‘અમારે ઘર હતા, વહાલા હતા, ભાંડુ હતા, પિતાની લીલી છાંય હતી, માતાની ગોદ હતી, બધી માયા-મહોબ્બતને પીસતાં વર્ષો વીતેલા,. . કલેજાં ફૂલનાં અંગારસમ કરવાં પડેલાં… સમય નહોતો પ્રિયાને ગોદ લેં આલિંગવાનોને સમય ન્હોતો શિશુના ગાલ પર પંપાળવાનો…!