કહે છે ને કે હસતે-હસતે કટ જાયે રાસ્તે એમ અમે અમદાવાદથી દિલ્હી, દિલ્હીથી દહેરાદૂન સુધીની સફર ટ્રેનના સેકન્ડ સ્લીપર ક્લાસમા પુરી કરી, અહીં હું સેકન્ડ ક્લાસનો ઉલ્લેખ ખાસ એટલા માટે કરુ છુ કેમ કે અમે ટુરિસ્ટ નહી ટ્રાવેલર હતા અને ટ્રાવેલરને અનુકુળ વાતાવરણ સેકન્ડ ક્લાસ સિવાય ક્યાંય ના મળે, 2 ટાયર અને 3 ટાયર પણ એની સામે ટૂંકા પડે. અંતાક્ષરી, ડમ્બ-શેરાડસ્, ઘણો બધો નાસ્તો અને હા ફોટોગ્રાફ્સ તો ખરાજ, લગભગ 20 કલાકની સફરમાં અમે ઘણી બધી ટ્રેન મુસાફરીની યાદો એકઠી કરી લીધી. પણ અમારી ખરી સફર તો હવે શરૂ થવાની હતી જે હતી દહેરાદૂનથી સાંકરીની. અમારે ઉત્ત્તરાખંડ ટ્રાન્સર્પોટેશનની બસ દ્રારા સાંકરી પહોંચવાનુ હતુ. જેવી અમારી બસ મસુરી વટાવી વધુ ઊંચાઈ પર જવા લાગી એટલે ગૃપનાં કેટલાક લોકોને ચક્કર આવવા, ઉબકા આવવા, ઊલટીઓ થવી આવા પ્રોબ્લેમ શરૂ થઈ ગયા. આવુ થવાનુ કારણ AMS જેને Acute Mountain Sickness કહે છે જે હવાનુ દબાણ ઘટવાથી અને ઓક્સીજન લેવલ ઘટવાથી થાય છે અને ખાસ તો આપણુ શરીર આ વાતાવરણને અનુકુળ કે ટેવાયેલુ ના હોવાથી આપણને વધુ અસર કરે છે. સાંકરી જવાનો રસ્તો ખુબ જ સાંકડો હતો કે જ્યાં મુશ્કેલીથી ફ્કત એક સમયે એક વાહન પસાર થઈ શકે અને વધુમાં એક તરફ ખાઈ અને બીજી તરફ ભેખડોથી ઘેરાયેલો હતો. AMS ની અસરના લીધે લોકોને ઊલટીઓ થવા લાગી હતી પણ બસની બહાર મોં કાઢવુ શક્ય ના હતુ. ગૃપના અનુભવી ટ્રેકરની સુચના પ્રમાણે અમે વોમિટીંગ માટે પોલિથીન બેગનો ઉપયોગ કર્યો. અમારી પરીસ્થિતી ખુબ જ દયનીય બની ગઈ હતી, પણ અમારી પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ પણ ના હતો. લોકોએ અમને માઈન્ડ ડાઈવર્ટ કરવા કહ્યુ જેથી કદાચ સતત થતી વોમિટીંગ પર કંટ્રોલ થઈ શકે. ખરાબથી અતિ ખરાબ તબિયત અને એમાં પણ ઈચ્છા અને શક્તિ બંન્નેનો સંપૂર્ણ અભાવ હોવા છતાં અમે અંતાક્ષરી રમ્યા. અને અહિંથી જ અમારા ચિત્ર-વિચિત્ર અનુભવોની હારમાળા શરૂ થઈ ગઈ. 20 કલાકની આરામદાયક અને 8 કલાકની કપરી મુસાફરીના અંતે અમારા જીવમાં જીવ ત્યારે આવ્યો જ્યારે કંડક્ટરે “સાંકરી” ના નામની બૂમ પાડી.