ખેર ! પણ મારે એને સાચે જ મદદ કરવી હતી અને ઈશ્વરે મને એની તક પણ આપી. પેલી સ્ત્રીએ ના પાડી એટલે મનમાં જરા ચરચરાટી તો થતી જ હતી કે આટલા પ્રેમથી આપતી હતી તોયે એણે એનો સ્વીકાર ન કર્યો. હું આગળ પોતાના પંથે ચાલતી હતી ત્યાં તો એક દસ-બાર વર્ષનો છોકરો હાથ ફેલાવીને ભીખ માગતો મારી સાથે ચાલવા માંડ્યો. આમેય મને ભીખમંગાઓ પ્રત્યે સખત નફરત હતી. પણ આ છોકરો તો જળોની જેમ ચોંટેલો જ રહ્યો. એને ન ગણકારતાં હું પાછી ફરી તોય એ મારી સાથે ને સાથે જ ચાલતો રહ્યો. મેં જોયું કે એ ભિખારી જેવો ગંદો ગોબરો ન હતો, કપડાં જરા જૂનાંપુરાણાં હતાં, કશે કશેથી ફાટેલાં અને થીંગડાંવાળાં હતાં પણ ધોયેલાં અને સ્વચ્છ હતાં. મેં એને પૂછ્યું : ‘કેમ રે, તું સ્કૂલે નથી જતો ? ભણવાનું મૂકીને ભીખ માગે છે ? શરમ નથી આવતી તને ?’