કવિએ ‘ફક્ત’ શબ્દથી રાખેલી અપેક્ષા વાસ્તવમાં એટલી સરળ નથી. માણસનું મન જે તેના હૈયાનું પ્રવેશદ્વાર છે એ તમામ સુખોના ‘ગેટ-વે’ જેવું સ્થાન છે. કોઈકના મનને જીતવું કે પ્રસન્ન કરવું એ જેવી તેવી સિદ્ધિ નથી. માણસ બુદ્ધિ અને બળના સહારે નિતનવા મોરચા સર કરે છે. નાનકડો માનવ બ્રહ્માંડમાં સફર કરવા ચંદ્ર ઉપર ઊતરીને એક વિરાટ કદમ ભરે છે. અવનવી શોધો, સાયન્સ અને ટેક્નોલોજીના વિકાસ થકી પળવારમાં પૃથ્વીના કોઈ પણ છેડે પહોંચી જાય છે. જગતમાં કોઈ પણ જગ્યાએ બેઠેલી વ્યક્તિ સાથે પળભરમાં ‘ચેટ’ કરી શકે છે, ‘લાઇવ મેસેજ’ની આપલે કરી શકે છે, ‘વિડિયો કોન્ફરન્સ’થી સમૂહચર્ચા કરી શકે છે, આ બધું આમ જોઈએ તો તેના વૈતરા અથવા શ્રમ આધારિત અગવડોમાંથી મુક્તિના આનંદરૂપ બનવું જોઈએ, પરંતુ આજે જે સ્વરૂપે માણસને આપણે જોઈએ છીએ એ માણસ ‘ઘાયલ’ના શબ્દોમાં ઃ