‘ માણેકશા ! બહુ કઠિન વ્રત તમે માગો છો. પુન: એકવાર વિચારી લો. આગ્રાથી પાલિતાણા વચ્ચે સેંકડો માઈલનું અંતર છે. પથ્થર કાંકરા ને ધૂળથી ભરેલા કાચા રસ્તા છે. રસ્તામાં વિકટ વનપ્રદેશ છે…રાની પશુઓ છે…ચોર લૂંટારા, ડાકુઓનો ભય છે. વળી ટાઢ, તડકા જેવી મુશ્કેલીઓ વચ્ચે શું તમે વ્રતપાલન કરતા યાત્રા પૂર્ણ કરી શકશો?’ આટલું કહી ગુરુદેવ પળવાર અટક્યા. પ્રતિભાવ જાણવા તેમણે માણેકશાના મુખ પર દ્રષ્ટિ સ્થિર કરી. સઘળા સભાજનો પણ કાન સરવા કરી માણેકશા ભણી જોવા લાગ્યા. માણેકશાના ચહેરા પર અજબ દ્રઢતા તરવરતી હતી. તેમની આંખોમાં અડગ સંકલ્પ ડોકાતો હતો. પળવાર ગુરુદેવના નાયનોમાં ઝાંખીને ખૂબ જ ગંભીરતાથી ગુરુદેવનો ચરણ સ્પર્શ કરી માણેકશા દ્રઢતાથી બોલ્યા…… ’સંપત્તિની પ્રાપ્તિ સારુ સંતાપ વહોરવા કરતાં જીવનની સાર્થકતા સારુ સાહસ શા માટે ન કરવું ? આપ જેવા સમર્થ ગુરુદેવના આશીર્વાદ મળી જાય તો પછી ચિંતા શી વાતની ? વ્યર્થ જીવનયાત્રાના અંતે સ્મશાનયાત્રા નિશ્ચિત જ છે, તો પછી પરભવની પુણ્યકમાઈ સારુ તીર્થયાત્રા શા માટે ન કરવી?’ તીર્થાધિરાજની યાત્રામાં દાદાનું ધ્યાન ધરતાં કદાચ પ્રાણ પણ ચાલ્યા જાય, તો એનાથી વળી રૂડો મૃત્યુનો અવસર અન્ય કયો હોઈ શકે? આત્મવિશ્વાસથી ભરેલી માણેક્શાની હર્દયસ્પર્શી વાત સાંભળી ગુરુદેવ મલક્યા. ખૂબ જ પ્રેમથી માણેકશાને વ્રત સાથે આશીર્વાદ આપ્યા. ઝૂકીને માણેકશાએ ગુરુદેવનો ચરણસ્પર્શ કર્યો. ગુરુદેવે તેમના મસ્તક પર વાસક્ષેપ નાખી ધ્રમલાભ આપ્યો. સભા સમાપ્ત થઈ. લોકો માણેકશાની ભક્તિ અને દ્રઢતાની પ્રશંસા કરતા વિખરાયા. ભાર ખુશી અનુભવતા શેઠ ઉતાર પહોંચ્યા. શેઠનો ખુશખુશાલ ચહેરો જોઈને મુનીમે ભારે આશ્ચર્ય પામ્યા. તેમણે વિનયપૂર્વક પૂછ્યું……. ’શેઠજી! આજે તો આપ ભારે પ્રસન્ન જણાઓ છો? કોઈ મોટો સોદો પાર પાડી આવ્યા છો કે શું?’ ’હા મુનીમજી! આવા અણમોલ સોદાના આવસર જીવનમાં વારંવાર નથી આવતા. જો સોદો પાર પડ્યો તો ફાયદો જ ફાયદો છે…..”’ ‘શેઠજી કેટલા લાખનો ફાયદો થશે?’ આતુરતાથી મુનીમે પૂછ્યું. ‘કેટલા લાખ ? અરે મુનીમજી ! કરોડોનો સોદો થયો છે….લાભ જ લાભ છે. અચ્છા, તમે એક કામ કરો ?’ ‘ફરમાવો શેઠજી!’ ‘તમે આપણી પેઢીનું કામ થોડો સમય સંભાળી લો. ટૂંક સમયમાં હું સંઘ સાથે શત્રુંજય તીર્થની પદયાત્રા કરવાનો છું. બોલો, મુનીમજી ! કરોડોના લાભની વાત છે કે નહી?’ પછી માણેકશાએ તેમને માંડીને વાત કરી. વાત સાંભળીને શ્રધાળુ મુનીમજી બોલી ઊઠ્યા…. ‘સાચ્ચે જ શેઠજી! આનાથી ઉત્તમ લાભ બીજો હોઈ શકે જ નહીં.’ આપ ઘણા જ પુણ્યશાળી આત્મા છો…! ખૂબ જ ભાગ્યશાળી છો !’ ત્યાર પછી શેઠ આગ્રામાં જ રોકાઈ ગયા. વિગતવાર ઘરે સમાચાર મોકલી દીધા. માતા જિનપ્રિયા તથા પત્ની આનંદરતિને સમાચાર જાણી આનંદ થયો. તેમણે શુભકામનાનો સંદેશ પાઠવ્યો. માણેકશા શત્રુંજય તીર્થયાત્રાની તૈયારીમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા, કારતકી પૂર્ણિમાના દિવસે શ્રી હેમવિમલસૂરિજીનો ચાતુર્માસ પૂર્ણ થયો. ગુરુદેવે સ્થળાંતર કર્યું. માણેકશા ગુરુદેવના દર્શને ગયા. ચરણસ્પર્શ કરી માંગલિક સાંભળી ગુરુદેવના આશીર્વાદ પામ્યા અને સિધ્ધાચળની યાત્રાએ પગપાળા પ્રસ્થાન કર્યુ. આગ્રાના ધર્માનુરાગી શ્રાવકોએ શુભકામના પાઠવતા શેઠ તથા તેમના સંઘ સાથે જોડાયેલા સાધકોને ભાવભરી વિદાય આપી. ગુરુદેવ પણ અન્યત્ર વિહાર કરી ગયા. શિયાળાના ટૂંકા ઠંડાગાર દિવસોમાં હાડ ધ્રુજાવતા કાતિલ પવનો ફુંકાઈ રહ્યા છે….ઉબડ ખાબડ કંકર-કંટકવાળા ધૂળિયા કાચા રસ્તાઓ પર ચાલતા માણેકશાના કોમળ પગોમાં ઉઝરડા પડ્યા છે, છાલાં પડેલાં સ્થાનેથી લોહી નીકળી રહ્યું છે…અસહ્ય ઠંડીમાં ગાત્રો ધ્રુજી રહ્યા છે….માણેકશાના અધમૂઆ થયેલા સાથીદારો પીડા ભોગવતા પરાણે સાથે ચાલી રહ્યા છે, પરંતુ માણેકશા મસ્ત છે. તેમના મુખ પર વેદના-ઉચાટ કે પીડાની એક લકીર પણ જણાતી નથી. મુખ પર તેમના વિલસે છે…પરમ શાંતિ ઉત્સાહ અને ઉમંગના ભાવ…અંતરમાં…પરમાત્મા શ્રી આદિનાથ દાદાના જાપ સાથે પૂજ્ય ગુરુદેવનું નામ સ્મરણ ચાલે છે. ઉપવાસના પરમ તપથી તેમનો ચહેરો ચમકી રહ્યો છે. ધાર્મિક જીવનમાં આમ તો માણેકશાએ ઘણી તપસ્યાઓ કરી હતી, પરંતુ આવી વિકટ તપસ્યાતો જીવનમાં પ્રથમવાર કરી રહ્યા હતા, તેમ છતાં પરમાત્મા શ્રી આદિનાથ દાદાનાં દર્શનની અપાર લગન, અતૂટ શ્રધ્ધા અને અચળ સંકપ્લ શક્તિના સહારે તેઓ ઉત્સાહથી પદયાત્રા કરતા આગળને આગળ વધી રહ્યા છે. ૧૬ મી સદીના એ કાળમાં દિવસે પણ ડર લાગે તેવા ઘટાટોપ નિર્જન જંગલોમાં વાઘ, સિંહ, દીપડા, વરુ અને ચિત્તા જેવા ખૂંખાર જંગલી જાનવરોનો ભય હતો. આ ઉપરાંત ચોર, લૂંટારા, ડાકુ, ઠગ અને પિંઢારા રાતદિવસ ફરતા રહી નિર્દોષોને રંજાડતા રહેતા હતા. મુસાફરોને લૂંટીને તેમને જાનથી મારી નાખતા હતા. આવા જોખમી રસ્તે, ખતરનાક લોકોના સંભવિત હુમલાના ભય વચ્ચે માણેકશા અને સંધમાં જોડાયેલા શ્રાવકો રાત્રિવિરામ કરતા, પરંતુ તેમને ઊની આંચ ન આવી. ન કોઈ જંગલી પશુએ તેમને રંજાડ્યા, ન ચોર ડાકુનો હુમલો થયો. અવિચળ શ્રધ્ધા અને હિમ્મતના બળે અવિરત યાત્રા કરતા માણેકશા સંધના શ્રાવકો સાથે ગુજરાતમાં પ્રવેશ્યા. આગળ વધતા તેઓ મગરવાડા નામે ઓળખાતા ઘોર જંગલી વિસ્તાર સમીપ પહોંચ્યા. લગભગ પાંચસો વર્ષ પહેલા વર્તમાનમાં વસેલા મગરવાડા ગામના સ્થાનકે વિકટ વન હતું. ધોળા દિવસે પણ એકલદોકલ માનવી આ વિસ્તારમાં જતા ડરતો હતો.(વર્તમાન મગરવાડા ગામથી થોડા અંતરે પ્રાચીન અવશેષો મળી આવ્યા છે, જેના પરથી અનુમાન કરી શકાય કે એકાદ નાનુ નગર મગરવાડાના વન્ય વિસ્તાર પાસે વસેલું હોવું જોઈએ.)