હકીકતમાં આ પ્રકારના બીજા ઘણા પગલાં ભારતે લેવાની જરૂર છે. અમેરિકા અને યુરોપ પછી ચીન અને ભારત વિશ્વની જાયન્ટ આઈટી અને નેટ કંપનીઓ માટે મોટા અને અગત્યના બજારો છે. આ બે દેશોની અવગણના થઈ શકે તેમ નથી. જોકે અહીં મામલો પરસ્પર ગરજનો પણ છે. ભારતના લોકો, ભારતના વેપારીઓ, ભારતના એન્ટ્રપ્રન્યોર પણ ઇચ્છે છે કે વૈશ્વિક નેટવર્કનો સીધો લાભ ઘરે બેઠા મળે. પરંતુ ટેક્નોલૉજી વધારે ને વધારે આગળ વધી રહી છે અને ભારતમાં આઈટી એક્સપર્ટ્સનો પાર નથી. ભારતમાં આઈટીનું ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર પણ વિશાળ ઊભું કર્યું છે. તેથી સ્વંય એવા ઉપાયો કરી શકે છે કે વિદેશી કંપનીઓને મોનોપોલી ન રહે. જોકે રાબેતા મુજબ તેમાંય ભારતમાં મોડું થયું જ છે. અટલ બિહારી વાજપેયીની સરકાર હતી, ત્યારે પ્રમોદ મહાજને ટેલિકોમ પ્રધાન તરીકે રસ લીધો હતો કે ભારતમાં ઓપ્ટિકલ ફાઇબરનું જબરદસ્ત મોટું નેટવર્ક ઊભું થાય. દેશનો ખૂણેખૂણો ઓપ્ટિકલ ફાઇબરથી જોડાઇ જાય તેવી મહત્ત્વકાંક્ષા યોજના હતી, પણ તે આગળ વધી નહોતી. આજે હવે દરેક ગામ સુધી, ભારતના તમામ સાડા પાંચ લાખ ગાંમડાં સુધી ઓપ્ટિકલ ફાઇબર પહોંચાડવાનું કામ ચાલી રહ્યું છે, પણ આ જ કામ થોડા વર્ષો પહેલાં થઈ ગયું હોત તો વધારે ફાયદો થયો હોત. એટલું જ નહીં, દેશનું પોતાનું આંતરિક અને અલગ અને સક્ષમ નેટવર્ક હોત તો દેશ પોતાની રીતે ઉપયોગ કરી શક્યું હોત. હજી પણ કરી શકે છે. વિદેશી કંપનીઓ પર આધાર રાખવાને બદલે અને પરસ્પર ગરજને કારણે જતું કરવાને બદલે ભારત ડિજિટલ અચરજનો વધારેમાં વધારે ફાયદો લઈ શકે છે.