મુકુન્દરાય પારશર્યનું એક સરસ કાવ્ય છે ‘અલકા’. તેની પાછળનો એક નાનો રસિક ઈતિહાસ છે. મુકુંદભાઈ લખે છે કે, ‘મેઘદૂત જ્યારે વાંચ્યું ત્યારે બહુ જ મજા આવી હતી, પણ એવું લાગ્યું કે બહુ ઉતાવળે વાંચ્યું છે એટલે કદાચ કેટલીક વસ્તુ મારાથી ચૂકાય ગઈ હશે. કઈ વસ્તુ ચૂકાઈ હશે? તો કે પહેલો વરસાદ પડે અને છોકરાઓ નીકળી પડે ને વરસાદને જે રીતે ઝીલતા હોય ને ન્હાતા હોય એનું વર્ણન તો કાલિદાસે કર્યું જ હોય ને! અષાઢ મહિનામાં વરસાદ શરૂ થતા ચર્તુમાસમાં મંદિરોમાં ભજન-કીર્તન, ઈશ્વરની સ્તુતિ થાય તે તો કાલિદાસ નહીં જ ચૂક્યા હોય ને?’ એમણે ફરીથી મેઘદૂત વાંચ્યું અને એમને એવું લાગ્યું કે આ તો કદાચ એમાં નથી અને એમને થયું કે આ વાત તો આવવી જ જોઈએ અને એટલે જ એમણે બીજા બધા સંસ્કૃત કાવ્યો, નાટકોમાં લખાયેલા અને ૠતુના વર્ણનોને એમણે સંગ્રહિત કર્યું અને એમાંથી આવ્યું ‘અલકા’ કાવ્ય. ગુજરાતી સાહિત્ય અને ભાષાના જે અભ્યાસી છે તે જાણે છે કે ‘વસંતવિલાસ ફાગુ’ નામનું આપણું એક ઉત્તમ કાવ્ય. એ કાવ્યના કવિનું નામ અજ્ઞાત છે, પણ એમણે જે જે વર્ણનો આપ્યા છે એ વર્ણનોના સમર્થનમાં સંસ્કૃત અને પ્રાકૃતમાંથી એવા જ વર્ણનની પંક્તિઓ સાથે મૂકી આપી છે. એટલે આજે જ્યારે આપણે આંતરકૃતિત્વની વાત કરતા હોઈએ એના વર્ષો પહેલા મુકુંદરાય આ કાર્ય આપણી પાસે કરી ચૂક્યા છે.