આપણે મૂળ મુદ્દો ગુરુની બિનઉપયોગીતાનો છે. તાત્પર્ય એટલું જ, માણસે સમાજમાં માનવતા કે સહૃદયતાપૂર્વક જીવવામાં ગુરુઓના ગાઇડન્સની શા માટે જરૂર પડવી જોઈએ ? કેટલીક માનવતા માણસમાં ઇનબિલ્ટ હોય છે. રોડ પર તમારી હાજરીમાં કોઈને અકસ્માત થાય ત્યારે તમારે શી ફરજ બજાવવાની છે તે જાણવા માટે તમે ધર્મગ્રંથોના પાના ઉથલાવતા નથી અથવા માર્ગદર્શન મેળવવા માટે ગુરુને ફોન કરીને પૂછતા નથી. તમારામાં સ્વયંસ્ફૂરિત માનવતા પ્રગટી ઊઠે છે અને તમે ઘવાયેલાને હૉસ્પિટલ પહોંચાડો છો. તેને તમે એ નથી પૂછતાં કે- તારી જાતિ કઈ છે અથવા તું ક્યો ધર્મ પાળે છે? પણ ન કરે નારાયણ અને તે મૃત્યુ પામ્યો ત્યારે ક્યાં તો તેનો અગ્નિસંસ્કાર કરવામાં આવે છે અથવા તેને દફનાવવામાં આવે છે. માણસના જન્મવાનો એક જ માર્ગ છે પણ મર્યા પછી વિદાય લેવાના રસ્તા જુદાં જુદાં હોય છે. મરનારના ધર્મ યા કોમ પ્રમાણે એની અંતિમ વિધિ થાય છે. એક વાત ગાંઠે બાંધી રાખવા જેવી છે. માનવધર્મનો શ્રેષ્ઠ કર્મકાંડ માનવતા છે એટલું સમજાઈ ગયા પછી કોઈ સ્વામી બાબાઓ કે ગુરુઓના ચરણો પૂજવાની જરૂર રહેતી નથી.