કવિ ભાર્ગવ ઋષિનો આ શ્લોક મને અલગ લાગવાનું એક જ કારણ છે. આ શ્લોકમાં ઋષિ દાન ના આપનાર વ્યક્તિને શત્રુ ગણાવે છે. વળી, પોતાના યાજકોના શત્રુને પણ ઋષિ પોતાનો શત્રુ માને છે. અત્યાર સુધીના સામવેદના શ્લોકોમાં ઋષિઓ દેવો પાસે ધન, ધાન્ય, સમૃદ્ધિ, બુદ્ધિ વગેરે માંગે છે. ઈન્દ્ર પોતાના શાત્રોને ધ્વસ્ત કરતા હોય એનું અવલોકન અમુક શ્લોકોમાં છે. પરંતુ, આ પહેલો એવો શ્લોક છે જેમાં ઋષિ શત્રુનું અહિત ઈચ્છે છે. ઋષિ શત્રુને અન્ન ના મળે એવી દેવો આગળ માંગણી કરે છે. ક્રોધના પરિણામરૂપ આ એક માનવસહજ ચેષ્ટા છે. ઋષિ કવિ ભાર્ગવ પણ આ માનવસહજ ગુણથી દોરવાઈને શત્રુનું અહિત ઈચ્છે છે.