‘મારો સંસાર, મારો પતિ – હું બધુંય ભૂલી ગઈ છું. તારા જન્મનો નિર્ણય માત્ર મારો હતો અને તને પામીને હું ઘણી ખુશ છું. જે રસ્તે હું તને પામી એને હું ભૂલી ગઈ છું. તુંય યાદ ન કર. હું મારા જીવનનાં સઘળાં વર્ષો પૂર્ણ સંતોષથી જીવી છું. ચારુલતા મુનશીને કોઈ ધારે તોય દુઃખી ન કરી શકે અને તું મારો દીકરો છે. તારા જીવનના સત્યનો તું સ્વીકાર કર અને તારા નામનો પીઠ ઉપરથી ભાર ઉતારીને નીચે મૂક.’