વાત એમ હતી કે તે સાવ નાનો હતો ત્યારે તેની માતાને સ્તનનો રોગ થયેલો. એક વખત જ્યારે એ ભૂખ્યો થયો ત્યારે દાસીએ તેને સ્તનપાન કરાવી દીધું. તેની માને આ ખબર પડતાં જ તેને બે પગે પકડી ઊંધો રાખ્યો જેથી દાસીનું ધાવણ નીકળી જાય. ધાવણ નીકળી તો ગયું પરંતુ તેનો ફોદો રહી ગયો. મહારાજનું આ વચનામૃતમાં એમ કહેવું છે કે જો આપણને આવો ફોદો રહી જાય તો પાછા પડવા વારો આવે. સ્વામી વિવેકાનંદ કહેતા કે જગતનાં સઘળાં પાપો અને અનિષ્ટોને એક જ શબ્દથી વર્ણવી શકાય એ તે શબ્દ છે 'કાયરતા.'