અમદાવાદમાં શ્રેયાંસ પ્રસાદ જૈન પરિવારમાં મારો કાર્યક્રમ. મારવાડી પ્રજાને ભલે લોભી ગણવામાં આવે, પણ લગ્ન પ્રસંગે આ પરિવારો ખર્ચ કરવામાં જરા પણ કરકસર નથી કરતા. કીમતી વસ્ત્રો, મૂલ્યવાન આભૂષણો, વિશાળ પાર્ટી પ્લોટો, ભવ્ય ડેકોરેશન, ભોજનમાં અવનવી વાનગીઓ, સીટિંગ એરેન્જમેન્ટમાં સોફાઓની સુવિધા. પ્રત્યેક વાતમાં બંને પરિવારનો વૈભવ જણાઈ આવતો હતો. મને ખાસ આગ્રહ કરી બોલાવવામાં આવ્યો હતો. કારની સુવિધા આપવામાં આવી હતી. મને થયું શ્રીમંત પરિવારમાં કાર્યક્રમ છે આપણે પણ સજધજ થઈને જવું એટલે સાદા સફેદ લેંઘાઝભ્ભાને બદલે મેં વળી સૂટ પહેર્યો. વિદેશ પ્રવાસ માટે મેં એક જમાનામાં ઉધાર કાપડ લઈ સિવડાવેલ સૂટ આવા ખાસ પ્રસંગે હું પહેરું છું. બ્લુ સૂટ, બૂટમોજાં, ટાઈ અને બેલ્ટમાં સજ્જ થઈ હું કાર્યક્રમના સ્થળે પહોંચ્યો, સીધું સ્ટેજ પર ન જવું, પ્રથમ ઓડિયન્સમાં કોઈ સીટ પર બેસવું અને પછી કલાકારોનાં નામો એનાઉન્સ થાય ત્યારે મોભાસર ઊઠીને જવું અને વિડિયોમાં ઝડપાઈ જવું આમ વિચારતો હું મારી સીટ પર બેસવા જતો હતો ત્યાં એક સજ્જને મને બોલાવી હુકમ કર્યો, ‘એય પાણી લઈ આવ’. હું સ્તબ્ધ થઈ ગયો, એ જ ક્ષણે ક્રોધની અગનજાળ મનમાં ઊઠી પણ ભગવાન મહાવીરની ‘કર્મનિર્ઝરા’ ફિલસૂફી મને યાદ આવી. જીવનમાં જે ઘટના બને તેનો જે પ્રત્યાઘાત પડે તેની અભિવ્યક્તિ કર્યા પહેલાં તેનું નિરીક્ષણ કરી લેવું. કર્મનિર્ઝરા થઈ જશે.