રોજના ટાઈમે વિનુ ઘરે આવ્યા. હું તે સમયે લોકલ કાઉન્ટી હોસ્પિટલમાં નાઈટ શીફ્ટ માટે ટ્રેનિંગ લેતી હતી. હું ચા બનાવીને કીટલીમાં રેડી રહી હતી ત્યાં તો નીચેથી રિંગ વાગી. હજુ અમે ઊભા થઈ, મેઈન દરવાજો ખોલવા બટન દબાવી પૂછીએ કે કોણ છે, એ પહેલાં ઘરના દરવાજાની રિંગ વાગી. વ્યુઈંગ ગ્લાસમાંથી જોયું તો દેશીભાઈ, ઈસ્ત્રી ટાઈટ, સફેદ દૂધ જેવો લેંઘો-ઝભ્ભો પહેરી ઊભા હતા. મેં દરવાજો ખોલ્યો તો સીધા ઘરમાં ધસી આવ્યા અને કહે, “લ્યો, સમયસર આવી ગયો. નીચે સુરી સાહેબ દરવાજો ખોલતા હતા તો હુંય આવી ગયો. વિનુભાઈ, યાદ છે ને, આપણે સવારે બસ સ્ટોપ પર મળ્યા હતા? નીચે મેં તમારું નામ વાંચી લીધું.” પછી ખુરશી પર બેસતા કહે, “તમે તો બેન, ચા પણ તૈયાર રાખી છે ને કાંઈ! હવે મારું નામ કહું બેન. હું છનુ અમીન. આંઈ બાજુના ટાઉન હોમમાં મારી નાનકી ડોક્ટર બેનને ત્યાં બે મહિનાથી છું.” છનુકાકાએ પોતા વિષે જણાવતા કહ્યું, “ભઈ, હું સૌથી મોટો. માબાપાએ બઉ ભણાવવાની મથામણ કીધી પણ મને ભણતર નો ચઈડું! પછી બાપાએ આફ્રિકા ધકેલ્યો. ઈદી અમીને બધાય દેશીને, પાઈ પૈસો હારે લીધા વિના ત્યાંથી કાઈઢા. હારું થ્યું કે મેં મારી કમાણી ઘર ભેગી કરી હતી. તેમાંથી ભાઈ અને નાનકી ભણી ગ્યાં, માબાપા અને ભાઈ માટે ઘર બનાવરાવ્યું. માબાપા મોટા ગામતરે ગ્યા. ભાઈ કીયે કે ઈ ત્રણ છોકરા સોત ઘર છોડીને ક્યાં જાય, તે ઘર એના નામ પર કરી દીધું. પછી નાનકીએ મને આંઈ બોલાઈવો. આવડી મારી કથા.” વિનુ તો ચૂપચાપ સાંભળતા હતા. મેં રસોઈ કરતાં પૂછ્યું, “છનુકાકા, તમારા પત્ની ને સંતાનો ક્યાં છે?” છનુકાકા બોલ્યા, “બેન, હું તો આફ્રિકામાં મજૂરી કરતો’તો. ભઈણો નો’તો, તે મને કોણ છોડી દે? કોઈ અભણને પૈણી એનેય મારી હારે દુઃખી કરવી? આપણે ફક્કડરામ સારા. આતો તમે બેન પૂઈછું તો કઉં કે આપણનેય એકવાર કોઈ ગમી ગઈ’તી હોં. ઈ મેટ્રીક લગણ ભણેલી હતી. હું તો જઈને પૂછી આવ્યો કે હું આફ્રિકામાં મજૂરી કરું છું. તને લવમાં રસ છે?” મેં માંડમાંડ હસવું ખાળીને કહ્યું, “તો એણે શું કીધું?” છનુકાકા બોલ્યા, “કીધું શું, એક લાફો ચોડી દીધો, આ જમણા ગાલે! ઈ પૂરું નો’તું તે એના ભાઈને મોકલી મને ધીબી નાઈખો!” વિનુએ મરકીને કહ્યું, “છનુકાકા, ખરા છો તમે!” છનુભાઈ બાળક જેવું હસીને બોલ્યા, “જે સાચું છે તે છે!” મેં કહ્યું, ‘કાકા, તમે હવે જમીને જજો. પંદર-વીસ મિનિટમાં રસોઈ તૈયાર.” કાકા કહે, “એક શરતે જમીશ, જો મને રોટલી બનાવવા દે’શો તો.” વિનુ બોલ્યા, “આજે નહીં. તમે પહેલીવાર આવ્યા છો.” કાકા કહે, “બેન, મજાની બે-પડની રોટલીઓ બનાવીશ. ન ગમે તો તમે બનાવજો.” અને કાકા રોટલીઓ બનાવીને જ જંપ્યા! જતા જતા કાકા કે’તા ગયા, “વિનુભાઈ, કાલથી હુંય બસમાં ભેળો આવીશ. પંખા અને એરકન્ડિશન રિપેર કરવાની દુકાનમાં કામ મળ્યું છે. ૪૨મી માર્કેટ સ્ટ્રીટ પર. બસમાં હારે જઈશું.” અને બાળકોને વ્હાલ કરીને ગયા.