કેન્સરનો ત્રીજો ડોઝ લીધા પછી માથા પર હાથ ફેરવતાં કવિતાએ કહેલું, તે ભૂતકાળ યાદ આવ્યો. તે મૂર્તિ પરથી નજર હટાવી કવિશ બીજી મૂર્તિ નીચેના પથ્થરને બારીકાઈથી નિહાળી રહ્યો. અહીં સદીઓ જૂના પથ્થરની ખાંચમાં પાંચમી પંક્તિય કોતરાયેલી હતી… ‘સ્વરૂપમ ત્વદિયં ન વિન્દન્તિ દેવા..’ આટલું વાંચતા જ તેનું ધ્યાન ભંગ થતાં તે વાસ્તવિકતામાં આવ્યો. “આજે હું તારા સૌંદર્યનું વર્ણન કવિતાથી નહિ, સંસ્કૃત શ્લોકથી કરીશ.”