કાનજીએ ધીમેથી આંખો ખોલી. ઉજાગરા અને થાકથી શરીર તૂટતું હતું. ઊંઘ તો હતી જ ક્યાં ? છેક પરોઢના સહેજ ઝોકું આવ્યું, પણ અશાંતિના ચક્રાવે ચડેલું મન શરીરને જંપવા દે તેમ હતું નહીં. તેણે પડખું ફેરવ્યું. ઝોળ ખાઈ ગયેલું જૂની કાથીનું વાણ જ્યાંત્યાંથી તૂટવા માંડેલું હતું. પાછલી રાતે વળેલી ભીનાશને કારણે ગોદડામાં ઠંડક વર્તાતી હતી. કશુંય વિચાર્યા વગર ખાટલામાં પડ્યા રહેવાનું મન થતું હતું. પણ વિચારો કેડો મૂકતા ન હતા. હજી ક્યાંય કશો સંચાર ન હતો. દિવસભરની મહેનત કર્યા પછી ચાલી રહેલા કાળઝાળ દુકાળને ભૂલી ગામ પરોઢની મીઠી નીંદર માણતું હતું.