પચીસેક વર્ષની ઉંમર સુધી ભોજાભગત દેવકીગાલોળમાં રહ્યા. લગભગ ૧૮૧૦ની સાલમાં સૌરાષ્ટ્રમાં દુકાળ પડયો. રાજકીય અંધાધૂંધી અને ‘મારે તેની તલવાર તથા લાકડી તેની ભેંસ ‘ ના એ જમાનામાં જેતપુર રાજ્યમાં રહેવું દુષ્કળ બનતા સમગ્ર પરિવારે સ્થળાંતર કરવાનું વિચાર્યું. તે વખતનું સૌરાષ્ટ્ર નાનામોટા ૨૦૨ રજવાડાંમાં વહેંચાયેલું હતું. અમરેલી પ્રાંત ગાયકવાડની હકૂમત નીચે આવતો હતો. ગાયકવાડના પ્રગતિશીલ અને કડક વહીવટમાં પ્રજાને પ્રમાણમાં શાંતિ હતી. અમરેલીના સૂબા તરીકે તે વખતે વિઠ્ઠલરાવ દેવાજી હતા. દેવકીગાલોળથી નીકળેલું ભોજાભગતનું કુટુંબ અમરેલીથી પાંચેક કિલોમીટર દૂર ચક્કરગઢ ગામે આવી વસ્યું. થોડો સમય અહી રહ્યા બાદ ભોજાભગતને કોઈ શાંત સ્થળે આશ્રમ બાંધી પ્રભુભકિત કરવાની ઝંખના થઈ. ચક્કરગઢથી બે કિલોમીટર અને અમરેલીથી પાંચેક કિલોમીટર દૂર ઠેબી નદીના કાંઠે એક ઉજડ ટીંબો હતો. આ સ્થળ ભોજાભગતને પસંદ પડયું. પોતાનો આશ્રમ બાંધ્યો અને નાનકડું ગામ વસાવ્યું. આ ગામ તે આજનું ફતેપુર.