એ અવિસ્મરણીય રાતે પછી તો, ‘રઢિયાળી રાત’ ભાગ 1-4 (1925-1942) ‘ચૂંદડી’ભાગ’ 1-2 (1928-1929) ‘હાલરડાં’ (1928), ‘ઋતુગીતો’ (1929), સોરઠી સંતવાણી’ (1947), સોરઠિયા દુહા (1947) જેવાં લોકગીતોનાં સંપાદનોને જન્મ આપ્યો. આ સંપાદનોમાં હાલરડાંથી માંડીને મરશિયા સુધીનાં અનેક પ્રકારનાં લોકગીતોનું વર્ગીકૃત સંકલન છે, જેમાં આ લોક તેમ જ પરલોકનાં ચિત્ર અને ચિંતા જોવા મળે છે. આ બધાં ગીતો એકઠાં કરતાં પહેલાં મેઘાણી ગામડે ગામડે ફર્યા છે—આજની પરિભાષામાં કહીએ તો તેમણે ક્ષેત્રકાર્ય કર્યું છે—પછી સામગ્રીનાં તુલના, પરિશોધન, સમાલોચન, વર્ગીકરણ વગેરે કર્યા છે.આ બધું કરતાં તેમાં દિલની દાઝ અને ધગશ ભળ્યાં છે. ક્યાંક શાસ્ત્રીયતાને પાછલી બેઠકે બેસવું પડ્યું હોય એવું પણ બન્યું છે, પણ મેઘાણીની દૃષ્ટિ કદાચ જે લોકોનું છે તે એકઠું કરી, થોડું માંજી, ફરી લોકો સમક્ષ તેને રજૂ કરવાની રહી છે. સંશોધક દૃષ્ટિ તેમનામાં છે ખરી, પણ સૂકાભઠ્ઠ સંશોધનમાં તેમને કદાચ ઝાઝો રસ નથી, એમનું સંશોધન એ આજની પરિભાષામાં કદાચ ‘ઍપ્લાઇડ રિસર્ચ’ છે.