અર્થાત્ વૃક્ષોનો છાંયડો ખુદને માટે નથી. તેનાં ફળોને તે ક્યારેય આરોગતાં નથી. તેનાં લાકડાં તેના કામમાં ક્યારેય આવતાં નથી. વૃક્ષો પોતાના માટે જીવતાં નથી. તેનું અસ્તિત્વ જ અન્યો માટે છે. ત્યાર બાદ સરવર (પાણી). પોતાનું પાણી સ્વયં ક્યારેય નથી પીતાં. હંમેશા અન્યોના ઉપયોગ અર્થે થાય છે અને ત્રીજા છે સંતજન (તરવર, સરોવર ઓર સંતજન)નું જીવન પણ પોતાના માટે નથી હોતું. લોકકલ્યાણ માટે હોય છે અને આગળ કહેવાયું છે કે, ચોથે બરસે મેઘ એટલે કે વાદળાં ખુદના માટે ક્યારેય વરસતાં નથી. આગળ કહેવાયું છે કે પરમાર્થ કે કારણ વે ચારોં ધરે દેહ, એટલે કે આ ચારેયનું અસ્તિત્વ જ પરમાર્થ માટે હોય છે અને આ જ પરમાર્થ એ ધર્મ છે. આનાથી વધુ ધર્મની અન્ય કોઈ પરિભાષા હોઈ જ ન શકે. તુલસીદાસજીએ સામાન્ય જનની ભાષામાં તેમના રામચરિત માનસની સુંદર વ્યાખ્યા કરી છે. તેમણે કહ્યું છે કે, ‘પરહિત સરિસ નહીં કોઈ ધર્મ ભાઈ, પરપીડા સમ નહીં અધર્મ’ એટલે કે પરહિત (પરમાર્થ જ) ધર્મ છે અને પરપીડા એટલે કે સ્વાર્થ એ અધર્મ છે.