‘અબતક’ના આંગણે મૌલેશભાઇએ લાગણીના ઝરણામાં જ્યારે ગદ્ગદ થઇ ગયા હોય તેમ તેઓ કહે છે કે આ કથાના અંતિમ દિવસે મારા પિતાએ મારા માથા પર જે વ્હાલ સાથે હાથ ફેરવ્યો તે વાત્સલ્યની અનોખી જ્યોત રહી.