વરસાદ વિનાનો શ્રાવણ ગયો અને અધિક પણ વરસાદ વિના જઈ રહ્યો છે. અભાવ વિહ્વળતાની સાથે સાથે એક જુદા જ પ્રકારની ભક્તિ પ્રગટાવે છે. વાદળોથી છલોછલ આભ આંખને એક ભીની અપેક્ષામાં પલાળે છે. ક્યારેક પવનથી ડોલતું અંધારભર્યું વાતાવરણ અચાનક જ ગાવા માંડે છે,” આજ અંધાર ખૂશ્બૂભર્યો લાગતો…”પણ વરસાદ પડતો નથી, પેલી પંક્તિઓ ઉપ-ઉનાળાના વેષમાં આવેલા તડકામાં બાષ્પીભૂત થતી દેખાય છે, ત્યારે અંધારનો અંધાર ગાઢો બને છે. હું ભાષાની ઉત્પત્તિ,ઉત્ક્રાન્તિ અને ભાવિ-એવા ભાવવિશ્વમાં લપેટાઇને બેઠો છું ત્યારે ઋતુંનો આ છણકો રચી આપે છે એક નવી ભાષા.