નિષ્ણાત મનોચિકિત્સકોનુ માનવું છે કે જ્યારે કોઇ બાળક નિર્દયતાથી હત્યા જેવુ કામ કરી નાખે તો એની પાછળ તેની માનસિક અસ્વસ્થતા હોય છે બાકી ઉમરના હિસાબથી હત્યા જેવા ગુનાનુ પ્લાનિંગ કરવુ બાળક કે તરુણ માટે શક્ય નથી. અને આવા કિસ્સામાં બાળકના વ્યવહારથી એ જાણીને તેને સાચા રસ્તે વાળી શકાય. પણ એ જવાબદારી કોની. શિક્ષક માતાપિતા પર ઢોળે અને માતાપિતા શાળા પર. આજની લાઇફસ્ટાઇલમાં માતાપિતા બંને કમાવા પાછળ ઘેલા બની દોડે છે. અને કારણ પૂછો તો એવુ કહેશે કે કમાઇશું તો જ બાળકને સારું જીવન આપી શકીશું સુખસુવિધા યુક્ત. પણ સારુ જીવન શું સુખસુવિધાઓથી જ આવે છે. તમારું બાળક હંમેશા પહેલા નંબરે આવે. દરેક સ્પર્ધામાં જીતે તો જ એનુ જીવન સારુ કહેવાય? સવાલ સમજવા જેવો છે. શું આપણે એવુ માનીએ છીએ કે ગાંધી બાપુ, સરદાર પટેલ, અબ્દુલ કલામ, આઇનસ્ટાઇન આ બધા ભણવામાં પહેલા નંબરે જ હતાં. એક કિસ્સો આના પર બંધબેસતો છે. આઇનસ્ટાઇન જ્યારે બાળક હતા ત્યારે તેમની માતાએ તેમને શાળાએ મોકલ્યાં. પણ શાળાએ આઇનસ્ટાઇનને મંદબુદ્ધિ ગણીને પાછા મોકલી દીધા. સાથે એક ચિઠ્ઠી આપી. એ ચિઢ્ઢી જ્યારે તેમની માતાએ વાંચી તો આંસુ આવી ગયા. નાનકડા આઇનસ્ટાઇને પૂછ્યું કે શું થયું મા. ત્યારે માતાએ કહ્યુ કે બેટા તું એટલો હોંશિયાર છે કે તારા શિક્ષકો તને ભણાવી નથી શકતાં. હવેથી હું જ તને ભણાવીશ. આઇનસ્ટાઇને જ્યારે મોટા થઇને એ ચિઠ્ઠી વાંચી ત્યારે તે પણ ભાવુક થઇ ગયાં. એ ચિઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું કે આપના બાળકમાં બુદ્ધિક્ષમતા નથી એટલે મહેરબાની કરીને હવેથી તેને શાળાએ મોકલતા નહીં. શિક્ષક જેને મંદબુદ્ધિ બાળક માનતા હતાં એ જ આઇનસ્ટાઇને દુનિયાભરમાં પોતાની થિયરીથી ડંકો વગાડી દીધો. નવા વૈજ્ઞાનિક યુગનો આરંભ કર્યો. શુ આ વાર્તાનો સાર કહેવાની જરુર છે.