સૌ પ્રથમ આમાં જવાબદાર છે, આજનો માહોલ અને સારા દેખાવને જ સાચી સુંદરતા તરીકે જોવાની ગેરસમજ. આપણી આસપાસના લોકો પણ મહદ્ અંશે આપણા બાળકને આ જ રીતે જોવા ટેવાયેલા હોય છે! આના કારણે આપણું બાળક પણ પોતાની જાતને વારંવાર અરીસામાં જોઈને એ સારો/સારી લાગે છે કે નહિ એ જાણવા માગે છે અને કોશિશ પણ કરે છે. અરીસો જ એક વસ્તુ છે જે તમને અને તમારા બાળકને સ્પષ્ટ અને દેખીતી રીતે તમારું પ્રતિબિંબ બતાવે છે. બાળક અને તમે જયારે અરીસા સામે હોવ છો, ત્યારે મનમાં ને મનમાં તો એક જ પ્રશ્ન જાતને કરતા હોવ છો કે હું કેવો/કેવી લાગુ છું? ફલાણા કરતાં સારો લાગુ છું કે ખરાબ? જો હું આવી હેર સ્ટાઈલ કરું તો કેવો/કેવી લાગું? આ ફેસ ક્રીમથી હું ખરેખર ગોરો લાગુ છું? આવા અગણિત પ્રશ્નો આપણા મનને ઘેરી લેતા હોય છે. જયારે આપણે અરીસા સામે વારંવાર કે લાંબા સમય સુધી ઊભા રહીએ છીએ, ત્યારે બાળકના મનમાં દેખાવ એટલે અરીસામાં દેખાતું સૌંદર્ય એવી એક માન્યતા સર્જાય છે. આપણે એને ક્યારેય સમજાવતા નથી કે વ્યક્તિત્વની સુંદરતા એ જ સાચી સુંદરતા છે. દિવસે દિવસે આ આદત એટલી હદ સુધી પહોંચી જાય છે કે આપણું બાળક એના ચહેરા, કપડાં કે સૌંદર્ય ને લગતી વસ્તુઓ બાબતે અતિ સંવેદનશીલ થઈ જાય છે. અને એનાથી અદૃશ્ય પણ ચોક્કસપણે વધતો સ્ટ્રેસ પેદા થાય છે. ઘણી વાર એવું પણ થાય છે કે આપણું બાળક એની જાતને કોઈ નાના કારણસર પણ સુંદર નથી ગણતું અને આખો દિવસ ઉદાસ થઈ ને રહે છે.