જ્ઞાન ને મેળવવા માટે શાસ્ત્રોના જ્ઞાનથી પણ મુક્ત થવુ પડે છે કારણકે  શાસ્ત્રોનુ જ્ઞાન પણ અહંકારને  પોષણ આપે છે,  આમ તમામ  પ્રકારના મનના  બંધનોથી માણસ  મુક્ત થાય છે, એટલે કે ગીતા જેને કહે છે ત્રીગુણાતીત અવસ્થા, મહાવીર કહે છે નિર્ગ્રંથ અવસ્થા, બુધ્ધ કહે છે, પ્રજ્ઞામા સ્થિર થવુ શબ્દો જુદા છે, મુળ શુન્ય થવુ છે, અમની થવુ છે,તૃષ્ણાથી મુક્ત થવુ છે, મન બુધ્ધી અને ઇંદ્રીયો અને તેના રસોથી  ઉપર ઉઠી સમાધીની ઉપરની  અવસ્થા પ્રજ્ઞામા સ્થિર થવુ છે, એજ જ્ઞાનની અવસ્થા છે,એનુ નામ જ જ્ઞાન છે,માણસે એટલુ સ્પષ્ટપણે જાણી લેવુ જરૂરી છે કે  આત્મા શાશ્વત છે, જ્યારે શરીર અનિત્ય છે, જ્યા સુધી શુન્ય થવાની શરત  જ પુરી ન કરો, અમની થાવ નહી સ્વભાવમા અને પોતાની જ પ્રજ્ઞામા સ્થિર થાવ નહી   ત્યા સુધી જ્ઞાન ક્યાથી ઉપલબ્ધ થાય ,માણસે જીવનમા કોઇપણનુ  માત્ર માનવાનુ નહી, પણ આત્મિક  વિવેક સાથે જાણવુ, સમજવુ  જરૂરી  છે,એટલે  જાણીને  આત્મિક સમજણથી  ચાલો આપણે આપણા જીવનમા પુરેપુરા વિવેકમા સ્થિર થઈને  જાણી  સમજીને વિવેક સાથેની સમજણથી શાંત ચિત્તે  ચાલવુ તેજ ધર્મનુ  આચરણ છે, અને આવા શુધ્ધ  ધર્મનુ  આચરણ જ જ્ઞાન સુધી પહોચાડે છે,એટલુ  સ્પષ્ટ સમજી  લેવુ જરુરી છે કે સત્ય અજ્ઞેય છે , અને અજ્ઞેય જ રહેવાનુ છે, તેની  વિશાળતાને  પામવા માટે જેટલા વિશાળ, અભય અને સંશય રહીત થઇ શકાય તેટલા સત્યને પામવાની લાયકાત માનવમા  ઉભી થાય છે.