પછી તો દલાને ફાવી ગયું. વાડીને પૂછવાનું. વાડી વતી પોતે જ જવાબ આપવાનો. ને ગાંસડી ભરીભરીને રીંગણાં ઘરભેગાં કરવાનાં. રીંગણાં આમ ઊપડી જવા માંડ્યાં. એટલે વશરામ ભૂવાને ખ્યાલ આવી ગયો કે પોતે વાડીમાં ન હોય ત્યારે કોક રીંગણાં ઉપાડી જતું લાગે છે. એટલે એ રોજ સવાર, બપોર, સાંજ સંતાઈને ઊભો રહેવા લાગ્યો. બે-ચાર દિવસ ગયા અને એક દિવસ એણે દલાને વાડીમાં દાખલ થતો જોયો. વશરામને થયું, ‘અરે ! આ તો દલો !’ વશરામ છાનોમાનો તાલ જોવા લાગ્યો. દલો અંદર આવ્યો. વાડીને બે-ચાર રીંગણાં લેવા અંગે પૂછ્યું, વાડી વતી એણે જ જવાબ આપીને દસ-બાર રીંગણાં લેવાની રજા આપી. પછી રીંગણાં ઉતારીને દલાએ જેવી રીંગણાંની ફાંટ ભરી કે વશરામે એને ‘રેડહેન્ડેડ’ પકડ્યો. દલાને બોચીએથી ઝાલી વશરામે પૂછ્યું, ‘તારા બાપનાં રીંગણાં છે ?’ દલો તો શિયાવિયા થઈ ગયો અને બોલ્યો, ‘મેં એમ ને એમ નથી લીધાં, વાડીને પૂછીને લીધાં છે.’ દલાની ધૃષ્ટતાથી વશરામના ગુસ્સાનો પાર ન રહ્યો. એ દલાને ઘસડીને વાડીના કૂવા પાસે લઈ આવ્યો, અને પછી કૂવાને ઉદ્દેશીને વશરામ બોલ્યો, ‘કૂવા રે, ભાઈ કૂવા !’ પછી કૂવા વતી વશરામે જ જવાબ દીધો, ‘શું કહો છો, વશરામ ભૂવા !’ આ સાંભળી દલાના મોતિયા મરી ગયા, ‘આ વશરામ ભૂવો આજ નહિ છોડે.’ વશરામે પાછું કૂવાને પૂછ્યું, ‘ડૂબકાં ખવરાવું બે-ચાર ?’ અને પછી કૂવા વતી પોતે જ જવાબ દીધો, ‘ખવરાવો ને, દસ-બાર !’ વશરામે તો દલાને કૂવામાં ઉતાર્યો અને માંડ્યો ડૂબકાં ખવરાવવા. એક બે-ત્રણ….. દલો ત્રાહિમામ પોકારી ગયો. હાથે પગે લાગ્યો. કેટલુંયે કરગર્યો. હવે પછી આવું નહિ કરવાના ભટાણીના સોગન ખાધા, ત્યારે વશરામે બહાર કાઢ્યો.