નર્મદાબહેન ધ્રૂજી ગયાં. મનોમન કંઈ વિચાર કરી ઊભાં થયાં. સીધા શહેરના વૃદ્ધાશ્રમમાં ગયાં. ‘મને અહીં આશ્રમમાં રાખો મારી વહુ મને રેલમાં પડીને, ધાબા પરથી ભૂસકો મારીને કે ઝેર ખાઈ મરી જવાનું કહે છે.’ વૃદ્ધાશ્રમનો સંચાલક ચમકી ગયો. એણે તરત વાસંતીને બોલાવી અને વૃદ્ધ સાસુને મરવા માટે દબાણ કરવા બદલ પોલીસ કાર્યવાહીની ચીમકી આપી. વાસંતી હલી ગઈ. ‘સર, મારે બાળક નથી. એના ટેંશનમાં મારાથી આવું વર્તન થઈ ગયું, સોરી.’ વાસંતી રડી પડી. સંચાલકે નર્મદાબહેનના પુત્રને બોલાવ્યો. પણ એ તો આમાં કાંઈ જાણતો જ ન હતો અને એને મા સામે કશી ફરિયાદ પણ ન હતી. નર્મદાબહેન પણ એના પુત્રને કશો દોષ આપતાં ન હતાં. તરત સંચાલકે ફોનથી વાસંતીના પપ્પાને વિગતે વાત કરી. એમણે વાસંતી સાથે વાત કરતાં કહ્યું ‘બેટા ! તારી ભાભીને બાળક નથી. એને કારણ બનાવી તારી ભાભીએ તારી મમ્મી સાથે તારા જેવું વર્તન કર્યું હોત તો ?’ વાસંતીની આંખ ઊઘડી ગઈ. નર્મદાબહેનના પગે લાગી. માફી માગતાં રડી પડી અને નર્મદાબહેનનો હાથ પકડી ઘેર લઈ ગઈ.