બાંધકામની સાથે-સાથે નાટકની ભજવણી પણ તમામ રીતે ‘વિક્ટોરીયન એજ’ની સુવાસ પૂરતી હતી. સૌ પ્રથમ તો રંગમંચની વાત કરીએ તો તેની પર કોઈ જ આધુનિક સજાવટ નહિ. માત્ર ચારેક લાકડાના પાતળા થાંભલા ખોડેલા હતા જેથી જરૂર પડે તેનો ઉપયોગ થઈ શકે. પ્રોપ્સના નામે પણ ચાર જૂના જમાનાના સ્ટેપ ટેબલ, ચાર પાટિયા, બે ફ્લોર બ્રશીશ, તલવારો અને એક ગ્લાસ. માની ન શકો કે તમે એકવીસમી સદીના કોઈ નાટ્યગૃહમાં બેઠા છો. નાટક શરૂ થાય, દ્રશ્ય બદલાય, અંક પૂરો થાય, મધ્યાંતર કે પૂર્ણાહૂતિ- ક્યાંય પણ પડદાનો ઉપયોગ જ નથી કરવામાં આવ્યો. પૂરા મંચનો એટલો સુંદર ઉપયોગ થયો છે કે તમે તરત જ સમજી જાવ કે કયા સંવાદ અને કઈ સ્વગતોક્તિ. નાટકમાં પણ જે નાટક આવે છે તેને શેક્સપિયરે જેટલી કુશળતાથી આલેખ્યું છે તેટલી જ કુશળતાથી કલાકારોએ ભજવી પણ બતાવ્યું. માત્ર નાટકમાં નાટક દરમિયાન જ પડદાનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે અને તે પણ નાટકના એક ભાગ તરીકે જ. માત્ર આઠ જ કલાકારો એ તમામ પાત્રો ભજવ્યા છે. અને પ્રોટાગોનિસ્ટ હેમલેટ સિવાય તમામ કલાકારોએ એકથી વધારે પાત્રો ભજવ્યા છે. હેમલેટ સમક્ષ તેના પિતાના ભૂતનું પ્રગટ થવું, ટુ બી ઓર નોટ ટુ બી અને ગ્રેવ ડિગર વાળા ત્રણેય દ્રશ્યો મારા મનગમતા છે અને એ ત્રણેયને સુંદર રીતે રજૂ કરવામાં આવ્યાં. ઘણીવાર તો કલાકારો જ્યારે પોતાની જાતને એક પાત્રમાંથી બીજા પાત્રમાં જવા તૈયાર કરતા હોય ત્યારે પણ સ્ટેજ નહોતા છોડતા અને એક ખૂણામાં જઈ માત્ર બાહ્ય વસ્ત્રો બદલી લેતા હતાં. સંગીતના નામે પણ માત્ર એક ડ્રમ, એક ખંજરી અને ત્રણ ગિટારનો જ પ્રયોગ હતો. આઠ કલાકારો સિવાય સ્ટેજ પર જ એક બાજુ એક સંગીતકાર પ્રસંગોપાત સંગીત આપતી હતી અને જ્યારે ગિટાર વગાડવાની હોય ત્યારે કલાકારો પોતે જ તે કામ કરતા હતા. પોલોનિયસ અને હોરાશિયોના પાત્રો દ્વારા આવા કરુણ નાટકમાં પણ શેક્સપિયરે કોમિક રિલીફ આપ્યા કરી છે. ટ્રેજડીની વચ્ચે વચ્ચે આવતી કોમેડી કદાચ કેથાર્સિસ સુધી જવામાં મદદ કરે છે.