ચકચૂર થઈને ચારણામાં ચાળતા રહ્યાં જનમો જનમનું વેર તમે વાળતા રહ્યાં  દીવો, દીવાસળી, રૂ કે ઘી કૈં જ ક્યાં હતું હૈયું હતું જે રોજ અમે બાળતા રહ્યા  રણની તરસ બુઝાવવા રણમાં જ ઘર કરી વીરડો અમેય રણ વચાળે ગાળતા રહ્યા  ના તો રડી શકી ના જરા એ હસી શકી કેવી ક્ષણોને આપણે પંપાળતા રહ્યાં  બાંધીને એ બેઠા છે ક્ષણેક્ષણનાં પોટલા ને આપણે વરસોનાં વરસ ટાળતા રહ્યાં  આંખોના ઓરડામાં અછતના દીવા  .