આપણે સૌએ નાનાં-નાનાં વર્તુળ કરી રાખ્યાં છે. એમાંથી બહાર નીકળવું પડશે અને હુંમાંથી અમોના સ્તરે પહોંચવું પડશે. જે પરિવાર સાથે જમે છે કે પ્રાર્થના કરે છે ત્યાં આપમેળે સુખનું સ્ટેશન બની જાય છે, કારણ કે સાથે જમવાથી સહકાર અને ભાવનાનાં બીજ રોપાય છે અને સાથે પ્રાર્થના કરવાથી મન નિર્મળ બને છે, ઈશ્વરીય તત્વ સામે ઝૂકેલું મન છેવટે સ્નેહ, સેવા અને કરુણાથી ઊભરાઈ જાય છે. આ પરિસ્થિતિમાં આપોઆપ સુખની પ્રાપ્તિ થાય છે. આ પ્રકારનું સુખ ક્ષણિક નથી અને અંતે સેવાધર્મ પ્રગટે છે. સેવાધર્મમાંથી સમર્પણની ભાવના જન્મે છે. આ સમર્પણ જ્યારે પૂર્ણ બને ત્યારે દુઃખમાં પણ સુખનો અનુભવ થાય. ઈશ્વરીય તત્વમાં અખૂટ શ્રદ્ધા પ્રગટે. આ સફર અઘરી છે, પણ અંધકારના બોગદાને અંતે તેજલિસોટો પ્રાપ્ત થશે.