આ કપરાં સમયમાં સુજાતાબહેન એને સાથ આપતાં. તેઓ માનતા કે માતાની પહેલી ફરજ એ છે કે પોતાનું બાળક આત્મવિશ્વાસુ અને આત્મનિર્ભર બને. એમનાં જીવનનો યોગ્ય વિકાસ થાય એ તેમને મન વધારે મહત્વનું હતું. તેઓ હંમેશા વિચારતાં કે ‘જન્મ, લગ્ન અને મરણ તો કુદરતને હાથ છે પરંતુ જો મારું સંતાન ખુશ નથી, તેની કારકિર્દી પાટે નથી ચઢતી કે તે આત્મવિશ્વાસની કસોટીમાંથી પાર નથી ઊતરતું તો હું પોતાની જાતને એક સફળ મા તરીકે કેવી રીતે ગણી શકું ?’ સુજાતાબહેન માતા તરીકેની એમની વ્યાખ્યા અને ફરજોમાં એકદમ સ્પષ્ટ હતાં. તેઓ ગૃહિણી હતાં. સંજોગોવશાત લગ્નબાદ તેમણે નોકરી છોડવી પડેલી. પરંતુ મહેનત, પ્રમાણિકતા, નિયમિતતા, આધ્યાત્મિક વાંચન-મનન-ચિંતનથી તેમણે પોતાના જીવનનું ઉત્તમ ઘડતર કરેલું. ઘરના દરેક સભ્ય પર તેમનો ઘણો પ્રભાવ હતો. તેમ છતાં રત્નાની બાબતમાં માતૃસહજ ચિંતા એમને કોરી ખાતી. દરેક બાળકો પોતાની મહેતન અને નસીબના બળે આગળ વધશે એમ માની તેઓ પોતાની ફરજ નિભાવતાં પરંતુ જ્યારે રત્નાની વાત આવે ત્યારે એમને મનમાં થતું કે દેખીતી રીતે હોંશિયાર દેખાતા નિરાલી અને અવિને ડાળે વળગાડીને મેં નવું શું કર્યું ? મારે તો રત્નામાં જે હોંશિયારી છે એ બહાર લાવવી જ રહી.