ગેરહાજરીમાં પણ હાજરી વર્તાય એ જ સાચી હયાતી છે. સંબંધ ગમે તે હોય દરેકને પોતાની રીતે ખીલવાની મોકળાશ આપવી જોઈએ. એક પતિ-પત્નીની આ વાત છે. પત્ની હાઉસવાઇફ હતી. પતિ દરરોજ એને નાનું-મોટું કામ આપે. આજે બેન્ક જઈને આટલું કરી આવજે ને. બહાર જઈને આ વ્યવહાર પૂરો કરી આવજે ને. એક દિવસ પત્નીએ કહ્યું, તું તારાં કામ મારી માથે નાખી દે છે. તારી પાસે તો ઓફિસમાં માણસો પણ છે, એમને સોંપી દેને! બધું શા માટે મારા પર છોડે છે? તને એમ નથી થતું કે મારી વાઇફ હેરાન થાય છે? પતિએ આ વાત સાંભળીને તેને બાજુમાં બેસાડીને શાંતિથી કહ્યું, હા મને એવું નથી થતું કે તું હેરાન થાય છે. હું નથી ઇચ્છતો કે તારી હાલત પણ મારી મા જેવી થાય. તેણે માંડીને વાત કરી. મારા ડેડી બહુ ઊંચી પોસ્ટ પર જોબ કરતા હતા. તેમની પાસે માણસોની મોટી ફોજ હતી. મારાં મમ્મીને એ કંઈ જ કરવા દેતા ન હતા. બધું જ એમના માટે હાજર રહેતું. મમ્મીને કોઈ તકલીફ ન પડવી જોઈએ એવું એ ઇચ્છતા હતા. અચાનક મારા ડેડીને એક્સિડન્ટ થયો. તેમનું અવસાન થયું. મમ્મી સાવ એકલી થઈ ગઈ. એને કંઈ જ ખબર પડતી ન હતી. કોઈ કામ માટે એને ફોર્મ ભરતા પણ આવડતું નહીં. બેન્કના ઓનલાઇન પાસવર્ડની પણ એને ખબર ન હતી. એક વખત એ એવું બોલી ગઈ કે, તારા ડેડીએ મને કંઈ કરવા જ ન દીધું, કંઈ શિખવાડ્યું જ નહીં. મમ્મી સાવ લાચાર જેવી થઈ હતી. મારે એવું થવા નથી દેવું. પ્રેમ તમને લાચાર ન બનાવવો જોઈએ. કેર પણ જેટલી કરવાની હોય એટલી જ કરવી જોઈએ. ઓવર પ્રોટેક્શન કે ઓવર પેમ્પરિંગ માણસને પરાધીન બનાવી દેતા હોય છે. પરાધીન બનાવવા કરતાં સ્વાધીન બનાવવું વધુ જરૂરી છે.