૧૯૩૦ના ઐતિહાસિક દાંડી યાત્રા વખતે ૨૬ માર્ચના રોજ દેરોલથી ગાંધીજી ભરૂચ આવેલા. કસ્તુરબા, સરોજિની નાયડુ, અબ્બાસ અલી તૈયબજી પણ હતા. ગાંધીજીનાં ભરૂચ જિલ્લાનાં પ્રવાસની વ્યવસ્થા ડો. ચંદુભાઈ દેસાઈ 'છોટે સરદાર', છોટુભાઈ પુરાણી, અંબુભાઈ પુરાણીએ સંભાળી હતી. ડો. ચંદુભાઈ દેસાઈના સેવાશ્રમમાં ત્યારે ગાંધીજીનો ઉતારો રખાયો હતો. બપોરનાં ભોજન અને વિશ્રામ પછી સેવાશ્રમથી સભાસ્થળ બેગમવાડીના મેદાન સુધી અભૂતપૂર્વ વિશાળ સરઘસ નીકળ્યું. અબ્બાસસાહેબના પુત્રી રેહાનાબેને 'ઊઠ જાગ મુસાફિર ભોર ભયી'ભજનથી સભાનો પ્રારંભ કર્યો. સંગીતસમ્રાટ પંડિત ઓમકારનાથજીએ કાવ્ય 'ભિષ્મ-પ્રતિજ્ઞા'ગાયું : 'ગિરિ સેં ગીરાઓ, મઝધાર મેં બહાઓ; મહાસાગરમેં ડુબાઓ, કિન્તુ હાથ નહીં જોડેંગે. તીખી તેગ સે કટાઓ, તલતે તેલ મેં કઢાવો; ચાહે ખાલ ખિંચવાઓ, પર મુંહ નહીં મોડેંગે. કાલી નાગ સે ડંસાવો, ચાહે ભૂમિ મેં ગડાવો; અથવા શૂલી પેં ચઢાવો, પર પ્રાણ નહીં છોડેંગે.' હિંદુ-મુસ્લિમ એકતા પર વિશેષ ભાર મૂકતું ગાંધીજીએ પ્રેરક ભાષણ આપ્યું હતું : 'હું તો તમારા બધાના આશીર્વાદ લેવા નીકળ્યો છું અને ગામેગામથી મને જે આશીર્વાદ મળી રહ્યાં છે, દાંડી પહોંચતા પહેલાં એ આશીર્વાદનો પહાડ એટલો મોટો થઈ જાય કે ગમે તેવી રાક્ષસી સલ્તનત પણ તેને પ્રતાપે ટાઢીબોળ થઈ જાય. હું મારા એકલાના બળથી જ સ્વરાજ લઈશ એવી આશા મેં સ્વપ્નમાં કે કલ્પનામાંયે નથી રાખી. સત્યાગ્રહીને હિન્દુની જેટલી મદદ જોઈએ તેટલી જ પ્રત્યેક મુસલમાન, ખ્રિસ્તી, શીખ, પારસી, યહૂદીનાં બળની જરૂર છે. હું બે શબ્દો કહેતો આવ્યો છું: પાકીઝગી અને કુરબાની, આત્મશુધ્ધિ અને બલિદાન. એ વગર સત્યનો જય નહીં થાય.' તે વખતે એક રસપ્રદ કિસ્સો બનેલો : ડો. ચંદુભાઈ દેસાઈના દવાખાનામાં દાંડી યાત્રાનાં સ્વાતંત્ર્ય-સેનાનીઓએ પોતાનું વજન કરીને જોયું તો ઘણાખરા જુવાનોનું વજન વધ્યું હતું. પછીથી નવચોકીનાં ઓવારેથી રાષ્ટ્રધ્વજથી સુંદર શણગારેલી એક હોડીમાં બેસીને, નર્મદા પાર કરીને, ગાંધીજી અંકલેશ્વર પહોંચ્યા.