1932થી બોલતી ફિલ્મો શરૂ થઈ. તે વખતે કલાકારોએ જાતે ગીતો ગાવાં પડતાં, પછી એનામાં સૂર, તાલ અને કંઠની બક્ષિસ ન હોય તો પણ. અલબત્ત, એમાંના કેટલાક કે. એ. સાયગલ, પંકજ મલિક, કે.સી. ડે જેવા પ્રતિભાવંતો હતા. એમનાં ગીતો ખરેખર સારાં અને કેટલાંક તો ઉત્તમ હતાં. પણ 1935 પછી પ્લેબેક સિસ્ટમનો આવિષ્કાર થયો. તેના કેટલાક યશોભાગીઓ છે. પંકજ મલિક, સરસ્વતીદેવી અને અનિલ બિશ્વાસ – એ ત્રણ નામ એના અસલી આવિષ્કારકો તરીકે લેવામાં આવે છે, પણ ‘ધૂપછાંવ(1935)’નું ગીત ‘મૈં ખુશ હોના ચાહું, ખુશ હો ના સકું’ એ સમૂહ સ્ત્રીસ્વરોમાં ગવાયેલું ભારતનું સર્વપ્રથમ પ્લેબેક સોંગ હતું. મતલબ કે પરદા પર જે કલાકારોને એ ગાતાં બતાવ્યાં હોય, એમણે માત્ર લીપ મૂવમેન્ટ આપી હોય. એટલે કે હોઠ ફફડાવ્યા હોય. પણ ગીતમાં કંઠ આપનારા કોઈ બીજા જ તાલીમી ગાયકો હોય.