એક ઉદાહરણ લઈએ. આ બહુ સહજ ઉદાહરણ છે. કારણ કે જીવનના દરેક વ્યક્તિએ આ સ્થિતિ પસાર કરી છે. બાળપણ… જો તમે પુરુષ હોવ અથવા સ્ત્રી તો તમે ૨૦ કે ૩૦ની ઉંમરમાં કોઈ વિજાતીય વ્યક્તિ સામે અમુક શબ્દ સુદ્ધા ન બોલી શકો, કારણ કે એટ ધીસ સ્ટેજ એ અભદ્ર છે. કારણ કે માનસિક રીતે તમે એ સમયે એને અભદ્ર માનો છો. પણ જો તમે ત્યારે ૫ કે ૬ વર્ષના હોત તો…? ઇઝ ઇટ પોસિબલ કે તમે એને અભદ્ર ઘણી શકવા સક્ષમ હોત…? ના, કોઈએ કહ્યું છે અથવા સાંભળ્યું છે એમ કહીને પણ સહજ તમે એમ કરી શકયા હોત. આ જ સ્થિતિ તમારા કોઈ અંગત વ્યક્તિ સાથે પણ એકવાર કલ્પી જુઓ, બોયફ્રેન્ડ, પતિ કે અન્ય કોઈ જેની સાથે તમે કોઈ બંધન નથી રાખતા. (દરેક સબંધનો એક સમય હોય છે, અમુક સમય પછી તમે બદલાઈ જાઓ છો, અથવા સબંધોના સમીકરણો.) એવા સંજોગોમાં પણ આ સ્થિતિ સાવ સહજ જ રહેશે. પણ આ સ્થિતિ માત્ર ત્યારે જ અસહજ બને જ્યારે તમે એના પ્રત્યે આત્મીયતા ખોઈ બેસો છો. જરાક વિચારો કે જે વ્યક્તિ સાથે તમે ઘણી અંગત ક્ષણો માણી છે, એ જ વ્યક્તિ તમને ત્યારે મળે જ્યારે તમે પોતાના પરિવારમાં રચ્યા પચ્યા છો, અને તમારા છોકરા હવે સમજુ થઇ ગયા છે. ઇઝ ઇટ પોસીબલ કે તમે એજ ક્ષણો મુજબ એની સાથે વર્તી શકો…? એ જો હવે તમારો હાથ પકડે અને તમારા શરીરના અમુક ભાગે સ્પર્શે તો એ આ સમયે તમને શોષણ જ લાગવાનું ને…? પણ આજનું શોષણ એ આજનું જ શોષણ ગણાવી શકાય, એને તમે ભૂતકાળનું શોષણ ન ગણાવી શકો…? કારણ કે આજનું તમને લાગતું શોષણ એ સમયમાં તમારું પોષણ હતું. પણ આ ભેદ અત્યારે કોઈ સમજવા નથી માંગતું. સબંધ બહુ મહત્વના હોય છે, પણ એથી હજારો ઘણી મહત્વની છે, સમજ ક્ષમતા… કારણ કે દરેક સબંધ તૂટવા પાછળ મોટાભાગે તો તમારી અજ્ઞાનતા જ જવાબદાર હોય છે.