દર ફેબ્રુઆરીમાં વેલેન્ટાઈન ડે આવે અને પ્રેમનો ઊભરો પશ્ચિમમાંથી ધસમસતો આવે. આમ પણ આપણે ઉત્સવપ્રિય પ્રજા છીએ. એટલે દરરોજ કોઈક ને કોઈક તહેવાર હોવો જ જોઈએ એવી ગ્રંથિ બંધાઈ ગઈ છે. સોડાની બાટલી ખોલીએ ને જેવો ઊભરો આવે, અથવા ગેસ પર દૂધ ગરમ થઈને ઊભરાય પછી જે રીતે ઉભરો શમી જાય એમ જ આપણો ઉત્સવ જે તે દિવસ પૂરતો સીમિત થઈ ગયો છે. ટોળામાં ઉત્સવ મનાવવાની આપણને આદત પડી ગઈ છે, તેથી સાથે હોઈએ ત્યારે ઉત્સાહ વર્તાય. કિન્તુ પાસેથી ટોળું જેવું હટે કે તરત ભયાનક એકલતા આપણને વીંટળાઈ વળે. ઉત્સવોથી આમ તો ખીલેલા પુષ્પ જેવા તરોતાજા બનવા જોઈએ. જોકે મહદંશે એવું થતું નથી. ઉત્સવનો નશો ઉતરે કે તરત આપણે તીવ્રતાથી થકાન મહેસૂસ કરતાં હોઈએ છીએ. એવુંય બને કે, શરીરથી આપણે ઉત્સવમય હોઈએ, કિન્તુ મન એ ઉત્સવથી અળગું જ રહેતું હોય છે. તેથી બને છે એવું કે, શરીર પ્રસન્નતા અનુભવે ને મન હોય ઉદાસ. આપણા મનમાંથી અનેક નકારાત્મક ગ્રંથિઓ ઓગળે તો જ શરીર અને મન સંતુલિત થઈને એ ઉત્સવને માણી શકે. ચાલો, આજે આપણે શરીર અને મનમાંથી ધિક્કારના વાતાવરણને દેશવટો આપીને આજીવન પ્રેમમય વાતાવરણ કઈ રીતે રચી શકાય એ વિશે વિચારીએ….