પાંત્રીસ વર્ષ પહેલાં દસ વર્ષનો એક કિશોર રાજકોટમાં રખડીને ભાવનગર મારે ઘેર રહેવા આવ્યો. એના મુખ પર તરવરાટ હતો, આંખોમાં બુદ્ધિની ચમક હતી, મગજમાં તોફાન ભર્યું હતું, હૃદયમાં ભાવના હતી. સ્વપ્નના તરંગો પર એ ઊડતો હતો. સુકલકડી શરીર નબળું હતું. જિંદગીમાં બાલ્યાવસ્થાનું પ્રકરણ પિતાને ત્યાં પૂરું કરીને કિશોરાવસ્થાનું પ્રકરણ મારે ત્યાં-ફુવાને ત્યાં શરૂ કરવા આવ્યો હતો. વજુ કોટકનું ઘડતર એ રીતે મારી પાસે શરૂ થયું, પણ એ કોઈનો ઘડ્યો ઘડાય એવો ન હતો. એણે જીવનના કડવા-મીઠા અનુભવો વડે આપબળે પોતાનું જીવન ઘડ્યું. તે મારી છાયામાં ઊછર્યો અને મેં તેને સંસ્કાર અને કેળવણી આપ્યાં એવો દાવો હું નથી કરતો.