અને એમના જીવનમાં એક પછી એક મોટા ફેરફારો થવા લાગ્યા. એમણે લખ્યું છે : ‘મારે મારું ચાલુ જીવન બદલવું જોઈએ તથા ઈશ્વરે મને જે કાંઈ બુદ્ધિ-શક્તિ આપી છે એ લઈને મારે ગામડાંના અજ્ઞાન, દુઃખી, પીડિત અને શોષિત લોકોની સેવામાં લાગી જવું જોઈએ, એ વાત મારા મનમાં પાકી થઈ ગઈ.’ એની સાથે સાથે કયા ગામડામાં જવું ? ક્યાં જવું ? ત્યાં જઈને શું કરવું ? કેમ જીવવું ? એ બધા પ્રશ્નો પણ સામે આવવા લાગ્યા. એમણે આ અંગે કાકાસાહેબ સાથે પત્ર-વ્યવહાર કર્યો અને એમનું માર્ગદર્શન માગ્યું. કાકાસાહેબે જવાબો આપ્યા. બબલભાઈએ ફરી પૂછ્યું, ફરી જવાબો મળ્યા. છેવટે છેલ્લા પત્રમાં કાકાસાહેબે એમને લખ્યું : ‘જો તારે ગામડાંની સેવા કરવી હોય, તો પહેલું મનમાં ત્રેવડી લેજે. કુટુંબના સ્વજનો, જ્ઞાતિજનો વગેરેનો વિચાર છોડીને સમાજસેવા કરવાનો દઢ નિશ્ચય કરીને મારી પાસે આવજે. તારું જીવન સાદું, સંયમી અને સ્વાશ્રયી હોવું જોઈએ. જો મનમાં મોજશોખના કે ભોગવિલાસના વિચારો તને સતાવતા હોય, તો સમાજસેવા કે ગ્રામસેવા કરવાના ઉચ્ચ આદર્શોની વાતોને બાજુએ મૂકી દેજે. એક સાથે બે ઘોડે ન ચડાય. આવા સમાજસેવા કરવાનો ભેખ લેનારા ઘણા જુવાનો મારે જોઈએ છે. અહીં આવી જા.’