પતિદેવોને પાછલી ઉંમરમાં ખબર પડે છે કે જેને આપણુ કહેવાય એવી તો આ ધર્મપત્ની એકમાત્ર છે. ક્યારેક એ સમજણ આરોગ્યશાસ્ત્રમાંથી ભેટ મળે છે. પત્નીદેવીઓએ તો એ વાત દામ્પત્યના પ્રથમ દિવસથી સ્વીકારવાની હોય છે કે આ જગતમાં આપણું જે કંઈ છે તે આ ચાર ફેરા ફરી લીધેલી મૂર્તિ જ છે. એ વાત સામાજિક છે. પછીથી એ હૃદય સુધી પહોંચે તો પહોંચે છે. સ્ત્રી શૃંગાર કરે કે નવયૌવન વેળાએ એ દર્પણમાં જુએ ત્યારે આંખો ભલે એની અને એની એ જ હોય, પણ એ જે અન્યની નજરે પોતાને જોવાનો પ્રયત્ન કરે છે તે અન્ય જે હોય તે ધન્ય છે. એવી ધન્યતા પત્ની તરફથી પ્રાપ્ત થવી એ પતિનું સૌભાગ્ય છે. પ્રેમ હંમેશાં પાત્રતાની ઝંખના રાખે છે. પતિ-પત્નીનું સાહચર્ય સામાજિક વ્યવસ્થા છે, પણ પરસ્પરનો પ્રેમ એ ઉપલબ્ધિ છે જે બધા કિસ્સાઓમાં હોય જ હોય એવું નથી.