હીરાને કોઈ પણ પ્રકારનું વચન આપું તે પહેલાં વહેલી પરોઢનો કૂકડો બોલ્યો. હીરાની ખુરશી ખાલી થઈ ગઈ. જાગીને જોઉં છું તો, તે ન દેખાયો. મારી કલમ હાથમાંથી સરીને ટેબલ ઉપર પડી ગઈ હતી. કૃષ્ણપક્ષનો ચંદ્રમા મારી પૂર્વાભિમુખ બારીમાંથી આસોપાલવનાં પાંદડાંનાં દળમાંથી ડોકિયું કરીને હસતો-હસતો મારા અભ્યાસખંડમાં સ્મિત-કિરણો વેરી રહ્યો હતો.