‘હા, એટલે જ વાંધો ન આવ્યો. બાપુજીએ કચવાતે મને છૂટ આપી અને આપતાં આપતાં કહ્યું. જો ભૂત-બૂત બોલાવવાના કે કાઢવાના, નચાવવાના પ્રયોગો કરીશ નહિ, નહિતર બૈરાં-છોકરાં તારા ખેલ સાત સારા હશે તોય જોવા નહિ આવે. એમની આજ્ઞા મેં માથે ચડાવીને ખેલની તૈયારી કરી. પણ પેલો મારવાડી જરા મૂંઝવણમાં હતો. મને જામતું નથી. નામ બદલાવો. જરા વટ પડે એવું નામ રાખો. પહેલાં તો મેં એની વાત હસી કાઢી, પણ પછી ધંધાકીય રીતે વિચાર કરતાં મારવાડી સાચો લાગ્યો. પણ નામ શું રાખવું ? અરે, આવા શૉ જાદુના શૉ બિઝનેસમાં તો નામ જ એવું હોવું જોઇએ કે જે ઉચ્ચારતાંવેત જ મનમાં વીજળીક અસર ઉભી કરે. એમાં કાંતિલાલ વોરા નામ તે ચાલતું હશે? એ તો બીજા કોઇ છગન-મગન-ગાંગજી-ભૂરા-ભામજી-રામજી જેવું ફિક્કું નામ. જુઓ. એ વખતે જાદુગરોના નામેય કેવા જાદુઇ હતાં ? પી સી સરકાર, ગોગીયા પાશા, ચક્રવર્તી અને એવાં બધાં. એમાં કાંતિલાલ તો સીટીઓ મારનારા છેલ્લી પાટલીના કોઇ મામૂલી પ્રેક્ષક જેવું લાગે. પણ ત્યાં તો એક એવો વિચાર ઝબક્યો કે મને મારું ‘કે.લાલ’ નામ જડી ગયું,