કોઈ પણ ધાર્મિક સ્થળ ના કે અન્ય કોઈ પવિત્ર સ્થળ ના વાતાવરણ માં આપણું મન/હ્રદય જ્યારે શાંત થઈ જાય;આંખો;હોઠ અને બંને હાથ આપોઆપ બિડાઈ જાય;આંખ માંથી આનંદ ના અશ્રુ વહે;મન માં કોઈ અલૌકિક-દિવ્ય ભાવ આવે;હ્રદય માં થી પ્રેમ ની સરવાણી ફૂટે ત્યારે હોઠો પર ફક્ત પ્રાર્થના જ આવે છે. પછી આપણે ઈશ્વરને પામવાનો આયાસ કરવો નથી પડતો; આપણી અંદર એ હોય જ છે. આ અનુભવવાની જ વાત છે. આપણે સૌએ આ પ્રકારની અનુભૂતિ ક્યારેક અને ક્યારેક તો કરી જ છે. આ જ તો છે ઈશ્વર ની અનુભૂતિ. પરંતુ આપણે તો એને ઠેર-ઠેર શોધવા હજુયે ભટકીયે છીએ. જરુર છે આ દિવ્યતાને કાયમ આપણી પાસે રાખવાની. પણ; એ એક મોટી તકલિફ છે આપણી કે આપણે એને જાળવી શકતા નથી. જો આ શક્ય બને(કે શક્ય બને એટલું આ થાય?) તો પછી બીજી કશી જરુર ઉદ્દભવે ખરી? તમે શું કહો છો?…