વિક્રમને સમજાઈ ગયું કે પોતાની મેળે એ ફારાહને ખેંચી નહીં શકે અને બીજી મદદની તાત્કાલિક જરૂર હતી. માંડ એ પોતે તો કળણમાંથી છૂટી શક્યો. પણ માઈલો સુધી કોઈ કરતાં કોઈ માણસ દેખાતું નહોતું. એણે ફારાહને મદદ લેવા જવાનું કહીને કાર તરફ દોટ મૂકી. કાર સુધી પહોંચ્યો ત્યાં ફારાહની ચીસ સાંભળી: વિક્રમ, હેલ્પ મને મદદ કર. એકલી છોડીને ન જા, ત્યારે વિક્રમને મામલો ગંભીર લાગ્યો, ફારાહ કળણમાં ફસાઈ હતી. જો સમયસર મદદ નહીં મળે તો ગોઝારી ઘટના સર્જાઈ જાય તેથી વિક્રમ કારમાં બેઠો અને કાર મારી મૂકી. ફારાહ સ્મિત કરતા એ ગોઝારા બનાવની વાત આગળ વધારતા કહે છે: વિક્રમ મને છોડીને જતો રહ્યો ત્યારે હું એવી તો ગભરાઈ ગઈ કે ભગવાનને પ્રાર્થના કરી. પછી લાગ્યું કે મારે શિયાંવિયાં વાને બદલે માનસિક સંતુલન જાળવવું જોઈએ. નહીંતર બચવાની આશા જ નહીં રહે, પછી મનોમન પાકો વિચાર કર્યો. હું અલાસ્કા મરવા માટે નથી આવી! મરીશ તો મારા ઈન્ડિયામાં જ. બીજે ક્યાંયે નહીં.