ગઈકાલે સાંજે વેદ સામે હૈયું ઠાલવી ચૂકેલી સાર્થકી આજે સવારે જાગે ત્યારથી જ તેણે નક્કી કરી લીધું કે હવે બસ, હવે જો મમ્મી મારી શ્લોકાને કંઈ પણ કહેશે તો હું ચૂપ નથી રહેવાની. તેણે શ્લોકાને જગાડી, તેની સ્કૂલબેગ તૈયાર કરાવી, યુનિફોર્મ પહેરાવ્યો અને બસનો હોર્ન સંભળાતા જ તે દીકરીને લઈ દરવાજે આવી એટલામાં જ પાછળથી માલતીબેન બોલ્યા, 'શ્લોકા, દીકરા સ્કૂલબસવાળા અંકલ કંઈ ખાવા આપે તો ખાઈશ નહીં હં, તેમને તારી બાજૂમાં બેસવા નહીં દેતી હં કે...' માલતીબેન બોલતા રહી ગયા અને સાર્થકી શ્લોકાને લઈ સ્કૂલબસ તરફ ચાલવા માંડી. શ્લોકાને સ્કૂલબસમાં બેસાડી અને ગુસ્સામાં લાલપીળી થતી સાર્થકી ઘરમાં પ્રવેશી. 'ઈનફ ઈઝ ઈનફ મમ્મી. હવે બસ. વેદ... વેદ...' સાર્થકીએ બરાડો પાડ્યો. 'અરે શું થયું સાર્થકી દીકરા, મેં શું ખોટુ કહ્યું શ્લોકાને, મને એની ચિંતા થાય છે એટલે...' પણ સાર્થકી ત્યાં ઊભી હોય તો સાંભળે ને, માલતીબેન આ તરફ બોલતાં જ રહી ગયા અને સાર્થકી તો ચાલી ગઈ હતી તેના બેડરૂમ તરફ. 'વેદ, હમણાં જ, આજે જ ડોક્ટરની અપોઈન્ટમેન્ટ લો, આપણે મમ્મીને આજે દેખાડવા જવું પડશે. હવે હદ થાય છે.' સાર્થકી હમણાં એટલા ગુસ્સામાં દેખાતી હતી કે તેની સાથે હમણાં કંઈ પણ વાત કરવી મુશ્કેલ હતી. આથી વેદે કોઈ દલીલ નહીં કરી. તેણે આજે સવારની અગિયાર વાગ્યાની ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ લઈ લીધી અને માલતીબેનને લઈ બધા પહોંચી ગયા સાઈકિયાટ્રીસ્ટ ડોક્ટર મહેતાને ત્યાં.