પતિ અને સાસુનો અણગમો સહન કરીને પણ રતન સરિતાની નાનામાં નાની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરતી. તેને ભાવતું ભોજન જમાડતી, સારા સારા કપડાં, રમકડાં બધું જ લઇ આપતી. રાજકુમારીની જેમ સરસ તૈયાર થયેલી સરિતા સરસ મજાની જાપાની ઢીંગલી જેવી લાગતી કે એને રમાડવામાં રતનનો સમય ક્યાં પસાર થઈ જતો તે ખબર પણ ન પડતી. ધીમે ધીમે સરિતા મોટી થવા લાગી. એ શાળાએ જતી થઇ તો રતન જાતે જ તેને મૂકવા-લેવા જતી. જો ક્યારેક સરિતાને ક્લાસમાંથી છૂટતા પાંચ મિનિટ પણ મોડું થતું તો રતન બેબાકળી બની જતી.