બધા એને મફત મુખવાસ કહીને જ સંબોધતાં. એનું અસલી નામ શું હશે એ તો ખુદ મફત જ કહી શકે પણ મફતને હવે એ અસલી નામ પ્રત્યે નફરત થઈ ગઈ છે. એના ગામના કોઈ વૃદ્ધ ક્યારેક રસ્તામાં મળી જાય અને પૂછે, ‘કાં મહેશ, કેમ છો ?’ તો હસીને જવાબમાં કહી દેતો, ‘વડીલ, મફત જ કહો ને ! આપણને એ નામ ઠીક ફાવી ગયું છે.’ આ મફત નામ ગામલોકોએ પાડ્યું હતું. જ્યારે એ અઢાર વીસ વરસનો હતો ત્યારે. એ પછી ચાળીસ વરસની ઉંમરે એની અટક-મુખવાસ – પણ લોકોએ પાડી હતી. શહેરની મુખ્ય બજારના એક ખૂણે પોતાની રેંકડી લઈને એ સરસ રીતે ગોઠવાઈ ગયો હતો. ધાણાદાળ, વરિયાળી, શેકેલા તલ, સુવા, અજમો, પકાવેલા આદુ, આમળાં, કચુકા ને જાતજાતના મુખવાસ અને સોપારી પોતાની રેંકડીમાં રાખતો. એના મુખવાસનો સ્વાદ, વાજબી ભાવ અને ઉત્તમ ગુણવત્તાને કારણે લોકોએ એના નામ પાછળ ‘મુખવાસ’ અટક લગાડી જ દીધી અને બજારમાં એ મફત મુખવાસને નામે પંકાઈ ગયો.