મને મારી વક્તૃત્વ-શક્તિમાં નાનપણથી શ્રધ્ધા બેસેલી છે. ચોથા-પાંચમામાં હોઇશ. નિશાળમાં ગામડું સારું કે શહેર –એવા સામસામા સંવાદ યોજાય ને હું અચૂક જીતું. ઇનામમાં પવાલાં ડોલચાં ઘણાં ભેગાં થયેલાં. રવિશંકર માસ્તરે કહેલું : સામે ફૂલેવરનું ખેતર બેઠું છે એમ સમજી બોલ્યે રાખવું. છતાં દરેક વ્યાખ્યાન વખતે નર્વસ થઇ જવાય છે. નર્વસનેસ બહાર દેખાય : દહેશત –બધાંને સમજાય એવું બોલવાનું. અધીરાઇ –કેમકે સામે સમયમાં પૂરું કરાવવા ઊભેલો કાળ નામનો ચાબૂકધારી રિન્ગમાસ્ટર. નર્વસનેસ અન્દર પણ હોય : ઓજસ્વી અભિવ્યક્તિને માટેની ઊછળકૂદ. અન્દર આજે પણ એ ઊછળકૂદ છે. બહાર દહેશત છે, અધીરાઇ છે. અધીરાઇને હટાવીને મારે ધીરજથી કેટલીક ઓજસ્વી વાતો શોધી કાઢવી છે. બહારથી ખસીને અંદર ઊતરવું છે. વાતો ઓજસ્વી હશે તેથી થોડી અઘરી હશે પણ મને શ્રદ્ધા છે કે સમજવા માગનારને જરૂર સમજાશે.