પોતાની વસંતના ટહુકાને કોઈ સાંભળી ન જાય, પોતાના એ જગતને કોઈ જોઈ ન જાય એમ ખૂણે-ખાંચરે ભરાઈ એક એક શબ્દમાંથી છાંટો ય ઢળે નહીં એમ પીવાતો, ક્યારેક એ જ કાગળમાંથી ઊઠેલી જ્વાળાઓ હ્ય્દયવિદારક ભસ્મ લેપાતી.