ઊંચા મધ્યમ વર્ગનું એક નાનકડું કુટુંબ છે. પતિ-પત્નીને એક પુત્ર અને એક પુત્રી છે. પુત્ર ચૌદ વર્ષનો અને પુત્રી અગિયાર વર્ષની છે. અગિયાર વર્ષની પુત્રી વિશે કંઈ ફરિયાદ નથી, પણ ચૌદ વર્ષનો પુત્ર એક સમસ્યા બની ગયો છે. પુત્રની હરકતોએ માબાપની ઊંઘ હરામ કરી દીધી છે. બીજી બધી વાતે સુખ છે તેથી આ પુત્રની પીડા વિશેષ ઉપદ્રવકારી લાગે છે. પુત્રનો શારીરિક વિકાસ બરાબર છે, પણ તેના માનસિક વિકાસમાં કંઈક ખામી છે. છોકરો ‘હિંસક’ બની ગયો છે. માતા-પિતા ઉપર પણ હુમલો કરે છે. કેટલાક દાક્તરોનું નિદાન એવું છે કે, આ છોકરો મંદબુદ્ધિનો છે. અત્યારે અભ્યાસ કરતો નથી, પણ મંદબુદ્ધિના આ બાળકની જે કંઈ સારવાર કરવામાં આવી તે અસરકારક નીવડી નથી. દાક્તરો તેના જ્ઞાનતંતુઓને શાતા વળે ને ઘેનમાં રહે તેવી જ દવાઓ આપે છે, છતાં એ દવાઓ પણ બાળક પર ખાસ અસર કરતી નથી. આ છોકરાને લીધે ઘરમાં સતત ભયનું વાતાવરણ રહે છે. બાળકને કેમ કરીને અંકુશમાં લેવો એ મા-બાપ માટે એક સમસ્યા થઈ પડી છે.