‘સ્ટેજ..રંગમંચ..ત્યાં પગ મૂકીએ અને આખી દુનિયા બદલાઈ જાય.' પૂરી નિખાલસતા સાથે વત્સલે રહસ્ય ખોલ્યું. ‘સ્ટેજ ઉપર એન્ટ્રી લેવાની હોય એ પળે રૂંવાડે રૂંવાડે ઝણઝણાટી થાય, નસોમાં દોડતું લોહી ધમધમાટ કરવા લાગે, હ્રદયના ધબકારાની ગતિ વધી જાય, આજુબાજુની આખી દુનિયાનું ભાન ખૂલીને પરકાયાપ્રવેશની પ્રક્રિયા આપમેળે શરૂ થાય. સ્ટેજ પર પગ મૂકો એ સમયે સલ્તનતના શહેનશાહ હો એવું લાગે, આ બધી કૃપા એ રંગભૂમિના સ્ટેજની! ત્યાં પગ મૂક્યા પછી જે પાત્ર ભજવવાનું હોય એનો નશો નસેનસમાં ઉભરાય. એ પવિત્ર અને તિલસ્મી જગ્યા પર પહોંચ્યા પછી હું હું નથી રહેતો. પાત્રમાં એવો એકાકાર થઈ જાઉં કે તમારા જેવા કદરદાન દર્શકોના દિલ સુધી પહોંચવાની સિદ્ધિ મળે.' એણે બંને હાથે કાનની બૂટ પકડી. ‘સ્ટેજ છે તો હું છું. બાકી, સ્ટેજ વગર કલાકારની કોઈ અહેમિયત નથી.'