મારાં બે દીકરાઓ અને દીકરીઓ નાનાં હતાં ત્યારે પતિનું સ્ટીલનાં વાસણો બનાવવાનું કારખાનું સારું ચાલતું હતું, પણ બન્ને કિડની ફેલ થવાથી પતિનું મૃત્યુ થયું. લગ્નનાં પાંચ જ વર્ષમાં પતિને ડાયાબિટીઝ થયો. ૧૯૮૩માં ખુલ્લા પગે દેરાસર જવામાં પગમાં ખીલી ઘૂસી ગઈ હતી એની ખબર ન રહી એટલે પસ થઈ ગયું અને પહેલી બે આંગળી કપાવવી પડી, પણ પાંચ વર્ષ સુધી રૂઝ ન આવી. એવામાં ટીબી પણ થયો અને વધુ દવાઓ લેવામાં બન્ને કિડની ફેલ થઈ ગઈ. ત્રણ વર્ષ સુધી તેમને ડાયાલિસિસ પર રાખવા પડ્યા. ૧૩-૧૪ વર્ષની લાંબી માંદગીમાં સો તોલા સોનું અને બધા પૈસા ખર્ચાઈ ગયા. એવી સ્થિતિ આવી કે એક રૂપિયો ઘરમાં નહીં ને ખાવાનો દાણો નહીં. અડધો લિટર દૂધ લાવવાના પણ પૈસા નહીં. આવું કહેતાં ભાઈંદર-વેસ્ટમાં રહેતાં ૬૨ વર્ષનાં કૈલાસ નટવરલાલ શાહનો અવાજ રૂંધાઈ જાય છે. તેઓ કહે છે, ‘બસ, ત્યારથી ઘરમાં ખાખરા, ખીચિયા પાપડ, સૂકા નાસ્તા, થેપલાં, રોટલીઓ બનાવી વેચવાનું કામ શરૂ કર્યું હતું એ ગઈ દિવાળી સુધી કર્યું.’