ગુજરાતના વૈષ્ણવ કવિ નરસિંહ મહેતાએ પણ પોતાની રીતે ધર્મની વ્યાખ્યા કરી છે. તેઓએ કહ્યું છે કે વૈષ્ણવજન તો તેને રે કહીએ જે પીડ પરાઈ જાણે રે. એટલે કે પરપીડાને જાણનાર જ સાચો વૈષ્ણવજન છે. તે જ ધર્માત્મા છે. ધર્મની પરિભાષા યુનિવર્સલ પરિભાષા છે. હું તિલક કરું છું કે નથી કરતો, હું આવાં કપડાં પહેરું છું કે નથી પહેરતો એને લઈને ઝઘડા વિવાદ હોઈ શકે છે, પરંતુ એને લઈને શું ઝઘડા થશે કે, પરહિત સમજ સાચો ધર્મ છે. પરમાર્થનો નામ જ ધર્મ છે અને આ પરમાર્થનો એક પર્યાયવાચી શબ્દ છે - સેવા. અને સેવા જ ધર્મ છે અને સેવા જ પરમાર્થ છે. સેવા થકી શબ્દોમાં ખોવાઈ જવાની જર નથી. સ્વામી શિવાનંદજી અને સ્વામી ચિદાનંદ જેવાં આધ્યાત્મિક વ્યક્તિત્વોએ આપણા જીવનને ધર્મમય બનાવવાના પ્રયાસ કર્યા છે અને આ ધર્મમય જીવન એટલે આપણે પરમાર્થી બનીએ, સેવાર્થી બનીએ અને અહીં શિવાનંદ આશ્રમમાં સ્વામી અધ્યાત્મનંદજીના સાંનિધ્યમાં અનેક સેવાઓ અને સામાજિક ગતિવિધિઓ થઈ રહી છે. વનવાસીઓ, શિક્ષણસેવાનું કામ ચાલી રહ્યું છે. શાળા-મહાશાળાઓમાં જે વિષયો મનમાં પરમાર્થ ભાવ જગાવી શકે છે, તે વિષયોને લઈ વકતૃત્વ સ્પર્ધાઓનું આયોજન કરે છે. આ બધી પ્રવૃત્તિઓ પણ ધર્મનો જ એક પ્રકાર છે. કોઈપણ સેવાકાર્ય એ ધર્મ જ છે અને આજે આપણે જ્યારે સ્વામી ચિદાનંદજી મહારાજની શતાબ્દીના પૂર્ણાહુતિ કાર્યક્રમમાં ઉપસ્થિત છીએ ત્યારે એક પ્રશ્ર્ન થવો જોઈએ કે આવા મહાન આધ્યાત્મિક વ્યક્તિઓ પાસેથી આપણે શું શીખી શકીએ છીએ. તેનો જવાબ છે પરમાર્થની ભાવના અને સમાજને જે ચીજ ટકાવી રાખે છે તેનું અનુસરણ. ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ ભગવદ્ ગીતામાં કહે છે કે, ધર્મ સમાજને ટકાવી રાખે છે, માટે જ ધર્મની સંસ્થાપના જરી છે. શું આપણે આ અવસરે સંકલ્પ કરી શકીએ કે આપણે કોઈ ને કોઈ પ્રકારનાં સેવાકાર્યો, પરમાર્થ કાર્ય ચલાવી શકીએ? સેવાથી મન ઉન્નત થાય છે. આ જ ચીજ ધર્મ છે, પરમાર્થ છે, જે આપણે પશ્ર્ચિમને આપી શકીએ છીએ. આ જ સંદેશ લઈને આપણા મહાપુરુષો ચીન, તિબેટ ગયા. સાઉથ ઈસ્ટ એશિયા સહિત સમગ્ર વિશ્ર્વમાં ગયા. આજે વિદેશોમાં અનેક ભારતીય સંગઠનો ભારતીય મનીષાનો સંદેશ ફેલાવી રહ્યા છે, ત્યારે આપણે પણ આપણી આ મનીષાને દેશ-વિદેશમાં ફેલાવવા માટે પ્રત્યક્ષ કે અપ્રત્યક્ષ યોગદાન આપી શકીએ તેનો વિચાર કરવો જોઈએ. આમ થશે તો આપણે આપણા જીવનમાં થોડું પરિવર્તન અને બદલાવ મહેસૂસ કરીશું અને આ બદલાવ નિશ્ર્ચિત પે આપણને શાંતિ આપશે.