“ગામમાં રહેવાનો વિચાર નથી ?” કડકાઈથી, “ચાલો, બાપુ ડેલીએ બોલાવે છે.” બાકીના શિક્ષકો નીચું જોઈને દાઢમાં મલકાતા હતા. તેઓની આંખોનો ભાવ કહેતો હતો, “બેટો માંડ ઘાએ ચડ્યો. બહુ ચડ્યો હતો. અમારા, શું અત્યાર સુધી પાણીમાં ગયાં હતાં ?” ફરમાન કરીને ત્રણેય ચાલતા થયા. ભાસ્કર પણ તેની પાછળ ચાલ્યો. આચાર્યના શબ્દો તેની પીઠ પાછળ અથડાયા, “ડોશી મરે તેનો વાંધો નથી, પણ જમ ખોરડું ભાળી જાય એની મોકાણ છે. આજ આને હાથઉપાડો થશે ને કાલે…”