1700ની સાલ સુધીમાં બે જાતિઓને સસલા અને ખરગોશોના શિકાર માટે વિકાસ કરવામાં આવ્યો હતો: દક્ષિણી શિકારી શ્વાનો અને ઉત્તર દેશના બીગલ (અથવા ઉત્તરી શિકારી શ્વાનો). દક્ષિણી શિકારી શ્વાનો, ઊંચા, ચોરસ માથા સાથેનો વજનદાર શ્વાને અને લાંબા, મુલાયમ કાનો એ રીવર ટ્રેન્ટના દક્ષિણમાં સામાન્ય હતા અને કદાચ ટેલ્બોટ શિકારી શ્વાનો સાથે નજદીકી રૂપથી સંબંધિત હતાં. જો કે તે ધીમા હતા, પણ તેઓમાં સહનશકિત અને અદ્ભૂત સુંઘનારી ક્ષમતા હતી. ઉત્તર દેશના બીગલ એ સંભવત: ટેલ્બોટ સમૂહ અને ગ્રેહાઉન્ડની શાખા વચ્ચે સંકરણ છે, મુખ્યત્વે યોર્કશાયરમાં સંકરણ કરેલ અને જે ઉત્તરી દેશોમાં સામાન્ય હતાં. તે દક્ષિણી શિકારી શ્વાનો કરતા નાના હતા, ઓછા વજનવાળા અને વધારે પોઇન્ટેડ મઝલવાળા હતાં. તે તેના દક્ષિણી સમકક્ષ કરતા વધુ ઝડપી હતા પરંતુ સૂંઘવાની ક્ષમતા ઓછી વિકસીત હતી.[૮] શિયાળનો શિકાર વધુ પ્રસિદ્ધ થયા હોવાને કારણે, બંને પ્રકારના શિકારી શ્વાનોની સંખ્યા નાશ પામી ગઈ. બીગલ પ્રકારના શ્વાનોને મોટી જાતિઓ સાથે સંકરણ કરાયા જેમ કે હરણના શિકારી શ્વાનો જેથી આધુનિક શિયાળનો શિકાર કરતા શિકારી શ્વાનોને પેદા કરી શકાય. બીગલ કદના પ્રકારો વિલુપ્ત થવાને નજીક હતા પરંતુ દક્ષિણમાં થોડા ખેડૂતોએ નાના સસલા-શિકારી સમૂહોને જાળવીને આદર્શ જાતિઓના અસ્તિત્વને સુનિશ્ચિત કર્યા હતા.