એ ઉત્સાહથી થનગનતો હતો. થોડી જ વારામાં બારણું ખૂલ્યું. બારણામાં એના બાપુ અને અને નાની બહેન નેનકી ઊભા હતાં. યુવરાજ તરત જ એના બાપાને પગે લાગ્યો અને બહેનને ભેટી પડ્યો. નેનકી ભાઈને ભેટતાં જ પોક મૂકીને રડી પડી, કેમેય કરી એનાથી જુદી જ નહોતી પડતી. યુવરાજે એના માથે હાથ ફેરવ્યો, ‘અરે, બહેન ! આટલું બધું કેમ રડે છે ? હજુ તારે સાસરે જવાની વાર છે.’