ઊભા ઊભા આવા વિચાર કરતા અમે ભોજનનો રસાસ્વાદ માણી રહ્યા હતા. અમારી ડિશમાંથી કેટલીક વસ્તુઓ પેટ સુધી પહોંચી ગઈ હતી. ફરી થોડી ‘સ્વીટ’ લેવાનું મન થતું હતું પરંતુ એ માટે પુનરપિ અમારે પેલી લાઇનમાં ગોઠવાવું પડે એમ હતું. વળી ડાબા હાથે સતત થાળી ધારણ કરી હોવાથી અને ઘરે રોજ કંઈ એવી પ્રેક્ટિસ ન હોવાથી એ હાથે બંડ પોકારવાનું શરૂ કર્યું હતું. થાળીમાંની વાનગીનો ભાર હાથને લાગ્યો હતો. પરંતુ પેટને હજુ નહોતો લાગ્યો. ગાંધીજીએ ડાબા-જમણા બંને હાથે લખવાની પ્રેકટિસ અને આવડત કેળવી હતી. એક હાથ થાકી જાય તરત તે બીજા હાથે લખવા માંડતા. સ્વરુચિ ભોજનની પ્રથા વધુ ફૂલેફાલે તો ડિશ પકડવા અને જમવા માટે હાથ બદલવાની પ્રેક્ટિસ કરવી જ રહી, આ રીતે જમણા-ડાબા હાથ પાસેથી લેવાતા કામ બાબતનો અન્યાય પણ હાથોએ સહન નહીં કરવો પડે !