દાખલા તરીકે તરતાં નહીં જાણનાર પાણીમાં પડી હાથ, પગ પછાડે તો છે, છતાં પણ ડૂબે છે, થાકે છે, કંટાળે છે અને દુઃખી થાય છે. તે જ જ્યારે હાથ, પગ હલાવવાની કળા શીખી જાય છે પછી ડૂબતો નથી, થાકતો નથી, કંટાળતો નથી, દુઃખી થતો નથી. ઊલટું તરવામાં તેને વધુ મજા આવે છે. દુઃખદાયી જ સુખદાયી બની ગયું! આવું જ કર્મની બાબતમાં છે. જીવનમાં કર્મ કરવાની કળા શીખી જવાની જરૂર છે. શાસ્ત્રો આપણને એ શિખવાડે છે. કર્મોમાં જ્યારે બ્રહ્મ અને પરબ્રહ્મનું અનુસંધાન ઉમેરાય, તેમની પ્રસન્નતાનો ભાવ ઉમેરાય, તેમના કર્તાપણાનો ભાવ ઉમેરાય ત્યારે તે પરમાનંદ અને પરમ મુક્તિના હેતુ બની જાય. આવી સમજણ સહિતનાં કર્મોને 'સેવા'નો દરજ્જો મળી જાય.