વસાહતની આખરી સવાર, માર્ચ મહિનાની તેરમી તારીખ… સબ્બાથનો એ દિવસ હતો. પ્રભાત થાય, તેની પણ એક કલાક પહેલાં એમોન ગેટે શાંતિ ચોકમાં આવી ગયો હતો. નીચાં ઊડતાં વાદળોને કારણે દિવસ અને રાત વચ્ચેની સ્પષ્ટ ભેદરેખા ધૂંધળી બની જતી હતી. એમોને જોયું કે કમાન્ડો પહેલેથી જ ચોકમાં આવી ગયા હતા. નાનકડા બાગની બરફાચ્છાદિત જમીન પર ઊભા રહીને ધુમ્રપાન કરતાં જવાનો હળવા અવાજે હસી રહ્યા હતા, અને પેનકિવિક્ઝની ફાર્મસીની આગળની શેરીમાં રહેતા વસાહતીઓથી પોતાની હાજરી છૂપાવી રહ્યા હતા. રસ્તા સાવ ખાલીખમ દેખાતા હતા, જાણે માટીના બનાવેલાં રમકડાના ગામના રસ્તા ન હોય! વધારાનો બરફ મેલખાયા ઢગલા રૂપે ગટરની અંદર અને ભીંતોના ટેકે પડ્યો હતો. લશ્કરી કાર્યવાહી શરુ થાય એ પહેલાં ચોકની વચ્ચે શિસ્તબદ્ધ ઊભેલા યુવાન સૈનિકોને એકમેક સાથે મજાક-મસ્તી કરતાં જોઈને ગેટે પોતે તેમનો પિતા હોય એવી લાગણી અનુભવી રહ્યો હોય એવું માનવું સહજ હતું.