વસંતલક્ષ્મીનું શુભ્ર હાસ્ય જો ક્યાંક ખીલી રહ્યું હોય તો તે સફેદ ચંપાના ઝાડ પર. ફાગણમાંયે કેટલાંક ઝાડ ફાલ્યાં હતાં, તો કેટલાંક ફાલું કે ના ફાલું એ અવઢવમાં ઊભાં હતાં. ચંપાની સખત બંધ એવી કળી ઊઘડવામાં તો કેટલાય દિવસો વહી જાય. ચંપાની નિષ્પર્ણ ડાળીઓ ભૂરાશ પડતી ધોળી, આકાશના રંગમાં એકરૃપ થયા સમી, પણ એના એ બોડાપણાને લીધે જ આપણું ધ્યાન એની વરવાઈથી વ્યથિત થાય છે. જોકે શિરીષ કે ગુલમહોરને નિષ્પર્ણતાની પણ એક જે શોભા લાધી છે તે ચંપાને લાધી નથી, પણ માગશરની આખરથી આ ઝાડની બોડી ડાળીઓની ટોચે લાલ ગુંદરનો ચીકણો સ્રાવ જોવા મળે છે. એ ટોચકાં ચમકવા લાગે અને પછી એમાંથી ફૂટી નીકળેલી ફાટમાંથી બિલાડીના નખ જેવી અણીદાર, લાલ ચમરી (તાંતણા) બહાર પડે. એ પણ પેલા ચીકને લીધે ચમકવા લાગે. પછી આ ચમરી મોટી થાય અને એ એક ચમરીમાંથી અનેક ચમરીનાં ઝૂમખાં બહાર નીકળવા લાગે. વેગે વધે અને એની દાંડલી થવા લાગે, એ દાંડલીની ટોચે કળીઓ બેસે. ખાસ્સા મહિના સુધી આ કળીઓ ચૂપ હોય. પછી અકેકું ઝૂમખું ખીલતાં ખીલતાં આખુંય ઝાડ ખીલી ઊઠે. નવી કળીઓ આવતી જાય, જૂની ખરતી જાય, પણ મંદાર (પંગારો)