[dc]શા[/dc]મજીભાઈ હિંચકાને પગની ઠેસથી ધીમે ધીમે ઝુલાવે છે. હિંચકાને બીજે છેડે શામજીભાઈની પત્ની લીલાવતી બેઠી છે. એના ખોળામાં થાળી છે. થાળીમાં કપાસ છે. એ હંમેશની જેમ દિવેટ બનાવે છે. એ પલાંઠી વાળીને બેઠી છે. જેમ વર્ષોથી બેસે છે. હા, પૂજા પાઠ તો એનો સ્વભાવ છે, પણ હમણાં જરા બે દીવા વધારે કરે છે. એને જાડા ચશ્મા છે. ચશ્માના કાચમાંથી એની મોટી આંખો વધુ મોટી દેખાય છે. એ કંઈ બોલતી નથી. કદાચ શામજીભાઈના બોલવાની વાટ જુએ છે. શામજીભાઈને બોલવું છે પણ શબ્દો ગળા સુધી આવીને અટકી જાય છે. પત્નીના ચહેરા પર નજર માંડે છે અને હટાવી લે છે. એ હિંચકાને ઝુલાવે છે, પણ હિંચકો લયમાં ઝુલતો નથી. શામજીભાઈ પત્નીના મોં સામે જોઈ પછી રસ્તા પરની અવરજવરને તાકી રહે છે.