વાર્તા ખૂબ સુંદર હતી. જેમાં માણસના જીવનની વાસ્તવિકતા વર્ણવેલી છે.એકલતા માણસને કોરી ખાય છે. પરંતુ ક્યારેક હર્યાભર્યા પરિવારમાં પણ માણસ એકલો હોય છે. લોકોની ભીડમાં એકલો. લોકોને મન પરિવાર એટલે ઘેઘુર વડલો. જેની છાયા હંમેશા શીતળ જ હોય છે. આ વાર્તા પરથી લાગે છે કે દુનિયાની નજરે લાગતી શીતળતામાં પણ ક્યાંક તીવ્ર બળતરા હોય છે જે અનુભવથી જ જોઈ શકાય. પોતાનું દુઃખ હંમેશાં વધુ લાગે, અને બીજાનું ઓછું. પરંતુ જીવનની વાસ્તવિકતા કંઇક અલગ જ છે.