બહુ મૂંઝવણમાં હતા ત્યાં સાણંદના ઘેરથી પત્ર આવ્યો-બાને કૅન્સર હતું અને બાપુજી ગાંધીજીના વ્યક્તિગત સત્યાગ્રહમાં ભાગ લેવા જવાના હતા. આ અગાઉ પણ વારંવાર જેલમાં ગયેલા અને હજુ પણ જેલમાં જવા તત્પર; એથી ઘેર કોઈએ માંદા માણસનું ધ્યાન રાખવા રહેવું જોઈએ એટલે જગનને બોલાવ્યા હતા. એમણે તત્કાળ જવું પડ્યું. ઘેર જઈને જોયું તો માંદાં બા અને મક્કમ પિતા વચ્ચે ગજબની સમજણ પ્રવર્તતી જોઈ. નિયત તારીખે પિતા (વાસુદેવ વૈદ્ય) સત્યાગ્રહમાં જવાના તે જવાના જ હતા. માંદી માતાની એમાં જરા પણ અસંમતિ નહીં. પછી ભલે એ કૅન્સરના કારણે મૃત્યુના મોં ભણી ધસમસતી જઈ રહી હોય. જવાનો નક્કી થયેલો દિવસ આવ્યો એટલે જગન મહેતાએ જોયું કે બાપુજીએ ફઈબા પાસે કપાળે કંકુનો ચાંલ્લો કરાવ્યો. પછી બાની પથારી પાસે આવ્યા. બા પથારીમાંથી બેઠાં થઈ શકતાં નહોતાં એ પણ જગન મહેતાએ જોયું. છતાં પિતા બોલ્યા : ‘તું ખુશીથી મને હસતે ચહેરે વિદાય આપ.’ બા ક્ષીણ જેવું હસ્યાં. પિતાએ એમના માથે હાથ ફેરવ્યો અને પછી ભગવાનને ભરોસે બધું છોડીને ઘરનો દાદરો ઊતરી ગયા.