ઘણું કરીને ૧૯૫૬ની સાલનો આ પ્રસંગ છે. દીક્ષા લીધા પહેલાં રજાઓ દરમ્યાન યોગીજી મહારાજ સાથે વિચરણમાં અમે કંડારી(જિ. વડોદરા) ગામે ગયા હતા. મથુરભાઈ વૈદ્યને ઘેર અમારો ઉતારો હતો. ટૂંકી બુદ્ધિ અને ઉતાવળિયા સ્વભાવને કારણે કોઈનું - સાંભળવાથી, કેટલાક હરિભક્તોમાં કેટલાક દોષો છે એવી ગ્રંથિ મારા મનમાં બંધાયેલી. તેની વાત યોગીજી મહારાજને કહેવી જોઈએ - એમ વિચારી મેં યોગીજી મહારાજને કહ્યું: 'થોડી વાત કરવી છે.' તરત જ યોગીજી મહારાજ ઊભા થયા. મારો હાથ પકડી રૂમમાં લઈ ગયા અને કહ્યું, 'વાત કરો.' મેં શરૂ કર્યુઃં 'ફલાણા હરિભક્ત આમ વર્તે છે...' આટલું જ હું બોલ્યો કે તરત જ સ્વામીએ મારો હાથ છોડી દીધો. મોઢું ફેરવી લીધું અને ઊભા થઈ રૂમમાંથી બહાર નીકળી પોતાના આસને પહોંચી ગયા.