‘ખીમજીભાઈ ! તમે આટલી હિંમત અને હૈયાધારણ આપો છો એટલે થોડી હિંમત આવી, બાકી ઘેરથી નીકળ્યો ત્યારે તો પગ ઊપડતા જ નહોતા. વાત એમ છે, વેવાઈ ! કે ગયું ને આ વરહ મોળાં ગયાં છે. ધાર્યું કંઈ થયું નથી. દીકરીને વળાવવી હોય તો કાંઈ ઠાલા હાથે થોડી વળાવાય છે ? તમારાં માનમોભા પરમાણે અમારેય વેવારમાં ઊભા રહેવું જોઈએ ને ? અમે બેય માણહે ખૂબ વિચાર કર્યો. જ્યાં બે છેડા ભેગા થતા ન હોય, વરહ ભેગાં થવામાંય મુશ્કેલી છે, ત્યાં આ લગનનો ખરચ… અમે બેય વેચાઈ જઈએ તોય..’