‘મમ્મી, તારી વાત સાચી છે કે જીવન નદીની જેમ વહેતું હોવું જોઈએ. રસ્તામાં ખાડા-ટેકરાં આવે અને વહેવાનું છોડી દે એને નદીના કહેવાય. નદી તો બધા અવરોધોને ઓળંગી જાય. એક દિવસ હું પણ આ બધા અવરોધોને પાર કરીને તને લાલબત્તીની ગાડીમાં ફેરવીશ. સેન્ટ્રો તો ઘણાં ફેરવે પણ લાલબત્તી વાળી ગાડીની તોલે કોઈ ના આવે ! હે નેં મમ્મી ? પરંતુ આ બધું હું ફક્ત તારા વિશ્વાસને કારણે વિચારી શકી. તેં હંમેશા મારી પર વિશ્વાસ રાખ્યો. બધા લોકો જ્યારે મારી તુલના કરતા હતાં ત્યારે પણ તેં મારી પરનો તારો ભરોસો ઓછો ન થવા દીધો. હું પરીક્ષામાં તો નાપાસ થઈ શકું પરંતુ વહાલી મમ્મીના વિશ્વાસને કેમ નાપાસ કરી શકું ? હું તને નહીં સમજું તો કોણ સમજશે ?’ કહીને રત્ના સુજાતાબહેનને વળગી પડી. બંનેની આંખો લાગણીથી ભરાઈ આવી.