તેમણે આગળ ચલાવ્યું : ‘જો બેટા, તમે બંને હજુ વિચાર કરી જુઓ. એક પારકું બાળક છેવટે તો પારકું જ કહેવાય. તમે ગમે તેટલો પ્રેમ એને આપો પણ એના તરફથી તો છેલ્લે તમને નિરાશા જ મળશે. આજે તું કે નમ્રતા અમારું જેટલું ધ્યાન રાખો છો કે નમ્રતા એના મમ્મી-પપ્પાનું જેટલું ધ્યાન રાખે છે એટલું અનાથાશ્રમનંપ બાળક તમારા બેઉનું ધ્યાન નહીં રાખે. અરે ગયે વર્ષે મને અકસ્માત થયેલો ત્યારે આ નમ્રતાએ મને પોતાનું લોહી સુદ્ધાં આપ્યું હતું. એનો મારા પ્રત્યેનો પ્રેમ એ એના માતા પિતાના સંસ્કાર છે જે પોતાના લોહીમાં આપોઆપ જ આવે. પારકું લોહી એ છેવટે તો પારકું લોહી.’ પોતાની વાત પૂરી કરીને દેવિકાબેન થાળી મૂકવા રસોડામાં જતાં રહ્યાં. પ્રયાગ અને નવનીતલાલ આ બાબતે વધુ ચર્ચા કરવાનું ટાળીને ટીવી પર સમાચાર જોવા બેઠા. બસ એક નમ્રતા વિચારોના વમળમાં અટવાઈ ગઈ. દેવિકાબેનના સ્વભાવની આ બાજુથી એ ખરેખર અપરિચિત હતી. અનાથ બાળકો પ્રત્યેના તેમના અભિપ્રાયે નમ્રતાને તીવ્ર આંચકો આપ્યો હતો. કેટલીય વાર સુધી એ ડાઈનિંગ ટેબલ આગળ જ બેસી રહી. અંતે એક નિર્ણય એના મનમાં લેવાઈ ગયો અને પછી જ એ ઊભી થઈ.