એનું નામ હેતાર્થ, ભાવાર્થ, ચિલિકા કે સારિકા હોઈ શકે છે અને ઈંગ્લીશ મીડિયમ સ્કૂલના કોઈપણ સ્ટાન્ડર્ડમાં તે ભણતું હોઈ શકે છે. ફર્સ્ટ કે સેકન્ડ કે સેવન્થ કે કોઈપણ. તેણે વિન્ટર વેકેશન પહેલાંની કે સમર હોલિ ડે પહેલાંની એક્ઝામ પાસ કરી હોય કે ના કરી હોય, ડેડી-મોમ સાથે હોય કે ના હોય, એકલું હોય કે બધાંની સાથે હોય-તેની એક આદત વિશે બધાંને ફરિયાદ છે. એ મોબાઈલ કે આઈ પેડમાં ઊંધું ઘાલીને ગેમ રમ્યા કરે છે અને તેમાં એટલું ગળાબૂડ બની જાય છે કે તેને ભૂખ-તરસ પણ લાગતાં નથી. તે હોમવર્ક કરવાનું ભૂલી જાય છે, ન્હાવાનું યાદ રહેતું નથી, કામ સૂચવો તો તે કરતું નથી અને રાત્રે સૂતી વખતે ગેમ પૂરી ન થઈ જાય ત્યાં સુધી તે, લેબોરેટરીમાં રિસર્ચ કરી રહેલા અને બ્રહ્માંડનું ભાન ભૂલી જતા આલ્બર્ટ આઈનસ્ટાઈન અને ચાર્લ્સ ન્યૂટનની તેમાં માફક ખૂંપેલું રહે છે. ફ્લેટની નીચે, તેની જેમ જ અન્ય બાળક હવે બહાર રમતું દેખાતું નથી અને દરેક જાણે એક ઈન્ડિવિડ્યુલ એન્ટિટી બની ગયું છે. એક આઈલેન્ડની માફક તે વર્તે છે અને સમાજવિજ્ઞાનના પરાપૂર્વ નિયમોથી ઉફરું ચાલે છે. બ્રાડ પીટની ‘ક્યુરિયસ કેસ ઓફ બેન્જામિન બટન' ફિલ્મની જેમ, પણ જરા જુદી રીતે તેની ગતિ નૃવંશશાસ્ત્રના એકલતાથી અનેકતાના સિધ્ધાંતશાસ્ત્રને બદલે ટોળામાંથી એકલતાના નિયમ તરફ જવા માંડી છે. પપ્પાઓ, પિતાઓ અને વડવાઓ રમીરમીને શરીરથી મસ્ક્યુલર બન્યા છે તેવી કોઈ ગેમમાં તેને દિલચશ્પી નથી અને તે સતત ઝગારા માર્યા કરતી ફ્લેશલાઈટોની સ્ક્રીનનું આદિ બની રહ્યું છે.