મેવાડના મહેલની જરકશી ચૂંદડીનો ચળકતો વૈભવ એક ક્ષણનોય વિલંબ કે વિચાર કર્યા વગર મીરાં એક ઝાટકે છોડીને, એ દ્રારિકા તરફ અડવાણા પગે ચાલી નીકળે છે. મીરાં માટે તો એ ચૂંદડી, ચૂંદડી ક્યાં હતી? એને મન તો એ માત્ર કાપડના લીરા હતા. એનો સાચો શણગાર તો માત્ર શ્યામ જ હતો. મેવાડ એટલે રણ સૌરાષ્ટ્ર એટલે દરિયો. ભગવતીકુમારે અહીં રણ અને દરિયાના સંદર્ભો પ્રગટાવીને ઉત્તમ કવિકર્મ, કહો કે ગીતકર્મ કર્યું છે. આપણે કૃષ્ણમય બનીએ તો જ આપણી અંદર કરૂણા પ્રગટે અને તો જ હળાહળ ઝેર પણ ઝળહળ ઝળહળ અમૃત બની જાય એમ આપણી ચેતનાને ધન્ય ધન્ય થતી અનુભવાય છે. આમ દરેક યુગની મીરાં એને ત્રસ્ત કરવા રાણાઓ મથતા જ રહે છે. પરંતુ ક્યારેય રાણાઓ સફળ નથી રહ્યા. તેની સામે મીરાંનું વ્યક્તિત્વ પણ હંમેશ કૃષ્ણની સમર્થતામાં ઓગળતું જ રહ્યું છે. છે..ક મધ્યકાળથી પ્રારંભાયેલી અને મીરાં જેવી ભારતીય કવિયત્રી દ્રારા પુષ્ટ થયેલી અને પ્રસરેલી આ શબ્દચેતનાને, સ્વરાંકનના શ્રેષ્ઠ સ્વરોનાં શિખરે બેઠાબેઠા પામી શકાય તો પામીએ. અને તો જ આપણી અંદર પ્રજ્વલિત શગને આપણે દરિયામાં સમવી શકવાની સમર્થતા પ્રાપ્ત કરી શકીશું. પણ એને માટે મીરાંની જેમ અને મીરાં જેટલું મથવું પડે! બોલો, છે આપણી એટલી તૈયારી?!?