મનુનો હાથ જરા આગળ લંબાયો પણ પછી પાછો ખેંચાઈ ગયો. બે-ત્રણ વાર એણે કંઈક કહેવાનો પ્રયાસ કર્યો. જીભ ઉપરતળે થતી હતી – પણ લોચો વળતો નો’તો. મહામહેનતે રૂંધાયેલા અવાજે આખરે તેણે કહ્યું : ‘ના ભાઈ ! તું રહ્યો દાક્તર સાહેબનો દીકરો ! ને હું માળીનો ! તારી ને મારી તે વળી દોસ્તી કેવી ?’ આટલું કહેતાં કહેતાં યે આંખમાં આવેલાં ઝળઝળિયાં લૂછતો એ હળવે રહીને પાછો વળ્યો ને ઘરમાં ભરાઈ ગયો.