“અને બીજા જ દિવસે અમે ગોધરા હમેશાં માટે છોડી દીધું, અને અમદાવાદ આવી સ્થાયી થવાનો નિર્ણય લીધો. એ ઘટના બાદ મેં નોંધ્યું હતું કે, માસ્ટરજીને જેટલો આઘાત પોતાના સ્વજન ગુમાવવાનો લાગ્યો હતો, એથી પણ વિશેષ આઘત તેઓ મારી તરફ જોઈ રેહતા ત્યારે લાગતો ! અવારનવાર મેં એમની વહેતી આંખો જોઈ હતી, અને એક વાર તો મેં હિમ્મત કરીને તેમના આંસુ પણ પોતાની નાનકડી આંગળીઓ વડે લુછયા હતા, અને કોઈક અજ્ઞાત શક્તિએ જ મારી પાસેથી ત્યારે કહેવડાવ્યું હતું, ‘હવે બીજા કોઈ નથી તો શું થયું… આપણે બંને તો છીએ જ ને !’, અને એ સાંભળતા જ તેમણે મને છાતીસરસી ચાંપીને ચુમ્મીઓથી નવડાવી દીધી હતી. મને આજે પણ એ વાતની નવાઈ લાગે છે કે હું એ સમયે એવું શાથી બોલી હોઈશ, પણ હવે સમજાય છે કે એ હત્યાકાંડ થકી મારું બાળપણ જ મારાથી છીનવાઈ ચુક્યું હતું… હું ખુબ જ ઝડપથી મોટી થઇ ચુકી હતી !