સુનંદાબેન મોડેથી ઘરે આવ્યાં, થોડી વાર આરામ કરી રાતનું વાળું કરી બેડ પર આડાં પડ્યાં અને તેમના મનમાં વિચારચક્ર ચાલું થયું. હું પણ રજનીને યાદ કરતી કરતી જ દિવસો વીતાવું છું ને ? તેમના વગર ખરેખર જીવન સાવ એકલવાયું અને નિરસ લાગે છે. આમ જોઈએ તો આપણાં ઘણાં સગાં છે પણ પોતાનું કહી શકાય એવું કોઈ નહીં. મૃણાલના અમેરિકા ગયા પછી તો મારા જીવનમાં નથી તો કોઈ ધ્યેય રહ્યું કે નથી કોઈ અપેક્ષિત આનંદની ઘડીઓ ! બીજાના સુખમાં આપણે સામેલ થવાનું એટલું જ. મૃણાલ મને અમેરિકા બોલાવી લેવાની વાત કરે છે પણ પહેલાં તો એ ડાયવોર્સ લઈને છૂટી થવાની, પછી કદાચ બીજાની સાથે લગ્ન કરવાની પણ શક્યતા તો ખરી જ ને ? એમાં ત્યાં મને કેવી રીતે ફાવશે ? કાયમ માટે તો જવાની મને જરાયે ઈચ્છા નથી. તો શું આમ ને આમ મારી જિંદગી વીતી જવાની ? તેમનું દિલ એકદમ ભારે થઈ ગયું. આંખો ભરાઈ આવી ત્યારે જ તેમને અશ્વિનભાઈનો વિચાર આવ્યો. શું તેમની પણ આ જ પરિસ્થિતિ નથી ? પુરુષ હોવાથી તો જીવનનો બોજ તેમને વધારે લાગતો હશે. તેની અસર તેમની તબિયત ઉપર થઈ છે એ દેખાઈ જ આવે છે. એમને પણ એકલતા ખાવા દોડે છે, એવું એ પોતે જ કહેતા હતા. ખરું વિચારું તો હું આજે માત્ર એક દિવસ માટે જ એમના ઘરે ગઈ તો તેમને કેટલું સારું લાગ્યું ! તેમનો ચહેરો કેટલો પ્રસન્ના લાગતો હતો ! અને મનમાં ને મનમાં તેઓ બોલી ઊઠ્યાં, ખરેખર તો મને પણ તેમની હાજરીમાં બહુ જ સારું લાગતું હતું. આજનો દિવસ ખરેખર ઘણા વખત પછી સારો ગયો. પણ તેથી શું ? રોજ કાંઈ થોડો જ તેમનો સાથ મળવાનો છે ? અને ફરી પાછું તેમનું મન ખિન્ના થઈ ગયું. રાતના મોડે સુધી તેમને ઊંઘ ન આવી.