વ્યક્તિ પોતાની મર્યાદાઓ, ઊણપો અને અસમર્થતાની આજુબાજુ તર્કનાં જાળાં રચી, પોતાના મન માન્યા સિદ્ધાંતો રચે છે અને પછી તેને સમષ્ટિને લાગુ પાડવાની કોશિશ કરે છે - આ રીતે કોઈ વિશિષ્ટ નમૂનાને આધારે સમષ્ટિ વિષે અનુમાન કરવાના તર્કનો સહારો લે છે. પરંતુ આ તર્કનો સહારો લેવામાં, ખાટલે મોટી ખોટ એ હોય છે કે એ પોતે પોતાને વિશિષ્ટ નમૂનો માની લે છે ! તેને ખબર નથી કે યમ-નિયમ તેનાથી નથી પળાતા. પરંતુ સત્સંગ અને સત્સંગેતર સમાજમાં એવી ઘણી વ્યક્તિઓ છે કે જે નિયમ પાલનમાં સારધાર વર્તે છે ! એવી ઘણી વ્યક્તિઓ છે જેના મુખે કદી મોળી વાત નીકળી નથી. એવી ઘણી વ્યક્તિઓ છે જેણે વ્યાવહારિક અને આધ્યાત્મિક સમસ્યાઓમાં અદમ્ય હિંમત દાખવી છે. આવી વ્યક્તિઓ છે જેણે વ્યાવહારિક અને આધ્યાત્મિક સમસ્યાઓમાં અદમ્ય હિંમત દાખવી છે. આવી વ્યક્તિઓને એક પ્રતિનિધિ નિદર્શ ગણી તેના પરથી સિદ્ધાંત તારવી, સમષ્ટિને લાગુ પાડે તે યથાર્થ તર્ક.