અલબત્ત, મંગળ કે ચંદ્ર પર જીવી શકાય કે નહિ, જીવન માટે કેટલાં સાનુકૂળ પરિબળો ત્યાં છે કે નથી એ તો અલગ જ વાત અને વિજ્ઞાન છે. પણ આજે તો પ્રચાર અને સ્ટંટ કરવાનો જમાનો છે, તો વિજ્ઞાની, શિક્ષક કે કવિ-સાહિત્યકારે પણ તેમાં શા માટે પાછળ રહેવું, તેના જેવી આ વાત છે. ઊંચા આદર્શની વાતો કરીને નકામો ‘ખોટનો ધંધો’ શું કામ કરવો, તે આપણને ગુજરાતીઓને તો તરત સમજાય ! પરંતુ અહીં મૂળ વાત એ છે કે લાંબાગાળાનો ‘ફાયદો’ કરવો હોય તો ટૂંકા ગાળામાં આપણા ભોગ ભોગવવામાં થોડી ‘ખોટ’ આવે તો તે સહન કરવી જોઈએ. તાવ આવ્યો હોય અને માંદા પડ્યા હોઈએ ત્યારે લાડુ-જલેબી પાછળ દોડાય ? આવી જ રીતે, આપણા જ ઘરમાં કોઈક પાગલ વ્યક્તિએ ઘણી તોડફોડ કરી મૂકી હોય ત્યારે થોડો સમય શાંત થવું જ પડે. તે પ્રમાણે જ આપણે હવે ‘વિકાસ’ એવી રીતે કરવો જોઈએ કે માંદી પડેલી પૃથ્વીને કંઈક આરામ કરીને સાજા થવાનો સમય મળે.