અંગ્રજી પેતરા હજુ આપણે ભૂલ્યા નથી. અરે હવે તો દિવસે દિવસે વધતા જાય છે. પેલું કહેને કે ઘાંચીના બળદને તમે છૂટો મૂકી દ્યો, તો પણ તે ગોળ ગોળ જ ફરે. તેવું જ આપણું. આટલા વર્ષોની ગુલામી બાદ પણ આપણે તો ઘાંચીના બળદ જેવા જ. શાસ્ત્રોમાં કહ્યું છે કે, ધાન્યને જો આંગળીનો સ્પર્શ મળે તો તેની સ્વાદીસ્ટતા વધી જાય, ઉપરાંત કુદરતી મળવા પાત્ર બધું ખોરાક માંથી મળી શકે. એટલે તો આંગળી ચાટીને સાફ કરવાની મજા કઈક ઓર જ હોઈ. સીધી વાત એવી કે દાળભાતને તમે ચમચીથી ખાઓ અને કોળિયા ભરીને ખાવ, અંતર તમે ખુદ જ અનુભવી શકો. પણ હવે આપણા ભણતર વધી ગયા. આપણા સ્ટેટસ મોટા થઇ ગયા. હવે આપણે આપણા વીઝીટીંગ કાર્ડમાં છપાયેલા હોદા મુજબ જીવન જીવીએ છીએ. આપણે હવે ક્યાં આપણે રહયાં, આપણે ફક્ત પ્યાદા થઇ પડ્યા જેમણે અભિનય કરવાનો રહ્યો બસ. રોબોટ અને આપણામાં ફક્ત મેટલનો ફેર રહ્યો હવે. બાકી આપણે પણ પ્રોગ્રામ્ડ જ છીએ.