‘પ્યાસા’માં (ભલે વાર્તાની માગ પ્રમાણે) સાહિરે બીજાઓના વાંક વધુ કાઢયા છે અને છેવટે પોતાને અનુકૂળ ન આવતી દુનિયા ફ્ૂંકી મારવાની વાત કહી છે (જલા દો ઇસે ફ્ૂંક ડાલો યે દુનિયા, તુમ્હારી હૈ તુમ હી સમ્હાલો યે દુનિયા), પરંતુ ‘ફ્રિ સુબહ હોગી’માં કવિ પોતે અને ફ્લ્મિનો નાયક જવાબદારી સ્વીકારે છે, પાપ સ્વીકારે છે, સજા સ્વીકારે છે, પ્રાયિૃત કરે છે.