કલાક પછી સ્પર્શ એના મિત્રો સાથે કોન્સર્ટમાં પહોંચ્યો.ત્યાં પહોંચીને સ્પર્શની આંખોએ પહેલું કામ આયુષીને શોધવાનું કર્યુ અને લગભગ એકાદ મિનિટમાં તો એની આંખોએ આયુષીને શોધી પણ લીધી.ગ્રીન કલરના સ્લીવલેસ વનપીસમાં, હીલવાળા સેન્ડલ, ફેસ પર થોડો મેકઅપ, રેડ લીપસ્ટીક, હાથમાં મોબાઈલ અને રેડ કલરનાં પર્સ સાથે એકદમ સોહામણી લાગતી હતી.બાજુમાં વિવેક પણ ઊભો જ હતો,એના કપડાં કે બીજા કશા પર તો સ્પર્શનું કઈ ખાસ ધ્યાન ના ગયુ.પણ આયુષીના પગમાં પહેરેલા હીલ્સથી પણ એ બંનેની હાઈટના ડિફરન્સમાં કઈ ખાસ ફરક પડતો નહતો.આ બધું જોઈને સ્પર્શને આયુષી કોલેજની ઈવેન્ટનો કોન્સર્ટ યાદ આવી ગયો કેમ કે આજે પણ એની હાલત એ દિવસ જેવી જ હતી.એ દિવસ જેવી જ એકલતા,મનની અશાંતિ અને આયુષી જોડે લાઈફમાં એકવાર ફોટો પડાવવાની કદાચ ક્યારેય ન પૂરી થનારી ઈચ્છા આ બધું એ મહેસૂસ કરી રહ્યો હતો.ખાલી ફરક એટલો હતો કે આ વખતે પોતાની જ કોલેજમાં હતો.એ દિવસની જેમ જ સ્પર્શે બે-ત્રણ વાર આયુષીને મળવા જવાનું વિચાર્યું પણ પગ એ સાથ ના આપ્યો.પછી છેવટે એ હિંમત કરી મળવા જવા આગળ વધ્યો એમાં પણ એના કમનસીબે એ જે બાજુથી આયુષી તરફ જતો હતો ત્યાંથી આયુષી ઊંધી ઊભેલી હોવાથી ખાલી વિવેકનો ચહેરો જોઈ શકાતો હતો.સ્પર્શ જેમ જેમ એ તરફ આગળ વધી રહ્યો હતો,તેમ વિવેકના ચહેરાનાં હાવ-ભાવ અને હોઠો હલચલ પરથી કદાચ એનો સ્પર્શ પ્રત્યેનો અણગમો લગભગ સાફ જોઈ શકાતો હતો.આમ છતાં હવે એ દિશામાં આટલા આગળ વધ્યા પછી હવે પાછા વળી જવું સ્પર્શને બરાબર ન હતું લાગતુ,એટલે એને પાસે જઈને ખાલી એટલું પૂછી લીધું કે એકોમોડેશનનું થઈ ગયુ ને!! આયુષી આના જવાબમાં ખાલી ‘હા’ જ બોલી.બસ પછી તો એમની જોડે ઊભા રહી એમની પ્રાયવસીમાં ખલેલ પહોંચાડવી સ્પર્શને જરા પણ યોગ્ય ના લાગી એટલે એ તરત ત્યાંથી રવાના થઈ ગયો.