ક્યારેક એવો પ્રશ્ન પણ થાય કે આખી રાત રડયા પછી ઈશ્વર આમ સવારે ઝાકળરૂપે આંસુ સારતો હશે કે શું ? રાતનાં અંધકારમાં ઈશ્વર કોને જોઈને-કોને સ્મરીને આંસુ સારતો હશે ? અથવા તો કદાચ એમ પણ બની શકે ને કે આખી રાત ઈશ્વરને ડૂમો ભરાઈ રહ્યો હોય, આંસુ ન સારી શક્યો હોય ને એ આંસુ સવારે ઝાકળ થઈને પુષ્પો પર ઊપસી આવ્યાં હોય ! એવું પણ કહી શકાય કે પ્રકૃતિ પણ ગિફ્ટ આપવામાં માનતી હોય છે. વૃક્ષ જ્યારે પોતાની પર બાઝેલું ઝાકળ આકાશને ઝાકળની ભેટ ધરે છે ત્યારે સૂર્યનાં કિરણો આવીને એને પ્રેમથી લઈ જાય છે અને એ જ ભેટને સમય આવતાં વરસાદરૂપે પરત પણ કરી આપે છે. કોઈ કવિ એવી કલ્પના પણ કરી શકે કે ઈશ્વરને જ્યારે જગતને સ્પર્શવાનું મન થયું ત્યારે એ ઝાકળ થયો ને ઝાડ, પાન, ડાળ ને જગતની દરેક ચીજ પર મોતીની જેમ ઊપસી આવ્યો. ઈશ્વરને સમજવામાં માણસની સમજશક્તિ હંમેશાં ધૂંધળી અને સાવ ઝાંખી રહી છે. કદાચ એટલે જ સવારના ભેજ સમયે આખું વાતાવરણ ધૂંધળું થઈ જતું હશે. ઝાકળ એટલે ઈશ્વરની હાજરી.