છતાં ‘મુનીમજી’ વાળી ૧૯પપની સાલની મારી સત્તર વર્ષની વયની રવિવારી, શિયાળાની ઠંડકભરી સવારની મારી માનસિકતામાં બે ચીજ કેન્દ્રસ્થાને રહેતી. એક તો મોર્નિંગ શો. મોર્નિંગ શો એટલે ઓછી ગીરદી, ઓછા ભાવ, બહાર થિયેટરના કમ્પાઉન્ડમાં અડધી ચાની ચૂસકી. ભાવનગરમાં એ વખતે ‘લશ્કરી’ ચા એક આનામાં મળતી. લશ્કરી શબ્દ ‘લકઝરી’નું અપભ્રંશ હતો. એ ચાની ચૂસ્કીનો સ્વાદ મોમાં હોય ત્યારે મોર્નિંગ શોમાં જોવાની લજજત આવતી. ‘મુનીમજી’ એવા મોર્નિંગ શોમાં પાંચ-સાત વાર જોયેલી. ‘દિલકી ઉમંગે હૈ જવાં’વાળો દેવ આનંદ રવિવારની સવારનો એક અંશ બની ગયો હતો.