બાળ શિવાજી નાની ઉંમરે પણ તીરંદાજી, તલવાર યુદ્ધ, ઘોડેસવારી, યુદ્ધકળા તથા બહાદુરીમાં સૌને ટપી જાય એમ હતા. પોતાના જાગીરદારના પુત્રનાં આવાં પરાક્રમી લક્ષણો સાંભળી આદિલશાહને આ નાનકડા છોકરાને જોવાની ઇચ્છા થઈ. તેણે શિવાજીના પિતા શાહજીને શિવાજીને દરબારમાં તેડી લાવવા કહ્યું. સાંજે ઘરે આવી શાહજીએ આ વાત શિવાજીને કરી. શિવાજીએ તરત જ રોકડું પરખાવી દીધું. ‘પિતાજી, મોગલોને સલામ ભરવાનું મને ગમતું નથી. જ્યાં ગાયોની કતલ થતી હોય અને બ્રાહ્મણોનું અપમાન થતું હોય ત્યાં જવાનું મને પસંદ નથી. તેથી હું દરબારમાં નહીં આવું.’ પિતાએ કહ્યું ‘બાદશાહના આપણે જાગીરદાર છીએ તેથી તેમના આમંત્રણને માન આપવું જોઈએ.’ શિવાજીએ તરત જ કહ્યું, ‘તમારી આજ્ઞાનો હું અનાદર નથી કરતો, પરંતુ ગૌહત્યા અને દેવ-બ્રાહ્મણોનું અપમાન મારાથી સહન થતું નથી, માટે મને ક્ષમા કરો.’