પેલા ટી.વી કાર્યક્રમમાં આધુનિક નારીના વસ્ત્રપરિધાન વિશે વિસ્તૃત ચર્ચા થઈ. તેમાં તમામ કૉલેજ કન્યાઓએ આક્રોશપૂર્વક એવો મત વ્યકત કર્યો કે અમારે કેવાં વસ્ત્રો પહેરવાં એ અમારો અંગત પ્રશ્ન છે. જે વડીલો અમારાં ટૂંકાં વસ્ત્રો માટે પુરુષોની કામુક નજરનો ભય દર્શાવે છે તે વડીલો પુરુષોને જ તેમની નજર નિર્વિકારી રાખવાનું કેમ નથી કહેતા ? પુરુષો ફૅશન-રૂપે ટૂંકી પૅન્ટ, બરમૂડો, વગેરે પહેરે છે ત્યારે મહિલાઓ વિરોધ કરતી નથી. પુરુષોએ પણ સ્ત્રીઓના વસ્ત્રસ્વાતંત્ર્યને માન્ય રાખવું જોઈએ. શું ફૅશન કરવાનો હક એકલા પુરુષોને જ છે ? પુરુષોની સ્ત્રીઆસકિત તો ચિતમાં જ ખતમ થાય છે. તે કારણે અમારે શું જિંદગીભર અમારા દેહને ગળાથી પગની પાની સુધી કપડાંથી જકડી રાખવો ? આપણા સમાજમાં ૮૦ વર્ષના બુઢ્ઢાની આંખોમાંય સુંદર સ્ત્રીનો ચહેરો જોઈ સાપોલિયાં સળવળી ઊઠે છે, તેથી શું અમારે ચહેરા પર બુરખો પહેરી બહાર નીકળવું ? માયાએ એ દલીલો સાંભળી મનોજને કહ્યું : ‘લો સાહેબ, આપો જવાબ….!