ઝાકળ આપણને ઘણું બધું શીખવી જાય છે. દરેક ઝાકળનો અંત સૂર્યનો સામનો હોય છે, તે ક્યારેય સૂર્ય સામે લડી શકવાનું નથી, સૂર્યનાં કિરણો આવતાંની સાથે ઝાકળે ઊડી જવાનું હોય છે. આપણી જિંદગીમાં પણ જ્યારે મૃત્યુનો સૂરજ માથે ચડે છે ત્યારે જિંદગીએ આથમવું પડતું હોય છે ત્યારે જીવન ઝાકળ જેમ ઊડી જાય છે. દરેક માણસનું જીવન પુષ્પ પરનાં ઝાકળથી વધારે કંઈ જ નથી. તેમણે પોતાનું આ ઝાકળપણું નિભાવીને જિંદગી નામનાં ફૂલ પર કશુંક લખીને જવાનું છે. જાપાનમાં એક કહેવત છે, "જિંદગી તો માત્ર એક પેઢીની જ હોય છે પણ સારું કામ પેઢી દર પેઢી ચાલે છે." ઝાકળ ઘડીભર ટકીને પુષ્પને તાજગી આપી જાય છે. ફૂલ અને ઝાકળ પ્રતીક છે. પાયામાં તો જીવન છે. પ્રકૃતિ જ બધું શીખવી જતી હોય છે જો આપણે તેમાંથી શીખીએ તો. રાતનાં તોફાનમાં વૃક્ષનાં પીળાં પાંદડાંઓ તૂટીને નીચે ધરતી પર પડતાં હોય છે. ઝાકળ તો વહેલી પરોઢે તેના પર પણ ચમકતું હોય છે, ગુલાબનાં ફૂલ પર હોય તે જ રીતે. તેને મન ભેદ નથી સૂકાયેલાં ઝીર્ણ પાંદડાનો કે તાજા ગુલાબનો.