આ નાટકમાં હું (શૈલેન્દ્ર વાઘેલા) એક રોલ પણ કરતો હતો અને સુભાષ શાહનો સહાયક દિગ્દર્શક પણ હતો. એક વખત રિહર્સલ પૂરું થઈ ગયા પછી નાટકની આખી ટીમ બેઠી હતી. સ્વાભાવિકપણે દેશ-દુનિયાનાં નાટકોની વાતો ચાલતી હતી અને મારા મોઢેથી અનાયાસ પ્રશ્ર્ન સરી પડ્યો કે ‘સારું નાટક અને ખરાબ નાટક વચ્ચે ફેર શું ?’ ત્યારે પાંચ સેક્ધડનો પોઝ લઈને સુભાષ શાહે સરસ જવાબ આપ્યો હતો કે ‘જો શૈલેષ, જે નાટકમાં ઘટનાઓ માત્ર પ્રેક્ષકોને આંજી નાખવા માટે હોય, તેની પાછળ કોઈ ફિલોસોફિકલ (તાત્ત્વિક) હેતુ ના હોય તો તેને ખરાબ નાટક કહી શકાય, જ્યારે સારાં નાટકોમાં બનતી ઘટનાઓમાં જીવનનો ધબકાર હોય છે.’ આ જ નાટકના રિહર્સલ દરમિયાન નાટકમાં કામ કરતા એક કલાકાર વિશ્ર્વેશ દવે લાઇટિંગ એરેન્જમેન્ટ કરતી વખતે પંદરેક ફૂટ ઉપરથી પટકાયો હતો અને હાથની કોણીનું હાડકું ભાંગી ગયું હતું ત્યારે બધું જ પડતું મૂકીને સુભાષ શાહે હોસ્પિટલમાં ટ્રીટમેન્ટ માટેની ગોઠવણ કરીને મને અને નાટકના મુખ્ય કલાકાર અમિત વ્યાસને તેની સાથે જવા કહ્યું હતું. ત્યારે થાય કે નાટ્યદિગ્દર્શકમાં નાટકની કળાસૂઝ તો હોવી જ જોઈએ. સાથે સાથે તેમનામાં ઉમદા માનવીય અભિગમ પણ હોવો જ ઘટે. ગુજરાતના આ દિગ્ગજ નાટ્યકાર સુભાષ શાહ મારા જેવા કંઈકેટલાયે યુવા નાટ્યકલાકારો માટે પ્રેરણાસ્રોત સમાન હતા. હજુ ગયા મહિને જ ૭૭ વર્ષની વયે તેમનું નિધન થયું છે.