અમે બીજે દિવસે વતનથી નીકળી, ગીરની નાઘેર ભૂમિમાં- ઊના મારા આવાસે- ‘નિસર્ગે’- પહોંચ્યા ! સંબંધીઓ, મિત્રો, વિદ્યાર્થીઓ અને અધ્યાપકો બધાં એકસામટાં ભેગાં થઈ ગયાં. અમે ઘરમાં પ્રવેશ્યાં. બારણાના નકુચા તોડેલા હતા. તાળાંઓ તુલસીક્યારામાં પડ્યાં હતાં. આંગણું આખું છાયાથી ઢાંકતો ગુલમહોર ખામોશ ઊભો હતો. ઓરડા ખોલ્યા, ખુલ્લાં કબાટોમાં જોયું. બધું જ વેરવિખેર હતું ! દીકરીઓની શિક્ષણ ફી ભરવા માટે રાખેલા થોડાક- ત્રીસેક હજાર રૂપિયાની નોટો, થોડાં ચાંદી સોનાનાં ઘરેણાંઓ નદારદ હતાં !