મારા આખા શરીરમાં ઝણઝણાટી પ્રસરી ગઈ હતી એ સમયે. જાણે કે વીજળીનો કરન્ટ પસાર થઈ ગયો હોય એમ રૂંવાડાં ઊભાં થઈ ગયાં હતાં. જે ઘડીની હું રાહ જોતો હતો એ ઘડી સામે ચાલીને, બાપુજીએ પોતે યાદ રાખીને મને તાસકમાં આપી હતી. બાપુજીએ મારી વાત યાદ રાખી, મારા જાદુના ખેલ કરવાની વાત યાદ રાખી એ જ વાત મારા માટે મહત્વની હતી. હવે મને બીજી કોઈ વાતનો રંજ નહોતો. જો એ મને સમજાવીને ના પાડી દે કે મારે મુંબઈ નથી જવાનું તો પણ મને કોઈ પરવા નહોતી. બસ, મારા માટે એ જ મહત્વનું હતું કે બાપુજીએ મારી વાત યાદ રાખી.