‘હું થાકી ગયો હતો રાજા ડાંગર… પૈસે-ટકે, નાણાંભીડે…અત્યારે લગી જેમતેમ કરીને જાળવ્યું પણ હવે એક ફૂટી કોડી નથી રહી… પણ મારા જેવા અભાગીના સાત ખોટના દીકરા જેવા બેય બળદને પાંજરાપોળમાં પણ મૂકવા જીવ નહોતો હાલતો…મને ખબર હતી કે પેટના જણ્યા જેમ સાચવેલાં આપણાં ઢોર ઉપર શું વીતતી હોય છે…પણ તોય આજે કાળજું કઠણ કરીને છેવટે નીકળ્યો પણ તમારી વાડી જોઇને મન ઠર્યુ. થયું કે ભલે અહીં રામના રખોપા મૂકવા આવવું પડે… પણ પાંજરાપોળમાં તો નહીં જ…’