હા, એ વાત સાચી હતી. હરિશંકરે અબ્બાસના નામથી પત્ર લખ્યો હતો. સંવેદનશીલ સ્વભાવને કારણે અમ્માની “ચિઠ્ઠી” માટેની ઝંખના જોઈને તેનું હૈયું વલોવાઈ જતું હતું. એ અલ્લા પર યકીન રાખવાનું કહેતો. બાળપણમાં શીખેલા “માતૃ ઝંખના”નું કાવ્ય તે પ્રત્યક્ષ રીતે અનુભવતો હતો. જ્યારે તેને લાગ્યું કે હવે અમ્મા વધુ દિવસ નહીં કાઢે, ત્યારે તે તેને બચાવવાની કોશીષ કરવા લાગ્યો. અમ્માની જીવનદોરીનો છેડો ખૂબજ નાના એકમમાં મપાવવા લાગ્યો. શું અમ્મા ન જ બચી શકે? ના…ના…ના..આમ્માતો મારી પણ માં જ છે. શું તેને મરવા દેવાય? શું કરું તો તે બચી શકે? તેના માનસ પટ પર અનેક વીજળીઓ ઝબકારા મારવા લાગી, એક કડાકો થયો, વિચાર સૂજ્યો અને તે અમલમાં મૂક્યો. તેણે નાદાની કરી નાંખી. અબ્બસના નામથી તેણે જ પત્ર લખી નાંખ્યો. પણ હવે તે ગભરાતો હતો. નવા નવા ભય સ્થાનો એની સમક્ષ ડોકિયાં કરતા હતા, જો અબ્બાસ જીવતો જ ન હોય તો?