રણમાં સામાન્યપણે ખુબ ઓછી જીવ-સૃષ્ટિ અને ઓછી વિવિધતા હોય છે. રણવાસીઓ એમના આવા નિષ્ઠુર વાતાવરણની પરવશતાથી દૂર થવા “ઉપર” ક્યાંક ઈશ્વરને શોધે છે. એબ્રાહમિક ધર્મોની લાક્ષણિકતા આવા પ્રકારની આદર-યુક્ત ભીતિ અને ડર પર ઊભી થઈ છે. પ્રકૃતિ એ સહાયરૂપ નહીં પણ ભયંકર છે-એવો શત્રુ છે કે જેને કાબુમાં કરવો, જેનામાં સંસ્કારનું સિંચન કરવું અને જેને વશમાં કરવો આવશ્યક છે. દૈવી તત્ત્વ એ પ્રેમથી ઉછેરતી માતા કરતાં એક કઠોર અને ક્રોધિત પિતા વધુ છે. એનાં વાતાવરણની જેમ જ રણ-પ્રદેશ ધર્મિક વિભાવનાઓની આકરી અનુભૂતિ કરાવે છે. ઈશ્વર માનવજાતને બચાવવા માટે “કરણીય” અને”અકરણીય”ની એક કઠોર સૂચિ આપે છે-“ધ ટેન કમાન્ડમેન્ટ્સ”. એમની વિનયશીલતા માટે પ્રભુ કૃપા ને અનુકંપા જરૂર પ્રદાન કરે છે પણ પશ્ચાતાપ અને પ્રાયશ્ચિતની અપેક્ષા રાખે છે. જેઓ એનો અનાદર કરશે તેઓને નિર્દયતાપૂર્વક દંડ થશે અને પોતાની જાતને સિદ્ધ કરવા માટે એક જ જન્મ મળશે, પુનર્જન્મ થકી અન્ય કોઈ અવકાશ નથી.