‘સાંભળ્યું?’ ઢોલિયે સૂતાં સૂતાં એણે રૂપના બગીચામાં મીઠો ટહુકો મોકલ્યો: ‘પાણીનો પિયાલો અંબાવો… મને તરસ લાગી છે.’પાણિયારેથી પતિનો ઢોલિયો કાંઇ છેટો નહોતો અને ચિંધેલું કામ પણ હળવુંફૂલ હતું પણ પત્ની જાહબાઇના અંતરમાંથી રાજાની કુંવરી હોવાનો ઠસ્સો અને વેંત એકનું અહમ્. પવન અને વરસાદની જેમ ઝડપથી જાગ્યાં…! પોતે જસદણના રાજકુંવરી અને પતિ તો અમરતિયો કાઠી…! પરણીને એ પતિ થઇ શકે પણ પરમેશ્વર થઇને હુકમ કેમ કરી શકે? અને મારાથી એના હુકમને ઝિલાય પણ શાનો? રાજકુંવરી? જાહબાઇના હોઠ આછા તિરસ્કારથી બિડાયા. આંખમાં આંજણ જેવો પાતળો તુચ્છકાર અંજાયો અને ધણીને કહી દીધું: ‘કામવાળી છોકરી હાજર નથી..!’