કોઈ સાથ અને એકાદ હાથ આપણને હૂંફ આપતો હોય છે. અચાનક એ હાથ ગરમ થઈ જાય છે અને હૂંફની જગ્યા દાહ લઈ લે છે. રોમેરોમ બળવા લાગે છે. જિંદગી આગનો ગોળો બની જાય છે. આપણે તાપણું સમજતા હોઈએ એ પ્રચંડ આગ નીકળે છે. વળી કોઈ આવે છે અને પાણીનો છંટકાવ કરે છે. ટાઢક વળે છે. શીતળતા મહેસૂસ થાય છે. હવે તરબતર થઈ જવાશે એવું લાગે ત્યાં એ પાણી પણ સુકાવવા માંડે છે. આવાં કેટલાં સુકાયેલાં પાણી આપણી આંખોમાં પછી જીવતાં થઈ જાય છે? આંખ વરસતી હોય છે ત્યારે અંદર કંઈક તરસતું હોય છે. માથે ફરતો હાથ ક્યારેક ગળાની ભીંસ બની જાય છે ત્યારે માણસ મુક્ત થવા તરફડે છે. મુક્ત થઈ ગયા પછી કયો હાથ આપણને યાદ હોય છે? માથા પર ફરતો હતો એ કે પછી જે ગળે ભીંસ આપતો હતો એ?