ભારતનો જન્મ થયો 1947ની 15મી ઑગસ્ટે અને ગોડસેએ ગોળી મારી 1948ની 30મી જાન્યુઆરીએ. ભારતના વિભાજન પછીના વરસમાં, ગાંધીજીને ઈઠ્યોતેરમું ચાલતું હતું. હજારો હિંદુ-મુસલમાનોની ત્યારે કતલ થયેલી ને લાખોનાં દેશાંતર. ગાંધીજી બંગાળની પદયાત્રા કરતા હતા. ભારતીય બંગાળમાંથી પાકિસ્તાની બંગાળના (આજના બાંગ્લાદેશના) નોઆખલી વિસ્તારમાં ફરતા હતા. એમની આસપાસ ચાલતાં રમખાણો ગાંધીજીથી જોવાતાં નહોતા, સહેવાતાં નહોતાં ને સમજાતાં નહોતાં. લોકો મારું કેમ સાંભળતા નથી, શું હું સંપૂર્ણપણે નિર્વિકાર નથી થયો, મારામાં કોઈ આસક્તિ રહી ગઈ છે, એવા-એવા વિચારો એમને સતાવતા. એમની આંતરિક મૂંઝવણ ને વેદનાનો પાર નહોતો. વધારામાં, ગાંધીજી ભયંકર લાચારી અનુભવતા હતા. તેવામાં પોતાની પરીક્ષા કરવાનું એમને શું સૂઝ્યું કે એક જાહેરાત કરી બેઠા. મનુબહેન સાથે એક પથારીમાં નિર્વસ્ત્ર સૂશે અને સૂતી વખતે મનુબહેન પણ કપડાં કાઢી નાખશે ! મનુબહેન ગાંધીજીના ભત્રીજાની દીકરી હતાં ને પચાસ-પંચાવન વરસ નાનાં. પદયાત્રામાં ઘણા કપરા સંજોગોમાં બાપુનું ખાવાપીવાનું સંભાળતાં ને રહેવા-સૂવાની વ્યવસ્થા કરતાં. દેશભરના ગાંધીભક્તોને આ નિર્ધારે હચમચાવી મૂકેલા. ગાંધીદ્વેષી વિરોધીઓ માટે ગાંધીજીને હીણવવાની આ સુવર્ણ તક હતી.