અંતકરણ પૂર્વકની સત્યરૂપા ભક્તિએ ઉપાસનાનો પ્રાણ છે, અને યોગ એનું શરીર છે, એટલા જ માટે ઉપાસનાના તત્ત્વ પર જ્યારે વિચાર કરીએ ત્યારે અંતઃકરણપૂર્વકની સત્યરૂપા ભક્તિ અને યોગ બંનેનો વિચાર કરવો જોઈએ, કારણ કે તે એક સિક્કાની બે બાજુઓ જ છે, આંતરિક સત્યરૂપા ભક્તિ બધી જ સાધનાનો પ્રાણ છે, અને યોગ બધી જ સાધનાનું શરીર છે, કહેવાનો ભાવાર્થ એ છે, કે જે રીતે પ્રાણ વિના શરીર જીવિત રહી શકતું જ નથી, તેમ અંતઃકરણપૂર્વકની સત્ય સ્વરૂપા ભક્તિ વિના કોઇપણ ઉપાસના જીવિત બની શકે જ નહીં, જે રીતે આપણું શરીર હૃષ્ટપુષ્ટ હોય તો સુંદર લાગે છે, ને કોઈને જોઇને પ્રેમ કરવાનું મન થઇ જાય છે, તેમ યોગ દ્વારા જ તમામ પ્રકારની ઉપાસના કરવાથી સાધના હૃષ્ટપુષ્ટ થાય છે, ઉપાસનાનો અર્થ જ આંતરિક શુદ્ધિ પ્રાપ્ત કરવી, અને તે ધ્યાન યોગની સાધના દ્વારા જ શક્ય બને છે, આમ સત્યરૂપા ભક્તિ ઉપાસના અને ધ્યાન યોગ એ ત્રિવેણીના સંગમમાં શુદ્ધ બુદ્ધિથી, એકાગ્ર મન કરીને વાસના અને અહંકાર રહિત થઈને નાવાથી જ સિદ્ધિ હાથ વગી થાય છે; અને આ ઉપાસનાનું ફ્ળ અમૃત રૂપી પ્રાપ્ત થાય છે….