થોડીવાર માં કર્નલ આવ્યા, પણ તેમણે પણ હવે એપ્રોન પહેરેલો હતો. તેમણે આવતા જ પુછ્યું, “હવે કેમ છે તબીયત?” અને ક્ષિતિજે ધૃણાસ્પદ નજરે નિશા સામે જોયું. તેને સમજાવી પટાવી ને હોસ્પિટલ લાવવામાં આવ્યો હતો. બે વર્ષ થી તે વારેવારે પોતાની પુત્રીના મૃત્યુના આઘાતને જીરવતો હતો, પણ દર વખતે તે અનજાન જ હતો ! દર વખતે તે શું પાગલ જ હતો ?! શું તેના જીવનની આજ હકીકત હતી ? “ક્ષિતિજ”-એ ભમ્ર ! ડૉકટરના આવતા જ નિશા એ મોં બગાડી ને ક્ષિતિજ તરફ આંગળી ચીંધી ને કહ્યું, “ખબર નહી, ક્યાં સુધી આસ્થિતીમાં રહેવું પડશે... હું બે વર્ષથી સહન કરૂ છું. (આંગળી ક્ષિતિજ તરફ ચીંધતા) હવે આ પ્રોબ્લેમ ને તમારે જેમ સોલ્વ કરવો હોય, એમ કરો. અમે તો જઇએ છીએ. બીજી પણ જવાબદારીઓ છે.”