બાળકની નાળ કપાય અને તેને સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ મળે એટલે તે માંની છાયામા ઉછરે છે, વિકસે છે, મોટું થાય છે. માંની આંગળી પકડીને તે જીવનપથ પર ચાલવાની શક્તિ, જીવનના અઘરામાં અઘરા કાંટાળા રસ્તાને પસાર કરવાની આવડત મેળવે છે. એક નાનકડા શિશુને જ્યારે તેની માં કાળું ટપકું કરે છે ત્યારે તે શ્રધ્ધાના, બાળકની સુરક્ષાના અને તેના સુખદ જીવનના દરેક પાસાઓને આવરી લેવાની એક તીવ્ર મહેચ્છા હોય છે, બાળક મોટું થાય અને બહારના વિશ્વના સંપર્કમાં આવે એટલે તેનો માતા સિવાય અન્ય વ્યક્તિઓ સાથે વ્યવહાર અને સંપર્ક વધે છે, પરંતુ માં માટે હજી પણ બાળક સાથેનો એ સંબંધનો તાર કદી ક્ષીણ થઇ શકતો નથી, એ બાળકના દુ:ખમાં રડે છે, તેની ખુશીમાં રડે છે, તેની દરેક સફળતા પર કે નિષ્ફળતા પર સદાય કોઇ પણ આશા વગર તેની સાથે સતત ઉભી રહે છે, તેનો આધાર કદી દગો આપતો નથી. ભાગવતમાં એક પ્રસંગ છે કે શ્રીકૃષ્ણ માટી ખાઇ જાય છે ત્યારે યશોદામાં તેમને તેનું મોં તપાસે છે અને તેમાં યશોદામાંને બ્રહ્માંડ દેખાય છે, એ તો પ્રતીકાત્મક છે, વિશ્વની કોઇ પણ ‘માં’ ને તેના સંતાનમાં જ દરેક સુખ, વિશ્વની દરેક વસ્તુ દેખાવાની. બાળકના સુખ, તેના પ્રેમથી વધુ માંની મહેચ્છા કઇ હોઇ શકે?