બપોર થવાને થોડી વાર હતી. બેલમપરની વાડીએ બાઇ અને છોકરાં ગોપનાથની દિશામાં જોઇને વિમાસતાં હતાં.એ જ વખતે ફોજદાર બળદગાડી લઇને આવ્યો…! ફોજદાર કંઇપણ હુકમ કરે એ પહેલાં તો દૂર દૂરથી મોટર ગાજવાનો અવાજ આવ્યો… મોરલાં બોલ્યા. ધૂળના ગોટા ઊડ્યા અને જોતજોતામાં ખેતરો વટાવતી, આંકવા લેતી મોટરકાર વાડીના શેઢે આવીને ઊભી રહી…! હરખઘેલો બનેલો ખેડૂત ઠેકડો મારીને ગાડીમાંથી ઊતર્યો. બૈરી અને છોકરાં હરખતી આંખે એને વીંટળાઇ વળ્યાં…! રાજની ગાડી જોઇને ફોજદાર સાહેબના ડોળા છાશપાણી થઇ ગયા… હવે ભાગીને ક્યાં જવું! સાડાત્રણ કાંકરી ભેગી થઇ ગઇ’તી…! ‘લો…ફોજદાર સાહેબ!’ રાજના સેક્રેટરીએ મહારાજા સાહેબનો હુકમ ફોજદારને આપ્યો:‘ઘોડો અને બેઇજ બકલ સુપરત કરો…પછી ચાલતા થાઓ…ગરીબનાં હાંલ્લાં ફોડવા તમને રાજે રાખ્યા’તા…? જાઓ…’ ફોજદાર સાહેબ નોકરી વગરના થઇને ચાલતા થયા. બેલમપર ગામમાં આ વાતની જાણ થઇ અને હરખેભર્યું ગામેડું વાડીએ ઊમટયું… સૌએ મહારાજા કૃષ્ણકુમારનો જય જયકાર કર્યો. (સત્ય ઘટના)