એ દિવસે ફર્યાનો જેટલો થાક નહોતો લાગ્યો, એટલો વાતો કરવાથી લાગ્યો હતો. મને એવી એક પણ ક્ષણ યાદ નથી જયારે હું ચુપ બેસી રહ્યો હોઉં. અનમોલ જોડે હોય એટલે કંઇક ને કંઇક બબડ્યા જ કરું. મનમાં એવી તાલાવેલી હોય કે મારા વિષે બધું જણાવી દઉં, અને સામે એના વિષે પણ બધું જાણી લઉં. પણ એ દિવસે તો રૂમ પર આવ્યા બાદ થાકીને અનમોલના સિંગલ બેડ પર પડી રહ્યો. દરમ્યાન અનમોલે કપડા બદલ્યા, અને પછી મારી બાજુમાં આવીને પોતાની બેઠક જમાવી. ધીરે ધીરે અમારા વચ્ચેનું અંતર ઘટતું ગયું, અને ફરી એ જ પરસ્પર શ્વાસની હુંફની આપ-લે, અને એક ચુંબન ! એકદમ તસતસતું !