‘શિક્ષણનીતિ-૨૦૧૫’ એવું લખાય ત્યારે તેમાં ‘નૂતન’ શબ્દ અગ્રસ્થાને છે. એટલે અત્યાર સુધી જે થયું છે અને જે થઈ રહ્યું છે એમાં સમૂળું પરિવર્તન આવે અને સર્વ કાંઈ નૂતન રીતે જ થાય એ અપેક્ષા સેવવી અસ્થાને ન ગણાય. ઉદા. તરીકે અત્યારે ઉચ્ચ શિક્ષણમાં પરીક્ષાં પ્રશ્નપત્રો, તેની વ્યવસ્થા પદ્ધતિ, પ્રશ્નપત્રોની ચકાસણી, પરિણામ, વાચન અવકાશ વગેરેમાં એટલો સમય વેડફાય છે કે અભ્યાસ માટે તો બહુ જ ઓછો સમય બચે છે. એટલે એ પદ્ધતિમાં ધરમૂળથી પરિવર્તન આવે એ ઈચ્છવા યોગ્ય છે. વિદ્યાર્થી ‘પરીક્ષાલક્ષી’ નહીં ‘જ્ઞાનલક્ષી’ બને એ માટે નક્કર કંઈક કરવું જ પડે એમ છે. કારણ કે પ્રાથમિકથી લઈને ઉચ્ચ શિક્ષણ સુધી વિદ્યાર્થી જે સ્તરમાં હોય, એ સ્તરનું પણ એને આવડતું નથી આ અનુભવસિદ્ધ બાબત છે. અંગ્રેજી વિષય કે કોઈ અન્ય વિષય સાથે ઉચ્ચ ગુણાંક પ્રાપ્ત કરેલ વિદ્યાર્થી બહુ ઓછી સંખ્યામાં હોય કે એ વસ્તુનું તલસ્પર્શી જ્ઞાન હોય. અરે, પાયાનું પણ નથી હોતું. છઠ્ઠા ધોરણમાં ભણતા વિદ્યાર્થીઓને મોટેભગે એ ધોરણના, સ્તરના વિષયોમાં જેટલું આવડવું જોઈએ એટલું માંડ આવડે છે. આ અંગેના અભ્યાસના તારણો જાણવા મળે છે. એટલે આ બાબતોની ચિંતા સેવવી. અભ્યાસની તીવ્રતા વધે, સારગ્રાહિતા વિકસે અને ઊંડાણને પામે એ શિક્ષણની પ્રાથમિક આવશ્યકતા છે.