એક દિવસ સવારે હું મારા નાનકડા ઓરડામાં બેઠો નવા પુસ્તકનું પ્રૂફ જોઈ રહ્યો હતો. શિયાળો વિદાય લેતા પહેલા, આજ બે ત્રણ દિવસથી પૂરા જોરથી પોતાનો પ્રકોપ દેખાડી રહ્યો હતો. જ્યાં જુઓ ત્યાં આ ઠંડીની જ ચર્ચા થઈ રહી છે. આવામાં બારીમાંથી સવારમ્પ તડકો મેજની નીચે મારા પગ સુધી આવી પહોંચ્યો. તેની ગરમી મને સારી લાગવા માંડી. લગભગ આઠ વાગ્યાનો સમય હશે, માથા પર મફલર લપેટીને ઉષાના કિરણો પોતાના ઘર તરફ પાછા ફરી રહ્યા હતાં. એ જ સમયે ઘણો શોરબકોર સંભળાયો. જોયું તો આપણા એ રહેમતને બે સિપાહી બાંધીને લઈ જઈ રહ્યા હતા. તેની પાછળ ઘણાં પ્રેક્ષક બાળકોનું ઝુંડ આવી રહ્યું છે. રહેમતના ઢીલા કુરતા પર લોહીના ડાઘા છે અને સિપાહીના હાથમાં લોહીથી લથપથ છરી છે. મેં દરવાજાની બહાર આવીને પૂછ્યું, ‘શું વાત છે?’