એ વખતે એદ્રાણામાં ઘણાજણાને ગુરૂ ચરણે જવાની ભાવના જાગી હતી. ગામના લોકોને એવો વિચાર આવ્યો કે આપણે આપણા ગામના હાથીરામને આ અધિકાર અપાવીએ. આ વાતની હાથીરામને ખબર ન હતી પણ પુરષોત્તમ મહારાજને ૨૭મી નિર્વાણ તિથી નિમિત્તે માલોસણા હાથીરામ અને એ બધા ભજનોમાં ભજનોમાં ગયેલા અને રાજસંગભાઈને નરભેરામ મહારાજ મળ્યા. છગનરામ અને બીજા બધા મહાનુભાવોને વાત કરી કે હાથીરામને અધિકાર આપવો જોઈએ. તો બધા જ મહાપુરૂષોમાં ખુશીની આ વાત થઈ. પણ રાજસંગભાઈએ નરભેરામ મહારાજને ખાનગીમાં કહ્યું કે આ વાતની હાથીરામને ખબર પડશે તો તે આ વાતમાં સંમત નહી થાય એટલા માટે આ આશ્રમ બંધ કરીને હાથીરામને ખબર ન પડવા દેજો નહી તો જતા રહેશે કેમ કે અમે ઘણી જ મનવર કરેલ છે પણ તેઓ કબૂલ થતા નથી અને જો આપણા સંપ્રદાયના આવા પુરૂષને અધિકાર આપવામાં આવશે તો આપણેને ઘણો જ ફાયદો થાય તેમ છે અને એ વાત નરભેરામે કબૂલ કરી. જ્યારે સમય થયો ત્યારે નરભેરામ મહારાજ હાથમાં હાર લઈને ઊભા થયા અને હાથીરામને કહ્યું કે હાથીભાઈ તમે મારી પાસે આવો અને મારે તમને અધિકાર આપવો છે તે વખતે હાથીરામ ઊભા થયા અને નાસવાની કોશીશ કરી પણ આશ્રમનો દરવાજો બંધ કરેલો હતો એટલે નાસી શકાય તેમ ન હતુ. હાથીરામ નરભેરામના પગમાં પડીને ચોખ્ખી ના પાડી મહારાજ હું આપનો પહેરાવેલો તાજ સંભાળી ના શકું માટે હું તેના માટે લાયક નથી એટલે મારા ઉપર મહેરબાની કરીને આપનો વિચાર માંડી વાળો અંતે બધા સંતોના ખુબ જ આગ્રહને વશ થઈને અધિકાર લીધો હતો અને તે પછી તેઓએ એદરાણા ગામમાં ઘણા જણાને ગુરૂદક્ષિણા આપી ઉપરાંત વરસડા, ધારેવાડા, નાદોંત્રા, કોટડી, જસલેણી, ધાનેરી, જેગોલ, વેળાવાસ, રાણોલ, માલોસણા, ઓઢવા, અમદાવાદ, મુંબઈ તેમજ બીજા ઘણા ગામોમાં નિરાંતજ્ઞાન ની પ્રસિધ્ધી કરીને સંપ્રદાયમાં જ્ઞાનનો વિકાસ કર્યો.