હું મારા બેડ પર સૂતો, પણ મુશ્કેલીઓ હજી પૂરી થઈ ન હતી. બધા મિત્રો વાતો કરતા હતા. એકાએક મને થયું કે ચાદર ભીની થઈ છે. મેં તરત કહ્યું : ‘મને બ્લિડિંગ થાય છે.’ થાપા પરની પટ્ટી જ્યાંથી કેથેટર લોહીની નળીમાં નાખ્યું હતું, એની પર બાઝેલો રક્તગંઠ ખૂલી ગયો હતો અને લોહી ઝડપથી વહેતું હતું. તરત જ એક ડૉક્ટરે એનો હાથ એ ઘાવ પર મૂક્યો અને જોરથી દબાણ આપ્યું. રક્તસ્ત્રાવ બંધ થયો. ડૉ. મોહન દોડતા આવ્યા. પંદર મિનિટ ફરીથી દબાણ આપ્યું. પછીથી ઉપર રેતેની ભરેલી બેગ મૂકી. હવે એ બૅગ મારે બીજા ચોવીસ કલાક રાખી મૂકવાની હતી. પગ હલાવવાનો ન હતો અને મને બીજી ચિંતા સતાવતી હતી. મારે ચોવીસ કલાક સૂઈ રહેવાનું હતું અને સૂતાં સૂતાં પેશાબ કરવાનું ફાવે એમ નહોતું. મેં ડૉ. રાજાપુરકરને કેથેટર નાખવાનું કહ્યું તો એ કહે : ‘સર, મેં આટલી બધી ઍન્જિયોપ્લાસ્ટી કરી છે. કોઈ દર્દીને જરૂર નથી પડી. તમને તો કેથેટર નહીં જ નાખું.’ મેં કહ્યું : ‘જોઈએ….’ પણ મનમાં હું ગભરાતો હતો. એક બાજુ ગ્લુકોઝ સલાઈનની ડ્રિપ ચાલુ, ઍરકન્ડિશન ચાલુ, મારું સૂઈ રહેવાનું… અંતે યુરિન પોર્ટ મંગાવ્યું પણ અસફળ. બહુ પ્રયત્નો કર્યા પણ યુરિન બંધ. મોહને કચવાતે મને યુરિન કેથેટર નાખ્યું અને મને શાંતિ થઈ. એ પછી ચાર-છ કલાક સારા ગયા. મને ઊંઘ આવી. થોડી વારે પેશાબની કોથળીમાં ફરી દુખાવો શરૂ થયો. સ્પાસમ આવવા માંડ્યા. પેશાબનું એક ટીપું કિડની બનાવે અને બ્લેડરમાં જાય એટલે દુખાવો થાય. થોડી વાર સહન કર્યું. ફરીથી ફરિયાદ. ઈન્જેકશન આપ્યું. ઊંઘ આવી ગઈ.