જોકે અત્યારે તો મનની આંખો એ સહુ પર પથરાયેલી સ્નોની જાડી ચાદર જ જોઈ રહી’તી. આ સફેદ કેડી પર હજી કોઈએ પગલાં પાડ્યાં ન’હતાં. આ સફેદ સાળુથી વીટળાયેંલ લાંબી નમણી કેડી જાણે આપણી જ રાહ જોઈ રહી હતી, આપણને આમંત્રી રહી હતી. હું આપણને એનાં પર ડગ ભરતાં જોઈ રહી. આપણાં બેમાંથી કોઈ કશું એ બોલતું ન'હતું, કારણ આખીયે સૃષ્ટિ મૌન રાગમાં એક સુંદર સુરાવલી છેડતી હતી. ત્યાં તેં એક ધીમી સીટી વગાડવી શરુ કરી.