રહી વાત રાધાજી અને કાનજીના મધૂર પ્રેમની, તો એ કવિઓની કલ્પના હોય તોયે શું ? ઉત્તમ સાહિત્યકૃતિઓ તરીકે તેને માણી શકાય. બાકી વાસ્તવમાં તો એ એક નિર્દોષ, બાળસહજ વાત્સલ્ય જ હોવું જોઇએ, જેમાં આદત મુજબ મીઠું-મરચું ભભરાવી અને કવિઓએ પોતાની કલ્પનાઓનાં ઘોડા છુટા મુક્યા હોય. એથીએ આગળ કહીએ તો આપણા લગભગ તમામ પ્રાચિનગ્રંથોમાં, કદાચ જે તે સમયે જરૂરી હશે તેથી, ઉપમા અને ઉદાહરણો દ્વારા મુળ વાત સમજાવવામાં આવતી હોવાનું જણાય છે. પછી લોકો ગામના નામના પાટિયાને જ ગામ સમજી લે તો વાંક કોનો ?