મનમાં બેવડો વિદ્રોહ ભરીને કમલેશ એક વસંત જરીવાળા નામના સજ્જનને ત્યાં નોકરીએ રહ્યો પણ ત્યાં બહુ ગોઠ્યું નહીં. કારણ કે જે એક નિઃસંતાન દંપતીને ત્યાં એને રહેવાનો આશરો મળ્યો ત્યાં મા-બાપ તો અવિચળ રહેતા હતા પણ સંતાનો બદલાતા હતા. આજે એ કોઈને પુત્રવત્ ગણતા એ કાલે દુશ્મનવત બની જતો. મતલબ કે જેને છોકરો ગણતા એની કાંઇક હરકતો નડતી. સગા દિકરાને તો ના બદલી શકાય પણ કલ્પનાના રથમાંથી તો પેસેન્જર-પુત્રને ‘ચાલ,હેઠો ઉતરી જા.’ કહીને છેડાછૂટકો મેળવી શકાય ને ! આમ હકાલપટ્ટીઓનો સિલસિલો ચાલુ રહેતો. કમલેશ એ લોકોના ઘરમાં પચ્ચીસમા પુત્ર તરીકે રહ્યો ને છવ્વીસમો છોકરો ક્ષિતિજ પર કળાયો એટલે કમલેશ ફરી ફૂટપાથ પર આવી ગયો.