બુદ્ધે પણ જન્મ-મરણના ચક્રમાં ગોળગોળ ફરતાં રહેવાની બાબતને નિરર્થક કહી છે અને જીવનને એક દુઃખની ઉપમા આપી છે, કૃષ્ણે પણ આ સંસારને એક સાશ્વત દુઃખોનો દરિયો કહ્યો છે (दुखालयम साश्वतम), પણ શું ખરેખર એવું છે ખરું? શું આપણું જીવન વધુ સુંદર હોત જો તેમાં ફક્ત સુખ જ હોત કે પછી જો દરેક વસ્તુ આપણી ઈચ્છા મુજબ જ ચાલતી હોત? અંતે સુખ છે શું? વિરોધાભાસ વગર રંગો છે શું? શું આપણો ગ્રહ એટલો જ અદ્દભુત હોત જો તેમાં સુર્યાસ્ત ક્યારેય થતો જ ન હોત? તો પછી આપણે ક્યારેય તારલાઓથી મઢેલા આકાશ સામે તાકવાનો આનંદ માણી શક્યા હોત? મંદ ચંદ્રપ્રકાશની ટાઢક અનુભવી શક્યાં હોત? કે પછી શાંતિથી ઊંઘી શકતાં હોત?