બીજે દિવસે, મેં ન્યુ યોર્કમાં રહેતા અગ્રણી ભારતીય બીઝનેસમેન જેમની સાથે ગુજરાતી લીટરરી એકેડમી ઓફ નોર્થ અમેરિકાની સ્થાપના વખતે નજીકથી ઓળખાણ થઈ હતી, એમને (આજે એ હયાત નથી પણ, મારી માહિતી પ્રમાણે, એમના પત્ની હયાત છે) ફોન કર્યો. પતિ-પત્ની સેવન્ટીઝ અને લેઈટ ફીફટીઝમાં હતાં. મેં સવિતાની બધી વાત વિગતે કરી. એમણે મને તુરંત જ સવિતાને ન્યુ યોર્ક મોકલવાનું કહ્યું. સવિતાને મારે ઘરેથી મોકલતી વખતે, મેં એને બસો ડૉલર્સ આપ્યાં, અને એના માથે ટપલી મારીને કહ્યું, “અહીં ટકીને રહેજે. બની શકે તો ભણજે. બહુ જ સારા માણસો છે અને જો અહીં મને શરમાવાનો વારો આવ્યો છે તો આ ઘરમાં કદી પાછી આવતી નહીં!” સવિતા રડીને મારે પગે પડી અને બોલી, “મેમસા’બ, સા’બને પ્રણામ કહેજો.” પછી, મને પગે લાગી, બાળકોને વ્હાલ કરીને સવિતા એની મુસાફરી પર નીકળી પડી. મીડ નાઈનટીઝ સુધી ક્યારેક ક્યારેક એના ફોનો આવતાં અને મને કહેતી કે એ કામ કરવા સાથે ભણી રહી છે અને સારી છે. અમે અમારી જિંદગીના નવા પડાવ સર કરવામાં પડ્યાં હતાં. મારી સ્પાઈનલ કોર્ડની તકલીફને કારણે જીએલએના કાર્યક્રમોમાં નિયમિત જવાતું નહીં. ૨૦૦૦ એપ્રિલમાં અમે કેલિફોર્નિયા મુવ થયાં. બનાવો ઝડપથી બનતા ગયાં. બધું એક ઓર્ગેનીક ક્રમમાં થઈ રહ્યું હતું. ૨૦૧૪ના ડિસેમ્બરની આઠમી તારીખે થયેલા જીવલેણ કાર અકસ્માતમાં વિનુ આ ફાની દુનિયા છોડીને જતા રહ્યા. કેલિફોર્નિયા અને ફિલાડેલ્ફિયાના સ્નેહી, સ્વજનો, સાહિત્યની દુનિયાના મિત્રો એક સાથે અમારા આ આઘાતમાં અમારી સંગ રહ્યાં.