મારી ઉંમરના, જુના મિત્રોમાંના મોટાભાગના તો મરી પરવાર્યા છે. જે હયાત છે એ બધા દાદાઓ અને નાનાઓ થઈ ચૂક્યા છે અને એમની સાથે જૂવાનીમાં જે મઝાઓ માણી હતી એની વાતો પણ એમને કરવી ગમતી નથી અને આંખે જાડા કાચના ચશ્મા પહેરીને, પૌત્રોને રમાડતા હિંચકા પર ઝૂલવામાં અને છોકરાઓની વહુઓને શીખામણો આપતા થઈ ગયા છે. એ લોકોને મળવામાં મને હવે કોઇ દિલચશ્પી રહી નથી. જૂવાનીમાં જે છોકરીઓ પર લાઇનો મારી હતી એ બધી પણ હવે ‘દાદીઓ’ બની ગઈ છે અને આર્થરાઇટીસ કે થાઈરોઈડના દર્દોના શિકાર બનીને, સાંબેલા જેવા બાવડાઓ વાળી થઈ ગઈ છે…( હું પણ ક્યાં શમ્મીકપૂર જેવા ઝુલ્ફા વાળો હેન્ડસમ જુવાન રહ્યો છું ! )…એટલે હવે મને અમદાવાદમાં જુના મિત્રોને મળવા જવાનું ગમતું નથી.