આઠમી સદીમાં ગેબરને તેનો પરિચય થયો હતો. તેણે ફટકડીનું આસવન કરી તે બનાવ્યો હતો તેવું જાણવા મળે છે. લગભગ સોળમી સદીમાં ફેરસ સલ્ફેટનું આસવન કરી કીમિયાગરોએ તે મેળવેલો. તેઓએ તેનું નામ “ઓઇલ ઓફ વિટ્રિઓલ” આપેલું. ઇ.સ. 1666 માં ફેત્રે એ ભેજની હાજરીમાં સલ્ફરને બાળી તે મેળવેલો. ઇ.સ. 1875 માં કાચની બેલે-જાર તળે સલ્ફરને નાઇટરના મિશ્રણને એક ડિશમાં પાણી સાથે બાળીને તેવ બનાવેલો. ઇ.સ. 1746 માં બર્મિગહામવાસી રુબંકે ભાંગી જાય તેવા કાચના પાત્રોનો ત્યાગ કર્યો અને તેને બદલે સીસાના કક્ષનો ઉપયોગ કર્યો ત્યારબાદ ઇ.સ. 1810 માં ભ્કરે એક ચાલુ કામ આપી શકે તેવો પ્રક્રમ શરુ કર્યો તેમાં સલ્ફરને બાળીને સલ્ફર ડાયોક્સાઇડ મેળવેલો. ઇ.સ. 1842 માં ગેલ્યુસેક ટાવર અને ઇ.સ. 1850 માં ગ્લોવર ટાવર અસ્તિત્વમાં આવેલા. આજે વિશ્વનો પ્રતિવર્ષ એકંદર વપરાશ આઠથી દસ કરોડ ટન જેટલો છે. કોઇપણ દેશની ભૌતિક સમૃધ્ધિ કેટલી છે તે જાણવા માટે તે દેશની સલ્ફ્યુરિક એસિડની જરુરિયાત કેટલી છે તે જાણવું જરૂરી છે. સલ્ફ્યુરિક એસિડને રસાયણો અને રસદ્રવ્યોનો રાજા ગણવામાં આવે છે.