રઘુનો દિગ્વિજય, રામનું લંકાથી અયોધ્યા સુધીનું આગમન અને રામગિરિથી અલકા સુધીનો મેઘમાર્ગ; આ બધું જોતાં એમ કહી શકાય કે તેઓએ ભારતભરમાં વ્યાપક પ્રવાસ કર્યો હશે. વળી, અન્ય દ્વીપથી વાતા પવનોનો તેઓએ કરેલો ઉલ્લેખ એ સિલોન, જાવા, સુમાત્રા જેવા દ્વીપોથી પરિચિત હશે તેની સાખ પૂરે છે. આમ છતાં મધ્યભારતના ભૂમિભાગો, નાનીનાની નદીઓ, વહેળાઓ (જેમાંની નવનદી કે નગનદી તો આજ લુપ્ત થઈ ગઈ હોવાથી સંશોધનનો વિષય બની ગઈ છે) કે ‘મેઘદૂત’માં મળતી જનજીવનની ઝીણવટભરી નોંધ એવું માનવા પ્રેરે છે કે તેઓને આ ભાગનો વધુ ગાઢ પરિચય હતો. કદાચ તેઓ ત્યાં બહુ ઘૂમ્યા હોય અથવા ત્યાં કોઈક ભાગમાં જન્મ્યા હોય. તેઓએ પ્રકૃતિના સૌંદર્યનું મન ભરીને પાન કર્યું હતું. જો તેઓની કૃતિઓમાંથી પ્રકૃતિના સઘળા સંદર્ભો દૂર કરીએ તો કદાચ એ વાંચવાયોગ્ય પણ ન રહે – એટલા બધા એ પ્રકૃતિમય હતા ! જીવનની તડકી-છાંયડી તેઓએ જોઈ હશે, છતાં રાજદરબારના વ્યવહારની તેઓની સૂક્ષ્મ સૂઝ એમ માનવા પ્રેરે છે કે તેમને કોઈ રાજ્યાશ્રય મળ્યો હોય તો નવાઈ નહિ, તેઓએ સંધિવિગ્રાહક અથવા રાજદૂત તરીકે સેવાઓ આપી હતી એવો પણ એક મત છે ખરો. બીજી બાજુ તેઓની કૃતિઓમાં મળતી ઉદાત્તતા જોઈને કવિવર રવીન્દ્રનાથ ઠાકૂરે તેમને રાજસભાના નહીં પરંતુ ‘શિવસભાના કવિ’ તરીકે નવાજ્યા છે.