પ્રશંસાના કોણ જાણે કેટલાંય પુષ્પો લોકોની હર્દય ભાવનામાંથી વેરાઈ રહ્યાં હતાં. એક તરફ ગુણોની પ્રશંસા હતી-બીજી તરફ ડૉક્ટરો તરફનો તિરસ્કાર. જિંદગીમાં પહેલી વખત તે દિવસે મને મારી જાત ઉપર ધિક્કાર વછૂટ્યો. કાપો તો લોહી પણ ન નીકળે તેવા અમારા ચહેરા થઈ ગયા હતા. નિમિત્ત તેમને અહીં મરવા લઈ આવ્યું હતું કે શું ? હજારો આંખો બંધ ચાદરને ચીરીને…પેલા ચહેરાને દેખતી હતી. હજારો હૈયાં મૂક મને તેને વંદી રહ્યાં હતાં. વાતાવરણ ધીરે ધીરે વધુને વધુ ગમગીન બનતું જતું હતું. હવાયે જાણે ઉદાસ હતી…! પાલનપુર જ નહીં પરંતુ ચોપાસથી જ્યાં જ્યાં સંદેશા મળતા હતા ત્યાં ત્યાંથી સ્નેહીઓ ઉમટી રહ્યા હતા.