‘‘અમે જ્યાં રહીએ છીએ ત્યાં તમે લોકો આવશો તો જોશો કે અમારું જીવન કેટલું મુશ્કેલ છે. ગંગરેલ બંધની વચ્ચે અમારું બરારી ગામ એક ટાપૂ જેવુ છે. એક વરસાદ થાય, તો જીવન દુનિયાથી કપાઇ ગયું હોય તેમ લાગે છે. મને અહીં રહેતા પચાસ વર્ષો થઇ ગયા છે. અમને લોકોને તો ક્યારેય શૌચાલયની જરૂર નહોતી અનુભવાઈ, પણ જ્યારે ઘરમાં વહુઓ આવી તો ઠીક નહોતું લાગ્યું. ઘરના પૈસાની જરૂરિયાત બકરીઓથી પૂરી થાય છે. મારી પાસે આઠ-દસ બકરીઓ હતી. વહુઓ, પૌત્રીઓ અને દોહિત્રીઓને સારું જીવન અને સારું આરોગ્ય આપવા માટે બકરીઓ વેચી મારી હતી. તેનાથી મળેલા ૨૨ હજાર રૂપિયાથી બે શૌચાલય તૈયાર કરાવ્યા.’’