એને જોઈ વાયોલેટ પુષ્પે પોતાના ભૂરા હોઠ ખોલ્યા અને બોલ્યું, ‘આ બધાં ફૂલો કેટલાં નસીબદાર છે ! હું જ કમનસીબ છું ! આ બધાં ફૂલોમાં મારું સ્થાન કેટલું દીન અને નીચું છે ! કુદરત પણ કેવી છે ! એણે મને નાનકડું અને ગરીબડું રાખ્યું છે. મારે તો ધરતીની ખૂબ જ નજીક રહેવાનું ! ઊંચું માથું કરી હું આકાશ તરફ પણ જોઈ શકતું નથી. ખરેખર ! ગુલાબ કેટલું ભાગ્યશાળી છે !’