આપણી બધાની લગભગ આવી દશા છે. આપણા કેન્દ્રમાં કૃષ્ણ હોય. આપણે આપણું કેન્દ્ર બહારની તરફ રાખીને બેઠાં છીએ. વર્તુળની બહાર મુખ રાખ્યું છે. આપણે કોઈ વર્તુળ બનાવીએ અને એ વર્તુળની બહારની બાજુએ મુખ રાખીએ તો ન કૃષ્ણ સાથે સંબંધ રહે, ન એકબીજા સાથે સંબંધ રહે. આપણે તો નથી કૃષ્ણને જોઈ શકતા કે નથી એકબીજાને જોઈ શકતા. જો કૃષ્ણને કેન્દ્રમાં રાખીને બેસીશું તો સંસારના ભોગો પણ પ્રસાદ બની જશે. પૂજાની સામગ્રી સેવા બની જશે. હું કહું છું કે ગુરુને લૂંટો, એમની અનુભૂતિઓને લૂંટો. દુનિયાને શા માટે લૂંટો છો? ભાઈને, બહેનને કે કુટુંબને શા માટે લૂંટો છો? સમાજને શું કામ લૂંટો છો? લૂંટવી જ હોય તો કોઈ બુદ્ધપુરુષની અનુભૂતિઓને લૂંટો. ગુરુને જે ખાઈ જાય એનું નામ શિષ્ય. ગુરુના જ્ઞાનને, ગુરુની સમસ્ત અનુભૂતિને જે પામી જાય તે શિષ્ય