મુશ્કેલીઓ વેઠીને શિખરે પહોંચવાની અનુભૂતિ અલગ જ હોય છે. આ અનુભૂતિને જ્યારે વર્ણવવા માટે જ્યારે શબ્દો ખૂટી પડે છે ત્યારે તેમનું સ્થાન અશ્રુ લે છે. પછી બધા જ લોકોએ કેમેરાની ચાંપો ધડાધડ દબાવીને આ રોમાંચક દૃશ્ય કેદ કરી લેવાનું શરૂં કર્યું. હું એક ખડક પર બેસી ગઈ અને કારણ કે હું આ મારી નાનકડી સિદ્ધિને બરાબર માણી લેવા માગતી હતી. મારે અહીંની આસપાસની દરેક વસ્તુને મારી સ્મૃતિમાં કેદ કરવી હતી જેથી હું દુનિયાના કોઈપણ ખૂણે હોઉં અને જ્યારે પણ સ્મૃતિ વાગોળવાની ઈચ્છા થાય ત્યારે ફક્ત આંખ બંધ કરીંને અનુભવી શકુ. એ પછી હિમાલયની ગિરિમાળાઓ હોય, ગુલાબી તડકો આપતો સુરજ હોય, પંખીઓની કિલકારીઓ હોય, છેક ક્ષિતિજ સુધી લંબાયે જતી ચારેબાજુએ પથરાયેલ બરફની ચાદર હોય કે અને ખુબ જ ખુશ અને આનંદિત લાગતા ચહેરાઓ હોય. અત્યારે જ્યારે હું આ લખી રહી છું ત્યારે પણ રૂવાંડા ઊભા થઈ જાય એટલો રોંમાંચ અનુભવી રહી છું એજ એ વાતનો પુરાવો છે કે મે એ યાદગાર પળોને સારી રીતે સમેટી હતી. અહીં અમારા માટે શિખર અટલે કેદારકંઠ અને તેની ઊંચાઈ ૧૨૫૦૦ ft છે. જ્યાં હતુ માત્ર ખડકાળ પથ્થરોની વચ્ચે ગોઠવેલુ સંહારના દેવ એવા ભગવાન શિવનું ત્રિશુળ. પર્વતની ટોચ પર અડગ રહેલુ ત્રિશુળ, પુરા બ્રહ્માંડ પર રહેલા ભગવાન શિવનાં આધિપત્યનો જાણે પુરાવો આપતુ હતુ.