બાળમાનસને ઉજાગર કરતી અને બાળકોમાં વિશ્વાસ દર્શાવતી આ ઉક્તિઓ ખલીલ જિબ્રાનની છે. સદીઓ પહેલાં તેમના દ્વારા કહેવાયેલી આ વાત આજે પણ એટલી જ સાચી અને મહત્ત્વપૂર્ણ છે જેટલી એ જમાનામાં હતી. કેમ કે સામાન્ય લાગતી આ વાત બાળમાનસને સ્પષ્ટ કરે છે. એક તરફ તે બાળકોમાં વિશ્વાસ મૂકે છે તો બીજી તરફ એવા સાહિત્યકારોને લપડાક મારે છે જે હજુ પણ બાળકોને ‘અણસમજુ’ માનીને તેમને જાદુટોણાં કે પરિકથાઓની અતાર્કિક વાર્તાઓથી રાજી રાખવા પ્રયત્ન કરે છે. આ ઉક્તિ એમના માટે પણ છે જેઓ એમ વિચારીને બાળકો માટે લખવાનું ટાળે છે કે ક્યાંક તેમની પ્રતિભાને ઓછી આંકી લેવામાં ન આવે. તેમના મનમાં એવું હોય છે કે, નહીંને ક્યાંક ‘બાળસાહિત્યકાર’નું લેબલ લાગી જશે તો એ માનસન્માન નહીં મળી શકે જે મોટેરાંઓ માટે લખવાથી મળી શકે તેમ છે. આમાં કેટલાક વળી એવા છે જે પોતાના નામનો લાભ ઉઠાવીને છાપાંઓમાં બાળસાહિત્યના નામે ગમે તે ઠપકારી દે છે અને પ્રકાશકો પાછા તેને બાળસાહિત્યના નામે પ્રગટ પણ કરે છે. આવા લોકો ન તો બાળકોને યોગ્ય રીતે સમજી શકતાં હોય છે ન તેમની જરૃરિયાતોને. માટે પહેલાં અહીં બાળસાહિત્યની વ્યાખ્યા સમજીએ.