પણ એક સાંજે એ એક એવા મિત્રને લઈને આવ્યો કે જેનો ચહેરો લાલ ગલગોટા જેવો હતો. ગાલ પણ બાળક જેવા ફૂલેલા હતા. ચહેરા ઉપર થોડી શરારત અને નિમંત્રક સ્મિત. હું તરત ઓળખી ગયો. એ વિનોદ ભટ્ટ હતો, જે સામેની ઇન્કમટેક્સ ઓફિસમાંથી મને મળવા માટે જ મહેશની સાથે થઈ ગયો હતો. મને એ પણ યાદ આવ્યું કે 1964માં એ નરેન્દ્ર દવેના સાહિત્ય સંગમના કાર્યક્રમમાં હાજરી આપવા અમારા જેવા જ નવજુવાન લેખક દિનકર જોશી સાથે રાજકોટ આવ્યો હતો. ઉત્સવના ત્રણ દિવસ મેં એ લોકોને મારી એકલ ખોલીમાં સાચવ્યા હતા. અમારી ઓળખાણ ચાંદની આરામ અને નવચેતન જેવાં સામયિકોના માધ્યમથી હતી. અમે સૌ નવોદિતો હતા. વિનોદ ભટ્ટ મારાથી બરાબર છ મહિના જ મોટા હતા. જોકે રાજકોટની આ મુલાકાત પછી કોઈ ખાસ સંપર્ક જળવાયો નહોતો.