જ્યારે દીકરા-દીકરી ટીનએજમાં હોય ત્યારે વધુ સંભાળ અને સાચું જ્ઞાન મેળવે તે ખૂબ જરૂરી હોય છે. આપની વાર્તાના જેવો એક સાચો કિસ્સો લખાવાનું ટાળી નથી શકતી. અમે ૮ વર્ષ પહેલાં જે ફ્લેટમાં રહેતા હતા ત્યાં મારા સામેના ફ્લેટમાં જે કુટુંબ રહેતું હતું તે અતિ ધાર્મિક હતું તેના દાદા તો અમદાવાદમાં આવેલા પ્રસિદ્ધ મંદિરમાં પૂજારી હતા. આખો દિવસ ધર્મ,પૂજા અને આધ્યાત્મિક્તાનું વાતાવરણ જ રહેતું. જો કે કુટુંબ બહુ સંસ્કારી હતું. પરંતુ તેમના દીકરાને પણ લગભગ ૧૩-૧૪ વર્ષથી જ આવી તિરાડમાંથી જોવાની આદત પડેલી. તે અમારા આખા બિલ્ડિંગના દરેક ફ્લેટના કી-હોલમાંથી જોતો. મારું ધ્યાન એકવાર ગયું ત્યારથી હું તો મારા ફ્લેટના દરવાજાના કી-હોલમાં હંમેશા ચાવી ભરાવી રાખતી. શરૂઆતમાં તો મારે ઘરે આવે તો મને એમ કે નાનો છે અને પાડોશીનો દિકરો તો દીકરા જેવો જ ગણાય. એટલે કોઇવાર મારી પાસે આવીને બેસે તો મને ખાસ અજુગતું ના લગતું પણ એક બે વારમાં મને એની વર્તણૂક અજુગતી લાગી. અને જ્યારે મને એની કી-હોલમાંથી જોવાની ટેવ વિશે જાણ થઇ તો મેં એની માતાને જાણ કરી પણ એની માતા આ વાત સ્વીકારતી નહીં અને વારેવારે પોતાના ઘરના સંસ્કારની વાતો કરે. પરંતુ એ પછી હું એના પર ખાસ વિશ્વાસ રાખતી નહીં. કોઇકવાર હું સાંજે ફ્લેટના ધાબા પર લટાર મારવા જઉં અને એ આવે તો હું સતર્ક થઇ જતી. અને ઘણીવાર તે ફ્લેટના નાના બાળકો-બાળકીઓને સાંજના અંધારામાં ધાબા પર રમાડવા લઇ જતો એટલે હું મારા દીકરાને તો તેની સાથે ના રમવા દેતી પણ સાંજે તે ઉપર હોય કોઇના બાળકો સાથે ત્યારે મારે કામ હોય તો પણ હું ધ્યાન રાખવા ધાબે જ રહું કોઇ અજુગતું ના બને તે માટે. અમુક ફ્લેટના લોકોને તો હું જાણ કરતી કે કી-હોલમાંથી જોવાની આને ટેવ છે એટલે ધ્યાન રાખવું અને એમના બાળકોને સાવ એકલા એની સાથે ના રમવા દે. એટલે બધા સચેત થઇ ગયેલા. અને અમુક લોકોએ તે પછી આ બધું જોયેલું પણ ખરા. એની માતાએ શરૂઆતમાં મારી વાત ધ્યાનમાં ના લીધી એટલે સમય જતાં તે તેની કુટેવ બની ગયેલી. અને તે હંમેશા અમારા ધાબા પરથી બીજા બિલ્ડિંગના ફ્લેટોમાં જોયા કરતો ફ્લેટમાં તો નજીક નજીક બિલ્ડિંગ અને સામે સામે એકબીજા બિલ્ડિંગના ફ્લેટ હોય. આવી રીતે પછી તો એની ફરિયાદો આવવા લાગી. સારા લોકો હોય એટલે સમજાવટથી કહેવા આવે કોને પસંદ હોય તેમની દીકરીઓના રૂમમાં આવી રીતે જોયા કરે તે? પણ એક દિવસ એક ફ્રેન્ચ કપલના ફ્લેટમાં આવી રીતે ઘણા સમયથી દરરોજ બેત્રણ કલાક સાંજે કે રાત્રે જોયા કરતો હશે તેની જાણ પેલી યુવતીને થઈ તો એ તો દોડીને એના બિલ્ડિંગમાંથી અમારા બિલ્ડિંગમાં આવીને સીધી ધાબા પર જઇને એને મારવા જ લાગી અને એ એકલો જ હતો તેથી ઘણીવાર સુધી કોઇને ખબર જ ના પડી. પછી બહુ માર પડયો એટલે એણે બૂમો પાડી એના માતાપિતાને બોલાવવા માટે, એટલે બધા ભેગા થયા.પણ પેલી યુવતી તો એટલી ગુસ્સામાં હતી કે છોડે જ નહીં અને બોલતી જાય અને મારતી જાય. આ વાત બની ત્યારે તે લગભગ ૨૧ વર્ષ જેવો થઈ ગયેલો ૧૩-૧૪ની ઉંમરે મારી વાત ધ્યાનમાં લીધી હોત તો કદાચ તેની આ ટેવ સુધારી શક્યા હોત. જો કે મારા ખ્યાલ મુજબ પછી પણ એની એ કુટેવ ગઇ નહોતી. કારણ કે તેના કિસ્સા જાણવા મળતા હતા. માત્ર રહેવાસીઓ તેનાથી સાવચેત થયેલા. આ અને આવા ઘણા કિશોરેને મેં પૂરતા જ્ઞાન અને પૂરતું ધ્યાન નહી આપવાને કારણે કુટેવો પડતી જોઇ છે.