બેટા, ઘણીવાર તમે બધાએ મને પ્રશ્નો કર્યા છે. ખટપટિયા કે ચાલબાજ લોકોની સફ઼ળતાએ તમને હેરાન કર્યા છે ત્યારે મારા અકળાવનારા મૌનની શોધ તો આ પ્રદેશ માટેની હોતી હોય છે. હું ઉપેક્ષામાં સૌંદર્ય શોધી શકું તેટલી સ્વસ્થતા પ્રાપ્ત કરી લીધી છે. મેં અપેક્ષાઓનું સ્ટેશન છોડી દીધું હોય તેવી ગાડી પકડી છે એટલે મારા પ્રવાસનો આનંદ બધાને ન સમજાય તેવો રહેવાનો. પણ મારી મસ્તીને હું એવી ધારદાર બનાવી રહ્યો છું જેથી એને પસ્તીમાં વેચવી ન પડે. મને યાદ આવે છે એક દિવસ જ્યારે માહિતી વિભાગના મિત્રો વિભાગીય ચિંતન શિબિર માટે કોઇ સૂત્રની શોધમાં હતા, નૈસર્ગિક રીતે જ મને સુઝ્યું, “ સેવા એ જ સાધના, અક્ષરની આરાધના”. બસ, હવે તો આ અલખના ઓટલાની એંધાણી મળી ગઈ છે.