લગભગ સાતેક વાગ્યા સુધીમાં હું અને મિત્ર દેવેન્દ્ર તૈયાર થઈ ગયા. આગલી રાતથી હું એના ઘરે આવી રોકાયો હતો જેથી મને સવારે એરપોર્ટ મૂકવા આવવાનું તેને સરળ પડે. મારી ફલાઈટ 11:30ની હતી પરંતુ દેવેન્દ્રને કામે જવાનું હોવાથી મને વહેલી સવારે જ એરપોર્ટ પર છોડી ગયો. લગેજ ચેક-ઈન કરી, સિક્યુરીટીના નામે હાથ-પગ ઊંચા-નીચા, આઘા-પાછા કરવાની થોડી કસરત કરીને છેવટે વેઈટીંગ લોબીમાં જઈને બેઠો. લોબી તો સાવ ખાલી ! મારા સિવાય ચક્લુંય હતું નહીં. મારાં જેવા વાતોડિયાને તો આવી એકલતા અસહ્ય થઈ પડે. મેં આજુબાજુ ડાફોળીયાં મારવાનું ચાલું કર્યું. બધી ડ્યુટી-ફ્રી દુકાનો અને ચા-કોફીની કીટલીવાળાં હજુ ખૂલ્યાં નહોતાં. છેવટે મારી નજર એક સ્ત્રી ઉપર પડી. મનમાં થયું, હાશ ! હવે ૩ કલાક નીક્ળી જશે… મેં જ સામેથી પહેલ કરી અને મારો પરિચય આપ્યો. એણે એની ઓળખાણ આપી. Tara Parkinsons એનું નામ. મારા પ્લેનનો સમય થવા સુધી એણે મને કંપની આપી. વાતવાતમાં એણે કીધું કે એનું કમ્પ્યુટર બગડ્યું છે. મેં તરત જ જાણીતા ભારતીય વિવેક બતાવતાં કહ્યું : ‘એમાં શું ? મૈં હું ના ! હું તમને વિના મૂલ્યે કરી આપીશ.’ આમ તો અમેરિકન કે કોઇ ધોળી ચામડીવાળા આપણી જોડે જલદી હળે-ભળે નહીં પરંતુ મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે તેણે ઓફર સ્વીકારી લીધી અને મને એના ઘરનું સરનામું આપ્યું. વિદાય લેતી વખતે તેણે કહ્યું કે ‘ઈન્ડિયાથી પાછો આવે ત્યારે ચોક્કસ આવજે.’ મેં હા કહીને પ્લેનનો સમય થતાં વિદાય લીધી.