આમ ને આમ બે કલાક નો સમય વીતી ગયો. અંધારું થઈ ગયું હતું. આજુ-બાજુ માં વિચિત્ર રીતે ઘુરતી નજરો, બંધ ઈન્કવાયરી ઓફીસ, સિગરેટ ના ધુમાડા ફેંકતા માણસો, વચ્ચે એકલી હું ગભરાઈ ગઈ હતી. એટલામાં જ એક અંકલ ને આન્ટી મને મળી ગયા. એમની સાથે થયેલી વાતચિતથી જાણવા મળ્યું કે અમારે એક જ જગ્યાએ પહોંચવાનું હતું. સંગાથે બસની રાહમાં ને બસની વાતો માં એમણે મારા માટે લાગણી બતાવી. ને મેં જાણે મેં મારા પરિવારના સભ્યો મળી ગયા હોય એમ વિશ્વાસ પણ મૂકી દીધો.