અમેરિકા આવ્યા બાદ પણ વિનુ, ખભેખભો મિલાવીને મારી સાથે કામ કરતા. ભારતમાં કે અમેરિકામાં જ્યારે અમે સખીઓ, પોતાના પતિદેવો વિના, મળતી ત્યારે બધાની હરીફરીને એક સર્વસામાન્ય ફરિયાદ રહેતી કે એમના પતિ ઘરના કામકાજમાં મદદ નથી કરતા ત્યારે મારે ચૂપ રહેવું પડતું! જો કઈં બોલવા જાઉં તો સખીઓ કહેતી, ”તું તો બોલતી જ નહીં!” મારી એક અત્યંત વ્હાલી સખી કહેતી, “જયુ, તારા માટે વિનુભાઈ કદાચ ફરિયાદ કરે તો એ અમે બધાં જ સમજી શકીએ હોં!” અને મારી પાસે કૃત્રિમ ગુસ્સો કરવા સિવાય બીજો કોઈ અપવાદ પણ નહોતો! ક્યારેક, અમેરિકાની મારી સખીઓ વિનુને કહેતી, “વિનુભાઈ, તમે સમર કેમ્પ કરો. અમે $૫૦૦ આપીને અમારા વરોને ટ્રેઈન થવા મોકલએ કે પત્નીને મદદ કેમ કરવી!” ક્યારેક મને થતું કે વતનમાં અને પરદેશમાં, ઘરનાં સ્વજનો કે અમુક મિત્રો આ બાબતે વિનુની પાછળથી છાની મશ્કરીઓ કરતાં હતાં. મારું મન દુભાતું. હું એમને કહેતી, “તમે આ બધા જજમેન્ટલ લોકો- ભલે એ પછી આપણા ઘરના હોય કે આપણા મિત્રો હોય – એ સૌની સામે, આમ, ઘરના કામમાં મદદ ન કરો. મને નથી ગમતું કે બધા તમને પુરુષ કે પતિ તરીકે, “So Called Macho Man” ની એરણ પર, ઉતરતા ગણે!” વિનુ ત્યારે માત્ર એટલું જ કહેતા, ”Who cares? તું શું માને છે?” ને, અમે હસી પડતાં.