ખેર, આપણી નિસબત ગુજરાતી ભાષા-સાહિત્ય સાથે છે. એકલગંધી સંસ્થાઓને કોરેમોરે રાખી આપણે ગુજરાતના સર્જક અને ભાવક સાથે સીધો સેતુ રચીએ. કઈ રીતે? અનુવાદ દ્વારા. અંગ્રેજીનાં જે Seminal Works છે, એવી ખમતીધર કૃતિઓ જેના પ્રભાવે આપણા સાહિત્ય માટે નવી દિશાઓ ઊઘડે – એમાંથી થોડીકનું ગુજરાતી રૂપાંતર કરીને ત્યાં પહોંચાડીએ. આ આજની તાકીદની જરૂરિયાત છે. આપણે ત્યાં સર્જાતા સાહિત્યનું ભાવવિશ્વ સીમિત અને બંધિયાર છે. એમના સમયમાં ઝવેરચંદ મેઘાણીએ ગુજરાતી સાહિત્ય માટે ‘ગરીબડું’ શબ્દપ્રયોગ કરેલો. તે પછી ઉમાશંકરે વેધક પ્રશ્ન પૂછેલો કે, ‘પાંચ – સાત કૃતિઓ પણ સાતમી ગાળણીએ ગાળતાં ટકી રહે એવા સંગ્રહો કેટલા ?’ પછીના ગાળામાં સદ્દભાગ્યે સુરેશ જોષીએ અનુવાદો દ્વારા વિશ્વસાહિત્ય સાથે આપણો મોંમેળાપ કરાવ્યો. પરિણામે ગુજરાતી સર્જનમાં નવોન્મેષ પ્રકટ્યો, પણ વળી પાછા આપણે કૂપમંડૂકતામાં સરી પડ્યા.