સવારને પડતી મૂકવાની નથી, સવાર સરી ગઈ સ્વપ્નપરીની જેમ તો હેમન્ત ઋતુ પણ ગઈ સમજો. સૂર્ય પૂર્વમાં ઊંચે આવે પછી પ્રભાત પ્રાપ્ત થાય તો આપણે ઊંચે ન આવી શકીએ. એલાર્મ મૂકો, વહેલા જંપી જાઓ કે જગાડવા માટે કોઈ પગારદાર રાખો તોય શું? યેનકેન રીતે સૂર્યોદય પહેલાં દિનચર્યા આરંભો એ જ પોતપોતાનો શિયાળો છે. શીતકાલીન મોસમમાં મોડા ઉઠવાનો વિચાર સ્વાભાવિક છે પણ સ્વાગત કરવા યોગ્ય નથી. શિયાળાની ઠંડી વધે એટલે એક સાથે લાખો શૈયામાં જાગતા જ પડ્યા રહેતા લોકોની સંખ્યામાં અભિવૃદ્ધિ થાય છે. વૃશ્ચિકના ડંખ સાથે ઉઠતા લોકોને શાસ્ત્રમાં યોગી કહ્યા છે. તેમની નિદ્રા પૂરી થાય પછીની એક ક્ષણ પણ તેઓ શયનાસનમાં હોતા નથી. જાણે કે વીંછીએ ડંખ માર્યો હોય તેમ તેઓ પથારી છોડે છે, આ તેમનો નિત્યક્રમ હોય છે. શિયાળો જેમને માટે ઊંઘને જ મખમલી રજાઈ માની લેનારો નીવડે એમને માટે સાત રંગોના અશ્વો સાથે દોડી આવતો પ્રભાતનો પ્રભાકર નિરર્થક છે. ઘરના દીવાઓનું અજવાળું ઝાંખુ થાય (સૂર્યતેજને કારણે) એ પહેલાં આત્મદીપ પ્રજ્વલિત થઈ જવો જોઈએ. મધ્યકાળમાં સ્ત્રીઓને પરિશ્રમ અધિક રહેતો હશે. પ્રિયતમ પ્રથમ જાગી જતો હશે અને પ્રિયાને હળવે હાથે જગાડતો હશે. પંડિત પ્રભાકર કારેકરના મધુર સ્વરની સુપ્રસિદ્ધ મરાઠી રચના છે, ‘પ્રિયે હા રાત્રિચા સમય સરુનિ યેત ઉષઃકાલ હા… થંડગાર વાત સુટત, દીપતેજ મંદ હોત, દિગ્વદને સ્વચ્છ કરિત, અરુણ પસરિ નિજ મહા…………………’ પ્રિયતમ, પ્રિયાને કહે છે કે જરા સાંભળ તો ખરી, પંખીઓ મધુર શબ્દ ઉચ્ચારી રહ્યા છે, કોઇ કોઇ વિરલ પર્ણ, શાખાઓ પર પ્રગટ થવા લાગ્યા છે… અને જો સરોવરમાં કમળ ખીલવા લાગ્યા છે…