એક સામાન્ય ઉદાહરણથી વાત વધારે સ્પષ્ટ થશે. મારા એક ઓળખીતા એક કૉલેજમાં અધ્યાપક છે અને એમનાં પત્ની શાળામાં શિક્ષિકા છે. મતલબ કે બન્ને વ્યાવસાયિક છે. ભાઈની બપોરની કૉલેજ છે એટલે એ આરામથી ઊઠે, છાપુ વાંચે, ચાલવા જાય. અને પછી જમીને કૉલેજ. અને બહેન ? સવારે પાંચ વાગે ઊઠીને તૈયાર થવાનું, ઘર સાચવવાનું, રસોઈ બનાવવાની, બાળકોને તૈયાર કરી શાળાએ મોકલવાનાં અને પછી પોતે નોકરી કરવા જવાનું. સાંજે બન્ને સાથે ઘરે આવે એટલે ભાઈ બજારમાં આંટો મારવા જાય, થોડી ઘણી ખરીદી કરીને ઘરે આવે. અને બહેન માટે તો કપડાં સંકેલવાનાં, રસોઈ બનાવવાનું કામ ઊભું જ હોય. વાર તહેવારે, માંદગી, સામાજિક પ્રસંગમાં વધુ જવાબદારી સ્ત્રીઓએ જ વહન કરવાની આવે છે. ઢાંચો અને માનસિકતા એવી છે કે પુરુષને આધુનિક જમાનામાં કમાતી સ્ત્રી તો જોઈએ જ છે, પણ સાથે-સાથે પરંપરાગત સ્ત્રી પણ જોઈએ ! સ્ત્રીના પૈસા પણ જોઈએ છે અને સ્ત્રી પાસેથી ઘરગથ્થુ અપેક્ષાઓ પણ છે જ. સ્ત્રીએ નોકરી પણ કરવી જોઈએ અને સાસુ-સસરાની ચાકરી પણ કરવી જોઈએ.