આ સમયે રાત્રે માત્ર બાપુને જોતાં જોતાં કાન અને માથાનો દુ:ખાવો સહન કરવા સિવાય અન્ય કોઇ વિકલ્પ નહોતો. આવી રીતે ત્રણ દિવસ પસાર થઈ ગયા હતાં. આ દુ:ખાવાનાં દશમા દિવસે સવારે છ વાગ્યાની આસપાસ હંમેેશાની જેમ બાપુ અને મહિષાસુરમર્દિનીમાતાના ફોટા સમક્ષ જોતા જોતા સૂવા માટે પ્રયાસ કરતો હતો. આ સમયે પાંચ મિનીટ માટે મારી આંખ બંધ થઈ ગઈ હતી અને સ્વપ્ન દૃષ્ટાંત દરમ્યાન હું મારી ઓફિસના સહકારી હર્ષવર્ધનસિંહ અને કલ્પનાવીરા સાથે કામ અર્થે ઓફિસમાં બેઠો હતો. થોડી જ વારમાં મારી આંખ ખુલી ગઈ હતી, પરંતુ મને આ સ્વપ્નનો અર્થ કંઇ સમજાતો નહોતો. હું પુન: બાપુના ફોટા સમક્ષ જોતાં જોતાં વિચાર કરતો હતો.