રાત્રી બસમાં બેસીને ક્યારે સવાર પડે ને પહોંચી જવાય તેની ચિંતામાં રમાબહેન જાગતાં જ રહ્યાં. અમદાવાદ આવતાં જ જાણે લાંબા વખતે પરત આવ્યાં હોય તેમ લગભગ દોડીને રિક્ષામાં બંને બેસી ગયાં. તેમણે જોયું કે સવારનો પહોર જ હતો છતાં ચકલી કાચને ચાંચો મારીને જાણે દીવાલ તોડવા પ્રયત્ન કરતી હતી. રમાબહેને સજળ આંખોએ જેવી બારી ખોલી તેવી ચકલી સીધી માળામાં પહોંચી ગઈ અને જેને રામ રાખે તેને કોણ ચાખેની ઉક્તિ સાચી પડતી હોય તેમ માળામાંથી બચ્ચાંઓનો ચીં ચીં અવાજ સંભળાયો. ચકલી તેનાં બંને બચ્ચાંની ચાંચમાં પોતાની ચાંચ પરોવી, છત્રીસ છત્રીસ કલ્લાકની ભીનાશ નિતારતી હતી, ત્યારે રમાબહેને રમણભાઈને માત્ર બે શબ્દ કહ્યા : ‘આજ મારી યાત્રા પૂરી થઈ ગઈ….’