રૂમમાં જઈને બહુ મોટો ઝઘડો માંડ્યો હતો મેં. પહેલાં તો અતુલ્યએ ગલ્લાંતલ્લાં કયાર઼્, પણ પછી નફ્ફટપણે કબૂલી લીધું : હા, મને જુવાન, કમસિન ઔરતોને ભોગવવાનું ગમે છે. બોલ, શું કરી લેવાની? ગામમાં ધજાગરો પીટવો છે? પીટ. ડિવૉર્સ જોઈએ છે? આપ્યા. મને, મારા રુતબાને એથી કોઈ જ ફરક નહીં પડે. તું જશે તો કલાકમાં બીજી બૈરી લાવીને મૂકી દઈશ. લોકો બે દહાડા વાતો કરીને ભૂલી જશે, પણ તારું શું થશે? આ સુખ-સાહ્યબી, આ રજવાડી ઠાઠ તને તારા બાપને ત્યાં મળવાનો છે? તમને મારી જાહોજલાલીની આદત થઈ ચૂૂકી છે મૅડમ. નોકરોની ફોજ, વૈભવી લાઇફ-સ્ટાઇલ તમારી રગરગમાં પ્રસરી ચૂૂકી છે. એના વિના જીવી શકશો?’