તાનિયા કંપી ઊઠતી. મોતની આહટ સંભળાઈ શકતી હોત તો હું બંગલાના ઝાંપેથી એને કાઢી નાખું... પરંતુ મૃત્યુને કોણ પામી શક્યું છે? બીમારી, અકસ્માત જેવા કિસ્સામાં એની એંધાણી સાંપડે છે ખરી ક્યારેક, પણ એને ટાળી ક્યાં શકાય છે? આપણી નજર સમક્ષ જીવતો-જાગતો માનવી ક્ષણાર્ધમાં નિશ્ચેતન થઈ જાય એ કેવું! ઘડી પહેલાં સજીવ, ઘડી પછી નિર્જીવ. મહિમા આ બે ઘડીઓના સંધિકાળનો જને! દેહ ત્યાગનારાને ખોળિયામાંથી પ્રાણ છૂટા પડી રહ્યાની સૂધ રહેતી હશે ખરી? સાચે જ પાડા પર સવાર યમરાજ પ્રાણતત્વ હરવા આવતા હશે કે પછી માનવીને ધર્મભીરુ બનાવતી બાલિશ કલ્પનાઓ હશે આ બધી? મર્યા પછી શું થયું એ કહેવા કોઈ જીવતું થતું હોય તો!