‘આ જ આપણો માળો, આપણો નીડ. આ ત્રણે દીકરીઓ અને આપણે કેટલાં સુખી છીએ !’ એણે ઋતેશને કહેલું. નીડ ! કીકીના અંધારામાં એ અક્ષરો તરતા હતા. એ નિશ્ચેતન પડી રહી. એના નીડમાં એ એકલી હતી. મકાન બંધાઈ ગયું. દીકરીઓ મોટી થવા લાગી. ઋતેશે કહ્યું, ‘ગૌતમી ! આ દીકરીઓ મોટી થઈ.’