ખાટલાની ઈસ પર પગ ઝુલાવી બેઠેલી હંસાના ખોળામાં માથું મૂકી ઊંધા સૂઈ રહેવું એ જ પરમસુખ. ખુલ્લી પીઠ પર ફરતી સુંવાળી હથેળીઓ અને અસ્ફુટ સંવાદો સાંભળતી ચીમનીની જ્યોત સ્થિર થઈ જોયા કરતી ખૂણામાં ચુપચાપ ! માનું સુખ તો યાદ જ રહ્યું ન હતું, એટલે જ કદાચ હંસા આગળ બાળક બની જવાનું ગમતું. હંસા પણ આ સમજતી હતી - એટલે જ એક વખત તેને કહેવાઈ ગયું હતું - હંસા સાચું કઉં ? તું મને મા જેવી કેમ લાગશ ?