મેઘના ગુલઝાર મૅચ્યોર ફિલ્મમેકર છે. જે રીતે એણે ‘રાઝી’ની સ્ટોરી લખી છે, અને ફિલ્મને ટ્રીટ કરી છે, તે ભારત-પાકિસ્તાન વચ્ચેના 1971ના યુદ્ધની પૃષ્ઠભૂમાં આકાર લેતી હોવા છતાં તેમાં ક્યાંય ‘હિન્દુસ્તાન ઝિંદાબાદ અને પાકિસ્તાન મુર્દાબાદ’ ટાઈપનું જિંગોઈઝમ-આંધળો રાષ્ટ્રવાદ દેખાતું નથી. બાકી ‘રાઝી’ બહુ આસાનીથી ‘બોર્ડર’ (‘યે ધરતી મેરી માઁ હૈ… ઈસને મેરી માઁ કો ગાલી દી, સર!) કે ‘ગદર’ (‘હિન્દુસ્તાન ઝિંદાબાદ થા, હૈ ઔર રહેગા…’) ટાઈપની હાઈપર નેશનલિઝમની કેટેગરીમાં ઘૂસી ગઈ હોત. અહીં સરહદની બંને બાજુએ આપણને એવા લોકો દેખાય છે, જે માત્ર દુશ્મન દેશના બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ લોકો નથી. એ જીવતા જાગતા ધબકતા લોકો છે, જે પોતાના દેશ માટે કંઈક કરી છૂટવા માગે છે. ઈવન આલિયાના પાકિસ્તાની પતિ તરીકે દેખાયેલા વિકી કૌશલના પાત્રને પણ આસાનીથી ક્રૂર દર્શાવીને એવું કહી શકાયું હોત કે જુઓ પાકિસ્તાનીઓ કેવા ક્રૂર હોય છે અને આ રીતે ‘ભારતની દીકરી’ અને ફિલ્મની નાયિકા પ્રત્યે એક સિમ્પથી ઉઘરાવી શકાઈ હોત. પણ એવી લાલચ પણ ટાળવામાં આવી છે. એટલે જ આપણે છેક સુધી ફિલ્મમાં કોઈપણ સાઈડ લઈ શકીએ જ નહીં. આપણું ફોકસ માત્ર સેહમત (આલિયા ભટ્ટ)ના કેરેક્ટર પર જ ફોકસ્ડ રહે કે એનું હવે શું થાય છે. હા, ફિલ્મમાં પાકિસ્તાની ગાડીઓ પર અને બીજે ઠેકાણે ‘ક્રશ ઈન્ડિયા પાકિસ્તાન ઝિંદાબાદ’નાં સ્ટિકરો લાગેલાં દેખાય છે, પણ એ વિશે ક્યારેય કોઈ ચર્ચા થતી નથી. એ સ્ટિકર વાંચીને આલિયાના ચહેરાનો ક્લોઝઅપ આવે અને એના ચહેરા પર નિરાશા ફરી વળે એટલું જ. ઈવન, ફિલ્મમાં આપણને ક્યાંય ‘ઈસ્લામોફોબિયા’ પણ મહેસૂસ નથી થતો.