બીજી તરફ એ સમયગાળામાં મુંબઈ ધીમે ધીમે વિકસી રહ્યું ત્યારે ઈ.સ. 1784 ની સાલમાં જીવરાજ બાલુ નામના કચ્છના ભાટિયા શ્રમજીવી મુંબઈ પહોંચ્યા. એ જ્યારે કચ્છથી મુંબઈ આવ્યા ત્યારે તેમની પાસે પહેરેલાં કપડાં અને એક ગોદડી સિવાય કંઈ જ નહોતું. મુંબઈ પહોંચ્યા પછી એક વહાણ પાસે તે ઊભા હતા ત્યારે એક પારસી મુકાદમે ભિખારી સમજી તેમની તરફ એક પાઈ ફેંકી. ત્યારે જીવરાજ બાલુએ કહ્યું, ‘હું પરદેશી છું, ભિખારી નથી, મને કામ આપો.’ પારસીએ જીવરાજ બાલુને રોજના એક આનાના પગારે મજૂરોને પાણી પાવાના કામે લગાડ્યા. પછી આ જીવરાજભાઈ જ્યારે 1843 માં મૃત્યુ પામ્યા ત્યારે 50 લાખના આસામી હતા. કહેવાય છે કે અંગ્રેજ કંપની પણ જરૂર પડે ત્યારે જીવરાજભાઈ પાસેથી વ્યાજે પૈસા લેતી.