મારે ઘણું બોલવું હતું, પણ બોલી ન શક્યો. જતી વખતે મારી બાએ મને સાકરનો કટકો આપ્યો. ઘરની બહાર આવ્યો. ગાડીમાં પોટલું મૂક્યું કે તરત જ મારી નજર બીજે પડી. બે હેતાળ આંખો મને નીરખતી હતી. ગુલાબી ઘાઘરી અને ગુલાબી પોલકામાં સજ્જ થયેલી એક નાની છોકરી મને જોતી હતી. હું તેની સામે જોઈ રહ્યો. ઘોડાગાડી ઊપડી. પાછળથી મીઠો અવાજ આવ્યો: ‘વજુ, આવજે… આવજે…’ હુંં જવાબ ન દઈ શક્યો. મારી દ્રષ્ટિ તેના ઉપર હતી. એ દ્રષ્ટિમાં જ જવાબ હતો. એ મારી સામે જોઈ રહી. હું તેની સામે જોઈ રહ્યો. ગાડી સ્ટેશન આગળ અટકી. બગલમાં પોટલું મારી કેશુભાઈની પાછળ ચાલ્યો. જોઉં છું તો બે મિત્રો મને વળાવવા આવેલા ભાયલો અને ધમલો. અમે ડબ્બામાં બેઠા. મેં પોટલું છોડ્યું અને અંદરથી બે ભમરડા કાઢ્યા. હાથ લંબાવી મારા મિત્રોને મેં ભેટ આપી દીધા. મારો વિચાર ભમરડા અમદાવાદ લઈ જવાનો હતો. મિત્રોને જોઈ તે વિચાર માંડી વાળ્યો. ધમલાની પાછળ રાતડો ઊભો હતો. એ પણ કંઈ સંદેશો પાઠવતો હતો.