આ થોડી ક્ષણોની અદભુત લીલા જોઈ ચેતના પ્રસન્નતાથી દીપ્ત થઈ ઊઠી. હોડી ફરી સરવા લાગી. રાજાઘાટ સુધી પહોંચ્યા ત્યાં તો આરતીના ઘંટનાદ સંભળાયા, પછી વળી માનસરોવરઘાટ, કેદારઘાટ પસાર થયા. ત્યાં તો કુમળો તડકો ઘાટને અજવાળી રહ્યો. તે સાથે હવે જાન્યુઆરીના ઠંડા પવનની લહરીઓએ શરીરમાં કંપ જગાવી લીધો. મને ભર્તૃહરિની પંક્તિ સ્મરણમાં આવી- ગંગાતરંગ હિમશીકર શીતલાનિ..... અને એ સાથે પંડિતરાજ જગન્નાથની ગંગાલહરીની અદભુત સ્તોત્રાવલિ, ‘નિધાનમ્ ધર્માણામ્ કિમપિ ચ વિધાનમ્ નવમુદામ્....’ ગંગા ધર્મોનું નિવાસસ્થાન છે, પણ ગંગાના સૂર્યોદય વેળાના આ દૃશ્યે અમને જે રમણીયતાનો સ્પર્શ કરાવ્યો, તે દિવ્યતા અને સુંદરતાનો સમન્વય હતો. હિન્દીમાં એક ઉક્તિ છે – સવાર બનારસની, સાંજ લખનઉની અને રાત માલવાની – સુબહે બનારસ, શામે અવધ અને શવે માલવા - આ ઉક્તિ કદાચ જુદા સંદર્ભમાં કહેવાઈ હશે, પરંતુ એ પ્રભાતે કાશીની ગંગામધ્યે સૂર્યોદયની વેળાએ જે ભૂમાતું – વિહાર રમણીયનું દર્શન થયું, તેથી મને પોતાને ‘સુબહે બનારસ’ નો નવો સંદર્ભ મળ્યો છે.