આમારાં સંતાન પણ મોટાં થઈ ગયાં અને તેમનાં જીવનના માર્ગ પર આગળ ચાલી નીકળ્યાં. કેટલાંક વર્ષો બાદ મારી દીકરી અને જમાઈ અમારે ઘેર આવ્યાં હતાં. તેઓ અમારાથી બેએક કલાકનાં અંતરે આવેલાં શહેરમાં જ હવે આવી વસ્યાં હતાં. એક દિવસ હું મારં કામેથી પાછો ફર્યો તો મેં સાશ્ચર્ય જોયું કે મારી દીકરી મારાં ચિત્રો લઈને બેઠી છે. એ ચિત્રો તો મારાં માળીયાંમાં, મારી યાદથી પણ દૂર, બંધ પડ્યાં હતાં. એ સમયે અમે પણ નવાં ઘરમાં જવાની તૈયારીઓ કરતાં હતાં, એટલે માળીયાનાં બીજા સામાન સાથે એ પોટલું પણ રદ્દીમાં જ ગયું હોત! મારી દીકરીએ મને પૂછ્યું કે આમાંનાં કેટલાંક ચિત્રો તે સાથે લઈ જાય. મેં પણ તરત કહ્યૂં, ‘હા બેટા, જરૂર. આમ પણ આ તો રદ્દીમાં જવાનાં હતાં.’