આનાથી સાવ વિપરીત અમારા એક સંબંધી ભાખરી વધી હોય તો કોઈને આપે નહીં, કહે, ‘આટલા મોણવાળી ભાખરી કોઈને કેમ અપાય ?’ બે દિવસ સુધી બહાર, પછી નવ દિવસ ફ્રિજમાં…. ભાખરી રખડતી રહે. અંતે કચરામાં જાય. ઘરના કોઈ સભ્યો તો વાસી ખાવાના નથી તો બીજે દિવસે કામવાળીને આપી દેતા હોય તો ! પણ તેમનો જીવ જ ચાલે નહીં ને તેમના ફ્રિજમાં મહિના સુધી પડેલો શીરો મેં જોયો છે ! સંગ્રહખોરી એ મનુષ્યનો પુરાતન સ્વભાવ છે એટલે જ શાસ્ત્રોમાં અપરિગ્રહનો મહિમા ગવાયો છે. અમે નાના હતા ત્યારે મારાં દાદી જૂની બાટલીઓ, દોરીઓ ભેગી કરતાં. અરે અગાશીમાં એક આખો ઓરડો જ તેમની આ નકામી સંઘરેલી વસ્તુઓથી ભરેલો રહેતો અમે તેને ‘શીશીયુવાળી રૂમ’ કહેતા. દેશમાં તો જગ્યાની છૂટ હોય એટલે ચાલે, પણ મુંબઈ જેવાં શહેરોમાં એક તો જગ્યા નાની, એમાં નકામી વસ્તુઓ ભેગી કરીએ તો ઘરમાં રહેનારાને તો બહાર રહેવાનો વખત જ આવે. વાસ્તુની દ્રષ્ટિએ નકામી જૂની વસ્તુઓ રાખવાથી ઘરમાં નેગેટિવ વાઈબ્રેશન ફેલાય છે. મોકળું, ખુલ્લું ઘર એ આનંદનું પહેલું પગથિયું છે. નકામી વસ્તુઓને સાચવવાની પળોજણમાંથી બચીશું તો કંઈક ક્રિયેટિવ કરવાનો સમય મળી રહેશે.