મુંબઈની વ્યાવસાયિક રંગભૂમિ પર ભજવાનાં મોટા ભાગનાં નાટકો આજે જ્ઞાતિ મંડળો કે કપલ્સ ગ્રુપના પ્રાયોજિત પ્રયોગો પર વધુ નિર્ભર થાય છે. જેને લીધે કથાવસ્તુ અને ભજવણીનો વ્યાપ સીમિત થઈ રહ્યો છે. બીજી એક ખૂબ જ ચિંતાજનક બાબત એ છે કે ગુજરાતી ભાષાનો પ્રસાર ઘટી રહ્યો છે. અંગ્રેજી માધ્યમમાં ભણતાં યુવાનો ગુજરાતી નાટકોથી વિમુખ થઈ રહ્યા છે. જેના ફળસ્વરૂપે પ્રેક્ષકોની સંખ્યા સ્થગિત થઈ ગઈ છે. નાટક નિર્માતાઓને પણ ઘણીબધી મુશ્કેલીઓ નડે છે. ફુગાવાની સરખામણીમાં નાટકોની ‘કિંમત’ વધી નથી. થિયેટર અને જાહેરખબરોનાં મોંઘાદાટ દરો પ્રત્યેક પ્રયોગ પર બહુ મોટો બોજ લાદે છે. ટી.વી. સિરિયલોને કારણે રંગભૂમિ પરથી લેખકો, કલાકારો અને કસબીઓનું ધોવાણ થઈ રહ્યું છે. થિયેટરોની સંખ્યા વધવાને બદલે ઘટી રહી છે જેથી નાટ્યપ્રયોગોનું આયોજન કરવું કઠીન બની ગયું છે.