આજનો યુવાન કોઇ નશાની શોધમાં છે. આજનું ઇન્ટરનેશનલ યૂથ કલ્ચર ક્યાંક ખોવાઇ જવા ઝંખે છે. એ પૂરઝડપે મોટરબાઇક એવી મારી મૂકે છે, જાણે મરવાની ઉતાવળમાં ન હોય! બધી ફીકરની ફાકી મારીને એ જેને પ્રેમ કરે તેના તીવ્રતાથી પ્રેમ કરવાની ઉતાવળમાં છે. માતાપિતા એને ધીમા અને ઢબ્બૂસ લાગે એમ પણ બને છે. શિસ્ત પ્રત્યે એને થોડીક સૂગ હોય છે. સપૂચો સુખવાદ (redical hedonism) એને ખેંચે છે. ગતિ, ઘોંઘાટ અને ઘેનનો આશક એવો એ યુવાન હશિશ, કોકેઇન, એલ. એસ. ડી. અને નિડલ જેવાં ડ્રગ દ્વારા મળતી બેભાનતા એને ખેંચે છે. કરવુું શું? આવી વિચિત્ર પરિસ્થિતિમાં એને કૃષ્ણ નામનો નશો જ બચાવી શકે તેમ છે. કૃષ્ણ તૃપ્તિદાયક છે અને મુક્તિદાયક પણ છે. પાંચેક હજાર વર્ષ પહેલાં યાદવોએ મહાન ભૂલ કરી હતી. સાક્ષાત્ કૃષ્ણ દ્વારકામાં હાજરાહજૂર હોવા છતાં મૂર્ખ યાદવોએ શરાબનું શરણું શોધેલું. પ્રભાસતીર્થમાં થયેલી એ મોટી ભૂલ સુધારી લેવા જેવી છે.