આરુષિને ડર લાગ્યો કે વાત ફરી ખોટે પાટે ચઢી જવાની, અને એમ જ થયું. થોડાં નરમ પડેલાં વિશ્વજિત સેન ફરી પોતાના અમલદારી મિજાજમાં આવી ગયા : ‘તું જ કહે, આ બધું કંઈ આપણાં જેવા લોકો માટે છે? એ બાળક છે હજી, નાદાન, પણ તું? તું મા છે એની…. તું તો સમજ…. અંગ્રેજના સમયમાં દિવાન બહાદુરનું ટાઈટલ મળ્યું હોય તે સત્યેન્દ્રનાથ સેનના કુટુંબમાંથી કોઈ એકટ્રેસ બને?’ ચઢી ગયેલો શ્વાસ ખાવા વિશ્વજિત જરા રોકાયા : ‘એ જમાનામાં ઘરની કોઈ મહિલા રાજ્યમાં સહુ પ્રથમ લેડી ડોક્ટર બની હોય, એ પરિવારની દીકરી આવા નટબજામણીના ખેલ કરે? આથી વધુ કોઈ શરમજનક વાત પરિવાર માટે હોઈ શકે ખરી? વિશ્વજિતના કપાળ પર રેખાઓ ઉભરી આવી. ‘ક્યારેય નહીં…. એ વાત તો હરગીઝ નહીં બને કે સેન પરિવારની દીકરી આ બધું કરે ને હું મંજૂરી આપું, તે છતાં એને એની જિદ પર અડગ રહેવું જ હોય તો એની મરજી.. પણ પછી એ આપણી દીકરી મારા માટે આ દુનિયામાં હયાત જ નથી…. સમજી? તારા ને મારા બેઉ માટે… વાત વિશ્વજિત ભારપૂર્વક દોહરાવી, અને બાકી હોય તેમ ઉમેર્યું : એ પણ મરી ગઈ આપણાં મને, આરતીની જેમ જ…