જોયું ને ! તારા વિયોગમાં હું કવિતા કરતો થઈ ગયો ! પરમકૃપાળુ પરમાત્માની અસીમ કૃપા ઉતરે, ને આ વિયોગ જો લંબાય, તો હું જરૂર એક મહાન હાસ્યકવિ થઈ શકું ! જોઈએ હવે, ગુજરાતી સાહિત્યને તું એક હાસ્યકવિની ભેટ ધરે છે કે કેમ ! મારા સુખમાં ભાગ પડાવનાર અને દુઃખમાં મારી દાઢ દબાવનાર ઓ વક્રદષ્ટિ વિકરાળમુખી ! જેમ કોઈ ભાઈને એક ધરમની બહેન ને બીજી સગી બહેન હોય છે તેમ મારે શું એક ધરમપત્ની ને બીજી કરમપત્ની ન હોઈ શકે ? અરે, અરે, ઊભી રહે. કાગળ ફાડતી નહીં; જરા સાંભળ તો ખરી ! આ તો ગઈ કાલે આવું કોઈક બોલતું હતું તે મેં ઉતાર્યું છે. પણ ગુજરાતી કાચું એટલે પેલા ‘ઈન્વર્ટેડ કોમાઝ’ એટલે કે ‘અવતરણ ચિન્હો’ ચીતરવાના રહી ગયા છે ! બાકી તારા માટે કંઈ હું આવાં પ્રશ્નો ને સંબોધનો વાપરું ? તું તો મારા સાસુની લાડકડી ને સાળાની બહેનડી ! હું શું નથી જાણતો કે કાણાને કાણો ન કહેવાય ? માટે જો, મારી આડીઅવળી ફિકર કરીને અહીં દોડી ના આવતી. આ તો તું મારી પ્રત્યક્ષ નથી ને એટલે હું આ પત્ર નિર્ભયતાથી લખી શક્યો છું. ને એ બદલ હું દિલગીર પણ છું. મારી ભવોભવની ભાર્યા, તને જો કોઈ વાતનું આ પત્રના કારણે ખોટું લાગ્યું હોય, જો કોઈ વાતની રીસ ચડી હોય, કે કોઈ વાત પર ગુસ્સો આવ્યો હોય, તો જા ! એવી પ્રત્યેક વાત માટેનું એક એક અઠવાડિયું ગણીને એટલું તું ત્યાં વધારે રોકાઈ જજે, તને મારા સમ છે ! તું તારે રોજેરોજ માલમલીદાં ખાજે, તાજીમાજી થાજે, જાડીપાડી થાજે (પાતળી પાડી જેવી તો તું છું જ, હવે જાડીપાડી !)…. ને પછીય જો આ ધણી યાદ ન આવે તો આ દુનિયાનો જે ધણી છે એના ભજનિયાં ગાજે !