”ખાવાનું મળશે? ફરાળ જેવું?” પેલો બોલ્યો, ત્યાં તો કુંવરીના ઝાંઝર એકસામટાં હસી પડ્યાં. નાચતી કૂદતી કુંવરી નીચે દોડી ને જરીક વારમાં તો સોનાના થાળમાં ભોજન પીરસી લાવી. બાજઠ માંડ્યો ને પતિને જમવા બેસાડ્યા ને પોતે વીંજણો નાખવા લાગી. નિરાંતે ભરપૂર પેલાને ખાતો જોઇ (અને ફરાળી વાનગીઓ મંગાવેલી એથી) કુંવરીને પેટમાં ફાળ પડી કે બ્રાહ્મણનો છોકરો લાગે છે. પણ જે હો તે કહી મન કઠણ કરી આંખોથી જ પેલાને વધુ જમવા આગ્રહ કરી રહી. જમી રહ્યો એટલે એના હાથ ધોવડાવી પોતે થાળી મૂકી આવી. પાંચે આંગળા વડે પાનનું બીડું એના હાથમાં મૂક્યું ને પછી એના પગ આગળ બેસી ગઇ. પોપચાં નીચાં ઢાળીને પાછું વેણ નાખ્યું : ‘નાથ, દાસીને કાંઇ આજ્ઞા?’