દરબાર દાદાખાચરનાં લગન આખા ગઢડાનો લગ્નોત્સવ બની રહ્યાં… તોરણના દિવસથી અગાઉ ત્રણ દિવસ જાન ગઢડાથી ભટ્ટવદર જવા રવાના થઇ… ટંકે ટંકે વિસામો કરે… ભોજન થાય. જોતરઢાળા થાય… અને રાત પડે ત્યાં મુકામ કરે… ત્રીજા દિવસની સવારે જાન ભટ્ટવદર પહોંચી… માફા, ડમણિયાં, મજુલી, સગિરામ, બળદગાડાં, ઘોડા, ઊંટ અને એક હાથી… પાંચસો જાનૈયા… સાધુ, સંતો, દરબારો, વેપારીઓ, બારોટ અને કવિઓ…! ચપટી જેવડા માંડ પાંચ ખોરડાના ગામ ભટ્ટવદરની પચ્ચાસ સાઠ માણસની વસતી પાંચસો જાનૈયાથી ઘેરાઇ ગઇ…પાદરના વડલે હાથી બાંધ્યો.. ચાકળા નખાયા. વાજિંત્રો વાગ્યાં… લગ્નગીતોની ઝંકોળ બોલી…માંડવેથી જાનૈયાઓ માટે કિઢયેલ દૂધનાં બોઘરાં આવ્યાં… અને સ્વાગત કરતા કરતા માંડવિયા ઝીણી નજરે જોવા લાગ્યા કે સ્વામીજી કહીને ગયા હતા કે પાણી અમે લેતા આવશું. તો ક્યાં છે પાણી? અડખે પડખે, આગળ પાછળ બધે જોઇ વળ્યા પણ ક્યાંય પાણીનો ટાંકો કે કોઠી કે પખાલ દેખાયાં નહીં!