મનોવિજ્ઞાનીઓ કહે છે કે માણસનું મન અનુકૂલનશીલ હોય છે. ‘દર્દ હી દર્દ કી દવા હોતા હૈ’ એવું ય એક શાયરે કહ્યું છે. માલિનીબહેનને પણ એવું જ થયું. એક મધુર સવારે એમને કબૂતરોના ઘૂઘૂઘૂ સાથે ચકલીઓનું ચીંચીંચીં પણ સંભળાયું. થાંભલાને સહારે ઊંચે ચડવા મથતી ખિસકોલીઓ પણ દેખાઈ. બપોરે સૂકાયેલાં કપડાં લેતી વખતે પાસેના ઘેઘૂર લીમડા નીચે ટરરરટરરર કરતાં લેલાંનું ટોળું દેખાયું. એક રમણીય સાંજે કોયલનું કૂકૂ સંભળાયું. સામે વીજળીના તાર પર ઝૂલતી કાબરો દેખાઈ. એક રાતે એ પાણી પીવા ઉઠ્યા ત્યારે ચીબરીની તીણી ચીસ સંભળાઈ અને માલિનીબહેનને સ્ફુરણા થઈ. ‘વિશાળે જગવિસ્તારે નથી એક જ માનવી, પશુ છે પંખી છે વનોની છે વનસ્પતિ’ શાળામાં ગુજરાતીના પાઠ્યપુસ્તકમાં ભણેલી એ કાવ્યપંક્તિઓ એમને યાદ આવી ગઈ. અચાનક જ. એમણે નક્કી કરી લીધું .કબૂતરો,ચકલી,લેલાં,કાબરો,કોયલો સૌને સ્વીકારી લેવાનું. પુષ્પાબહેન અને રીમા જ શું કામ? આ બધાં ય હતાં દોસ્તી કરવા જેવાં. એમણે એ સૌમાં રસ લેવાનું નક્કી કર્યું. સવાર સાંજ રાત નભચર,ભૂચર સૃષ્ટિ એમના રસનો વિષય બની ગઈ.ક્યારેક તો મધરાતે પણ લાગતું કે એ બધાં એમની સાથે છે અને એમને એ ગમવા માંડ્યું.