આજે દસમો દિવસ હતો. સેમિનાર પૂરો થઈ ચૂક્યો હતો. આજની રાત કતલની રાત હતી. સવારની ફ્લાઈટમાં ગુલાલ અમદાવાદ ચાલી જવાની હતી. યુવરાજ ચિંતામાં હતો. હજુ સુધી એક પણ ક્ષણ એવી નહોતી આવી કે જેના જોરે એ ગુલાલને બ્લેકમેઇલ કરી શકે. હા, ચુંબન વગેરેની તસવીરો પડી હતી. અઢળક પડી હતી. એ ધારે તો એને મોર્ફ કરીને ન્યૂડ વિડિયો કે ફોટોગ્રાફ બનાવી શકે એમ હતો. પણ જે મજા ચોખ્ખા ઘીમાં હોય એ ડાલડામાં ક્યાંથી આવે ? ઓરિજિનલ એ ઓરિજિનલ. આખરે યુવરાજ ઇચ્છી રહ્યો હતો એવું થયું. એ જ દિવસે સાંજે ગુલાલે મલ્હારને કહ્યું, ‘મલ્હાર, આપણે આ દસ દિવસમાં બધે ગયાં પણ મને તારા ફ્લેટ પર તો તું લઈ જ ના ગયો. મારે એકવાર તારા ઘરમાં પગલાં પાડવાં છે, આજે લઈ જઈશ મને?’