‘અરે બેટા આર્યન…. આમ આવ… જલ્દી…. ચાલ તારું માથું ઓળી દઉં…. આપણે ફટાફટ તૈયાર થઈને નદીએ ફરવા જઈએ. ફરવા જવું છે ને ? ચાલ, ખૂબ મજા કરીશું. પછી તને ચગડોળમાં બેસાડીશ અને આપણે પેસ્ટ્રી પણ ખાઈશું. ખાઈશ ને તું…. ?’ – એ ખુશ થતો મારી સામે જોઈ રહ્યો. એને એમ લાગ્યું કે થોડી ક્ષણો પહેલાં મમ્મી સાથે જે કંઈ બન્યું હતું એ બધું નાટક હતું. પણ એને કોણ સમજાવે કે અસલ નાટક કયુ છે ? એની માટે તો આ હકીકત હતી. મારી સાથે ફરવાની વાત સાંભળીને તે જલદી જલદી તૈયાર થઈ ગયો. પેટમાં થતા તીવ્ર દુ:ખાવા કે માનસિક આવેગો વિશે વિચારવાનો મારી પાસે સમય નહોતો. મારે તો આર્યનના ચિત્તમાંથી એ દ્રશ્યને ભૂંસી નાખવાનું હતું. આવા કટોકટીના પ્રસંગોએ મને મારી ક્ષમતાનો અહેસાસ થતો. ક્યારેક હું વિચારવા લાગતી કે શરીર સાથે બનતી દરેક ઘટનાઓને મન સાથે નિસ્તબ જ નથી હોતી !