પૂરા સાત દિવસ આશકાને હોસ્પીટલમાં રહેવું પડયું. અર્ણવને ઓફિસમાંથી રજા મળે તેમ નહોતી..અને આ પારકા પ્રદેશમાં કોઇ પોતાનું નહોતું. પણ ના…હવે તેમની પાસે સિસિલ હતી..જે એક માની જેમ આશકાની સંભાળ રાખતી હતી. આશકા મનોમન શરમાતી રહેતી. પણ સિસિલને તો કોઇ ફરક જ કયાં હતો ? આશકાને હવે સમજાયું..બધા શા માટે સિસિલથી કંટાળ્યા સિવાય પૂરા આદર સાથે તેની સાથે વાતો કરતા રહે છે..સિસિલ હમેશા એક કે બીજી રીતે બધાને કામમાં આવી હતી.. સાત દિવસ પછી આશકા જયારે ઘેર આવી ત્યારે તે સિસિલની વહાલી દીકરી બની ચૂકી હતી….હવે તે સિસિલથી કયારેય બોર નહોતી થતી…આજે પણ સિસિલ ખુરશી નાખીને બેસે છે. અને બધાને બોર કરતી રહે છે.