આમ તો શાલિની વાગલેનું નામ મરાઠી સાહિત્યની દુનિયામાં ખૂબ આદરભેર લેવાતું. એમણે વિપુલ સાહિત્યસર્જન કર્યું હતું. નવલકથા, ટૂંકી વાર્તાઓ, કવિતા, નાટક દરેક પ્રકારમાં લખવાની એમને ફાવટ હતી. નાના-મોટા બધા ગણવા જઈએ તો અત્યાર સુધીમાં ચૌદ-પંદર પુરસ્કારો મળી ચૂક્યા હતા છતાં કોણ જાણે કેમ, આ સિત્તેર વર્ષની વયે પણ એમના મનમાં સાહિત્ય અકાદમીનો પુરસ્કાર મેળવવાની તીવ્ર ઝંખના હતી. રહી રહીને એમને થતું કે, લોકો વિચારશે કે, બીજા બધા તો ઠીક છે પણ સર્વોચ્ચ પુરસ્કાર તો શાલિનીને ન જ મળ્યો ને ? જો કે, કોઈની પણ સાથે વાત નીકળે ત્યારે એ એમ જ કહેતાં કે, ‘એવોર્ડ-બેવોર્ડ તો ઠીક છે. મળ્યા તો ય શું ને ન મળ્યા તો ય શું ? મને તો મારા વાચકોનો પ્રેમ મળે એટલું બસ છે.’ પણ એમનું મન તો જાણતું જ હતું કે, આ પુરસ્કાર મેળવવા તેઓ કેટલાં તલપાપડ છે !