આજેતો ધાર્મિક સ્થળે અંદર પ્રાર્થના કરતા અને ભગવા પહેરી  પરમાત્માની સેવા કરતા અને  બહાર ધાર્મિક સ્થળના પગથીયે બેઠેલા માગણો, બધાજ ભિક્ષુઓ જ છે,આમ  અંદર અને બહાર  બન્નેમાં કોઈ ફેર નથી, અંદર બેઠેલા  મોટું માંગે છે, અને બહાર  બેઠેલા થોડું  થોડું  માંગે છે, આટલો જ ફેર છે, આમ બન્ને ભિક્ષુકો જ છે, બન્નેમાંથી કોઈને પરમાત્માની અનુભૂતિ થનાર નથી, અને આજ સુધીમાં કોઈને થઈ પણ નથી, જ્યાં ભિક્ષા વૃતિ છે, ત્યાં સફળતા મળવી અશક્ય છે કારણકે ભિક્ષા વૃતિ એનું નામ જ આસક્તિ છે,મોહ છે,  એટલે , બધાજ પ્રકારની સાધનામાં પહેલામાં પહેલા  નિસ્વાર્થતા ,અનાસક્તિ, આશા,અપેક્ષા તૃષ્ણા,  રાગ દ્વેષ અને કર્તૃત્વ રહિત આંતરિક  ભાવની આવશ્યકતા છે અને પોતાના જ સત્યમાં સ્થિરતાની જરૂરીયાત છે,  એટલે કે જીવનમાં જે ઉપભોગનો જે અંતરનો  ભાવ મનમાં છે, તેમાંથી પહેલામાં પહેલા તો  ઉપયોગના અંતરના  ભાવમાં સ્થિર થવાનું છે.