ભક્ત જેમ જેમ પોતાની સાધનામાં આગળ વધે છે તેમ તેમ  એનામાં આંતરિક રીતે  ગુણાતમક પરિવર્તન આવે છે, જેથી તેનામાં  કોઈના પ્રત્યે દ્વેષ નીદા કુથલી વગેરે  દુર્ગુણ યુક્ત ભાવો આપોઆપ ખરી જ પડે છે, તેનાથી તે અળગો જ થઇ જાય છે, ,જ્યારે ભક્તમાં દ્વેષ  વગેરે ભાવ ખરી પડે છે,  તેનું પરિણામ એ આવે છે કે  ભક્ત બધાજ માણસ સાથે મિત્ર  ભાવે અને કરુણા, પ્રેમ અને સત્ય રૂપ જ વર્તે છે બધા સાથે વ્યવહાર કરે છે,,તેનું આચરણ પૂર્ણ રૂપે  શુદ્ધ જ બની જાય છે જે માણસ દ્વેષ ભાવથી મુક્ત હોય ,મેત્રી  ભાવથી ભરેલો હોય અને સત્ય અને કરુણા ભાવ જેના હૃદયમાં ઉભરાતા હોય તેવા ભક્તને કોઈ શત્રુ હોય શકે જ નહી  આમ  ભક્ત તો અજાત શત્રુ હોય છે.