ત્યાં એક પત્ર આવ્યો. જૂના મિત્ર પદ્મકાંત વૈદ્યનો હતો. લખતા હતા કે આરામ કરવા માટે મુંબઈ આવ. આ વાત કદચ વધારે ભાવતી હતી. મુંબઈ અને ફિલ્મ એકબીજાનો પર્યાય અત્યારે પણ છે. ત્યારે પણ હતા. જગન મહેતાએ તક ઝડપી લીધી. આ અગાઉ ૧૯૩૩માં મુંબઈમાં મહેતાએ તક ઝડપી લીધી. ૧૯૩૩માં મુંબઈ એક જ વાર જોયું હતું અને તે કલાકાર કનુ દેસાઈના લગ્ન વખતે. પ્રેમલગ્ન હતા. કનુભાઈ બ્રહ્મક્ષત્રીય અને કન્યા નાગર. જીવરાજ મહેતાની સાળી. આવા લગ્ન હતા એટલે વરના બાપ તરીકે રવિશંકર રાવળ હતા અને જાનૈયામાં જગન એક જ. બસ, મુંબઈની એ પહેલી મુલાકાત વેળા ફિલ્મોના આકર્ષણે સ્ટુડિયો જોયો હતો. આ ૧૯૩૯માં બીજી વાર જોયું. ફિલ્મોનું આકર્ષણ છૂટ્યું નહોતું એટલે મુંબઈ જતાવેંત ગુણવતરાય આચાર્યની ઓળખાણથી રણજિત સ્ટુડિયોમાં જવાનું શરૂ કર્યું. ‘સંત તુલસીદાસ’ ફિલ્મ બનતી હતી. જગનભાઈના મનમાં ચમકારો થયો. દિગ્દર્શક અથવા કૅમેરામેનનું કામ મળે ? વિષ્ણુપંત પાગનીસ, પૃથ્વીરાજ કપૂર, લીલા ચીટનીસ, ચાર્લી, દીક્ષિત અને ઘોરી જેવા સાથે કામ કરવા મળે ?