આખરે હસુબહેને પોતાના દિવંગત પરિનાં પુસ્તકો શહેરના જાહેર ગ્રંથાલયમાં ભેટરૂપે આપી દેવાની સંમતિ શ્રીકાન્તને આપી. ‘બા, મારા બાપુજીએ એકઠાં કરેલા આટલાં બધાં પુસ્તકોનો આપણને કશો ખપ નથી. અહીં એ ધૂળ ખાય એના કરતાં શહેરની જાહેર લાઈબ્રેરીમાં કેટલા બધા લોકો એનો ઉપયોગ કરવાના ! અને મારા બાપુજીનો આત્મા પણ એનાથી કેટલો બધો રાજી થવાનો !’ શ્રીકાન્ત કેટલાય દિવસથી આ વાત ઘૂંટી ઘૂંટીને કરતો હતો. એની વાત ખોટીય ક્યાં હતી ? વિનુભાઈએ ખૂબ પ્રેમથી વસાવેલા આ પુસ્તકોમાં આ છોકરાઓને કશો રસ નહોતો. વિનુભાઈના મૃત્યુ પછી હસુબહેને ત્રીસ ત્રીસ વર્ષ દુશી આ પુસ્તકો જીવની જેમ જાળવ્યાં હતાં. હસુબહેન દર મહિને પુસ્તકો કબાટમાંથી બહાર કાઢતાં, કબાટ સાફ કરતાં, પુસ્તકો ઝાપટતાં ને પછી સાચવીને પુસ્તકો કબાટમાં પાછા મૂકતાં. એમાંના કોઈપણ પુસ્તકને હાથ અડાડતાં, દમયંતિના હાથમાં સજીવન થઈ ઉઠેલા મત્સ્યની જેમ વિનુભાઈ સાથે વિતાવેલાં વર્ષો સજીવન થઈ ઊઠતાં – આ બધું એ શ્રીકાન્તને કેવી રીતે સમજાવે ?