ચંદુલાલને ઘેર જઈએ એમની સાથે વાત કરીએ તો હસીને એ કહેશે : “ઘરમાં બૈરીને ખુશ રાખવામાં હું માનું છું. હા-ના નું ઘર્ષણ કરવાથી ફાયદો ખરો ?” બૈરી કહે : ‘ચામાં આજે ભૂલથી ખાંડ વધારે પડી ગઈ છે.’ તો આપણે કહેવું : ‘એ તો બહુ સારું થયું આજે મારે વધારે ખાંડની જ ચા પીવી હતી. મોળી ચા રોજ રોજ પીને કંટાળો આવી ગયો હતો.’” ચંદુલાલ પછી વાત વિસ્તારીને કહે : “હંસા તે આમાં ખાંડ વધારે નાખી દીધી. ચા ગળી મધ થઈ ગઈ.’ હું એની પર ગુસ્સો કરું. ચાનો પ્યાલો જોરથી ફેંકી દઉં, એ મારી પર ગુસ્સો કરે. બન્ને વચ્ચે તકરાર થઈ જાય. સાંજે એનો મુડ રહે નહીં. ઘરમાં વાતાવરણ ભારેખમ બની જાય. એ મોઢું ચડાવીને ફરે, હું મોઢું ચડાવીને ફરું, ખાવામાં મઝા આવે નહીં. બોલો નાની અમથી વાતમાં ગુસ્સો કરીને, લડીને શું મેળવ્યું ? એના કરતાં ચામાં ખાંડ વધારે પડી ગઈ તો પડી ગઈ શું થઈ ગયું ? એમ કહીને વાત હસવામાં કાઢી નાખી હોય તો ! ઘરમાં શાંતિ તો જળવાઈ રહે ને. જુઓ સાહેબ, આપણો તો એક મંત્ર છે. ઘરની બહાર જે સાચું હોય તે બેધડક કહેવું. ઘરમાં તો પત્ની કહે એ સાચું ને પત્ની કહે એ માથા આંખ પર. એ ઓછું પારકું માણસ છે ? પોતાના માણસ સાથે લડી પડીએ તો ઘરમાં આનંદ આવે ખરો ? બૈરી જિદ્દી હોય અને આપણે ય જિદ્દી હોઈએ તો સંસારનું ગાડું સરખું ચાલે ખરું ?”