પ્રફુલ્લા વોરાની આ ગઝલ એક આઘાત – પ્રત્યાઘાતને લઇને આવી છે. માણસજાતમાંથી વિશ્વાસ ખૂટે એવું કશુંક બને અને એનો કોઇ ઉપાય પણ નજરે ન ચડે એવી પરિસ્થિતિમાંથી જન્મી છે. માણસમાંથી માણસાઇ જ ખૂટી જાય ત્યારે કેવી વેદના જન્મે એનું વર્ણન છે. આમ તો સરખામણીએ કવયિત્રીઓની સંખ્યા જ ઓછી છે એમાંય જુદા જુદા વિષયો પર કવયિત્રીઓના ભાવ-પ્રતિભાવ કાવ્યો ઓછા મળે છે ત્યારે પ્રફૂલ્લા વોરાની આ ગઝલ નોંધપાત્ર બની રહે છે.