દેહને છે વર્ષોની સીમા. નિશ્ચિત વર્ષો જીવી લીધા પછી માણસ સીમા ઓળંગી સરહદપાર જાય એટલે દેહનું મૃત્યુ થાય. એ જ ભયથી આપણે સીમાને કાંટાળી વાડ બાંધીએ છીએ, તોય વાડમાં છીંડું પાડી મૃત્યુ ગેરિલા દુશ્મનની જેમ અંદર ઘૂસી આવે છે. બહુ વિરલ વ્યક્તિ આ છાપામાર સાથે મિત્રભાવે હાથ મિલાવી શકે છે. દેહ મૃત્યુ પામે છે, પણ મન તો ચેતનતત્વ છે. અનેક જન્મોનાં સંસ્કારની છાયા છે એની પર. ભગવાન બુદ્ધે તેને સરસ નામ આપ્યું છે – આલયવિજ્ઞાન. સ્ટોર હાઉસ ઑફ કોન્સીયસનેસ. પશુ, પંખી, ફૂલ, વૃક્ષ…. બધાં સજીવની એને સ્મૃતિ છે. બૌદ્ધદર્શન મુજબ તો તમને ગુલાબનું ફૂલ ખૂબ ગમે છે તો શક્ય છે તમે પોતે જ કદીક ગુલાબ હશો ! એથી જ એની સુગંધથી તમારું અસ્તિત્વ મહોરી ઊઠે છે. આપણે છીએ વીતી ગયેલા સમયની અને આવનારા સમયની લાંબી સાંકળની વચ્ચેની એક નાની-શી કડી.