ને નિયતિનો અંદરનો લાવા ઊકળી ઊઠ્યો, ‘કુંજ કરતાં હું વહાલી નથી. તમને તો કુંજ જ વહાલો છે. એટલે તો તમે મને કાકા-કાકીને આપી દીધી. એને કેમ ના આપ્યો ? મને આપી દીધી. હું તમને નહોતી ગમતી એટલે ને ?’ – બંને માથે જાણે વીજળી ત્રાટકી ! ખરેખર વીજળી જ. વીજળી ત્રાટકવાની ભયાનકતાની સાથે ક્ષણભર ચોતરફ અજવાળું પ્રસરી જાય એમ બંનેના મગજમાં પણ એકાએક અજવાળું થયું. નિયતિનું ઉદ્દંડ વર્તન, માતાપિતા પ્રત્યેનો અણગમો, નારાજગી, બીજા પાસે એમને હલકાં ચીતરવાની મનોવૃત્તિનું કારણ સમજાયું. નિયતિના શબ્દોથી બંનેને આઘાત તો લાગ્યો જ પણ સાથે એક પ્રકારની નિરાંત થઈ. અંધારામાં જાણે પ્રકાશનું કિરણ લાધ્યું. ઘનઘોર જંગલમાં નાનકડી કેડી મળી. ઝાળાંઝાંખરાં ને કાંટાળા રસ્તે પગ મૂકવાની જગ્યા તો મળી ! જો કે નિયતિના મનમાં બંધાયેલી ગ્રંથિ ખરેખર તો વાહિયાત છે. પણ એ નાનકડી બાળકીની દષ્ટિએ વિચારીએ તો વાતમાં કાંઈક વજૂદ પણ છે. એના રોષનું, નારાજગીનું કારણ છે : ‘મને કેમ આપી દીધી ? તમે મને તરછોડી દીધી ?’ વાસ્તવમાં આખીય ઘટનાના આગળ-પાછળના સંદર્ભની એને જાણ નથી. માટે મનમાં જાળું ગૂંથાયું છે, જેમાંથી એ બહાર નથી નીકળી શકતી. ખેર ! ગમે તેમ એના રોષનું કારણ તો મળ્યું ! હવે એનો ઉપાય થઈ શકશે.