કવિતાના જગતમાં પણ ક્યારેક દુર્ઘટના સર્જાય છે. કવિ જ્યારે ઊંચી પ્રતિષ્ઠા પામે પછી ક્યારેક અત્યંત નબળી કવિતા પણ રચી નાખે છે. સાહિત્યનાં સામયિકોમાં આવા પ્રતિષ્ઠિત કવિની ‘અકવિતા’ કેવળ મોટા નામને જોરે પ્રગટ થતી હોય છે. આ રિવાજ ટાળવા જેવો છે. કવિએ પોતે પણ પોતાના અવ્યવહારુપણાની રક્ષા કરવાની ટેવ કેળવવી રહી. પોતાની નહિ તો કવિતાની ગરિમા સાચવવા માટે પણ એણે ગમે ત્યાં અને ગમે ત્યારે સ્વરચિત કવિતા અન્યને સંભળાવવાના તમોગુણી ઉમળકાને કાબૂમાં રાખવાની સાધના કરવી રહી. લોકોની પણ ફરજ છે કે કવિતાના સાઇલન્સ ઝોનની અદબ જાળવે. જાપાની કવિ બાશોનું સ્મરણ મને અત્યારે થઈ રહ્યું છે. એ કવિએ પગપાળા પ્રવાસો ઘણા કર્યા. છેવટે એ એક ઘરમાં સ્થિર થઈને રહેવા લાગ્યો. પોતાના એકાંતને વહાલ કરવાનું શરૂ થયું પછી એણે લખ્યુંઃ