આવી સંવેદનશીલતા અને સમજણથી જ્યારે વ્યક્તિ જીવે ત્યારે જે પ્રશ્ન ભલભલાને ગૂંચવી નાખે છે તે છે અસાવધાની. બાપુના વ્યક્તિત્વનું ત્રીજું મહત્વનું પાસું એટલે સતત સાવધાની. પંચાવન વર્ષોની રામકથાના માધ્યમ દ્વારા સમાજ માટે જે જીવાયું છે અને જે કામો થયા છે તેનો લેશ પણ અહંકાર નથી દેખાતો. નહીંતર તો અહંકાર, રાગ-દ્વેષ અને મમતા જેવા સ્વભાવ દોષો માણસને પછાડવાની રાહમાં જ હોય છે. બાપુના તમામ વ્યવહારોમાં અખંડ સાવધાની જોવા મળે છે. અરે, ક્યારેક દેખીતી રીતે અપ્રિય લાગતી ઘટનામાંથી પણ શુભ ને ઉજાગર કરતાં બાપુને જોયા છે, અનુભવ્યા છે અને માણ્યા છે. નથી કોઈ શિષ્ય, સંપ્રદાય કે નથી કોઈ સંસ્થા સાથેનું જોડાણ. કેટલું કામ, કેવડું કામ, વ્યક્તિ અને સમાજ માટે થયું છે ! તેમ છતાંય કોઈકના શેરની પંક્તિઓ મુજબ ‘મેલે મેં અકેલા, અકેલે મેં મેલા’…. ની જેમ જીવાતું જાય છે. જાણે હરતું ફરતું વિશ્વવિદ્યાલય ! સંવેદનશીલતા કર્મને પ્રેરે છે, તેના યોગ્ય નિર્વહનની સહજ સમજણ તેને ગતિ પ્રદાન કરે છે અને સ્વભાવથી જીવવાની સાવધાની તેમાં સુગંધ ઉમેરે છે. વીજળીના ઝબકારે મોતી પરોવી લેવાની સમજ જેને પડી છે તે આમ જીવે એવું સમજાય છે. સંવેદનારૂપી પહાડમાંથી પ્રસ્ફુટિત થતું ઝરણ સમજણ ને જીવતું ને ઝીલતું સાવધાનીપૂર્વક ગતિ કરે તો સહુને આપ્લાવિત કરી મૂકે તેવા વિશાળ પ્રવાહમાં પરિવર્તિત થાય તેવું કૈંક બાપુનાં સતત વહેતા જીવનપ્રવાહમાં દેખાય છે તેનો આનંદ વ્યક્ત કરી પૂરું કરું.