જે મેદાનમાં પ્રેક્ટિસ કરીને મોટી સંખ્યામાં ખેલાડીઓ રાષ્ટ્રીય-આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ રમી ચૂક્યા હોય તે મેદાન કેવું અદ્ભુત અને સુવિધાપૂર્ણ હશે તેવો ખ્યાલ દરેકને થઈ આવે, પરંતુ સ્થળ મુલાકાતમાં હકીકત કંઈક જુદી જ જણાઈ. સરખડીની આ શાળાના પ્રાંગણમાં વૉલીબૉલ રમવા માટે બે મેદાન છે. મેદાનને કોર્ડન કરવા તારની વાડનું ફેન્સિંગ કરવાને બદલે ગ્રીન નેટ (જાળી)થી કોર્ડન કરાયું છે. નેટ ઠેકઠેકાણેથી ફાટી ગઈ હોવાથી મોટાં ફાકાં પડી ગયાં છે, જેના લીધે પ્રેક્ટિસ વખતે બોલ અસંખ્ય વાર મેદાનની બહાર જતો રહે છે. આસપાસનાં ઝાડી-ઝાંખરાંમાં જવાને કારણે બોલમાં ઘણી વખત પંક્ચર પણ પડી જાય છે. આ ઉપરાંત પાકુ ફેન્સિંગ ન હોવાના અભાવે ગામનાં ઢોર-ઢાંખર પણ મેદાનમાં પ્રવેશી જાય છે અને મળમૂત્રથી મેદાન ગંદંુ કરી મૂકે છે. ખેલાડીઓ પ્રેક્ટિસ માટે આવે ત્યારે સૌ પ્રથમ ઢોર-ઢાંખરનાં મળમૂત્ર સાફ કરવાં પડે છે, ત્યારબાદ જ પ્રેક્ટિસ શરૃ થઈ શકે છે. માત્ર બે જ ગ્રાઉન્ડ હોવાને કારણે સમય સાચવીને પ્રેક્ટિસ કરવી પડે છે. ઘણી વખત ખેલાડીઓને પ્રેક્ટિસ માટે પૂરતો સમય પણ મળતો નથી. જોકે વૉલીબૉલ પ્રત્યેનો લગાવ અને સખત પરિશ્રમથી જ આ ગામના ખેલાડીઓ દેશ-દુનિયામાં કૌવત બતાવી ચૂક્યા છે.