‘જો મુંજાલ તેં મને જેટલા દિવસ આપ્યા તે મારા. મેં તેને મારા મનની મંજુષામાં સાચવીને મૂકી દીધા છે. આ બહુ થોડો સમય આપણો મનગમતો સમય જો કદાચ લંબાત તો તેને સમયની જ નજર લાગત. તેમાં કેટલાય સાચકબુલા, સાચી-ખોટી વાતો કે તારા-મારા ગમા અને અણગમાઓની ટક્કર થાત. તારા લગ્ન મંદા સાથે થયા છે. તું તેની સાથે સારી રીતે તારું જીવન પસાર કર. હું મારું જીવન મારા અમોલની યાદ અને સત્યેનના ઉછેરમાં પસાર કરીશ. તું હવે મને પત્ર કે મેલ લખતો નહીં. હા, મારી યાદ આવે તો તું મંદાનો હાથ પકડી અસ્ત થતા સૂર્યને જોજે અને નાનકડી કવિતા વાંચી સંભળાવજે. મને કોઇ દિવસ પત્ર કે મેલ લખતો નહીં. મને ભૂલી જજે એમ નથી કહેતી. તારું નવું સુખમય જીવન શરૂ કરજે.’ આમ બોલી તેણે મુંજાલના ગાલ પર હળવું ચુંબન કર્યું અને જતાં જતાં બોલી, ‘મારે નાનકડી મીઠી કવિતા થવું છે કોઇ મહાકાવ્ય નહીં.’