“અને ત્રણ વર્ષ પછી,” સુનીલે મને આગળ કહેતા કહ્યું, “એક દિવસે, અચાનક, મને ઓફીસમાં બોલાવવામાં આવ્યો કે જ્યાં એક યુગલ મને મળવા માટે આવ્યું હતું. તેમને સંદેશ પોતાનો પુત્ર હોવાનો દાવો કર્યો અને મને તેનું ખરું નામ કહ્યું. મને ખુબ જ મોટો આઘાત લાગી ગયો. સંદેશ વગરના મારા જીવનની કલ્પના જ હું કરી શકું તેમ નહોતો. તે પણ મારા પ્રત્યે ખુબ જ લાગણીથી જોડાયેલો હતો. તેમણે મને સંદેશના પરિવાર સાથેના પહેલાના પિક્ચર પણ બતાવ્યા. હું તેમને સંદેશના ઓરડામાં લઇ ગયો. જયારે તેઓએ સંદેશને અને તેના ઓરડાને જોયો ત્યારે તેઓ તૂટી ગયા. તેઓ કઈ કેટલીય મીનીટો સુધી પોતાના આંસુઓને ખાળી શક્યા નહિ. તે યુગલ મારા પગે પડી ગયું. ‘અરે અમે પોતે પણ તેની આટલી સારી કાળજી કોઈ દિવસ લીધી નથી. તમે તેના માટે એ કર્યું છે કે જે અમે એક મા-બાપ થઇને પણ નથી કરી શક્યા,’ તેમને મને કહ્યું. ‘તે આટલો ખુશ ક્યારેય નહોતો.’ તેઓએ તેને પૂછ્યું કે તે તેમની સાથે આવવાનું પસંદ કરશે કે કેમ પરંતુ સંદેશતો મને ખુબ જ જોરથી વળગી રહ્યો અને મને જવા જ ન દે. એ પછી હું તેને બે વાર તેના પરિવારને મળવા માટે લઇ ગયો કારણકે તેની દાદીમાં મૃત્યુ પામી રહી હતી અને તે તેને જોવા ઇચ્છતી હતી. સંદેશ તેમને તરત જ ઓળખી ગયો.”