ભટાણીની વાત સાંભળી દલો થોડો મૂંઝાયો. આ વશરામ ભૂવો જબરો જણ હતો. ભ્રષ્ટાચાર સામે આંદોલનો કર્યા કરતો હતો. દલાએ એને બે-ચાર વાર કોઈ બોર્ડ-નિગમના ચૅરમેન થવું હોય તો બનાવી દેવાની ઑફર કરી હતી. ધારાસભ્યની ટિકિટ અપાવવાની વાત પણ કરી હતી, પણ વશરામ ભૂવો એકનો બે નહોતો થયો. વશરામ ભૂવો વાજબી ભાવે સૌને રીંગણાં આપતો હતો એમ દલાનેય આપે. પણ પૈસા આપીને વસ્તુ ખરીદવી એ દલાની જીવનશૈલીની વિરુદ્ધની વાત હતી. સ્વાતંત્ર્ય પછી જેમ-જેમ વર્ષો વીતતાં ગયાં તેમ-તેમ દલાને બધુ મફતમાં પડાવી લેવાની ફાવટ આવી ગઈ હતી. રીંગણાં જેવી નાચીજ વસ્તુ માટે પૈસા આપવા પડે તો તો થઈ રહ્યું ને ! મરવા જેવું થઈ પડે દલા માટે. પણ ભટાણીના હૃદયના કોડ પૂરા કરવા એ પણ પોતાનું કર્તવ્ય હતું. ભટાણી ખરા અર્થમાં સહધર્મચારિણી હતા. ભ્રષ્ટાચાર કરવો એ પોતાનો ધર્મ છે એમ દલો માનતો હતો. દલાના આ ધર્મમાં ભટાણી હૃદયપૂર્વક સાથ આપતાં હતાં. ભ્રષ્ટાચાર કરવામાં પણ દલાના કેટલાક સિદ્ધાંતો હતા. દલો પોતે કદી પૈસાને હાથ લગાડતો નહિ. દલો તો બધાં કામ સેવાભાવે જ કરતો. પણ દેશ સ્વતંત્ર થયા પછી દેશની જનતામાં કૃતજ્ઞતાની ભાવનાનો ઘણો વિકાસ થયો હતો. કાયદેસર રીતે કોઈ કામ થઈ શકે એમ ન હોય એ દલો કરાવી આપે તોપણ એને ફૂલ નહિ તો ફૂલની પાંખડી પણ ન આપવી એ નગુણાપણું કહેવાય, એવી સમજ લોકોમાં વિકસી હતી. અલબત્ત, સ્વતંત્રતા પછી ફૂલ કરતાંય એની પાંખડી મોટી દેખાવા માંડી હતી. આવી પાંખડીઓનો ઢગલો લોકો ભટાણીનાં ચરણોમાં કરતાં. ભટાણી એનો સહર્ષ સ્વીકાર કરતાં. આવાં ભટાણીને આજે વશરામ ભૂવાની વાડીનાં રીંગણાં ખાવાના કોડ જાગ્યા હતા. પણ વશરામ ભૂવાની વાડીનાં રીંગણાં મફતમાં લઈ આવવાનું સહેલું નહોતું.