પુસ્તકની પ્રસ્તાવનામાં શ્રી રમણલાલ પાઠક (વાચસ્પતિ) લખે છે તેમ, નવ રસોમાં શાસ્ત્રકારોએ ભલે શ્રુંગારને રસરાજ કહ્યો અને હાસ્યને છેલ્લો ક્રમ આપ્યો, પરંતુ રસસિદ્ધિમાં કદાચ સૌથી વધુ દુષ્કર હાસ્યરસની સિદ્ધિ છે. મોટો ભય તો એ રહે છે કે, જો સાચો અને સચોટ હાસ્યરસ સિદ્ધ ન થયો તો ભાવકને હસાવવાનો પ્રયત્ન કરનાર, જે સર્જક હોય યા અભિનેતા, સ્વયં હાસ્યાસ્પદ બની જાય છે. કાવ્ય મીમાંસકોએ ઔચિત્યને કાવ્યનું જીવિત કહ્યું છે, પરંતુ આ શરત સૌથી વધુ તો હાસ્યને જ લાગુ પડે છે. કારણ હાસ્યનો માર્ગ જોખમી છે. જો જરાક જ પથ ભૂલ્યો તો હાસ્યરસ હાસ્ય ન રહેતાં, કશુંક અણગમતું, અભદ્ર, અરુચિકર યા જુગુપ્સાકારક બની રહે છે. માટે જ સૂક્ષ્મ અને સ્થૂળ એવાં બે ભેદ હાસ્યના માન્ય થયા છે. કદાચ સ્થૂળથીય નીચે ઉતરી, રસ અપરસમાં પરિવર્તિત થઈ જાય છે. જેમાં કવિના કથન મુજબ ‘કપાતર’ ને જ પછી આનંદ આવે. શ્રી રમેશ ચાંપાનેરી પરિહાસની અપેક્ષાએ ઉપહાસમાં બહેતર ખીલે છે. એમ કહેવું વધુ સાચું રહેશે; કારણ કે, માનવીની તથા માનવ સમૂહની નિર્બળતાઓ તેઓ પામી શક્યા છે. એના પર તેઓ હળવા ચાબખાં વીંઝે છે, પરંતુ એ ચાબખા સ્થળે-સ્થળે તેજાબમાં બોળેલા છે; તો સાથે સાથે જ સૂક્ષ્મ, હાર્દિક આત્મીય ભાવથી સુધરવાની દિશા પણ ચીંધી જાય છે.