લેખકોના ફોટોગ્રાફ્સ લેવા માટે જગન મહેતા તક મળે ત્યારે ઝડપી લે. આજથી પચ્ચીસેક વરસ પહેલાં સુરેન્દ્રનગરમાં એક સમારંભમાં ગાંઠના ખર્ચે માત્ર લેખકોની તસવીરો લેવા માટે આવ્યા. મને જોયો, કોઈએ મારું નામ કહ્યું હશે તે ઓળખાણ વગર જ ઊભો રાખીને મારા ફોટા ઝડપવા માંડ્યા. પછી નામ પૂછ્યું તો રૂપેરી થઈ ગયેલા વાળ ઉપરથી છટાથી હાથ ફેરવીને કહે, ‘જગન મહેતા.’ તરત જ મારા મનમાં ગાંધીજી બે મહિલાઓને ખભે હાથ રાખીને ‘ટોવર્ડઝ લાઈટ’ જાય છે તે જગવિખ્યાત તસવીર ચમકી ગઈ અને કવિ નાનાલાલની ‘જલધિતટે કવિ’ પણ યાદ આવી ગઈ. આ બધા હિમાલયો વચ્ચે ટેકરીઓની તસવીરો તે લેવાતી હશે ? મને શરમ થઈ આવી. તો મને એમણે બીજા ત્રણસો કવિ-લેખકોનું લિસ્ટ પણ બતાવ્યું અને એમાંથી પચાસ-સાઠ તો ખરેખર મૂર્ધન્યો જ ! મને કહે કે જિંદગી ધરીને સારો કૅમેરા વસાવવાની મનોકામના હજુ ૧૯૮૪માં જ પૂરી કરી છે તે આને માટે.! આને વેચવાનો કોઈ ઈરાદો નથી. જિંદગીમાં ધંધો કદી આવડ્યો નથી. કોઈપણ સાહિત્યિક સભા-સમારંભમાં બોલાવ્યો કે વણબોલાવ્યો પહોંચી જાઉં છું અને રહી ગયેલા લેખકોને ઝડપી લઉં છું. ફિલ્મી સિતારાઓની તમા નથી. સાહિત્યકારોની તો ઘેલછા છે. એવી જ બીજી એક ધૂન છે ભારતીય શિલ્પસ્થાપત્યની ફોટોગ્રાફિક રેકોર્ડ કરવી તે કરી. સારી એવી કહી શકાય એવી કરી.