બે મિનિટના મૌન પછી અમે વિખરાયા. મુરલીભાઈ મરણ પામ્યા તે દિવસે ભરબપ્પોરે એમને ચિતા પર સુવાડ્યા હતા. મુરલીભાઇના પોશાકમાં એક ઠાઠમાઠ હતો. એમના સોનેરી શ્રીમંતી ચમાં પાછળ એમની આંખો ઘણું બધું કહેતી. જગદીશ કાવ્યનો અંત આ રીતે કરે છે: