પારિવારિક સંબંધોમાં પણ જો દરેક સભ્ય પોતાની સજ્જનતા અને નિષ્ઠાનું વળતર ચાહતો હોય તો એને આઘાત લાગવાનો નક્કી છે, કારણ કે તમારા કૌટુંબિક પ્રદાનને પરિજનો કંઈ એટલા ઊંચા સ્તરનું માનતા નથી જેવું તમે માનો છો. આજકાલ દરેકને પોતે આપેલાં બલિદાનો અને ત્યાગ હોઠ પર જ રમે છે અને મોકો મળતાવેંત લોકો પોતાના સેક્રિફાઇસ વર્ણવવાની શરૃઆત કરી દે છે. અરે અત્યારે તો વાયરો જ એવો છે કે જ્યાં જુઓ ત્યાં લોકો પોતાની આત્મકથા વેચીને સહાનુભૂતિ અને લોકપ્રિયતા ખરીદે છે. એનો અર્થ છે કે તેઓ હજુ એવી અપેક્ષાઓ ધરાવે છે જે એમના સેક્રિફાઇસના બદલામાં એમને સન્માન મળવું જોઈએ. હકીકત એ છે કે વ્યક્તિને હજુ આ જગત સાથે કામ પાડતા આવડતું નથી. સન્માનની તરસ વ્યક્તિને અપમાનજનક સંજોગોમાં મુકી આપવામાં શત્રુ સરીખી મદદ કરે છે અને આ તમામ પ્રક્રિયા એક અપેક્ષા નામક અદ્રશ્ય ખલનાયિકા જ પાર પાડી બતાવે છે. કમ સે કમ માણસ પોતાની જાત પાસેથી રાખે એનાથી વધારે અપેક્ષા તો બીજાઓ પાસેથી ન રાખવી જોઈએ. પ્રણય અને લગ્નના કિસ્સામાં બે પાત્રો જો પરસ્પરની મર્યાદા ન સમજે તો દુર્ઘટના થાય છે. સંસારમાં ક્યારેય પણ કોઈ જાદુ થવાનો હોતો નથી. તેમ છતાં આપણે વાસ્તવિકતાનો અનાદર કરીને અપેક્ષાઓનો બોજ બીજા અનેક લોકો પર ફેંકતા રહીએ છીએ.