હરનિશભાઈનો પરિચય મને થયો ત્રેવીસેક વર્ષ પહેલાં રાહુલ શુક્લના પ્રથમ વાર્તાસંગ્રહ ‘ત્રણ જિંદગીને સલામ’ના લોકાર્પણ વખતે. તે દિવસથી આજ સુધી તેમની જિગરજાની અને રાહુલભાઈની કદરદાની બાર્લી–ના ઉમદા શરાબની જેમ પરિપક્વ થતી રહી છે. જાનીનું સ્વાસ્થ્ય સારું હતું ત્યારે ઘણીવાર અમે ત્રણ ખાવા–પીવા જતા અને જાનીસાહેબની વાતો ત્યારે પણ સતત ચાલુ રહેતી. વાતો જાનીસાહેબને માટે શ્વાસોચ્છ્વાસ જેટલી જરૂરી હતી. દિલ વિશે, દિમાગ વિશે, દુનિયા વિશે જાનીસાહેબનો દૃષ્ટિકોણ કાયમ તિરછો રહેતો. એમની વાતોમાં સતત વિસ્મયભાવ અને વિનોદરસના પરપોટા ફૂટતા. કોઈપણ રેડ બ્લડેડ અમેરિકનની જેમ જાનીસાહેબ મિત્રો સાથે ખાવાની, પીવાની, ચાહવાની અને ઇશ્કની વાતો લિજ્જતથી કરતા.