ગયા વર્ષે અચાનક સમાચાર મળ્યા કે કિલ્લોલભાઇને હળવો હૃદય રોગનો હુમલો આવ્યો છે અને સિધ્ધા ‘અપોલો’ મધ્યે દાખલ છે . . . અમે બીજા દિવસે ધિલનભાઇ અને પરિમલભાઇ સાથે સજોડે ગયા અપોલો. એપોલોમાં અગાઉ કદી જવાનું બનેલું નહી. અપોલોના સાંજના વિઝિટીંગ અવર્સમાં એક તો ભીડ હોય અને બીજુ આવડી મોટી આર્કિટેક્ટે ડિઝાઇન કરેલી ઇન્દ્રની માયાજાળ જેવી હોસ્પિટલમાં કિલ્લોલભાઇને શોધવાનો મહાપ્રયાસ આદર્યો પણ ક્યાંય કશી ગતા ગમ પડે તો ને ? . . . છેલ્લે થાકીને અમે સામેથી આવી રહેલી બે ઘુસપુસિયણ નર્સોને નામ જોગ પૂછ્યુ . . . ‘કિલ્લોભાઇ પંડ્યા . . . ’ હજૂ તો આટલું બોલ્યા ત્યાં તો બન્ને અંડર ટ્રેઇનીંગ હોય તેવી યુવાન નર્સો એક બીજા સામે પ્રશ્નાર્થ જોઇ ને ખિલખિલાટ હસી પડી અને હસતી હસતી એકે નેણ ઉલાળીને બીજીને કોણી મારીને કહ્યું . . . ‘પેલ્લ્લ્લ્લલાઆઆઆ . . . માઆઆઆઆલાબેન વાળા ’ . . . અને અમને તરત જ રસ્તો દેખાડી દીધો ! અમે સૌ સાથે મળીને થોડુ મુંજાયા . . . અંદર એક બીજાને પુછ્યું પણ ખરુ કે . . . “આલ્લે લે . . . આમને પણ ખબર પડી ગઇ ?” પછી ખબર પડી કે કિલ્લોલભાઇને દાખલ કર્યા ત્યારથી કિલ્લોલભાઇ પોતાની તબીયતની ચિંતા કરવા કરતા “માલા ક્યારે આવશે” ની ચિંતા વધુ કર્યા કરતા હતા. કોણ કહે છે કે રાધા-કૃષ્ણ, લૈલા-મજનુ, હીર-રાંઝા અને રોમીયો-જુલિયટ હયાત નથી . . . ?