મૃત્યુ એ નરી વાસ્તવિકતા છે. આપણે સહુએ તેને ખૂબ નજીકથી જોયું છે. કુટુંબીજન, ઓળખીતા સ્વજન કે પછી કોઈ મિત્ર; સમયાંતરે કોઈ ને કોઈ ગુજરી જાય છે અને સ્મશાનમાં તેના દેહના અગ્નિસંસ્કાર થાય ત્યારે ચિતામાં તે શરીરને બળતા પણ આપણે અનેક વાર જોયું છે. આપણે ઈચ્છીએ તોયે કોઈની પીડા કે દુઃખ લઇ શકતા નથી. નિ:સહાય ત્યાં ઊભા રહીને માત્ર જોયાં જ કરીએ છીએ. માતાપિતા, પત્ની, બાળકો જેને આપણે ખૂબ પ્રેમ કરીયે છીએ, જેનું દુઃખ દૂર કરવા સમસ્ત સંપત્તિ આપવા તૈયાર થઈએ છીએ છતાં તે દુઃખને આપણે દૂર કરી શકતા નથી. સિકંદર જેવો દુનિયાને જીતનારો બાદશાહ પણ કરગરતો રહ્યો, તેના કાબિલ વૈદો અને હકીમો, વિપુલ સેના, અઢળક ધન-વૈભવ, કોઈ તેને બચાવી ના શક્યું. આખી પૃથ્વી પર રાજ કરવા તે જીવનભર લડતો રહ્યો અને છેલ્લે રડતો રહ્યો. અંતે ખૂબ પસ્તાયો, કે જે મારી સાથે નથી આવવાનું તેના માટે મેં જીવન ગુમાવી દીધું. પોતાના આત્માને ધિક્કારતો રહ્યો. ભલે તે અતિ બળવાન હતો પણ લોભ, તૃષ્ણા, લૌકિક મોટાઈના ભાવોએ તેને અંતે ભિખારી બનાવી દીધો.