વિનોદ ભટ્ટને નાનપણમાં નિશાળે જવાનો ખૂબ કંટાળો આવતો હતો. નિશાળનું નામ પડે અને નર્વસ થઈ જતા હતા. બા કહે કે બેટા, જમી લે પછી તારે શાળાએ જવાનું છે ત્યારે એ કહેતા કે બા, મને રમવાની ભૂખ લાગી છે. એ નિશાળે ન જાય તો પિતાજી મારતા હતા અને શાળાએ જાય તો માસ્તર મારતા હતા. વિનોદભાઈ કહેતા કે ક્યારેક અમારા ઘર પાસેથી ટીન ટીન… કરતો લાયબંબો નિશાળની દિશામાં જાય તો હું રાજી થઈ જતો. મને વિચાર આવતો કે સ્કૂલમાં આગ લાગી હશે અને હવે છ-આઠ મહિના સુધી સ્કૂલમાં રજા રહેશે, પરંતુ દરેક વખતે મારી આશા ઠગારી નીવડતી હતી. અમારી શાળાના પટાવાળાનું નામ રામગોપાલ હતું અને એ મને ગમતો હતો, કારણ એ સમયસર ઘંટ વગાડીને અમને ભણવાની પીડામાંથી મુક્ત કરાવતો હતો. અમારા વર્ગ શિક્ષક ક્યારેક મને વિનોદચંદ્ર કહેતા, જે રીતે સસરા પોતાના જમાઈને બોલાવે એમ બોલાવતા હતા. એ કહેતા ઃ વિનોદચંદ્ર, આવતીકાલે શાળાનું ઇન્સ્પેક્શન છે તેથી આવતીકાલે તમે ના આવશો.