જીવનમાં કોઈપણ ઉપદેશનો મૂળ આધાર આચરણમાં જ રહેલો છે આચરણ સંપન્ન વ્યક્તિ જ ઉર્ધવી કરણ કરી શકે છે જ્ઞાન અને આચરણ બન્ને અત્યોન્ય રીતે જોડાયેલા છે ,અને જ્ઞાન અદ્વેત ભુમીમાજ પ્રાપ્ત થઇ શકે છે, જ્યાં રાગ. દ્વેષ. ,આશા,આકાંક્ષા, ભય,,આધી,વ્યાધી, ઉપાધી ન હોય ત્યાં પછી મૃત્યુ પણ હોતું નથી એને જ મુક્તિ ,કહેવામાં આવે છે.આ સિધ્ધાંત ગાંધીજીએ ગીતાના બીજા અધ્યાય માંથી ગ્રહણ કરેલ છે ને ગાંધીજીએ ગીતાને અનાસક્તિ યોગ કહ્યો છે.ગાંધીજીએ સ્પષ્ટ કહ્યું છે કે જે કર્મમાં કર્મના ફળ ત્યાગે છે તે ચડે છે ને કર્મ ફળની આશા રાખે છે તે પડે છે,એટલે કે આશા ,અપેક્ષા આસક્તિ વગેરેમાં સ્થીર થાય છે તે પડે છે, જયારે અનાસક્તિ ,સ્થિતપ્રજ્ઞ ,સાક્ષીભાવમાં,ને સમતામાં સ્થિરતા પ્રાપ્ત કરે છે તે ઉર્ધ્વ ગતિ પ્રાપ્ત કરે છે, . .