વરસાદ જોર પકડી રહ્યો હતો. અટકવાનું નામ લેતો ન હતો. હારીને રામદીન ફરી શામલાલ પાસે ગયો. એના પગ પકડી લીધા. ગમે તેમ કરીને એણે અઢારસોમાં માલ વેચ્યો અને બધાં પૈસા ગાડીવાળાને આપ્યા. રામદીનની આંખોમાં આંસુ જોઈ એના ખભા પર હાથ મૂકી આશ્વાસન આપતાં મેટાડોરવાળો બોલ્યો, ‘મારા બાપુએ પણ આ જ રીતે હારીને આત્મહત્યા કરી લીધી હતી. પછી મેં જમીન વેચીને આ ગાડી ખરીદી. પણ તું હિંમત નહીં હારતો. બધાં દિવસ સરખા નથી જતા. ખેડૂત વિના માણસો ખાશે શું? જીવશે કેમ? ખેડૂતના પણ દિવસો આવશે જ.’