અમે ઘરે પહોંચ્યા અને ઘરે બધા લગ્નની તૈયારીઓમાં વ્યસ્ત હતાં. મારા મનમાં વિચારોનો પ્રવાહ વિશાળ ગતિએ ચાલી રહ્યો હતો અને ત્યારે મેં આસ્થાને મેસેજ કર્યો, થોડીક વાત કરવી છે, ફ્રી હોય તો ટેરેસ પર આવજે ! હું ટેરેસ પર ઉભો હતો અને આસ્થા મારી માટે દુધ લઈને આવી. ત્યાં એક હીંચકો હતો તેના પર અમે બેઠાં ! મેં કહ્યું, સમય પણ કેવો છે ને ! એ કંઈ જ ન બોલી. રાતના બાર વાગ્યા હતાં અને ચાંદની રાત હતી. હું આસ્થાની નજીક ગયો અને એના ખભે હાથ મુક્યો અને કહ્યું, હજુ પણ નારાઝ છે ? એણે કહ્યું, તમને શું ખબર ? મારા હાથ માંથી દૂધનો ગ્લાસ નીચે પડી ગયો અને લેવા ઉભો થયો અને ત્યાં તો મારો પગ લપસી ગયો. આસ્થા ડરી ગઈ. એણે મને ઉભો કર્યો અને હિંચકા પર બેસાડ્યો. મારો પગ મચકાઈ ગયો હતો અને આસ્થાની આંખ ભરેલી હતી. આસ્થા બોલી, પ્લીઝ મારી માટે તો તારું ધ્યાન રાખ ! મેં એનો હાથ પકડ્યો.આસ્થા ઊભી થઈ અને મારી માટે ઓશીકું લાવી અને મારા પગમાં પાટો પણ બાંધ્યો. એ નીચે જતી હતી ત્યારે મેં એનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, પ્લીઝ….! આસ્થાએ કહ્યું, તારી માટે ચાદર લેવા જાઉં છું. આસ્થા મારી માટે ચાદર લઈને આવી અને મારી બાજુમાં બેઠી. મેં કહ્યું, હજુ પ્રેમ કરે છે ? એણે કહ્યું, વચન તો જિંદગીભર સાથ દેવાનું કર્યું છે ! હું કંઈ જ ન બોલ્યો. એણે મારા માથા પર હાથ મુક્યો અને કહ્યું, જિંદગીભર પ્રેમ તો તને જ કરીશ ! મેં કહ્યું, તો આ અંતર શા માટે ? એણે કહ્યું, સમયને કોણ રોકી શકે ! આસ્થા અને હું આમ વાતો કરતાં રહ્યા અને એણે કહ્યું, કબીર સવારના છ વાગ્યા ! મેં કહ્યું, હા…! હું ઉભો થવાનો પ્રયાસ કરતો હતો પણ ઉભો ન થઈ શક્યો ! આસ્થાએ મારો હાથ પકડ્યો અને મને મારા રૂમ સુધી મુકવા આવી !