જિંદગીને જરા પણ બારીકાઈથી જોઈશું તો લાગશે કે જેને આપણે ન્યાય-અન્યાય કહીએ છીએ. એને ત્રાજવે જીવનને તોળીશું તો જણાશે કે માણસ અન્યાયને વારસામાં લઈને જન્મે છે. એક કિશોર છે. તેના પગ કોઈએ ભાંગી નાખ્યા નથી. એના પગ પક્ષાઘાતથી જકડાઈ ગયા છે. કોઈ માણસની મોટર નીચે એ આવી ગયો હોત તો આ કિશોરના પિતાનો રોષ એ મોટરવાળા પ્રત્યે કેદ્રિત થયો હોત; પણ અહીં કોઈ મોટરવાળો જ નથી, કુદરતે જ એને પાંગળો બનાવ્યો છે. આવી સ્થિતિમાં માનવી ભગવાનને સવાલ કરે છે કે, અરે ભગવાન તારો આ ન્યાય કેવો ? મેં કદી કોઈનું બગાડ્યું નથી, જાણી જોઈને કોઈ હિંસા કરી નથી, છતાં મારા પુત્રનો જ પગ કેમ છીનવી લીધો ? ધાર્મિક પિતાનો પુત્ર લાકડાની ઘોડીએ ચાલે અને પાપીનો પુત્ર ઘોડે ચડે?