‘શેઠ, હજાર રૂપિયા...’ જાણે અધિકારથી માગતો હોય એમ પેલો અઘોરી ભાસ્કરનો રસ્તો રોકીને ઊભો રહી ગયો. ગાંજાના નશાને લીધે એની આંખો લાલઘૂમ હતી. કંઈ જવાબ આપ્યા વગર ભાસ્કર આગળ વધ્યો એટલે એની કમાન છટકી. ત્રાડ પાડીને એણે આ પાંચેયની સામે જોયું. ‘યાદ રખ્ખો. મારા શબ્દો યાદ રાખજો. આ કર્મકાંડી બ્રાહ્મણનું દિલ તોડશો તો એક જ મહિનામાં બીજો અસ્થિકુંભ લઈને અહીં આવવું પડશે! દીવાલ પર લખાયું મને દેખાય છે!’