ઘણી વાર સરના ઘેર બાથરૂમમાં નહાવા જાઉં ત્યારે અરીસા પર મેડમની બિંદીઓ ચીપકેલી જોઉં પછી એ પીળી બિંદીઓને મારા ચહેરા પર લગાવું અને પછી ક્યાંય સુધી મને આમ અરીસામાં જોયા કરું. હું હવે અરીસામાં મારી જાતને ફેસ કરી શકતી ધીમે ધીમે. મેડમના વાળ તો બહુ જ મોટા ને એનો ઢળતો અંબોડો બહુ જ ફાઈન લે એ. હું અરીસામાં મારા વાળને ઢળતા અંબોડામાં બાંધવા જાઉં તો બંધાતા જ નહીં, તોય હું પ્રયત્ન કર્યા જ કરતી. મમ્મીએ એક વાર મને આમ અરીસા સામે મહેનત કરતાં જોઈને કહેલું કે, “કાવ્યા, તારા વાળ ઢળતા અંબોડા માટે ટૂંકા પડે…” ને પછી બે ઘડી હું કંઈ કેટલુંય વિચાર્યા કરતી ને પછી અરીસા સામે જોઈ પીળી બિંદી કપાળ પરથી કાઢી નાખી, ને પાછા ગુલમોરના રંગની રાતીકેસરી બિંદી લગાવી દીધી. ઘણી વાર થાય કે હું મેડમને મળવા જાઉં. પણ બીજી પળે થાય કે હું શું બોલીશ એની મોટી પારદર્શક આંખોમાં જોઈને? મેડમને ભલે મળી નથી પણ એમનાં ચિત્રો જોઈ હું એના વ્યક્તિત્વને સમજવા મથ્યા કરું છું. એમનાં ચિત્રોમાં આકાશ બ્લ્યુ કલરનું જ હોય એવું નથી જોયું મેં, એ તો આકાશનેય લીલાશથી ભરી દે છે. એના ડુંગર ભૂખરા નથી જોયા, ડુંગરને ગુલાબી રંગે રંગતા હોય છે એ. એના ચિત્રોમાં પાણી પણ કેસરી ઝાંયવાળું હોય છે… બધું ન કલ્પી શકાય એવું જ. કોઈ વસ્તુ એવી અસલ રંગમાં હોય… ને પછી થાય કે એમનો ગરમાળા જેવો અસબાબ ભલે કોઈ પીંજરમાં છે પણ મારી જેમ કોઈ ખખડધજ બસસ્ટોપની…