મહાદેવને પ્રસન્ન કરવા પાર્વતીએ વ્રત આદર્યું હતું. પાર્વતી પાંદડું સુદ્ધાં ન આરોગી ‘અપર્ણા’ બન્યાં હતાં. છતાં જ્યારે મહાદેવનું તપ ન ચળ્યું ત્યારે કામદેવે પોતાના મિત્ર વસંતની સહાયથી, હિમાલયના કૈલાસ નામક શિખર ઉપર અકાળે વસંતઋતુ પ્રગટાવી દીધી હતી ! તે વખતની શોભા નિહાળવા તો દેવો જ ભાગ્યશાળી બન્યા હશે. પરંતુ કાંઈક તેવું જ જોવાનું સદભાગ્ય ગુલમર્ગમાં પ્રાપ્ત થયું. શિયાળો પૂરો થયો હોઈ હિમ ઓગળતું જતું હતું, અને વસંતઋતુ બેસી ચૂકી હોઈ ફૂલ ખીલતાં જતાં હતાં. વસંતાવતાર ને તે સમયે અદ્દભુત નયનમનોહર દશ્ય જોવાનું અહોભાગ્ય મળ્યું ત્યારે હિમસુતા પાર્વતીની આખ્યાયિકા સાંભરી આવી હતી. ગુલમર્ગની પડખે ચોકીદાર જેવા ઊભેલા ખેલનમર્ગનાં શિખરો તો એવાં બરફથી આચ્છાદિત હતાં, કે જાણે બરફની ચાદર ઓઢીને પર્વતરાજ હિમાલય સૂઈ ગયો ન હોય ! અને છતાં તદ્દન નજીકનાં ગુલમર્ગનાં મેદાનો, આંખને ગમી જાય એવા લીલારંગથી છવાઈ ગયાં હતાં. અને તેની ઉપર રંગીન ફૂલોથી જાણે ભરચક ભાત ચિતરાઈ રહી હતી. વૈશાખી વાયરાથી પીગળતા બરફના ઢગલાઓની પાસે લગોલગ ગુલાબી રંગના પહાડી ફૂલથી ઘણી જગાએ મેદાન ભરાઈ ગયાં હતાં અને ગુલમર્ગનું નામ સાર્થક બનાવી રહ્યાં હતાં.