આ કિસ્સાના કારણે જરા હલબલી ગયો છું. શૂરવીરતાનું કોઈ જબરદસ્ત પરાક્રમ કરવાનું કહેણ આપણને કોઈ મોકલતું નથી. ભર્યા દરબારમાં તાસકમાં મૂકેલું બીડું ઉપાડીને જાન જોખમમાં મૂકવાની કોઈ તક આપણને મળી નથી. લાખો તો શું પણ હજારોનાં દાન કરવાનું ગજું આ જનમમાં પામ્યા નથી. સેવાભાવી ડૉક્ટર-સર્જન-વૈદ્ય કે વકીલ બની શક્યા નથી. કોઈ થઈ શકે તેમ નથી આપણાથી. આ કામમાં પડીને કોઈ મોટી ધાડ મારી નથી. આ તો ગમે તે આલિયોભાઈ-માલિયોભાઈ પણ કરી શકે (કરવા ધારે તો અલબત્ત !) શું થયું હતું આપણા પક્ષે ? કે બહાર અનરાધાર વરસાદ તૂટી પડ્યો હતો. ઘરના બાળકની સલામતી ખાતર બધી બારીઓ પણ સજ્જડ બંધ રાખી હતી, પણ ક્યાંકથી થોડી વાછટ આવી અને એના પૂરમાં આપણે તણાઈ ગયા. આમ તણાઈ જવું વાજબી કે નહીં ?