“ખરેખર, તમારા માણસોમાં ઘણા લોકો તો બવ મુર્ખાઓ હોય છે. ભક્તિ ક્યાં નથી? પણ અમે કંઈ માળા કે કરતાલ લઇને મંડી નથી પડતા. અમને આળસથી તો નફરત જ છે. અમારો ભગવાન એમ કંઈ નથી રીઝતો. અમારી ભકિત તો બવ સીધી સાદી છે. અમારે જ્યારે ઈશ્વરને રીઝવવો હોય ત્યારે મંજીરાના બદલે, વરસાદ વરસીને એની બુંદોનું સંગીત પેદા કરીએ છીએ. નાના છોકરાવના પાણીના છબછબીયાનો અવાજ એજ અમારૂ કિર્તન છે. જ્યારે મંદ શીતળ પવન વહે અને કોઇના મનને શાંતી આપે ત્યારે એમને ચહેરા પરનું સ્મિત જ અમારી પ્રાર્થના હોય છે. વૃક્ષો પંખીને આશરો આપે એ જ એમનો ધર્મ છે. અમારી પ્રાર્થના કવિઓ એમની કવિતામાં લખતા હોય છે. હું જ્યારે કોઇને ધોમધખતા તાપમાં બે ઘડી ટાઢક આપુ અને એ ‘હાશ’ એજ અમને ઇશ્વર તરફથી મળેલી ભેટ છે અને એજ અમારી પ્રાર્થના. અમારે તો ભકિતના ફળમાંય ભક્તિ જ જોઇએ છે. મંદિરમાં જઇને ગાડી બંગલા માંગતા અમને નથી આવડતુ.”