આ સુંદર મજાની રૂપકથાનો સાર આટલો જ છે : ‘જગતનાં તમામ વહાલાં કાણિયાં માટલાંઓ ! જીવનમાં આશાવાદી બનો અને તમારા માર્ગમાં ખીલેલાં ફૂલોની સુંગધને માણો !’જ્ઞાનીમાં જ્ઞાની ગણાતો માણસ પણ બધી જ બાબતોમાં પૂર્ણ નથી હોતો, પછી સામાન્ય માણસોનું તો શું ગજું ? કોઈ શરીરે વિકલાંગ હોય તો કોઈ ભણવામાં નબળો હોય; કોઈ સ્વભાવે ઉગ્ર હોય તો કોઈ મનથી ઢીલો હોય; કોઈ રમતગમતમાં આગળ હોય તો કોઈ કળામાં કૌશલ્ય ધરાવતો હોય; કોઈક ટેકનિકલી ધારદાર હોય તો કોઈ કલ્પનાશીલ હોય ! કદાચ કોઈક અપવાદ નીકળે, બાકી સામાન્યત : દરેક વ્યક્તિ દરેક બાબતમાં નિષ્ણાત હોય એ લગભગ કયાંય જોવા નથી મળતું. બીજું, એક વ્યક્તિ એક બાબતમાં નિષ્ણાત હોય એટલે તે સંપૂર્ણ જ હોય તેવું પણ નથી. કોઈ ને કોઈ ભૂલ તો તે એમ છતાંય કરી જ બેસતો હોય છે. એટલે જ કહેવાય છે કે ‘માણસ માત્ર અધૂરા.’ યંત્ર ભૂલ ન કરે પણ માણસ તો ભૂલ કરે. કારણ માણસ પાસે મન છે જે યંત્ર પાસે નથી. મન અનેકાનેક વિચારો સંઘરીને બેઠું છે. આ વિચારો કસમયે આવી પડીને માણસને ઊંધે રસ્તે ભટકાવી શકે છે. જયારે યંત્ર પાસે માણસે નિર્ધારિત કરી આપેલ કાર્ય સિવાય કશું નથી. વળી યંત્ર પાસે વિચાર નહીં હોવાથી ભટકી જવાનો કે ભૂલ કરી બેસવાનો પણ સવાલ જ નથી !