આ ‘જરાક વાર’ ક્યારેક જરાક વારમાં પૂરી થઈ જતી, ક્યારેક ખાસ્સી લંબાઈ જતી. ડોળા ફાડીને અંધારામાં ફાંફા મારતો. એક કાળમેશ આકાર બાપના ખાટલામાં સમાઈ જતો. પછી ફાનસ ચેતાવાતું. વહાણમાં લોચવાઈ ગયેલી ગોદડી મા હરખી કરતી અને એને પડખે લઈ લેતી. એ માની છાતી એ બાઝી પડતો ત્યારે ખેરા જેવી થઈ ગયેલી માની કાયા ઊંડા શ્વાસ લેવા માંડતી અને બાપ ભીંત ભણી પડખું ફેરવી લેતો.