એ સમયે નિયમિત વેદાધ્યાયની પરંપરા હતી. રોજ અમુક મંત્રો વિષે ચર્ચા-વિચારણા થાય. અર્થઘટન કરવામાં આવે અને એ જ્ઞાનગોષ્ટિમાંથી ઊપજેલું ડહાપણ રાજ્યકારભારમાં ઉપયોગી થતું. જ્ઞાનવાન, પ્રજ્ઞાવાન પુરુષોને રાજ્યાશ્રય મળતો અને તેમના થકી રાષ્ટ્ર-ૌત્થાનનાં સોપાન સર થતાં. સમાજના દુષ્ટ, દુર્ગુણી, દુરાચારી, માણસોની ઉપેક્ષા થતી. તેઓ થકી સમાજને નુકશાનકર્તા કાર્ય થઈ જાય તો તેનો આકરો દંડ પણ થતો.