આથી કેતકીબહેને એકાદ વાર દીકરાઓને મનમેળ કરાવવા પ્રયત્ન કર્યો, કહ્યું : ‘તમારે ગમે તેટલી દુશ્મનાવટ હોય તોય એ બાહ્ય કારણોસર થઈ છે. એ કારણ આજે મોટું દેખાય છે પણ જિંદગી આખીના સંદર્ભમાં જુઓ તો એ કારણ ખંખેરી નાખવા જેવું લાગશે. ભાઈ ભાઈનો પ્રેમ ચિરકાળનો છે. એક માના પેટે જન્મેલા. એક જ ઘરમાં સાથે ઊછર્યા છો. એક પિતાની આંગળી ઝાલીને ઘરની બહાર નીકળ્યા છો. તમે બધું સમાનપણે પામ્યા છો તો આ વિસંવાદ શું કામ ? ભૂલી જાઓ મતભેદ ને એક થઈ જાઓ.’ પણ બેઉ દીકરાઓએ માની વાત માની નહીં, ‘તને કંઈ સમજ ન પડે’ કહીને માને ચૂપ કરી દીધી. કેતકીબહેન મનમાં દુભાય છે, મૂંઝાય છે, પીડાય છે પણ મનની વેદના મનમાં ભંડારી રાખે છે. એના લીધે એમનું શરીર લથડવા માંડ્યું. અવારનવાર છાતીમાં દુઃખાવો ઊપડે, દિવસો સુધી માથું દુઃખે, ચક્કર આવે પણ ખેંચે રાખે. પતિ અનિલભાઈ પાસેય આ વાત છેડે નહીં. એમની પાસે તો એ ભૂલેચૂકેય દીકરાઓનાં નામ લે નહીં. સમય પસાર થતો જાય છે, દીકરાઓ માબાપનેય ખાસ મળવા નથી આવતા, જાણે સગાઈનું સગપણ જતું રહ્યું છે. અનિલભાઈ અને કેતકીબહેનને જીવનમાંથી રસ ઊડી ગયો, પરંતુ જીવ્યા વગર ઓછું ચાલે છે ?