જશવંત કહે, ‘તને એકલાને જ ભાવે છે, અમને નથી ભાવતા ? અમે શું દાળ પીવા અહીં આવ્યા છીએ ?’ વનેચંદે લાડુ વરસ પહેલાં રામનવમીએ બાંડિયાબેલી ખાધા’તા તે યાદ કર્યા. અમારી મજાક ચાલતી હતી ત્યાં બાપુએ હુકમ કર્યો, ‘ભલે મોડું થાય, લાડુ-દાળ-ભાત-શાકનું ભોજન બનાવો.’ અમે બાપુના આદેશનો અમલ થાય એ માટે કામે લાગી ગયા. કોઠારમાંથી સીધુંસામાન બહાર કાઢવામાં આવ્યો. કોઈ શાક સુધારવામાં લાગી પડ્યા. કોઈ લસણ ફોલવા, કોઈએ ગોળ ભાંગવાનું કામ ઉપાડ્યું. નિઃસ્વાર્થ સેવાના કાર્યથી શક્તિ વધે છે તેની પ્રતીતિ અમને થવા લાગી. રસોઈ તૈયાર થયા પછી અમે કુંડમાં નાહવા ગયા. ઘણા દિવસે તરવાની તક મળી હોવાથી ભારે મજા આવી. સ્નાન કરીને બાપુએ અમને ઓસરીમાં જમવા બેસાડી દીધા. સવારનો પગપાળા પ્રવાસ, વળી જમવામાં થયેલું મોડું, ઉપર જતાં ઉત્તમ પ્રકારનું ભોજન. અમે સૌ સારીપેઠ જમ્યા. વિઠ્ઠલે નવ ખાધા પછી રતિલાલે કહ્યું, ‘હવે દાળ પી તો સારું છે, વાંહે જમવાવાળા હજી છે.’