ગયા રવિવારે સવાર ગીતાબાના વિચારથી જ થઇ. અમારે નિશિતમામાના લગ્નની કંકોત્રી લખવા જવાનું હતુ પણ કારણોવશ જઇ શક્યા નહિ. ઉઠી ત્યારથી એક દોષની લાગણી થતી હતી. મને થતું કે જ્યારે મારે એની જરુર હોય ત્યારે એ મારી મદદે આવે પણ જ્યારે એને મારી જરુર હોય ત્યારે હું એને મારાથી થતી મદદ પણ કરી શકતી નથી. એણે પણ મારી પાસેથી કોઇ અપેક્ષા રાખી હશે અને હું એ અપેક્ષા પૂરી કરવામાં નિષ્ફળ જઉ છું. હક લેવાનો હોય ત્યારે હાજર અને ફરજ બજાવવાની આવે ત્યારે ગેરહાજર એ તો કઇ જાતનો ન્યાય કહેવાય. બસ આજ વિચારોમાં સવારથી કંઇ કામ કર્યું નથી. જમવાનું પણ બનાવ્યું નહિ અને ટિફીન લાવીને જમ્યા.