મોટાભાઈની વાત સોળ આનાની કહેવાય. આતંકવાદી લોકો સાથે બાથ ભરવા જેવી ન કહેવાય. છતાં આજ–કાલ ખૂમારીના નામે દેશની ખૂશીઓ હોડમાં મૂકી બણગા ફૂંકવાનો નશો ચડી ગયો હોય. તેમ રોજ નવા પડકારો ઊભા કરવામાં આવી રહ્યા છે. કરવા કરતા બોલવાનું વધતું જાય છે. આપણે પણ ગાડરની માફક એક પછી એક કુવામાં પડતા રહીએ છીએ. અંતની ખબર નથી. આતંકવાદને મિટાવવાની ફીશિયારીના નામે દેશના જવાનોનો ભોગ લેવાઈ રહ્યો છે. પરમાણુનો ભંડાર દબાવી બેઠેલા દેશને છંછેડી મુલ્યવાન માનવજીવનને રગદોળવા સત્તાના લાલચુ લોકો ખૂરશીના નશાખોર બબડી રહ્યા છે. કોઈ આતંકવાદીના હાથમાં પરમાણુનો ભંડાર આવી જશે. તો હર્યા–ભર્યા દેશની હાલત દયનિય થઈ જશે. વિશ્વનું સૌથી મોટુ માનવ ધન નાશ પામશે. લાખો લોકોની આશા ધૂળમાં મળી જશે. વિકાસના વંટોળનો કચ્ચરઘાણ વળતા વાર નહિ લાગે. આતંકવાદને લલકારી જીતી શકાતો નથી. તેને જીતવા કિમિયો કરવો પડે છે. “ચોર પાછળ ચણા ન ઉપાડાય” ચોરને ચોરી કરવાની ફાવટ હોય છે. ચોરને જોઈ આપણે તેની નકલ ન કરાય. આપણે આવડતના અભાવે રંગેહાથે ખેતરના માલિક ખેડૂતના હાથમાં સપડાય છે  તેનો માર ખાવો પડે છે.