ગંગા કાકી એ ખૂબ પ્રયત્નો કર્યા બધા ને સમજાવવા ના કે ભગત ઠીક જ છે પણ કોઇ સમજવા તૈયાર જ ન હતુ અને ભગતનું વર્તન પણ દિવસે દિવસે ગંગા કાકી ની આશા ઓ પર પાણી ફેરવતુ હતુ. અંતે ગંગા કાકી એ પણ આશા છોડી દીધી. અને તેની પરિસ્થિતિ ને સ્વીકારી લીધી હતી. ભગતના ગંગા કાકીને કોઇ સંતાન ન હતું. તેમણે ભગતને એટલો પ્રેમ આપ્યો કે ભગત એની જ વાતો સાંભળતો અને ક્યારેક એની સામે જરાક અમથુ હસી દેતો. આજે પણ હું, આરાધના અને પીન્ટુ વાતો એ ચડ્યા હતાં ત્યાં જ આરાધનાને યાદ આવ્યુ કે એના મમ્મી એ ગંગા કાકી પાસે થી કંઇ લાવવાનું કહ્યુ હતું, તો અમે ભગત ના ઘરે ગયા. ભગત રોજ ની જેમ જ હિંચકા પર બેઠો હતો પણ તે ધીમું-ધીમું રડતો હતો. અમને આશ્ચર્ય થયું કે તે રડે છે કેમ ? અમે તેને ક્યારેય રડતા જોયો ન હતો. તેના ઘર ના બંધ દરવાજા પાછળ થી વિચિત્ર અવાજો સંભળાતા હતા. ગંગા કાકી ને તેમના પતિ એટલે કે ભગતના દિલિપ કાકા મારતાં હતા. અમે અવઢવમાં હતાં કે શું કરવું ? ભગત અમારી સામે દયામણી નજરે જોતો હતો. કદાચ તેનાથી કાકીની રાડો સંભળાતી નહોતી. ભગતના કાકા રાડો પાડી પાડી ને ગંગા કાકી ને ખીજાતાં હતા, ‘ આ ભગત ના જન્મ-દિવસ પર આજે શીરો-પૂરી બનાવવાની શું જરુર હતી ? શું કમાઇ ને દઇ દે છે આ ભગલો તને ?’ અને ધીમે-ધીમે બધું શાંત થઇ ગયું અને અમે ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા.