એક બાજુ બેસણામાં ધીમે અવાજે ભજનની ટેપ ચાલુ હોવા છતાં પણ જેટલાં મોં એટલી વાતો ચાલુ હતી. હું સાંભળીને સખત ગુસ્સે થઈ ગઈ હતી. બેસણું પૂરું થવાની તૈયારીમાં હતું અને મારાથી રહેવાયું નહીં. મારો તો હેમાંગ-હેતવી સાથે મિત્રતા સિવાય કોઈ જ સંબંધ નહોતો. છતાં પણ હું ઊઠી, માઈક પાસે ગઈ, ટેપ બાજુએ મૂકી બોલી, ‘આવનાર દરેક વ્યક્તિને લાગે છે કે હેમાંગ મરણોત્તરક્રિયા-સરવણી બધું એક જ દિવસમાં પતાવી દેવાનો છે તો આવનાર દરેક વ્યક્તિને હું પૂછું છું કે મૃત્યુ પછી બ્રાહ્મણ જમાડવા, ક્રિયા કરવી…. એ કરવાથી શું મૃતાત્માને શાંતિ મળે છે ? કદાચ મળતી પણ હશે તો કોણ જોવા ગયું છે ? પણ જીવતા મા-બાપની સેવા એ જ ઉત્તમ સરવણી છે. હેમાંગ મુંબઈની આટલી મોટી જગ્યાએ કામ કરે છે. એ ઈન્ટરનેશનલ કંપનીમાં વી.પી. છે. જવાબદારીથી ભરપૂર જિંદગી છે. એમાંય સમય કાઢીને એણે એની માની સેવા કરી છે. સેવા કરવા પગારદાર બાઈ પણ મળી શકત. પણ જાતે મા-બાપની સેવા કરવી એ જ મા-બાપને કરેલું તર્પણ છે. એ જ સાચી સરવણી છે. જય શ્રી કૃષ્ણ.’ આટલું બોલતાં હું મારી જગ્યાએ બેસી ગઈ. આવેલાં દરેક મહેમાન શાંત થઈ ગયા હતા. જીવતેજીવ મા-બાપને ત્રાસ આપીને ધૂમધામથી જમણવાર કરનાર મેં ઘણાં જોયેલા પણ હેમાંગે તો એક આદર્શ પૂરો પાડેલો. કારણ એ કહેતો હતો કે મમ્મી પાછળ સગાંવહાલાંને વાસણો વહેંચવા કે જમાડવાની જરૂર નથી. પણ આપણે જે સમાજમાં રહીએ છીએ ત્યાં જરૂરિયાતવાળી ઘણી વ્યક્તિઓ છે. ઘણી સંસ્થાઓ છે ત્યાં હું દાન કરીશ. સગાંવહાલાંઓને મારા દીકરા-દીકરીના લગ્ન વખતે જમાડેલા જ છે. એમને ભેટ-સોગાદો પણ આપેલી છે. પણ હવે હું મમ્મી પાછળ દાન કરીશ. મને હેમાંગના વિચારો ગમતાં હતાં પણ આ સમાજ કે જેમાં મૃત્યુ પામેલાની પાછળ સરવણી કરી કે નહીં એવું પૂછનાર ક્યારે એવું પૂછશે કે મૃત્યુ પામેલા મા-બાપની દીકરાએ સેવા કરી કે નહીં ?