સાંજના સાત વાગ્યા. એકાદ જિંદગી જીવી લીધી હોય એવું લાગ્યું. જાણે કે સમય થંભી ગયો હતો અથવા ક્ષણો જાણે કે બ્રહ્માની થઈ ગઈ હતી. આપણા હજારો કલાકો એટલે બ્રહ્માની એક ક્ષણ. હું કદાચ બીજા યુગમાં બીજી જિંદગી જીવી રહ્યો હતો. વિચાર આવતો હતો કે આ બધું મને જ થઈ રહ્યું છે. એક સ્વપ્ન જેવું લાગતું હતું. પરિસ્થિતિ પર મારો કોઈ કાબૂ ન હતો. મારું શરીર, જ્ઞાનતંતુઓ અને મગજ મારા નિયંત્રણમાં ન હતાં. કંઈ પણ થાય એટલે મારે ફરિયાદ કરવી પડતી. મારો જમણો પગ સ્થિર હતો. એક લાકડાના ટુકડા જેવો થઈ ગયો હતો. ઊંઘમાંથી જાગ્યો ત્યારે એક નવી મુસીબત આવી હતી. સિસ્ટર અંદર આવી. મને કહે : ‘સર, તમને બે કલાકથી પેશાબ થયો નથી.’ મને તો ખબર પડે નહીં. કારણ કે કેથેટર નાખેલું હતું અને હું ઊંઘમાં હતો. હું ચમક્યો. બે કલાકથી યુરિન બંધ એટલે મારી બંને કિડની કામ કરતી બંધ થઈ હતી. એક કન્ડિશન છે જેને અમે એટીએન (ATN) કહીએ છીએ. ટીવીની ચેનલ નહીં ! એકયુટ ટ્યૂબલર નેક્રોસિસ. જેમાં કિડની પર એકાએક તણાવ આવી જાય અને કામ કરતી બંધ થઈ જાય. મારા કિસ્સામાં આવું બન્યું હતું. જો આ પરિસ્થિતિ વધુ વખત રહે તો ડાયાલિસીસ અને બીજું એક ગંભીર ચક્કર શરૂ થાય.