1970માં સિવિલ ફેકલ્ટીમાં ડિપ્લોમા લેનારા નિશીથ મહેતાએ 1971માં પ્લાસ્ટિકના પાર્ટ્સ બનાવતી ફેક્ટરી શરૂ કરી હતી, 1986-87 પછી એમણે પોતાની વધુ વિકાસ પામેલી ફેક્ટરીમાં કોઈ પણ પ્રકારની વિકલાંગતા ધરાવતી વ્યક્તિઓને કોઈ પણ જાતના અણગમા કે પૂર્વગ્રહ વગર નોકરીએ રાખવી અને એક પ્રયોગ લેખે જોવું કે એ કેવું કામ આપી શકે છે? પહેલાં એક, પછી બે-ત્રણ-ચાર વિકલાંગોને નોકરીએ રાખ્યા પછી એમણે જોયું કે બીજા સામાન્યો કરતાં ઊતરતું તો નહિ, પણ ઘણું ચડિયાતું પરિણામ આવા લોકો આપી શકે છે, માત્ર આપણે આપણી જાતને થોડી સાબદી અને સજ્જ કરવી પડે. બહેરા-મૂંગા લોકો સાથે કામ પાડતાં પહેલાં આપણે એમની સામાન્ય સાંકેતિક ભાષા શીખી લેવી પડે, જેથી તેમની સાથે કોમ્યુનિકેશન થઈ શકે, અથવા તો લખીને સમજાવવું પડે. આ રીતે પોતાની સજ્જતા કેળવતાં એમને સમજાયું કે એ લોકોની સમજશક્તિ સામાન્ય લોક કરતાં ચાર ગણી હોય છે, આપણે એમને કોઈ વાતની હા કે ના એમને લખીને આપીએ તે પહેલાં તો આપણી શારીરિક ભાષા (બોડી લેન્ગ્વેજ) પરથી એ લોકો આપણી હા કે ના પારખી જતા હોય છે. ધીરે ધીરે એમણે વિકલાંગ કામગારોને પડકારજનક કામો આપવા માંડ્યા. કોમ્પ્યુટર સંચાલિત ઇન્જેક્શન મોલ્ડિંગ મશીન ઓપરેટ કરવાનું કામ સોંપી જોયું તો એમાં પરિણામો આશ્ચર્યજનક આવ્યાં. એ પણ જોઈ શકાયું કે એ લોકો અઘરાં જણાતાં કામો સ્વીકારી લેવા બહુ ઉત્સુક હોય છે, કોઇએ એમ ન કહ્યું કે હું નબળો છું કે જીવનથી હારી ગયો છું, મને આ ન સોંપો. મારાથી આ કામ નહિ થાય. નિશીથ મહેતા એ પછી વધુ ને વધુ વિકલાંગો, જેમા બહેરા, મુંગા, મંદબુદ્ધિ અને બીજી રીતે અપાહિજ એવા લોકોને નોકરી આપતા ગયા. આજે એમના કુલ વર્કિંગ ફોર્સમાંથી અર્ધા ઉપરાંત વિકલાંગો છે.