‘જો, પાછી સેન્ટિમેન્ટલ થવા માંડી ને ! ઈન્ડિયન વુમનની આ જ કમજોરી છે. પતિભક્તિ સિવાય એ કશું જ વિચારી શકતી નથી.’ લાગણી એમ માનીને ચાલતી હતી કે ગર્વિષ્ઠને તેના વગર ન જ ફાવે. પોતે જે રીતે ગર્વિષ્ઠનો પડ્યો બોલ ઝીલતી હતી, એ રીતે અમેરિકા રહેતી કોઈ પણ ભારતીય સ્ત્રી ભાગ્યે જ ઝીલતી હશે. લાગણી અધિકારમાં માનતી જ નહોતી. કારણ કે બીજાને સુખ મળે તે રીતે જીવનક્રમ ગોઠવવામાં તેને આનંદ આવતો હતો. પરંતુ ગર્વિષ્ઠે જ્યારે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું કે લાગણીને ભારત જવું હોય તો ભલે જાય, ત્યારે લાગણીને ભારે આઘાત લાગ્યો હતો. અને લાગણીએ નક્કી કર્યું કે આવતા અઠવાડિયે પોતે એકલી ભારત જશે. એણે ટેલિફોન કરી પોતાના ઈરાદાથી ડ્યૂકને વાકેફ કર્યો. એણે પણ મોમની હિંમતની પ્રશંસા કરી અને ખુશીથી ઈન્ડિયા જવાની પરવાનગી આપી. ગર્વિષ્ઠ પણ લાગણીની ભારત જવાની બાબતમાં સાવ ઉદાસીન બની ગયો હતો. ટિકિટ વગેરેની વ્યવસ્થા કરવાનું ડાયનાએ સ્વીકારી લીધું હતું અને લાગણીના જવાના બે દિવસ અગાઉ જ ગર્વિષ્ઠ કોન્ફરન્સમાં ભાગ લેવા માટે યુરોપ જવા રવાના થઈ ગયો હતો. લાગણી સાથે સાવ ઔપચારિક વાતો કરીને એ છૂટો પડ્યો, ત્યારે લાગણી બાળકની જેમ રડી પડી હતી, પરંતુ ગર્વિષ્ઠે કહ્યું હતું : ‘લાગણી, મને આવા લાગણીવેડા નથી ગમતા. તારા રડવાથી કાંઈ હું યુરોપનો પ્રવાસ કેન્સલ નહીં કરું.’