જેમ જેમ શિખરની નજીક આવતા હતા તેમ તેમ ઠંડી વધતી હતી. પારો શૂન્ય ડિગ્રી સેન્ટિગ્રેડથી પણ નીચે ગયો હતો. ભોમિયાએ આસપાસની રમણીય સૃષ્ટિનું બયાન કર્યું. ભોમિયાનું વર્ણન સાંભળીને સાતે અંધ જુવાન રોમાંચ અનુભવવા લાગ્યા. જાણે પોતે જ આ દશ્ય નિહાળી રહ્યા ન હોય ! કીલીમાંજારો પર્વતના સુષુપ્ત જ્વાળામુખી સમા કીબો શિખરની ટોચ પર પહોંચવા માટે ઘણું ફરીને જેવું પડે. જાણે બરફના ઘુમ્મટની પ્રદક્ષિણા કરવાની ના હોય ! આ માટે ત્રણ હજાર ફૂટનું અંતર કાપવાનું હતું. અઘરું ચઢાણ. ચોતરફ બરફ. એમાંય ખાંચા બનાવીને આગળ ધપવાનું. આ ત્રણ હજાર ફૂટનું અંતર પાર કરતાં લગભગ નવ કલાક લાગ્યા. આમાં ચાર કલાક જેટલો સમય તો પગથિયાં ખોદવામાં ગયો. બરફ તોડીને એક પગથિયું તૈયાર કરે, પગથિયું તૈયાર કરીને જ એક-એક ડગલું આગળ મૂકવું પડે !