કર્મને કારણે આપણે આ સંસારમાં જન્મ મરણ કરી રહ્યા છીએ. આ જ કર્મ થકી આપણે બધા અન્યોન્ય એકબીજા સાથે જોડાયેલા છીએ. તે કર્મોને નિર્જરવાનો એક માત્ર માર્ગ છે આત્મજ્ઞાન. પ્રથમ મન પવિત્ર થાય અને પછી તે મન ધ્યાનની સાધના દ્વારા સ્થિર થાય ત્યારે આત્માનો જ્ઞાયક સ્વભાવ લક્ષગત થાય છે. આત્મા પોતે પોતામાં પૂર્ણ છે. તે આનંદનો ઘન છે. સમતાનો સાગર છે. આવા આત્માને કોઈના સંગની આવશ્યકતા નથી. સંગ એ જ દુઃખનું નિમિત્ત છે. એકત્વ ભાવના એટલે ખરેખર તો આત્માની અસંગ દશા સુધી પહોંચવાનો સહજ સુગમ માર્ગ. દ્રવ્ય, ક્ષેત્ર, કાળ અને ભાવથી જીવ અસંગ કેવી રીતે રહી શકે? ઉપયોગ એટલે કે, આત્માની એકાગ્રતા કે જે બહારમાં, જગતનું, પર પદાર્થનું જ્ઞાન કરી રહી છે તે જો સદ્દગુરુ અનુગ્રહથી અંતર્મુખ થાય, સ્થિર થાય તો આ દ્રશ્ય જગત અદ્રશ્ય થઈ જાય અને અદ્રશ્ય આત્મા દ્રશ્ય થાય, અનુભવાય. પછી એકલો આત્મા જ રહે. અસંગદશામાં રહેલા સાધકને આત્માની અદ્દભુત જ્ઞાયકશક્તિનો, સ્વપરપ્રકાશક ચૈતન્યનો, અનંત અવ્યાબાધ સુખનો, અનુભવ થાય છે. એકાંત મૌન આરાધનાની શિબિરો દ્વારા આ એકત્વ ભાવના ઉત્તમ રીતે સિદ્ધ થાય છે. એકત્વ ભાવનાને ભાવીને આપણે આત્માના અલૌકિક સ્વરૂપને પામી જઈએ.