ભારતિય સંસ્કૃતિનો માનવ જીવન પ્રત્યેનો દૃષ્ટિકોણ  હમેશા ત્યાગ પુર્વક ભોગની દૃષ્ટિનો  રહેલ  છે, એટલે  કે માણસ  સંસારમા નિર્લેપ, અસંગ અલિપ્ત એવા અંતરના નિષ્કામ અને અનાસક્ત ભાવમા  સ્થિર થઇને સંસારમા કર્તૃત્વ રહીત થઇને  રહે, અને સંસારનો ઉપયોગ કરે,પણ સંસારનો ઉપભોગ હરગીજ કરે જ નહી, એટલે કે આસક્તી, મોહ,રાગ, દ્વેશ તૃષ્ણા અને અહંકાર  યુક્ત જીવનથી મુક્ત રહે તે આદર્શને જ સત્ય સ્વરુપ ધર્મે સ્વીકાર કરેલ છે, જ્યા આવુ આચરણ નથી, ત્યા સત્ય સ્વરુપ ધર્મ હાજર નથી,એટલુ બરાબર જાણો,માનવ જીવનમા સકામ અને  કર્તૃત્વ એવા અંતરના ભાવ સાથે  કર્મ કરતા જ રહેવુ અને નિષ્કામ, અનાસક્ત, કર્તૃત્વ રહીત અને અહંકારથી મુક્ત થઈને આવા અંતરના  ભાવ સાથે કર્મ કરતા રહેવુ તેમા આભ અને જમીનનો તફાવત છે, પહેલામા  દુઃખ  ચિંતા અને તનાવમા ડુબાડી રાખે છે, જ્યારે બીજામા જીવનમા પરમ  આનંદ અને પરમ શાંતી સમગ્ર જીવનમા પ્રદાન કરે છે,માણસે નિષ્કામ, અનાસક્ત  અને કતૃત્વ રહીત અને અહંકારથી મુક્ત થઈને અંતરના આવા ભાવને સાથે રાખીને જ  જીવન જીવવુ અને આવા અંતરના ભાવ સાથે કર્મ કરવા તેમજ ભારતીય  શાસ્ત્રોએ વિચારો રજુ કરેલા છે, કોઇ પણ શાસ્ત્રે અહંકાર યુક્ત, રાગ દ્વેશ અને લાભ અને લોભની પુર્તી સાથે જીવન જીવવા કહ્યુ જ નથી,આ પ્રકારના શાસ્ત્રમા  ભગવત ગીતા અને કપીલ મનિનુ સાંખ્ય દર્શન  શિરોમાન્ય ઉચામા ઉચુ ઉત્તમોત્તમ શાસ્ત્ર છે, આ બન્ને શાસ્ત્રોને આજના ધાર્મિકોએ અને ત્યાગીઓએ  મન , બુદ્ધિ અને વાસનાને શુધ્ધ, સ્થિર અને નિયંત્રિત કરીને ગીતાને કે સાંખ્યને  શુધ્ધ મનથી જાણી કે  સમજી  શક્યા નથી, પરીણામે આજે  ધર્મ ધર્માત્માઓ અને ત્યાગીઓ  પણ કામના  વાસના અને અહંકાર ગ્રસ્ત છે, અને લાભ અને લોભની પુર્તી માટેની નિરંતર દોડ હોય છે, અને તેમના  મન બુધ્ધી અને વાસના શુધ્ધ અને પવીત્ર હોતા જ નથી, તે આજની સત્ય હકીકત છે.