ભક્તિ એટલે જીવનમાં આચરણ, જ્યાં આરીતનું આચરણ નથી ત્યાં ભક્તિ નથી .એટલે કે જે માંણસ પરમાત્માની ભક્તિ કરતો હોય તે કોઈનો દ્વેષ કદી કરે નહી ,તેનામાં પુરેપરી સમતા હોય ,એટલે કે સુખ- દુઃખ, લાભ-નુકસાન, .નિંદા –પ્રશંશા, કીર્તિ-અપકીર્તિ.વગેરે સરખા જ માનતો હોય. કરુણાનો ભંડાર હોય,અહંતા મમતાથી સાવ મુક્ત હોય ,જે ક્ષમા શીલ હોય .જે સદાય સંતોષી હોય,જેનો નિશ્ચય કદી ફરે નહી, .જેમણે પોતાના મન ને બુધ્ધી બન્ને પરમ તત્વ પતામાત્માને અર્પણ કરી દીધા હોય, જેના વર્તન વ્યવહાર આચરણથી લોકો ત્રાહિમામ થતા ન હોય .જેનાથી લોકો ભય અનુભવતા ન હોય, જે હર્ષ અને શોકથી મુક્ત હોય.જે પવિત્ર, કાર્યદક્ષ,અને તટસ્થ ભાવમાં પુરેપ્રા સ્થીર હોય, .શુભા શુભનો જેમણેસંપૂર્ણ ત્યાગ કર્યો હોય. જે શત્રુ અને મિત્રને સમાન ગણીને તેમની સાથે વર્તન વ્યવહાર કરતો હોય. તે ટોટલી સમભાવી હોય, પેસો ,પ્રતિષ્ઠા પદ પ્રચાર અને પ્રપંચોથી મુક્ત હોય અને જેમણે આંતરિક સાધના દ્વારા મન,બુદ્ધિને વાસના સ્થીર કર્યા હોય, તેજ સાચો ભકત જેમનામાં આ ન હોય તે ભક્ત નથી પણ ભક્તિના નામે રોટલા શેકી ખાતો બનાવટી ભક્ત છે,આમ દેવ સ્થાનો માં ભટકનારો ભક્ત નથી કે દેવસ્થાનોમાં દાન આપનારો ભક્ત નથી, તે આના પરથી નક્કી થાય છે આ શબ્દો મારા નથી પણ ક્રષ્ણ ભગવાનના છે,ક્રષ્ણ ભગવાન આવાં ને જ ભક્ત કહે છે, બાકીનાતો બનાવટ કરનારા છે તેનાથી અલગ રહો .