પણ મુખ્યત્વે એઓ માત્ર અને માત્ર કવિ છે. એક વાર રવીન્દ્રનાથની અંગ્રેજી ‘ગીતાંજલિ’-ના પ્રભાવમાં આવીને એ શૈલીમાં ૧૦૦ ગદ્યકાવ્યો અંગ્રેજીમાં લખી પાડેલાં. કોઈ કોઈ છપાયેલાં. પણ, એમના જ શબ્દોમાં, ‘શીખ મળી કે અનુકરણ ન કરવું, રવીન્દ્રનાથનું ય નહીં’. ‘સ્વશિક્ષણથી’ બંગાળી શીખીને બંગાળીમાં કાવ્ય કરવા ગયા. પણ મૂળ ‘ગીતાંજલિ’-ની ‘અનંતગણી મધુરસુંદરતા’-નો પરિચય લાધ્યો એટલે અંકે કર્યું -‘પરભાષામાં કવિતા ન કરવી, એ નર્યું દુ:સાહસ છે.’ ૧૯૪૩-માં માતૃભાષામાં કાવ્યસર્જનના શ્રીગણેશ કર્યા. ૧૯૪૩-માં ‘છંદોલય’ ૧૯૫૪-માં ‘અલ્પવિરામ’ ૧૯૫૮-માં ’૩૩ કાવ્યો’ ‘૧૯૫૯-માં ‘કિન્નરી’ અને ‘અલ્પવિરામ’ સાથે જ ‘છંદોલય’-ની ‘પ્રવાલદ્વીપ’ સહિતની બીજી આવૃત્તિ, એમ ઉત્તરોત્તર કાવ્યસંગ્રહો પ્રગટ્યા. કવિ ઊઘડતા ચાલ્યા.