“ હું મારા મામાના ગામમાં ગઈ , મારી માતાના અવસાન પછી. ત્યાં ભણવા બેઠી. ત્યારે આ બહેન અમારા ગામમાં નોકરી કરવા આવેલા.અમારા મકાનની પડખે ભાડે રહેતા. મને ભણાવતા, હું ચોથા ધોરણમાં આવી ને ત્યારે એ બહેન આ છોકરાવાળો ફોટો દિવસમાં સાત થી આઠ વાર જુએ અને આંખ માંથી આંસુ નીકળે.. બસ કોઈને એણે કીધેલું નહિ પણ મને એકલીને જ કીધેલું કે એ એનો દીકરો છે. બહેન ચાર વરસ રહ્યા પછી વળી બદલી કરાવીને જતા રહ્યા પણ આ બે ફોટા મારી પાસે રહી ગયેલા. વળી પાંચેક વરસ પછી એ અમારા ગામમાં પાછા આવેલા એ વખતે એ સાવ સુકાઈ ગયેલા. ચહેરો આખો લેવાઈ ગયેલો.પણ કોઈની સાથે કશું જ ના બોલે. બસ બાળકોને ભણાવ્યા કરે દર ઉનાળામાં અને શિયાળાના વેકેશનમાં હરિદ્વાર જતા રહે.. હું ક્યારેક એના ઘરે જતી. એ આ ફોટા જુએ અને ગમગીન થઇ જાય મેં કેટલીય વાર પૂછ્યું પણ એ કશું જ ના બોલે, હું તમને એ બહેન સાથે મુલાકાત કરાવીશ. એ બહેન હું ભણતી ને ત્યારે મારું ખુબ જ ધ્યાન રાખતા કારણ કે મારે મા તો હતી જ નહીં.. અને આમેય જે બાળકને મા ના હોયને એ બાળક પ્રાથમિક શાળામાં ભણવા જાય ને ત્યારે કોઈ એક શિક્ષિકમા પોતાની મા ને શોધતું હોય છે!! કોઈને મા મળે કોઈને ના પણ મળે” સોનાલી બોલતી હતી અને સ્વપ્નીલ સાંભળતો હતો..!!