મીના ત્યાં થોડીવાર વાર્તાને વિરામ આપતી બળાપો ઠાલવી રહી, ‘પપ્પા, ખરેખર તો જે ગર્ભપરીક્ષણ કરાવે તેના મગજનું જ પરીક્ષણ ન કરાવવું જોઇએ ? નિદાનમાં આવા માણસો સો ટકા પાગલ જ નીકળે. હા, તો હવે આગળ… પેલા મા-બાપ દુનિયામાં આવવા થનગનતા આવા જીવને આવવા જ નથી દેતાં. ક્રૂર બની નવા જન્મી રહેલા જીવને ! દુનિયાને એમ ઠસાવવાનું નાટક કરે છે કે આ બધું તો કુદરતી જ થયું ને બે વરસ પછી એક રોગમાં એની હયાત દીકરી પણ મરણ પામે છે. માની કુખ હવે સાવ સૂની, એકનું મોત કુદરતી ને બીજાનું માનવસર્જિત. બંનેને પછી ખોટું કર્યાનું ભાન અને પસ્તાવો થાય છે. બેય દૂર દૂર બહારગામ ચાલ્યા જાય છે, ને ત્યાં અનાથાશ્રમમાંથી એક બાળકીને દત્તક લઇ તેને જીવની જેમ ઉછેરે છે. તે દીકરી પપ્પાની પડતી વખતે મદદરૂપ થાય છે, હિંમત રાખવાનું પ્રોત્સાહન પૂરું પાડી નવજીવન બક્ષે છે. ઘરના બધા કામ કુશળતાપૂર્વક તેમજ પ્રેમથી કરે છે.