આવું બેચાર દિવસ ચાલ્યું. એમણે અમારા મિત્રમંડળમાં આવવાનું છોડી દીધું. પરંતુ હવે અમે એમને છોડીએ એમ નહોતા. અમે એમની પાસે જઈ બેસવા માંડ્યું. એ બહાર જતા તો અમે પણ એમની સાથે જ જતા ને રસ્તામાં કેવી રીતે ચાલવું. કોઈ ઓળખીતો મનુષ્ય સામે મળે તો શું કરવું, લપસી પડાય ત્યારે જોડેના આદમીને ગળચીમાંથી પકડી તેની સાથે જ શી રીતે સરી પડવું ઈત્યાદિ અનેક વસ્તુઓ એમને સમજાવતા. એકેએક બાબતમાં એમને માથે સલાહ ને શિખામણનો વરસાદ વરસાવતા. આ સર્વમાં હું પોતે ભાગ લેતો નહોતો, માત્ર તટસ્થવૃત્તિથી જોઈ રહેતો, એમ કહેવું જોઈએ. અંતે ‘મારે ખાસ કાર્યપ્રસંગે ઘેર જવાનું છે.’ કહી એમણે માફી માગી. અમે રહી પડવાનો એમને ખૂબ આગ્રહ કર્યો; પરંતુ એમણે માન્યું નહીં. આખરે એમને જવાનો દિવસ આવી પહોંચ્યો. અમે બધા એમને સ્ટેશન પર વળાવવા ગયા. આગગાડીમાં કેમ વર્તવું તે વિશે મારા પ્રત્યેક મિત્રે પૃથક પૃથક રીતે તેમ જ સંયુક્ત રીતે એમને સલાહ આપી. ડબ્બામાં બેઠેલા બીજા આદમીઓને એમની સોંપણી કરીને હરખાતે હૈયે અમે ઘેર આવ્યા.