પણ મારો હરખ બહુ ન ટક્યો. એક દિવસ કુતુહલવશ એની મા નાં ઘરે જઈ ચડી અને ખબર મળ્યાં નસીમનાં નિકાહ થઈ ગયાં હતાં. મને એ નિકાહ પણ ન લાગ્યાં. ઉંચા શહેરો નાં નઠારા – બગડેલાં છોકરાંઓને કોઈ બિરાદરીમાં છોકરીઓ ન દે તો એ અજાણ્યાં ગામ – શહેરોમાંથી દહેજ ન લાવી શકનાર ગરીબ છોકરીઓને પૈસા આપી વરે છે. આવું જ નસીમ સાથે થયું હતું. એની મા પર ઘૃણા જનમતી હતી મને… જે ઘરનો અને નાના ભાઈઓનો બોજ ઉઠાવતી હોય એનો દહેજનો બોજ હોય ખરો? એ યુ.પી.નાં કોઈ બુટુઆ ગામ જતી રહી હતી. મનમાં ને મનમાં મેં હમેંશા માટે એને અલવિદા કહી દીધી.