કયાંક દૂરથી રેડિયાનો અવાજ અરૂપના કાને અથડાઇ રહ્યો હતો.. ”જિંદગીકે સફરમેં ગુઝર જાતે હૈ જો મુકામ.. વો ફિર નહી આતે… ફિર નહી આતે…” સુનામી કે ધરતીકંપ જેવા કુદરતી તોફાન રહે છે તો એકાદ બે મિનિટ જ. પરંતુ તેની આફટર ઇફેકટથી ઘણીવાર વરસો સુધી મુક્ત થઇ શકાતું નથી.. પોતાના જીવનમાં આવેલ આ ધરતીકંપની અસરમાંથી કયારેય મુકત થઇ શકાશે ખરું? આ ધરતીકંપ કુદરતી ક્યાં હતો? આ તો પોતે જાતે જ સર્જેલ હતો. પરિણામના કોઇ ભાન વિના સર્જેલ આ ધરતીકંપે આજે તેને આ કયા મૉડ પર લાવી મૂકી દીધો હતો? આ કઇ ઉથલપાથલ, કયો ખળભળાટ તેના પ્રાણમાં જાગ્યો હતો? સદાનો સ્વસ્થ અરૂપ આજે છેક અંદર સુધી હલબલી ઉઠયો હતો. પોતે આ શું કરી રહ્યો હતો કે કર્યું હતું એવી કોઇ સભાનતા અત્યાર સુધી નહોતી જાગી. ઇતિ માટે તેને ખૂબ પ્રેમ હતો. અને રખે એ પ્રેમ ઝૂંટવાઇ જાય તો? અંદરના એ અજ્ઞાત ભયની સામે તે અભાનપણે ઝ્ઝૂમી રહ્યો હતો કે શું? પ્રેમનો સાચો અર્થ બંધન નહીં મુક્તિ છે એ સત્ય વિસરાઇ ગયું હતું. અને આજે એ ભાન થયું ત્યારે? ત્યારે ઘણુ મોડું થઇ ગયું હતું.