ચોથું અંગ છે છંદ. એને પણ શબ્દ સાથે સંબંધ છે. કેમ કે છંદ એ લખી શકાય ને માપી શકાય એવું માપ નથી. ઉચ્ચારનું માપ છે છંદ. એ ભુલાઈ જતું હોય છે. ‘છદ્’ ધાતુ છે જેના અર્થ ‘ઢાંકે છે’ એવો થાય, તે છંદ છે. એ કાવ્યના શરીરનું છાદન કરે છે. એક મજાની વાત એ બની છે કે ગુજરાતી ભાષામાં ‘છદ’ ધાતુ આવ્યો છાજવાના અર્થમાં તો એનો અર્થવૈભવ વધ્યો છે. ને એ છંદને લાગુ પડે છે. છાજ, છાજવું અને બહુ છાજે છે – શોભે છે નો અર્થ જે ઉમેરાયો છે તે મજાનું છે. અને એનું ધ્યાન હોવું જોઈએ. છંદ શબ્દ જ્યારે બોલીએ ત્યારે આ બન્ને અર્થો આપણાં મનમાં હોય તો કવિતામાં છંદની અનિવાર્યતા વિશે વિચારણા કરતા હોઈએ તો બહુ સંશય ન થાય કારણકે એ છાદન પણ કરે છે અને એનાથી કવિતા છાજે છે પણ ખરી !