‘વસુદૈવ કુટુંમ્બકમ’ની ભાવના કોમી એકતાના મંચો કે યુનોના શાંતિ સંમેલનોમાં થાય કે ન થાય પરંતુ એ પળેપળ આમ આદમીના જીવનમાં તો થતી જ રહેતી હોય છે. આજે દેશ-વિદેશમાં અનેક લોકો પોતાની જૉબમાં અન્ય દેશના નાગરિકો સાથે ખભેખભા મિલાવીને કામ કરે છે. શિક્ષણ સંસ્થાઓ, યુનિવર્સિટીઓ અને મલ્ટીનેશનલ કંપનીઓમાં સાથે કામ કરનારા લોકો ‘માનવધર્મ’ની વ્યાખ્યાને સાચા અર્થમાં સાર્થક કરે છે. ત્યાં ‘રામ’ ને ‘સલમાન’ સાથે કોઈ પ્રોબ્લેમ નથી, ‘સલમાન’ ને ‘શશી’ સાથે કોઈ તકલીફ નથી. કોઈને કોઈની જાતિ કે ભાષા સાથે નિસ્બત નથી. સૌ પરસ્પર એકમેકના સાથી છે. શશી પોતાની હૈયાવરાળ પોતાની ભાષામાં મુક્ત મને કાઢી શકે છે, પછી ભલે ને પોતાના સાથીમિત્ર સમજે કે ન સમજે ! એ રીતે સાથીમિત્ર પણ સ્પેનિશમાં પોતાનો ભાવ વ્યક્ત કરી શકે છે. ભાવને ભાષા નડતી નથી ! શશીનો ટ્યૂશન ક્લાસ અને તેના જાપાનીઝ, મેક્સિકન, સ્પેનિશ, પાકિસ્તાની સૌ મિત્રો પરિવારની જેમ સાથે જોડાઈ જાય છે… એક એવો પરિવાર કે જેમાં દરેકને એકબીજા પ્રત્યે માન છે. માત્ર પોતાનાં જ નહિ, શિક્ષકના સુખદુઃખને પણ તે અનુભવે છે. અંગ્રેજી શીખવાના ટ્યૂશન કલાસમાં બેસીને શશી એમ કહે છે કે આખરે દરેકના માણસને પોતાનું દિલ હોય છે. એ દિલ તૂટે ત્યારે એને પણ દુઃખ થતું હોય છે…. ચકાચૌંધ ભૌતિકતા વચ્ચે વ્યક્ત થતી આવી ભાવ-સંવેદના બહુ મહત્વની છે.