હું તેને સાક્ષીના નામથી ઓળખતો, કારણ કે, દેખિતી રીતે મારે તેની સાથે કોઈ જ લેવા-દેવા નહોતી, રોજ ૪૫ મિનિટના અમારા એ પ્રવાસમાં હું માત્ર તેને સાક્ષીભાવે જોતો રહેતો, બસ એટલું જ. બોરીવલીના આંઠ નંબરના પ્લેટફોર્મથી રોજ સવારે ઉપડતી ૬.૩૬ની ચર્ચગેટ ફાસ્ટ કાંદિવલી સ્ટેશન પહોંચે અને મારી આંખો તેને શોધતી હોય, આજે સાક્ષી આવી હશે કે નહીં! અને ત્યાં જ દોડીને ચઢતા અનેક પુરૂષોના ટોળામાં ક્યાંક વચ્ચે સાક્ષી દેખાય. હું રોજ તેને આ જ રીતે જોતો. ચર્ચગેટ તરફના પહેલાં ફર્સ્ટક્લાસમાં ચઢે અને અમારી બરાબર સામેની લાઈનમાં એક ખાલી જગ્યા બચી હોય ત્યાં બેસી જાય. કદાચ ટ્રેનમાં અપ-ડાઉન કરવું પડે એવી આ તેની પહેલી જ નોકરી હશે. તેને પહેલીવાર આ ટ્રેનમાં જોઈ ત્યારે મને વિચાર આવ્યો હતો. એકવાર થયું પણ ખરૂં કે પૂછી લઉં પરંતુ, આમ કોઈ અજાણી છોકરી સાથે તુરંત વાત કરવામાં જોખમ છે, એ હકીકતનું ભાન થતાં જ હું રોકાઈ ગયો હતો.