પોતાની પથારીનીચાદર રૂમની ચોખ્ખાઇ, પલંગની બાજુમાંના સ્ટીલના સ્ટેંડ પર લટકાવેલા ગ્લુકોઝની બોટલઅને તેમાં થી નિકળતી પ્લાસ્ટીકની નળી. આ નળીની વચ્ચો વચ આવેલા પ્લાસ્ટીકના કનેક્ટરમાંબાટલામાંથી આવતા ગ્લુકોઝના પ્રવાહીના ટીંપા પડી રહ્યા છે ટપ . . . ટપ . . . ટપ . .. હકીકતને સપનું સમજીને બે ઘડીનું સુખ માણી રહેલા સુરેશની આંખોમાં સંતોષ અને ચહેરા પર ખુશી પ્રસરી ગઇ. ત્યાં તોતેની નજર બાજુમાંના સ્ટીલના ટેબલ પર પડી . . . તેના બાળ મનમાં વિચાર આવ્યો”ઓહ્હ્હ્હો . . . સફરજન ય સે ને પાસા . . . !” તેણે હવે આસપાસના ચહેરાઓતપાસવા શરૂ કર્યા. સૌના ચહેરા પર વધુ તો ચિંતા અને થોડી રાહતના ભાવો કળાયા.”કેમ સ સુરેશ તને હવ ? બૌ દુખતુ તો નથી ને દિકરા ?” જેવા પ્રશ્નનોજવાબ આપતા આપતા તેને હવે પ્રતિત થયું કે પોતે સાચે જ હોસ્પિટલમાં છે અને બધા તેનીકાળજી લઇ રહ્યાં છે ! હાજર સૌ સુરેશના મોં પર છવાયેલી પ્રસન્નતાને સમજી શકતા ન હતાં ! નરબદામાંએસજળ આંખે સુરેશની બાજુમાં બેસીનેતેના માથે હેતપૂર્વક હાથ ફેરવ્યો અને બોલ્યા “મારા સુરેશ દિકરાને કેમ સે હવે ? બટા . . . હવે હું તને કોઇ દી નૈ મારુ હો . . . ?