ગુણવંતરાયભાઈ, મને તો એમ કે મેં થોડું નબળું લખ્યું છે. તમારી વાત સાચી છે કે બધા માણસો એક જ જાતનું વલણ ધરાવતા નથી. જેઓ ગરીબો સાથે કનિષ્ઠ પ્રકારનું વર્તન કરે છે તે બધી જ વાતોમાં ન પણ કરતા હોય. એટલે કે ચાના કપની સાથે રકાબી આપતા હોય અને નાસ્તો, પ્લેટમાં પણ આપતા હોય પણ સુવાનું ગાદલું સુયોગ્ય ન હોય. ગુજરાત (સૌરાષ્ટ્રમાં બધે જ નહીં) અને મુંબઈમાં નોકરોને તું-કારે વ્યાપકરીતે બોલાવે છે. ઉત્તર ભારતીય (હિન્દીભાષી વિસ્તારોમાં) જનતામાં ગરીબો પ્રત્યે કનિષ્ઠ પ્રકારનું વર્તન સામાન્ય છે. દક્ષિણ ભારતીયોમાં ખાસ અનુભવ નથી. પણ એક વાર હું હૈદરાબાદથી મુંબઈ આવતો હતો (૧૯૭૩ ના અરસામાં) ત્યારે એક ગરીબ કુટૂંબ (અનરીઝર્વ્ડ કોચમાં) જે સીટ ઉપર બેઠેલું હતું તેને ફર્શ ઉપર બેસાડી પોતે સીટ ઉપર બેઠા. મેં હિન્દીમાં વાંધો ઉઠાવેલ. પણ જે ગરીબ મજુર કુટૂંબ (તેલુગુ) હતું તેણે ચૂપચાપ નીચે જ બેઠું રહ્યું. અને જે ઉચ્ચ વર્ણના હતા તેમણે કહ્યું કે આ લોકોને નીચે ફર્શ ઉપર જ બેસવું ફાવે. હું ખોટો હોઉં તો મને ખુશી થશે. પણ હું અત્યારે તો આ બાબતમાં દુખી છું.