આ પછીના બે જ દિવસ પછી મનેય મિત્રના જેવો જ અનુભવ થયો. લગ્નમાં ગાંધીનગર જવાનું હતું. ભોજનનો સમય બપોરના બારથી બેનો હતો. મિત્રે કંકોતરીમાં લખ્યું હતુંઃ ‘શુભ સ્થળે પહોંચવા માટે ઘ-1ના સ્ટેન્ડ પર ઊતરવું.’ ઘ-1ના સ્ટોપ પર હું ઊતર્યો. બેસુમાર તાપ હતો. બે દિવસ પહેલાં મિત્રને થયેલો પ્રશ્ન મને થયો, ‘લોકો આવા કાળા ઉનાળામાં લગ્ન શા માટે કરતા હશે?’ રિક્ષા મળે તો રિક્ષામાં જાઉં એવો વિચાર કર્યો, પણ બધી રિક્ષાઓ જાણે તાપમાં ઓગળી ગઈ હતી! એક જાણકાર લાગતા ભાઈને કંકોતરી બતાવીને શુભસ્થળ વિશે પૂછ્્યું તો કહે, ‘સીધા ચાલ્યા જાવ. પહેલી ચોકડીથી જમણી બાજુ વળજો. બહુ દૂર નથી. દસ-પંદર મિનિટ ચાલવું પડશે.’ જીવનમાં દરેક બાબત કેવી સાપેક્ષ હોય છે! ટાઢે છાંયે દસ-પંદર મિનિટ ચાલવું પડે તોયે મને આઘું લાગે ત્યારે આવા કાળા ઉનાળે દસ-પંદર મિનિટ ચાલવાનું હતું તોય આ સજ્જનને પાસે લાગતું હતું. ‘જ્યાં ચરણ રુકે ત્યાં કાશી’ આવું કવિ હરીન્દ્ર દવેએ કહ્યું છે. હું તો પંદર ડગલાં ચાલું ને ચરણ રુકી જતાં હતાં. (સાચું પૂછો તો ડૂકી જતા હતા) પણ મારું કાશી આવતું નહોતું. મિત્રનું નામ કૃષ્ણવદન. મારું વદન (મોઢું) આમ પણ કૃષ્ણ (કાળું)! આ સખત તાપમાં કૃષ્ણવદનભાઈનું ઘર શોધતાં મારું વદન વિશેષ કૃષ્ણ બની ગયું હશે એમ મને લાગતું હતું.