(૪) વળી પાછા, રાજા પૂછે, (સૂર્ય પણ અસ્ત, ચંદ્ર પણ અસ્ત, ને દીવો પણ ન હોય, ત્યાં એની જ્યોતિ (એટલે કે પથદર્શક) કોણ બને છે? એને ઉત્તર મળે છે, ‘હે રાજા, વાણી એની જ્યોતિ બને છે, કેમકે, એ વાણીના પ્રકાશ (અર્થાત્ એની પ્રેરણા) માં ઉઠે છે, બજાર જાય છે, ને કામકાજ પતાવીને પાછો ફરે છે, અને વાણી એનાથી, તથા કામકાજથી અલગ, અસંગ રહે છે. જુઓ કે જ્યાં પોતાનો હાથ પણ ન દેખાય એવી અંધારી રાતમાં, જ્યાં એ શબ્દ સાંભળે છે, એ તરફ એ બરોબર ચાલ્યો જાય છે. રાજા કહે, ‘ખરી વાત’.