મોં મલકાવીને વિભાકરે એની સામે જોયું. ‘આપ પોલીસવાળા છો, ઇન્કમટેક્સવાળા નથી એટલે તમેને કહેવામાં વાંધો નહીં. જમીનની લે-વેચનો અમારો જે કારોબાર છે એના માટે તમારી કલ્પનામાં ના હોય એટલી રોકડ બંગલામાં રાખવી પડે છે! પપ્પાએ મારી સામે જોયું. અમૃતલાલ પાસે પુષ્કશ જમીન હતી એટલે પૈસા આપવામાં કોઈ પ્રોબ્લેમ નહોતો. ધુમા અને સાણંદ વચ્ચેનું એક ખેતર લખી આપવા માટે અમૃતલાલ તૈયાર હતો. પપ્પાએ એની પાસે કાચી ચીઠ્ઠીમાં લખાણ લઈ લીધું અને પૂછ્યું કે આ ચાલીસ લાખ કોને પધરાવવાના છે? એ વખતે સાહેબ, આપ સાણંદમાં ઇન્સ્પેક્ટર હતા અને આ આખો કેસ તમારા હાથમાં હતો. અમૃતલાલે આપનું નામ આપ્યું- ત્યારથી આપને નામથી ઓળખું છું. બીજી કોઈ બ્રીફકેસ હાથવગી નહોતી અને આપને પૈસા પહોંચાડવા માટે અમૃતલાલ એટલી ઉતાવળ કરતો હતો કે મારીએ સિંગાપુરવાળી બ્રીફકેસમાં ચાલીસ લાખ ભરીને મેં એમને આપ્યા અને તાકીદ કરી કે અમૃતકાકા, આ બ્રીફકેસ પાછી આપજો, અહીં ઇન્ડિયામાં આવો નમૂનો નથી મળતો. એમણે હા પાડી અને પૈસા લઈને એ રવાના થયા... એ પછી દસેક દિવસ બાદ એ હળવાશથી મળવા આવ્યા ત્યારે મેં એમને બ્રીફકેસ યાદ કરાવી...’