કોલોનીમાં દિવસભર પતંગ ચગાવી મકરસંક્રાંતિની એક સાંજે હું ઘરે પાછો ફરી રહ્યો હતો. મૂકેશ, જગદીશ વગેરે મિત્રો મને થોડે સુધી વળાવવા આવ્યા હતા. રભો અમારી સાથે જ હતો. હા… એ ક્યારેક આગળ – ક્યારેક પાછળ પણ રભો અમારી ફોજમાં અમારી સાથે. વાર તહેવારે હું કોલોનીમાં જતો ત્યારે મિત્રો અને રભો મને થોડે સુધી વળાવવા અચૂક આવતા. દિવસભેર ચગાવેલ કાપેલ પતંગની ચર્ચામાં મિત્રો સાથે હું મશગુલ હતો. મારો સૌથી પ્રિય તહેવાર મિત્રો સાથે ઊજવ્યાનો મને આનંદ હતો. થાકેલો સૂરજ પશ્ચિમમાં સરકવા જાણે અધીરો બન્યો હતો. જમીન પર પથરાયેલાં તેનાં આછાં કિરણો ધીમે ધીમે લુપ્ત થઈ રહ્યાં હતાં. અંધકાર પૃથ્વી પર પગપેસારો કરવા આગળ ધપી રહ્યો હતો. અચાનક….. રભાનો ગગનભેદી રોવાનો અવાજ મારા કાને અથડાયો. મારા દિવસભરના આનંદના ભાગીદાર રમતા કૂદતા રભાને વળી શું થયું ? કોઈ જોશથી પથ્થર માર્યો કે શું ? રભા પાસે દોડી જઈ અમે તેને શું થયું તેનો તાગ મેળવી રહ્યા. મેં નજીક જઈને જોયું તો તેના પાછળના એક પગના નીચેના ભાગમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું. રભાનો પગ રેલવેના ટ્રેકને અલગ પાડતા બે પાટા વચ્ચે આવીને કપાઈ ગયો હતો.