જોકે લેખકે આ નવલકથામાં એક ખાસ ધ્યાન રાખ્યું છે કે આ ભૂત-પ્રેતની ડરામણી કથા ન બને પણ તેમણે પ્રસ્તાવનામાં લખ્યું છે તેમ ‘કેવળ અદ્‍ભુતનું જ પ્રયોજન’ વાળી કથા બને. લઘુનવલનું વાતાવરણ ડરામણું જરૂર છે પણ બિહામણું નથી. ક્યાંય કોઈ ચિતરીજનક ડરામણા ભૂત-પ્રેત-ચુડેલ નથી આવતાં. ઊલટાનું તેમાં જે કેસરનું પરલૌકીક પાત્ર આલેખાયું છે તે પ્રીતિપાત્ર છે. વાચકને તેનાથી ડર નથી લાગતો પણ એક મૂંઝવણ થાય છે કે આ પાત્રને ચાહવું કે તેનાથી દૂર રહેવું. ઘટનાઓ પણ એવી બને છે કે ડરાવે જરૂર પણ ક્યાંય તમને ભૂત-પ્રેતનો અણસાર ન આવે. કૂતરીઓએ અનુભવેલી મૂંઝવણ, વોર્ડરોબની ફેંકી દીધેલી વસ્તુઓ પાછી આવવી, આયના વાળા કમરામના બધા જ વોર્ડરોબ ભરાઈ જવા અને ખાલી થવા, કેસર અને વિજયની માધવી સાથેની મુલાકાત એ બધી ઘટનાઓ ડરામણી તો ખરી જ પણ સાથે-સાથે જકડી રાખે તેવી છે. ‘કટિબંધ’ના પહેલા ભાગમાં પણ અશ્વિની ભટ્ટે કંઈક આવું જ કર્યું છે.