દોડતો રહે છે. જ્યારે (વિવેકથી યુક્ત) બુદ્ધિ એને ખંખેરી નાખીને ધમકાવે છે. કે (અરે મૂર્ખ) આ સુખભાવ એ ભોગવટાનો નહિ, પણ અંદર વિરાજતા આત્માનો છે. કેમકે, જો વિષયના ભોગમાં જ આનંદ હોય, તો, વૈરાગ્યવાન પુરૂષને તથા હ્રદયના રોગવાળા પુરૂષને પણ એમાં સુખ લાગવું જોઈએ, પણ નથી લાગતું. આ પ્રકારની ધમકી-ચેતવણીથી, અહંકાર પણ ખરી હકિકત જાણીને, વિષયભોગ માટેની પોતાની લાલસા ઓછી કરી નાંખે છે. ને પોતાના બુદ્ધિરૂપી સેક્રેટરીને ઈશારો, પોતા અંતરાત્મામાં લાગી જાય છે, ત્યારે, એ બુદ્ધિ, એના દેહના અભિમાનનું રૂપાન્તર કરીને, તત્કાળ એને આત્માભિમાનમાં જોડી દે છે. ( કે ‘હું આ દેહ નહિ, પરંતુ આનંદમય સાક્ષી આત્મા જ છું.) અને આવું પણ ત્યારે જ થાય ચે, કે જ્યારે એ કામકાજથી છૂટ્ટી મેળવીને કાંતમાં ધ્યાન કરે છે. પછી તો, દેહનું અભિમાન પણ, આત્મા અહંકારના ખાસ આનંદમાં જોડાઈ જઈ, તદ્રૂપ થઈ જઈને, સુખ-સમાધિમાં તાળી લગાવી દે છે, અને એ જ છે જીવાત્માનો પરમ આનંદ.