અંબિકાના હૈયાના ભવો આસમાને ચઢી રહ્યા હતા. તે અવસરે પાડોશમાં રહેલી સ્ત્રી મુનિદાનના દ્રવ્યને નિહાળી ઈર્ષ્યાથી સળગી ઉઠી. પોતાનું મોં વાંકુ કરી વિકૃત કરાયેલા ચહેરાવાળી સાક્ષાત્ રાક્ષસી હોય તેમ પોતાના ઘરમાંથી બહાર આવી. આજુબાજુના સઘળા પડોશીની વચ્ચે અંબિકાને ઠપકો આપવા લાગી, “હે સ્વચ્છંદચારિણી વહુ! તને ધિક્કાર થાઓ! આજે શ્રાધ્ધના દિવસે હજુતો પિતૃજનને પિંડદાન કર્યું નથી, દેવતાઓને પીંડ ધર્યા નથી, અને બ્રાહ્મણોને હજુ જમાડ્યા પણ નથી તેની પહેલા મુંડીયાઓને દાન આપીને તે તો સર્વ ભોજનને એંઠું કરી નાખ્યું.! આ તારી સાસુ ઘરમાં નથી તેથી તું આવું સ્વેચ્છાચારી વર્તન કરે છે? વૈશ્યકુળને યોગ્ય તારું આ આચરણ નથી. અંબિકાની સાસુને બોલાવી મોટેમોટેથી મીઠું – મરચું ભભરાવી અંબિકાએ મુનિને કરેલા દાનની વાત કહેવા લાગી. તેની સાસુ પણ ક્રોધાંધ બનીને અંબિકા ઉપર ફિટકાર વરસાવવા લાગી. અરે રે હીં કુલીન, દુષ્ટચારિણી! મારા જીવતેજીવ આ સ્વચ્છંદ વર્તન કેમ કર્યું? હું જીવતી છું છતાં તને આ દાન આપવાની સત્તા કોણે આપી? તે અવસરે અમ્બીકાનો પતિ સોમભટ્ટ પણ બ્રાહ્મણોને બોલાવીને સ્વગૃહે આવ્યો, ત્યારે તે પણ માતા અને પાડોશના વચનોથી ખૂબ જ રોષે ભરાયેલો અંબિકાની ઉપર તિરસ્કારની ઝડી વરસાવવા લાગ્યો. સૌના આવા કઠોર વચનોને સાંભળી મનથી અત્યંત દુઃખી થયેલી અંબિકા મૌનપૂર્વક પોતાના બે પુત્રને લઈને ઘરનો ત્યાગ કરી ચાલી નીકળી.