ભોળો ભક્ત: (આક્રોશ સાથે...) કંઇ વાંધો નહીં તો હું ય હવે તમારા જેવો મૂઢ બની જઇશ. હું તો તમને મારો જીવ સમજતો હતો ને તેથી વહાલથી પોકાર કરતો હતો... કેટલા પૂજાપાઠ! કેટલા શણગાર? કેટલો ઠાઠ-ઠઠારો તમારા જન્મદિવસે? કેટલા પૈસા ખર્ચું છું ખબર છે તમને? કેટલો શ્રમ કરું છું તમને વહાલા કરવા? પ્રેમથી-સમજથી ને જરૂર પડે તો ધાકધમકીથી ફંડ-ફાળો ઉઘરાવું છું ને તમારી મૂર્તિઓ ગોઠવી-કમાન નાખી-રસ્તા ઝળાંહળાં કરી-મસમોટાં સ્પીકરો ગોઠવી તમારાં ગુણગાન ગવાય તેવાં આયોજન કરું છું. અરે નોકરી-કામધંધામાં રજા પાડી ને કે ગૂટલી મારીને પણ આ બધું કરું છું, તોય તમને ક્યાં કદર છે અમારી?