સુરજ ડૂબું-ડૂબું થતાં સાંજ લંબાવ્યે જઈ રહ્યો હતો, પણ હજી સુધી સુરાની ભાળ જોતી ઉંબરે ઉભી રૂપલીની આંખ્યુંને ટાઢક નહોતી મળી. અને ત્યાં જ થોડીવારે દુરથી સુરાની ભાળ મળી. દુરથી એના હાથમાં કાળું ઝભલું જોઈ રૂપલી હરખાઈ ઉઠી કે, “હાશ, મારી છોડિયું હાટુ નવા લુઘડા તો આવ્યા ! અમાર ધણી-બાયડીનું તો જોયું જશે, પણ જવાન દીકરીયુંને ઉઘાડા ડીલે તો કેમ રખાય !”