પણ, રાણા કુંભાની પ્રતિભા રાજસ્થાનના ઇતિહાસમાં અપ્રતિમ હતી. મેવાડ સામ્રાજ્યના એક માત્ર એવા મહારાણા કે જેમના હાથમાં જ્યાં સુધી તલવાર હોય ત્યાં સુધી હરાવી શકવા દુશ્મન માટે અશક્ય હતા. ૩૫ વર્ષની સાધારણ વયે એમણે નાગોર જેવા અનેકો યુદ્ધ પોતાના નામે કર્યા હતા. હિન્દુસ્તાનનું દરેક સામ્રાજ્ય રાણા કુંભાના નામ માત્રથી ફફડી જતું હતું. સામે પ્રજાના કલ્યાણ માટે પણ રાણા કુંભા દ્વારા અનેકો કાર્ય થયા, જેના કારણે મહારાણા કુંભા મેવાડના રાણા પદની સાથે સાથે પ્રજાના દિલમાં પણ એક વિશેષ સ્થાન બનાવી ચુક્યા હતા. મેવાડની પ્રજા એમના માટે પોતાના પ્રાણ હસતા હસતા આપવા તત્પર રહેતી હતી. આખું ભારત આ વાત સમજી ચુક્યું હતું કે જ્યાં સુધી રાણા કુંભા હયાત છે, ન તો મેવાડને જીતી શકાશે કે ન સત્તા પલટી શકાશે. આસપાસના દરેક રજાઓ આ વાત સ્વીકારી ચુક્યા હતા કે જ્યાં સુધી રાણા કુંભા જીવતા રહેશે મેવાડના સિંહાસન પર કોઈ જ નહિ બેસી શકે. આ જ વાત મેવાડના ગળે સરળતાથી ઉતરી અથવા એમ પણ કહી શકાય કે મેવાડની પ્રજા પણ આ જ ઈચ્છતી હતી. છતાય કુંભાના મોટા દીકરા ઉદા સિંહના ગળે આ વાત ન ઉતરી. ઉદાસિંહ રાણા કુંભાના તોલે અતિશય મહત્વકાંક્ષી અને ક્રૂર હતો. એ કોઈ પણ ભોગે મેવાડની સત્તા પોતાના હાથમાં ઈચ્છતો હતો, પણ એ જાણતો હતો કે રાણા કુંભાની હયાતીમાં એ કોઈ કાળે શક્ય નથી. એણે નક્કી કરી લીધું હતું કે પોતે જ મેવાડનો રાજા બનશે, પણ કુંભાને મારવા પણ કોઈના બસની વાત ન હતી.