એક સમય એવો આવ્યો જ્યારે હું પણ એમાની એક હતી. જેને Altitude / Mountain Sickness કે છે એનો હું ભોગ બની હતી. ચઢાણ એકદમ સીધુ આવવા લાગ્યુ, અહીં બરફ ન હતો પણ એની જગ્યાએ મોટા મોટા ખડકો અને તેની બંન્ને બાજુએ ઊંડી ખીણ હતી. જો પગ લપસ્યો તો હાડકું પણ હાથ ન આવે એવી એ વિકરાળ જગ્યા હતી. આકરી ચડાઇ અને પહાડની ભયાનકતાના કારણે હું હિંમત હારવા માંડી, મને એવો પણ વિચાર આવ્યો કે અમદાવાદનું શાંત અને સગવડભર્યું જીવન છોડીને હું શા માટે અહીં આવી ? મને નબળાઇ જેવું લાગવા માંડ્યું. શ્વાસ લેવામા મુશ્કેલી થવી, ચક્કર આવવા, શરીરમાં સેન્સેશન્સ થવા વગેરે વગેરે લક્ષણો જણાવા માંડ્યા. થોડીવાર આરામ કર્યા વગર આગળ વધવું મારા માટે અશક્ય હતું આથી બધાંનાં સૂચનથી મને એક મોટા પથ્થર પર સૂવડાવવામા આવી. આ સમયે એવું લાગ્યું કે હવે ન તો હું શિખર સુધી જઈ શકીશ કે ન તો હું બેઝ-કેમ્પ પાછી ફરી શકીશ.