અવાજને હિન્દુધમૅમાં પવિત્ર ગણવામાં આવે છે, તેથી એમ કહેવું વ્યાજબી છે કે ધમૅમાં શ્રવણ કરવું એ ખુબ અગત્યનો ભાગ ભજવે છે. આપણા મૂળભુત ગ્રંથો, વેદો અને અગમ જે શ્રૃતિ તરીકે ઓળખાય છે. તેનો અથૅ, “જે સંભળાયું છે”. કારણ કે તેને શરૂવાતમાં ઋષિઓએ સાંભળેલા, સીધા ઇશ્વર તરફથી થયેલા ધ્વનિરૂપ પ્રસારણ દ્ધારા. માનવ સંસ્કૃતિના પ્રારંભિક દિવસોમાં, લખાણની પહેલાં શિષ્યને ગુરુ પાસેથી મળતી શ્રાવ્ય સૂચના માધ્યમ દ્ધારા શ્રુતિને શ્રધ્ધાપૂવૅક સાચવી રાખવામાં આવી, કોઇ ફેરફાર કયાઁ વગર (એ મહત્વપૂણૅ હતું કેમ કે આ ઇશ્વરના શબ્દ હતા.) આમ હજારો વષોઁ સુધી વંશપરંપરાગત જળવાઇ રહયું. આ વિશાળ અને વિસ્તૃત પુસ્તકોને ધ્યાનમાં લેતા એ નોંધપાત્ર છે કે આ પાર પડયું, એ જાણવું વિશેષ નોંધપાત્ર છે કે આને શકય બનાવવા વિધાથીઁઓએ અગિયાર અલગ રીતે દરેક શ્ર્લોકને યાદ રાખવા જરૂરી હતા, ઉલટા પણ.