કર્મનું બંધન સ્વરુપના અજ્ઞાનથી થાય છે. પોતાના સ્વરુપનું જ્ઞાન ન હોવાને લીધે જીવ પોતાને કર્તા માને છે અને સારા નરસા કર્મો કર્તાભાવે કર્યાં પછી તેના જે ફળ પ્રાપ્ત થાય તેનો ભોક્તા માને છે. પ્રકૃતિના ત્રણ ગુણો પ્રગટ છે જ્યારે પોતાનું સ્વરુપ પ્રકૃતિનો આધાર હોવા છતાં અપ્રગટ છે. આવા અપ્રગટ સ્વરુપમાં પ્રકૃતિના ગુણોથી બંધાયેલ આત્મા પોતાના યથાર્થ સ્વરુપને સમજી શકતો ન હોવાથી પોતાને ય પ્રાકૃતિક માનીને દેહ, ઈંદ્રિયો અને અંત:કરણ સાથે એકતા કરીને દેહમાં હું પણું કરી બેસે છે. તેને પોતાના વાસ્તવિક સ્વરુપનું જ્ઞાન કરાવવા માટે પોતે ચૈતન્ય સ્વરુપ આત્મા છે અને પ્રકૃતિથી બંધાયેલ જીવ નથી તેની જ્યાં સુધી અનુભૂતી ન થાય ત્યાં સુધી તે પોતાને પ્રાકૃતિક માનીને જીવ ભાવમાં જ રત રહે છે. આવા જીવભાવમાંથી છોડાવવા માટે અને પોતે અને સર્વ જીવો ચૈતન્યરુપ આત્માં જ છે તેની પ્રતિતિ કરવા માટે પ્રારંભમાં આત્મશ્રદ્ધા વગર આગળ વધી શકાતું નથી. પોતાના સ્વરુપના અજ્ઞાન અને બીજાના સ્વરુપના અજ્ઞાનને લીધે પ્રાકૃતિક રીતે કોઈ પોતાનાથી ચડીયાતો હોય તો તેના પ્રત્યે છુપી ઈર્ષા યે રહ્યાં કરતી હોય છે. તેથી અહીં બે વાત કહેવામાં આવે છે એક તો પોતાના આત્મસ્વરુપમાં શ્રદ્ધા રાખીને પોતે કૂટસ્થ ચૈતન્ય છે પણ ચિદાભાસ જીવ નથી તેવી શ્રદ્ધા રાખવાનું અને બીજા સર્વ જીવો યે કૂટસ્થ ચૈતન્ય સત,ચિત, આનંદ સ્વરુપ છે તેથી કોઈની યે ઈર્ષા ન કરવાનું કહેવામાં આવે છે.