હ ું જ્યાથુંી આવ્યો, ત્યા ુંજ પાછો જઉં છું. (ને તે કાળિા ુંજાતજાતના ુંપહરવતમનોનો અન ભવ કરું છું.) (૬) ત્યારેયે, એણે એવ ું ન િાની લેવ ું જોઈએ કે, હવે િારે ધરતીિાથુંી પાછ ું બહાર નીકળવાન ું નહહ રહે. કેિકે, એણે વળી પાછું, ઘા પાુંદડાું રપે બહાર પડવ ું જ રહ્ ું. કેિકે ક દરતનો એવો મનયિ છે કે, જે િભમિા ુંઆવે તે અવશ્ય જન્િે છે. ને જે (િાટીિાું) વવાય તે ઉગ્યા મવના નથી રહેત ું. અને તેિ છતા ુંપણ, એવ ું ભાગ્યે જ બને, હ ું એ પાછો િન ઠયનો આહાર બને. થવા પાિે. બલકે, એવ ું પણ થાય કે (પોતાનાું કિો તથા વા ના મ જબ) એ પશ પુંખીનાું કે કીડા પતુંગિયાના પટેિા ું જઈ પડે. અને એિ થતાું, એ પોતે નર-િાદા દ્વારા, પશ પુંખી કે કીડો િિતરું પણ બની જાય. (૭) આ ઉપરથી જણાય છે કે, ક દરતનાું કાનૂનોને વ વરતીને, મવગચત્ર પહરવતમનો પાિતો શ ું નો શ ું બની જાય છે. અજ્ઞાની િન ઠયની િમત પહેલાું તો, (આ બધ ું મવચારીને) દુંિ થઈ જાય છે. પણ છેવટે એણે ચોક્ક પણે જાણી લેવ ું રહ્ ું, કે હ ું કોઈવાર િન ઠય, તો કોઈવાર પશ બની જાઉં છું. કદીક પશ પુંખી બનીને ચારો ચરી ખાઉં છું. ઉડ ું છું. ને િાર પણ ખાઉં છું. કોઈ વાર ઉંટ કે િદમભ બનીને બોજ ઉપાડ ું, ને િાર પણ ખાઉં છું. એવી રીતે, ભાઈઓ ! તિે પ્રત્યકે ખોગળયાિાું, તેવા પ્રત્યેક રપે લટાર િારતાું, કદી િાટી, કદી વનસ્પમત, ને કદીક (7/76) જીવત ું પ્રાણી પણ બની જાઓ છો. આ એજ અદભૂત ચક્કર છે, કે જેને વેદના જાણકાર બ્રાહ્મણો, ું ાર ચક્ર કહે છે. (૮) એવ ું રખે િાની બે તાું કે, આવી રીતે એ દા આ ભૂલોકિાું જ ચક્કર ખાયા કરે છે. બનવા જોિ છે કે, નાનામવધ આકારોન ું કારણ બનતો એનો જીવરપી જે ખરો ર પ્રવાહી રપ છે, તે સૂયમનાું તાપથી, વરાળન ું રપ લઈને આકાશિાું ઉડે, ને વાડળ બની જાય, ને પછી વાદળ રપી િઘેિાથુંી, વીજળી, તથા વીજળીિાથુંી તજે બનીને, હકરણોિા ુંભળી જાય. અને હકરણો દ્વારા સૂયમની