શરણાગતિની રાજ યોગમાં ભાગ્યે જ જગ્યા હોય છે, ઍમ પતંજલિએ તેમના યોગ સૂત્રમાં નોંધ્યું છે. રાજ યોગ ની શરુવાત થાય છે નૈતિક અંકુશો અને ધાર્મિક વિધિઓથી, ત્યાર બાદ એકાગ્રતા, ચિંતન અને ચિંતનના સઘન ઊંડાણનો સમાવેશ થાય છે. સમાધિ એ યોગનું ધ્યેય છે, ધ્યાન કરનાર અને ધ્યાનની વસ્તુ વચ્ચેની એકતા, અને ભગવાન તરફ આત્મસમર્પણ, જે ઇશ્વરને પ્રાપ્ત કરવાની ચાવી છે. પતંજલિ એને ઇશ્વર પરિધાન કહે છે, પાંચમો આવશ્યક નિરીક્ષણ (નિયમ), ઇશ્વરની અનંત પૂર્ણતા માટે આપણી મર્યાદિત આત્મ-ઓળખની શરણાગતિ, યોગ ઉપદેશોના સ્ત્રોત તરીકેની વાત કરે છે. આ શરણાગતિ એ ભગવાનની પૂર્ણતાની સ્વીકૃતિ છે અને તેના દ્વારા પ્રભાવિત થવા માટેની અમારી ઇચ્છા જ્યારે આપણે યોગ પથ પર પ્રગતિ કરીએ ત્યારે. આપણે યોગના આદિ (પહેલા) ગુરુની કૃપાથી, દૈવી આશીર્વાદ, શાણપણ અને આખરે ઍકતા અને સમાધિ મેળવીએ છીએ. ઇશ્વર પરિધાનના વિકાસ પહેલાં, યોગની પ્રગતિ સ્વ-કેન્દ્રિત છે. આપણને લાગે, હું મારા પ્રયત્નો અને અવલોષણ દ્વારા યોગિક પ્રગતિ કરી રહ્યો છું. ઇશ્વર પરિધાન આપણા પ્રયત્નોને વધારી ઈશ્વર પ્રત્યે વિશ્વાસ કરાવીને દૈવી કૃપા જેને સમાધી કહે છે તે તરફ લઈ જાય છે. સ્વામી હરિહરાનંદ અરન્યએ પતંજલીની વિચારસરણીનો અર્થઘટન કર્યો: ઈશ્વર પર મનન કરવાથી ઍક મુક્ત મનુષ્ય તરીકે, સામાન્ય રીતે મન પણ શાંત બની જાય છે અને તે કેન્દ્રિત રહે છે. આવી એકાગ્રતા દ્વારા પ્રાપ્ત થયેલા જ્ઞાનથી યોગિનની આધ્યાત્મિક જરૂરિયાતો પૂરી થાય છે. ચાલો શાળામાં કસોટી લેવા સાથે આની તુલના કરીએ. જો તમે ફક્ત જાતે અભ્યાસ કરી અને પરીક્ષા લેવા માંગતા હો, તો તમને B + મળશે. જો કે, પ્રામાણિક પણે ભગવાનના આશીર્વાદો મેળવી, તમે વધુ સારી રીતે કરો અને A કમાવો છો. બધા જટિલ ક્ષેત્રોમાં, કોઈ વ્યક્તિ ફક્ત તેના પોતાના પ્રયત્નોથી મર્યાદિત અંતર કાપી શકે છે. કોઈપણ શિસ્તને ખરેખર માસ્ટર કરવા માટે, યોગ્ય શિક્ષક અથવા કોચની જરૂર છે. રાજ યોગના તેના પૂર્વજ અને પહેલા ગુરુ, ઇશ્વર કરતા સારા શિક્ષક કોણ છે? પોતાના શિક્ષક તરીકે ઇશ્વરને લઈને ઇશ્વર પરિધાનનો અભ્યાસ કરવામાં આવે છે. મારા ગુરુએ ધ્યાનમાં ખૂબ આગળ વધેલા લોકો કેવી રીતે સ્વ-શરણાગતિનો વ્યવહાર કરે છે તેનું સુંદર વર્ણન કર્યું, જેઓ પરમેશ્વરની સંપૂર્ણ સ્થિતિ (શિ) અને દેવતાઓ સર્વવ્યાપી સભાનતા(વા) અનુભવે છે: જ્યારે વ્યક્તિગત સભાનતામાં હોય ત્યારે તેઑ કહે છે, શિવ ની ઈચ્છા પ્રમાણે બધું થશે, આ તેમની નવી અને સૌથી શુદ્ધ સાધના જે છેલ્લી દુન્વયી વ્યક્તિગતતા ને છોડી પોતાની અંદરના અમર્યાદિત શક્તિઓ ના સંગઠનમાં શરણાગતી કરાવે છે. આનું ઍક મંત્ર તરીકે રટણ કરે છે જ્યારે તે દુનિયામાં જે કઈ જુવે છે અને સાંભળે છે. પરંતુ જ્યારે આંખો અને કાન બંધ હોય ત્યારે ઈચ્છા ને પરિવર્તીત કરીને તેના બળ દ્વારા વા અને શિ અને શિ અને વા ની સમાધિમાં ભળી જાય છે, વાસ્તવિકતાને વ્યક્તિગતતા તરીકે અને વ્યક્તિગતતા ને વાસ્તવિકતા તરીકે અનુભવે છે. આમ આપણે જોયું, શરણાગતિ ત્રણ મુખ્ય યોગમાં હોય છે: ભક્તિ, કર્મ અને રાજ. ત્રણેય શાખાઓના સૌથી ઊંડા સિદ્ધાંતોને સમજવા માટે તેની ભૂમિકા કેન્દ્રસ્થાને છે. તે કદાચ એક વિપરીતતા છે કે આપણા અમર આત્માને પ્રાપ્ત કરવા માટે આપણે આપણા વ્યક્તિગત સ્વને છોડી દેવો પડે છે.