ટ્રેનમાંથી ઉતરી દિનુ ઘણા વર્ષો પછી એના શહેરમાં દાખલ થયો. દિનુએ આકાશ તરફ જોયું. જેલમાંથી દેખાતો એ જ ચાંદો, એ જ તારાઓ. પણ હા, શહેર થોડું બદલાયેલું લાગ્યું. કેટલીય વાર સુધી તો ચાર-રસ્તા વચ્ચે થોભીને દિનુ ઝડપથી વહી જતા વાહનોને બસ જોઈ જ રહ્યો. કોટડીમાં ચમકતા એક બલ્બની સામે દિનુને પ્રકાશથી ઝગમગતા શહેરમાં દિવાળી લાગતી હતી. પણ નિયોનથી ચમકતા શહેર કરતા દિનુની આંખોની ચમક વધુ હતી. રસ્તો પાર કરી એ કિનારે આવ્યો ને મનમાં વિચાર આવ્યો. : હું ચૌદ વર્ષ જેલમાં રહ્યો અને સંગુ મને એકપણ વાર મળવા ન આવી…. દિનુનું મોઢું થોડું ઉતરી ગયું…. ક્યાંથી આવે ! રિસાઈ જ કંઇક એ રીતે હતી મારાથી… એ વિચારે ફરી દિનુની આંખોમાં ચમક આવી અને આંસુ દેખાયા નહિ. દિનુએ વિચાર્યું સંગુને લાલ રંગ ખુબ જ ગમતો. ચાલ, એના માટે લાલ રંગની સાડી લઈ જાઉં ને એને માનવી લઉં. દિનુની આજીજીએ દુકાનદારે બંધ થતી દુકાનનું શટર ઊંચું કર્યું. હવે લગભગ બધી જ દુકાનો બંધ થઇ હતી. રસ્તાઓ ખાલી થવા માંડ્યા હતાં અને ખાલી રસ્તા પર એક હાથમાં થોડો સામાન અને એક હાથમાં લીધેલી સાડી એમ ચૌદ વર્ષની કમાણી લઇ દિનુ હરખાતો હરખાતો ચાલ્યો જતો હતો.