રમણલાલની વાત દિનેશના ગળે ઊતરી. પોસ્ટકાર્ડ લખીને મનનને ત્યાં રહેવાનું જણાવી દીધું અને એ પછી બધું ધ્યાન નાના પુત્ર કેતન ઉપર કેન્‍દ્રિત કર્યું. મનન ડોક્ટર ના બન્યો અને દેવામાં ઉતારી દીધો પણ કેતન તો ડોક્ટર જ બનશે એવું એ ઝનૂનપૂર્વક માનવા લાગ્યો હતો. કેતન ભણવામાં મનન કરતાં વધુ હોશિયાર હતો. મનન હવે મોસાળમાં જ રહેતો હતો. એ ત્યાં શું કરે છે એ જાણવાની પણ દિનેશને હવે પરવા નહોતી. એની આંખ સામે એક જ ધ્યેય હતું – ગમે તેમ કરીને કેતનને મેડિકલમાં એડમિશન અપાવવું… સિલાઈ મશીન ઉપર એના ઉજાગરા શરૂ થઈ ગયા હતા. રમણલાલને એની દયા આવતી. એમણે સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો પણ દિનેશની એક જ દલીલ હતી. ‘મારા છોકરાને સંચા ઉપર નહીં બેસાડું. હું તો બાર વર્ષનો હતો ત્યારથી સંચે બેઠો છું. આખી જિંદગી ટેભા ભર્યા છે, હવે એક જ ઈચ્છા છે કે છોકરાઓ સંચાને હાથ ના અડાડે !…’ દિનેશના સૂકલકડી ચહેરામાં ઊંડી ઊતરે ગયેલી આંખોમાં જે સમણું ઝગારા મારતું હતું એ રમણલાલની આંખ સામે અત્યારે પણ તરવરતું હતું.