દિવાળીના દિવસો પાસે આવે છે ને ભાણીઓને શૂરાતન ચડે છે – બાવાંજાળાં પાડવાનું. ઈસવી સન પૂર્વેની ભાણીઓને પણ આવું શૂરાતન ચડતું ને એકવીસમી સદીની ભાણીઓને પણ એવું જ શૂરાતન ચડે છે. હાથમાં ખુલ્લી તલવાર લઈ, ઘોડા પર બેસી સમરાંગણમાં છૂમેલાં ઝાંસીનાં રાણી જેવું જ શૂરાતન હાથમાં ઝાડુ લઈ, લાકડાના ઘોડા પર ચડી, ગૃહાંગણમાં બાવાં-જાળાં પાડતી ભાણીઓમાં પ્રગટે છે. ગૃહાંગણ સમરાંગણમાં ફેરવાઈ જાય છે. જે રૂમનાં બાવાં-જાળાં પાડવાનાં હોય એ રૂમનો સામાન ડ્રોઇંગ રૂમમાં વચ્ચોવચ ખડકાય છે. ડેડ સ્ટોકનું તો જાણે સમજ્યા, પણ લિવિંગ સ્ટોક – જીવતા સામાનનો પ્રશ્ન ઘણો મૂંઝવણભર્યો હોય છે. ગૃહરાજા ઉપર ગૃહરાણીના હુકમો છૂટે છે – ‘પાંચ કલાક બહાર જતા રહો’, ‘ત્રણ કલાક પેલા રૂમમાં ને રૂમમાં રહો…’ વગેરે વગેરે. બાવાં-જાળાં પાડવાના દિવસોમાં એક મિત્રને ઘેર ગયો તો એ ઊર્ધ્વાસન (ઊંચા આસન) પર બેઠા હતા. પલંગ, એના પર પાટ, એના પર પંદર ગાદલાં અને એના પર મિત્ર! બાકીના બેય રૂમનાં બાવાં-જાળાં પાડી લેવામાં ન આવે ત્યાં સુધી મિત્રને ઊર્ધ્વાસન પરથી નીચે ઊતરવાની મનાઈ ફરમાવવામાં આવી હતી!