એક તબક્કે એ કહે છે, “સારે હસીં નઝારે, સપનો મેં ખો ગયે, સર રખ કે આસમાં પે, પર્બત ભી સો ગયે…” સદીઓથી ઉભેલા પહાડો આકાશમાં માથું ગોઠવીને સુતા હોવાની કલ્પના શૈલેન્દ્ર જ કરી શકે.