એના મગજમાં આવેલ એક પણ સુવિચારને એણે અમલમાં ન મૂક્યો હોય એવું નથી બન્યું. એ વખતે ગાંધીયુગની રાષ્ટ્રીય શાળાઓ શરૂ થઈ નહોતી. સામાન્ય શાળાઓથી બાળકોના જીવન રહેંસાય છે એની એને પ્રતીતિ થઈ ગઈ, ત્યારથી જ પોતાનાં બન્ને બાળકોને નિશાળે નહિ મોકલવાનો એમણે નિર્ણય કર્યો ત્યાર પછીથી એમનાં બાળકોને એ રોજ ઘેર શિક્ષણ આપતા. પોતાની સ્ત્રી નિરક્ષર છે એ વસ્તુ જ્યારથી એમને સાલવા લાગી ત્યારથી એમણે તેને પણ શિક્ષણ આપવાનું શરુ કર્યું. આ વખતે એમનો વ્યવસાય ઘણો વધી ગયો હતો છતાં જીવનની મિનિટે મિનિટનો હિસાબ રાખી એ એમની સ્ત્રીના શિક્ષણ માટે રોજ અડધો કલાક કાઢતા અને એક વર્ષમાં પોતાનાં ધર્મપત્નીને વાંચતાં પણ કરી દીધાં.