ઓરડામાંથી ઝાંઝરનો મધુરો મધુરો નાદ ઓરો ને ઓરો સંભળાય છે. ઢોલિયે સૂતેલો આદમી ત્રાંસી નજરે નિહાળે છે… જસદણનાં રાજકુંવરી અને પોતાનાં અધાઁગના એવા જાહબાઇ ધીમે પગલે ઓસરીમાં આવે છે… બપોર વેળાના આ આદમીની ઘેરાતી આંખેથી એકાએક ઉમળકાના ટહુકા પ્રગટયા… ઓરતાના તારો રણઝણ્યા અને પતિ તરીકેનો મીઠોમધ હક એના ચિત્તમાં થાતોક ને હૈયેહોઠે આવી ગયો…! પાણીની મષે, હેમકંકણ ખણખણાવતો હાથનો કમળ જેવો પોંચો હાથમાં પાણીનો પિયાલો લઇને પોતાને ઓશીકે ઊભો હોય તો એટલી પળોનું આયખું રંગરંગ થઇ જાય…!