“હું જાણું છુ તારામાં અને મારામાં બહુ અંતર છે…હું જાણું છું..તું એક પૈસાદાર પિતાની એકની એક મનચલી પુત્રી છે અને હું એક માઘ્યમ વર્ગના પિતાનો એકનો એક સંસ્કારી કુળદીપક।પણ તુ નહી માને તને જોયા પછી હું માણસ મટી કવિ થઈ ગયો છુ..તારા માટે અત્યાર સુધીની અનૂભવાયેલી મારી બધી જ લાગણીઓને અલગ અલગ,શબ્દોમા હુ ઢાળતો રહ્યો.. અને એ બધા શબ્દોને ભેગા કરીને તને મહિનાની દર ચૌદમી તારીખે અજ્ઞાતના નામથી તારા સુધી પહોચાડતો રહ્યો..બરાબર બે વર્ષ સુધી મારી આ ક્રિયા સતત અટકી નહી…અને નશીબની બલિહારી તો જુઓ….પછી આપણે જ્યારે જ્યારે મળતા હતા ત્યારે તું મારા જ લખેલા પત્રો મારી પાસે બેસીને વાંચતી અને ખિલખિલાટ હસતી હતી ..પણ તારી એ હસીમાં અને તારી આંખોમાં મારા શબ્દો થકી ઉપજતી શરમ નહોતી…એ શબ્દોની સરાહના નહોતી…તારા મન ઉપર ભીની અસર નહોતી પણ હું સમજી શકતો હતો કે આ અજ્ઞાત લાગણીઓ તારા દિલના ખૂણાને ક્યાંક ભીજવી રહી છે.હુ મજબુર હતો તને જણાવી ના શકયો કે આ લખનારો તારો મિત્ર જ છે..મને ડર હતો કે જો હું સત્ય બોલીશ તો તું દૂર ચાલી જશે..મારી મિત્રતાનો અંત લાવશે..?બસ દૂરતાના કાલ્પનિક ભયથી હું સચ્ચાઇ ના બતાવી શક્યો.