ફરી એક વાર અનાયાસે જ એજ શાળા આગળથી નીકળ્યો અને મારું બાઈક બ્રેક કરી ગયું. મારી નજર એ શાળાના બિલ્ડીંગ અને ગેટ ઉપર વારાફરતી સ્થિર થવા લાગી. મારા પગ મને ખેંચી ગયાં….. ગેટમાં પ્રવેશતા જ હું ફરી સોળ વર્ષનો નિકુંજ બની ગયો હોઉં જાણે….. મારે એ જ યુનિફોર્મ પહેરેલો હોય અને કેન્ટીનની ભીડમાંથી નિલનો અવાજ આવતો હોય ” નિકલા ભાભી આવે છે…..” અને હું જોઉં તો ખરેખર જાણે નેહા આવતી હોય….. ક્યાંક આડી નજરે મને જ જોતી….. મનોમન હસતી ….. મારી નજર થી છુપાવીને પાયલને ઈશારા માં કઈક કહેતી હોય……