‘ઘરનું માણસ !’ વસંતરાયે રજાઈ માથા સુધી ખેંચી અને આંખો બંધ કરી ગયા. તેમની ચમકતી આંખોની લિપિ કોઈ ઉકેલી લે તો ? પડ્યાં-પડ્યાં સગાસ્નેહીઓનાં મંતવ્ય મૌન બની સાંભળી રહ્યા. કશું બોલી શકાય એવું હતું જ ક્યાં ? મુઠ્ઠી બંધ રહે એમાં જ તેમની શોભા. ઘરમાં વિધિઓની પરંપરા ચાલી રહી હતી. ગીતાપાઠ ગરુડપુરાણ વંચાતાં હતાં. ધૂપ, દીપ અને સુખડના હારથી વિલાસબહેન મહેકી રહ્યાં હતાં. મર્યા પછી મહેકી શક્યાં ખરાં ! વસંતરાયે જોરથી માથું ધુણાવ્યું. મૃત વ્યક્તિ વિશે ખરાબ બોલાય નહીં, ખરાબ વિચારાય નહીં. ગાંધીજીના પેલા ત્રણ વાંદરાની વાત બિલકુલ સાચી રીતે તો ફક્ત મૃત વ્યક્તિને જ લાગુ પડતી હશે.