પ્રકૃતિના સાંનિધ્યમાં ખૂલ્લાં ખેતરો વચ્ચે આવેલા તેમના નિવાસસ્થાને પહોંચીને અમે વાળુ કરીને આંગણામાં ખાટલાઓ ઢાળીને બેઠા. વાદળોના ગડગડાટની સાથે મંદ મંદ હવા વહી રહી હતી. ખેતરેથી પાછા ફરેલા શ્રમિકો ઘડીક આરામ ફરમાવી રહ્યા હતા. સામેની ઓસરીમાં કેટલાક બાળકો રમી રહ્યા હતા. દેવતા પર શેકાતા મીઠા રોટલાની સોડમ ચોમેર પ્રસરી રહી હતી. રાત્રિના અંધકારને કારણે આસપાસનું કુદરતી સૌંદર્ય નજરે ચઢે તેમ નહોતું પરંતુ મોરના ટહુકાઓ એ વાતની સાક્ષી પૂરી રહ્યા હતા કે સવાર માણવા જેવી હશે ! એટલામાં ‘એ મે’માન આવ્યા છે ચાલો રામ-રામ કરી આવીએ…’ કહેતાં કેટલાક ગામવાસીઓ મળવા આવી પહોંચ્યા. ‘ક્યારે આવ્યા ? અમારું ગામ કેવું લાગ્યું ? કેટલું રોકાશો, સાહેબ ?’ એમ કહી તેઓ પોતાનો પ્રેમભાવ વ્યક્ત કરી રહ્યા હતા. તેમના ગામમાં આવતીકાલે કોઈ વિશેષ કાર્યક્રમ છે એવો ઉત્સાહ તેમના મુખ પર તરવરી રહ્યો હતો. સ્થાનિક શાળાના શિક્ષક, ગોપાલક, ગામના મુખ્ય વડીલો અને કેટલાક નવયુવાનો એક પછી એક મળવા આવી રહ્યા હતાં. ત્યાં તો અચાનક આંધી-પવન સાથે ધોધમાર વરસાદ વરસવો શરૂ થયો. ભારે વરસાદને કારણે વીજળી ડૂલ થતાં જાણે તમામ ભૌતિક વસ્તુઓનો આંચળો ફગાવીને માનવજીવન ફરીથી તેની પ્રાકૃતિક સપાટી પર કેવળ મૈત્રી અને પ્રેમના આધારે મહોરી રહ્યું હોય એવી અનુભૂતિ અંતરમાં થઈ રહી હતી.