“…એ ક્ષણ અદ્ભુત હતી. કારણકે એ ક્ષણ કેટલાય સમયથી જવાબની અપેક્ષામાં રોકાઈ રહેલા મારા વણપૂછ્યા પ્રશ્નનો જવાબ હતી ! જયારે અનોમોલે કંઇક રીટર્નમાં માંગ્યું ત્યારે મનોમન હું ઘરે મારી બચત દ્વારા ભેગા કરેલા પૈસાનું વિચારી રહ્યો હતો, કે ક્યાંક અનમોલ પહેલી વખત કંઇક માંગે અને હું આપી ન શકું એવું ન બને. પણ બદલામાં એણે જ મને કુબેરનો ખજાનો ખોલી આપ્યો હોય એવું લાગ્યું ! અમે કેટલી પળો સુધી એકબીજાને ભેટતાં અને ચૂમતા રહ્યા એનો મને આજે પણ અંદાજો નથી. પણ ઘરે આવતા ખાસ્સું મોડું થઇ ગયું હતું. ઘરે આવ્યા ત્યારે બા પાસે જાણ્યું કે અનમોલને બાજુના ગામમાં કંઇક કામ અર્થે આવવાનું થયું હતું, અને હવે મારે એને ત્યાં સુધી મુકવા પણ જવાનું હતું. અને અજબ વાત તો એ હતી કે એના આવ્યાનું કારણ તો ઠીક એને ત્યાં પંહોચવામાં થતા વિલંબ વિષે પણ અનમોલે મને કશું કહ્યું નહોતું. અને એ સમયે હું એમ વિચારીને હરખાતો હતો કે ‘મારા પ્રેમમાં એ બધું ભૂલી બેસે છે.’