પરિચિત કથાવસ્તુને લઈને એને સમકાલીન પરિવેશમાં મુકીને મુક્તકથી માંડીને બૃહદ કાવ્યો રચવાનું વલણ સંસ્કૃત, પ્રાકૃત, મધ્યકાલીન અને આધુનિક સર્જકોમાં જોવા મળે છે. આજે આપણે એક નવા વિશ્વમાં જીવીએ છીએ. વિજ્ઞાને અસાધારણ પ્રગતિ કરી છે. વિજ્ઞાને એવી એવી શોધો કરી છે કે જાણે આપણે પરીલોકમાં જીવતા હોઈએ એવું લાગે. વિજ્ઞાને આપણી પ્રાચીન માન્યતાઓ, રૂઢીઓ, ભય, વહેમ વગેરેને નિર્મૂળ કર્યા છે. તેમ છતાં એ પણ સાચું છે કે ભલે આપણે આધુનિક જગતમાં જીવતા હોઈએ, પરંતુ અસંપ્રજ્ઞાતપણે આપણે અતીતમાં પણ જીવતા હોઈએ છીએ. પુરાકથાના કોઈ પાત્ર દ્વારા જે માનવીય સ્થિતિનો અધ્યારોપ થાય છે તેમાં પ્રાકૃત અને સંસ્કૃત માનવ બંને સરખી રીતે પોતાપણું અનુભવે છે, પ્રત્યેક વ્યક્તિમાં કોઈ એવું રહસ્યાત્મક પરિબળ રહેલું છે જેને પુરાકથા, પુરા કલ્પન હૃદયના ઊંડાણથી સ્પર્શે છે.