કોઈ માગે કે ન માગે, સલાહ આપવાનું ઘણા લોકોને ગમે છે. દીઠી ન હોય તેવી મીઠી પ્રસન્નતા સલાહ આપવાથી અનુભવાય છે. સારા લોકો હંમેશાં સારી સલાહ આપે છે. કોઈનું હિત જોખમાય નહીં તેવી પ્રેમાળ રીતે સલાહ આપીને ઘણા સત્કર્મ કરતા રહે છે. અજ્ઞાની પીછે પાની કર્યા વિના સજ્જનની સલાહને અનુસરે તો તાણ અનુભવ્યા વિના તેનું કલ્યાણ થઈ જાય છે. કોઈપણ જાતની ખોટ ખાધા વિના ચોટદાર સલાહ તેનું જીવન ધન્ય બનાવે તો બીજું જોઈએય શું ? એટલે જ એકબીજાની સલાહ (મશ્વરા)ને સમજીને પગલું મૂકનાર લગભગ નાસીપાસ ન થતાં ઓછી મહેનતે સારી રીતે કસોટીમાં પાસ થઈ જાય છે. નિખાલસ (ખુલુસ) વ્યક્તિ યોગ્ય સલાહ આપવાનું કદી ટાળતી નથી. બસ, બીજાના કામમાં આવવું, નામ મળે કે ન મળે પણ પ્રેરક પયગામ પહોંચાડવાનું ચૂકવું નહિ. સાચો જ્ઞાની પોતાના જ્ઞાનનો ઉપયોગ માત્ર પોતાના પૂરતો સીમિત રાખે જ નહિ, એ તો નિયમિત જ્ઞાન દાન કરીને જ જંપે. કોઈના દુ:ખદ પ્રસંગે (બેકસીમાં) આંગળી ચીંધ્યાનું પુણ્ય કાંઈ જેવું તેવું ન જ ગણાય. એનો પ્રભાવ જ એવો હોય છે કે તે કોઈપણ જાતનો ભેદભાવ રાખે નહિ. અરે, માણસ દેવદૂત (ફરિશ્તો) તો બની ના શકે; પણ સમાજમાં, દેશમાં એક આદર્શ મનુષ્ય બનીને ઉત્કર્ષનું શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ તો સ્થાપી શકે.