હવે ટ્રાફિક સિગ્નલ ‘ગ્રીન’ થાય કે વાહનોનું ઝુંડ ધસી આવશે એમાં એકાદ રિક્ષામાં માનવ દેખાશે… પણ થોડી ક્ષણોમાં જ સિગ્નલ ‘રેડ’ થઈ જતું. ધસી આવતાં વાહનોનો પ્રવાહ અટકી જતો… એક ઊંચા થાંભલા પરના નાના બૉકસમાં ડિજિટલ કાઉન્ટ-ડાઉન દેખાતું… સેકન્ડે સેકન્ડે એ આંકડો ઘટતો જતો… ૫,૪,૩,૨,૧,૦… અનેક વાર આમ કાઉન્ટ-ડાઉન ઝીરો સુધી પહોંચ્યું, પણ માન્વ આવ્યો નહિ… આટલું મોડું તો ન થાય… શું થયું હશે ? લાવ, માનવને ફોન કરી જોઉં ? પાછળના ટેલિફોન બૂથમાંથી તન્વીએ ફોન જોડયો… રિંગ બૅક ટોન સંભળાતો રહ્યો… કેમ કોઈ ફોન ઉપાડતું નથી ? માનવ ન હોય, પણ બીજું કોક તો ઘરમાં હોય ને ? રિસીવર મૂકી દીધું. વળી તન્વી ટ્રાફિકનો પ્રવાહ જોતી રહી… થતું, હવે પછીની રિક્ષામાં તો માનવ દેખાશે… હવે આ રિક્ષામાં તો માનવ હશે જ હશે… ટ્રાફિકનો પ્રવાહ ક્ષીણ થઈને અટકી જતો… વારે વારે તન્વી ઘડિયાળ તરફ જોતી. પાંચેક મિનિટમાં જો માનવ ન આવે તો નક્કી કરેલી ટ્રેન પણ ચૂકી જવાશે… ના, ના, હવે આ રિક્ષામાં તો માનવ હોવો જ જોઈએ… ટ્રેન ચૂકી જવી એ માનવ ના સ્વભાવમાં નથી… ઓચિંતુ તન્વીને યાદ આવ્યું :