આખી ફિલ્મમાં એકમાત્ર પોઝિટિવ પોઇન્ટ હોય, તો તે છે અન્ડરરેટેડ ગુજરાતી અભિનેત્રી સુચેતા ત્રિવેદી. ફિલ્મની શરૂઆતને એ પોતાના ગુજરાતી ગૃહિણીના ઠસ્સાદાર અભિનયથી લિટરલી હાઇજૅક કરી લે છે. પરંતુ ડિરેક્ટર દેવાંગ ધોળકિયાથી આપણો બે ઘડીનો આનંદ સહન ન થતો હોય તેમ એ સુચેતાબેનને ગાયબ કરી દે છે, તે છેક છેલ્લે લાવે છે. તે દરમિયાન આખી ફિલ્મમાં જથ્થાબંધ ગીતો, ટનબંધ ભવાડા અને કમ્પ્લિટ ત્રાસ સિવાય કશું જ નથી. અસહ્ય ગરમીની વચ્ચે ક્યારેક કમોસમી માવઠું પડી જાય એમ કોઈ સીનમાં ભવાડા એ હદ વટાવી જાય કે આપણે હસી પડીએ. પરંતુ હદ તો ત્યાં થાય છે, કે બતાવવા માટે કશું જ ન હોવા છતાં આ ફિલ્મ અઢી કલાક સુધી માલગાડીના ડબ્બાઓની જેમ લંબાયે જ જાય છે. વચ્ચે ગરમીમાં ફૂટી નીકળેલાં વંદાઓની જેમ ફૂટી નીકળતાં ભંકસ ગીતો. હા, એકમાત્ર આર. ડી. બર્મને કમ્પોઝ કરેલું ‘આઓ ના ગલે લગાઓ ના’ આવીને આપણી બળતરા પર થોડો બર્નોલ લગાવે છે એટલું જ. સુચેતા ત્રિવેદી સિવાય કોઈની એક્ટિંગમા કશો ભલીવાર નથી. એમાંય નવોદિત નવદીપ છાબડા તો એ હદે દયામણો છે કે ફિલ્મમાં ગિટારિસ્ટ હોવા છતાં એને સરખું ગિટાર પકડતાં પણ નથી આવડતું.