સમાજમાં બળાત્કાર વધી રહ્યા છે તેનાં મુખ્ય બે કારણો છે. પિતૃસત્તાક સમાજમાં દીકરાઓને અપાતું ઘેલું મહત્ત્વ. દીકરાનો જન્મ થાય ત્યારે તેને જરૂરિયાત કરતાં વધારે મહત્ત્વ અપાય છે. દીકરીના હકોના ભોગે દીકરાને આગળ વધારાય છે. દીકરો ગમે તે કરે તે ચલાવી લેવાય છે. જાણે દીકરો તો રેપે રેપે ઉજળો થાય, જાણે પિત્તળ કે તાંબાનો લોટો હોય તેમ ખરાબ કામ બાદ તેને માંજીને સાફ કરી શકાય તેવી ભાવના સમાજમાં વ્યાપ્ત છે. આ સમાજમાં દીકરો બળાત્કાર કરે તો એને પરાક્રમ ગણવામાં આવે છે. પણ દીકરીને માટીની ઠીકરી ગણવામાં આવે છે. એક વખત તે બોટાઈ જાય એટલે બોટાઈ જ જાય, એને ફેંકી જ દેવી પડે. આ પ્રકારની માનસિકતાને કારણે પહેલાંના જમાનામાં સ્ત્રીઓએ કૂવા પૂરવા પડ્યા. હવે દીકરીઓ કૂવા નથી પૂરતી, કારણ કે થોડો ઘણો સાથ સહકાર મળી રહ્યો છે. પરંતુ સમાજની પિતૃસત્તાક માનસિકતા હજુ બદલાઈ નથી. મુલાયમસિંહ યાદવ જેવા એવું બોલે છે કે, ‘બચ્ચોં કી જાન લોગે ક્યા, ભૂલ હો જાતી હૈ બચ્ચોં સે.’ આવું બોલવાવાળા ઠેર-ઠેર બેઠા છે. આ માનસિકતાને કારણે બળાત્કાર થાય એ જ સ્ત્રીએ શરમમાં મુકાવું પડે છે. પુરુષને કંઈ નહીં. સમાજ આ માનસિકતામાંથી બહાર આવશે ત્યારે સ્ત્રી પરના અત્યાચારોના અંતનો આરંભ થશે.