સૌ થોડો સંકોચ અનુભવતા હતા. પરંતુ, સ્વામીશ્રી તૈયાર હતા. અને વ્હિલચેરમાં બેસાડીને સ્વામીશ્રીને એક પછી એક રૂમોમાં લઈ જવામાં આવ્યા. દરેક આધુનિક મશીનની વિગત સ્વામીશ્રીને અપાઈ, સ્વામીશ્રીએ મશીનો પર ઠાકોરજી પધરાવી પ્રસાદીભૂત કર્યાં. છેલ્લે સીટીસ્કેનના રૂમ તરફ જતાં એક સાંકડી ગલીમાંથી વ્હિલચેર માંડ પસાર થાય તેમ હતું. સાથે રહેલા સંતોને એમ લાગ્યું કે ઘણું થયું, હવે અહીં ન જઈએ તો ચાલશે. પરંતુ, સ્વામીશ્રી ત્યાં પણ પધાર્યા જ. ત્યાં પહોંચીને સ્વામીશ્રીએ મશીન પર ઠાકોરજી પધરાવ્યા. ઠાકોરજીનાં પ્રાસાદિક પુષ્પો મશીન પર નાંખ્યાં. મશીન વિશે સ્વામીશ્રીને માહિતી આપવામાં આવી. ત્યારબાદ સૌ પાછા વળવા જતા હતા પરંતુ, સ્વામીશ્રીએ કહ્યું : 'આપણે અહીં ધૂન કરીએ. અહીં જે કોઈ દર્દી આવે તેમને ભગવાન હંમેશાં સાજા કરી દે, સૌને શાંતિ થાય, એ માટે આપણે ઠાકોરજીને પ્રાર્થના કરીએ!' અમે સૌ દિંગ બની ગયા. જ્યારે તેમના પોતાના સ્વાસ્થ્યની ગંભીર હાલત છે ત્યારે બીજાના સુખ માટે પ્રાર્થના ? આવા સંજોગોમાં કોઈને ય પણ બીજાનો વિચાર પણ કેવી રીતે આવી શકે ?