ક્યારેક કોઇનો પ્રેમ સંબંધ અણસમજનાં પ્રહારોમાં ઘાયલ થઇને તરફડતો હોય અને એક જણ સામેનાં પાત્રનાં કોઇ પણ રીતે સમજાવવામાં નિષ્ફળ જાય છે ત્યારે આ સંબંધ ઉપર હંગામી ધોરણે પૂર્ણવિરામ આવી જાય છે…આ પૂર્ણ વિરામ હંગામી જ રહે છે કે કારણે કે એક વ્યકિતને પ્રેમ કર્યા પછી પ્રેમ કદી મરતો નથી પણ માણસ હ્રદયમાં જે માણસ માટેની સંવેદનાં,લાગણી,અને હ્રદય ઉર્મિને લૂણૉ લાગી જાય છે…અને જેમ જેમ સમય વિતતો જાય છે..એમ સમજણ આવતી જાય છે..એમ આં લુણા લાગ્યા હોય એ ભાગની મરામત શરૂ થાય છે અને એ માણસને સમજાય છે કે મારી અણસમજનાં કારણે મે મારા સાચા પ્રેમને ગુમાવ્યો છે.અને જિંદગી આખી એ માણસ એને છોડી દઇને કોઇ ગુનો કર્યો હોય એવો અનૂભવ કરતો રહે છે.ઘણા માણસ યુવાની પોતાનાં પ્રથમ પ્રેમને ચાહતાં હોવા છતાં કુંટુંબની પ્રતિષ્ઠા અને સામાજીક ડરનાં કારણે પરિવારનાં પંસદ કરેલાં પાત્ર સાથે પરણી જાય છે…અને મિત્રો એક વાત યાદ રાખજો જિંદગીમાં પહેલી વખત પ્રેમનું સ્પંદન જે પાત્ર માટે અનૂભવ્યું એ પાત્ર આંખ અને હ્રદયમાં જીવનપર્યત જીવંત રહે છે…અને આવા લોકોની સંખ્યાનો હોવાનો સૌથી મોટો પૂરાવો છે….શાયરીઓ અને ગઝલ..માણસને જીવવાં માટે જેમ સ્વાસની જરૂર હોય છે એ જ રીતે શ્વાસને સુંગંધીત બનાવા માટે પ્રેમ જરૂરી છે..