ગળે શોષ પડ્યો. સખત તાપ પડતો હતો. બૉટલ કાઢી અને પાણી પીધું. થોડું પાણી બસસ્ટોપના પતરાની બેંચ પર ઢોળ્યું, થોડું રેલાયુંને પછી પાછળ પાછળ સુકાતું ગયું જાણે અહીં કોઈએ પાણી ઢોળ્યું જ નથી. મને એમાં ગમ્મત પડતી તે તપી ગયેલાં બેંચના પતરા પર પાણી ઢોળ્યા કરતી ને સુકાયેલા પાણીના પ્રવાહની નિશાનીઓ જોયા કરતી ને જૂની સુકાયેલી નિશાનીઓ શોધ્યા કરતી. રંગ ઊખડી ગયેલાં, અડકો ત્યાં પોપડીઓ ખરે એવાં ખખડેલ બસસ્ટોપના પતરામાંના કાણામાંથી ચળાઈને તડકો મારી પીઠને દઝાડતો હતો. બસસ્ટોપની સાવ બાજુમાં ઊભેલાં એકવડિયા ગુલમોર પર કેસરી ફૂલોના ગુચ્છે ગુચ્છા ફાલ્યા હતા. મને એ હંમેશા બહુ સુંદર લાગે, મારો ફેવરિટ કલર એટલે લાલકેસરી રંગોનું મિશ્રણ, ગુલમોર. ગુલમોરના ટેકે બસસ્ટોપ છે કે બસસ્ટોપના ટેકે ગુલમોર એ કહેવું મુશ્કેલ હતું ને હું હંમેશા એ વિચારતી ત્યાં જોયા કરતી. સડકના સામા છેડે પાંજરામાં પાંગરેલો ગરમાળો પીળી ઉદાસીમાં મને આ બધું આમ કરતી જોયા કરતો અને પવનની લહેરખીઓમાં હાલક ડોલક થયા કરતો. આટલા વર્ષોથી અહીં રહું છું પણ આ ગરમાળા પાસે ગઈ નથી. જોયો છે માત્ર દૂરથી. ક્યારેક સૂંડલોક પાંદડાની વચ્ચે શાંત તો ક્યારેક ઉનાળાઈ પીળી લહેરમાં સહેજ સહેજ હાલક ડોલક. ન તો મારી પાસે આવવાનો હતો ન તો હું ક્યારેક એની પાસે જવાની હતી. બસ એકબીજાને દૂરથી તાક્યા કરવાના હતા. વચ્ચે જે આ કાળી તપેલી ખાબડ ખૂબડ સડક છે એની મર્યાદા રાખી હતી અમે બંનેએ. હું અહીં ઊભી ઊભી જે કાંઈ કરું એ એને જોયા કરવાનું હતું ને એ જોયા કરે છે ચૂપચાપ. ને મારે રાહ જોયા સિવાય બીજું કોઈ કામ નહોતું કરવાનું.