નીરાબહેન : ‘આમ જોવા જઈએ તો એનામાં એવી કોઈ ખાસિયત નહોતી, સિવાય કે એનો મધુરો, સુરીલો અવાજ. એ તદ્દન સાધારણ, દૂબળીપાતળી, ગરીબ સ્ત્રી હતી. જૂની પણ સ્વચ્છ સાડીમાં લપેટાયેલી, ખોળામાં નાના બાળકને બેસાડીને એના માટે બે ટંકનું ખાવાનું મેળવવાની મથામણ કરતી હતી. આવું દયનીય દશ્ય જોઈને મારું હૃદય ભરાઈ આવતું અને એના પ્રત્યે મારી અનુકંપા જાગી ઊઠતી. મને થતું મારી પાસે ઈશ્વરની કૃપાથી એણે આપેલું બધું છે – સારી આર્થિક સ્થિતિ, સારું સ્વાસ્થ્ય, પ્રેમાળ પતિ, અનેક શુભચિંતકો અને મારાં મા-બાપ, ભાઈબહેનો તરફથી મળતો અખૂટ પ્રેમ ! તોય કોઈ કોઈ વાર મારી ફરિયાદો ચાલુ જ રહેતી. માનવ સ્વભાવની વિચિત્રતા નહિ તો બીજું શું ? દાખલા તરીકે થોડા કલાક વીજળી ગુલ થઈ જાય તો અકળામણ થઈ આવે, મિજાજ બગડી જાય અને એ વખતે જો કમનસીબે કોઈ મારી સામે આવી ચડ્યું તો એનું આવી બનતું. નોકરબાઈ એક દિવસની રજા લે તો જાણે આભ તૂટી પડ્યું એવું લાગે. હવે હું શું કરીશ ? આખા ઘરનું કામ કેમ કરીને પહોંચી વળાશે ? માણસનો સ્વભાવ ખરેખર એક કોયડા જેવો છે. વૈજ્ઞાનિકોની બુદ્ધિથી આવિષ્કાર પામેલાં યંત્રોએ આપણને અનેક સુખસગવડો આપ્યાં છે, આપણી જિંદગીને જેમ જેમ સરળ અને આરામદાયક બનાવી છે તેમ તેમ આપણી સહનશીલતા ઘટતી જાય છે. આપણે ફક્ત આપણો પોતાનો જ વિચાર કરીએ છીએ, અને બીજાઓ પ્રત્યે નિષ્ઠુર અને અસહનશીલ થઈ જઈએ છીએ, ખાસ કરીને જે બિચારા ગરીબ હોય, અસહાય હોય અને ડગલે ને પગલે મુશ્કેલીઓ સામે ઝઝૂમતા હોય. અને દુનિયામાં આવા દીનદુખિયાંઓની સંખ્યા ઘણી વધારે છે. કદી કદી મને વિચાર આવતો કે ઈશ્વર નિર્મિત આ દુનિયામાં આટલી અસમાનતા શા માટે ? આટલો ભેદભાવ શા માટે ? આટલો અન્યાય શા માટે ? ક્યાંક માંદગી, ગરીબી, દુ:ખ અને કષ્ટ છે તો ક્યાંક ધનની રેલમછેલ, માન, અકરામ અને સુખ જ સુખ. મને ઘણી વાર પ્રશ્ન થતો કે જો આપણે બધાં એક જ ઈશ્વરનાં સંતાન છીએ તો આટલું બધું અંતર શા માટે ? શું ભગવાન બધાં બાળકોને એક સરખો પ્રેમ નથી કરતા ? એનો જવાબ પણ મને મારાં વાંચેલાં પુસ્તકોમાંથી મળી આવતો. હા, ભગવાન સૌને સરખો જ પ્રેમ કરે છે પણ દરેક વ્યક્તિ પોતાના પાછલા જન્મોનાં કર્મોનું ભાથું સાથે બાંધીને આવે છે અને દરેક આત્મા કોઈ એક ખાસ અનુભવ લેવા આ પૃથ્વી પર અલગ અલગ શરીર ધારણ કરે છે અને અનુભવ પૂરો થતાં શરીર છોડીને પરધામમાં સિધાવે છે.