નાનપણના ગામ નખત્રાણાના એક ઘરની સામે અંબાજીનું મંદિર હતું. એ ઘરના ઓરડા બાજુ બાજુમાં નહોતા, અલગ-અલગ સામસામે હતા. ત્યાં બે આંગણાં હતાં. હું લગભગ ચાલીસ વરસ પછી તે ઘર જોવા ગયો ત્યારે એની ડેલી બંધ હતી. હું ડેલીની સામે કેટલીય વાર ઊભો રહ્યો હતો. ડેલી ખોલીને અંદર જવાની ઈચ્છા માંડમાંડ રોકી હતી. હવે તે ઘર મારું નહોતું. બીજા લોકો તેમાં રહેતાં હતાં તે સત્ય સુધી મારાથી પહોંચી જ શકાયું નહોતું. વડોદરા ગયો હોઉં ત્યારે ત્યાંના મારા ઘરના રસ્તે પહોંચ્યા પછી તરત જ પાછો વળી આવ્યો છું. જૂના ઘર પાસે જતાં ડર લાગે છે, કદાચ તે હવે મને ઓળખશે નહીં અને હું જે ઘરને મારી ભીતર સાચવતો આવ્યો છું તે જ ઘર જો મને પારકો ગણે તો મારાથી સહન નહીં થાય. મારે સમજી જવું જોઈએ – અને છતાં હું સમજવા તૈયાર નથી – જે હવે મારું નથી તે મારું નથી. ભુજનું મારું નાગરની વંડીનું ઘર ધરતીકંપ પછી તોડી નાખવામાં આવ્યું છે. હવે હું તેને કદી જોઈ શકવાનો નથી. એક વાર ગૂગલ સર્ચ કરીને બ્રેકનેલમાં આવેલું અમારું ઘર કોમ્પ્યૂટર પર જોયું હતું. એ જ ઘર – 30, ડ્રાયડેન, બ્રેકનેલ, ઘરનું બારણું બંધ હતું. તે સિવાય બહારથી બધું જેવું હતું તેવું જ દેખાયું હતું. લાંબી બારી પાસે ઊગેલું બદામી રંગનાં પાંદડાંવાળું લાંબું વૃક્ષ પણ ત્યાં જ હતું. અમે કોમ્પ્યૂટરમાં દેખાતા તે ઘરનો ડોરબેલ મારી શકીએ તેમ નહોતાં, નહીં તો ડોરબેલ વગાડ્યો હોત. વધારેમાં વધારે શું થયું હોત, કોઈ વિદેશીએ દરવાજો ખોલ્યો હોત અને અમે અમારું નામ બોલીને પૂછી લીધું હોત – અહીં રહે છે ? એણે ના પાડી હોત, અમે સૉરી કહીને ત્યાંથી પાછલા પગે ખસી ગયાં હોત.