‘પણ શું ગૌરવ ?’ ગૌરવ કયારેક જ ખૂલીને બોલતો. જાણે એના અંતરનાં કમાડ વાસેલાં હતાં અને આસપાસ એક વાડ રચી દીધી હતી. ત્રણેક વર્ષ પહેલાં યુથ ફૅસ્ટિવલમાં બંને દિલ્હી મળ્યાં હતાં. હૉસ્ટેલમાં બાજુબાજુની રૂમમાં જ રહેવાનું મળ્યું હતું. ધમાલ મસ્તીના માહોલથી જરા અલગ, ટોળામાંથી જુદો જ તરી આવતો એક ચહેરો. ચર્ચાસભાઓમાં વિષયની સરસ માવજત, પ્રવચનની છટા…. મુંબઈ પાછા ફર્યા પછી કયારે નજીક આવતાં ગયાં તેની ખબર પણ ન પડી. પણ આજે જલધારામાં ભીંજાતી એનો હાથ પકડી, દરિયાકાંઠે ઊભી હતી ત્યારે મમ્મી પપ્પાના વિચારથી એ ફફડી ઊઠી હતી. એ જાણતી હતી, મમ્મીની અપેક્ષાઓ પાસે ગૌરવ ઊણો ઊતરવાનો હતો. એટલે જ કદાચ એ વાતને ટાળતી રહી હતી. પણ આ ધસમસતાં મોજાંની જેમ ગૌરવને ખાળવાનું એના માટે શકય નહોતું.