રમલીને માટે આ પહેલો પ્રસંગ હતો, બસમાં જવાનો અને તે પણ એકલા. બારીની પાસે જગા મળતાં તે બેસી ગઈ અને બહારનો નજારો જોવા લાગી. નજારો તો તેનો પોતાનોય ક્યાં ઓછો જોવાલાયક હતો. હજી જુવાનીને આંગણે માંડ પગ મૂક્યો હતો તેણે, સપ્રમાણ શરીર, પાતળી ગરદન, નિર્દોષ આંખો, કળીસમ હોઠ પર રમતું સ્મિત અને ખુલ્લી બારીમાંથી આવતા પવનમાં ઉડતા નાગણ જેવા કાળા ભમ્મર વાળ, કોઈનું પણ ઈમાન ડોલાવવા સક્ષમ હતા. એ પોતે આ બધાથી સાવ અજાણ હતી.