મોતીભાઈનું જીવન તપસ્વી તો હતું જ. બાપુજીના પરિચયમાં આવ્યા તે પહેલાં તે સત્યાગ્રહી હતા. પરંતુ આશ્રમમાં રહી ગયા એ પછી તો વઢવાણમાં ગૃહજીવન ગાળતાં છતાં એણે ખરું આશ્રમજીવન શરૂ કરી દીધું. બ્રહ્મચર્ય-અપરિગ્રહ-અસ્તેય વગેરે આશ્રમના પાંચે વ્રત એણે લીધાં અને તેનું સખત પાલન એ કરતા. જીવનના છેલ્લા મહિનાઓમાં આ વ્રતો સાથે અલૂણાવ્રત પણ લીધું હતું. પાંચ ચીજ ઉપરાંત છઠ્ઠી ચીજ એ કદી ખાતા નહિ. એટલે સુધી કે શાકમાં તેલ આવે તો તે પણ ચીજ ગણતા. આમ ધીરે ધીરે એમના જીવનને એમણે ખૂબ તપસ્વી બનાવ્યું. છતાં ગૃહકાર્ય અને અન્ય વ્યવસાય હંમેશની મુજબ ચાલ્યો જતો. તેમનાં આવાં વ્રતોથી તેમના દૈનિક કાર્યમાં કશીય આંચ આવતી નહિં, બલ્કે કેટલીક વખત એમને સ્ફૂર્તિ વિશેષ જણાતી.