આટલી એવી ચકી અને આટલો એવડો ચકો અને એનાં નાનાં-નાનાં બચ્ચાં! શું વાતો કરતાં હશે એ? કોની વાતો કરતા હશે? પવનની, વૃક્ષની ડાળીઓની કે પેલાં મઘમઘ ફૂલોની? આકાશ તો સહુને જોઈએ એનાથી ક્યાંય વધુ છે. ને એમ પંખીઓ માટે બધું જ અધિક છે! છતાં પરસ્પરનો આ કલબલાટ શાનો? કદાચ જે છે એના આનંદનું જ એ પ્રાતઃકાલીન મધુર ગાન હશે? કે જે હજુ પણ જોઈએ છે એને સાદ કરવા માટેનો આલાપ હશે? એક દિવસ જોયું તો એક ચકલી જ્યાં બેઠી છે ત્યાં જ બીજી ચકલીને બેસવું છે. એક ઊડે ને બીજી બેસે, બીજી ઊડે ને ફરી પહેલી ત્યાંને ત્યાં જ આવીને બેસે. આમ ઘટમાળ ચાલ્યા જ કરે. થોડાક સમય માટેની સવાર, ને વળી અલ્પ આયુષ્યની સીમા, છતાં આ ચકલીઓને જંપ નથી. શ્વાસ ચડી જાય એ હદે ક્યારેક તો એના ચીંચીંકારનું ગુંજન સવારની મીઠી ઊંઘ ઉડાડી દે. યુગોથી આપણે પણ આ જ કરતા આવ્યા છીએ જે આ ચકલીઓ નિત્ય કરી રહી છે. એક ડાળ પર પાંચ ચકલીઓ નિરાંતે જંપે તો એ ચકલી નહીં. હા જંપે, પણ અંધકાર ઊતરી આવે ત્યારે! કાળ બદલાય એટલે બધાય જંપી જાય. એના કરતાં સુવર્ણ પ્રભાતે સંપ અને જંપથી સાથે રહેતી હોત તો! પણ એવું કદી બને નહીં, કારણ કે એ ચકલીકુળની પરંપરા છે.