હું જાણતો હતો કે મારે મોડું થઈ રહ્યું છે, ઉપરાંત મારો મોબાઈલ ફોન પણ હું કારમાં જ છોડીને આવ્યો હતો. વળી કારથી ઘણો જ દૂર આવી ગયો હતો. તેથી હું ન તો કોઈને ફોન કરી શકતો હતો કે ન તો ગાયને છોડીને દૂર જઈ શકતો હતો. મેં જેટલી વાર કાર તરફ જવાની કોશિશ કરી તેટલી વાર તરત જ કૂતરાઓ પાગલની જેમ વાછરડા તરફ ધસી આવતા હતા અને એને મારાથી દૂર ખેંચી જવાની ચેષ્ટા કરતા હતા. આ એટલું લાંબું ચાલ્યું કે મને લાગ્યું કે હવે મારી મિટિંગનો સમય પૂરો જ થઈ ગયો હશે અને મને સોંપેલું કામ ન કરવા બદલ બી.બી.સી.વાળાઓનાં રોડાંનો સામનો કરવો પડશે. તોય હું તો ત્યાં જ ઊભો રહ્યો, એક હાથમાં ડાળખી, બીજા હાથમાં પથ્થર લઈને કૂતરાંઓના લશ્કર સાથે એકલે હાથે ઝઝૂમતો રહ્યો ! મને પોતાની જાત પર હસવું આવ્યું. હું આ તે શું કરી રહ્યો છું ? મારું એક વિશિષ્ટ કાર્ય છે જે મારે પૂરું કરવાનું છે અને એનો અહેવાલ તૈયાર કરવાનો છે. પણ હું આ તે શું કરી રહ્યો છું ? અહીં ઊભો ઊભો દિલ્હીના મધ્યાહ્ન તડકામાં એક વાછરડાનું રક્ષણ કરી રહ્યો છું. મને એક વાતની ખાતરી હતી કે જેવો હું પીઠ ફેરવીશ અને અહીંથી ખસી જઈશ તો બિચારી ગાય એકલી આ કૂતરાના ઝૂંડનો સામનો નહીં કરી શકે અને એનું વાછરડું-બાળૂડું આ હિંસક કૂતરાઓનો શિકાર થઈ જશે.