…ને એક દિવસે ‘નિસર્ગ’ના આંગણામાં હું જ્યાં રોજ ઝૂલતો તે ગુલમહોરના વૃક્ષતળેની ખાટ પર એક કવર પડ્યું હતું ! મેં કવર હાથમાં લીધું, ખોલ્યું, તેમાં મને ઉદ્દેશી એક ચિઠ્ઠી હતી. ગડબડિયા ગડબડિયા અક્ષરોમાં લખ્યું હતું ! ‘પૂજ્ય ગુરુજી, તમે મને માફ કરજો, તમે માફ કરશો તો ભગવાન મને માફ કરશે. તમારે ત્યાં ચોરી મેં કરી હતી પણ મને ખબર નહોતી કે તે તમારું ઘર હતું ! બંધ મકાન હતું એટલે ફાવટ આવી ગઈ ! રોકડ, ઘરેણાં જે હાથ લાગ્યું તે બધું જ લઈ, પોટલીવાળી, હું ને મારો સાથીદાર બહાર નીકળતા હતા ત્યાં- સાથીદારે ટૉર્ચથી દીવાલે રહેલી ઘડિયાળમાં કેટલા વાગ્યા છે તે જોવા પ્રકાશ ફેંક્યો ! ઘડિયાળની બાજુમાં જ તમારી મોટી તસવીર જોઈ. સાહેબ, હાથમાંથી પોટલી નીચે પડી ગઈ. અરે, આ તો એ મારા સાહેબ, જેમણે મને ભણાવવા આર્થિક મદદ કરી હતી ! સાહેબ, ખૂબ મોટો પસ્તાવો થયો ! મનોમન તમારી માફી માગી લીધી ને પોટલી જેમની તેમ રાખી નીકળી ગયા. ભણ્યા પછી નોકરી ન મળતાં, એક નાની બહેન ને એક વિધવા માના ગુજરાન માટે પ્રામાણિકપણે ખૂબ ફાંફાં માર્યાં ! પણ સાહેબ, મા બીમાર ! પૈસા લાવવા ક્યાંથી ? ને સાહેબ, હું ચોરીના રવાડે ચઢી ગયો, તમને દુઃખ જરૂર થયું હશે ! તમે તમારા એક વિદ્યાર્થીની આવી કલ્પના ક્યારેય નહીં કરી હોય ! લાચારી ને મજબૂરી ! હા, લાચારી-મજબૂરી સાહેબ ? કદાચ તમો મને ઓળખી જશો ! રૂબરૂમાં આવી તમારી માફી માગવાની હિંમત નથી એટલે…. મને…. સાહેબ માફ કરજો !’