ડાઈનિંગ રૂમ પર જમવા જવાનું હતું. પણ દિશાનું ભાન પણ ન રહે તેવું ગાઢ અંધારું હતું. ચોકીદારને બૂમ પાડી પણ અંધારું જાણે અમારો અવાજ ગળી ગયું. મનના હોકાયંત્રની મદદથી સાચી દિશા નક્કી કરી ચાલવા લાગ્યાં. કાળામેશ અંધારામાં કંઈ સૂઝતું ન હતું. પણ ઉપર જોયું, અને ? ઓહો….. તારાઓથી ખીચોખીચ ભરેલું આકાશ ! કાળા-કાળા આભમાં ચમકતા અસંખ્ય નાના-મોટા તારાઓ જોઈ અમીર ખુસરોનું ઉખાણું યાદ આવી ગયું :