સૌથી મોટો બાલકૃષ્ણ બાર વર્ષનો. એના પછી સીતા દસ વર્ષની. એ પછી આઠ વર્ષનો મનુ અને સૌથી નાની છાયા. ચારેય ડઘાયેલી દશામાં બાપને વળગીને ઊભાં હતાં. બાબુભાઈએ હળવેથી એમને ધકેલ્યાં. ચારેય બાળકો ભીની આંખે માતાના મૃતદેહ સામે તાકી રહ્યાં. પછી પગે લાગીને પ્રદક્ષિણા કરી. ફરીથી બાપની પાસે આવી ગયાં. બાબુભાઈના બંને હાથ ચારેયના મસ્તક ઉપર ફરતા હતા અને બંને આંખ ટપકતી હતી. ‘હવે આ છોકરાઓને બહાર મોકલીને નનામી બાંધો…’ કોઈ વડીલે સૂચના આપી. ‘તડકો થઈ ગયો છે અને છેક સપ્તર્ષિના આરે જવાનું છે.’