‘વીરા મારા ! તમને નહીં સમજાય ! ભગવાને આંખો અને કાળજું આપ્યાં છે, એવાં ના આપ્યાં હોત તો પારકા દુઃખે તમે આટલા દુઃખી ના થાત ? નસીબ મારાં !’ કહેતાં એ મોંકળે મોંએ રડી પડ્યાં. થોડાંક હળવાં થયા પછી એમણે જ વાત માંડી : ‘ભાઈ કોઈક પારસી શેઠનો ડ્રાઈવર છે. પારસણ એના પર રીઝેલી છે. પારસણે દાટી ભીડાવી છે કે, બૈરી લઈને મુંબઈ આવશે તો નોકરીમાંથી કાઢી મૂકશે. ને ભાઈને નોકરી કરતાંય પારસણ વધારે વહાલી છે !’