સારસા જતાં એક ચાની કીટલીવાળાને પૂછ્યું, ‘હા..હા,,, યાદ આવ્યું.. હમણા અમારે ત્યાંથી થોડાક જુવાનિયા ગયા હતા. અઢારસો સત્તાવન કે એવું કંઈક….’ ‘હા, તેની ઉજવણી હતી. ૧૮૫૭ને દોઢસો વરસ થવામાં છે તેની તને ખબર છે?’ અમે પૂછ્યું તો કહે, ‘ના..રે.. હું અહીં ચાનો ધંધો કરવા બેસું કે એવી ખબર રાખું?’ પછી ઉમેર્યું, ‘પણ એક વડ એવો છે ખરો..’ ‘ક્યાં છે?’ આરતીએ ઉત્સુકતાથી પૂછ્યું. કીટલીની ચા પીતાં એક જુવાન આ વાર્તાલાપ સાંભળી રહ્યો હતો, તેણે કહ્યું કે, ‘ચાલો, હું તમને રસ્તો બતાવું.’ નામ સુરેશ, એ ભોમિયો બન્યો, સારસાથી બે કિલોમીટર દૂર, મહી નદીની કોતર પાસે જંગલ જેવા રસ્તે આ જગ્યા છે એટલી તો તેને ખબર હતી, પણ નક્કી સ્થાન જાણતો નહોતો. એટલે નવ કિલોમીટર પર આવેલા મોગર ગામે કંઈક ખબર પડશે એવી આશાએ પહોંચ્યા. ત્યાં પૂર્વ ધારાસભ્ય રહેતા હતા, એમ કોઈએ કહ્યું એટલે તેમના ઘરે ગયા, પણ એ તો સાવ અજ્ઞાની નીકળ્યા. હવે?