દાદીમાએ ઈસ્માઈલ મિયાયાએ હજી ઘર બહાર પગ ન હતો મુક્યો, ત્યાં જબૂમ પાડી. ઈસ્માઈલ તેમના ડોક્ટર દિકરા નવનીતનો જુનો પેશન્ટ હતો. ડોકટરસાહેબની દવાથી જ તેને જીવન મળ્યું હતું તેમ તે માનતો હતો. અને વાત તો સાવ સાચી હતી. એક એક્સિડેન્ટમાં તેને પગે ભારે ઇજાઓ પહોંચી હતી. તાત્કાલિક નજીક માં નજીક હોસ્પિટલ નવનીતની હતી,તેમાં દાખલ કરવામાં આવ્યો. પગ કાયમ માટે જાય એવી પરિસ્થિતિ હતી.ડોક્ટરની કુશળતાથી જટિલ ઓપરેશન સફળ થયું.જોકે પગમાં સળીઓ હતો તેથી અસહ્ય વેદના થતી.દિવસો નહિ પણ મહિનાઓની પથારી પછી તે બેઠો થયો. મંદ ખોડંગાતા પગે ચાલતો થયો ત્યારે અલ્લા તાલાની સાથે જ ડોક્ટર નો શુકર માનવા લાગ્યો. તે દિવસથી આ નેક ઇન્સાન ડોક્ટર ને અવારનવાર સલામ ભરવા આવતો. ઘરોબો એવો કેળવાઇ ગયો કે નવનીતને મળીને પછી દાદીમાં સાથે ગપાટા મારતો. તે દાદીમાને પયગંબરની અને તાજીયાની વાતો કરતો અને દાદીમાં પાસેથી કૃષ્ણની બંસીના સૂર સાંભળતો. આખું ઘર જાણતું કે ઈસ્માઈલ સાથે લાખ લાખની ઠોકતાં દાદીને તેનાં જતાં તરત જ તેણે પાણી પીધેલ ગ્લાસ ઘસવા જ જાય તેની અધીરાઈ આવી જતી.જોકે આમ તો ઘરમાં અમુક પ્યાલા,રકાબી અલગ રહેતાં જ અને તે વાત સર્વે સારી પેઠે જાણતા હતા.