સામાન સાથે દિનુ ચૌદ વરસની યાદો લઈ નાનકડા દરવાજામાંથી દાખલ થયો. ને અંદર જતા જ હેબતાઈ ગયો. એણે છેલ્લી વખત ઘર જોયું હતું હજી એવું જ હતું. દિનુએ ધૂળના થર પર ચાલી પાછલી બારી અડધી ખોલી ને પાછળ રહેલી સ્ટ્રીટલાઈટનો પ્રકાશ લાકડાના પાટીયાથી બનેલા એ ઘરમાં ફેલાયો. ધૂળના થર નીચે બધી યાદો દબાયેલી હતી. દિનુ ઘરમાં બધે ફરવા માંડ્યો. વચ્ચોવચ એક મોટા લાકડાં પર ટેકવાયેલું એક જ ઓરડાનું ઘર દિનુને મોટું લાગતું હતું કારણકે દરેક ચીજો સાથે કેટલીય યાદો જોડાયેલી હતી. એ બધું જોવા માંડ્યો. બધો સામાન હજી જેમનો તેમ હતો. એ વસ્તુઓ ફંગોળતો, વસ્તુઓને ઊંચકી, ચારેબાજુ ફરવીને જોતો એવામાં એની નજર ટેબલ પર પડેલી તુટેલા કાચવાળી કાંડા ઘડીયાળ પર પડી. એ ઘડીયાળ એને સંગુએ આપેલું હતું. ઘડીયાળ બંધ પડી ગયેલું હતું. જાણે સમય ત્યાં જ અટકી ગયેલો હતો એમ દિનુને લાગ્યું. ગભરાયેલો દિનુ દિવાલ પર ટાંગેલા સંગુના ફોટા તરફ દોડ્યોને ઠેસથી બારીની પાળી પર રાખેલો પતરાનો ડબ્બો ખખડીને ગબડી પડ્યો. દિનુ સંગુના ફોટાના કાચને મેલી બાંય વડે સાફ કરતો અવાક બની બસ જોઈ રહ્યો. ફોટો લઇએ પેલા ગબડી પડેલા ગલ્લા તરફ ગયો ને એણે પતરાના નાજુક ડબ્બાને ફાડી નાખ્યો. અંદરથી ત્રણ ‘ચાર આના’ના સિક્કા અને એક ‘દસકો’ ગબડીને નીકળ્યા. સિક્કાઓ વણતા દિનુએ ખુણામાં પડેલી ખુરશી પર અડધું સિવાયેલું ટચુકડું સ્વેટર જોયું.