જીવનના દુર્ગમ અનુભવોએ અનેક વાર હેલનને અસ્વસ્થ કર્યાં છે. પણ આ અસ્વસ્થતામાંથી તેઓ ઝડપથી બહાર નીકળી શક્યાં છે. આમ કરીને તેમણે સમાધાન શોધ્યું છે એવું જણાતું નથી. જો એમ બન્યું હોત તો તેઓ એની પણ કબૂલાત કરી શકત. ક્યારેક વ્યાપી વળતા વિષાદને એના પૂર્ણ રૂપમાં હેલન જુએ છે, એને જીવે પણ છે ને બને એટલાં તાટસ્થ્યથી એમાંથી પસાર થાય છે. આ તાટસ્થ્ય પૌર્વાત્ય ઋષિને શોભે એવું વિરલ છે. જીવનની આરપાર જોતાં હેલન એક યોગિનીની અદાથી નોંધે છે : “એ સાચું છે કે, કેટલીક વાર હું એકલી બેઠી જીવનનાં બંધ બારણા ઊઘડવાની રાહ જોતી હોઉં છું ત્યારે, એક પ્રકારની એકલતા, શીત ધુમ્મસની જેમ, મને આવરી લે છે. પેલે પાર પ્રકાશ, સંગીત અને સુમધુર સોબત છે, પણ મને ત્યાં પ્રવેશ નથી. મૂંગું, નિર્દય દૈવ રસ્તો રોકે છે. હું તો એના એ અતૂટ મનાઈહુકમ સામે જરૂર સવાલ કરું, કેમ કે મારું હૃદય હજી આવેગશીલ અને અસ્તિત્વવાળું છે. પરંતુ હોઠે આવતા કડવા, નકામા શબ્દો મારી જીભ નહિ કાઢે અને અણસાર્યા આંસુની જેમ તે હૃદયમાં પેસે છે ને મારા આત્મામાં બિલકુલ નીરવતા વ્યાપે છે. પછી ત્યાં હસમુખી આશા આવે છે ને મારા કાનમાં કહે છે, ‘આત્મવિલોપનમાં આનંદ છે.’ એટલે, બીજાની આંખોના તેજને મારો સૂર્ય, તેમના કર્ણોમાંના સંગીતને ,આરી સંગીતિ અને એમનાં વદનનાં હાસ્યને મારું સુખ બનાવવા હું પ્રયત્ન કરું છું.” હેલનની આ વિષાદયાત્રામાં જ તેમની વિકાસયાત્રાનું પ્રારંભબિંદુ પડેલું જોઈ શકાય છે. સહૃદય ભાવકને આથી જ, તેમની પરિસ્થિતિ પર સહાનુભૂતિ જાગવાનો પ્રશ્ન જ ઊઠતો નથી. એ તો હેલનનાં અનન્ય પૌરુષત્વને જ જોઈ રહે છે.