પછી તો ક્રિકેટનો સત્સંગ રોજનો ક્રમ થઈ ગયો. રમવાનો સમય પણ વધવા માંડ્યો. હું અને એ પરવીન પણ સ્મિતના બારણાથી વાતોના ઉંબર સુધી પહોંચી ગયાં. પછી તો વાતો પણ લંબાતી લંબાતી ઉંબરથી ઘરના સોફા અને ક્યારેક રસોડા સુધી પણ આવવા માંડી. ગુજરાતી ઢોકળાં અને સરસવના શાકે પણ અરસપરસની દોસ્તી કરવા માંડી. છેવટે એક દિવસ મારા મનમાં ક્યારનો સળવળતો કુતૂહલનો કીડો મેં બહાર કાઢી જ નાખ્યો.