રાત્રિના ત્રણ વાગી ગયા હતા. બીજા દિવસે સવારે બોર્ડનું પેપર આપવા જવાનું હતું. યોગેશને હજુ ઘણું વાચવાનું હતું. પણ સતત વાચનના કારણે તેની આંખો પણ ઘેનના કારણે બંધ થઈ જતી હતી. આથી સવારે સાતથી દસ વાગ્યામાં થોડુ વાચી લઈશ એમ મનોમંથન ક્રી યોગેશ સૂઈ ગયો. મોડી રાતના ઉજાગરા પછી પણ એલાર્મના સહારે યોગેશ સવારે સાત વાગે ઊઠી જાય છે અને મોઢું ધોઈ ચોપડી પકડી બેસી જાય છે. ત્યાં તો બાજુ વાળા વનિતા માસીનો અવાજ સંભળ્યો. બેટા યોગેશ, ક્યાં છે? બેસ્ટ આફ લક હોં! બોલ! કેવી છે તારી તૈયારી. બધુ બરોબર ગોખી નાખ્યુ છે ને! જો તારે પણ તારા ભાઈની જેમ 90 ટકા લાવવાના છે હો! એક કલાકની શુભેચ્છા પાઠવી માસી પાછા ઘરે ચાલ્યા ગયા. યોગેશનો એક કલાક શુભેચ્છામય બગડ્યો. પણ યોગેશે વિચાર્યુ હજુ મારી પાસે એક કલાક છે. પણ જ્યાં તે વાચવા બેઠો ત્યાં પાછી ફોનની ઘંટડી રણકી... નાની બહેને બૂમ પાડી ભૈયલા મામીનો ફોન છે... તને શુભેચ્છા પાઠવવા ફોન કર્યો છે...