આ પ્રસંગે વિશેષ અતિથિ તરીકે ઉપસ્થિત રહેલા રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘના મા. સહસરકાર્યવાહ ડૉ. મનમોહનજી વૈદ્યે જણાવ્યું હતું કે, મારા પ્રચારક જીવનનો એકડો હું હરીશભાઈ પાસેથી શીખ્યો છું. સાહસિક વૃત્તિ, ત્વરિત નિર્ણયશક્તિ અને સદાય મસ્તીમાં જીવવું એ તેમના વિશેષ ગુણો છે. તેઓના જીવનના પ્રસંગે પ્રસંગે મસ્તી વણાયેલી છે. પરસ્પરના અનેક મસ્તીભર્યા પ્રસંગોથી અમારી બન્નેની દોસ્તી વધુ ને વધુ પ્રગાઢ બની હતી. તેઓએ એક પ્રચારક તરીકેની જવાબદારી સુપેરે નિભાવી છે અને એક પ્રચારક કેવો હોવો જોઈએ ? મા. શ્રી દત્તોપંત ઠેંગડીજીએ એક પ્રસંગે કહ્યું હતું કે, ઉપનિષદમાં કહેવાયું છે - શરીરના આંખ, નાક, કાન, જીભ પ્રકારના અનેક સેવકો હોય છે અને તે તમામ શરીરની સેવા કરે છે, પરંતુ આ બધા સવેતનિક સેવકો છે. આપણે તેઓને સંભાળવા પડે છે. પરંતુ શરીરમાં પ્રાણ પણ હોય છે અને તે અવેતનિક સેવક છે. એટલે કે તે વેતન લીધા વગર શરીરની સેવા કરે છે. પ્રચારક પણ શરીરમાંના એ આત્માની માફક સમાજનો અવેતનિક સેવક હોય છે. સવેતનિક સેવક અને અવેતનિક સેવકમાં ભેદ એ છે કે સવેતનિક સેવક ક્યારેક ક્યારેક થાકી જાય છે. તેને આરામની જરૂર પડે છે. જ્યારે અવેતનિક સેવક એટલે કે પ્રચારક ક્યારેય થાકતો નથી. તે સતત પ્રવાસ થકી પ્રચાર અને સમાજસેવા કરતો રહે છે.