પોતાના દોષો અને ખામીઓને છુપાવામાં અને ગુણોનો જયજયકાર કરાવવામાં આપણે માહિર છીએ. કુબુદ્ધિ અને કુમતિના દાવ-પેચનું ષડયંત્ર રચીએ છીએ અને પછી બરાબર સજાગ રહીએ છીએ કે ક્યાં શું બોલવું, કોને ક્યારે શું બતાવવું અને છૂપાવવું. જાણે શતરંજની બાજીમાં વિચારી વિચારીને દરેક ચાલ ચલાતી ન હોય. કુનેહબાજ આપણે એવા ખેલાડી બની જઈએ છીએ કે દરેક ચાલમાં રહેલો ગર્ભિત હેતુ કોઈ જાણી ન જાય એનો બરાબર ખ્યાલ રહે. ભૌતિક લાભના હેતુએ પગલું માંડીએ છીએ. આપણે આપણા જીવનને, ક્યારેય ન પૂરું થાય એવું પ્રદર્શન બનાવી દીધું છે. કાર્યે કાર્યે કીર્તિ વધે એ જ ઉદ્દેશથી કળા અને કૌશલ્યના નમૂનાઓ પીરસતાં રહીએ છીએ અને પછી કોઈ ન જુએ એ રીતે એક ખૂણામાં ઊભા રહી પોતાના વખાણ સાંભળવા ઉત્સુકતા સાથે ઊભા રહી જઈએ છીએ. કર્તૃત્વ ભાવનો અહમ્ એવો મોટો છે કે આપણે કરેલા નજીવા કાર્યને જ્યાં સુધી કોઈ બિરદાવે નહીં ત્યાં સુધી શાંતિ ન થાય, રાત્રે ઊંઘ ન આવે.