ગલી મુખ્ય રસ્તામાં જ્યાં ભળતી હતી બરાબર તે જ વળાંક પરના લીમડા નીચે બેસતા રતના મોચીએ બપોરનું ટિફિન ખાઇ લીધા બાદ કોગળા કર્યા. થોડીવાર લીમડાના ખરબચડા થડને અઢેલીને બેઠો. બાજુમાં પડેલી પોતાની રિપેરિંગનો સાજસરંજામ સાચવતી લાકડાની જરીપુરાણી પેટીમાંથી રિપેરીંગના વાયદાનાં બે જોડાં કાઢીને એક ચોખ્ખા ગાભામાં વીંટાળ્યા અને પેટીના છાંયડે તેનું ઓશિકું બનાવીને માથું ટેકવ્યું. થોડીવારમાં જ તેની આંખો ઘેરાવા લાગી. લીમડાની ઘેઘૂર ઘટામાં કલબલાટ કરતી એક કાબર ચરકી અને તેનું ચરક સીધું રતનાના મોં પર ! રતનો ઝબકીને બેઠો થઇ ગયો. ધોળા દિવસે અંધારપટ કરવા આંખો પર વીંટાળેલા ગમછાને છીઇઇછ… છીઇઇછ… કરતાં કરતાં કાબરો સામે ગુસ્સાથી વિંઝોળીને કાબરોને ઉડાડવાનો વ્યર્થ પ્રયત્ન કર્યો. કાબરો બીજી ડાળી પર જઇ બેઠી એટલે ગમછા વડે મોં લૂંછીને રતનો ફરી આડો પડ્યો. લીમડાનાં પાંદડાના ગુચ્છાઓમાંથી ચળાઇને આવતો સૂર્યપ્રકાશ તેને આજે વધારે પડતો ચમકીલો લાગ્યો. બપોરે આમ પણ કોઇ રિપેરિંગનું ઘરાક જવલ્લે જ આવતું એટલે બોઝિલ આંખોને તેણે મીંચાવા દીધી. બપોરનો લીમડા નીચેનો નીંદરનો આ સમય તેના માટે જાણે સુખનાં સ્વપ્નો જોવાની રિસેસ હતી. ઉંઘમાં ઉંડા ઉતરતા જતા રતનાના મનમાં એક કહેવત ઘુમરાવા લાગી “મેલ કરવતિયા કરવત, કે મોચીના મોચી…”