રજાઓમાં માણવા માટે અમે અમારા એક મિત્રના પરિવાર સાથે ગયા હતા. મારા મિત્રને પણ રુહી જેટલી ઉંમરની જ બેબી (વેદા) છે. એટલે ત્રણ દિવસ રુહીને એની સાથે બહુ મઝા આવી રમવાની. ત્રણ દિવસ રુહી અને વેદા બન્નેએ બહુ ધમાલ કરી. રાત્રે સૂતી વખતે પણ રુહી વેદાને યાદ કરે અને સવારે ઉઠીને પણ તરત વેદાને યાદ કરે. જતા આવતા બસમાં બન્નેએ ધમાલ મચાવી મૂકી. પણ કાલે જ્યારે ઇમીગ્રેશન કાઉન્ટર પરથી છૂટા પડવાનો સમય આવ્યો ત્યારે વેદાને બાય કહેતા રુહીના ચહેરા પર એક ઉદાસી જેવું મને લાગ્યું. જ્યારે એને ખબર પડી કે હવે વેદા એની સાથે નહીં હોય ત્યારે એ એકદમ ઉદાસ થઇ ગઇ. આપ્તજનોથી વિખૂટા પડવાની પીડા એ ફક્ત મોટેરાઓમાં જ નહીં પણ નાના છોકરાઓમાં પણ હોય છે એ વાત મને સમજાઇ. અહીં વિદેશમાં ઇન્ડિયાની જેમ છોકરાઓનું ગ્રુપ બનવું મૂશ્કેલ છે. એટલે જ નાના છોકરાઓ બિચારા કોઇનો સાથ ઝંખતા હોય છે. મને એ વાતનું દુ:ખ થયું કે પૈસા કમાવવાની લ્હાયમાં રુહી પાસેથી હું એનું બાળપણ છિનવી રહ્યો છું, જે દાદા-દાદી કે ઘરના લોકોનો પ્રેમ મળવો જોઇએ એ પ્રેમ એની પાસેથી હું છિનવી રહ્યો છું, પોતાની ઉંમરના બાળકો સાથે ધમાલ કરવાની મઝા હું છિનવી રહ્યો છું. કદાચ હું બહુ લાગણીશીલ થઇને આ વિચારી રહ્યો છું. પણ આ વાત સાવ ખોટી તો નથી જ. ઘણી બધી વસ્તુઓ હું વિચારી શકું છું અને કરવા માંગુ છું પણ કરી શકતો નથી. કોઇક અલગ બંધનોમાં હું જકડાઇ ગયો છું એમ લાગે છે. આ બંધનો ક્યારેક તૂટશે એ આશા છે.