ફકીર બાબાએ પોતાની માળા અને ચાદરને એક બાજુ ફેંકયાં અને કૂવાની સીડી ઉતરીને ‘ધમ્મ’ કરતાં કૂવાની અંદર છલાંગ લગાવી દીધી. બાળક ક્યાંય દેખાતું નહતું. તેમણે શ્વાસ રોકીને ડૂબકી લગાવી અને પાણીની અંદર તેને શોધતા રહયા. ફકીરનો શ્વાસ ફૂલવા લાગ્યો, ૫ણ બાળક હાથ લાગ્યું નહિ. તેઓને ખૂબ જ દુઃખ થયું કે તેઓ બાળકને બચાવી શકયા નહિ. તેઓ મનોમન કંપી ઉઠયા. કોઈની જાન બચાવવાનો એક અવસર આવ્યો હતો અને એમાં ય તેઓ એને બચવી શકયા નહિ. તેમનું હ્રદય ભરાઈ આવ્યું અને આર્તનાદ કરવા લાગ્યું કે હે ૫રવરદિગાર ! બાળકને બચાવી લો, ૫છી ભલે એના બદલે મારો જીવન ૫ણ કેમ જતો ન રહે ? વિચારોમાં ને વિચારોમાં તેમણે પાણીની બહાર આવીને ઉંડો શ્વાસ લીધો અને ફરી ડૂબકી લગાવી દીધી.