શરૂથી ધી એન્ડ, સીટ સાથે જકડી રાખતી અને વચ્ચે વચ્ચે નીરવ શાંતિથી મારકણો માહોલ બાંધી દેતી ફિલ્મ છે ‘પરી’. “આ હૉરર ફિલ્મ છે-હવે તમે ડરો” એવું સતત યાદ અપાવતા દશ્યો, કાન ફાડી નાખતું મ્યુઝિક નથી, કે નથી મારીમચડીને ઊભા કરેલા બિહામણાં દશ્યો. જે કંઈ આવે છે એ સહજ રીતે, સ્ક્રિપ્ટના તર્ક સાથે બેસે છે. ઍક્ચ્યુઅલી હૉરર ફિલ્મ કેવી હોવી જોઈએ એનો પાઠ ભણાવવા આ ફિલ્મ દરેક ફિલ્મ-મેકિંગ ઈન્સ્ટિટ્યૂટમાં આવતી કાલના ડિરેક્ટરોને બતાવવી જોઈએ. બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિકથી લઈને ઍક્ટિંગ, ભૂતિયા હવેલીને બદલે કાળી ડિબાંગ રાતે વરસતા વરસાદમાં એક નાનકડું નગર (લોકેશન- પશ્ર્ચિમ બંગાળના ચોવીસ પરગણાનું ગામ)થી લઈને મૂડ બધું જ પરફેક્ટ છે. વચ્ચે વચ્ચે આવતી આડકથાઓ પણ સરસ આલેખવામાં આવી છે. કોઈ પણ જાતના મેક-અપ વગર આવતી અનુષ્કાના પાવરફુલ પરફૉરમન્સને સજ્જડ ટેકો મળ્યો છે પરમ્બ્રત ચેટરજીનો. બંગાળીના આ અદભુત અદાકારને તમે ‘કહાની’માં પુલીસ ઑફિસર સત્યોકી ‘રાણા’ સિંહાના કેરેક્ટરમાં જોયો છે. બંગલાદેશી પ્રોફેસર અને મૉડર્ન ભૂવો (વિચ હન્ટર)ની ભૂમિકામાં રજત કપૂર રાબેતા મુજબ કમાલના. એમનો પ્રોસ્થેટિક મેક-અપ પણ જોરદાર છે. ફર્સ્ટ ટાઈમ ડિરેક્ટર પ્રોસિત રૉયે એક કન્વિક્શન સાથે આ ફિલ્મ બનાવી છે. એમણે અહીં એક સામાજિક-રાજકીય મુદ્દો છેડ્યો છેઃ ફિલ્મમાં બાંગલાદેશી નિરાશ્રિતોની સમસ્યા પર પ્રકાશ ફેંકે છે.