1935માં મેઘાણીનો કાવ્યસંગ્રહ ‘યુગવંદના’ પ્રગટ થયો ત્યારે ગુજરાતના જીવનમાં ગાંધીજીની બોલબાલા હતી. કવિ તરીકે મેઘાણી ગાંધીજી અને બળવંતરાય ઠાકોરની કવિતા કે કાવ્યવિચારણાથી ઉફરા જ ચાલે છે. લોકસાહિત્યને અનુષંગે ગેયતા જેની રગેરગમાં વ્યાપી ગઇ હોય એ કવિ એમ ન કરે તો જ નવાઇ. અગેય કે છંદોબધ્ધ કવિતા લખવાનું મેઘાણી માટે તે ઝાઝું મુશ્કેલ ન બન્યું હોત એમ 1916 માં લખાયેલ તેમનું એક કાવ્ય જોતાં લાગે. ‘નિહાળું છું આજે જગત રમતી મંગલ પ્રભા’ પંક્તિથી શરૂ થતા આ કાવ્ય અંગે ઉમાશંકર જોશી કહે છે: ”જાણે ‘કાન્ત ’ જેવા કવિની કલમમાંથી નિર્ઝરેલું કાવ્ય. આ શિખરણીનો સરળ, ગંભીર છંદોલય જોતાં તો એમ થાય કે મેઘાણીએ છંદોબધ્ધ કાવ્યો રચવાનું જ રાખ્યું હોત તો એ જાતની કવિતામાં એ ઉતકૃષ્ટ ફાળો આપી શક્યા હોત.”