એક સવારના પાઠકસાહેબ રુચિ સામે એકીટસે જોઈ રહ્યા. રુચિ કહે, શું વિચારી રહ્યા છે? પાઠકસાહેબ કહેઃ મેં પણ રુચિ નામે મારી પ્રિય પુત્રીને દિલ્હી સ્ટેશનમાં પ્લેટફોર્મ પરથી ગુમાવી હતી, જે આજદિન સુધી એનો કંઈ પત્તો નથી. ઘણી વખત એક ખૂણામાં બેસી ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રોઈ પડું છું. ક્યાં હશે, શું કરતી હશે. કુદરતને ખબર. રુચિ કહે, પપ્પા શાંત થાઓ. ઈશ્વર બધું જ સારૂં કરશે. રુચિને હવે ખાતરી થઈ કે પાઠકસાહેબ અને સવિતાબહેન બન્ને મારાં માતા-પિતા છે. મારા શરીરમાં એક શિક્ષકનું લોહી છે, જેણે શિક્ષણક્ષેત્ર આગળ વધાર્યું છે. આજે રુચિ ખાદીની સાડી, બ્લાઉઝમાં સજ્જ હતી. આજે રુચિ જાજરમાન લાગતી હતી. આજે પંદરમી ઓગસ્ટ હતી, સ્કૂલના પટાંગણમાં મોટા પાયે તૈયારી થયેલી. બાળકો અને વાલીઓ, શિક્ષકગણ, કર્મચારીગણ વગેરે ઉપસ્થિત થયા. સૌપ્રથમ પૂર્વ પ્રિન્સિપાલ પાઠકસાહેબના વરદ હસ્તે ધ્વજવંદના કરવામાં આવી. પવનના સુસવાટા સાથે તિરંગો ઝંડો ફરકવા માંડ્યો. હાજર રહેલા સર્વે કોઈએ એટેન્શન સાથે સેલ્યુટ કરી અને રાષ્ટ્રગાન શરૂ થયું…જનગન મન…