પપ્પાજી અને ગોપાલી કાચો રસ્તો વટાવી મેઈન સડક પર ચાલવા લાગ્યાં. સાંજ થવા આવી હતી. સૂરજ અસ્તાચળ યાત્રાની તૈયારીમાં વ્યસ્ત હતો. વૃક્ષ પર બેઠેલાં પક્ષીઓ શાંત હતાં…. કદાચ સ્વજનોના પાછા આવવાની પ્રતીક્ષામાં હશે…. પણ સડક પર તો હતી વાહનોની વણઝાર. દોડધામ અને વ્યાકુળતાના નિમંત્રક બન્યા વગર જગતને કેમ ચેન નહીં પડતું હોય ?…. ગોપાલીના મનમાંથી પેલા યુવકનો લાચાર ચહેરો ખસવાનું નામ લેતો નહોતો. રસ્તામાં પપ્પાજી સાથે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર ગોપાલીએ રસ્તો પૂરો કર્યો.