લોપામુદ્રા જરાય વિચલિત ન થઈ. ઘડીક એ વિચારી રહી, પછી બોલી, ‘આ કાર્ય આપણે બંનેએ કરવાનું વિચારેલું. અહીં આપણે એ સાથે મળીને કરતાં જ હતાં પરંતુ આપની વાત સાચી છે. હવે બહાર નીકળવાનો સમય પાકી ગયો છે. ઋભુ નાનો છે એટલે બંને તો નીકળી નહિ શકીએ. ઋભુને હું સંભાળીશ અને અહીં રહીને જે સમય મળે એમાં આપણું કામ પણ ચાલશે. આપ ખુશીથી સિધાવો. આપનું જીવનકાર્ય આગળ ધપાવો. હું એની આડે નહિ આવું. ઋભુને ઉછેરવો, એને શિક્ષણ આપવું એ પણ એવડું જ મોટું કામ છે, હું તે બજાવીશ. હું પત્ની તરીકે આપના જીવનકાર્યમાં અવરોધરૂપ બનવાનું, આપને ઘરના બંધનમાં રાખવાનું પાપ નહિ કરું. હું આપને ગળે ઘંટીનું પડ નહિ બનું. આપ ખુશીથી સિધાવો.’