આપણા દેશની ગંદકી, શિસ્તનો અભાવ, વસ્તીની સંખ્યાનું તમામ ક્ષેત્રે દબાણ, કોમી અને ભાષાકીય વિખવાદો, જડ જ્ઞાતિપ્રથા અને શોષણની પરંપરા, વ્યાપક ગરીબી અને બેરોજગારી, સંવેદનશીલતાનો સતત ઘટતો જતો પ્રવાહ, પ્રદૂષણ એમ આપણી મર્યાદાઓ અને સમસ્યાઓની ગણતરી કરવા બેસીએ તો આપણે મુંઝાઈ જઈએ. શું આ વાસ્તવિકતાની ઉપેક્ષા કરીને આપણે સ્વપ્નસૃષ્ટિમાં સ્વૈરવિહાર કરતાં રહીશું ? સમાજમાં દલિતો, આદિવાસીઓ, વંચિતો, મહિલાઓ, વિચરતી જાતિઓની ખાસ મુશ્કેલીઓ પ્રત્યેની આપણી ઉદાસીનતા અને વ્યાપક અંધશ્રદ્ધામાં જકડાયેલા દેશ માટે ચિંતા ન થાય તો જ આશ્ચર્ય !