સાંજે દેસાઈસાહેબ પોતાના આત્મીય મિત્ર ડૉ. જગદીશ ભટ્ટી પાસે જવા તૈયાર થયા. હજી ઘરના લોકોને એમણે કંઈ જણાવ્યું ન હતું. ‘પૂરેપૂરા ચૅક-અપ પછી જ વાત બહાર પાડીશ !’ એ વિચારી રહ્યા. અત્યાર સુધી નખમાંય રોગ ન ધરાવનાર આ સમર્પિત શિક્ષક અંદરથી ખળભળી ગયા હતા. ‘શું થયું હશે ! અચાનક કઈ બીમારીએ મને ભરડામાં લીધો હશે !’ એ મનોમન બબડ્યા, ‘કમિંગ ઈવેન્ટ્સ કાસ્ટ ધેર શેડૉઝ બિફોર !’ (આવનાર આપત્તિ એનો સંકેત અગાઉથી આપે છે.) એ જોમ, જુસ્સો ક્યાં ગયાં ! ‘બજારમાં જરા આંટો મારી આવું.’ કહીને ઘરની બહાર નીકળે એ પહેલાં જ સોળેક વર્ષના એમના દૌહિત્ર ધૈર્યએ એમને હાક મારી, ‘નાનાજી, તમારી સાયકલ તો લેતા જાવ !’ તેઓ એને કંઈ અષ્ટમ પષ્ટમ સમજાવવાની વેતરણમાં શબ્દો શોધી રહ્યા હતા ત્યાં જ ધૈર્ય હસતાં હસતાં બોલ્યો : ‘તમારી સાયકલ મેં બપોરે રિપેર કરી નાખી છે. આગલા પૈંડામાં કાદવ ચોંટી ગયો હતો એટલે પૈડું બ્રેક સાથે જામ થઈ ગયું હતું. પૈંડા સાથે બ્રેક ઘસાતી હતી. મેં સાયકલને પાણીથી બરાબર ધોઈને ઑઈલિંગ પણ કરી નાખ્યું છે !’ પછી આંખો નચાવતાં એમની જ શૈલીમાં બોલ્યો : ‘જરા તમારી દ્વિચક્રી પર આરૂઢ તો થાઓ ! પવન સાથે વાત કરે છે કે નહીં !’