જેમ તેમ કરીને વાંચવાનું શરૂ કર્યું અને દસ વિષયોની પરીક્ષા આપી દીધી. હવે ફક્ત બે જ પેપર બાકી હતા અને આજની રાત છેલ્લી રાત હતી. કાલનાં બંને પેપરનું આઈ.એમ.પી. આવી ગયેલ, બસ હવે એટલું જ તૈયાર કરવાનું હતું. સ્ટડી ટેબલ ના ખાના ફેંદવાના શરૂ કર્યા. પણ બૂક મળતી ન હતી. રાતના દસ વાગવાની તૈયારીમાં હતા. મમ્મી અને પપ્પા મારી સમું જોઈ રહ્યા હતા. તેમનો ગુસ્સો તેમની આંખોમાં દેખાતો હતો. મારા સ્ટડી ટેબલનાં ખાનાઓમાંથી ઘણી બધી નકામી વસ્તુઓ નીચે ઢગલો થઇ રહી હતી. મને મળેલી ગીફ્ટો, મારા મોજાં, ફિલ્મની ટિકિટો, રેસ્ટોરેન્ટનાં બીલો, નાના ભાઈનો ખોવાઈ ગયેલો બૂટ અને બીજી ઘણી બધી ચીજ વસ્તુઓ. બસ નહતી મળતી તો કાલની બંને પરીક્ષાની ચોપડીઓ. મારા બધા ખાના ફેંદી નાખ્યા, પપ્પાના કબાટમાં પણ નજર નાખી દીધી, પણ કંઈ મળ્યું નહિ. બસ નિરાશ થઇને નીચે બેસી ગયો. લાગ્યું કે, કાલની પરીક્ષામાં નાપાસ થઈશું અને ફરીથી ત્રણ વર્ષ કોલેજ કરવી પડશે. બે હાથની વચ્ચે મોઢું ઢાંકીને વીતેલા સમય અને મમ્મી-પપ્પાની સલાહ ના માનવાનો અફસોસ કરી રહ્યો હતો અને ત્યાં અચાનક મારા કાન પાસે તીણો અવાજ સંભળાયો. આંખો ખોલીને જોયું ચારે તરફ અંધારું હતું. ડીમ લાઈટ ચાલુ હતી. મોબાઈલમાં એલાર્મ વાગી રહ્યું હતું. એલાર્મ બંધ કરી પથારીમાંથી ઉભો થયો, વોશબેસીનમાં મોઢું ધોઈ ડ્રોઈંગ રૂમમાં નજર કરી, બધું જ બરાબર હતું. કબાટના ખાના બંધ હતા, હા, રાત્રે દીકરીને ભણાવવા બેસેલ તેની બૂક બહાર હતી, સહેજ હસવું આવી ગયું, ક્યારેક જે મારૂ સ્ટડી ટેબલ હતું તે હવે મારી દીકરીનું થઇ ગયું હતું અને જે ક્યારેક મારા પપ્પાનું કબાટ હતું તે આજે મારૂ કબાટ હતું, કબાટ ખોલીને મારી ઓફિસની અને અગત્યની ફાઈલો પર નજર કરી, હજુ પણ મન માનવા તૈયાર નહતું કે મેં સ્વપ્નું જોયું હતું।...