નિખિલ અને ગુલાલ પર આખી કંપનીનો મદાર હતો. એ બંને આ મુદ્દાને લઈને બહું ચિંતિત હતાં. સાયબર ક્રાઈમનો કિસ્સો હતો પણ કંપનીની શાખને આંચ ના આવે એટલે એ લોકો પોલીસ કેસ કરવા નહોતા માગતાં. પોલીસ કેસ કરવામાં બીજી એક બીક ગુનેગાર છટકી જાય એની પણ હતી. બહુ થિંકિંગ પછી આ પ્રોબ્લેમથી છૂટવા માટે નિખિલ અને ગુલાલે એક તુક્કો અજમાવ્યો હતો. કંપનીનો કયો કર્મચારી આ ચોરી કરી રહ્યો છે એ કહેવું મુશ્કેલ હતું. એટલે તપાસ માટે કંપનીના કોઈ કર્મચારીને એપોઇન્ટ કરવો એ જોખમી હતું. જો કોઈ કર્મચારીને કહે તો એ ફૂટી જાય એમ પણ બને. અને આ બંને એ ચોરને રંગે હાથ પકડવા માંગતાં હતાં. પછી પોલીસને સોંપી દેવામાં કંઈ વાંધો નહોતો. ઉપરાંત ચોરી કરનારને એ પણ ખબર નહોતી કે નિખિલ અને ગુલાલને એ વાતનો ખ્યાલ આવી ગયો છે. એટલે બંનેએ એક નાટક ઊભુ કર્યું. આઈ.ટી.ના બે એક્સપર્ટ્‌સ યુવાનો સાથે આ આખા મુદ્દાની ચર્ચા કરી લીધી હતી. કંપનીના કોઈ કર્મચારીને ખ્યાલ ના આવે એ માટે દેખાવ પૂરતા ઇન્ટરવ્યુ કરીને એમને કંપનીમાં એપોઇન્ટ કરવાના હતા. એ લોકોએ એમને ખાતરી આપી હતી કે થોડા જ સમયમાં એ એ ક્રિમિનલને રંગે હાથ પકડી આપશે. આ રીતે કોઈ પર શક પણ ના જાય અને કામ પણ થઈ જાય.