મૃત્યું એ અનિવાર્ય છે. જે કોઈને પણ આપણે જાણીએ છીએ તે એક દિવસ મૃત્યું પામવાનું જ છે. આપણે દરેક જણ એક ટ્રેઈનમાં બેઠા છીએ અને દરેકે અંતે તો તેમાંથી ઉતરી જવાનું જ છે. કોઈનું અવરોહણ વહેલાં તો કોઈનું આપણા પછી. આપણે જાણતા હોઈએ છીએ કે દરેકનો સમય આવવાનો જ છે તેમ છતાં પણ મૃત્યું આપણને ઊંઘતા જ ઝડપી લેતું હોય છે, જાણે કે કોઈ અચાનક જ તમારી સામે આવીને ઉભું રહી જાય તેમ. જયારે કોઈ માનસિક રીતે તૈયાર હોય, જયારે કોઈ તેની અપેક્ષા રાખતું હોય કે પૂર્વાનુમાન લગાવીને બેઠું હોય તો પોતાનાં મૃત્યું માટે પણ તૈયાર રહેવું સરખામણીએ થોડું સરળ રહેતું હોય છે. જો કે તે ભાગ્યે જ શક્ય છે. જો આપણી પ્રિય વ્યક્તિ મરણતોલ બિમાર હોય તો કદાચ આપણને આપણી જાતને માનસિક રીતે તૈયાર કરવાનો થોડો સમય મળી રહેતો હોય છે, તેમ છતાં એનો અર્થ એ નથી કે આપણે બિમારી સાથે કોઈ શરત લગાવીને બેઠા છીએ. જે માણસ ગયું તે તો ગયું જ, પણ જે પાછળ રહી જાય છે તેને સૌથી મોટી ચુનોતીનો સામનો કરવો પડે છે, અને તે કદાચ મોતથી પણ મોટી હોય છે.