(મારા બાલ્યકાળમાં એટલે કે ૧૯મી સદીની આખરમાં) ગુજરાતના બધાંય મંદિરોમાં ને અનેક ધર્મશાળાઓમાં સાધુઓ અને સંન્યાસીઓ, શાસ્ત્રીઓ અને પુરાણીઓ ઉપદેશ કરતા, ને રામાયણ, મહાભારત વગેરે ઇતિહાસ, પુરાણોની કથા ગુજરાતીમાં કહેતા. સ્વામીનારાયણનાં કે ગોંસાઈજીનાં મંદિરોમાં તેમના આચાર્યોના ખાસ ગ્રંથો વંચાતા. ઘણુંખરું પચીસ-પચાસ આધેડ કે વૃદ્ધ સ્ત્રી-પુરુષો જ કથા સાંભળવા બેસતાં. ભાદરવા મહિનાની શુક્લપક્ષની ‘સપ્તાહ’ના સાત દિવસમાં આખું ભાગવત વંચાતું ત્યારે લોકોની મોટી મેદની જામતી. કથામાં દરેક અવતારનું પ્રાકટ્ય થતું ત્યારે તે અવતારની, ભાગવત ગ્રંથની ને શાસ્ત્રીની આરતી ઊતરતી અને સારી દક્ષિણા મુકાતી. સપ્તાહ પૂરી થતાં શાસ્ત્રીને ભરપૂર દાનદક્ષિણા આપીને ગ્રંથ સાથે વાજતે ગાજતે તેમનો વરઘોડો ભાવિક શ્રોતાજનો કાઢતા.