ઈ.સ્ ૧૯૨૫માં આવા આધ્યાત્મિક અલૌકિક વાતાવરણમાં પ્રભુધ્યાનમાં મગ્ન બની પ્રભુચિંતન કરતા કરતા તેમના અંતરાત્મામાંથી જે શબ્દો સ્ફુર્યા તે શબ્દો પ્રાર્થનારૂપે ગોઠવાયા અને તેમાંથી પ્રાર્થના ‘એકજ દે ચિનગારી’નું સર્જન થયું. સુપ્રસિધ્ધ સાક્ષર અને વિવેચક શ્રી નરસિંહરાવ ભોળાનાથ દિવેટીયાએ મારા પિતાનાં પ્રથમ કાવ્યસંગ્રહ ‘હ્રદયરંગ’ નાં વિવેચનમાં લખ્યું “અપૂર્વ કવિત્વપ્રેરણાથી જન્મ પામેલા આ સુંદર કાવ્યમાં જે ચિનગારીની પ્રાર્થના કરી છે તે આ કવિને મળી ચૂકી જ છે નહીં તો આ કાવ્ય રચાત જ નહી’. આ ઉપરાંત કવિ શ્રી ઉમાશંકર જોશીએ કહ્યું હતું ‘એકજ દે ચિનગારી’ કવિની એકાગ્ર ચેતનામાં સ્ફુરેલી એક સજીવ સંઘેડા-ઉતાર કૃતિ છે. એની પ્રતીતિ પદે પદે કરાવી રહે છે. કેટલાક સર્જકો એક-કાવ્ય-કવિ હોય છે.’હરિહરભાઈ ‘એકજ દે ચિનગારી’થી જીવે છે અને જીવશે’