પંખીઓની કિલકારીઓ, પાઇન-દેવાદારનાં આભને અડતાં ઊંચાં ઊંચાં વૃક્ષો અને પાશ્ચાદભૂમાં હિમાલયની ગિરિમાળાઓ વચ્ચે નાની-નાની કેડીઓ, અને એમાં સુસવાટા મારતા ઠંડા પવનની સામે ઝીંક ઝીલતાં અમે આગળ વધ્યાં. હવેનું ચઢાણ ચાલવા કરતાં ઘણું જ અઘરું હતું આથી મુશ્કેલી પડી રહી હતી અને થાક પણ લાગ્યો હતો. બપોર સુધી ચાલ્યા પછી એક જગ્યાએ અમે વિરામ લીધો અને બેઝ કેમ્પથી સાથે લાવેલું લંચ કર્ર્યું. અમારે ચોક્કસ સમય સુધીમાં પહેલા કેમ્પ જુડા કા તલાવ પહોંચવાનું હોવાથી આરામ કરવો શક્ય જ નહોતો. રસ્તામાં થોડા-થોડા અંતરે દેખાતો બરફ થાક ભુલાવી શકતો હતો. લગભગ 2-3 કલાકના ચઢાણ પછી અમે જુડા કા તલાવ પહોંચી ગયાં અને પહોંચતાં જ અમારો થાક દૂર થઈ ગયો, પહાડોની વચ્ચે આવેલાં ખુલ્લાં મેદાન, જ્યાં નજર કરો ત્યાં બરફ જ બરફ અને એની વચ્ચે લગાવેલા ટેન્ટ, આ બધું ખૂબ જ રોમાંચક હતું. અમને ગરમ ગરમ ટોમેટો સૂપ સાથે ઉષ્માભર્ર્યું સ્વાગત મળ્યું. બરફને જોઈને જે ઇચ્છાઓ અમે આખા રસ્તે દબાવી રાખી હતી એ પૂરી કરવાનો અમને પૂરતો સમય મળી ગયો. વોટરપ્રૂફ જેકેટ, ટ્રેક-પેન્ટ અને ગ્લવ્ઝ પહેરીને સેના તૈયાર હતી. બરફ એવી વસ્તુ છે કે જે ભલભલાને બાળક બનાવી દે એમ બધા પણ બરફમાં ખૂબ જ રમ્યાં, જેમ કે બરફના ગોળા બનાવી એક-બીજાને મારવા, સ્નો-મેન બનાવવા, બરફમાં આળોટવું, કૂદકા ને ભૂસકા મારવા વગેરે વગેરે. આ દરેક મસ્તી, મજાક અને તોફાનોને અમે કચકડે કંડારી લીધાં, આ એ જ યાદો હતી કે જેને જોઈને અમે આ એક-એક ક્ષણ ફરી જીવવાનાં હતાં. સાંકરી છોડતાં જ અમે ઇલેક્ટ્રિસિટીને આવજો કહી દીધું હતું એટલે કુદરતી પ્રકાશમાં જ કામ ચલાવવાનું હતું, આથી અંધારું થાય એ પહેલાં લગભગ 6.30 વાગ્યે અમે ડિનર કરી લીધું, સાત વાગ્યા સુધીમાં તો જાણે રાતના 10 વાગ્યા હોય એવું લાગવા લાગ્યું. તાપમાન -12 સુધી પહોંચી ગયું હતું અને અમને કેમ્પ લીડરે કહ્યું કે જેમ-જેમ રાત વધતી જશે એમ ઠંડી પણ વધશે. આટલા વહેલા ડિનર તો કરી લીધું, પણ આટલી વહેલી ઊંઘ તો કઈ રીતે આવે? આથી કેમ્પ લીડરની પરમિશન લઈ ગ્રુપના દરેક સભ્યો અમારા ટેન્ટમાં એકઠા થયા. અને વાતોનો દોર શરૂ થયો, કોઈએ પોતાના અનુભવનો પટારો ખોલ્યો, તો કોઈએ અલક-મલકની વાતો જણાવી અને હા, ટાઢા પહોરનાં ગપ્પાં મારવાવાળાઓની પણ કમી નહોતી. અમારી વાતો અને અવાજમાં વધુ જોર ત્યારે આવ્યું જ્યારે રાતની કડકડતી ઠંડીમાં અમને ગરમ-ગરમ બોર્નવિટા મળ્યું. દૂધ ન ભાવે, બોર્નવિટા ન ભાવે એવાં નખરાં કરનારાઓ પણ ચૂપચાપ ગટગટાવી ગયા. આ જ બધી મસ્તી, મજાક વચ્ચે જ ગ્રુપમાંથી એક વ્યક્તિ ટેન્ટ બહાર ગઈ અને કહ્યું કે બધાં જલદી બહાર આવો. અમે ચોંક્યા, શું થયું હશે? બહાર નીકળતાં જ કંપારી છૂટી ગઈ, હાડ થિજાવી દે એટલી ઠંડી હતી. કંઈ સમજીએ એ પહેલાં જ એમણે અમને ઉપર જોવા કહ્યું. ઉપર જોતાં જ જાણે ઠંડી પણ એક ધબકારો ચૂકી ગઈ. આખું આકાશ હજારો ને લાખો તારલાઓથી ઝગમગી રહ્યું હતું. એવું લાગી રહ્યું કે પૃથ્વીથી અંતરિક્ષનું અંતર જાણે ઘટી ગયું હોય અને અમે એનાં સાક્ષી બન્યાં હોઈએ. આંખો પૂરા આકાશને મન ભરીને પીવા માગતી હતી અને હાથ લાંબો કરી તારાઓને મુઠ્ઠીમાં ભરી પોતાના કરી લેવાની સ્વાર્થી ઇચ્છાઓ પણ જાગૃત થઈ રહી હતી. પોલ્યુશન અને કોન્ક્રીટનાં જંગલો સાથે અબોલા લીધેલા તારલાઓ અહીં મન મૂકીને હાસ્ય વેરી રહ્યા હતા.