પહેલો વરસાદ કવિઓ માટે ખુબ પ્રેરણાદાયક હોય એવું અમને કવિતાઓ વાંચીને પ્રતીત થાય છે. વરસાદ અને એમાંય ખાસ કરીને પહેલા વરસાદ પર કવિઓએ દે-ઠોક કાવ્યો લખ્યા છે. આમ છતાં અમુક કવિઓ નેવું ઈંચ વરસાદ પડ્યો હોય તોયે એ બે જણા કોરા રહી ગયા એવાં બખાળા કરતા ફરે છે. પણ કવિવરને જણાવવાનું કે તમે ત્રણ ત્રણ મહિના સુધી વરસાદ ચાલે છતાં ઘરકૂકડીની જેમ ઘરમાં ભરાઈ રહો અને પેલીને પણ બહાર ન નીકળવા દો તો પછી કોરાકટ જ રહેવાય ને ? વળી આ જ કવિ ગર્લ ફ્રેન્ડને વરસાદ ભીંજવે છે અને ગર્લ ફ્રેન્ડ કવિને ભીંજવે છે એવી વાતો કરે છે. વાત તો મઝા આવે એવી છે, પણ આ સિચ્યુએશન અમને તો કૈક એવી લાગે છે કે જેમાં કવિ પોતે ઓટલા ઉપર ખુરશી નાખીને બેઠા રહે અને પ્રેમિકાને બહાર વરસાદમાં મકાઈ ડોડો લેવા મોકલી આપી હોય, પછી પોતે ક્યાંથી પલળે ? આપણે તો એમ માનીએ કે જો વરસાદના આટલા ચટાકા હોય તો શરદી બરદીની ચિંતા કર્યા વગર બેઉ જણે પલળી લેવું જોઈએ. પણ ના, એક તો પોતે પલળવું નહિ, પેલીને ભીની કરવાની, અને ઉપરથી કવિતા ઝૂડવાની. આ ક્યાંનો ન્યાય ?