પરંતુ પટાવાળાની પાછળ કોઈ સાહેબે પ્રવેશ કર્યો ન હતો. એટલે એક રીતે તો નિરાંત થઈ કે પટાવાળો આપણા જેવો ગરીબ માણસ એટલે એ એકલો હશે ત્યાં સુધી કંઈ બીક જેવું નથી. છતાં, ચેન ન પડ્યું એટલે ઊભા થયા અને મહેમાનને જોતાં સ્વાગત કરવા જાય તેમ એ સામે ચાલ્યા, જોકે પગમાં મહેમાનને આવકારે તેવી ગતિ ન હતી. થોડા નજીક ગયા ત્યાં એમની ઝાંખી થતી જતી આંખે બેલીફ આંબારામને તરત ઓળખી કાઢ્યો અને મનમાં એક જાતનો છુટકારો અનુભવતાં બોલાઈ ગયું: ‘તમેય, અંબારામ! ખરી ફાળ પાડી ને!’