આમ તો વસંતઋતુ આવવાની સાથેજ જંગલો સોળે કળાએ ખીલી ઉઠે.. લાલ, ગુલાબી રંગમાં ચમક્તા કેસુડાનાં વુક્ષો હોય.. તેના ઉપર સુર્યનાં કિરણો પડે ત્યારે જાણે કે પ્રકૂતી નવુ રૂપ ધરી દુલ્હનની જેમ સજ્જથાય છે.. કેસુડાની સુંગદ સાથે પવન હીલોળા લે.. ઉપવનનાં પાન-પાન, ડાળ-ડાળ ઝુમી ઉઠે.. તેની મહેક જયારે માટી સાથે ભળે ને ત્યારે ગમેતેવા ધૈર્યવાનની ધીરજ પણ ડોલી જાય.. આવા અહલાદક માદક વાતાવરણમાં ધુળૅટીનાં તહેવારનું આગમન થાય.. લોકો જંગલનાં ઝડવાઓ ઉપરથી કેસુડાનાં ફુલ તોડી લાવે.. કેસુડાને વાટી તેમાંથી રંગ બનાવે, વળી કેસુડાને જેટલો વધારે વાટૉ એટલો રંગ પણ પાક્કો બને.. પછી તો પૂછવુજ શું?? એ રંગોથી કુદરતનાં સાનિધ્યમાં ધુળેટી રમાય.. પાલવ પલળૅ અને કેસુડાની મહેક ભળે.. સાથે સાથે લીલેરા પાન અને ગીતો ગાતા પવનો સુંગધની લ્હાણી કરતા જાય.. લોકોનાં અંગ ઉપગંની હેલી અર્ધી ભરાઈ જાય.. પછી તે છલક્યા વિના કેમ રહે?? આ કેસુડાની મહેક તો બે દિવસ સુધી પીછૉ ન છોડે હો… પરંતુ આ બધુ ભુતકાળ છે. આ વખતે તો કેસુડો ખિલ્યોજ નથી.. ત્યારે ધૂળેટીની એ મજા.. એ મહેક.. એ માદકતા… ક્યાંથી આવે ? ? ?