'અરે ગાંડી.' અલકા હસી પડી. 'વીસ વર્ષથી આ બંગલામાં રહે છે તોય પપ્પાજીનો પરિચય નથી? આ તિજોરીની ચાવી તો એ જીવની જેમ સાચવીને પોતાની પાસે જ રાખે છે. નિમુબા તો નાની ઉંમરે ગુજરી ગયેલાં એટલે એમની ખબર નથી, બાકી આ ચાવી મંજુબાને પણ ક્યારેય મળી નથી.' ઓરડાના બીજા ખૂણામાં નાની તિજોરી પડી હતી એની સામે આંગળી ચીંધીને અલકાએ માહિતી આપી. 'આ તિજોરીમાં મંજુબા એમના રોજબરોજના દાગીના રાખતા હતા એટલે એની ચાવી મંજુબા કેડે ખોસીને રાખતાં હતાં. એમના મોટા દાગીના તો પપ્પાજીની તિજોરીમાં જ રહેતા હતા. વારતહેવારે જોઇએ ત્યારે એ પપ્પાજીને કહે અને પપ્પાજી કાઢી આપે.' એના અવાજમાં અફસોસ ભળ્યો. 'હું તો તારા કરતાં બે વર્ષ વહેલી આ બંગલામાં આવી છું. આ બાવીસ વર્ષમાં અંદર શું છે એના દર્શનનો લાભ તો મનેય નથી મળ્યો. પપ્પાજી જ્યારે પણ તિજોરી ખોલે ત્યારે ઓરડાનું બારણું પહેલાં બંધ કરે એટલે અંદરના ખજાનાની તો કદાચ આદિત્યનેય ખબર નહીં હોય.'