‘ઈન્ડિયન એક્સપ્રેસ’ના તંત્રીલેખમાં જણાવાયા મુજબ જાતીય અપરાધ માટે મૃત્યુદંડની સજા કોઈ પણ સમાજની બદલાની ભાવનામાંથી ઉદ્‍ભવે છે. અનેક વિકસીત દેશોમાં હવે મૃત્યુદંડની સજાનું પ્રમાણ ઘટાડાઈ રહ્યું છે. તેને સ્થાને વધુ સારી નીતિગત જોગવાઈઓ તેમજ જોગવાઈઓના અસરકારક અમલ પર ભાર મૂકવાનું પ્રમાણ વધી રહ્યું છે. માર્ચમાં પ્રકાશિત પાર્લામેન્ટરી સ્ટેન્‍ડિંગ કમિટીના એક અહેવાલમાં જણાવ્યા મુજબ બાળકો પરના જાતીય અત્યાચારના કિસ્સાઓ મોટા પ્રમાણમાં નોંધાયા વિના રહે છે. કેમ કે, આવી બાબત સામાજિક કલંકરૂપ ગણાય છે, તેમજ માબાપનું વલણ આવી બાબતમાં પોલિસને સંડોવવાનું સામાન્યપણે હોતું નથી. નેશનલ લૉ સ્કૂલ ઑફ ઈન્ડિયા યુનિવર્સિટી (એન.એલ.એસ.આઈ.યુ.) દ્વારા ફેબ્રુઆરીમાં હાથ ધરાયેલા એક અભ્યાસ મુજબ, બાળકીઓ પરના બળાત્કારના 67 ટકા કિસ્સાઓમાં તેનો ભોગ બનનારાઓએ સુનવણી પડતી મૂકી હતી કાં પોતાનું બયાન બદલી દીધું હતું. હવે ‘પોક્સો’માં મૃત્યુદંડની જોગવાઈથી આ પ્રમાણ ઓર વધે એવી શક્યતાને નજરઅંદાજ કરી શકાય નહીં. આ અભ્યાસમાં એ બાબત પણ ધ્યાનમાં આવી કે બાળકોની જાતીય સતામણીના કેસ માટે અલાયદી અદાલતો નથી. સાક્ષીઓનાં બયાન નોંધવા માટે જૂજ અદાલતોમાં અલાયદા ખંડ છે. તેની આસપાસ પ્રતીક્ષા ખંડ કે બાથરૂમની જોગવાઈ નથી. એન.એલ.એસ.આઈ.યુ.ના અભ્યાસમાં દર્શાવ્યા મુજબ આ બાબતો ‘પોક્સો’ કાયદાની જોગવાઈથી વિપરીત છે.