હવે એ મુદ્દો ઉઠે છે કે આ વૈજ્ઞાનિક પ્રક્રિયાને અને સાપના યોગી હોવાપણાને શું સંબંધ હોઇ શકે ? ઉંટની માફક સર્પ પણ શિયાળામાં શિત-સમાધીમાં જતા પૂર્વે એટલે કે ચોમાસામાં પુષ્કળ માત્રામાં ખોરાક મેળવીને શરીરમાં ચરબીના થરો જમા કરી લેતો હોય છે. શિયાળામાં ઠંડીની બીકના કારણે સર્પ અંદાજે શિયાળાના ચાર મહિના એક જગ્યા પર બેસી રહેતો હોય છે. આ ગાળામાં તે બને તેટલું ઓછું હલન ચલન કરે છે. તેણે ચોમાસામાં એકઠી કરેલી ચરબીમાંથી સર્પને શરીર માટે જરૂરી જીવનચાલક ઉર્જા મળી રહેતી હોય છે. હવે વાત આવે છે શરીરના ઉર્જા વપરાશની. શરીરની કોઇ પણ પ્રક્રિયા ઉર્જા બાળે છે, પછી ભલે તે શ્વાચ્છોસ્વાસ કેમ ન હોય. કોઇ પણ શરીરની શ્વાચ્છોસ્વાસની પ્રક્રિયા થકી પણ શરીરની વાઇટલ એનર્જીનો વપરાશ થતો હોય છે. દરેક શરીરની શ્વસન પ્રક્રિયામાં ફેફસાં દ્વારા પ્રાણવાયુ તેના લોહીમાં ભળતો હોય છે. અને આ લોહી શરીરના છેક છેવાડે આવેલા કોષો સુધી પ્રાણવાયુ પહોંચાડે છે અને તે રીતે આ કોષો જીવંત રહે છે. રુધિરાભીસરણ પ્રક્રિયા પાછળ પણ સારી એવી ઉર્જાની ખપત થાતી હોવાથી સર્પોએ અંતર્સ્ફુરણાથી જ પોતાના હૃદયના ધબકારા ઓછા કરતાં તથા તેના થકી રુધિરાભિસરણ પ્રક્રિયાને પણ ધીમી કરી નાંખવાનો પ્રાણાયમનો યોગ સહજ પણે સિદ્ધ કર્યો છે. આમ હ્રદયના ધબકારા ધીમા કરીને રક્ત-દબાણ ઓછું કર્યું અને તેના કારણે તેને શ્વસન પ્રક્રિયા પણ ધીમી થવાથી શરીરમાં સંચીત ઉર્જાને તેઓ ચાર-ચાર માસ જેટલો લાંબો સમય ભોજન-પાણી વિના જ તેઓ શિયાળાના આ કપરો સમયગાળો હેમખેમ પસાર કરી નાંખતા હોય છે.