વાડીની ખખડધજ ઓરડીમાં ઉંદરડાવની બીકે ખપેડામાંથી સિંદરી સાથે બાંધેલ ચણાનો લોટ ચિંતાતૂર વદને જાત સાથે વાતુ માંડે કે “મારો માલિક કયા ગ્યો હય્સે? ગોટો વરી સેઢે પાળીયો નઈ થ્યો હોય ને? શેઠાણીને ધખવાથી એના સાળાવે અહી આવી ધોકાવારી નય કરી હોય ને? જુગારમાં પકડાઈ પોલીસ કોટડીમાં ટુંટીયું વારી પય્ડો નય હોય ને? પાછા ન માંગવાની શરતે કોક નાણા ધિરનાર મળી ગ્યો હોય તો નાથદ્વારા કાળીયા ઠાકર પાસે ઉય્પડો નય હોય ને? આંગરીયાત મનોરથોમાં ગામતરા કરતો ઢાઢીલીલામાં જાનપખાલા વગાડતો, મોનથાળ ઉલારતો નય હોય ને?” સાત-આઠ દિવસ એકલા આમ ટીંગાતા રહેવાથી ચણાનાં લોટને ડુટી સુધીનું લાંબુ ડુસ્કુ આવી જાય. તેને તો મરચા, મેથી-કોથમરી, બટેટાની પત્રી સાથે આચ્છાદિત થઈ, ગરમ-ગરમ તેલમાં મહાલવું છે…ભૂખથી ત્રાહીમામ પોકારી ઊઠેલાઓની જઠરાગ્નિ પરિતૃપ્ત કરી સવારે કલાવાડીમાં કિલો એક ખાતર થઈ નિકળવું છે.