જેમને કથાની ખબર નથી એમને માટે હું જરા અડધી મિનિટમાં કહી દઉં કે શલ્ય છે એ માદ્રીનો ભાઈ છે, એટલે નકુળ-સહદેવના મામા. એ પાંડવપક્ષે લડવા માટે જ્યારે આવતો હતો ત્યારે રસ્તામાં દુર્યોધને બનાવટથી એને ખવરાવી-પિવરાવીને એની મહેમાનગતિ કરી. એ પછી શલ્યને ખબર પડી કે આ તો દુર્યોધનની છાવણી છે. જેનું ખાધું તેની સામે લડાય નહીં, એટલે એને દુર્યોધનના પક્ષે રહીને લડવું પડ્યું. પણ એ હોશિયાર હતો, એટલે એણે દુર્યોધનને કહ્યું કે હું લડીશ તમારા પક્ષે, પણ હું એક વાર યુધિષ્ઠિરને મળી આવું તો ખરો. પછી એ જ્યારે મળવા આવ્યા અને બધી વાત કરી ત્યારે કૃષ્ણ અને યુધિષ્ઠિરે કહ્યું કે ‘વાંધો નહીં, ભલે એ પક્ષેથી લડજો, પણ એક કામ કરજો કે કર્ણના સારથિ થજો, કેમકે અર્જુનના સારથિ કૃષ્ણ હશે એટલે કર્ણ પણ ઉત્તમ સારથિ પસંદ કરશે અને શલ્ય, કૃષ્ણ વગેરે આ બાબતમાં નિષ્ણાત ગણાતા, એટલે આપોઆપ જ એ શલ્યને સારથિ બનાવે. આથી યુધિષ્ઠિરે કહ્યું કે તમે કર્ણના સારથિ થજો અને યુદ્ધ દરમિયાન એને મહેણાં-ટોણા મારીને માનસિક રીતે ભાંગી નાખજો. આ યુદ્ધનીતિ જ છે.