કલ્યાણી ગાઢ નિંદરમાં હતી અને ઘંટડી વાગી. એને એવી તો ચીડ ચડી ! કાલે બપોરે પણ એ ભર ઊંઘમાં હતી અને આવી જ રીતે ઘંટડી વાગેલી. ઊઠીને જોયું તો તારવાળો. એના પતિના ગામેથી તાર હતો કે પિતાજી બહુ બીમાર છે. ત્યારે પણ એને એટલી ચીડ ચડેલી કે આ ખબર તુરત ફોનથી પતિને આપવાનો તેને ખ્યાલ ન રહ્યો. આમેય એના મનમાં ગુણવંતનાં માબાપ માટે અભાવો હતો જ. ગુણવંત સાંજે ઘરે આવ્યો ત્યારે એને ખોટું તો લાગ્યું, પણ એ કાંઈ બોલ્યો નહીં અને ઝટ ઝટ તૈયાર થઈ ખાધાપીધા વિના જ ગામ જવા નીકળી ગયો. કલ્યાણીએ ન પતિનું ગામ જોયેલું, ન પતિનાં માબાપ કે ન અન્ય કોઈ સગાંવહાલાં. એમનું પ્રેમલગ્ન હતું. ગુણવંતનાં માબાપનો સખત વિરોધ. નાત બહાર પરણાય જ શી રીતે ? કલ્યાણીને થતું, આ ગમાર માણસો હજી કયા જમાનામાં જીવે છે ! એમણે રજિસ્ટર્ડ મેરેજ કરી લીધેલાં. લગ્નને બે વરસ થયાં, દીકરો થયો, દરમ્યાન એ લોકો સાથે કશો સંપર્ક નહોતો રહ્યો. કલ્યાણી મુંબઈ જેવા શહેરમાં ઊછરેલી, ભણેલી. ગામડું કદી એણે જોયેલું નહીં અને જોવાની ઈચ્છાયે નહીં. જેમણે દુનિયા જોઈ નથી એવા ગમાર માણસો જ ત્યાં વસતા હશે !