ચૂલામાં છાણાની રાખ હોય એમાં પેલાં બીયાંને મા રગદોળે, પછી તડકે સુકાવા મૂકે. આમ કાલનાં બીયાં આજે ને આજનાં બીયાં કાલે, એમ બીયાં સુકાઈને ફોલવા લાયક થઈ ગયાં હોય. મારી સામે બેસી મા મને શહેરની ને ઘરની વાતો પૂછતાં જાય ને દાંતમાં દબાવી બીયાં ફોલતાં જાય. એવી કુશળતાથી ફોલે કે બીયું આખું ને આખું નીકળે. એ બધાં ફોલેલાં બીયાં પિત્તળની રકાબીમાં પાથરી, એના પર બૂરુ ખાંડ ભભરાવે, પછી એના પર ભેંસનું દાણાદાર ઘી ગરમ કરીને રેડે અને ખોળામાં બેસાડી ખવડાવે. ‘ખાઓ દીકરા… ખાઓ… અમારે તો આ જ મેવા ને મીઠાઈ…! આંય ગામડામાં બીજું શું મલવાનું…..!’ કહેતાં જાય ને પીઠે હાથ ફેરવતાં જાય. બીયાંમાં મીઠાશ હતી એના કરતાં પીઠ પર ફરતા હાથમાં વધુ મીઠાશ હતી. એકથી પેટ ધરાતું, બીજાથી હૈયું…..!