ફેબ્રુઆરીનો ઠંડો પવન મારા શરીરને ઘસાઈને ગિરનાર તરફ જતો રહ્યો. મને એક ઉકરાટો આવી ગયો. મોટાભાઈ તરફ જોયું. એ પણ મૌન હતા. હું આગળ વધ્યો. પગથિયું નીચે ઊતર્યો. અસ્થિની પોટલીને જરા બે હથેળી વચ્ચે દાબી. એમાં શું હતું ? બળેલાં હાડકાંના બેચાર ટુકડા અને ચપટી રાખ. શું જિંદગી આખી મીણની જેમ પીગળતી બા છેવટે ટુકડો અને પછી એની પણ રાખ બનીને આટલામાં સમાઈ ગઈ ?