પત્ર વાંચતા, દીકરી સામે ઊભીને આળા હૃદયે પોતાને વઢી રહી હોય એવું લાગ્યું. તેમણે પતિના ફોટા સામે જોયું, ત્યાંથી પણ ઠપકો વરસતો હોય એમ લાગતાં ભીની આંખે નીચું જોઈ ગયા. મોઢેથી ધ્રૂસકું મૂકાઈ જશે એમ લાગ્યું. દીકરી સુખી હોય તો આપણા જ વિચારોના બંધક બની દુઃખી થવાનો કોઈ અર્થ નથી. સજા રૂપે દીકરીને તિરસ્કૃત કરવાથી તે દીકરી મરી જવાની નથી એવું વારંવાર સમજાવતાં પતિની ચિરવિદાય તેમને સાલી રહી. એ દુઃખના દિવસોમાં પૂર્વી-અંક્તિ દોડી આવેલાં ત્યારે પણ મમ્મીને હવે અમારા સિવાય બીજું કોણ એવું માનતાં હશે એવી ધારણામાં મારે કોઈની જરૂર નહીં એવો ભાવ દેખાડો કરી બનતી ઉપેક્ષા કરતા રહ્યા હતા એ યાદ આવતા તેમને રંજ થયો. પોતાના જ વિચારો સાચા એવી માન્યતાને પોષ્યા કર્યાનો અહેસાસ થતાં હળવા ફૂલ થઈ ગયાનું તેમને લાગ્યું. બધું ભૂલી જઈ દીકરીને હૃદયસ્થ કરવા બૅંગલોર જવાનો નિર્ણય કરી લીધો.