સૌ પોતપોતાના રૂમમાં ગયા અને બેઠાં-બેઠાં ઝોકાં ખાવા લાગ્યા. હું પણ ઝોકાં ખાતો હતો એવામાં અચાનક જ રિસૉર્ટમાં ફરીથી દેકારો શરૂ થયો અને હું સફાળો જાગી ગયો. તમે માનશો નહીં પણ એ સમયે સાવરના સાત વાગ્યા હતા પણ અંધારું મોડી રાત જેવું જ હતું. અતિશય વરસાદ હતો અને અમારી સામેની નદીનાં પાણી તોફાની દરિયાની જેમ ઊછળી રહ્યાં હતાં. રિસૉર્ટ નદીના કિનારે હતો, ગમે ત્યારે નદીનાં પાણી અમારા રિસૉર્ટને તાણી લે એવી સંભાવનાથી અમને તાત્કાલિક રિસૉર્ટ ખાલી કરવાનું કહેવામાં આવ્યું અને અમે ભાગતાં એક પર્વત પર ચડવા માંડ્યા. હજી તો થોડું ચડ્યા હોઈશું ત્યાં તો એક સ્થાનિક માણસે અમને અટકાવ્યા અને કહ્યું કે એ આખો પર્વત ખવાઈ ગયો છે અને એમાંથી ભેખડ પડવી શરૂ થઈ ગઈ છે. નીચે નદી અને ઉપર પર્વત, એવો પર્વત જે ગમે ત્યારે તૂટવો શરૂ થઈ જશે. બધા હેબતાઈ ગયા હતા. દિશા મળી ત્યાં, જગ્યા દેખાઈ ત્યાં ભાગ્યા સૌ. એ પંદર મિનિટમાં અમે આંખ સામે મોત જોઈ લીધું હતું. જો લપસીએ તો સીધા નદીમાં જઈને ખાબકીએ. વરસાદને કારણે જમીન પણ ચીકણી થઈ ગઈ હતી એટલે એમ પણ લપસવાની બીક લાગતી હતી. વાતાવરણમાં ખાલી પાણીનો જ અવાજ આવતો હતો... વરસતા વરસાદનો અને નદીના વહેતા પાણીનો. હવે કુદરતે મને એનું રૌદ્ર રૂપ દેખાડવાનું શરૂ કરી દીધું હતું. અચાનક અમારામાંથી કોઈને સૂઝ્યું કે બસમાં ચાલ્યા જઈએ. બધા બસની દિશામાં ભાગ્યા. મહામુશ્કેલીએ બસમાં ચડ્યા અને પછી ત્યાં જ રહ્યા. આ બસમાંથી જોયેલાં દૃશ્યો ક્યારેય વીસરી નહીં શકાય. ચારેતરફ પાણી હતું અને આંખ અમારી સાવ કોરી હતી. ચોવીસ કલાક પહેલાં જે બજારમાં અમે ફરતા હતા એ બજાર તહસનહસ થઈ ગઈ હતી. અમારા ગ્રુપની છ બસ હતી, એ છમાંથી એક બસ અને એનો ડ્રાઇવર બસ સાથે તણાઈ ગયાં હતાં. ડ્રાઇવરને રૂમ આપવામાં આવી હતી પણ તે પોતાની બસ છોડવા તૈયાર નહોતો એમાં તેણે પણ જીવ ગુમાવવો પડ્યો. એક સમયે જે પાણી શાંત અને સૌમ્ય લાગતું હતું એ જ પાણી હજાર કિલોની બસને પત્તાની જેમ પોતાની સાથે ઢસડી જતું હતું. આગળથી તણાઈ આવતાં મોટાં ઝાડ અને શિલાઓ પણ પાણીના એ વહેણમાં દેખાતાં હતાં. સીતાપુરનાં વૃક્ષો પણ અમારી આંખ સામે પડતાં હતાં. પાંચસો અને હજાર કિલોની મોટી શિલા ઉલ્કાપાત થતો હોય એમ પર્વત પરથી સીધી નદીમાં ખાબકતી હતી. વાતાવરણમાં એક અજબ પ્રકારની બદબૂ ફેલાઇ ગઈ હતી. એ બદબૂ ડુંગર અને પર્વતની શિલાની માટી પાણીમાં ભળવાથી અને ભીના થઈ ગયેલા ઝાડના થડમાંથી વછૂટતી હશે એવું મારું માનવું છે.