ગુલાલની આંખોમાં હજુ હચમચાવી મૂકે એવો ભૂતકાળ અંજાયેલો હતો. હજુ જયદેવસિંહ ઝાલાની લટકતી લાશ અને દીવાલ પરનું લખાણ કીકીઓ પર તાંડવ કરી રહ્યાં હતાં. એ કંઈ જ ના બોલી. માત્ર મમ્મી સામે જોયા કર્યું. એને ખબર હતી કે એ ઉદાસ હોય ત્યારે ત્યારે મમ્મી એને આ જ રીતે લાડ લડાવે છે. કૌશલ્યાબહેને બીજી વાર કહ્યું, ‘હરીઅપ, બેટા! નહીંતર તારે ઓફિસ જવાનું મોડું થશે.’