જયપુરમાં અગાઉ એક ફિલ્મમાં કામ દરમિયાન ત્યાંથી સારા એવા કોન્ટેકટ્સ પણ થયા હતા. છતાંય જુનવાણી વિચારધારાને જાણતા મોટા ભાગના ફાઈનાન્સર આ વિષય સાથે ફિલ્મ બનાવવામાં ક્ષોભ અનુભવતા હતા. આ દરમિયાન ઘણાને તો એવી પણ ધારણા થતી હતી, કે આ કોઈ એડલ્ટ કન્ટેન્ટ વાળી C- Gradeની ફિલ્મ હશે. આ જ લાઇનના એક મુરબ્બીએ તો ખાલી હીરોઈન સાથે ટાઈમપાસ કરવાના ચક્કર પૂરતા જ મને છેક રાજસ્થાન બોલાવ્યો, અને છેલ્લે એવી કોઈ આશા ન જણાતા હાથ ઊંચા કરી લીધા. ત્યાંથી પાછા વળતી વખતે અમદાવાદમાં હું હિંમતભાઈ વાંસના ઘરે રોકાયો. હિંમત ભાઈ સાથે અગાઉ પણ મેં ૨ ફિલ્મો કરી હતી, જેથી એમની સાથેના સંબંધોમાં ઘનિષ્ટતા હતી. મારી આ ફિલ્મ અંગેની વિગતો પણ મેં એમની સામે રજુ કરી. મારા જેમ જ હિંમત ભાઈને પણ આ વિષય ગમ્યો. હિંમતભાઈ પોતે મોરબીના વતની છે, એટલે એમણે મને મોરબીમાં શૂટિંગ માટે સ્કુલની પરમીશન મળી જ જશે એવી બાંહેધરી આપી. આ આનંદને સાથે લઈને હું તાબડતોબડ મોરબી માટે રવાના થયો. ત્યાં હિંમતભાઈના મોટાભાઈ મણીલાલ મને નવજીવન સ્કુલમાં લઇ ગયા અને ત્યાં જ સ્કુલના માલિક પાડલીયા સાહેબ અને એમના દીકરા હાર્દિક ભાઈ સાથે મારી મુલાકાત પણ કરાવી. હાર્દિકભાઈ પોતે પણ અમેરિકામાં ભણ્યા હોવાથી, આ વિષયની ગંભીરતાને તેઓ બરાબર સમજતા હતા. પેહલી જ મુલાકાતમાં એમણે લોકેશનથી લઇ બનતી શક્ય મદદ કરવાની બાંહેધરી આપી. ત્યાર બાદ મણીલાલ મને અન્ય પણ ઘણા લોકેશન જોવા લઇ ગયા. થોડા દિવસ પછી સ્કુલમાં જઈને ત્યાના વિદ્યાર્થીઓનું પણ ઓડીશન લીધું. પણ ત્યાંના વિદ્યાર્થીઓના બોલેલા હિન્દી ડાઈલોગ્સમાં પણ કાઠીયાવાડી લહેજો જ આવતો હતો. અમદાવાદમાં રહ્યો હતો એ દરમિયાન મેં “બે યાર” ફિલ્મ જોયેલી અને એની ટ્રીટમેન્ટ પણ જોઈ હતી. મેં અને હિંમત ભાઈએ પણ આ પ્રકારના વિષય પર જ ગુજરાતી ફિલ્મ બનાવવાનું નક્કી કર્યું. એટલે મેં ફરીથી હિન્દીમાં લખેલા ડ્રાફ્ટને ગુજરાતી ભાષામાં લખ્યો.