બાવાં-જાળાં પાડવાના મુદ્દા પર વરના બે પ્રકાર જોવા મળે છે. ‘ગુડ ફોર નથિંગ’ કશાય કામના નહિ એવા. (મારો સમાવેશ આ પહેલા પ્રકારમાં કરવામાં આવે છે) આવા ગુડ ફોર નથિંગ હસબન્ડોની બાવાં-જાળાંના દિવસોમાં બહાર નિકાસ કરી દેવામાં આવે છે. આવા અમારા એક નિષ્કાસન પામતા – સાદા શબ્દોમાં કહીએ તો કામચલાઉ ધોરણે હાંકી કાઢવામાં આવતા એક મિત્ર દર વરસે બાવાં-જાળાંના દિવસોમાં પાંચ રજા લે છે. એમણે ‘બાવાં-જાળાં નિષ્કાસન મંડળી’ની રચના કરી છે. એમાં અગિયાર સભ્યો છે. આ નિષ્કાસિત સભ્યો આ દિવસોમાં પ્રવાસે જાય છે, ને જલસા કરે છે. આવા બીજા અનેક પતિઓ આ મંડળીમાં જોડાવા આતુર છે, પણ એમની પત્નીઓ મંજૂરી નથી આપતી. અમારા બીજા એક મિત્રની પાંચ સાળીઓ શહેરમાં છે. એમનાં પત્ની અને બીજી પાંચ બહેનો – આ છયે બહેનોએ સિંડિકેટ બનાવી છે. ત્રણ બહેનોને ત્યાં એક સાથે બાવાં-જાળાં પડે અને આ ત્રણેયનાં બાળકો-પતિઓ બીજી ત્રણ બહેનોને ત્યાં એટલો વખત રહે – આવી વ્યવસ્થા ઊભી કરવામાં આવી છે. છેલ્લાં ત્રણ વરસથી આ વ્યવસ્થા સફળતાપૂર્વક ચાલી રહી છે. આ વ્યવસ્થાને કારણે સાઢુભાઈઓને એકબીજા સાથે હૈયું ખોલવાની તક મળી છે. પરિણામે એકને ડાયાબિટીસમાં અને બીજા ત્રણને બ્લેડપ્રેશરમાં ઘણી રાહત રહે છે.