‘તારી વાત સાચી શાતા, પણ હું શું કરું ? બાપુજી ઝડપથી સાજા થઈ જાય એ માટે તો આપણે એમને નદીપારની આ પ્રાઈવેટ હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યા પણ જે ઝડપે ડોક્ટર્સનાં-દવાઓનાં-ઈંજેકશનોનાં બિલ વધતાં જાય છે, એનાથી અડધી ઝડપેય બાપુજીની તબિયતમાં કોઈ પોઝિટિવ ફેરફાર થતો મને નથી દેખાતો, ને હવે મારા દોસ્તોની ઉધારીનો પણ અંત આવી ગયો છે. તું જાણે છે શાતુ કે મારા બે-હિસાબી લાપરવાહ સ્વભાવે, ને પીસી નાખતી મોંઘવારીના કાતિલ ખર્ચાઓએ ટૂંકા પગારની મારી અખબારી નોકરીમાંથી મને ખાસ કશું બચાવવા તો દીધું જ નથી. જવાનીની સૂર્ખ ઝગમગાહટથી, પ્રૌઢત્વની પડવા માંડેલી ઝુર્રાઓ સુધીની મારી આખીય જિંદગી બસ આમ એકલાં એકલાં ઊભાં ઊભાં ‘સ્પોટ રનિંગ’ કરતાં કરતાં હાંફવામાં જ પસાર થઈ ગઈ છે શાતુ.’ મેં હાંફતા સ્વરે કહ્યું ને મારી સુક્કી ઉધરસનું એક ઠસકું સિગારેટના ધુમાડામાં વહી ગયું.