અચાનક, કંઈક યાદ આવતા દિનુ યાદોની જેલમાંથી છુટ્યો. એના શરીરના રૂવાંટા ઊભા થઇ ગયા, એને સંગુ યાદ આવી, આંખોની ચમકમાં ફરી આંસુઓ અંજાયા. દિનુએ આજુબાજુ જોયું, થોડું ચોંક્યો ને વધુ ગભરાયો અને સાડી લેવા સુમસામ ખાલી રસ્તા પર ગાંડાની માફક દોડ્યો. એને સામાનની નહીં પણ સંગુ માટે લીધેલી સાડીની ચિંતા હતી. દિનુ હાંફતા જતા દોડતો જતો હતો. જાણે એની જિંદગી છીનવાઈ રહી હતી. પીળો પ્રકાશિત બલ્બ, કટાયેલો દરવાજો, કુંપળ, દિવાલ, દિવાલ પરનું નામ અને પછી બાંકડો એમ બધું પસાર કરીને દિનુ ફરી પેલા પાણીના માટલા પાસે પહોંચી ગયો અને કોટડીમાંથી આઝાદ થયો. દિનુએ રાહતનો શ્વાસ લીધો કે સામાન જેમનું તેમ હતું. દિનુના ચહેરા પર અજીબ લાગણીઓ હતી. એક તરફ એ ચૌદ વર્ષ જ્યાં સજા ભોગવી આવ્યો એ ઘર છોડવાનું દુઃખ અને એક તરફ પોતાના ઘરે જવાની ખુશી. સામાન ઊંચકીને દિનુ સ્ટ્રીટ-લાઈટના પ્રકાશ અને ઝાડવાઓ વચ્ચે સંતાકુકડી રમતો આગળ વધી ગયો.