સસરા ગયા. એકલા ધંધો ચલાવવાની આવડત નહીં. દુકાન પણ ગઈ. ગણતર કે ભણતરનું ગાંઠે ગરથ તો પહેલેથી જ ક્યાં હતું ? હવે નોકરી શોધવાનો વારો આવ્યો. મારી ના છતાં બાપુજી દર મહિને કવર મોકલતા, સાસુ રાજી રાજી થઈ જતાં. વહુ એટલે વગર મહેનતની કમાણી. ઘરનાં કામ ઉપરાંત સાસુ આજુબાજુમાં રસોઈનાં નાનાં કામ કરવા મોકલતાં અને એ સમયે હંસા બી.એ.ની પરીક્ષા આપી રહી હતી. ધરાયેલા વાઘ જેવો વર પડખામાં લાંબો થઈ નિરાંતે નસકોરાં બોલાવતો હોય ત્યારે રાત્રે મને નીંદર ક્યાંથી આવે ? છતને તાકતી પડી રહું. ઊંડા આઘાતથી સ્તબ્ધ, શબવત. મારી કોને જરૂર છે આ દુનિયામાં ? મારી આવી મનઃસ્થિતિને અનુરૂપ બાપુજી પાસે કોઈ કહેવત હશે ? હું ઝપ દઈને ઊઠીને બારી પાસે ગઈ. નકામા સામાનના પોટલાની જેમ ફંગોળાઈ જાઉં અહીંથી. કાલે અખબારમાં મારા પણ સમાચાર, દુઃખી પુત્રવધૂએ બિલ્ડિંગમાંથી પડતું મૂક્યું. ટી.વી. પર એક ન્યુઝ આઈટમ. આપઘાત કરતાં પહેલાં ચિઠ્ઠી લખું ?…. મારાં સાસુ મને ત્રાસ આપતાં હતાં, પતિ ખૂબ હેરાન કરતો, હાથ પણ ઉપાડે….. પછી બીજું શું શું કરતો હતો એ શરમના માર્યા નહીં લખી શકાય. મર્યા પછીય બાપુજીને કદાચ લાગે કે આવી ચિઠ્ઠી હજી સુધી કોઈએ નાતની વહુ-દીકરીએ લખી નથી – એવું એમને થાય તો ? ભલે થાય. એ માટે મરવું પડે. મારું ઘર બીજે માળે હતું. હું બે વાર ટેરેસ પર ગઈ, પણ ચોથે માળથી ન મરાય તો ? આજકાલ સ્ત્રીઓ પંખા પર લટકીને આત્મહત્યા વધુ કરે છે. થોડા વરસથી આ ટ્રેન્ડ છે. પણ મારા ઘરનો પંખો કદાચ પોતે જ ધડામ નીચે પડે એવો છે.