એ સમયે ગરીબી મારા પાપાથી અળગી ના થઇ અને જયારે હું દસમું ભણતો ત્યારે તેઓ અમને છોડીને ચાલ્યા ગયા.મારી માંએ મહેનત કરીને મને ભણાવ્યો.બારમાં સુધી.પણ કહેવાય છે ને ગરીબોના ઘરમાં દિવા સળગે તો આગ લાગવાની સંભાવના વધુ હોય છે.હું અહીં બારમાં ધોરણમાં પાસ થયો અને ત્યાં એ ખંડેર હવેલીની નિલામી થઈ.એક માત્ર સહારો હતો એ પણ છીનવાઈ ગયો. અલબત્ત,એ ગામ છોડી અમારે જવું પડ્યું.મમ્મી મને અમદાવાદમાં લઇ આવી.તેઓના ના કહેવા છતાં મેં પાર્ટ ટાઈમ જોબ શરૂ કરી. એમ.બી.એ.પૂરું થયું ત્યાં સુધી મેં જોબ કરી.આટલા સમયમાં હું એટલું તો સમજી જ ચુક્યો હતો કે ગરીબી દૂર કરવા જૉબ ન કરાય.બિઝનેસ કરાય.અને ત્યાં સુધીમાં મેં થોડું એવું ફંડ એકઠું કરી લીધું હતું.