“બહેનજી, મહિલાયેં પુરુષ સમાન હોનેકા કાયદા અબ કાયમ હો ચુકા હૈ, જબ સબ સમાન હૈ તો ફિર કતારેં અલગ ક્યું? અલગ કતારે બનાકર ક્યા આપ ફિર એક બાર યે સાબિત કરના ચાહતી હૈ કિ મહિલાયેં કમજોર હૈ? વૈસે હમેં એતરાજ નહિ, પહલે હમ ભી મહિલાઓંકી સુવિધા કા ખ્યાલ રખતે થે. પર આપ હી દેખિયે યે મહિલાયે કૈસે ચીટિંગ કરતી હૈ. દેખિયે યે જિતની મહિલાયેં કતારમેં ખડી હૈ ઉન સભી કે પતિદેવ બાહર પાર્કિંગમેં ખડે ઈંતજાર કરતે હૈ. વે યે સોચકર અપની ઓરતો કો યહાં લાતે હૈ તાકિ ઔરતોકી કતારમેં ઉનકા નંબર જલદી લગ જાયે! ઈસસે ભી આગે દેખિયે કુછ મહિલાયેં અપને સાથ પાસ-પડોસ ઔર સગે-સંબંધિયોંકે ભી દો-ચાર બીલ લેકર આયીં હૈ! અગર સભી લોગ ઐસા કરેંગે તો ઉન પુરુષો પર ક્યા અસર પડેગા જિનકા હક યે મહિલાયે છીને હી જા રહી હૈ?” બોલતા બોલતા ઑફિસરના સ્વરમાં વધી રહેલી કડકાઈને માત્ર સામાન્ય સ્ત્રીઓએ જ નહિ પણ સુશીલાબહેને પણ પસીનાભર અનુભવી ! આવી પછડાટ તેમણે કદી ખાધી નહોતી. અબળા સબળીકરણના કોઈ યુદ્ધમાં જાણે હાર્યાં હોય તેમ નિરાશ થયાં.