એક છોકરીની વાત છે. બહુ જ બિઝી. એના કામમાંથી નવરી જ ન પડે. એના કામને પણ ભરપૂર એન્જોય કરે. એક વખત તેને એક મિટિંગ માટે બહારગામ જવાનું હતું. ટ્રેનના સમયે એ સ્ટેશને પહોંચી. રેલવે સ્ટેશને ગઈ અને અચાનક વરસાદ શરૂ થઈ ગયો. એવું એનાઉન્સમેન્ટ થયું કે, આગળ બહુ વરસાદ હોવાથી દરેક ટ્રેન બે કલાક લેટ છે. પહેલાં તો એને ટેન્શન થઈ ગયું પછી વિચાર આવ્યો કે હવે હું શું કરી શકું? તેણે પોતાનો સામાન તેની સાથે આવેલા એક કલીગને આપ્યો. હાથ પહોળા કરીને એ વરસતા વરસાદમાં ખુલ્લા મેદાનમાં ચાલી ગઈ. વરસાદને માણવામાં એ એવી મશગૂલ થઈ ગઈ કે સમયનું ભાન જ ન રહ્યું. એ પાછી આવી. તેના કલીગે પૂછ્યું, કેવું લાગ્યું? એણે કહ્યું, વરસાદ આવતો અને હું ઓફિસની બારીમાંથી જોતી રહેતી. દરેક વખતે એવો વિચાર આવતો કે વરસાદમાં ભીંજાવા જઈ શકતી હોત તો કેવું સારું થાત! દોડી જવાનું મન થતું. કામના કારણે એવું ન કરી શકતી. આજે તને જે એનાઉન્સમેન્ટ સંભળાયુંને કે ટ્રેન બે કલાક લેટ છે એ મને થોડુંક જુદી રીતે સંભળાયું. ભગવાન જાણે મને કહેતો હતો કે આ બે કલાક તારા છે, તારી એપોઇન્ટમેન્ટની ડાયરીમાંથી છીનવીને મેં તને આ સમય આપ્યો છે. જો કેવો વરસાદ આવે છે! જા જીવી લે આ સમય, માણી લે વરસાદ, જે ઇચ્છાઓ દિલમાં દબાયેલી છે એને પૂરી કરી લે. સમય આપણને આવી તકો આપતો જ હોય છે, પણ આપણે એ તકને ઘણી વખત ઓળખી શકતા નથી. એના માટે સમયનું મૌન સાંભળતા આવડવું જોઈએ.