માને વાત કરી ત્યારે એ ફક્ત સાંભળી રહેલી. માને દીકરી માટે સ્નેહ હતો પણ પતિની ધાક આડે આવી જતી હતી. શોભાએ માને સમજાવી કે તું કશુંક કર. નીકેતને મળાવેલો પણ ખરો. પણ એ ઘરમાંથી વિદાય લીધી ત્યાં સુધી કોઇ કશું ન કરી શક્યું. પપ્પા આગળ કોઇની હિંમત જ ન ચાલી. વિદાય વખતે નીકળેલા આંસૂ કોના માટે હતા એ કોઇ ન સમજી શક્યું. લગ્ન બાદ વારંવાર વિચાર આવતો કે કોઇ પણ પ્રતિકાર વિના આટલી સરળ જિંદગી કઇ રીતે સ્વીકારી લીધી. પરંતું હકીકતને સ્વીકાર્યા વિના બીજો કોઇ વિક્લ્પ પણ ક્યાં હતો. શોભા રાકેશ સાથે નવા જીવનની શરુઆત કરવા માંગતી હતી. પણ રાકેશના નિરઉત્સાહી સ્વભાવે બધુ ભૂલાવી દીધું. પેલા સપનાઓ ક્યાં રોળાઇ ગયા એની ખબર જ ન રહી. કેમ કે રાકેશ સપનામાં આવતા પેલા ઘોડેસવાર રાજકુમાર જેવો ન હતો. અને નીકેત સપનામાંથી ક્યાંય દૂર ચાલ્યો ગયો હતો. હવે તો રાકેશ સાથે એટલું અંતર પડી ગયું હતું કે પાસે જતા પણ વિચાર કરવો પડતો. રાકેશ કહેતો કે, “તું હજી મારી સાથે ગોઠવાઇ નથી શકી.” ત્યારે શોભા વિચારમાં પડી જતી. આટલું સ્પષ્ટ સમજતો રાકેશ એ કેમ નથી સમજી શકતો કે કયો ખૂણો ચોગઠાની બહાર રહી ગયો છે.