બઉ કાઠા કાળમાં જન્મેલી એટલે નાનપણ ભીંત્યુ હાર્યે માથાં પછાડીએ તો જ મારગ થાય એવું વીત્યું. મા અને દાદીએ હાથે ચણેલા ગારાના ઘર પર માથું અડી જાય એટલાં ઊંચાં પતરાં છાયેલાં…. કાઠિયાવાડનો કાળઝાળ તડકો, ઠારી નાખે એવી ટાઢ્ય કે વારતેવારે ફુંકાતાં વાવાઝોડાંમાં આ ઘરે એકાદ અપવાદને બાદ કરતાં પાક્કો સાથ દીધેલો. મોસમે મોસમે ચીજની ફેરી કરતા બાપુ બોર, બરફ, કેળાંને બદલે છેલ્લે છાપાના ધંધામાં ઠરીઠામ થયા ત્યારે હજી મારો જન્મ નો’તો થયો….. ગામેગામનાં પાણી પીતાં, જાતભાતના ધંધા અજમાવી ચૂકેલા બાપુને છાપાંએ ભાવનગર જિલ્લાના જિંથરી ગામે સ્થિર કર્યા. ચીનના યુદ્ધના પડછાયામાં મારો જન્મ થયેલો એટલે મા કાયમ કહે : ‘તું આવી ને કાળા કોપની મોંઘવારી લઈ આવી.’ પછી તો મોંઘવારી એવી વધતી ગઈ કે ગમે તેટલાં ટૂંટિયા વાળો તોયે ચાદર ટૂંકી જ પડે. બાપુ વહેલી સવારે ખડખડપાંચમ સાઈકલ લઈને નીકળી પડે છાપાં વેચવા તે છેક દોઢ-બે વાગ્યે રોટલા ભેળા થાય…. મા થાય એટલી ખેતમજૂરી કરે. ગામ આખાનાં કપડાં સીવે ને તોય ચાદરના બે છેડા ભેળા થવાનું નામ નો’તા લેતા. અમે ભાઈબહેન પણ થાય એટલો ટેકો કરતાં. હું ને મારી બે’ન નિશાળ સિવાયના સમયમાં છાણાં-બળતણ ભેળાં કર્યે રાખતાં. ભાઈ-બે’ન ભેળાં થઈ કાગળની કોથળીઓ બનાવી વેચતાં. જૈનોના મેળાવડાઓમાં રાડ્યું પાડી પાડીને છાપાં વેચતાં પણ તોય હાંડલાની કુસ્તી બંધ નો’તી થાતી.