આશ્રમમાં તેમનો નિત્યક્રમ સવારે ચાર વાગ્યે પ્રાર્થનાથી શરુ થતો. ત્યારબાદ કાંતણ, સફાઈ, રસોઈ, વાંચન એમ અનેક પ્રવૃત્તિમાં તેઓ વ્યસ્ત રહેતા. શરુઆતમાં તેમને કાંતતા શીખવવાનું કામ ગાંધીજીએ નેપાળના આશ્રમવાસી તુલસી મહેરજીને સોંપેલું. તો હિન્દી ગોરખપુરના શિક્ષક સુરેન્દ્રજી શીખવતા. ગાંધીજીએ સ્પષ્ટ કહ્યું હતું કે જ્યાં સુધી તેઓ શુદ્ધ હિન્દી નહીં શીખે ત્યાં સુધી તેઓ તેમને પોતાની સાથે પ્રવાસમાં નહીં લઈ જાય. આથી સારી રીતે હિંદી શીખી શકાય તે માટે તેઓ વર્ધા અને રાજસ્થાન ગયા. ધીરેધીરે તેઓ હિંદી શીખતા ગયા. તેમણે પોતાની આત્મકથામાં બહુ નિખાલસતાથી સ્વીકાર્યું છે કે, એક વર્ષ સુધી પોતાની જાતને તૈયાર કરી હોવા છતાં આશ્રમજીવન સાથે મેળ બેસાડવામાં તેમને ખાસ્સી વાર લાગી હતી. ખાસ તો ગરમી તેમને પરેશાન કરી મૂકતી.