સુરેશના હાઠ હેઠા પડ્યા. મનમાં ને મનમાં એ ધૂંધવાતો રહ્યો. સીમા ગઈ ત્યારે પણ એનું મોઢું ચડેલું જ હતું. રાતે અશાંત-અશાંત મનને કારણે ઊંઘ પણ ન આવી. નાનપણથી જ એનો હઠીલો સ્વભાવ. પોતાની મરજી મુજબ ન થાય, તો એ બેચેન-બેચેન થઈ જાય. બીજા માણસની મરજીનો, તેની અગવડ-સગવડનો એને વિચાર જ ન આવે. પોતાનું ધાર્યું ન થયું કે એ ધૂંઆપૂંઆ થઈ જાય. એને નાનપણનો એક પ્રસંગ યાદ આવ્યો. હશે એ દસેક વરસનો. મોટો તહેવાર હતો. મા બાજુના ગામે મંદિરે જઈ રહી હતી. ત્રણેક માઈલ ચાલીને જવાનું હતું. સુરેશની ઈચ્છા નહોતી, છતાં મા આગ્રહ કરીને લઈ ગઈ – ‘ચાલ, આવતાં ટાંગો કરીશું.’ એટલે મા સાથે ગયો, પણ પાછા ફરતાં ટાંગો મળ્યો નહીં. ભારે ભીડ અને મોં માગ્યા ભાવ માગે. છેવટે ચાલીને જ પાછા આવવું પડ્યું. ભાઈ પગ પછાડતા આવ્યા, પણ પછી રિસાઈને ખાધા-પીધા વિના સૂઈ ગયા. થોડી વારે પગે કોઈકના સ્પર્શથી જાગ્યા. જોયું તો મા પગે ને તળિયે તેલ ચોળી રહી હતી, પરંતુ ભાઈસાહેબે તો લાત મારીને પગ ખેંચી લીધા. જો કે આજે આ પ્રસંગ યાદ આવતાં એને થોડીક શરમ આવી. માના પ્રેમનું પોતે કેવું અપમાન કર્યું !