ઈન્દ્રિયો અને મનની પાછળ રહેલો, જે જુએ છે અને જાણે છે, તે જ ‘હું’ છું. જગતને જાણવાના પ્રયાસમાં હું, મને જ ભૂલી ગયો. આ વાસ્તવિકતાને અનુભવ્યા બાદ, હવે મારે, રૂપ રંગ ગંધ કે સ્પર્શના ભેદોમાં સપડાઈને રહેવું નથી. તે તો હરહંમેશ બદલાયા જ કરે છે. મોક્ષમાર્ગનો હું પંથી છું. મારે ક્યાંય વિશેષભાવ કરવો નથી, કોઈ સાથે એકતા સાધવી નથી. મારે મારા સચ્ચિદાનંદ સ્વરૂપનો આશ્રય લેવો છે, તેમાં જ મારું શ્રેય છે. બધું કાર્ય કરતા છતાં ભાઈશ્રી કેવા ઉદાસીન છે, કેવા અલિપ્ત અને અસંગ છે. તેમનું આ સ્વરૂપ મને સત્યના માર્ગે દોરતું રહેશે.