મૂળ સૌરાષ્ટ્રના વિકળિયા ગામના અને ૧૫ વર્ષ કરતાં વધુ સમયથી ડૉકયાર્ડ રોડની એ બિલ્ડિંગમાં રહેતા શામજી કાળિદાસ ચાવડા સુધરાઈના માર્કે‍ટ ડિપાર્ટમેન્ટમાં કામ કરતા હતા. તેમને રહેવા માટે સુધરાઈ તરફથી એ ક્વૉર્ટર મળ્યું હતું. મકાન તૂટી પડવાની ઘટના વિશે જણાવતાં પરિવારનાં એકમાત્ર બચી ગયેલાં સભ્ય જયાબહેને ‘મિડ-ડે’ને કહ્યું હતું કે ‘અમે એક જ રૂમમાં બધાં સૂતાં હતાં. હું સૌથી છેલ્લે રસોડાની બાજુએ સૂતી હતી. સવારે મારા પર માટી ખરવા માંડી હતી જેને કારણે હું જાગી ગઈ હતી. જોકે હું કાંઈ વિચારું એ પહેલાં તો મોટા ધડાકા સાથે મકાન તૂટી પડ્યું હતું અને સિલિંગ મારા પર પડી હતી. થોડી ક્ષણો પછી મને ખબર પડી હતી કે હું જીવતી છું. જોકે બધે જ અંધારું હતું. મારા પર સિલિંગ હતી છતાં નાના એવા ગૅપમાં હું પડી હતી. મેં અંધારામાં જ મારા દીકરા પરેશના નામની બૂમો પાડી હતી. આજુબાજુમાં હાથ ફેરવતાં એક પતરું હાથ લાગ્યું હતું. મારાથી જોરથી બોલી પણ નહોતું શકાતું. શ્વાસ લેવામાં પણ તકલીફ પડતી હતી છતા હું મોં ખોલીને મોઢા વાટે બને એટલા મોટા શ્વાસ લેતી હતી. ઘણી વાર સુધી હું મદદ માટે બૂમો પાડતી રહી. થાકી જતી ત્યારે થોડી વાર થોભી જઈને હાથમાંનું પતરું સિલિંગ પર ભટકાવતી રહેતી હતી કે કાશ કોઈ મારો અવાજ સાંભળે.’