અમે બેઉ અલગ-અલગ, તીવ્ર પસંદ અને નાપસંદ ધરવતા હતાં. વિનુને મારા અમુક મિત્રો કે મારી કોઈ રીત ન ગમતી હોય કે મને એમના દોસ્ત કે એમના અભિપ્રાય માટે અણગમો હોય તો એકબીજાને સંપૂર્ણ છૂટ હતી પોતાની રીતે, પોતાના નિર્ણયો લેવાની. અમે બેઉ આ નિર્ણયોનો આદર કરતા. અમે એકમેકને અણગમતા વ્યક્તિ કે રીત કે વ્યવહાર માટે સહમતિ જરૂર લેતા, પણ સંમતિ ન હોય તો વાંધો ન લેતાં. એનો અર્થ એ પણ નહોતો કે અમારી વચ્ચે કોઈ ઝઘડો કે મતભેદો ન હતા. ઘણીવાર, વિનુ સ્પષ્ટવક્તા હોવાથી, બધાની વચ્ચે, મને વસમા ને આકરા બોલ બોલી જતાં. આથી અમારે ઘણીવાર ઝઘડા થતાં ને અબોલા પણ થતાં, પણ, પાયાના મુદ્દે, હું એમના મનની વાત, એમના કહ્યા વિના સમજતી, એ એમને ગમતું હતું. હું ઘરનાં સર્વને સ્નેહથી મારા પોતાના જ માનતી હતી (અને આજે પણ માનું છું) એનો વિનુ આદર કરતા. વિના કારણ, વિરોધાભાસી મત પાડીને, ખોટી દલીલબાજીમાં ઊતરવું મને ગમતું નહોતું (આજે પણ નથી ગમતું), આથી જ્યાં કોઈનેય નુકસાન ન પહોંચે એવી અન્યની વાતો હું સાંભળી લેતી અને કોઈ કશું કહી જાય તો ગમ ખાઈ જવું મને સહજ હતું. આને કારણે, હું અનેક વિપરીત, વિરોધાભાસી સંજોગોમાં અમસ્તી જ અટવાઈ જતી, ત્યારે, વિનુ કહેતા, “જે કહેવું હોય તે ડર્યા વિના, કે પછી એના પર સુગર કોટિંગ કર્યા વિના બોલ.” કાશ, વિનુ, તમારી હાજરીમાં સ્ફટિક જેટલી પારદર્શકતાથી, મનની વાત, ડર્યા વિના કહેતાં હું શીખી શકી હોત!