મા છોભીલી પડી ગઈ. પોતાનાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ હોય એમ જરા માથું ઢાળીને ઘડીક ઊભી ને પછી રસોડા તરફ ચાલી ગઈ. બેઠક ખંડમાં આવીને નિરાલી પંખો ખોલીને સોફા પર બેઠી ત્યાં મા પાણીનો ગ્લાસ લઈને આવી. ગ્લાસ લેતાં નિરાલીએ માના ચહેરા સામે જોયું. રોજ એ સ્કૂલેથી આવે ત્યારે ખીલી ઊઠેલો લાગતો એ ચહેરો આજે ફિક્કો લાગ્યો. મા સાથે આવી રીતે વાત કરવા બદલ પસ્તાવો થતો હોય એમ તેણે મા સામે જોઈને સ્મિત કર્યું. એનો હાથ પકડીને એણે માને કહ્યું, ‘બેસને !’ મા ચાવી દીધેલ પૂતળાની માફક તરત જ બેસી ગઈ. જાણે કશુંક ચાવતી હોય એમ ધીમે ધીમે નિરાલી પાણીનો એક ઘૂંટડો ગળે ઉતારતી હતી. કદાચ, મનોમન ગોઠવતી હતી કે માને શું અને કેવી રીતે કહેવું ? પછી એણે કહ્યું :