કૃષ્ણ સ્થિતપ્રજ્ઞતાની જે વાત છેડે છે, તેને ખોલનાર પ્રશ્ન પણ એટલો જ વજનદાર છે. અર્જુન પૂછે છે, "હે કેશવ ! સ્થિતપ્રજ્ઞની ભાષા કેવી હોય છે ? સમાધિમાં રહેલો માણસ કેવી રીતે ચાલે, બેસે કે બોલે ? પહેલી દૃષ્ટિએ તો એમ લાગે કે આ પ્રશ્ર્ન યુદ્ધમાં પૂછવાનો પ્રશ્ર્ન છે ? તરત જ જવાબ મળે, "આ યુદ્ધ એ પરંપરાથી તમે વિચાર્યું છે તેવું યુદ્ધ જ નથી, અને જો હોય તો પણ અર્જુન અને કૃષ્ણનો આ સંવાદ એ કોઈ બે યુદ્ધખોર રાજનેતાઓ કે સત્તાલોલુપ કે સત્તાકાંક્ષી લોકો વચ્ચેની વાતચીત નથી. આ શિવ અને જીવનો સંવાદ છે, અને સામાન્ય મનુષ્યની ભાષામાં પુછાયેલો પ્રશ્ર્ન છે. એકદમ ભોળો લાગે એવો સવાલ છે પણ વેદવ્યાસ જેવા કવિએ ગૂંથેલી કથાનો આ વાસુદેવિત વળાંક છે. અહીં પ્રશ્ર્ન આચારનો પુછાય છે અને જવાબ વિચારનો અપાય છે. એટલે મને મહાવીર ભગવાન સંભળાય છે. જૈન ધર્મ એ આચરણનો ધર્મ છે, એના આચાર અને વિચારમાં સમ્યક્તાનો મહિમા છે. સ્થિતપ્રજ્ઞતા એ આચાર-વિચારનું અણીશુદ્ધ વ્યાકરણ છે. એટલે આ યુદ્ધભૂમિનો પ્રશ્ર્ન શુદ્ધ મનના નિર્માણનો પ્રશ્ર્ન છે. અહીં બુદ્ધના નિર્વાણના પડઘા છે, આત્મા દ્વારા જ આત્માના કલ્યાણની આહલેક છે. આ સત્તાની દોડ નથી, આ અર્જુનના મનની દોડ છે. અહીં આત્માને ઓળખવા માટે માણસે પહેલાં સ્થિર બુદ્ધિના માણસ થવું પડે તેવી પૂર્વશરતની ઘોષણા છે. આ પર્યુષણના સત્સંગનો પણ જાણે કે પડઘો છે.