પહેલો શિષ્ય ગુરુનો આદેશ યથાવત્ શિરોમાન્ય ગણી કંઈપણ વિચાર્યા વિના એ રસ્તે આગળ વધે છે. પગમાં એક પછી એક કાંટા વાગતા જાય છે. કાંટા કાઢે છે અને આગળ વધે છે એ રીતે ભારે મુશ્કેલીથી એ રસ્તો પસાર કરી શકે છે. બીજાની વિચારવાની પદ્ધતિ થોડી જુદી હતી. એણે વિચાર્યું કે, આ તે કયા પ્રકારના ગુરુ કહેવાય? અને આવી તે કંઈ કસોટી લેવાતી હશે? એ તો રોજના રસ્તેથી પાછો ફર્યો અને કોઈ બીજા ગુરુની પાસે જવાનું એણે નક્કી કર્યું. જ્યારે ત્રીજો શિષ્ય ખૂબ સમજુ હતો. એણે ગુરુના આદેશને તો માન્ય રાખ્યો, પરંતુ એની પાછળનું પ્રયોજન શું હોઈ શકે? એ વિચારીને તેણે કાંટાની ઝાડી દૂર કરવા હાથમાં દાતરડું અને ઝાડુ સાથે લીધા અને રસ્તામાં પડેલા કાંટાને દૂર કરતો સહેલાઈથી એ રસ્તો પસાર કરી શક્યો. જીવન પ્રત્યેનો આ એક સાચો અને હકારાત્મક અભિગમ છે.