હરજીભાઈને લાગ્યું કે વાતને ખેંચવામાં માલ નથી. બઉ ખેંચું તો તૂટી જશે એમ વિચારી મૌન ધારણ કરી લીધું, પણ હૈયું વલોવાઈ રહ્યું હતું. તેમને એમ પણ થયું કે અમે બેય માણહનાં હૈયા વલોવાતાં રત્નોને બદલે નર્યં વખ નીકળવાનું છે. સમુદ્રમંથનનું ઝેર તો શંકરદાદો ગટગટાવી ગ્યો’તો. આ ઝેર તો અમારો બેયનો અંત લઈ લેશે. તેના મોંનું તેજ હણાઈ ગયું. તેનું મગજ શૂન્ય બની ગયું. મગજ બહેર મારી ગયું. તે ફરી વિચારવા લાગ્યો કે ખીમજી વેવાઈ દેખાવે જ ઉદાર અને પ્રેમાળ લાગે, બાકી તે સિંદરી બળે પણ વળ નો મૂકે એવો ઘમંડી અને અડિયલ લાગે છે. આ તો વરહ મોળાં થ્યાં એટલે, નઈતર એનાય માથે નો મારું કે તમતમારે ત્રેવડ મુજબ જાન જોડીને હાલ્યા આવજો !