સમરે કાનમાં રિંગ અને પગમાં સેન્ડલ પહેર્યા હતા અને સલુકાઇથી પોતાની કારમાં સવાર થઇ ગઇ. બીજા પડોશીઓ પણ ત્યાં સુધીમાં તેને જોવા આવી ગયાં હતાં. સમર કહે છે કે ઘડીક તો મારા પેટમાં પણ કૂચા વળવા લાગ્યાં હતાં. આખરે હું કાર ચલાવી રહી હતી. મારી આ શેરીમાં, નાર્જિસની ગલીઓમાં, રિયાધની આ સડક પર હું આખરે કાર ચલાવીશ એ વિચાર મને અજબ લાગણી થઈ રહી હતી.