ત્યા અચાનકજ સુભાષની આંખો સામે કચડાયેલી તેની કાર,તેમા કપાયેલુ નાના બાળકનુ માથુ,એક સ્ત્રીનો કપાયેલો હાથ અને આંગળીયો,રોડ પર ભરાયેલા લોહીના ખાડાઓ અને આ એકસીડન્ટનો ભોગ બનેલા આયુષ્ય અને સુહાના યાદ આવે છે.તેને આયુષ્યનો કેક કટીંગ કરા વગરનો અધુરો રહેલો બથઁ-ડે યાદ આવે છે.એ દિવસ આયુષ્ય અને તેની મમ્મી માટે બથઁ-ડે નહી પણ એકસીડેન્ટ -ડે ,ડેથ-ડે સાબીત થયો.ના મે સાબીત કરો,કેમ કે મારી સાથે બેકરી પર કેક લેવા માટે આવતા આયુષ્ય અને સુહાના ને મેજ ટોક્યા હતા,મેજ તેને મારી સાથે આવતા રોક્યા હતા,જો મે તેને મારી સાથે કેક લેવા આવવા દીધા હોત તો ,હુ ,મારો આયુષ્ય,મારી સુહાના આજે એક સાથે ભેગા મળીને બથઁ-ડે સેલીબ્રેટ કરતા હોત,મારી સાથે આજે એ પણ જીવતા હોત.આયુષ્ય અને સુહાના,હુ પણ તમારી પાસે આવુ છુ,મને એકલા તમારા વગર નથી ગમતુ “આવા વિચારોના વમળો સુભાષના મગજને વલોવી રહ્યા હતા.સુભાષનો શ્વાસ ફુલી રહ્યો હતો.તેનુ આખું શરીર પરસેવાથી પલળી રહ્યુ છે.મોઢા માથી લાળ પડી રહી છે અને એક ધારી ઉધરસ આવી રહી છે.આંખો માથી આંસુ ટપકી રહ્યા છે,આંખોનો ઉજાસ ધટી રહ્યો છે.હૃદયના ધબકારા વધી રહ્યા છે.મોઢા માથી લોહી બહાર નિકળી રહ્યુ છે,ECGના મોનિટર પર ધબકારાની રચાતી હારમાળા બંધ થઇ ગઇ છે.