હું ઘરે આવું એટલે અંધારું ઘોર ઘર, કોઈ બોલનાર નહીં, બારણું ખોલનાર નહીં – કંઈ જામતું હશે ? પણ સાચું કહું ? આજે સુમી નથી તે ઘણું ગમ્યું. કાલનું મગજ ઠેકાણે નથી. જ્યારનો સુરેશિયાની નવી ગાડીમાં બેઠો છું ત્યારનું હૃદયને ચેન નથી. બેંકમાંય આજે તો કંઈ કામ કર્યું નહીં. ત્રણ-ચાર કલાયન્ટ સામે ઘુરકિયાં કર્યાં, ચાવાળા છોકરાને નાહકનો ખખડાવી નાખ્યો અને રિસેસમાં પેલા પારેખ સાથે બાખડી બેઠો. આજે બેન્કમાંથીય એટલે જ વહેલો નીકળી ગયો. મૂડ ઠેકાણે ન હોય તો ભાગી જવું સારું ! વહેલો નીકળ્યો હતો એટલે પેલી ગાડીના શોરૂમમાંય જઈ આવ્યો. ગાડીના હપ્તાની રકમ સાંભળીને મારાં તો હાંજાં ગગડી ગયાં. આટલા મોટા હપ્તા ભર્યા પછી લોકોનાં ઘર કેમનાં ચાલતાં હશે ? અને પાછું પેટ્રોલ ? ગાડી તે કાંઈ પાણીથી ચાલે છે ? પણ જેની પાસે પૈસા ખૂટતા જ ના હોય એને શું ચિંતા ? ગમે તે હોય. પણ આજે એકાંત જોઈતું જ હતું. થોડું વિચારવાનો સમય મળે. જોકે વિચારવાનુંય શું હતું ? નિરાંતે બેસીને નસીબને, વીતેલા સમયને, પોતાની જાતને, ભૂતકાળમાં લીધેલા ખોટા નિર્ણયોને ગાળો જ દેવાની હતી.