એક બીજું સ્થળ પણ એને શોધવા માટેનું હતું. હું જન્મ્યોઅ ત્યારે મારી મા ઓગણીસ વર્ષની જ હતી અને અતિ રમતિયાળ હતી એટલે હું ત્રણેક વર્ષનો થયો એટલે મારી સાથે સંતાકૂકડી રમતી હતી. વડોદરામાં અમારા ઘરનું છજું લાંબુ હતું અને છજાને એક છેડે ખાટલા, શેતરંજી વગેરે રખાતું હતું એથી છજાનો એ ભાગ બહારથી દેખાતો નહી. મા ત્યાં સંતાઈ જતી. હું નીચે આખા ઘરમાં બાવરો થઈને શોધતો. પછી બહાર જતી રહી હશે એમ ધારીને રસ્તા પર જાઉં અને રડવા માંડું ત્યારે મા ‘હૂપ’ કરીને છજામાં શેતરંજી પાછળ હસતી હસતી નીકળતી. એને જોઈ હું બહુ ખુશ થતો અને રસ્તા પર નાચવા માંડતો ત્યારે એ દાદરા પરથી દોડી આવીને મને તેડી લેતી અને મારા આંસુ ભરેલા ચહેરા પર ખૂબ ચુંબન કરતી.