હોરર ફિલ્મમાં પ્રેક્ષક તરીકે આપણને ડરાવવા માટેનું એક ઍલિમેન્ટ હોય છે, ‘ફિયર ઑફ અનનૉન’. ભૂત-પ્રેત-આત્મા કોણ છે, ક્યાંથી આવે છે, નીરવ મોદીની જેમ ક્યાં ગાયબ થઈ જાય છે, શા માટે અમુક લોકોને જ દેખાય છે… એવી બાબતોની અનિશ્ચિતતા આપણને સીટના ટેકે બેસવા દેતી નથી. પરંતુ જો ટ્રેક ચૅન્જ થયો, ભૂત ભાઈ-બહેન ‘યૂં કિ, હમેં ઝ્યાદા બાત કરને કી આદત તો હૈ નહીં…’ કરતાં કરતાં ચપડ ચપડ કરવા માંડે એટલે આપણા મનમાં રહેલો ડર પણ પતલી ગલીથી ગાયબ થઈ જાય છે. ‘પરી’ના સૅકન્ડ હાફમાં આ જ થયું છે. ફિલ્મ જેમ જેમ આપણને ફર્સ્ટ હાફમાં ઊભા કરેલા સવાલોના જવાબો આપવા માંડે એટલે ડર અને થ્રિલ તો ગાયબ થાય છે જ, સાથોસાથ હવે શું થશે એવું કુતૂહલ પણ જતું રહે છે. બાકી રહી જાય છે પ્લૅન કંટાળો.