આ જ શેરની બીજી લાઇન છે,”छोड़कर मोती फुलोंको चूमने का जी करता है.” મે ઉપરોકત કહ્યુ તેમ દરેક કવિની પોતિકી અનૂભૂતિ હોય છે.આ લાઇન વાંચીએ ત્યારે એમ વિચાર આવે કે ગળે વળગેલા સોનાંનાં કિમતી હારમાં મઢેલા નિર્જીવ મોતિને ચૂમવાથી કોઇ કોમળ અનૂભૂતિનો અહેસાસ થતો નથી..શું ક્યારેક અલ્પજીવી છતાં સજીવ એવા ફૂલોને ચુમવાનું મન થાય છે..આ ગહેરો મર્મ ત્યારે જ સમજાય છે જેનાં કવિદ્રષ્ટી છે.થોડી ક્ષણો માટે કોમળતાની અનૂભૂતિ કરાવી દે એવા ફૂલોની સામે કિમતી મોતિની નિર્જીવતાં શુ કામની.થોડી ક્ષણો તો થોડી ક્ષણો માટે કોઇ વ્યકિત કોમળતાનો અહેસાસ કરાવી દે તો એની સામે આપણે કિમતી મોતિને આપણે ભૂલી જઇએ છીએ.