રેન શરૂ થતું. જીવનનાં ગુમાવેલાં અમૂલ્ય વર્ષો, એક નરાધમ પુરુષને હાથે સહેલો વારંવાર બળાત્કાર, સાસુની નાગડદાઈ અને બા-બાપુજીએ ફેરવી લીધેલું મોં- લીલાછમ વૃક્ષને મૂળમાંથી કાપી નાખે એમ મારું હસતું રમતું જીવન નષ્ટ થઈ ગયું અને આત્મસન્માન તો છેક જ તળિયે.