ગુજરાતી ભાષાની ઉન્નતિ એ વ્યક્તિ, સમાજ, સંસ્થા અને સરકારની સંયુક્ત જવાબદારી છે. વ્યક્તિગત પ્રયાસ માટે દરેક ગુજરાતીએ પોતાની માતૃભાષા કાજે આગળ આવવું જોઈએ અને પોતાની રીતે ન્યૂનતમ કે મહત્તમ ફાળો આપતાં રહેવું જોઈએ. ગુજરાતી સમાજ અને ગુજરાતી સંસ્થાઓ હજી નબળી પડી નથી. સમયાંતરે ગુજરાતી પુસ્તકોના મેળા યોજાતા રહે છે અને સફળ પણ જાય છે. તેમાં વધારે નાવિન્ય લાવીને ગુજરાતના ગામડે ગામડે ગુજરાતી સાહિત્ય ગુંજતું કરવું જોઈએ. આ ફરજ અને જવાબદારી ગુજરાતી સંસ્થાઓની છે. સરકારે ‘શિફ્ટિંગ ઓફ રિસ્પોન્સિબિલિટી’ની નીતિમાંથી બહાર આવવાની જરૂર છે. ગુજરાત સરકાર ગુજરાતી ભાષાના ઉત્થાન માટે નીતિઓ તો ઘડે છે પણ તેનો જોઈએ તેવો અમલ થતો નથી. ઘણી યોજનાઓ કાગળ ઉપર જ દફન થઈ જાય છે. ‘પાણી વલોવ્યે માખણ ન નીકળે.’ એક બીજી વાત. સરકાર માત્ર જૂજ અને જાણીતા કેટલાક સાહિત્યકારોનું સન્માન કરે છે એ પૂરતું નથી. ઘણા ગુજરાતીઓ સાહિત્યકાર નથી પણ ગુજરાતી ભાષા માટે મહત્ત્વનું પ્રદાન કરી રહ્યા છે તેમને પણ બિરદાવવામાં આવે અને તેમનાં કાર્યોમાં સરકાર સહાયભૂત બને તો ગુજરાતી ભાષાની અધોગતિ અટકી શકે તેમ છે. સરકારે તેની પંચવર્ષીય યોજનામાં ગુજરાતી ભાષાની તાસીર અને તસવીરને તવજ્જુ આપવી પડશે. જો એવું ન થાય તો જાગૃત ગુજરાતી પ્રજાએ સરકારના કાન આમળવા જોઈએ. સરકારને ગુજરાતી ભાષાની વર્તમાન પરિસ્થિતિ માટે ટપારવી જોઈએ. ગુજરાતી વિષયને મહારાષ્ટ્ર બોર્ડના અભ્યાસક્રમમાં માન્યતા આપવા માટે મંબઈની ન્યૂ ઈરા શાળાના નિશાળિયા અને કવિ ઉદયન ઠક્કરની નિગેહબાની હેઠળ એક ગુજરાતી મંડળીએ દસબાર વર્ષ પહેલાં તે વખતની મહારાષ્ટ્ર સરકાર સામે બાથ ભીડી હતી અને જોરદાર લડત ચલાવી હતી. ‘આમચી મુંબઈ, મરાઠી મુંબઈ’ની બાંગ પોકારનારાને ધૂળ ચટાડીને ગુજરાતી ભાષાની અમૂલ્ય સેવા કરી હતી. આ છે ગુજરાતી ભાષાના ખરા રખોલિયા. આ લડતના પરિપાકરૂપે આજે લાખો ગુજરાતી વિદ્યાર્થીઓ મહારાષ્ટ્રમાં રહીને પણ માતૃભાષા ભણી શક્યા છે / ભણી રહ્યા છે. આપણે આવું કરતાં શીખી જશું તો દસ વર્ષ પછી પણ ગુજરાતી ભાષાને ડાઘ નહીં લાગે. ગુજરાતી ભાષાની ચિંતા જો ‘બૃહદ મુંબઈ ગુજરાતી સમાજ’ને થતી હોય તો સરકારને કેમ નહિ?