નિશાનને કેસ જીતતાં આવડતું હતું, પોતાની કીર્તિ પ્રસારતાં આવડતું હતું, પણ એક સ્ત્રીને પ્રેમ કરતાં કે તેનો પ્રેમ સાચવતાં નહોતું આવડતું. એક સ્ત્રીના આંગણામાં હૃદયનો દીવો કેમ પેટાવી શકાય, તે તેને નહોતું આવડતું. તેના જીવનમાં એ વસ્તુનું બહુ સ્થાન પણ નહોતું. તે ઘરની હવામાંથી પ્રાણ પામનારો માણસ નહોતો. ઘણા લોકો એવા હોય છે, જેઓ સમાજ માટે હોય છે, બૃહદ માનવસમુદાય માટે હોય છે. ઘરના હૂંફાળા ખૂણે, સ્વજનોની સ્નેહ-ઉષ્મા વડે જીવતા લોકો કરતાં તેઓ જુદા હોય છે. તેમનો માર્ગ હૃદયની ભીની છાયા હેઠળથી નથી પસાર થતો. ગમે તેમ કરીને થોડાંક વર્ષો એની સાથે નિરંકાએ જીવી નાખ્યું. એ દરમ્યાન સતત એક શોધ ચાલુ હતી – પોતાની અભિવ્યક્તિની શોધ. હું શું હોઉં તો મને સૌથી વધારે સંતોષ થાય ? એક વ્યક્તિ તરીકે મને શાની તૃષા છે ? એનો જવાબ મળે તે પહેલાં નિશાન મૃત્યુ પામ્યો – ‘માસિવ હાર્ટઍટૅક.’ કીર્તિનાં ઊંચા ને વધુ ઊંચા શિખરોની મહત્વાકાંક્ષાની તીણી ને વધુ તીણી ધારથી એનું હૃદય કોરાયા કર્યું હશે ? એણે પ્રેમ કર્યો હોત તો કદાચ એ જીવી ગયો હોત. જીવનની એક પરિસ્થિતિ વીખરાઈ ગઈ. થોડો વખત આઘાત, શોક અને આશ્વાસનોમાં જશે. પછી એક ઉદાસ ઘરનો એકલ ખૂણો અને લાંબો, તડકે તપેલો પથ.