આમ તો અમારા ફ્લેટની આ પૂર્વ દિશાની ગેલેરીનું બારણું સવારના સૂર્યનમસ્કાર કરવાના સમયે જ ઊઘડે. તુલસીના કૂંડામાં પણ ત્યારે જ પાણી રેડીને બારણું બંધ કરી દેવાનું, પછી આખો દિવસ એ તરફ જોવાનું જ નહીં. શું કરીએ ? એ ગેલેરીની સાવ નીચે જ રીક્ષા સ્ટેંડ છે. એ લોકો આખો દિવસ જોર જોરથી ફિલ્મી ગીતો વગાડ્યા કરે. કેવા કેવા માણસો હોય, શું ખબર પડે ? ને આમેય આદમીની જાતનો શું ભરોસો ? વળી આપણે તો આખો દિવસ ઘરમાં એકલાં રહેવાનું હોય. ભલેને પીસ્તાળીસની ઉંમર હોય. તો યે સ્ત્રીની જાતને સંભાળીને રહેવું સારું, એટલે એ બાજુનું બારણું બંધ જ સારું. પણ હમણાં હમણાં સવારે એકાદ કલાક આ ગેલેરીનો દરવાજો ખૂલ્લો રહે છે. વાત એમ છે કે હમણાંથી જરા સાંધાનો દુ:ખાવો થતાં ઓર્થોપેડિક ડૉક્ટરને કંસલ્ટ કર્યા, તો લાંબા-લચ્ચ પ્રિસ્ક્રીપ્શન સાથે રોજ સવારે એક કલાક તડકામાં બેસવાની સલાહ પણ મળી. એટલે હવે મને-ક-મને પણ આ ગેલેરીમાં જ બેસવું પડે. પણ ભૂલેચૂકેય રીક્ષાસ્ટેંડ સામે તો નહીં જ જોવાનું ! પણ આકાશ સુધીની સફર કરનાર આંખો રીક્ષા સ્ટેંડ તરફ ગયા વિના રહે ખરી ? એમાંય ન જોવાનું હોય ત્યાં તો પહેલાં પહોંચી જાય. હશે, એ બધાંય આપણા જેવા માણસો જ છે ને ! અને એમ કંઈ બધા ખરાબ થોડા હોય ! અને આ ઉંમરે વળી આટલું તે શું ડરવાનું ?