‘શેઠ, હવેથી કંકુમા મારી મા છે. એટલે હવે પછી મકાન ખાલી કરાવવાના કોઈ પેંતરા કરતા નહીં… મારી મા મકાન ખાલી નહીં કરે ને જો તમે એવો કોઈ ચાળો કર્યો તો પછી મારો જેવો ભૂંડો કોઈ નથી ને પછી તમે છો ને હું છું એટલું યાદ રાખજો.’ આટલું કહી એભલ પગથિયાં ઊતરી ગયો. બધા કાપો તો લેહી ન નીકળે એવા સજ્જડ થઈ ગયા, ને એકબીજા સામે ઉજ્જડ ચહેરે જોઈ રહ્યા ને માતેલા સાંઢ જેવા એભલને જતો જોઈ રહ્યા. દીપચંદ શેઠના કાનમાં એભલના શબ્દો ઘણની જેમ ઝીંકાઈ રહ્યા – એ મારી મા છે.