એવામાં રાજ પાસે આમ તો કાર હતી, પરંતુ તે દિવસે એ બાઈક પર મને લેવા આવેલા. નક્કી થયા મુજબ ચોક્કસ ટાઈમે તેઓ મારા ઘરની આગળની ગલી પાસે ઊભા રહેલા. પહેલા તો એમને જોઈને મને થોડો ગભરાટ થઈ ગયેલો કે એમની સાથે હું શું વાત કરીશ અને કઈ રીતે એમને પ્રતિભાવ આપીશ. પરંતુ રાજને કદાચ આ બાબતની ખબર હતી એટલે તેઓ બાઈકને સ્ટેન્ડ પર રાખીને ઊભા રહેલા અને હું જેવી શરમાતી શરમાતી ઝૂકેલી નજરે જેવી એમની નજીક ગઈ કે, એમણે મારા હાથમાં થોડા ગુલાબ અને ચોકલેટ ધરી દીધા. અને અત્યંત કોમળ સ્વરે, ‘કેમ છે? ગભરાતી નહીં હો? આખી જિંદગી આપણે સાથે કાઢવાની છે. હું હરપળ તારી સાથે રહીશ…’