પ્રથંમ, રશાબંધનના કાવ્ય બાદ, નિતાબેનના પ્રતિભાવથી મારૂં મન વિચારોમાં ડુબી ગયું. એમણે લખ્યું હતું કે…”આવી રીતે ભાઈ બનવાથી ભાઈ નહી થવાય ‘……અને એક પ્રશ્રરૂપે લખ્યું…..’સમય સમય પર પૂછ્યા કરીને મારા જેવી બેનને સંભાળી શકશો ? ‘…આ શબ્દો મારા હ્રદયના ઊંડાણે પહોંચી ગયા.’પણ, હું કોનો ભાઈ ? ” એ પ્રથંમ સવાલ.મારા માતાપિતાને પ્રથંમ પુત્રરૂપે મારા મોટાભાઈ અને ત્યારબાદ બે બેનો અને એ ભાઈઓનું અકાળ બાળ-અવસ્થામાં અવસાન…અને ૧૭-૧૮ વર્ષો બાદ મારો જન્મ…..તો, હકિકતે મારા ભાગ્યમાં કોઈ સગી બેન નહી. આવા સત્યને યાદ કરતા હું નિરાશા તરફ ના હતો કારણ કે મારા જન્મ સમયે ફળિયાના એક કુટુંબે જાણે પ્રભુ પાસે લઈ ભિક્ષારૂપે મારી માતાને આપ્યો..જે થકી એ મારી દેવીમાતા બની અને એમની દિકરી એ મારી બેન થઈ…..હું નાનો હતો ત્યારથી એ બેન તરફથી રક્ષા આવતી ત્યારે એ બાંધી જે આનંદ અનુભવતો તેને શબ્દોમાં કેમ કહી શકું ? આથી, નિતાબેનના શબ્દો વાંચી હું ફરી ફરી પોતાને ફરી સમજવા માંગતો હતો….ત્યારે મારી જ કાવ્ય રચનાને યાદ કરી જે જે લખ્યું તેનું યાદ કરી એ નિર્ણય પર આવ્યો કે જે મેં લખ્યું હતું તે મારા હ્રદયના ઉંડાણમાંથી હતું ” જે કોઈ મને એક ભાઈરૂપે નિહાળે તેઓ સૌ માટે હું ખરેખર ભાઈ જ છું..એ જ પરમ સત્ય છે ! ”