મારું માનવું છે કે પ્રવચનો થતાં હોય ત્યારે જે શ્રોતા, વકતાની સામે ટગર ટગર જોતા હોય છે તે સહેલાથી હિપ્નોટાઈઝ થઈ જાય છે. અને તેમની આંખો બીડાય જાય છે. આમાંથી બચવું હોય તો બોલનાર સાથે આંખ જ નહીં મિલાવવી. આમાં સ્ટેજ પર બેઠેલાની સ્થિતિ સૌથી દયાજનક હોય છે. ઊંઘ આવે તો આપણે તો ઓડિન્સમાંથી ઊભા થઈને બહાર આંટો મારી આવીએ. પરંતુ સ્ટેજ પર બેઠાં બેઠાં ઝોકું પણ ન ખવાય અને ઉઠાય પણ નહીં. તેમાં સભાપ્રમુખનો તો મરો જ. તેમણે બધાનાં બોરિંગ લેકચરો સાંભળવાં પડે જો કે એમને મનમાં એક શાંતિ હોય છે કે છેલ્લે આ બધાં અત્યાચારોનો બદલો લેવાની તક મળશે.