પણ એની પાછળનું હાર્દ સમજીને એને સ્વીકારીએ છીએ ત્યારે સમજણ અને સ્વીકારનો સરવાળો થઇ અવસર ઉત્સવ બની જાય છે! તે તિથિ તહેવાર! વ્રત અને ઉપવાસ પણ ઉત્સાહથી કરીએ ત્યારે ઉપાસના સહજ અને સ્વાભાવિક લાગે છે. પાંચ પાંચ વર્ષના જયા પાર્વતીના જાગરણ પછી ફાઈનલ મેચ જેવા દામ્પત્યજીવનમાં કરેલા અભ્યાસની ઔકાત અને કેળવણીનું કૌવત બતાવવા ક્ધયાઓ કમર કસીને તૈયાર થઇ જાય છે અને પછી સૌભાગ્યને વરમાળા પહેરાવતી વખતે તેને ભાવિનો ભય લાગતો નથી. પણ પ્રેક્ટીસ પછી ખેલાતા રોમાંચક ખેલ જેવો ઉમદા અને રહસ્યમયી સંસાર રોમાંચક લાગે છે, અને ફરી પેલુ ગીત રીવાઈન્ડ થઇ ગુંજે છે...