એ શબ્દો મેં સાંભળ્યા. કોણ જાણે કેમ એ શબ્દોએ મારા હૈયાને હચમચાવી મૂક્યું. સાદા ચહેરા ઉપર ચમકતી વિશિષ્ટ પ્રતિભાને હું જોઈ રહ્યો. કોઈનેય પરાણે વડીલ માની લેવા પ્રેરે તેવું તેજ તેમના મોઢા પર ચમકતું હતું. થોડીક ક્ષણોની એ મુલાકાત અંતરપટ પર સદાને માટે કોતરાઈ ગઈ….એ પછી તો જ્યારે જ્યારે મારી પાસે કોઈ ખેડૂત દર્દી આવે ત્યારે હર્દયમાં પડેલા પેલા શબ્દો મારા કાનમાં ગુંજવા માંડે. ખેડૂત તરીકેની હું મારી જાતને શિક્ષણ દરમિયાન ભૂલી ગયો હતો…પણ ગલબાભાઈના શબ્દો મને મારી જાત પ્રત્યે સભાન રાખતા રહ્યા….ખેડૂત તરીકેનું મારું અસ્તિત્વ ફરીથી જીવીત થઈ ચૂક્યું હતું, જે આજેય હું નથી ભૂલ્યો.