પહેલીવાર માધવનને પોતાની સ્વાર્થી મનોવૃત્તિ માટે શરમ અને પસ્તાવો અનુભવાયો. પોતે માધવીને જે અવસ્થામાં છોડી ને નીકળી ગયો એ હાલાત તો આ કરતાં કેટલાંય બદતર હશે! એ કઈ રીતે જીવી હશે? કેવી પરિસ્થિતિમાં જીવી હશે? એ વિચારથી માધવનના અંગ ઠંડા પડી જતાં લાગ્યા. એક સ્ત્રી, એકલી અને તે પણ પેટમાં એનું સંતાન લઈને ક્યાં ક્યાં રઝળી હશે? એના હિટલરમિજાજી ફાધરે શું કર્યું હશે? માધવન વિચારહીન નજરોથી ક્ષિતિજ નિહાળતો રહ્યો.. મધુ, હું ગુનેગાર છું તારો, ને કદાચ એટલે મોડે મોડે પણ કુદરતે સજા દંડસહિત વસૂલવા ધાર્યું લાગે છે…