ફેબ્રુઆરીના પ્રથમ સપ્તાહાંતે ફરી એક વાર પોંડિચેરી જવાનું થયું. ફરી એક વાર એટલા માટે કે, છેલ્લા ચાર વર્ષમાં અરવિંદ આશ્રમ અને પોંડિચેરીની મારી આ ત્રીજી મુલાકાત હતી. અનાયાસે અરવિંદ આશ્રમ અને પોંડિચેરી મને એના તરફ ખેંચી લે છે. આ પહેલા બન્ને વખતે દરમિયાન ઓરોવિલૅ ખાતેના ‘માતૃમંદિર’માં ધ્યાન અને ચિર:કાલીન શાંતિનો અવિસ્મરણીય અનુભવ થયેલો. આ વખતે ‘માતૃમંદિર’ પૂર્ણતાના આરે પહોંચી રહેલું હોવાથી એમાં ચાલી રહેલા કામકાજને કારણે બંધ હતું. એથી એમાં પ્રવેશી ન શકાયું. પરંતુ, અરવિંદ આશ્રમમાં પણ એવી જ દીવ્ય અનુભૂતિ થાય છે. અરવિંદની સમાધિ, ફૂલોની ખૂશ્બુ અને સતત અવરજવર વચ્ચે પણ અદભૂત શાંતિનો અનુભવ… ખરે જ અવર્ણનીય. મહર્ષિ અરવિંદ એક મહાયોગી અને મહર્ષિ તો હતાં જ, સાથો સાથ અદભૂત દીવ્ય ર્દષ્ટા પણ હતા. એમના લખાણોમાં હિંદ અને વિશ્વ વિષેની એમની બધી જ વાતો યથાતથ સત્ય સાબિત થઈ છે.