જેવું મેં ગાડીનું એન્જિન બંધ કર્યું અને બારણું ખોલીને બહાર આવ્યો કે મેં અચાનક કોઈના પીડાગ્રસ્ત કણસવાનો અવાજ સાંભળ્યો. એના ઊંહકારા એટલા દુ:ખદ હતા કે એ સાંભળીને હું વ્યથિત થઈ ગયો. કોણ હશે ? કોઈ માણસ હશે ? કોઈ જાનવર હશે ? મેં અટકળો કરવા માંડી. મેં આજુબાજુ ધ્યાનથી જોયું પણ કોઈ દેખાયું નહીં. દિવસ અત્યંત ગરમ હતો અને વળી નિર્જન. મેં ગાડીને તાળું માર્યું અને મારા કામે જવા લાગ્યો. થોડે ગયો હોઈશ ત્યાં ફરીથી હૃદયવિદારક કણસારા વધુ જોરથી સંભળાવા લાગ્યા. મારું હૈયું હાથ ન રહ્યું. હું અત્યંત વ્યથિત થઈ ગયો અને જે તરફથી કણસવાનો અવાજ આવતો હતો તે તરફ મેં જલદીથી ચાલવા માંડ્યું. થોડુંક ચાલીને ઝાડીની અંદર પ્રવેશ્યો તો શું જોયું ? લીલાછમ ઘાસના ધાબાની વચ્ચોવચ્ચ એક વિશાળકાય ગાય કણસતી અને ઊંહકારતી પડી હતી. એનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું અને આંખોમાંથી પાણી ટપકતું હતું, જાણે અશ્રુ દ્વારા એ પોતાની પીડા વ્યક્ત કરતી હતી. એણે મારી સામે લાચાર દુ:ખભરી નજરે જોયું.