આમ જોઈએ તો ‘નવનીત સમર્પણ’ એક સંપૂર્ણ માસિક જેવું પ્રકાશન છે; એમાં ભિન્નરુચિને ભાવતો રસથાળ પીરસાય છે. આરંભમાં જ આપણી અધ્યાત્મસમૃદ્ધિ, રહસ્યમય તાત્વિક અનુભૂતિનું નિદર્શન હોય છે. તો અંત ભાગમાં આધુનિક વિજ્ઞાનની કોઈ વાત હોય છે. મૂળ વાલ્મીકિ રામાણયના હપ્તાવાર શ્લોકો એના અર્થ સાથે પ્રગટ થાય છે, શ્રી દિનકર જોશીની તથા શ્રી ધ્રુવ ભટ્ટ જેવા આધુનિક નવલકથાકારોની નવલકથા પણ હપ્તાવાર પ્રગટ થાય છે. કાવ્યવિભાગ તો ‘સમર્પણ’નો જ. તેનો દીપોત્સવી અંક તો ખરેખર જોવા જેવો હોય છે. એમાં આવતો ‘કાવ્યવિભાગ’તો જો એ જુદો કરી પ્રગટ કરીએ તો એક સારું સરખું સ્વતંત્ર વાર્ષિક ચયન થઈ શકે એવું પુનઃ પુનઃ વાચનક્ષમ પ્રકાશન બની શકે તેવું માતબર હોય છે. એમાં અખિલ ગુજરાતની સિદ્ધહસ્ત કલમો રજૂ થતી હોય છે. મારા જેવા કેટલાક વાચકો તો સૌપ્રથમ એ જ વિભાગ વાંચે છે ને વાગોળે છે. આ બધું ગંભીર ગણીએ તો હળવા હાસ્યરસની બે કોલમો અંત ભાગમાં આવે છે જે અંકને સમતોલ બનાવે છે. હું તો તરત જ છેલ્લું પાનું પ્રથમ વાંચું છું. ‘હાસ્યેન સમાપયેત.’ હા, હું હાસ્યથી સમાપન કરતો નથી, પ્રારંભ કરું છું. પ્રા. શરીફાબેન વીજળીવાળાના એસએમએસ પણ એવા જ રસ પીરસે છે. ‘શિશુમુખેથી’ વિભાગ તો વડીલોને ખૂબ વહાલો થઈ પડ્યો છે. ‘નવનીત’ના દીપોત્સવી અંકો પુસ્તકાલયોમા કાયમ સંભાળી રાખવા જેવા કીમતી નવડ્યા છે. તેનો નવલિકાવિભાગ પણ સંઘરી રાખવા જેવું વાચન પૂરું પાડે છે.