શ્રદ્ધા ગ્રહણ કરવાની પણ એક વિધિ હોય છે. મારાથી સહજ રીતે હજુ શ્રદ્ધા ગ્રહણ નથી થતી. ગૂંચવાઈ જાઉં છું. હમણાં પાર્ટટાઈમ શ્રદ્ધેય જ છું. કાલે બે માણસો આવેલા. એ વાત કરીને ઉઠ્યા ત્યારે એકે મારા ચરણસ્પર્શ કરવા હાથ લંબાવ્યો. અમે બંને શીખાઊ હતા. તેને ચરણસ્પર્શનો અભ્યાસ નહોતો અને મને ચરણસ્પર્શાવવાનો. જેમ તેમ કરીને તેણે મારા ચરણસ્પર્શ કર્યા. બીજો વિચારમાં – મહદંશે દુવિધામાં હતો, નક્કી નહોતો કરી શક્તો કે મારા ચરણસ્પર્શ કરવા કે નહીં. હું ભિખારીની જેમ જોઈ રહ્યો હતો. એ થોડો નમ્યો, મારી આશા ઉઠી, એ ફરી સીધો થઈ ગયો, હું નિરાશ થઈ ગયો, તેણે મન કઠણ કરીને ફરી પ્રયત્ન કર્યો, મારા પગમાં એક સંચાર થયો, એ ફરી અસફળ રહ્યો અને નમસ્તે કરીને ચાલ્યો ગયો. તેણે પોતાના સાથીને કહ્યું હશે, ‘તું પણ કેવા ટુચ્ચાઓના પગ પકડી લે છે?’ મારા શ્રદ્ધાળુએ જવાબ આપ્યો હશે, ‘કામ કઢાવવા લલ્લુઓની સાથે આમ જ કરાય છે.’ અહીં મને દિવસભર ખિન્નતા રહી. હું હીનતાથી પીડાતો રહ્યો. તેણે મને શ્રદ્ધાને લાયક ન સમજ્યો. ગ્લાની ત્યારે મટી જ્યારે એક કવિએ મારા ચરણ સ્પર્શ્યા. એ સમયે મારા એક મિત્ર બેઠા હતાં. ચરણસ્પર્શ પછી તેણે મિત્રને કહ્યું, ‘મેં સાહિત્યમાં જે પણ શીખ્યું છે તે પરસાઈજી પાસેથી.’ મને ખબર છે તે કવિસંમેલનોમાં તિરસ્કાર પામે છે. મારી શીખનું શું આ પરિણામ છે? મારે શરમના માર્યા પોતાને જોડું મારવું જોઈએ પણ હું ખુશ હતો, તેણે મારા ચરણ સ્પર્શી લીધા હતાં.