કથાની શરૂઆતમાં જગ્ગાનું પાત્ર લાગણીશીલ વ્યક્તિ અને વિશ્વાસુ મિત્રના રૂપમાં રજૂ થયું માટે આગળ જતા પણ એ જ રીતે ચાલશે એમ આપણ ધારી લઈએ. પણ ધીમે-ધીમે એ પાત્રના બીજા પાસાઓ નીખરતા ગયા. ધીમે-ધીમે આપણને એ પાત્રના ગુસ્સા, જુસ્સા અને ખુદ્દારીનો ખ્યાલ આવે છે. પહેલી કતલ કરીને એ નાસી જાય છે અને પછી એ ફોજમાં ભરતી થાય છે ત્યારે આપણને તેની કુનેહ અને સમજદારી પણ જોવા મળે છે. અને ફોજમાંથી જ્યારે તે મિત્રો સાથે નાસી જઈને ડાકુગીરી શરૂ કરે છે ત્યારે આપણને તેનો આત્મવિશ્વાસ અને નેતૃત્વની શક્તિ જોવા મળે છે. જોકે એક લક્ષણ જગ્ગામાં સતત દેખાયા કરે છે અને તે છે માનવ પ્રત્યેની સંવેદના. તેને જેની સાથે દુશ્મની નથી તેને હાથ અડાડવા પણ તૈયાર નથી. ગરીબોને મદદ કરવા તે તત્પર રહે છે. સ્ત્રીઓ પર કદી હાથ ઉપાડતો નથી. દહેજ વિના જેના લગ્ન અટકી ગયા છે તેવી ક્ન્યાઓના તે લગ્ન કરાવે છે. અને ઇ.સ. ૧૯૪૭ વખતના કોમી તોફાનોમાં ભાગ લેવાની તે ચોખ્ખી ના પાડી દે છે. લક્ષણો તો બધા રોબિનહૂડના લાગે છે પણ એ આપણો પોતીકો રોબિનહૂડ છે જે ફરીથી એક સામાન્ય માણસ પણ બની જાય છે. અને આ રોબિનહૂડ આપણા મનમાં એટલો પ્રીતિપાત્ર બની જાય છે કે જ્યારે ભાગલા બાદ તે ભારત આવે છે ત્યારે આપણને થાય છે કે તે ફરી પાછો ડાકુ ન બને તો સારું.