આ નેટવર્કને લીધે માત્ર અંતર ઘટવાનો અને બધાને પાડોશી બનાવવાનો જાદુ થયો. એટલું જ નહિ પણ એક જ પ્રશ્ન ઉપર અનેક શક્તિશાળી પ્રતિભાશાળી મગજ એક સાથે કામ કરવા સક્ષમ બન્યાં. આને લીધે નવી નવી શોધોનો દર ઝડપથી વધવા માંડ્યો. એની સમાંતરે વિશ્વમાં કોઈ પાસે આ ટેકનોલૉજી ઉપલબ્ધ હતી તેની સામે બીજા પાંચને નહોતી. એનો અર્થ એ કે ઘણાં સર્જનાત્મક મગજ સંવાદમાંથી બાકાત રહી ગયાં. વ્યવહારુ બુદ્ધિ અને પ્રસ્તુત અનુભવવાળા તેજસ્વી લોકો પાસે એમની પ્રતિભાને ધાર કાઢી શકે અને વિશ્વને પોતાના વિચારથી સમૃદ્ધ કરી શકે એવી ટેકનોલૉજી નહોતી. આ ટેકનોલૉજી શક્ય તેટલા લોકો સુધી પહોંચે તે જરૂરી છે કારણકે આ પ્રગતિ એક એવી ક્રાંતિ જન્માવી રહી છે, જેમાં એક માનવ બીજા માનવ માટે કંઈક કરી શકે. તેઓ માત્ર રાષ્ટ્રીય સરકારો માટે નહિ પણ યુનિવર્સિટીઓ, કોર્પોરેશન (નિગમો), નાની સંસ્થાઓ અને વ્યક્તિઓને પણ પ્રશ્નો જોતાં, સહિયારું અભિગમો ઘડતા, પોતાના પુરુષાર્થની અસર માપવા સક્ષમ બનાવે છે. આ આપણું યુદ્ધ ભૂખમરા, ગરીબી અને અછત સામે છે, જેની વાત જ્યોર્જ માર્શલે 60 વર્ષ પહેલાં કરી હતી.