જીવન જીવવાની કળા સૌને સુલભ નથી. જીવન જીવવું અને જીવી નાખવું એ બંનેમાં ભેદ છે. જીવન જીવવું એ કળા પણ છે, વિજ્ઞાન પણ છે અને શાસ્ત્ર પણ છે. કશું સભાનપણે કરવાનું નથી હોતું, પણ સહજપણે થતું આવે એમ જીવવું જોઈએ. ધરતીમાં બીજ વવાય છે અને ઝાડ ઊગે છે ત્યારે એ આપમેળે જ વિકસતાં હોય છે. એક ઝાડ બીજા ઝાડને ગાળ દઈને કહેતું નથી કે મારી ડાળ પર તો અનેક પંખીઓ ટહુકે છે. ઝાડનો વિકાસ સહજ અને શાંત છે. એમાં ડંફાસ નથી હોતી. જે જીવંત હોય છે એનો જ વિકાસ થાય છે. જે જીવંત હોય છે એની જ ગતિ હોય છે. જે નિશ્ચેતન હોય છે એને આપણે શબ કહીએ છીએ. ઝાડ વિકસે છે, પણ ઢળી પડેલું ઝાડ લાકડું થઈ જાય છે. લાકડું નિશ્ચેતન છે. મરણ પછી પણ ઝાડનું ફર્નિચરમાં રૂપાંતર થતું હોય છે. ફર્નિચર જીવંત નથી હોતું. જોકે, ખુરશી પર બેસનારો માણસ પોતે જીવંત છે. એની પ્રતીતિ આપવા માટે ડંફાસ મારતો હોય છે.