‘શરાબ પીવા’ એટલું કહીને ગઝલ પૂરી કર્યા વગર મરીઝ બેસી ગયા. મરીઝની ગઝલમાં છંદ ભૂલ નીકળશે, પણ સ્પંદ ભૂલ ક્યાંય નહીં જોવા મળે. ગુજરાતી ગઝલમાં સાહજિકતા અને સાહસિકતા મરીઝ સિવાય કોઈ લાવી શક્યું નથી. એમના કેટલાક શેર તો શ્લોકની કક્ષાના છે અને કેટલીક પંક્તિઓ કહેવત જેવી બની ગઈ છે. ગઝલ અને મરીઝ એક સિક્કાની બે બાજુ છે ત્યારે શરાબના શીશાની આરપાર એમણે અનેક ચિંતનો આપ્યાં છે, જે ગળે માદળિયાની જેમ લટકાવીને રાખવા જેવાં છે. મરીઝ કહે છે કે શરાબે સ્વર્ગમાં જગ્યા લીધી છે, અમે તો એના ભક્તો છીએ તો કેમ અમે બહાર રહીએ? પીવાની સાવ સરળ રીત બતાવે છે કે, ‘નથી કોઈ તારામાં વિધિ મદિરા, ગમે ત્યાં ગમે ત્યારે પીધી મદિરા.’