હા, પવનકુમારની કવિતા વિચારવા પ્રેરે છે − બલકે એની ઠંડી તાકાતથી વિચારવા મજબૂર કરે છે. એમાંની વેદના-સંવેદના પણ ભાવકમનમાં અાંદોલનો જગવે છે. પવનકુમારને કશુંક પોતાની ભીતરમાં પજવતું, અજંપ કરતું રહે છે તે ભાવકોને જણાવવું છે − જુદી રીતભાતે વર્ણવવું છે − સંકેતો પણ ઝાઝા પ્રયોજ્યા વિના એને વિધાનો વડે જ વ્યંજનાઅો રચીને ભાવજગતને − વિચારનો સંસ્પર્શ અાપીને અભિવ્યક્ત કરવું છે, એટલે અા કવિતામાં ભાષાનો મૂળ સંકેત સાચવીને પ્રત્યક્ષ પ્રયોગ કરવામાં અાવ્યો છે. લાભશંકર ઠાકર જેવી ભાષા-રમતો કર્યા વિના, શબ્દાળુ જલ્પનો-પ્રલાપો કર્યા વિના પવનકુમાર ભાષાની − શબ્દની, જીવનની કરુણ નિરર્થકતાની તથા હોવાપણાની વ્યર્થતાની અને એની પીડાની પોંસરી-સોંસરી વાત કરે છે; એ કવિતાની ભૂમિકાએ મજાની વાત છે.