બીજાની શું વાત કરું ? મારી સુમી એની પાછળ ગાંડી છે ને ! આખો દિવસ નીતાભાભી અને સુરેશભાઈ…. નીતાભાભી અને સુરેશભાઈ….. બસ એ બે જ દેખાય. અને નીતાભાભીય ઓછાં નથી હોં. રોજ બપોર થાય એટલે સુમીને લઈને નીકળી પડશે. ગાડી અને ડ્રાઈવર તો વરે આપી જ દીધાં છે – એક દિવસ સાડી ખરીદશે તો બીજા દિવસે ઘરેણાં ખરીદશે. કંઈ નહીં તો ખાલી ખાલી શોપિંગ મોલમાં જઈને આંટો મારશે. આ બાજુ હું બેન્કમાં જવા નીકળ્યો નથી ને પેલી બાજુ બેય ઊપડ્યાં નથી. જોકે સુમી એમની સાથે જાય એટલું જ. ઘેર આવીને એમનાં કપડાં-ઘરેણાંની વાત સુદ્ધાં ન કરે પણ હુંય જાણું કે એના હૃદયમાં તો કંઈક થતું હશે ને ? નીતાભાભીને શું ? સૂર્યાની નાણાંકોથળી ખાલી જ ક્યાં થાય છે ? હમણાં ગયા અઠવાડિયે બીજું કાંઈ ન સૂઝ્યું તો સુમીને લઈને ગયાં અને વૃદ્ધાશ્રમમાં દસ હજારની ભેટ લખાવી આવ્યાં. કારણ ? તો કહે સુરેશના બાપાની તિથિ હતી. હવે મરનારા તો ગયા ભગવાનને ઘેર. આટલાં વર્ષે દસ હજાર દાન કરવાનો મતલબ ? સુમીને એ બે દેખાય છે. એનુંય કારણ મને ખબર છે. બૈરાંની રસોઈનાં તમે સહેજ વખાણ કરો એટલે બૈરું ગાંડું….ગાંડું… આ લોકોય આખો દિવસ…… ‘દાળ તો સુમીબહેનની જ, દૂધપાક તો સુમીબહેનના જ ઘરનો. સુમીબહેન જેવાં ગુલાબજાંબુ તો નીતાને ન આવડે…. સુમીબહેનની કટલેસ આગળ તો મહેતાની કટલેસ પાણી ભરે….’ બસ, થઈ રહ્યું. આપણે ત્યાં કંઈ પણ બને એટલે બાજુમાં તપેલી ભરીને પહોંચ્યું જ હોય. અને બાજુમાં કંઈ પણ સારું બનાવવાનું હોય તો સુમીના નામની બૂમ પડી જ હોય : ‘સુમીબહેન, તમે આવીને મસાલો કરી જજો… કચોરી તો તમારા ભાઈને તમારા હાથની જ ભાવે છે…’ અને આ ભાઈનાં બહેન સત્તર કામ પડતાં મૂકીને ત્યાં પહોંચ્યાં જ હોય. બૈરાંમાં અક્કલ ન હોય. એમ ને એમ બધાં કહેતા હશે ?