મજા એવું તત્ત્વ છે જે તમામ સજીવને એકમેક સાથે સાંકળે છે. સંસારમાંથી જો મજા બાદ કરી દેવામાં આવે તો આદમ-ઈવનું સફરજન ન્યૂટન સુધી ના પહોંચ્યું હોત અને આજે લાખો લોકો નીમ કારોરી બાબા ‘ને સ્ટીવ જોબ્સને ઓળખતા ના હોત. મજાની વાત તો એ છે કે મજા એવો શબ્દ છે જે ગુજરાતી, પંજાબી, પાકિસ્તાની, તુર્કી, બલ્ગેરિઅન, ગ્રીક, રોમેનિઅન, સર્બો-ક્રોએશિઅન ‘ને અનેકો અંગ્રેજીને જોડે છે. ગુજરાતમાં કોઈ બિનગુજરાતી માઇકમાં પૂછે, કેમ છો એટલે ક્રાઉડ મજાથી ડોલીને કહે, મજામાં. જી, મજા એવું એલિમેન્ટ છે જેની અંદર જવા, રહેવાની બૌ મજા આવે. બૌ એટલે બૌઅજ. ખૂબ જ. કચ્છમાં બચ્ચાંઓને ખાવા માટે અપાતાં મેવા/ગોઠને મજા કહે છે તો જોર્ડનની એક વ્યંજન સભર થાળીને મેઝે/મઝેહ કહેવાય છે. મૂળ ફારસી શબ્દ. એ મૂળની જમીન સંસ્કૃતનું મહસ ‘ને મજ્જ. હાસ્ય ‘ને મહા બંને સાથે સંબંધિત મહસ એટલે જ્ઞાન, દયામય ‘ને વિન્યાસ કે અનુન્યાસ. સૂફી ઉપન્યાસમાં ઇશ્ક-એ-મઝાજી યાને ઇન્સાની મહોબ્બતનો અસમન્યાસ ‘ને ઇશ્ક-એ-હકીકી યાને પરમ પ્રેમનો સમન્યાસ એમ બે મજાનો ન્યાસ કર્યો છે. ખેર, આપણને કોઈ બી મજાની પ્યાસ એટલે મજાનો વ્યાસ નહીં, થોડો ક્યાસ કાઢીએ.