‘હવે સંતાનમાં એક દીકરી અને એક દીકરો. દીકરી માટે વડોદરામાં સારું ઠેકાણું શોધ્યું અને ધામધૂમથી લગ્ન કર્યાં. પણ માણસો કપાતર નીકળ્યા. એમની નાની-મોટી માગણીઓ આવતી રહી. મારી હેસિયત મુજબ હું એમની ભૂખ સંતોષતો રહ્યો. છેલ્લે જમાઈને ધંધા માટે મોટી રકમની જરૂર હતી. બે હાથ જોડીને મેં માફી માગી. બીજા અઠવાડિયે સવારમાં વેવાઈનો ફોન આવ્યો કે તાત્કાલિક વડોદરા આવી જાવ. રસોડામાં અકસ્માત થયો છે. એ વખતે ભાવનગરથી વડોદરાનો રસ્તો કઈ રીતે કપાયેલો એ મારું મન જાણે છે. લાલ પાનેતર પહેરાવી ને મોકલાયેલી દીકરીનો કાળો ભડથા જેવો દેહ જોઈને આ બાપની આંખે શું અનુભવ્યું હશે એની કલ્પના કરી જો…..’