જમીને એ ઊભો થઈ ગયો અને ટીવી પરથી સૂડી-સોપારી લઈ ભૂકો કરીને ખાતાવેંત પલંગમાં આડા પડીને એણે છાપું હાથમાં લીધું. એ જરા નારાજ થઈને વાસણો એકઠાં કરવા માંડી. મોટા ઓરડાની હવામાં છાપાંનો ફડફડાટ, બંગડીનો ખણખણાટ અને વાસણોનો ખડખડાટ સંભળાઈ રહ્યો. પતિએ ઘડીક પહેલાં ઉચ્ચારેલું વાક્ય હજુ હવામાંથી વિલીન ન થયુ હોય એમ ફરીફરીને એ વાક્ય એના મનમાં ભણકારાઈ રહ્યું. નાઈટડ્યુટી માટે પોતે જવાબદાર છે ? અને કચકચ એટલે ? ખાલી વાત એટલે શું? કેમ કરીને સમજાવવું ?પાટણમાં એણે એકવાર બાજુવાળા લલિતાબેનને કહ્યું હતું કે અમારા એમને મારાથી કશુંય કહેવાય નહીં. કંઈક કહીએ એટલે મિજાજ ફરી જાય. આ વાક્ય બોલતાં બોલતાં લલિતાબહેનને શા માટે તૃપ્તિનો અનુભવ થયો હશે એ એને સમજાયું નહીં. ખરેખર જો મિજાજ જાય વાતવાતમાં, અને વાતચીતનો પ્રવાહ બંધ થઈ જાય તો પછી એકલતાની કેવી ભીંસ અનુભવાય ? પાટણમાં તો ઠીક કે ભરચક્ક પડોશ હતો, પણ અહીનાં દરિયા-કિનારાથી માત્ર બે જ માઈલ છેટેના ગામમાં ખારીખારી ગંધ અને બારીઓ પછાડપછાડ કરતા પવનમાં ખરે બપોરે એ નસકોરાં બોલવતાં સૂઈ ગયા હોય ત્યારે એને અફાટ સમુદ્રમાં એકલી પડી ગઈ હોય એટલું ભયંકર લાગતું. ચોપડીઓ અને છાપાં હતાં, પણ એમને વતાવવા પડતાં હતાં. એ સામેથી બોલાવતાં નહોતાં.