કશું બોલ્યા વગર એ ઊભો થયો. મારી સાથે એ સીડી ઊતરતો હતો. ત્યારે મારી આંખ સામે ભૂતકાળ છલકાતો હતો. નગીનના બાપાની કરિયાણાની દુકાન ધમધોકાર ચાલતી હતી. એકડિયાથી માંડીને મેટ્રિક સુધી હું અને નગીન એક જ વર્ગમાં સાથે રહીને ભણ્યા હતા. મેટ્રિકમાં નાપાસ થયા પછી એમણે અભ્યાસ છોડી દીધેલો, એનો મોટો ભાઈ એનાથી બે વર્ષ મોટો હતો. બધી બાબતમાં એ નગીનથી હોંશિયાર. નગીનનો સ્વભાવ સાવ ગરીબડો. શાળામાં દરબારના છોકરાઓ એની નવી નોટબુક કે પેન્સિલ ઝૂંટવી લે તોય એ કંઈ ના બોલે. ઘરમાં મોટા ભાઈની દાદાગીરી પણ મૂંગા મોઢે સહન કરી લે. ઉગ્ર અવાજે બોલે કે કોઈની સામે કંઈ ફરિયાદ કરે એવું એના લોહીમાં નહોતું. ‘હશે, આવું તો ચાલ્યા કરે.’ ક્યારેક આવા કોઈ પ્રસંગે હું એને ફરિયાદ કરવા ઉશ્કેરું ત્યારે ફિક્કું હસીને આ પાંચ શબ્દ જ બોલે – હશે. આવું તો ચાલ્યા કરે…