‘છોકરાં હતાં ત્યારે ઘર નહોતું તે ઘર બાંધ્યું ત્યારે છોકરાં રહેવા ન રહ્યાં.’ એણે મનમાં બબડાટ કર્યો. એણે નિઃશ્વાસ મૂકયો. એની પાંપણો ખૂલી. ફૂલ હસતું હતું, સૂરજ આગળ વધતો હતો, ઘડિયાળનો સૅકન્ડ કાંટો દોડતો હતો. મૂઢની જેમ એ જોઈ રહી. ફરી એ પાણી પીવા ઊઠી . ફ્રિજમાંથી ઠંડું પાણી પીધું ને શોષ હળવો કર્યો. એ ફ્રિજને નિહાળતી ઊભી રહી. સુનીતિ- નૃપા- નેહા…ફ્રિજનું બારણું બંધ કરી એના પગ પલંગ તરફ વળ્યા. ‘ટપાલ…’ ટપાલીએ ટપાલ નાંખી. એના પગ બારણા તરફ દોડયા.