માનવ જીવનમા અધ્યાત્મની સાધના, સમતામા, સ્થીતપ્રજ્ઞમા, પ્રજ્ઞામા, નિર્વિચારમા, નિર્ગ્રંથમા, વિતરાગતામા, અને શુન્યમા, સ્થિર થયા વિના અધ્યાત્મની સાધના સંભવ જ નથી, સમતા એજ તેનો પાયો છે,અને જાતને જાણી તેમા સ્થિર થવુ એજ એનુ સુમધુર ફળ છે, આજે પશ્ચિમમા દાર્શનિક  તત્વજ્ઞાન  જ સમાપ્ત થઇ ચુક્યુ છે, તો ,પુર્વમા અધ્યાત્મ અને ભક્તી માત્ર અંધ વિશ્વાસ અને અંધશ્રધ્ધામા ગરકાવ થઇ ગયેલ છે,સત્યતાનો અને આંતરિક સાધના કરી શુધ્ધ થવાનો અંશ જ ધર્મમા રહેવા જ પામેલ નથી.