બે ક્ષણ માટે માધાને તમ્મર આવી ગયા. પાછળ ઉભેલ રતલી ઝૂંપડાના દરવાજા ને મજબૂત પકડીને ડુસકું ભરતી ત્યાં જ બેસી પડી. પણ બીજી જ ક્ષણે એ સમજુ સ્ત્રીએ પોતાની જાતને સંભાળી. માધો જાણે આજે નાનું બાળક હોય તેમ ઝૂંપડાના દરવાજાની વચ્ચે, ગઈકાલના આસોપાલવની નીચે બેઠેલી રતલીના ખોળામા મોં રાખીને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો.