ફિલ્મની શરૂઆત રઘુ (હિમેશ રેશમિયા)ના બચપણથી થાય છે. હિન્દી ફિલ્મોની જુનિયર આર્ટિસ્ટ એવી મા (શહેનાઝ પટેલ)નો દીકરો રઘુ નાનપણની કેટલીક પરિસ્થિતિઓને કારણે અપરાધી બની જાય છે, પણ જેલમાંથી છૂટ્યા પછી રઘુ પોલીસ માટે કામ કરવા માંડે છે અને દેશવિરોધી પ્રવૃત્તિ કરનારાઓને ખતમ કરવાના કામ પર લાગી જાય છે. આવા આરોપીઓને ખતમ કરતાં પહેલાં તેના મોઢે એક વાત બોલાવાનું રઘુ ભૂલતો નથી, ભારતમાતા કી જય. મારતાં પહેલાં રાષ્ટ્રની જય બોલાવવાની આ જે રીત છે એ ચોક્કસ રીતે નાના સેન્ટરના ઑડિયન્સની તાળીઓ લઈ જાય એવું બની શકે છે. ઍની વે, ફિલ્મની સ્ટોરી આગળ વધારીએ. તારા (ફારાહ કરીમી) રઘુ માટે સર્વસ્વ છે, તે તારા માટે કંઈ પણ કરી શકે છે. જોકે એક ઘટના એવી બને છે કે ડ્રગ્સ સાથે તારા આયરલૅન્ડથી પકડાય છે અને જેલમાં જાય છે. રઘુભાઈની એક જ મકસદ હવે છે, કોઈ પણ હિસાબે તારાને છોડાવવી. શરૂઆત કાયદાની રીતે કરવામાં આવે છે, પણ એમાં તેને જ્યારે નિષ્ફળતા મળે છે ત્યારે રઘુ સૅન્ટિનોની હેલ્પ લે છે. સૅન્ટિનો ૧૯ વખત જેલ તોડીને ભાગ્યો છે અને અત્યારે તે પોતાને આરામ મળે એટલે ડબ્લિનની જેલમાં કેદ છે. ફિલ્મ અને રઘુ છેલ્લે સુધી તારાને જેલમાંથી છોડાવવાની વાત પર ફર્યા કરે છે. જોકે વાત ચ્યુઇંગ ગમની જેમ ખેંચાયા ન કરે એટલે એ વાતનું ધ્યાન રાખવામાં આવ્યું છે કે વચ્ચે-વચ્ચે સસ્પેન્શના નાના-નાના ફુગ્ગાઓ ફૂટ્યા કરે છે. એટલું કહેવું પડે કે ફિલ્મનો સ્ક્રીનપ્લે મજબૂત છે અને ઘટનાઓ ક્રમશ: આગળ વધ્યા કરે છે. ઇન્ટરવલ પછી તો ફિલ્મ એવી ફાસ્ટ થઈ જાય છે કે ખાલી હીરો રઘુ નહીં, પરંતુ ઑડિયન્સે પણ એ તમામ ટ્રૅક દિમાગમાં રાખવા અઘરા થવા માંડે છે.