એ કાર્ય કરવાની રીતો અનેક હોઈ શકે. આપણે સૌ ઉકરડા તરફ સહાનુભૂતિથી જોવા લાગીએ. આપણા કવિઓ ઉકરડાની ઉપયોગિતા સમજાવવા માટે તેને વિશે પ્રચારલક્ષી કાવ્યો લખે, આપણા નગરવિધાયકો નગરવિધાનની યોજનામાં બીજા Civil Centresની પેઠે ઉકરડાઓ માટે પણ ઠેર ઠેર ખાસ ઈલાયદી જગ્યા રાખે. આપણા લક્ષ્મીનંદનો જેમ પોતાની ખાસ સંગીતમંડળી, નૃત્યમંડળી, ખાસ શાળા રાખે છે તેમ પોતાના ખાસ ઉકરડાઓ રાખે. આપણે જૂના ઉકરડાઓ સાચવીએ અને નવા ઉકરડાઓ સ્થાપીએ. ઉકરડાને પ્રતિષ્ઠા આપવા માટે નવી સંસ્થા અથવા નવાં મકાનની પેઠે નવા ઉકરડાઓનો ઉદઘાટન-વિધિ કોઈ મોટા માણસને હાથે કરાવીએ. દરેક શહેરમાં એક મુખ્ય સ્થાનિક ઉકરડો, દરેક પ્રાંતમાં એક પ્રાંતિક ઉકરડો (પ્રાંતિક ધારાસભાની પેઠે) અને આખા હિંદનો એક મધ્યવર્તી ઉકરડો સ્થાપવામાં આવે અને છેલ્લે ઉકરડોદ્ધારની પ્રવૃત્તિનો ઉમેરો કરી દેશ સમક્ષ રજૂ થયેલા રચનાત્મક કાર્યક્રમને અઢારવિધને બદલે ઓગણીસવિધ બનાવવામાં આવે. અત્યારે તો હું હિંદનો વિચાર કરીને જ આ સૂચનાઓ કરી રહ્યો છું, પણ ભવિષ્યમાં જો કદાચ આખી દુનિયા હિંદની સંસ્કૃતિને અપનાવે તો તે દિવસે બીજી બધી વસ્તુઓ સાથે સંયુક્ત રાષ્ટ્રસંઘની માફક, દેશદેશના કચરાને પોતાનામાં સમાવતો એક આંતરરાષ્ટ્રીય ઉકરડો આપણે સ્થાપીશું. આમ મેં તો થોડીક સૂચનાઓ કરી. બાકી તો ઉપર સૂચવ્યા પ્રમાણે જો રાષ્ટ્રીય નિયોજન સમિતિ ઉકરડાના પ્રશ્નને હાથમાં લઈ તેને માટે એક પેટાસમિતિ નીમી દે તો એ દિશામાં ઘણું કામ થાય. હું આશા રાખું છું કે ઉકરદા વિશેના મારા અ વિચારોને અને સૂચનાઓને કેવળ મનોરાજ્યવિજૃંભણ ગણી ઉકરડે નાખી દેવામાં નહીં આવે નહીંતર મારે વેદવ્યાસની જમ એમ કહેવા વખત આવશે કે –