હું નીચે ભોંય પર બેઠેલો ને એ ઊભા ઊભા મારી સાથે વાત કરે. ઘડીભર તો મને લાગ્યું કે હું યાચક છું ને કિરપોભાઈ મહારાજાધિરાજ છે. મગજમાં એકાદ ક્ષણ ધમ્મ....ધમ્મ..... જેવું થઈ ગયું. મગજ ફાટી જ જાત, પણ પછી અજુબાજુ નજર કરી તો દયા આવી ગઈ. પોપડાં વળી ગયેલાં ભીંતડા. છારી વળી ગયેલું પાણીનું માટલું. રેડ-બફેડ રસોડું. છોકરાઓની કચ્ચરપચ્ચર. ફરી એ જ વખતે અંદરથી હું પલળી ગયો. અરે જીગર, પાંત્રીસ પાંત્રીસ વરસ લગી માથે જેની દુઃખના લોઢ લોઢાયા હોય એ માણસ કેવો કડવા એળિયા જેવો બની ગયો હોય એટલું તો સમજ. જાવ ભઈ, માફ, માફ.