એકવાર તો ઘેર પાછા ફરતાં એના ઘર પાસે ગાડી ઊભી રાખી. લખુભાને મળી, ‘ફરી જરૂર આવીશું.’ કહી ઘેર આવ્યા. અઢી કલાકે કાગડોળે ઘરમાં હું અને ભાણીનાં સાસુ એના આવવાની રાહ જોતાં હતાં. લોહીના ઘણાં જ ડાઘા – ચહેરા ઉપર, સૂઝી ગયેલા હોઠ અને માખણ જેવી ચામડી પરના કાળા ડાઘ જોઈને મને થયું કે ‘મને તમ્મર જ જાણે આવી જશે.’. ઘરમાં એ.સી રૂમમાં સતત બરફ ઘસી અને અન્ય ટ્રીટમેન્ટ બાદ એકાદ મહિના બાદ સોહમભાઈ અને શર્વરી લખુભાને ઘેર ગયાં. પહેલાં તો ખૂબ વિચાર્યું કે ‘શું લઈ જઈશું ? કેવી ગિફ્ટ આપીશું ?’ પરંતુ શવરીએ સૂચવ્યું કે ‘દિવાળી પાસે આવે છે, આપણે રોકડા જ આપીએ તો ?’ સોહમ કહે : ‘પણ લેશે ખરા ?’ પરંતુ પછી તો રોકડા જ આપવાનો નિર્ણય કર્યો અને એ બન્ને જેવા લખુભાના ઘરમાં પ્રવેશે ત્યાં જ એક નાનકડો બાબો રમતો રમતો ત્યાં આવ્યો, લખુભાએ એમને કહ્યું : ‘જો બહેન, હું નહોતો કહેતો, તમે તો મારી દીકરી જેવડાં જ લાગો છો, એ તો ગામડે રહે છે, પણ એના આ બાબાને અહીં રાખી અમે ભણાવીએ છીએ.’