સાતમા ધોરણથી સ્કુલમાં શશાંકના ક્લાસને ગણિત લીનાબેન નામના ટીચર શીખવાડતા. લીનાબેનનું પોતાનું ગણિત કાચું હતું, તેઓ કમને નોકરી કરતા હતાં, આળસું હતાં, એમની વિધ્યાર્થીઓને શીખવાડવાની આવડત ઓછી હતી કે પછી તેઓ પોતે હતાશાનો શિકાર હતા તે તો લીનાબેન જ જાણે પણ શશાંકના કહેવા પ્રમાણે તેઓ ક્લાસમાં તદ્દન નીરસતાથી ભણાવતા. ગણિત જેવો વિષય ભણાવવાની શરુઆતજ એમણે પાઠ કે દાખલાની રીત સમજાવ્યાં વગર સીધાં દાખલા ગણાવવાથી કરી. ગણિત વિષયને શીખવા માટે એના પાયાનાં સિધ્ધાંતોને મૂળભૂત રીતે સમજવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ નથી. ગણિત આવડવાનો આધાર વિષયની પાયાની સમજૂતી પર રહેલો છે. લીનાબેન દરેક પાઠમાંથી અઘરા દાખલા તથા સાબિત કરવાનાં દાખલા છોડી દેતા. એકસરખી રીતવાળાં સહેલા દાખલા કરાવતા અને એજ રીત વાપરીને ઉકેલ શોધી શકાય તેવાં જ દાખલા લેશનમાં આપતા પણ આ રીત કેવી રીતે આવી? અને આ દાખલામાં આજ રીત કેમ? એવી કોઈજ સમજ આપતા નહિ. વિધ્યાર્થીઓ મુશ્કેલી લઈને જતાં તો ‘આ દાખલો પરીક્ષામાં નહિ પુછાય’ એમ કહી વિધ્યાર્થીઓની મુશ્કેલી દૂર કરવાનું ટાળતા. પરીક્ષા પહેલાં રિવિઝન કરાવવું ફરજિયાત હોવાથી રિવિઝન માટે દાખલા આપતા તેમા પણ કયા દાખલામાં કયું સમીકરણ વપરાશે તે કહી દેતા. પરીક્ષા પહેલાં imp આપી દેતા અને એમાંથીજ પેપર કાઢતાં. બીજા વિધ્યાર્થીઓ ટીચરે કરાવેલા દાખલા ગોખી કાઢતા પણ શશાંક મૂળભૂત રીતે હોંશિયાર અને સંવેદનશીલ હોવાથી પાયાના સિધ્ધાંતો ન સમજી શકવાના કારણે દાખલા ગણી જ ન શકતો. બીજા બાળકો માર્ક્સ લઈ આવતા પણ શશાંક મુંઝાયેલો જ રહેતો. શશાંકને સમજાતુ જ ન્હોતુ કે આ દાખલો આજ રીતે અને બીજો કોઈ દાખલો બીજી જ રીતે કેમ કરવાનો? અને કયો દાખલો કઈ રીતે કરવાનો છે એ નક્કી કેવી રીતે કરવાનું?