જ્ઞાનેન્દ્રિયો (નેત્ર-આદિ) વડે અનુભવતા વિષયો (રૂપ-આદિ)ના નિમિત્તને લીધે આવી પડતાં,દુઃખ-રૂપી-બાણોની વર્ષા થવાથી તે મન-રૂપી-મૃગ સદાકાળ ભયભીત જેવો જ લાગ્યા કરે છે.કામ-ક્રોધ-આદિ શત્રુઓ પોતાની પાછળ પડેલા હોવાથી તે ગભરાઈ જાય છે.અનાદિ-કાળના દુઃખના અનુભવો અને સ્વર્ગ-નરકની ચડ-ઉતર કરવાને લીધે તે અતિશય લોથપોથ (થાકેલો) રહે છે.કામ,ભય,ક્રોધ,તૃષ્ણા-આદિ અનેક વિકારો-રૂપી પાષાણોના પ્રહારોથી તે નિરંતર ઘવાયા કરે છે.અને પોતાની બુદ્ધિ પ્રમાણે જ આચરણ કરે છે,માયાને જાણી લેવામાં ચતુર હોતો નથી.