નર્સિંગ હોમમાં આરતીના માથે હાથ ફેરવતી નમીતા એક જ વાત વારંવાર કહેતી હતી, ‘આરતી, બધાંને ખાતર બહુ જીવી, હવે તો તારે ખાતર જીવવાનું શરૂ કર. સુશાંતનું બધું જ કામ તેં કરીને એને એવો પાંગળો બનાવ્યો કે ખુદ તારી માંદગીમાં એ કંઈ વિચારી ન શક્યો. એ ભલે હવે નોકરી ન કરે ને ઘરમાં બેસી રહે પણ ઘરનાં કામમાં એને બિઝી રાખ, એના ઉપર જવાબદારી નાંખતી જા તો જ એનું મગજ ચાલશે. થોડા સ્વતંત્ર નિર્ણયો પણ એને લેવા દે. બધું જ તું કરી લે પછી સ્વાભાવિક છે, કે આળસુને તો ઢાળ મળી જાય. હવે તમે બે જ રહ્યાં. ફરી વાર આવું કંઈ ન થાય એની તું કાળજી રાખ અને એની પોતાની કાળજી એને લેવા દે. સુશાંત કંઈ નાનો કીકલો નથી. આળસે એના વિચારો પર જાળાં બનાવ્યા છે બાકી થોડું પોલિશિંગ થશે તો એનું દિમાગ પણ ચમકી જશે અને તારું બાકીનું જીવન પણ. પ્લીઝ, મને પ્રોમિસ આપ કે હવે આવું કોઈ વાર નહીં થાય.’