એક અજાણી ધરતી પર આ રીતે ઘનઘોર તોફાની રાત્રીમાં કોઈપણ બદલાની આશા વિના એમની આવી સેવા કરતા માનવતાના પૂજારીઓને નિહાળી, આ ગરીબ આદિવાસી પરિવારના બાળકો, સ્ત્રીઓના ચહેરા પર જે ભાવ ઉભર્યા એને વ્યક્ત કરવાની આ કલમ કે ભાષામાંય ગુંજાશ નથી. આજે જ્યારે વાહવાહ ખાતર અપાતા દાન કે પ્રતિષ્ઠાના ખોટા અહંકારથી સદકાર્યો ભલે થતાં હોય પરંતુ ઈશ્વરના શ્રેષ્ઠ સર્જન માનવીની આવી રૂડી સેવા કરવાની મનની મોટપથી ઉજળા સંસ્કારી પરિવારને વંદન હો જો હજાર…. હળાહળ કળીકાળમાં પણ આવા દિલેર માનવીઓ જે ભૂમિમાં વસતા હોય એથી તો કવિની કલમને સ્તુતિ કરવા પરવશ બનાવે છે કે ‘ધન્ય ધરા સોરઠ બલિહારી…. જ્યાં રતન પાકતા આવા..’ અસ્તુ.