હું બેચેન થઈ ઊઠ્યો, અતિશય બેચેન. પોતાનાં સપનાં પૂરાં થાય એટલે કોઈ દાનધરમ કરે, કોઈ મંદિર બાંધે, કોઈ કોઈ શાળા-કોલેજ-દવાખાનાં બાંધે પણ આજે મને એમ થાય છે કે મારા અનુભવોમાંથી ફાયદો ઉઠાવીને આવા બે-ચાર નહીં પણ ચારસો વિઠ્ઠલ કામત તૈયાર થઈ શકે. આમેય કોઈ ડાહ્યા માણસે કહ્યું છે ને કે, ‘આગલો ખાય ઠેસ ને પાછલો પામે ડહાપણ.’ તો પછી પાછળવાળા માટે આપણે જ શા માટે રસ્તો તૈયાર ન કરવો ? હું સ્વીટમાં પાછો આવ્યો. લખવા માટે ટેબલ સામે ગોઠવાયો ને વિચારોને ગોઠવવા લાગ્યો. મારી નજર સામે પહેલા જ શબ્દો સ્પષ્ટપણે તરવરી આવ્યા :