વળી જેમ પ્રકાશ આપવો એ સૂર્યનો સ્વભાવ છે તેમ કૃપા કરવી એ ભગવાનનો સ્વભાવ છે. સૂર્યની નિંદા કરનારને પણ સૂર્ય પ્રકાશ આપે જ છે તેમ પાપી ઉપર પણ ભગવાન કૃપા કરે જ છે. કૃપા ન કરવી એ ભગવાન માટે અશક્ય વાત છે. બાળક ગમે તેટલું દુષ્ટ હોય છતાં માતા પિતાના મનમાં તેના હિતની લાગણી હોય છે જ. કોઈ શંકા કરે કે મનુષ્ય માત્રને પોતાનાં કરેલાં કર્મનાં ફળ ભોગવવાં પડે જ છે એટલે તેમાં ભગવાનની કૃપા શું કરી શકે ? તો આ શંકાનો વિચાર કરી લઈએ. એક બાળક પોતાના બાપનો હાથ પકડી બજારમાં જાય છે. રસ્તામાં સાયકલ, ગાડી, મોટર વગેરે સામેથી આવે તો પણ બાળકને તેનો બિલકુલ ભય કે ચિંતા નથી કેમકે તે પિતાની સાથે છે. આગળ જતાં બાળકે એક ચમકદાર કાચનો કકડો રસ્તામાં પડેલો દીઠો. તેનાથી લોભાઈને બાળક તે કકડો લેવા જાય છે અને બાપનો હાથ છૂટી જાય છે. એટલામાં સામેથી સાયકલ આવે છે, અને બાળક તેની અડફેટમાં આવીને પડી જાય છે. તેનાં કપડાં ધૂળવાળાં થાય છે તથા તેને વાગે પણ છે, ને લોહી નીકળે છે. પિતા બાળકને ઉઠાડે છે, કપડાંની ધૂળ ખંખેરે છે અને પાટો બાંધે છે. અહિં બાળકને પોતાનું કર્મનું ફળ તો ભોગવવું પડે છે છતાં દયાળુ પિતા તેની સંભાળ લે છે. આ રીતે જીવ વિષયોમાં લલચાઈ અવળું કામ કરી બેસે છે તો તેનું ફળ તો તે ભોગવે છે. છતાં કૃપાળુ ભગવાન એની સંભાળ પણ લે છે જ.