જીવન અને સંસારની શરૂઆતમાં આવી વૃત્તિથી ખાસ કોઈ વિક્ષેપ કે વાંધો આવતો નથી, પરંતુ જેમ જેમ જીવન જીવાતું જાય છે તેમ તેમ લોકો તે બધું અનુભવી ચુક્યા હોવાથી જીવનના કોઈ એક તબક્કે એ બધું જ સામે આવે છે અને આપણે ત્યારે એકય બાજુના રહેતા નથી. કેટલાક લોકો આપણી ઘેર આવવાનું ઓછું કરી નાખતાં હોય છે. આપણને તેનાં કારણની ખબર પડતી નથી. પરંતુ અંદર-અંદરથી પારાવાર દર્દ મહેસૂસ કરતાં રહીએ છીએ. મન ઉપર અજાણ્યો એક ભાર રહેતો હોય છે. પરીણામે બ્લડપ્રેશર કાયમ ઊંચુ જ રહે છે અને પાછલું જીવન ભાતભાતની દવાઓ ઉપર જીવવું પડે છે. સાવ એકાકી જીવન જીવતાં હોય તેવી સ્થિતિ નિર્માણ થવા લાગે છે. જો કોઈ જવાબદારી બાકી રહી ગઈ હોય તો તે નિભાવવામાં નાકે દમ આવી જાય છે. શરીર તો અશક્ત થયું જ હોય છે અને સાથે મનથી પણ નબળાં પડી જઈએ છીએ.