આ ચિંતા પણ વાજબી છે. સંવેદનશૂન્યતા અથવા મઢેલી કે મઠારેલી સંવેદનાઓનો પણ કોઈ અર્થ નથી. ભારત આઝાદ થયું તે પહેલા ગાંધીજીએ પણ આ જ ચિંતા વ્યક્ત કરી હતી…. શિક્ષિતોમાં સંવેદનાનો અભાવ ! જોઈએ છીએ, વાંચીએ છીએ અને રોજ અનુભવીએ છીએ પરંતુ એ પછી બધું જ પાછું ઢબુરાઈ જાય છે. આ સંદર્ભમાં સાવ સહજપણે મોરારિબાપુનું જીવન અને એમની રામકથાનું સ્મરણ થઈ જાય છે. રામકથા કે બાપુનો સંગ કેમ ગમે છે ? હકીકતે રામકથામાં શું કામ થાય છે ? કેમ તે વધુ ને વધુ લોકોને સ્પર્શે છે ? શા કારણે અનેક લોકો આજેય રામકથા સાથે જોડાયેલા રહે છે અને નવાનવા ઉમેરાતા જાય છે ? મને જેમ સમજાય છે તેમ – રામકથા હોય કે બાપુનું દૈનિક જીવન હોય – એમના સંપર્કમાં આવનારા માટે પોતાની અંદર ક્યાંક ધરબાયેલી સંવેદનાનાં પુનઃ પ્રગટીકરણનો અનુભવ છે. અંદર રહેલું ઈચ્છા તત્વ ખેંચી જાય છે. અંદર કોઈ ઉણપ સાલે તે પ્રાથમિક શરત છે. એ પછી સાવ નિર્ભારપણે અને જીવીને કહેવાતું સત્ય આવી વ્યક્તિઓ માટે જીવન જળ સાબિત થાય છે.