‘સુબહ હોતી હૈ શામ હોતી હૈ જિંદગી યું હી તમામ હોતી હૈ’ જેવા ડાયલૉગ્સ ફિલ્મોમાં જ ચાલે. આપણે તો સવાર પડતાની સાથે અને રાત પડતા પહેલા મજેદાર ઘટનાઓ ઘટ્યાના ચટપટા સમાચાર જોઈએ. બાકી જીવન સાવ લુખ્ખુ બની જાય. આ સઘળીય મજેદાર ઘટનાઓ પાછી કોઈકના જીવનમાં ઘટવી જોઈએ. ક્યાંક કોઈ અભિનેત્રીનું ભેદી મોત થાય, ક્યાંક કોઈ દાદા હો દીકરી જેવું લાગતું પ્રેમી કપલ દેખાઈ જાય, ક્યાંક કોઈ પૈસાનું કૌભાંડ કરે, ક્યાંક કોઈ બાળકી ઉપર અત્યાચાર થાય કે કોઈ સેલિબ્રિટીના લગ્ન થાય, તો આપણે મન જાણે ઘરનો પ્રસંગ બની જાય. પ્રસંગ સારો હોય તો આપણે બેગાની શાદીમેં અબ્દુલ્લા દિવાનાની જેમ ઘેલા ઘેલા થઈ જઈએ અને જો કંઈક માઠું કે અશુભ બન્યું હોય તો એમાં આપણાં પરમ પૂજ્ય પિતાશ્રીની દુનિયા લૂંટાઈ ગઈ હોય, એટલા લેવાદેવા આપણને થઈ જતા હોય છે. આવી ધ્યાનાકર્ષક ઘટનાઓના વિક્ટિમ આપણાં અંગત વર્તુળમાંના હોય કે, જેને ક્યારેય રૂબરુમાં જોયા ના હોય એવા સેલિબ્રિટી હોય, પણ આપણી અંદર સૂતેલો પેલો જિજ્ઞાસુ જીવડો છલાંગ મારીને બેઠો થઈ જાય અને પછી જાતને સવાલ કરે કે ‘દયા, જરા પતા લગાઓ, આખિર યે હુઆ, તો હુઆ કૈસે ?’ હવે એ પ્રસંગ કે હોનારત સાથે આપણો સ્નાન-સૂતકનો કોઈ સંબંધ ના હોવા છતાં આપણે એકદમ કનેક્ટ થઈ જતા હોઈએ છીએ. પ્રસંગની વાતો કરતા કરતા આપણામાં વાત્સલ્યભાવ એવો તો જાગે કે પ્રસંગના પાત્રો આપણાં નિજના સંતાનો હોય એવું ભાસે – એની પાછળ આપણાં હૃદયમાં રહેલો કરુણાભાવ, આપણી માનવીય કનસર્ન ને માહિતી પિપાસા જેવા ગુણો ભાગ ભજવતા હોય છે.