આકાશ અનિમેષ નજરે નીખરી રહ્યો બિહામણા ચહેરા વચ્ચેની બે ભાવવાહી આંખોને… તેને પણ ધિક્કાર છૂટ્યો માણસ જાત પ્રત્યે. સાંજ પડી ચૂકી હતી. અભયસિંહાએ આકાશ માટે સૂવાની વ્યવસ્થા કરી હતી. અભય તો ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયા. પરંતુ આકાશના મનમાં મોડી રાત સુધી અભયના વિચારો જ ઘુમરાયા કર્યા. કેટલો નિઃસ્વાર્થ છે આ માણસ ! જ્યારે ફાયર બ્રિગેડમાં હતાં ત્યારે લોકોની સેવા કરી અને હવે પર્યાવરણ દ્વારા લોકોની જ સેવા કરી રહ્યાં છે ને ! જો તેમણે ધાર્યું હોત તો વિવેક શર્માની જેમ આગની લપેટોથી બચી શક્યા હોત. પણ શું તેમ કર્યું હોત તો પાંચ માસૂમ બાળકો બચી શક્યાં હોત ? તેમણે ધાર્યું હોત તો અરવલ્લીના ડુંગરોમાં ઝૂંપડી બાંધી જીવી શક્યા હોત. પણ શું તેમ કર્યું હોત તો અહીં નંદનવન બની શક્યું હોત ? – વિચારો કરતાં કરતાં આકાશને ક્યારે ઊંઘ આવી ગઈ તેની ખબર જ ન રહી.