ગોપીએ એના પિતાજીને ત્યાં ઘરકામ કરેલું, પણ ખેતર કે ખેતીનું કાર્ય તો એણે મારે ત્યાં આવીને – દસેક વર્ષ કરવું પડેલું. પહેલી વાર જેઠના તાપમાં એણે ખેતરે જવાનું થયું ત્યારે મને અંદરથી અચરાટ થયેલો. નવી સાડી પહેરીને, તડકામાં વધારે રતુંબડી લાગતી, એ નવવધૂને ખેતરથી છોડાવવા મેં કશોક કીમિયો કરેલો ને પછી અમે બંને છાનાંમાનાં લુણાવાડા સિનેમા જોવા નીકળી ગયેલાં. અમે સાથે જોયેલી એ પ્રથમ ફિલ્મનું નામ તમને નથી કહેવાનું ! છેલ્લાં વીસેક વર્ષોથી અમે થિયેટરમાં સાથે જઈને (કે એકલા જઈને પણ) ભાગ્યે જ ફિલ્મો જોઈ છે. ત્યારે એક વાર ઈડરથી અમદાવાદ ફિલ્મ જોવા ખાસ ગયેલાં ‘એક દૂઝે કે લિયે !’નાં એક રંગદર્શી વર્ષો યાદ છે ખરાં, પરંતુ હવે ઘી ઠર્યાં છે ને જળ ઊંડાં ને ગંભીર બન્યાં છે. જોકે વમળો તો હજીય ઊઠે છે ને જળમાં તરંગો જામે છે. ક્યારેક આડાઈ-અકોણાઈ રસ્તા રોકે છે. તો કદીક, કારણ વગર થયેલી શિક્ષાઓ, મનને મજબૂર કરે છે.