શાવર નીચે ખાસ્સી વાર બેસી રહ્યો ત્યારે પણ વિચારવાની પ્રક્રિયા મગજમાં ચાલુ હતી. પોતે જે માર્ગ પસંદ કર્યો છે એમાં કઇ રીતે આગળ વધવું એના વિવિધ વિકલ્પો મગજમાં ઘૂમરાતા હતા પણ એનો કોઇ ભાર નહોતો. સમયની અગાધ મૂડી હાથમાં હતી એટલે જિગ્સો પઝલનાં ચોકઠાંઓ ગોઠવવાની કોઇ ઉતાવળ નહોતી. બહુ શાંતિથી ક્યાંય કોઇ ભૂલ ના થાય એની જ માત્ર કાળજી રાખવાની હતી. વન મેન આર્મીની જેમ એકલા આગળ વધવાનું હતું અને એક પણ છેડો ઢીલો ના રહે એ માટે પૂરતી તકેદારી રાખવાની હતી.