લગ્ન થયાં. ભારે હૈયે અને નીતરતી આંખે મેં સાસરે પગ મૂક્યો. વાર-તહેવારે બેએક વાર મને અને હંસાને જમવા તેડેલાં એટલે મેં ઘર તો જોયેલું, નાના નાના બે બેડરૂમનો ફલેટ. એક જ બાથરૂમ. અમને બન્નેને ઘર જરાયે ગમેલું નહીં, પણ હવે તો એમાં મારે રહેવાનું હતું. ચાર દિવસ અમે લોનાવાલા ગયાં. બસ, મારા હરવાફરવાના એ છેલ્લા ચાર દિવસો. આનંદના પણ. મને થયું આ અજાણ્યા પુરુષ સાથે હું ક્યાં આવી ચડી હતી ? એની રહનસહન, ખાવા-પીવાની રીતો અને રુચિ, કપડાં કશું ગમતું નહોતું. સાવ હાલાતુલા જેવો. નમાલો. મને સ્પર્શવા જતો અને હું તરછોડતી. રાત્રે તો ધક્કો જ મારી દેતી. ઘરે પાછાં ફર્યાં અને ઘરકામની ઘાણીએ જોતરાઈ. આંખે ડાબલાં બાંધી ગોળ ગોળ ફર્યા જ કરવાનું. સસરા લગભગ પથારીવશ. જીવનનો એક એક શ્વાસ સોનાના સિક્કાની જેમ સાચવીને, ગણીને લેતા હતા. એમની મોટા ભાગની સેવા સાસુએ મને ભળાવી હતી, મેં બહુ કર્યું, હવે તારો વારો. દવા આપવા ગઈ ત્યારે પહેલી વાર મારો હાથ પકડી લીધો અને ટગર ટગર જોતા રહ્યા ત્યારે મારાથી ચીસ પડાઈ ગઈ, હાથ ઝટકાવી દીધો. સાસુ થોડે દૂર ભાજી વીણતાં હતાં. એમણે તરત અમારી તરફ જોયું, બડબડતાં પાછાં પાંદડાં ચૂંટવા માંડ્યાં, મરવાના થ્યા પણ લખણ જાતાં નથી.