જુઆનનું ઘર ફિલિપાઇનના અન્ય ગરીબોના ઘર જેવું સામાન્ય જ હતું. તાડીનાં પાંદડાં અને વાંસ વડે બનાવેલું એ મકાન થાંભલાઓની ઉપર જમીનથી ખાસ્સું ઊંચે બનાવેલું હતું. એક સીડી ચડીને ઉપર ઘરમાં જઈ શકાતું. ત્રણ નાના-નાના ઓરડા, એક નાનું રસોડું, સામાન ભરવા માટે એક ઓરડો, એક બેઠકખંડ અને એક શયનખંડ. એની ટાંચી આવકમાંથી એ પોતાના કુટુંબનું ભરણપોષણ કરતો હતો. સાદા શાકભાજી અને ચોખા, સંજોગવશાત્ ક્યારેક માછલી, અને ઘોડા માટે અનાજ એ માંડ ખરીદી શકતો હશે! પરંતુ મારા જેવા માથે મરાયેલા એક અજાણ્યા માણસને જે ભાવપૂર્વક એણે આવકાર્યો હતો, એની પત્ની રોસેરિયોએ મારી જે આગતાસ્વાગતા કરી હતી, એ હું ક્યારેય નહીં ભૂલી શકું! એમનાં બાળકો બહુ જ શરમાળ હતાં. ઘઉંવર્ણાં એ પાંચ-છ બાળકોને હું જે પ્રેમથી બોલાવતો હતો, એ જોઈને એ બંને બહુ જ હરખાતાં! ફિલિપિનો કુટુંબ સાથેની મારી એ સૌથી પહેલી ઓળખાણ! એ લોકો માયાળુ, ભલા અને મજાના માણસો હોવાની છાપ મારા પર પડી હતી, અને વર્ષો વીતવાની સાથે એ છાપ વધારે ને વધારે ઊંડી થતી ગઈ.