‘યુ ડોન્ટ નીડ યુ-’ એ બોલી. એની આંખોમાં આંસુ જોઈને હું પીગળું એ પહેલાં એણે ફરી પ્રહાર કર્યો, ‘તારે ન જોઈતું હોય તો મારે જોઈએ છે આ બાળક. હું જતી રહીશ એને લઈને-’ ‘તું મુકત છે જે કરવું હોય તે કરવા, હું રહીશ એકલો-’ ‘એકલો શેનો મુંજાલ રહેશે તારી સાથે. હું તને એમ જવાબદારીમાંથી છટકવા નહીં દઉં-’ એણે આંખનાં આંસુ પર ગુસ્સાનું આવરણ ચડાવતાં કહ્યું. અંદર કયાંક થતું હતું કે કંઈ થવાનું થઈ રહ્યું છે ન બોલવાનું બોલાઈ રહ્યું છે. ને કોઈ સતત જોઈ-સાંભળી રહ્યું છે. અમને બંનેને જાણે આ સંવાદોની બાલિશતા સમજાતી હતી ને છતાં સમજાણની દીવાલને ઓળંગીને સામસામા ફેંકાતા શબ્દો સામે અમે બંને નિર્બળ બની ગયાં હતાં.