અહીંની સાંકડી શેરીઓ ભારે અટપટી. એકવારમાં તો તેનો તાળો ક્યારેય મળે જ નહીં ને ! જેમ શેરપાઓ વિના હિમાલય ખેડવો અશક્ય છે એવું જ આ નગરીમાં ટુ વ્હીલર ચલાવવા બાબતે સ્થાનિક ડ્રાઈવરોનું છે. સાંકડી અહીંની શેરીઓમાં બાઈક ચલાવવી બહારના ડ્રાઈવરનું ગજું નહીં ! નગરપાલિકાની બેદરકારીના કારણે રસ્તાની બંને બાજુ ખુલ્લી ગટરોમાં ગમે ત્યારે પડી જવાનો ભય રહે. પણ અમારા રિક્ષાચાલકને તો આ બધું રોજનું થયું હોઈ તે ભાઈસાહેબ તો બેફિકર થઈને કાવા માર્યે જતો હતો. પંદરેક મિનિટમાં નોનવેજના ખૂમચા, શરબતની દુકાનો, બંગડીઓની લારીઓ, મીઠાઈવાળા, બૂટપોલીશવાળા, છૂટક કરિયાણાની દુકાનો, શીંગચણાની લારીઓ, તાળાંકૂંચીવાળા, બેકરી શોપ, સમોસાવાળા, પાનના ગલ્લાં, કચરિયાની હાટડીઓ, સસ્તા અનાજની દુકાનો, મટન-ચીકન કોર્નર એમ ભાતભાતની જણસો વચ્ચેથી રસ્તો કાપતી રિક્ષા આખરે એક મેદાનમાં આવીને ઉભી રહી. અમે નીચે ઉતર્યા કે તરત સામેની દીવાલ પર નજર ગઈ. ત્યાં લખેલું હતું, ‘હો અગર રઈસ તો ઈતના વક્ત દિજીયે, કભી કભી શહરે ખામોશા કી સફર કિયા કિજીયે’. એ કબ્રસ્તાન હતું અને અમે ખાસ એ ‘શહરે ખામોશા’ની મુલાકાતે જ આવ્યા હતા.