આપણા ભજનોમાં ધૂનો ધરમ, ધૂન ધણી વગેરે શબ્દો પ્રાચીન કે સનાતનના અર્થમાં વપરાતા રહ્યા છે, અધૂના/આધુનિક શબ્દ અર્વાચીન અર્થમાં. ધૂનાનગર એટલે એવું સનાતન નગર જેનો કદીયે અંત નથી આવતો. નુગરાને જપ, તપ, દાન-પૂણ્ય કે ભક્તિસાધના સાથે સંબંધ ન હોય તેથી એતો કામણિયા કામરૂ દેશની માયાઝાળમાં હરિનો મારગ ભૂલીને અટવાઈ જાય. સમગ્ર ભજનસાહિત્યના ભાવ વિશ્વમાં ‘પરમાત્માની અકળ લીલા અને પૂરોગામી ભક્તોને ભગવાને કરેલી સહાયનું વર્ણન’ ખૂબ જ અગત્યનું પાસું છે. પોતાના પ્રાણ પ્યારા ઈશ્વરની અકળલીલાનું ગાન અને પોતાની ભગવાન પ્રત્યેની અનન્ય ભક્તિ, ભાવપૂર્ણ શબ્દોમાં ભજન કે કથા-વારતા રૂપે, તદ્દન નિરાડંબરી શૈલીમાં-સાધારણ બોલચાલની સંક્ષિપ્ત છતાં વિસ્તૃત અર્થ સમાવતી બળકટ લોક બોલીમાં, કલાત્મક રીતે શબ્દદેહ ધારણ કરે છે. દીનતાથી આત્મસમર્પણ કરનાર ભક્તને પરમાત્મા અવશ્ય સહાય કરશે જ એવી અતૂટ આસ્થા પુરાખ્યાનો અને પુરોગામી સંત, ભક્ત, યોગી, સિદ્ધ સાધકોના દ્રષ્ટાંતો દ્વારા વારંવાર ગાઈને લોકસમાજ પોતાની ભક્તિભાવનાને દૃઢાવતો-પૂષ્ટ કરતો રહે છે. ભગવાનની ભક્તવત્સલતાના અનેક પરચાઓ આવી કથાઓ કે ભજનોમાં આવ્યા જ કરે. ભગવાનમાં પૂર્ણ શ્રદ્ધા, કર્મ મુજબ સારું નરસું ફળ મળે જ એવો અતૂટ વિશ્વાસ ને દરેકના પ્રારબ્ધ મુજબ ઈશ્વર સહાય કરે એવો દૃઢ ભરોંસો. આ ત્રણ વાનાં સમસ્ત લોકજાતિઓની પ્રજાના લોહીમાં વણાયેલું મૂળભુત વિચારબીજ છે.