ન પાપનો ડર હોય કે ન તો પુણ્યની ખુશી હોય, એ બંનેથી હટીને ઊભું રહેવું એ ઉદાસીન છે. ન સુખમાં રુચિ હોય કે ન દુ:ખમાં અરુચિ હોય. બંનેથી હટીને રહીએ તો ધન્ય. ન સન્માનમાં રુચિ હોય કે ન અપમાનમાં અરુચિ હોય. એ બધાંથી થોડું દૂર થઈ જવું એ ઉદાસીનતા. આપણે એ કરી બતાવીએ તો એ આપણું સદ્્ભાગ્ય. સંતોની એ બહુ જ પ્યારી અવસ્થા રહી હશે. જેટલા જેટલા પહોંચી ચૂકેલા લોકો હશે એ મોટેભાગે તમને ઉદાસીન જણાશે. તમને લાગશે કે એ રહે છે આપણી વચ્ચે પરંતુ આપણી વચ્ચે રહેતા નથી હોતા. ઠાકુર રામકૃષ્ણ પરમહંસની આજુબાજુ લોકોનો એક જમેલો રહેતો હતો પરંતુ બધા જાણતા હતા કે આ માણસ આપણી સાથે નથી! એ બધાની ખબર પૂછે છે, કંઈ આપે છે એ બધું ખાઈ લે છે પરંતુ સમજદાર માણસ ચિંતન કરે તો એમ લાગે કે એ બધાથી પર છે, સાવ જુદા જ છે. એ ઉદાસીન અવસ્થાનું સ્વાભાવિક લક્ષણ છે. બધાં જ દ્વન્દ્વોમાં એક દૂરી બનાવીને રહે.