ત્રણ સમુદ્રો પોતાનું જુદું જુદું વ્યક્તિત્વ જાળવી રહ્યા હતા. ઉત્તર વાયવ્યમાં ચડતી જતી કિનારાની રેખા સાથે વિસ્તરતો બંગાળનો ઉપસાગર શાંત સૂતો હતો. એનાં પાણી કેટલા પ્રકારની લીલાશ ધરી રહ્યાં હતાં ! સૂર્યનાં કિરણોથી આછી ચળકતી સપાટી ઉપર આછા અને ઘેરા, લીલા અને જાંબલી, વાદળી અને કીરમજી રંગોના જાણે કુંડ, ખેતરો અને પહોળા પટ પથરાયાં હતાં. સામે હિંદી મહાસાગર ક્ષિતિજમાં સમાઈ જતો હતો. પ્રભાતસૂર્યનાં ઉગ્ર થતાં કિરણોએ એ આખા પૂર્વ ભાગને ઝળહળાવી મૂક્યો હતો. પવન થોડો જ હતો છતાં એનાં પાણી ઊછળ્યા વિના રહેતાં ન હતાં. આમેય એવા એ મહાસાગરને આંખમાં સમાવવો અશક્ય હતો. આ હિંદી મહાસાગર ! અહીંથી હવે જમીન નહિ આવે. ઠેઠ દક્ષિણધ્રુવ સુધી આઠ હજાર માઈલના પ્રસ્તારમાં પડેલો આ સાગર અહીંથી પોતાનું સામ્રાજ્ય આરંભે છે ! આઠ હજાર માઈલ લગી ! એટલું ઊડવા જતાં કલ્પના પણ થાકી જતી હતી.