સાજેમાંદે પતિદેવની ગેરહાજરી અચૂક સાલે. દીકરો ક્યારે ઊઘલ્યો અને દીકરીઓ એક પછી એક ક્યારે વળાવી, ક્યારે કોઈ દવાખાને દાખલ થયું, ક્યારે કોઈ ઘરે આવ્યું કે ક્યારે કોઈ સીધું જ સિધાવ્યું ! એ બધું જ એમની ફરજપરસ્તીમાં વહી ગયું. મંજૂર થયેલી રજા એન મોકા પર જ નામંજૂર થાય. કપરો સમય કઠણ કાળજે આ પોલીસાણીને એકલા જ કાઢવાનો આવે. અઠવાડિયાના પરચૂરણ વાર તો સમજ્યા મારા ભાઈ પણ રવિવાર જેવા રવિવારમાં ભલીવાર નહીં. સોનાની મૂરત જેવા સુરત શહેરમાંયે વર્ષો કાઢવા છતાંયે ધમધમતા રવિવારે માનવમેદનીથી ઊભરાતી ચોપાટીની સૂરતનાં દર્શન તો દુર્લભ જ રહેવાના. જ્યાં વાર જ નહીં ત્યાં તહેવાર તે કેવા ? ભરદિવાળીએ પણ આ ઘરવાળીને હૈયે હોળી જ લાગેલી હોય. ભરથાર વગરની દિવાળી કેમ કરીને ભરી ભરી લાગે ? બેસતું વર્ષ સાવ બેસી ગયેલું નીકળે. સપરમો દહાડો ખપ્પરમાં હોમાય. પડવાને બીજે દિવસે પડતી ભાઈબીજે એમની બહેનોના આ પોલીસવાળા ભાઈઓ ‘દૂજ કા ચાંદ’ બની જાય, ઘરમાંથી છૂ. ઘેર ઘેર સાલમુબારક કરીને થાકેલા નગરવાસીઓ એ રાતે નિરાંતે ઘોડા વેચીને સૂઈ જાય પણ ચોરભાઈ તો એમના ઘરના ઘોડા વેચી મારે. ભાઈબીજની સવારે હોહા થઈ જાય અને પટ્ટાનું બક્કલ બીડતી તબડક તબડક ઘોડા દોડાવતી પોલીસ ઘટનાસ્થળે પહોંચી ગઈ હોય. તોપણ હંમેશાં ‘મોડેથી પહોંચતી પોલીસ’ આવું ભળતું ચિત્ર કેમ ભલા ચીતરવામાં આવતું હશે ?