ફી માટે તેમણે કૉલેજની કૅન્ટીનમાં વેઇટરથી લઈને બીજાં અનેક નાનાં-મોટાં કામ કર્યા. એ દરમ્યાન વાઇફને કૉલેજ કરાવડાવીને તેને પણ એ રીતે તૈયાર કરી કે ભવિષ્યમાં આગળ બન્ને સાથે ખભાથી ખભા મિલાવીને દોડી શકે. ડિફિકલ્ટીમાં વધારાની ડિફિકલ્ટી ઍડ કરી જેથી ભવિષ્ય વધારે ઉજ્જવળ થાય. જોકે એન્જિનિયર બન્યા પછી પણ સંઘર્ષ અટકતો નહોતો. એ દિવસોને યાદ કરતાં ભારે અવાજે પેરી મહેતા ઉમેરે છે, ‘હું ગ્રૅજ્યુએટ થઈને બહાર નીકળ્યો ત્યારે ફસ્ર્ટ ગલ્ફ વૉર શરૂ થઈ હતી. ત્યારે ૧૯૯૦માં ઇકૉનૉમી એટલી ખરાબ થઈ ગઈ હતી કે મને જૉબ મેળવવા માટે ત્રણ મહિના લાગી ગયા હતા. મોટા ભાગે અમેરિકામાં એન્જિનિયરને જૉબ મેળવવામાં તકલીફ નહોતી પડતી, પરંતુ આ સંજોગોને કારણે ખૂબ તકલીફ પડી હતી. વગર જૉબે સર્વાઇવ થવામાં મિત્રો ઘણા હેલ્પફુલ રહ્યા. રહેવાનો ખર્ચ બચાવવા મિત્રના અપાર્ટમેન્ટમાં જૉઇન થઈ જતા. ઑડ જૉબ કરીને ગુજરાન ચાલતું હતું. રેસ્ટોરાંમાં કામ કરતા તો ત્યાં એમ્પ્લૉઈને એક ટાઇમનું ખાવાનું ફ્રી મળે તો લંચ અને ડિનર ભેગું કરીને એક ટાઇમ ત્યાં ખાઈ લેતા હતા. જ્યારે હું ગયો ત્યારે લગભગ ૧૩ રૂપિયા ડૉલરનો ભાવ હતો, પણ એ જમાનામાં પચાસ સેન્ટની કૉફી પીવાનું પણ બહુ જ મુશ્કેલ લાગતું હતું. મિત્રોનાં વિન્ટરનાં ક્લોથ્સ અને શૂઝ મળે એનાથી ૧૨ ઇંચના સ્નોમાં કામ પર જવાનું. મને યાદ છે કે શરૂઆતના સમયમાં એક વાર છેલ્લી બસ હું મિસ કરી ગયો હતો અને ઘરે જવા ટૅક્સીના પૈસા નહોતા તો માઇનસ ડિગ્રી ટેમ્પરેચરમાં ૧૦ ઇંચના બરફમાં છ કલાક ચાલીને હું ઘરે પહોંચ્યો હતો.’