આ જિંદગાનીનું કંઈ ઠેકાણું નહીં. કેટકેટલાં રૂપે, નિતનિરાળી રીતે આપણી સામે પેશ થતી આવે, કંઈ કહેવાય નહીં. ક્યારેક રીઝી ગયેલ યારની માફક બહુ બધી ભેટ-સોગાદોની ગમતીલી અચરજોની બૌછાર કરી દે, તો ક્યારેક ખિજાઈ ગયેલ પ્રેયસીની જેમ કોપભવનમાં જઈ બેસે. ખાસ્સા દિવસો સુધી મોં ફેરવી લે. સારી બાબત માટે તરસી જઈએ પરંતુ કોઈ પણ દિશાએથી એક નાનકડા સારા ખબર પણ સાંભળવા ન પામીએ. ઉલટું ખરાબ લાગતી બાબતો જ બનતી આવે. દિવસોના દિવસો સતત વિષાદમય વીતે. લાગે કે આ દુઃખ, કંટાળો પીછો જ નહીં છોડે. આ સમય કેમ કરતાં વીતશે તેની રાહમા time killing ના વૃથા પ્રયાસો ચાલ્યા કરે.