આશ્રમજીવનની દિનચર્યા સાથે મારી જાતને બંધબેસતી કરવામાં અને આત્મિક રીતે મહર્ષિની પાસે પહોંચવામાં મને સારો એવો સમય લાગી ગયો. સૌથી પહેલાં તો મારે માનસિક અવિશ્વાસ સામે લડવું પડ્યું. મહર્ષિની આજુબાજુના લોકોના જીવનમાં દોષદર્શન કરવાની મારી આદત હતી. મારી નિમ્ન મનોવૃત્તિ સાથે સંઘર્ષ કરવામાં હું મારા બહુમૂલ્ય સમયને બરબાદ કરી રહેલો. હું મહર્ષિ તરફ મારા વામન જેવા વ્યક્તિત્વની ભૂમિકા પરથી પેદા થયેલા સંકીર્ણ અહંકારથી પ્રેરાઈને જોયા કરતો. મને ખબર હતી કે મારે એવું ના કરવું જોઈએ, અહંકારને છોડીને વિશાળ પથમાં પ્રવેશવું જોઇએ. એના વિના પ્રકાશની પ્રાપ્તિ નહિ થઈ શકે.