મે ૨૦૧૦ની એક ઢળતી સાંજ. માયાનગરી મુંબઈના અંધેરી રેલવે સ્ટેશન પર એક વીસેક વર્ષની યુવતી મહારાષ્ટ્ર સરકાર દ્વારા આયોજિત એક સંગીત સમારોહમાં હાજરી આપવા ઉતાવળી બની છે. સ્ટેશન પર ભીડનો પાર નથી. ગાડીઓના ઍનાઉન્સમેન્ટ, મુસાફરોની ધક્કામુક્કી, રાગડા તાણતા ફેરિયા, ચાવાળા ‘છોટુ’ના દેકારા, ગાડીઓની વ્હીસલ વગેરે ધમાલ વચ્ચે પણ એક સૂરીલો અવાજ તેના કાને પડ્યો અને તેના પગ ઉતાવળ છતાં થોભી જવા મજબૂર બન્યા. બોલિવૂડની ફિલ્મોના કોઈ પાર્શ્વગાયકને પણ ટક્કર મારે તેવા એ અવાજનું કેન્દ્રબિંદુ શોધવા તેણે આમતેમ નજર દોડાવી. પણ મુસાફરોની ભીડ વચ્ચે તેને કશાં સગડ મળ્યાં નહીં. ચોતરફ નજર દોડાવતા થોડે દૂર તેને કેટલાક લોકો ટોળે વળીને ઊભેલા દેખાયા. અવાજની દિશા પણ એ તરફ હોવાનું લાગતા તે અનાયાસે જ એ બાજુ વળી નજીક પહોંચી,ટોળાં વચ્ચેથી જગ્યા કરીને તેણે જોયું તો બે પ્રજ્ઞાચક્ષુ ફૂટપાથ પર બેસીને ગાઈ રહ્યા હતા. એક હાર્મોનિયમ પર સંગત આપી રહ્યો હતો બીજો લાગણીશીલ શબ્દોમાં જીવનનો મર્મ સમજાવતું ભજન લલકારી રહ્યો હતો. સુરીલા આ વાતાવરણ વચ્ચે અચાનક ચર્ચગેટ તરફ જતી ટ્રેન આવી ગઈ હોવાની જાહેરાત થઈ અને ટોળું ઉતાવળે રૂપિયા પાંચ-દસની નોટ પેલા ભિખારીઓએ પાથરેલી ચાદરમાં ફેંકીને ટ્રેન તરફ દોડી ગયું. પેલી યુવતી પણ ટોળાંને અનુસરીને ટ્રેનમાં ચડી ગઈ. નિયત સમયે સરકારી સંગીત કાર્યક્રમમાં પહોંચી ગઈ.