મહાત્મા ટોલ્સ્ટોય યુવાન હતા ત્યારે અરીસા સામે ઊભા રહીને અફસોસ કરતા- ભગવાને મને આટલો કદરૂપો બનાવ્યો ન હોત અને સુંદર ચહેરાવાળો-દેખાવડો બનાવ્યો હોત તો હું દુનિયામાં ડંકો વગાડી દેત! માણસ પાસે જે નથી હોતું તે તેને અમૂલ્ય લાગે છે. ટોલ્સ્ટોય લખે છે કે મારા કદરૂપા ચહેરાને બદલે દેખાવડો ચહેરો પ્રાપ્ત કરવા માટે હું મારું સર્વસ્વ આપી દેવા તૈયાર હતો! ટોલ્સ્ટોય પોતાની શ્રીમંત માતાની મોટી જાગીરની વાત કરતા હશે. ટોલ્સ્ટોયને ખબર નહોતી કે એ જમીનની જાગીર કરતાં ક્યાંય વધુ મોટી જાગીર એમના મનમાં પડી હતી. જગતના સૌથી મોટા નવલકથાકાર તરીકેની તેમની સિદ્ધિ બાજુએ રાખો તો પણ તેમણે માનવકલ્યાણના જે ખ્યાલો રજૂ કર્યા, જે તપ અને ત્યાગ કર્યાં તે પરાક્રમ પણ કંઈ ઓછાં નથી.