ઉન્હોંને બતાયા કિ હમારા યહ પ્રયાસ હો કિ સમાજ કો દેને કે લિએ હમારે પાસ કુછ હૈ, હર એક કે પાસ કુછ ન કુછ હૈ, જિસ ચીજ કા ભી અધિક્ય હૈ ઉસે સમાજ કો સોંપેં. જિસકે બગીચે મેં ફૂલ ખિલે હૈં, ઉસે દો ફૂલ દેને ચાહિયે, જિસકે કંઠ મેં સ્વર હૈ ઉસે દો ગીત ગાને ચાહિયે, જિસકે યહાઁ સૂર્ય ઉગા ઉસે થો઼ડા ઉજાલા દેના ચાહિયે, જહાઁ સદિયોં કા અંધકાર હૈ વહાઁ પ્રકાશ કા ગાઁવ બસાના ચાહિયે, જિસકે આઁગન મેં બાદલ ઝૂકે ઉસે થો઼ડા જલ દેના ચાહિયે, આસમાન જિસકી જિતની ઊંચાઈ ઉસે થો઼ડા નીચે ઝૂકના ચાહિયે ઔર જિનકા બચપન મિટ્ટી મેં હી મૈલા હુઆ હૈં ઉન્હેં ઉઠા કર ગોદ મેં લેના ચાહિયે. ઇસ તરહ હમ સમાજ કો કુછ ન કુછ લૌટાએં. હમ અપને મૈં કો છોટા કરેં તો હમારા દાયરા સ્વત: બ઼ઢ જાએગા. અર્થપ્રધાન ન હોકર અર્થપૂર્ણ જીવન હોના ચાહિયે. રાજ્ય આધારિત નહીં, હમ સમાજ કે નાતે અપને બલબૂતે પર અપના કામ ખ઼ડા કરેંગે. સમાજ કો જિતના અધિક દે સકતે હૈં, જિસ ચીજ કા આધિક્ય હૈ સમાજ કો દેને કા પ્રયાસ કરેંગે. સારે સમાજ કે બારે મેં એક અપનેપન કા એક સહજ વ્યવહાર હમારા હો. સમન્વય, પરહિત, દૂસરોં કો દેને કા વાતાવરણ સંભવત: બનેગા તો હમારા દેશ અપને આપ બહુત આગે બ઼ઢેગા.....