કાગળની શોધ અંગે ત્રણ મત રહેલા છે. પ્રથમ મત એ કહે છે કે પ્રાચીન ઇજિપ્તવાસીઓએ ઇ.સ ૪૦૦૦ વર્ષ પૂર્વે કાગળ જેવા પદાર્થની શોધ કરી હતી. આ પદાર્થને પેપીરસ તરીકે ઓળખવામાં આવ્યો જે ગૂંથેલી સાદડી જેવો હતો. ઈતિહાસકારો કહે છે કે ઈજિપ્તવાસીઓ મધ્યપૂર્વેના દેશો પાસેથી અથવા અરેબિયાનાં દેશો પાસેથી ગૂંથવાની પ્રક્રિયા શીખ્યા હશે. વિદ્વાનોનું એક જૂથ માને છે કે આજ સાદડીને કાપડ સમાન અને તેથીયે વધુ પાતળી વણી લઇ તેને પપ્યિકા નામ અપાયું. “હીરાટીક” નામના બ્રિટિશ ગ્રંથમાં કહ્યું છે કે “એડવિન સ્મિથ” નામના સર્જને ઇ.સ ૧૬ મી સદી પૂર્વે પેપીરસનો ઉપયોગ કરી તેમાં માનવ શરીર, શરીરના વિવિધ ભાગો અને તબીબી સારવાર વિષે વર્ણન કરેલું હતું. કાગળનો બીજો ઇતિહાસ કહે છે કે પ્રાચીન ગ્રીક લોકો પ્રાણીઓની ચરબીમાંથી કાગળ જેવી ચટ્ટાઇઑ બનાવતાં, જ્યારે અમુક લોકોનું માનવું છે કે ગ્રીક લોકો પેપ્યરોઝમાંથી કાગળ બનાવી તેમાં પ્રાણીઓની સ્કીન લપેટતા હતાં. જ્યારે ત્રીજો મત કહે છે કે કાગળની શોધ ઇ.સ ૧૦૫ માં ચીનમાં થયેલી હતી. કાગળને અંગ્રેજીમાં કાગળને પેપર કહેવાય છે. આ પેપર શબ્દ ફ્રેંચ શબ્દ પેપીઅર પરથી પડેલ છે. યુરોપમાંથી પેપરને વિવિધ નામ તો મળેલા પરંતુ તેમ છતાંયે વિશ્વમાં કાગળની સૌ પ્રથમ મીલ શરૂ કરવાનો શ્રેય અરેબિક લોકોને જાય છે. (અરેબિક ઇતિહાસ સિવાય ખાસ જગ્યાએ પેપર ઉત્પાદન મિલનો ઉલ્લેખ થયો નથી, પણ આજની વાત અલગ છે.) રહી આપણી વાત તો….. આપણે ત્યાં તો છેક ૧૨ મી સદીમાં કાગળની શરૂઆત થઈ હતી. આ સમય દરમ્યાન બૌધ્ધ અને જૈન ધર્મનું અમુક લખાણ કાગળમાં લખવામાં આવ્યું હતું પરંતુ મોટા પ્રમાણમાં કાગળ ઉપલબ્ધ ન હોઇ કાગળનો ઉપયોગ લગભગ નહીંવત જેવો હતો. એ ૧૮ મી સદી બાદ જ્યારે અંગ્રેજો આપણાં દેશમાં આવ્યાં ત્યાર પછી કાગળનો ઉપયોગ વધુ થવા લાગ્યો.