‘હું યુવરાજ છું. વિજયરાજનો દીકરો. બારસો વીઘા જમીનના માલિકનો એક માત્ર વારસદાર. વટ, વચન અને વેરને જાળવી શકું છું, તો મારા પ્રેમને નહીં ટકાવી શકું?’ યુવરાજની આંખ આટલું બોલતાંમાં તો લાલ ઘૂમ થઇ ગઇ. ચહેરા પર લોહી ધસી આવ્યું. દેહ પરનાં બાણું લાખ રૂંવાડાં ઊભાં થઇ ગયાં, ‘હું તમને વચન આપું છું કે જ્યાં સુધી જીવીશ ત્યાં લગી તમને જ જોઇશ. બીજી સ્ત્રી મારે મન મા-બહેન સમાન રહેશે.’