એક આચાર્યએ કહેલું, “સાહેબ, પહેલાના જમાનાઓમાં ક્યાં આવી શાળાઓ હતી? જેને ભણવું છે એ તો ઝાડ નીચે પણ ભણે છે અને જેને ભણાવવું છે એ ગમે તેવી પરિસ્થિતિમાં ભણાવે છે.” એક નષ્ટ થયેલી શાળાના શિક્ષકે કહેલું, “શું કરીએ? મોટી કંપનીઓના પટાવાળાથીય ઓછો પગાર શિક્ષકોને અપાય છે. સમાજની આવતી પેઢીમાં સંસ્કાર રેડતા લોકોને અવગણો તો તેમની પાસેથી શું આશા રાખો? શિક્ષક તરીકે રિટાયર થયા પછી શું કરવાનું? ગમે ત્યાં મળી જતા – પગે લાગતા વિદ્યાર્થીઓ સિવાય શું મેળવ્યાનો સંતોષ? એક શાળામાંથી રિટાયર થયેલ ગણિતના શિક્ષક કુટુંબનું ગાડું ચલાવવા પાકટ ઉંમરે તેમના જ એક વિદ્યાર્થીની પેઢીમાં હિસાબનીશ છે. અમારે એમના પગલે ન ચાલવું હોય તો આ જ મોકો છે.” ત્રણ અઠવાડીયા વીત્યા, વીતેલા અઠવાડીયે એ જીલ્લા મથકે પણ ગયો નહોતો. હવે ફક્ત પાંચેક શાળાઓની મુલાકાત જ બાકી હતી.