એક તરફ જગન્નાથનો આગ્રહ અને બીજી તરફ રાજાજી સાથેનો હંમેશાંનો મેળાપ, રહેવાનું અને સુંદર ખાવાપીવાનું અને એ બધું છતાં કરેલું પાપ રાત્રીદિવસ એમને સતાવી રહ્યું હતું. સ્નેહમાં એમણે લુચ્ચાઈ જોઈ. ખૂબ ફોસલાવીને અંતે જીવનની હાણ કરશે એવી શંકા એ વિદ્વાન કવિ ઉપર એમને આવવા લાગી. અને જેમ જેમ વિદાય માટે આગ્રહ થતો ગયો તેમ તેમ કવિએ ચોરોને વધારે વખત રહેવાનો આગ્રહ કરવાથી ચોરોનાં હૃદય જેમ જેમ દિવસો જતા ગયા તેમ તેમ વધારે ને વધારે ધડકવા લાગ્યાં. છએક માસ સુધી તો આ ઘટમાળ ચાલ્યા કરી. જવાના અને રાખવાના આગ્રહ વચ્ચે યુદ્ધ થવા લાગ્યું. ક્યાં જગન્નાથ કવિનો ઉચ્ચાશય અને ક્યાં ચોરોના પાપે કરેલી હૃદયની સજા ! સંસારમાં આવા અનુભવો થોડે ઘણે અંશે દરેકને થયા વગર રહેતા નથી. આખરે ચોરોના આગ્રહને માન આપીને કવિએ એમને જવા દેવાની હા પાડી અને રાજાસાહેબની છેવટની રજા લીધા પછી જેવું એવું ઠર્યું.