અનાથાશ્રમમાં દર અઠવાડિયે એક યુવાન ડૉક્ટર ‘વિઝિટ’માં આવતા; અવેતન માત્ર સેવાના ઈરાદાથી જ આવતા. આવે ત્યારે આશ્રમનાં બાળકો માટે બિસ્કિટ, ચૉકલેટ, ફળો, મીઠાઈ, રમકડાં, કપડાં એમ જુદું જુદું લાવે, બાળકોની શારીરિક તપાસ કરી જરૂર પ્રમાણે દવા પણ મોકલે. બાળકો સાથે વાતો કરે, માથે હાથ ફેરવી પ્રેમ આપે. આરાધનાને ડૉકટરનું આવું વર્તન ઘણું ગમતું. તે ડૉક્ટર સાથે તેની મદદમાં રહેલી. ડૉક્ટર પણ આરાધના સાથે હળીમળી ગયેલા. મજાકિયા સ્વભાવના; આરાધનાને કહેતા : ‘મૅડમ, તમે તો ‘સોશ્યોલૉજી’નાં સ્ટુડન્ટ છો, તમારા સમાજને સમજાવો કે અનાથઆશ્રમોમાં બાળકો અને વૃદ્ધાશ્રમોમાં મા-બાપને ન મોકલે.’ આરાધના હસતી. આરાધનાને આ ડૉક્ટર ગમી ગયેલો; પણ તેના દત્તક બાળકને કારણે એક છોકરીના અલ્લડ બાપ, ડાયવોર્સી અને અપંગનું માગું આવ્યા પછી આ ફાંકડા એમ.ડી. ડિગ્રીધારી ડૉક્ટરને મનમાં પણ ચાહવો તે તેનું અપમાન ગણાય તેમ મનોમન વિચારતી.