મારા ૨૨ વર્ષની ધ્યાનની યાત્રા એ મુખ્યત્વે મારા અનુભવોને એક વૈજ્ઞાનિક આધાર આપવા ઉપર કેન્દ્રિત હતી. જો હું તેને ફરી આબેહુબ રીતે તેનું પુન:સર્જન ન કરી શકતો હોવ તો તે અનુભવનું કારણ હું સમજ્યો જ નથી. જો હું એ જાણતો ન હોવ કે શેનાથી એ અનુભવ ઉદ્ભવ્યો તો પછી મને એ કેવી રીતે ખબર પડે કે તે અનુભવ ખરેખર હકીકત હતો કે નહિ અને તે બીજા વ્યક્તિ સુધી લઇ જવાય કે કેમ? અનુભવ કે પછી તે અમુક સંવેદન અનુભવવાનો હોય કે પછી શરીરના અનિચ્છાવર્તી તંત્ર ઉપર કાબુ મેળવવાનો હોય, જો આપણે તેને આપણી ઈચ્છા પ્રમાણે તેનો પુન: અનુભવ ન કરી શકતા હોઈએ તો તેનો અર્થ છે કે આપણે ખરેખર તેનાં ઉપર હજુ પ્રભુત્વ નથી મેળવ્યું. જો કોઈ સંગીતકાર પોતાની ઈચ્છા પ્રમાણે પોતે જે ધૂનની સર્જના કરી છે તે વગાડી ન શકતો હોય તો તે પોતે સંગીતજ્ઞ ન કહી શકાય. શું કહી શકાય? કોઈપણ વસ્તુમાં સાતત્યતા તેનાં સાચા અભ્યાસથી આવતી હોય છે. અને, અભ્યાસ એ ધ્યાનની કલામાં સર્વોત્તમ બનાવાનો મૂળ આધાર છે.