પ્રવૃત્તિઓમાં સાથે રહેવાનું આકાશ. કંઈ બધા પતિદેવોને ઘરકામ સહિતનું સહજીવન આવડતું ન હોય, પહેલેથી જ એ ઘડ-ટેવ ન પડી હોય. તો કંઈ નહીં, ગમે તે ઉંમરે એની શરૃઆત કરી શકાય છે. પ્રવૃત્તિઓનું સહજીવન અજાયબ હોય છે અને ભર વરસાદે કોરાધાકોર પ્રેમાલાપને બદલે કારેલાનું શાક સુધારતા-સુધારતા કરેલી મીઠીમધુરી ગોષ્ઠી પણ એક સંભારણું છે, કારણ કે જિંદગીના કેન્દ્રમાં પ્રવૃત્તિઓ છે. આ પ્રવૃત્તિઓના દિવ્ય રસાયણરૃપે સંતોએ પ્રેમની પ્રતિષ્ઠા કરી છે. સંતોનો પ્રેમ ઈહલોકની પેલે પારનો છે. ઓશોએ આ વાત એકવાર જુદી રીતે કહી કે પ્રેમ મનુષ્યનો પોતાનો નથી, એ તો ઉપરથી પરમ તત્ત્વ પાસેથી બહેતા ચલા આતા હૈ. મનુષ્ય બસ એક કામ કરે કે એ પ્રેમને રોકે નહીં અને આગે હી આગે વહેવા દે તોય બસ છે. દરેકના હૃદય પર એ પ્રેમનો પરમ આનંદદાયી અભિષેક થતો જ રહે છે નિરંતર. એમ જ આપણો સહુના પર પ્રેમ વહેતો રહે તો આ સંસારમાં સર્વોત્તમ મનુષ્યત્વ માટે બીજું કંઈ કરવાની જરૃર નથી. જીવનમાં પ્રવૃત્તિ અને સર્વ પ્રવૃત્તિમાં પ્રેમતત્ત્વની પ્રતિષ્ઠા હોય તો જ પ્રભુને કે પ્રિય હોય એને કહી શકાય – પિયા તો સે નૈના લાગે રે નૈના લાગે રે…..!