એ લોકલ ટ્રેનની ભીડમાં મલ્હારને ચીપકીને ઊભા રહેવાની મજા, મહાલક્ષ્મી મંદિરની પરસાળમાં પતિ-પત્ની જેમ અડખે-પડખે ઊભા રહીને એકબીજા માટે કરેલી પ્રાર્થના, જુહુના દરિયાકિનારાની ભીની રેતીમાં હાથમાં હાથ નાંખીને કલાકો સુધી મૌન બેસી રહેવું, ઊછળતાં મોજાંઓમાં ઊછળતાં ઊછળતાં ડૂબતા સૂરજ જેમ એકબીજામાં ડુબી જવું, તીખાં તમતમતાં વડાપાંઉ ખાતી વખતે બળી જતી જીભ પર મલ્હારનું પાણી બનીને છવાઈ જવું, એની મજબૂત પૌરુષી છાતીના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતાં ફેરવતાં ગીત ગણગણવું અને ધરતી પરથી અજવાળું હટાવીને અંધારું એમાં સમાઈ જાય છે એવી જ રીતે ખબર પણ ના પડે એમ એનું મલ્હારમાં સમાઈ જવું.