નાનપણમાં મારા દાદાએ વાતમાં ને વાતમાં એક ઉપમા આપેલી, ‘એ ભેંસ કેવી રૂપાળી છે.’ ત્યારે બહુ નાનો. તે આ વાતનો અર્થ નહોતો સમજ્યો એટલે હસી પડ્યો હતો. મનમાં થયું હતું કે આવી કાળી, ગંદી ભેંસ તે કંઈ રૂપાળી કહેવાય ! આજે એ વાત અચાનક યાદ આવી ગઈ. આ સ્ત્રી કેવી રૂપાળી છે. મનમાં ને મનમાં હું બોલી ઊઠ્યો, ‘જુઓ દુનિયાવાલોં સૌંદર્ય કોને કહેવાય ? હજારો સ્ત્રી-પુરુષોની વચ્ચે અર્ધનગ્નદશામાં ફરવું અને ચબરાકિયા જવાબો આપવા તે કંઈ સૌંદર્ય નથી. સૌંદર્ય તો આવીને અહીં વસ્યું છે આ કન્યામાં. પણ આ સ્ત્રીને તો કોણે જોશે ? મેં પણ એનો ફોટો ન પાડ્યો; કેમ કે જે લાગણીથી એણે છાસ પાઈ અમને તૃપ્ત કર્યા હતા એ લાગણીની નીરને ડહોળવાં નહોતાં. એ યૌવનાની તસવીર દીલમાં જ કેદ કરી. આજે જ્યારે સુસ્મિતા સેનને કે ઐશ્વર્યા રાયને જોઉં છું ત્યારે મનમાં પેલી કન્યા યાદ આવી જાય છે. અને એને યાદ કરતાં જ સૌંદર્ય સામ્રાજ્ઞી મને ફિક્કી ફિસ્સી લાગી છે.