નવી જગ્યામાં હજુ તો અમને પંદરેક મિનિટ જ થઈ હશે ત્યાં જ સાક્ષાત દેવીસ્વરૂપ એક સ્ત્રીએ એ ઘરમાં પગ દીધો. એ હતાં હરિભાઈ જોષી નામના રસોઈયા ભાઈનાં ધર્મપત્ની સવિતાબહેન. અમે એમને સવિતામાશી કહી બોલાવતાં. શ્રી હરિભાઈ જીંથરી ટી.બી. હૉસ્પિટલમાં રસોઈયા તરીકે કામ કરતા. એમની આર્થિક પરિસ્થિતિ અમારા કરતાં થોડીક વધારે સારી હતી. અમારે એમની સાથે એવો કોઈ ઘનિષ્ઠ સંબંધ નહોતો. એ લોકો પણ નવાસવા જ રહેવા આવેલા. સવિતામાશી એમની નાની માંદી દીકરીને મારા બાના હાથમાં આપતાં બોલ્યા : ‘બહેન, આને ઘડીક સાચવોને ! કઈ જગુની (ક્યારની) રોયા જ કરે છે !’ એટલું કહી એમની માંદી દીકરીને મારાં બાના હાથમાં સોંપીને એ પાછાં જતાં રહ્યાં. બા એ દીકરીને રમાડવાનો પ્રયાસ કરવા માંડ્યાં. પરંતુ બા સિવાય બાકીના અમે બધા જ સાવ નવરા હતા. બિલકુલ નવરા ! વરસતા વરસાદમાં ફર્યા હતા અને સામાન ફેરવ્યો હતો એટલે પલળવાને કારણે ભૂખ પણ કકડીને લાગી હતી. પરંતુ ઉંમર કરતા વહેલા સમજણા થઈ ગયેલા અમારામાંનું દરેક જણ એ જાણતું હતું કે ભૂખની ફરિયાદ એ દિવસે તો કરવાની જ નહોતી. ઘરમાં જે કંઈ હતું એ બપોરે જ રંધાઈને પેટમાં પડી ચૂક્યું હતું એની સૌને ખબર હતી. જો કાંઈ પડ્યું હોત તો બાએ ક્યારનું બનાવી જ નાખ્યું હોત એમાં પણ શંકા નહોતી જ. ત્રણેક કલાક પહેલાં અમારા માટીના ઘરમાં જે સૂનકાર છવાઈ ગયો હતો એવો જ સુનકાર આ નવી જગ્યાએ પણ છવાઈ ગયો. બધાં સાવ ચૂપચાપ બેઠાં હતાં.