મારી ઊંઘણશી અર્ધાંગિની, તને હવે ઊંઘ આવતી હશે, પણ આ પ્રેમપત્ર તો હજુ અધૂરો જ છે. તને એ જાણીને જાગી જવાનું મન થશે કે તેં રોજનીશી લખવાની શરૂ કરી તેથી હું ખૂબ જ ખુશ થયો છું. સમોસું ચટણીમાં ડૂબે તેમ તેં તારી નાસિકા લેખનકળામાં ડૂબાડી છે તે આનંદની વાત છે. ધારો કે તું રોજ એક કલાક આવા લેખન પાછળ બગાડતી હોય… સોરી, ગાળતી હોય, તો હે પરમાર્થી લેખિકા, તારાં કુટુંબીજનોને એક કલાક કેવી અદ્દભુત શાંતિ મળતી હશે ! એક કલાક એટલે 60 મિનિટ ! અરે, 3,600 સેકન્ડ !! અને તે પણ પૂર્ણ શાંતિવાળી, ને તેય તે તારી હાજરીમાં ! મને તો સ્વપ્ન સમાન લાગે છે ! અહીં આવ્યા પછી પણ તું આપણા સૌના હિત ખાતર આ પ્રવૃત્તિ ચાલુ રાખજે… હું તને ડાયરી, પેન, ટેબલ, ખુરશી…. અરે ! પ્રેરણા પણ આપીશ…. આખરે મારી ય તારા પ્રત્યે કોઈ ફરજ ખરી કે નહિ ? અને જો, તારી અત્યાર સુધીની લખેલી રોજનીશી મારા જેવા તારા પ્રશંસકને વંચાવવા જરૂર લાવજે. એમાંથી અગડમબગડમ વાતો વાંચીને મને કેટલાંયે હાસ્યલેખો લખવાની પ્રેરણા મળશે…. આમ પણ મેં હમણાં જ તારા ઉપર એક કવિતા તો બનાવી જ દીધી છે ! શું કરું ? તને ભૂલવાની હું ઘણીય કોશિશ કરું છું, પણ વ્યર્થ ! જ્યારે જ્યારે કોઈ વજનદાર વ્યક્તિને જોઉં છું, કોઈ વજનદાર અવાજ સાંભળું છું; ત્યારે ત્યારે તારી વજનદાર યાદ મારા ભયથી કંપતા શરીરને આવી વળગે છે !