સીડી, ખુરશી અને કોટ – ચશ્મા જેવા નગણ્ય પ્રોપ સાથે એક જીવનચરિત્રની આખી રૂપરેખા દોઢ કલાકમાં ફક્ત એક પાત્ર વડે આપવી એ જોખમભર્યું કામ તો છે જ. વળી એમાંય એ પાત્ર જ્યારે બક્ષી જેવું જલદ અને સ્વમાનપ્રિય હોય, એમના પાત્રમાં અનેક શેડ્સ હોય, જીવનના અનેક ઉતારચડાવ દેખાડવાના હોય્ અને બધુંય અભિનય પર જ આધાર રાખે ત્યારે એ ફક્ત અભિનેતા અને દિગ્દર્શક નહીં, લેખક માટે પણ એક પડકાર બની રહે છે. શિશિરભાઈનું લેખન એકદમ સ્પષ્ટ, મુદ્દાસરનું, મોનોલૉગમાં આવે ત્યારે આકર્ષક અને રસપ્રદ લાગે એવું તથા દર્શકને સતત દોઢ કલાક જકડી રાખે એવું થયું છે, કદાચ હજુ વધારે હોત તો પણ એ નીરસ નહોતું થયું એટલે મજા જ આવી હોત. સ્ક્રિપ્ટ એ કોઈ પણ નાટકનો આત્મા છે, અને ખાસ કરીને જ્યારે સ્ક્રિપ્ટની અસરકારકતાનો બધો આધાર એક જ વ્યક્તિના અભિનય પર હોય, ત્યારે નાટક પૂરું થયા પછી પણ અભિભૂત થઈને થિએટરની બહાર જઈ રહેલ પ્રેક્ષક વર્ગની આંખોમાં એની સફળતાના પુરાવાઓ મળી રહે છે. તો પરકાયાપ્રવેશ, અને એ પણ બક્ષી જેવા વ્યક્તિત્વમાં; દોઢ કલાક એક પણ ભૂલ વગર એકધારો મોનોલૉગ, અને છતાંય એક પણ ક્ષણ કોઈનું ધ્યાન એમની પરથી હટ્યું નથી. લાઈટ્સનો બહેતરીન ઉપયોગ થયો છે. ઓજસ ભટ્ટનું સંગીત સરસ છે. સૌથી મજેદાર તો એ કે પ્રતીકભાઈ અભિનય કરે ત્યાંથી બે-ત્રણ વેંત દૂર બેઠેલા પ્રેક્ષકને લીધે અસહજ થવાને બદલે એ વધુ ખીલી ઉઠ્યા. પ્રતીક ગાંધીના સ્વરૂપે એક અદનો અભિનેતા, જે રાજકુમાર રાવ કે ઈરફાનની જોડે ઉભો રહી શકે – મળ્યો છે એ ગુજરાતી તખ્તા માટે ગર્વની અને આનંદની વાત છે.