હાથમાં દોણી પકડીને મનુ સૌથી વધુ આગળ હતો. રામ બોલો ભાઈ રામ સાથે બધા ડાઘુઓની સાથે બાબુભાઈ પણ આગળ વધ્યા. એવખતે જ્ઞાતિના એક વડીલે બાબુભાઈના ખભે હાથ મૂક્યો. ‘તારે સ્મશાને નથી આવવાનું. આપણા ઉમરેઠવાળા ગોપાલકાકાને તો ઓળખે છે ને? એ મને વાત કરી ગયા છે. પાત્ર સારું છે…’ બાબુભાઈના પગ અટક્યા. પેલા વડીલનો હાથ ખભેથી હટાવીને વીંધી નાખે એવી નજરે એમની સામે જોયું. હોઠ આક્રોશથી ફફડ્યા. બીજી જ સેકન્ડે પ્રસંગની મર્યાદા જાળવીને એમણે જાત ઉપર નિયંત્રણ મેળવ્યું. બે હાથ જોડીને એ વડીલ સામે જોયું, ‘શારદા તો ગઈ. હવે તો હું અને આ ચાર છોકરાં. ઉપરવાળો રાખશે એમ રહીશું. જિંદગીમાં કોઈ ઈચ્છા બાકી નથી. બીજે ક્યાંયથી પણ જો આવી વાત આવે તો મારા વતી બે હાથ જોડીને માફી માગી લેજો…’ એ વખતે એ બંનેની આજુબાજુ બીજા જ્ઞાતિજનો પણ આવીને ઊભા રહી ગયા હતા. ‘અગ્નિની સાક્ષીએ ફેરા ફરીને એને આ ઘરમાં લાવેલો. આજે આ ઘરમાંથી નીકળીને એ અગ્નિદેવના હવાલે થશે. એ પ્રસંગે એનો સાથ કેમ છોડાય? સપ્તર્ષિના આરે અંતિમ વિદાયની પળે એ બાપડીનો આત્મા ભીડ વચાળે મારો ચહેરો શોધશે…’