આજે આપણને માણસની ભૂખ નથી રહી, નર્યા એકલપેટા બની ગયા છીએ, જૂની પેઢી માણસભૂખી હતી, તેનું સરસ પ્રતિનિધિત્વ ‘મોટી’ જેવા કરાવે છે. જેને સતત વાતો કરવા જોઈએ, જેને સતત માણસોની વચ્ચે રહેવા જોઈએ તેને મહાનગરો કે વ્યસ્ત કરી દેતાં નગર ન ફાવે, એને તો શાંત સાવલી વધારે ફાવે. ત્યાં બેઠા બેઠા પારિજાતનાં ફૂલ પરોવવા મળે તો ય બસ છે, એ ફૂલ દ્વારા વિધ્નહર્તા સુધી પહોંચી શકાય અને સત્યભામા સુધીય પહોંચી શકાય. જયદેવ આટલો મોટો થયો પણ વીરબાળાબહેનને સતત એની ચિંતા રહે, બહારગામ જાય ત્યારે સમયસર ખાધું કે નહિ, રાતે સમયસર પાછું અવાશે કે નહિ એની સતત ચિંતા થયા કરે, એ રાતે ગમે તેટલા વાગે પાછો આવે, ત્યાં સુધી એ જાગતા પડી રહે. આપણને થાય કે શું કામ આટલી બધી ચિંતા, પણ એક માની આંખે જોઈએ તો બધું સમજાઈ જાય. મેં જયદેવને કહ્યું હતું કે તું જેટલી કાળજી લઈ શકે છે તેના પા ભાગની કાળજી હું મારી માની લઈ ન શકું, તું તો સાચે શ્રવણ છે. આ જીવંત વ્યક્તિતા કેટલાની નિયતિમાં લખાયેલી હોય છે ?