એ પછી તો સમયના અનેક વારાફેરા આવ્યા. ફરી નોકરીના સિલસિલામાં હું વર્ષો સુધી અમદાવાદની બહાર ફરતો રહ્યો, મહેશ દવેનો સાથ પણ છૂટ્યો, પણ વિનોદની પ્રીત મારાથી છૂટી નહિ. દર મહિને પંદર દિવસે પત્રાચાર થતો રહ્યો. અને અમદાવાદ આવવાનું થાય ત્યારે રવિવાર સવાર તો એને ત્યાં નક્કી જ. રતિલાલ બોરીસાગર અને નિરંજન ત્રિવેદી પણ મોટા ભાગે હોય જ. દોસ્તી ગાઢ થતી ગઈ, પણ તું તાના સબંધો તો હતા જ, પણ એમાં મધુરતા પણ ઉત્તરોત્તર વધુ ને વધુ ઘોળાતી ગઈ. હું એના લેખો વાંચીને એને જણાવું કે ના જણાવું, પણ એ મારી દરેક વાર્તા વાંચીને બિલકુલ પોતાને લાગ્યું હોય તેવો અભિપ્રાય આપતાં અચકાતો નહિ. ગમે તેવો વિપરીત અભિપ્રાય એ મને આપી શકતો અને એ હું જરા પણ દુભાયા વગર સાંભળી લેતો. મૂળભૂત રીતે એ મારી વાર્તાઓનો પ્રખર પ્રેમી એટલી તો હદ સુધી હતો કે પોતાનું વિશ્વપ્રસિદ્ધ રશિયન વાર્તાકાર ચેખોવ પરનું ચરિત્રપુસ્તક એણે મને મારા પ્રિય વાર્તાકારને લખીને અર્પણ કર્યું.