પોતાનાં પ્રિય પાત્રને આમત્રંણ બે રીતે આપે છે.આવો તો આંખોમાં કાજળ રૂપે છવાઇ જાઓ અને નહી આવો તો આંખોમાં જળ રૂપે રેલાઇ જવાનાં એ વાત નક્કી છે.કાં ખૂશી રૂપે સન્મુખ બની સામે રહો અથવાં દૂરતાં રાખશો તો પણ તમારા નામની વિરહની વ્યથાં જળ રૂપે પાપણે જ ટાંગવાની છે..અને હાં કવિની પાપણૉ હોય કે હ્રદય હોય એનાંથી નમણી જગા વિશ્વમાં કોઇ પ્રિયતમાને મળવાની નથી..ખૂશી હોય કે વિરહ શબ્દોનાં ઉપહાર પોતાનાં પ્રિયપાત્રને દૂરતા હોય કે સમિપતાં હોય એ તો મળતાં જ રહેવાના છે…