પવનની એક ધીરી લહેરખીએ મારું મન વાંચી લીધું અને સહુ પાંદડા દોડવા લાગ્યાં, ખડ ખડ હસતાં હસતાં જાણે પકડા પકડી રમતાં હતાં! હું એ અદભુત્ત દ્રશ્ય બંધ આંખોએ જ નીહારતી રહી. ધીરે ધીરે હું પણ ના રહી; બની ગઈ ફક્ત ઝુંડમાંનું તને ગોતતી એક પાંદડું.