અંધકારનાં ઓળાં નીચે ને નીચે ઊતરતાં જતાં હતાં. કોતરો ભૂત જેવાં બિહામણાં લાગતાં હતાં. કોઈની અવરજવર તો હતી જ નહિ. એક માત્ર ક્યારેક કોઈક મોટર આવતી ને સડસડાટ ચાલી જતી. મને લાગ્યું આ તો માણસ કહેવાય…હું મનમાં બબડી…. મારું હૈયું કંપી ઊઠયું : કેવા કઠોર, હૈયા વિનાના માણસો ? જરાય સભ્યતા નહિ !