અમે કોઈ ઘરનું ઓછામાં ઓછું માસિક ભાડું કચ્છના નખત્રાણા ગામમાં પાંચેક રૂપિયા ભર્યું હશે, વધારેમાં વધારે ભાડું બ્રેકનેલમાં, હૂંડિયામણના દર પ્રમાણે, ઓગણપચાસ હજાર રૂપિયા ભર્યું છે. હવે જ્યારે હું મારાં ભૂતકાળનાં ઘરો વિશે વિચારું છું ત્યારે મને લાગે છે કે ઘરની બાબતમાં અમે હંમેશાં નસીબદાર રહ્યાં છીએ. ગમે તેવી વિકટ સ્થિતિમાં પણ અમને ઘર સામેથી મળ્યાં છે. ભુજ કાયમ માટે છોડીને અમદાવાદ આવ્યાં તો એક સહકાર્યકર્તાએ એના વિદેશમાં વસતા સગાનો બંગલો સચવાય તે હેતુથી અમને એમ ને એમ વાપરવા આપી દીધો. મુંબઈ જવાનું થયું ત્યારે તો સૌથી મોટો પડકાર ઘર મળવાનો હતો. મુંબઈમાં વસતા મિત્રોએ મદદ કરવાની બધી તૈયારી બતાવી, છતાં ભાડે ઘર મેળવી આપવા માટે લાચારી વ્યક્ત કરી હતી. તે વખતે મેં વાર્તાકાર નેમ મોતાને પત્ર લખ્યો હતો. એમણે મને એટલું જ જણાવ્યું, ‘મુંબઈ પહોંચીને મને જણાવો.’ મળવાં ગયાં તો કહે – ‘લો, આ મારા ફલૅટની ચાવી, મને જરૂર પડશે ત્યારે રાતોરાત ખાલી કરવો પડશે !’ ઘાટકોપરમાં રહેતો હતો તે ઘર ખરેખર રાતોરાત ખાલી કરવું પડે તેવા સંજોગ ઊભા થયા. હું જેમની સાથે રહેતો હતો તે અમારા ડેપ્યુટી ડાયરેક્ટર જનરલની દીકરી એમની સાથે રહેવા આવવાની હતી. તે સમયે બીજું ઘર ન મળે ત્યાં સુધી મારે આકાશવાણીના ઑડિટોરિયમમાં રાતવાસા કરવા પડે તેવી પરિસ્થિતિ ઊભી થઈ હતી, પણ મને તરત જ એન્ટોપહિલમાં ઘર મળી ગયું હતું – રાતોરાત. હું મુંબઈથી બદલી લઈને વડોદરા જવા માગતો હતો. મારું કુટુંબ વડોદરામાં હતું, છતાં મને નહીં, જમ્મુ-કાશ્મીરના એક ભાઈને વડોદરા મોકલ્યા. ભારે વ્યથિત હતો તે જ વખતે મને નેપિયન-સી રોડ વિસ્તારમાં, દરિયાની બરાબર સામે, સરકારી ફલેટ મળ્યો – બારમા માળે. હું તે વખતના મારા સ્ટેશન ડાયરેક્ટર પાસે ગયો અને કહ્યું : ‘ભલે મને ઊંડામાં ઊંડી ખાઈમાં ફેંકવામાં આવે, હું બારમા માળની ઊંચાઈ પર પહોંચીશ !’