તે ખરેખર નિરાશાજનક બાબત છે કે રાષ્ટ્રીય અર્થતંત્રના સંચાલનમાં જાહેર નીતિઓના ફિસ્કલ(રાજકોષીય) અને મોનેટરી(નાણાકીય) એમ બે બળવાન સાધનોને ઉદાર આર્થિક માળખાની સાંકડી ગલીમાં દબોચી દેવામાં આવ્યા છે, જે તેમને ઉંચા વિકાસના બહોળા ઉદ્દેશ્યો પુરા કરતા, વધુ રોજગારીની તકો પુરી પાડતા અને સામાજિક અસમાનતા ઘટાડતાં અટકાવે છે. રાજકોષીય એકીકરણનો માર્ગ સામાજિક ક્ષેત્રો માટે જાહેર ભંડોળની અપૂરતી ફાળવણી તરફ દોરી જાય છે, જ્યાં ભારતની પ્રગતિ ઘણા નબળા દેશો કરતાય પાછળ છે. આવી ઘટનાઓએ સિસ્ટમમાં અસમાનતાઓની ખાઈને વધુ પહોળી કરી છે.