‘અમ્મી આજ દેરીસે જાને કી વજે સે ટિચરને મુજે કિલાસ કે બાહર ખડા રખ્ખા થા…’ નાની મોટી બન્ને દીકરીઓના સ્વર ચારેબાજુથી વહિદાને ઘેરીને પોતાની આપવીતી સંભળાવી રહી હતી. વહિદા બેબાકળી બની પથારીમાં બેસી ગઈ. છ સાત મહિનાની જમા થયેલી, દબાવેલી, થંભેલી વેદનાઓ આજે પહાડ બની વહિદાના હૃદયને ભારે ભરખમ બનાવી રહી હતી. વહિદાએ આંખો બંધ કરી. આંખોમાંથી તેજ આંસુઓની ધારા પૂરઝડપે વહી નીકળી. રડવું તો ખૂબ મોટા અવાજે હતું. આજુબાજુની દિવાલોને છૂટ્ટી પોક મૂકીને હૃદયની વેદનાની જાણ કરવી હતી. પણ ડૂમાના છોડને છાતીના પાટિયા નીચે દાબી, હોઠ ફેલાવી રડવા સિવાય કોઈ છૂટકો પણ ક્યાં હતો? નવા પતિને આંસુ સાથે કોઈ નિસ્બત ન હતી. આગળ જ્યારે પણ બાળકોને યાદ કરી આ રીતે રડતી ત્યારે તે કહેતો કે- ‘સો જા ઓર મુજે ભી સોને દે. તેરે આંસુ દેખને કે વાસ્તે તુજે નહીં લાયા હું. તેરે બાપસે શરત કરકે લાયા થા કે અકેલી મેરે ઘર આયેગી. ઓર તુ મુજે ખુશ રખેગી. બચ્ચોં કી જંજટ મુજે નહીં ચાહિયે. ટાઈમ કે હિસાબ સે ચલના શીખ. આગે સે યે નાટક મુજે નહીં ચાહિયે. રોના હે તો તેરે બાપકે ઘર જાકર રો…’ રઈશ વહિદાને ઘણુ ઘણુ કહેતો સંભળાવતો રહેતો હતો. એક માનું આ હળાહળ અપમાન જ હતું.