આ તરફ મૌલિક અને બદલાતા સમયની જરૃરિયાતોના આધાર પર બાળસાહિત્યની રચનાનું કાર્ય ગુજરાતીમાં વર્ષો સુધી ન થઈ શક્યું. કારણ સ્પષ્ટ હતું. અશિક્ષિત અને અસમાન આર્થિક વિતરણવાળા સમાજમાં ઉપરી વર્ગ સંસાધનો પર પલાંઠી વાળીને બેસીને ભોગવિલાસમાં ડૂબ્યો રહેતો હતો અને સમાજનો બહુમતી વર્ગ અભાવગ્રસ્ત જીવન જીવવા મજબૂર હતો. જેના કારણે કળા અને સાહિત્યમાં સમય સાથે બદલાવની શક્યતાઓ ઘટી ગઈ. એ તાર્કિક વિચારોના અભાવનો ફાયદો યથાસ્થિતિની પક્ષધર તાકાતોએ બરાબરનો ઉઠાવ્યો અને તેઓ મૌલિક બાળસાહિત્યના વિકાસમાં અવરોધકનું કામ કરતા રહ્યા. જેના કારણે ગુજરાતી બાળસાહિત્યમાં ભૂતપ્રેત, ભાગ્યવાદ, ઉપદેશાત્મક વાર્તાઓ, રાજા-રાણી, જાદુમંતર જેવા વિષયોની ભરમાર રહી. આટલું ઓછું હોય તેમ લોકકથાઓની ખોટી પ્રસ્તુતિને પણ બાળસાહિત્યના નામે પિરસી દેવામાં આવી. આગળ જતાં વળી આપણા બાળસાહિત્યકારો એવી માનસિકતાનો શિકાર બની રહ્યા કે, બાળકો નાદાન અને નાસમજ છે અને તેમને સમજાવવાની-સુધારવાની જવાબદારી માત્ર તેમની ઉપર છે અને તેઓ તેમના સાહિત્ય થકી આ કર્તવ્યને સારી રીતે બજાવી શકવા સમર્થ છે. જેના કારણે એક ખોટો ટ્રેન્ડ લાંબા સમયગાળા સુધી ચાલતો રહ્યો.