રાજકોટના મારા એક મિત્ર કે જેનું થોડા સમય પહેલા અકસ્માત થયેલો એમણે એમના એક વિડીઓ મુલાકાતમાં કહેલું કે દરેક માણસને એક વખત તો અકસ્માત થવો જ જોઈએ જેથી એમણે ખબર પડે કે જીવનનું મુલ્ય કેટલું છે. આ મારા પરમ મિત્ર એ આજના તરુણસાગરજી મુનિના કડવા પ્રવચન કરતા પણ વધારે મીઠા છે. તેમની સાથે થયેલી વાતચીત ઉપરથી મને એવું લાગ્યું કે પોતાનામાં રહેલો જુસ્સો ટકાવી રાખવો અને તેને યોગ્ય જગ્યાએ ઉપયોગમાં લેવો એ જ સાચું જીવન છે. મારા એક બીજા મિત્ર કે જેમને હમણાજ એક વિઝા ફોડ ફિલ્મ બનાવેલી છે કે જેનું નામ છે "કેવી રીતે જઈશ" તેમણે આ ફિલ્મના એક સીનમાં એવું બતાવ્યું છે કે ફિલ્મનો કલાકાર 'હરિયો' (હુલામણું નામ છે કે જે એના મહેસાણાના પટેલ બાપા) બોલે છે એમને એના મિત્ર જોડે અમેરિકા જવા માટે મુલાકાત કરાવી અને આ મુલાકાતમાં સામેના વ્યક્તિએ કહ્યું કે મને નથી લાગતું કે આમને (હરિયાને) જુસ્સો હોય ? તો તરત જ હરિયો બોલ્યો કે જુસ્સો છે ને ! “જે અમેરિકા જવા માટે જોઈએ એ બધું જ છે. આને તમે મદહોશીનું નામ આપી શકો છો.”