(શિખરિણી) નદી દોડે સોડે  ભડભડ  બળે  ડુંગર વનો પડે ઓળા પાણી મહિં સરિત હૈયૈ સળગતી ઘણું દાઝે દેહે  તપી તપી ઊડે બિંદુ જળના વરાળો હૈયાંની પણ  મદદ કંઈ ના દઈ શકે  જરી થંભી જૈને  ઉછળી દઈ છોળો તપ પરે પહાડોને  છાંટી  શીતળ  કરવાનું   નવ બને અરે જે પ્હાડોએ નિજ સહુ નિચોવી અરપીયું નવાણોમાં  તેને  સમય પર  દૈ બુંદ  ન  શકે  કિનારાની આંકી જડ કઠણ માઝા  ક્યમ કરી ઉથાપી  લોપીને  સ્વજન  દુઃખને  શાંત કરવું નદીને  પાસેનાં  સળગી   મરતાંને  અવગણી જવું  સિંધુ  કેરા  અદીઠ વડવાગ્નિ  બુઝવવા  પછી ત્યાંથી કો દી જળભર  ભલે વાદળ બની વહી આવી આંહિ  ગિરિદવ શમાવાનું થઈ ર્‌હે અરે એ તે ક્યારે ભસમ સહુ થઈ જાય પછીથી -ઉમાશંકર જોશી