એમોન ગેટે પૂરતો સજ્જ થઈને આવ્યો હતો. એ જાણતો હતો કે આજે તેને પોતાને કંઇ જ નુકસાન થવાનું ન હતું! અને એ વિચારે જ, જીતની ખાતરી હોય તેવી દોડ શરૂ થાય એ પહેલાં લાંબી-દોડના કોઈ ખેલાડીને જેવી ઉત્તેજના થાય, એવી જ આનંદદાયક ઉત્તેજના એમોનને અત્યારે થઈ રહી હતી! પોતાના હાથ નીચેના માણસો પર કામનો બધો જ ભાર ઢોળી દેનારા અધિકારીઓ પ્રત્યે એમોનને નફરત હતી. તેને લાગતું હતું, કે આ રીતે બીજા પર કામ છોડી દેવાથી તો ખરેખર જોખમ વધી જતું હોય છે. આથી, ડાયેના રિટરના કિસ્સામાં કર્યું હતું તેમ, અહીં પણ એણે પોતે જ સૈનિકોને માર્ગદર્શન આપવાનું નક્કી કર્યું હતું. દિવસ દરમ્યાન ઉત્સાહ અને આનંદનું મોજું ફરી વળવાનું હતું, અને તેના વિશે એ સજાગ હતો. બપોર સુધીમાં તો શરાબના સ્વાદની માફક તેના કામની ઝડપ વધતી ગઈ હતી! એ જાણતો હતો, કે વાદળોને કારણે ફેલાયેલા અંધારામાં પણ, આજનો દિવસ બહુ જ સારો જવાનો હતો; એટલી હદે સારો, કે ભવિષ્યમાં પોતે જ્યારે વૃદ્ધ થઈ જશે, અને યહૂદીઓનો સર્વનાશ થઈ ચૂક્યો હશે, ત્યારે જર્મન યુવાનો આવી-આવીને આ આશ્ચર્યજનક દિવસો અંગે જરૂર તેની સાથે વાતો કરશે!