પ્રચલિત દંતકથા મુજબ કાલિદાસ બ્રાહ્મણના બાળક હતા. બાળપણમાં જ માતાપિતાનો દેહાન્ત થતાં ભરવાડોએ તેઓને મોટા કર્યા. રૂપયૌવનસંપન્ન હોવા છતાં પોતે બેઠા હોય તે ડાળ કાપે તેવા તેઓ મૂર્ખ હતા. જે નગરમાં તેઓ રહેતા હતા તે નગરની સુશિક્ષિત યુવાન કન્યા માટે રાજાએ મંત્રીને વર શોધવાનું કામ સોંપ્યું. મંત્રીને આ મહામૂર્ખ મળ્યો અને તેણે યુક્તિ કરીને, સુંદર વસ્ત્રાદિથી વિભૂષિત કરીને, આ મૂર્ખને શાસ્ત્રાર્થમાં કપટથી અતિવિદ્વાન સાબિત કરીને એ કન્યા સાથે પરણાવી દીધો. પાછળથી ખબર પડી કે આ તો મૂર્ખ છે. રાજકુમારીએ તેને ઠપકો આપ્યો અને તેણે માતા કાલીની ઉપાસના કરી જ્ઞાન મેળવ્યું. ફરી મળતાં રાજકુમારીએ પ્રશ્ન કર્યો કે ‘अस्ति कश्चित वाग्विशेष: ?- ‘હવે તારી વાણીમાં કોઈ વિશેષતા છે ?’ અને પોતાની વાણીની વિશેષતા સિદ્ધ કરવા કાલિદાસે अस्ति થી શરૂ કરીને કુમારસંભવ, क़श्चित થી શરૂ કરીને મેઘદૂત અને वाग થી શરૂ કરીને રઘુવંશ નામનાં કાવ્યોની રચના કરી. આ દંતકથા ઘણી પ્રાચીન છે, કારણ કે લગભગ 200 વર્ષ પૂર્વે મેઘદૂત પર લખાયેલી સુબોધિકા નામની ટીકામાં આનો ઉલ્લેખ છે. કોઈ આ પ્રસંગ ઉજ્જયિની રાજકન્યા સાથે બન્યો તેમ કહે છે, તો કોઈ કહે છે કે કન્યાએ કાલિદાસને ઠપકો આપી તગડી મૂક્યો. તો કોઈ નોંધે છે કે કન્યાએ જ કાલીની ઉપાસનાનો માર્ગ બતાવ્યો. એક વાત જરૂર સાચી કે પ્રિય પત્નીનો ઉપાલંભ પતિને મહાકવિ બનાવી દે તેવું હિન્દીના મહાન સંતકવિ તુલસીદાસના જીવનમાં બનેલું નોંધાયું છે ખરું અને કાલિદાસ રાજકુળથી પરિચિત હશે એમ પણ તેની કૃતિઓ પરથી લાગે છે. બાકી આ દંતકથા એક દંતકથા જ છે. ઈતિહાસની આરસીમાં તેનું પ્રતિબિંબ સફળતાથી ઝીલી શકાય તેમ નથી.