અમે ત્રણેય જાણે પહેલી વાર જોતાં હોઈએ એ રીતે દરવાજામાં ઊભાં રહીને એમની રમતા જોવા માંડ્યાં. ચારેય લગભગ દસ-અગિયાર વર્ષનાં, મારા નિસર્ગ-રુચિ જેવડાં જ હશે. એ લોકો બોલતાં હતાં તો હિન્દી જ, પણ એક છોકરો અને છોકરી પંજાબી છાંટવાળું હિન્દી બોલતાં હતાં અને બીજા બે છોકરાઓ ઉર્દૂ-મિશ્રિત. આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે એ લોકો રમતાં રમતાં વારંવાર ‘ઈન્ડિયા-પાકિસ્તાન’ એવું બોલતા હતા. અચાનક કંઈ એ ઈન્ડિયા-પાકિસ્તાનની વાત ઉપર જ ચારેય વચ્ચે ઝઘડો ચાલુ થયો અને એ લોકો બે ટીમમાં વહેંચાઈ ગયાં. દલીલો થોડી ઉગ્ર બની, સૂર ખેંચાયા અને હાથ ઊંચા-નીચા થવા માંડ્યા, પણ ત્યાં તો સામેના ઘરનો દરવાજો ખૂલ્યો અને એક સુંદર, પંજાબી જેવી લાગતી સ્ત્રી બહાર આવી. એને ‘મમ્મી’ અને ‘ચાચી’ કહેતી બે ટીમોની ફરિયાદો ચાલુ થઈ ગઈ અને મારી સામે મીઠું સ્મિત વેરતી એ સ્ત્રી ચારેયને સમજાવતી સમજાવતી અંદર લઈ ગઈ.