એક વાર હૃતિકનું પાત્ર બદલાપુરની બસ પકડી લે એ પછીયે સંજય ગુપ્તાની ગાડી ફાસ્ટ ટ્રૅકમાં નથી આવતી. પર્ફેક્ટ ક્રાઇમના પ્લાનિંગ તરીકે હૃતિક માત્ર કરિયાણું લેવા નીકળ્યો હોય એમ શૉપિંગ કરવા સિવાય ખાસ કશું નથી કરતો. આ માણસ ખરેખર બદલો લેવા માટે મરણિયો થયો છે એવું તેના ચહેરા કે વર્તન પરથી નથી લાગતું. સામે પક્ષે રિયલ લાઇફના ભ્રાતાઓ રોહિત અને રૉનિત રૉય ટિપિકલ વિલનના પાત્રમાં છે. ડિરેક્ટરે એકને વંઠેલ મવાલીનું અને બીજાને ખૂંખાર નેતાનું પાત્ર પકડાવી દીધું છે જે તેમણે કોઈ જાતનું દિમાગ વાપર્યા વિના નિભાવી નાખ્યાં હોય એવું લાગે છે, કેમ કે તેમનાં પાત્રોમાં સ્માર્ટનેસનો છાંટોય નથી દેખાતો. રીઢા ગુનેગાર હોવા છતાં કોઈ આત્યંતિક કામ કરતાં પહેલાં ક્રૉસ ચેક કરવું જોઈએ એવી વાતમાં એ લોકો નથી માનતા અને ફિલ્મને બાલિશતાની ખાઈમાં ધકેલી દે છે. થિયેટરમાં બેઠાં-બેઠાં જે ટ્રિક્સ, ટ્વિસ્ટ આપણને બાર ગાઉ છેટેથી દેખાઈ જાય એ વિલનલોગને લિટરલી પગ તળે આવ્યા પછીયે ન દેખાય. ફિલ્મનો પર્ફેક્ટ ક્રાઇમ ખરેખર પર્ફેક્ટ છે કે કેમ એ વિશે ન્યુઝ-ચૅનલમાં ડિબેટ બેસાડવી પડે.