અસ્તિત્વ એ પછી ગઈકાલનું હોય, આજનું કે આવતીકાલનું. પણ આપણા સ્વજન, પ્રિયજનને પણ આપણા અસ્તિત્વની જરૂર હોય છે. અસ્તિત્વ પૂરું એટલે જીવન પૂરું અને કદાચ આ સ્નેહભર્યા સંબંધો પણ પુરા. અસ્તિત્વને જીવન સાથે એટલે સાંકળવામાં આવે છે કારણ કે જીવનનો એક અગત્યનો ભાગ છે અસ્તિત્વ. લાગે છે કે અસ્તિત્વ અને એ પણ દ્રશ્ય અસ્તિત્વ સિવાય કોઈ લાગણીઓને વાચા આપી જ શકતું નથી. અસ્તિત્વ ભલે ગમ્મે તેવું હોય શારીરિક, માનસિક, સામાજિક કે આર્થિક પરંતુ અસર જરૂરથી કરતુ હોય છે. એક માં તેના ઉદરમાં ઉછરી રહેલા સંતાનને જે તે સમયે ભ્રુણ હોય છે છતાં એક અસ્તિત્વને મેહસૂસ કરી શકે છે અને જે પિતા કદાચ નથી કરી શકતા. એ તો જયારે ભ્રુણમાંથી બાળક તરીકે જન્મે ત્યારે જ પિતાને સંતાન તેના અંશ કે અસ્તિત્વનો એહસાસ થાય છે. આખરે અસ્તિત્વને ખરેખર દ્રશ્યમાન થવાની જરૂર હોતી હશે ખરી?