હું ઊભી થઈને કબાટમાંથી પૈસા લેવા જતી હતી, તે જીવી સમજી જઈને બોલી, ‘મારા સમ, બહેન ! તમારે પરતાપે તો અહીં હું ઠરીને રહી છું. અને આ તો શી વિસાત છે, પણ તમ જેવાં મારે ઘેર આવ્યાં હો ના, તો હું તમારા દૂધે પગ ધોઉં ! મેં તો ચારચાર ભેંશનાં વલોણાં કર્યાં છે ને મહેમાનોને હોંશે હોંશે દૂધ ને ઘી પીરસ્યાં છે.’