આ ફિલ્મ પહેલેથી છેલ્લે સુધી ઑથેન્ટિક લાગે છે. એનું એક મહત્વૌનું કારણ એ છે કે ફિલ્મમાં ફિલિપ પેતીનો રોલ કરનારા ઍક્ટર જોસેફ ગૉર્ડન-લેવિટને ખુદ ફિલિપ પેતીએ આઠ દિવસમાં ટાઇટ-રોપ-વૉકિંગ શીખવાડી દીધું હતું. એટલે ક્યાંય કશું ફેક-નકલી લાગતું નથી. આ રીતે બિલ્ડિંગ પર ચડીને દોરડું બાંધીને ચાલવું એ ગેરકાયદે કૃત્ય છે. એટલી ઊંચાઈએથી એક નાનકડી હથોડી નીચે કોઈ માણસ પર પડે તોય તેની ખોપરી ફાટી જાય. એ ઊંચાઈએથી પડનારો માણસ તો મરે જ, પરંતુ તેના હાથમાંથી ૨૫ કિલોગ્રામની લાકડી કે બસો કિલોગ્રામનો વાયર પડે તો શી હાલત થાય? એટલે સત્તાધીશોથી છુપાઈને આખું પરાક્રમ પાર પાડવાની પ્રોસેસમાં પાર વિનાનો રોમાંચ છે. આ રોમાંચમાં વધારો કરે છે સતત કાળજું હલાવી દે એવી ઊંચાઈનો આભાસ કરાવતું કૅમેરાવર્ક. કૅમેરા સતત કોઈ પંખીની જેમ ઊડતો જ રહે છે. સાથોસાથ ડ્રમથી લઈને વાયોલિન અને પિયાનો સુધીનાં વાજિંત્રો અને લેટિન મ્યુઝિકથી ભરચક એવું સાહસની છડી પોકારતું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક. ફિલિપ વાદળોની વચ્ચેથી ટ્વિન ટાવર્સ પર ચાલે છે, એટલી ઊંચાઈએ તાર પર સૂઈ જાય છે, બેસે છે, ઘૂંટણિયે પડે છે, આ બધું લગભગ અલૌકિક અને કોઈ બૅલે નૃત્ય જેવું લાગે છે. આ વાત કહેવા માટે જ ડિરેક્ટરે બૅકગ્રાઉન્ડમાં મોઝાર્ટની સિમ્ફની પણ મૂકી છે.