આવી દયનીય સ્થિતિમાં સામાન્ય માણસ કદાચ તૂટી જાય અથવા તો તેનો વિકાસ રૂંધાઈ જાય, પરંતુ કવિઓ માટે તો આ મુસીબતો જ જીવન જીવવાનું પ્રેરક બળ બની જાય છે. ‘પરેશાની જ રાહત છે.’ અથવા તો જે જે થતો પ્રાપ્ત ઉપાધિયોગ બની રહો એ જ સમાધિયોગ’ આવું કહી શકનાર વ્યક્તિઓ જ જગતને કશુંક આપી શકતી હોય છે કે આત્માની ઉન્નતિ કરી શકતા હોય છે. કાળઝાળ ઉનાળામાં અને બળબળતી લૂમાં શેકાતું ગુલમહોર ઝાંખું પડવાને બદલે આકર્ષક રંગો થકી આકાશ સામે છાઈ જાય છે. ‘આભ ભલે ઝરે ને આગ, હસી હસી ફૂલ ઝરે ગુલમહોર’ કવિ માટે પણ શબ્દશઃ એટલું જ લાગુ પડે છે! મુફલિસીની મજા માણવી એ દરેક કવિ માટે સામાન્ય બાબત હોય છે!