તમે કદી તમારી જાતને પ્રશ્ન પૂછ્યો છે? ઉત્તર સીધો અને સરળ છે. ઊંટ પર બેઠેલા માણસ પાસે આપણી આળસના કારણે મદદ માગવા જઈએ તો મદદ મળવાના બદલે માર જ ખાવો પડે. આળસુ દીકરાને તો સગો બાપ પણ સંઘરવા તૈયાર થતો નથી. તેમાં બાપની લાગણીનો અભાવ હોતો નથી. દીકરાની કર્મનિષ્ઠાનો અભાવ હોય છે. નિષ્ઠાની વાત નીકળી જ છે, ત્યારે રાસગરબાની સ્પર્ધામાં અખીલ ગુજરાત નેત્રહીન જાગૃત ટ્રસ્ટ,સંચાલિત સૌરાષ્ટ્ર પ્રજ્ઞાચક્ષુ સખીમંડળની બહેનોની એક નોંધવા જેવી વાત ઉલ્લેખવાનું મન થાય છે. બંને પગે દોડતો દીકરો જ્યારે પોતાની આળસના લીધે પિતાને પાવળુ પાણી આપવા પગ ઉપાડતો નથી, ત્યારે પાપા પગલી ભરતી પુત્રી પોતાના નાના પગ ઉપાડી પિતાની તરસ છિપાવી દે છે. અનેક મોટી સંસ્થાઓએ આળસ અને ઉદાસિનતાના લીધે સ્પર્ધામાં ભલે ભાગ ન લીધો, પરંતુ જેમણે પોતાની પાપા પગલી ભરવાનું હજુ હમણા જ શરૂ કર્યું છે. તે સૌરાષ્ટ્ર સખીમંડળને જેટલા અભિનંદન આપીએ તેટલા ઓછા છે. કારણ સખીમંડળે માત્ર ભાગ લેવા ખાતર લીધો ન હતો. તેમણે તો પ્રાચીન વિભાગમાં દ્વિતીય સ્થાન પ્રાપ્ત કરી પોતાની અદ્રશ્ય શક્તિના પણ દર્શન કરાવી આપ્યા છે. કોઈ સાધન નહિ, કોઈ સગવડ નહિ, કોઈ બજેટ નહિ છતાં દૃઢ મનોબળ અને સંકલ્પશક્તિ વડે તેમણે વિજય હાંસલ કર્યો છે.