જે ગ્રંથને જીવન માટેના ગ્રંથ તરીકે કહેવામાં આવ્યો એ ગ્રંથને આપણે મૃત્યુ પછી વાંચવાનો અધ્યાય બનાવી દીધો. જો કે મારા મતાનુસાર ગીતામાં ક્યાંક ક્યાંક વિરોધાભાસ છે. એક બાજુથી આત્માની અવિનાશી ગતિની વાત કરવામાં આવી છે ને બીજી બાજુથી કયા મુરતની અંદર મરી જાઉં તો આત્માની કેવી સદગતિ થાય એની વાત કરવામાં આવી છે. આ બેય ભેગું કેમ કરવું મને સમજાવો. નૈનં છિન્દંતિ શસ્ત્રાણિ નૈનં દહતિ પાવક: સાચું હોય, જો આત્માને કશું જ સ્પર્શી શકતું ન હોય તો ઉત્તરાયણની અંદર આમ જાઉં તો મોક્ષ થાય . . . આ તો કે.લાલના જાદુ જેવી વાત થઈ ગઈ.