બે દિવસ પહેલાંની વાત છે, કે જયારે હું એક મિત્રની રાહ જોઈ એક પાનના ગલ્લે ઉભો હતો. સોપારી, તંબાકુ, ચુનો, પાવડર જેવી સામગ્રી માત્રાનુસાર ભેળવી દુકાનદાર પોતાની આગવી અદામાં મસાલો બનાવી રહયો હતો, આ મસાલો જાણે તેનો દુશ્મન હોય તેમ પ્લાસ્ટીકના પટા પર વજન આપી જોરથી ઘસી રહયો. બે - ત્રણ યુવાનો એ બનેલા કશદાર મસાલાની બબ્બે ચપટી મોઢામાં મૂકી વાતોએ વળગ્યા. ત્યાંજ રોડની સામેના બાજુથી રોડ ક્રોસ કરી એક પાંસઠ-સીતેર વર્ષના વૃદ્ધ ગલ્લા પર આવ્યા. કંઈક કચવાતે ચહેરે તેમણે પેલા ગલ્લાવાળાની સામે દશ રૂપિયાની નોટ ધરી અને આજુ બાજુ જોઈ ધીમા અવાજે કહયું ’કાલની બીડીના વાળીલે અને એક બીડીની જુડી આપીદે.’ દુકાનદારે કડક ભાષામાં કહયું ’દાદા તમારૂં ખાતું આમ દશ-દશ રૂપિયા આપી ભરાય એમ નથી. કાલે પૈસા આપી ખાતું ચોખ્ખું કરી નાખો.’ પેલા દાદાએ રૂંધાતા સ્વરે કહયું ’મને વધારે નથી આપતો......’ અને આગળ કંઈ તે બોલીના શકયા,દાદાની આંખોમાં ઝળઝળીયા આવી ગયાં પણ કદાચ એ ગલ્લાવાળો વાંચીના શકયો. બીડીની જુડી આપ્યા વિનાજ કડકાઈથી કહયું ’આમ બાજુ પર રહો મને ધંધો કરવા દો.’ દાદા પાસે જાણે શબ્દભંડોળ ખુટી પડયું હોઈ તેમ કંઈ પણ બોલ્યા વિના માથું શરમથી જુકાવી, આંખો પર હાથ ફેરવી કંઈક છુપાવતા હોય તેમ હું જે પાટલીપર બેઠેલો તે પાટલીપર આવી બેઠા. હું આ બધું જોઈ રહયો...