અચાનક તેની આંખ ખૂલી એ સાથે નજરની સીધમાં આવેલાં ફાયરપ્લેસના ગોખલામાં ઝીણોઝીણો, છૂટોછવાયો દેવતા ઝગતો તેને દેખાયો. એ અંગારા હતા કે પેલી ઓરતની આંખો? પગની પાનીથી પીંડીમાં થઈને છેક સાથળના મૂળ સુધી જાણે વીજળીનો ઝટકો લાગ્યો હોય તેમ તે હચમચી ગયો. બ્લેન્કેટમાં ટૂંટિયું વાળીને ફરી ઓશિકામાં માથું ખોસવાનો નિરર્થક યત્ન તેણે કરવા માંડ્યો. હવે તેનાં કાનમાં કશોક અવાજ પડઘાતો હતો... ધબ-ધબ જેવો કશોક અવાજ. વજનદાર હાથે કોઈ બારણું પીટી રહ્યું હોય તેવો અવાજ. તેણે ડરતાં ડરતાં બ્લેન્કેટમાંથી ગરદન બહાર કાઢીને સહેજ આંખ ફેરવી. એ જ ખોડંગાતું ડાઈનિંગ ટેબલ, નીચે પડેલાં તેનાં જૂતાં, સામેની બંધ બારીની ફાંટમાંથી દેખાતો અજવાસનો આછો ઊઘાડ અને દરવાજા પર અથડાતો અવાજ... ‘મિસ્ટર વિલિયમ... ઓ મિસ્ટર વિલિયમ મૅક્લિન...’ એ સફાળો બેઠો થઈ ગયો. આ તો સવાર પડી ગઈ હતી, અને એ હજુ ય સપનાંનાં ખોફમાં થથરતો હતો. ખાસ્સું મોડું થયું લાગે છે... પેલો બુઢ્ઢો બરાબર અકળાયો હશે. સપાટાભેર એ સોફા પરથી નીચે કુદ્યો અને દરવાજા ભણી ધસ્યો.