માણસ સ્વપ્નદ્રષ્ટા, વિજિગીષુ ને સત્તાખોર છે તેમ એ ભાગેડુ પણ છે. ખાસ તો એ પોતાની જવાબદારીઓમાંથી પલાયન કરી જાય છે. પેમૅન્ટ ડ્યુ ટુ ઓન ચૉઇસિસ માટે હમેશાં કાલાં કાઢે છે. પોતાની પસંદગીઓ સામેનાં ચૂકવણાં કરવામાં હમેશાં ઠાગાઠૈયા કરે છે. કૉમર્સમાં મેં રખડી ખાધેલું. પૂરાં પુસ્તકો વસાવ્યાં હોય, લાઇબ્રેરીએ ગયો હોઉં, તો વાંચવાનો પ્રસંગ આવે ! વડોદરામાં યુનિવર્સિટીનો સૅન્ટ્રલ હૉલ, કમાઠીબાગ, બૅન્ડ-સ્ટેન્ડ, પૅવેલિયન, રેલવે-સ્ટેશન, લારિલપ્પા, ન્યાયમન્દિર અમારી ટોળીને અતિ પ્રિય હતાં. ભટકી કરીને થાક્યા પછી કૅનેરા કાફેની રાઇસ-પ્લેટ ને કચોરી ખાવામાં કે ઇરાની રેસ્ટટોરાંની આમ્લેટ ખાવામાં ઘણી સાંજો ઊલટથી વાપરી છે. બિનાકા સાંભળવામાં; પ્રતાપ, મોહન કે શારદા ટૉકિઝમાં દિલીપકુમાર, રાજકપૂર ને દેવાનન્દની ફિલ્મો જોવામાં; છાત્રાલયમાં મોડે લગી છોકરીઓની વાતો કરવામાં; બેફામ ફૅન્ટસીઓમાં હસી-હસીને રાચવામાં; ઘણી બધી રાતો વીતાવી છે. હું અધ્યાપક થયો ત્યારે સમજાયું કે ઊગતી જુવાનીની એ બધી અડબંગ ને ઊડઝૂડ રંગતો કેવી તો ગર્તામાં ધકેલનારી લપસણી અને ખતરનાક હતી. કદાચ એટલે જ સમજાયું કે અધ્યાપકના ધંધામાં મારાથી સ્વાધ્યાય અને પ્રવચન બાબતે પ્રમાદ નહીં કરાશે. મારે જો સાહિત્યમાં નામ કાઢવું છે તો ગુજરાતી, સંસ્કૃત, ભારતીય અને વિશ્વનાં સાહિત્યોની મને ખબર હોવી જોઇશે; એટલું જ નહીં, મને તે-તેના મર્મોનું ય ભાન પડવું જોઇશે. સ્વાધ્યાય અને પ્રવચનનો એ સિલસિલો આજે પણ ચાલુ છે. લેઇટ સિક્સીટ્ઝથી સેવન્ટીઝ દરમ્યાન પસંદગી-ના-પસંદગી મુજબનું આડેધડનું ખૂબ વાચ્યું –મુખ્યત્વે પશ્ચિમનું. પણ પછીનાં વરસોમાં એમાં પસંદગી અને જરૂરિયાત દાખલ થયાં અને ખાસ તો, લખવાનું વધતું ચાલ્યું.