મનુસ્મૃતિમાં(વર્ણને અલગ પાડવાના નિયમો) ચાંડાલ શબ્દનો ઉપયોગ મહાકાવ્ય મહાભારતના સંદર્ભ સાથે કરવામાં આવ્યો હતો. પછીના સમયમાં આ શબ્દનો ઉપયોગ ડોમ્બાના સમાનાર્થી તરીકે પણ થવા લાગ્યો. જે સૂચવે છે કે બંને શબ્દો પરસ્પર છે અને તે કોઈ એક નૃવંશ કે આદિજાતિ સમુદાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરતા ન હતા. ઉલટાનું તે સામાન્ય અપશબ્દ હતો. સ્મૃતિમાં અંત્યજ તરીકે બોલાતા કેટલીક જાતિઓના નામ શરૂઆતના વૈદિક સાહિત્યમાં જોવા મળતા હતા. રીગવેદમાં (VIII.8,38) કર્મન્ના (પશુ ચર્મના વ્યવસાય સાથે જોડાયેલ ચમાર)અને વાજસનેયી સહિંતામાં ચાંડાલ અને પૌલકસાનો સમાવેશ થાય છે. રીગવેગમાં વેપા અને વાપ્તા બર્બર. વાજસનેયિમાં વિદાલકરા અથવા બિદાલકરાનો સમાવેશ થાય છે. વસાહપલ્પુલિ ધોબણ જે વાજસનેયિ સંહિતામાં સ્મૃતિની રજાકશ સમકક્ષ છે. ચોથી સદીની શરૂઆતમાં ભારતના પ્રવાસની નોંધ લખનાર ચીની બુદ્ધવાદી પ્રવાસી ફા હેને નોંધ્યું છે કે ચાંડલોને સમાજના મુખ્ય પ્રવાહથી અલગ રાખીને અછુત તરીકે રાખવામાં આવતા હતા. પરંપરાગત રીતે, દલિતોને વર્ણ અથવા જાતિ વ્યવસ્થાના વર્ગમાંથી બહાર ગણવામાં આવતા હતા. તેમને મૂળ રૂપે પંચમ અથવા તો ભારતીય પ્રજાના ચાર વિભાગોમાંખથી બહારના પાંચમાં સમુદાય તરીકે ઓળખવામાં આવતા બીન દલિત જાતિના વ્યક્તિ ઉપર તેમનો પડછાયો પાડવાની તેમને મંજુરી ન હતી અને જ્યાંથી તેઓ પસાર થયા હોય તે જગ્યા પરથી તેમના પગલાંનો 'ચેપ' સાફ કરવાની ફરજ પાડવામાં આવતી દલિતોને મંદીરમાં પૂજા કરવાની કે હિન્દુઓ જ્યાંથી પાણી લેતા તે કુવામાંથી પાણી ભરવાની મનાઈ હતી. અને તેઓ સામાન્ય રીતે મુખ્ય ગામની બહાર અલગથી રહેતા હતા. ભારતીય પ્રદેશોમાં દલિત ગામો સામાન્ય રીતે અન્ય હિન્દુઓ જ્યાં રહેતા હોય ત્યાંથી બહાર અથવા ત્યાંથી એક કિલોમીટરના વિસ્તારમાં વસવાટ કરતા હતા.