મિત્રો સાથે, ફિયાન્સે સાથે તો અમુક વખત સગા–સંબંધી સાથે ગપાટાં મારવામાં રાત પડીજાય ને બીજે દિવસે સવારે ફરી એ જ ક્રમ! ખબર નહીં કેમ, એકસરખી લાઇફ–સાઇકલ મને ક્યારેય માફક નથી આવી. કમ્ફર્ટ ઝોન ક્યારેય પચ્યું જ નથી. જેવું એમ લાગવા માંડે કે જીવન આવીજ રીતે ચાલતું રહે ને એમાં કોઇ બદલાવ ન આવે, કે તરત જ ઇચ્છાઓનું વાવાઝોડું આવીને બધું તોડફોડ કરી દેવા માટે તત્પર બની જાય છે. ઘણી વખત આશ્ચર્ય તો એ વાતનું થાય કેમોટાભાગનાં લોકો જિંદગીનાં ૩૦–૪૦ વર્ષો એક જ ટેબલ અને એક જ સ્થળે નોકરી કરીને કેવી રીતે ગુજારી શકતાં હશે?