લગભગ સાડા સાત વાગ્યાની આસપાસ મારી જોડે ભણતા અન્ય બેથી ત્રણ વિદ્યાર્થીઓ આવી પહોંચ્યા. આર્થિક પરિસ્થિતિ સારી હોવા છતાં રેલ્વે સ્ટેશન બાજુમાં હોવાથી એમણે પણ ધર્મશાળામાં રહેવાનું પસંદ કરેલું. એ લોકોના આવવાથી રૂમનું વાતાવરણ ઘણું જ હળવું બની ગયું. અમે બધાએ થોડી વાર ગપ્પાં માર્યાં, પછી ખાટલાઓની ગોઠવણ થોડીક બદલવાનું નક્કી થયું. અસ્સલ સાગના બનેલા એ ભારેખમ રજવાડી પલંગને ફેરવતાં અચાનક એક પલંગ મારા પર પડ્યો. મારી રાડ ફાટી ગઈ. જમણા પગનો અંગૂઠો અને અડધો પંજો સોજીને દડો થઈ ગયાં. અંગૂઠાનો નખ લોહી મરી જવાથી જાંબલી રંગનો થઈ ગયો. સહન ન થઈ શકે એટલો દુ:ખાવો થવા માંડ્યો. રડવું આવતું હતું પરંતુ રડવાની એ ઉંમર ન હોવાથી દબાવી રાખવું પડતું હતું. ભીનો પાટો બાંધવા સિવાય અન્ય કોઈ સારવાર મળવાની શક્યતાઓ જ નહોતી. બીજા દિવસે સવારે પ્રથમ પેપર હોવાને કારણે મારા જોડીદારો વહેલા સૂઈ ગયા. ફક્ત હું એકલો એ સબાકા મારતા પગને પકડીને ક્યાં સુધી જાગ્યો એ મારી પાસે ઘડિયાળ ન હોવાથી મને યાદ નથી.