મારા પગ સડસડાટ સીડી ચઢવા લાગ્યા. લાકડાના કઠેડાનો ટેકો લઈ આરસના એ ઠંડા પગથિયાં પર હું પગ મૂકી ઊર્ધ્વારોહણ કરવા લાગ્યો. જો કે આજે તો આ પગથિયાં પણ ગરમ લાગે છે, ખબર નહીં આ બેચીની શાની છે ! રૂમમાં પ્રવેશી ‘સ્લીપવેલ’ના એ સરસ આરામદાયક ગાદલા પર હું આડો પડું છું. આંખો બંધ કરીને ઊંઘવાની કોશિશ કરું છું પણ પાછો નિષ્ફળ નીવડું છું. ત્યાં જ અચાનક મારા મનમાં એક વિચાર ઝબકે છે કે લાવને સમય છે તો માળિયું ફંફોળું. જુની વસ્તુઓ જોવા તરત નાનકડી ટિપોઈ પર ઊભો રહી માળિયાનું કબાટ ખોલું છું. નજર સામે એક પતરાની પેટી દેખાણી. કાટથી અડધી કાળી થઈ ગઈ હતી. એકાએક નજર તેની બાજુમાં મૂકેલી ચમકારા મારતી નવી નક્કોર એક બીજી પતરાની પેટી પર પડી. યાદ આવ્યું કે જ્યારે પાંચમા ધોરણમાં પહેલી વાર હોસ્ટેલમાં જવા માટે નક્કી કરવામાં આવ્યું ત્યારે પપ્પા હોંશથી મારા માટે આ પેટી લઈ આવ્યા હતા ને ત્યારે હું તેને પટારો કહેતો.પપ્પાએ સરસ મજાના ‘ઓઈલપેન્ટ’ વડે એના પર મારું નામ મરોડદાર અક્ષરોમાં લખી આપેલું…. – બધું જ યાદ આવીને જાણે નજરો સામે છવાઈ ગયું. વળી, આમતેમ નજર નાખતાં સામે કાટ ખાઈ ગયેલું તાળું દેખાયું અને તેની સાથે દોરીથી બાંધેલી એની ચાવી પણ હતી. અજાણતા જ આંગળીઓમાં ચાવી પકડાઈ ગઈ. તાળામાં પરોવતા જ એક ઝાટકે તાળું ખૂલી ગયું. નવાઈ લાગી કે આટલું જૂનું તાળું આટલું જલદી કેવી રીતે ખૂલી ગયું !