૧૯૭૧માં, હું અમેરિકાથી ભણીને પાછી ગઈ હતી. મારા માટે યોગ્ય મુરતિયો શોધવાની ગતિવિધી જોરશોરમાં શરૂ થઈ ગઈ. મુંબઈના ભાટિયા પરિવારોમાં લગ્ન નક્કી કરતાં પહેલાં જ્ન્મકુંડળી, ઘર, વર અને વ્યવસાયની ચકાસણી કરવામાં આવતી. વિનુ સહિત, પાંચ ઉમેદવારો “શોર્ટ લીસ્ટ” કરવામાં આવ્યા. સૌને કુતુહલ હતું કે, ૧૯૬૯-૭૦-૭૧માં રૂઢિચુસ્ત, શ્રીમંત ભાટિયા ખાનદાનની ૧૯-૨૦ વર્ષની દિકરી, બે+ વર્ષ માટે મિશીગન યુનિવર્સીટીના કેમ્પસ પર ફાર્મસીનું ભણીને, ફાર્મસીની ડિગ્રી લીધા વિના પાછી આવી હતી, તો શું એક પરંપરાવાદી પરિવારની કન્યા, પશ્ચિમી સંસ્કૃતિમાં રંગાઈને આવી હતી કે ભારતીય અને કૌટુંબિક નીતિમત્તાના ધોરણો હજુ વર્તન અને વિચારોમાં અકબંધ રહ્યા હતા? ઘણા એવું પણ કહેતા, “પિતાજી શ્રીમંત છે, એટલે વિના ડિગ્રી પાછા આવવાના તાના પોષાય! આવી પૈસેટકે “છૂટ્ટી” છોકરી કેવી રીતે ઘરમાં ભળી શકશે?” વિનુને મળ્યા પહેલાં હું ચાર “કુકી કટર” જેવા મૂરતિયાઓને મળી ચૂકી હતી. એમના સવાલો સ્ટાન્ડર્ડ હતાં, “રસોઈ બનાવતાં આવડે છે? અમેરિકામાં “ડેટીંગ” કરતી હતી? “મીટ” અને ઇંડા ખાતી હતી?” કોઈક પૂછતું, “તમે કેમ્પસ પર ડ્રગ્સ લેતાં હતાં અને દારૂ પીતા હતા?” મેં ના કહી તો એક પોટેન્શિયલ મૂરતિયાએ તો, હું “ઈન્ટરનેશનલ” અપરાધી હોઉં એવી રીતે જોઈને કહ્યું, “એકાદવાર વ્હીસ્કીનો પેગ લીધો ન હોય, અમેરિકામાં એકલા કેમ્પસ પર રહીને, એવું બને જ કેમ?” વિનુ સિવાયના, ચારે ચાર મૂરતિયાઓએ મને સીધો સવાલ પૂછ્યો હતો કે “તમારો કોઈ બોયફ્રેન્ડ છે કે હતો, અહીં કોલેજમાં કે અમેરિકામાં?” એકાદ ઉમેદવારે તો જાણે મોટી મજાક કરી હોય એમ કહ્યું, “તમે તો પતિ પાસેથી પોલિટીક્સની, શેરબજારની કે બીઝનેસની કે આર્ટિસ્ટીક વાતોની અપેક્ષા રાખતા હશો, નહીં?” મેં એ ચારેચાર ઉમેદવારોને એક જ સવાલ પૂછ્યો હતો, “તમે પર્સનલ લાઈફ કે પ્રોફેશનલ લાઈફ માટે શું વિચાર્યું છે?” લગભગ, જુદીજુદી રીતે, જુદાજુદા શબ્દોમાં, તાત્વિક રીતે સહુએ કઈંક આવું કહ્યું, “એમાં વિચારવું શું? વડીલો કહે તેમ કરીશું. ફૅમિલીનો આટલો મોટો બીઝનેસ છે, યુ નો, ઈન બીઝનેસ, વન કેન નોટ પ્રીડીક્ટ ફ્યુચર. ફાધરના કહેવાથી ડિગ્રી લઈ લીધી!”