પ્રાથમિક શાળાની નોકરીએથી છૂટીને સાંજે છના ટકોરે ઘરમાં પ્રવેશતાં જ અસંખ્ય કામ નિહારિકાને તરત જ ભૂતાવળની જેમ વળગી પડ્યાં ! બંધ ઘરમાં બપોરથી કામો ભૂખ્યાં-તરસ્યાં જાણે એની રાહ જોઈને જ બેઠાં હતાં- એવું નિહારિકાને પ્રતીત થયું, પણ આ કંઈ આજની પ્રતીતિ હતી એવું નથી. આ તો રોજનું થઈ ગયું છે. બીજા ધોરણમાં ભણતા સૌરવનો ઘરે આવવાનો સમય પણ થઈ ગયો હતો. નિહારિકાએ બગલથેલો સોફા પર નાંખ્યો ને સોફા પર જ એ બેસી પડી. બપોરે બંધ કરેલા ઘરને એણે જ આવીને અત્યારે ખોલ્યું હતું. ઘર ખોલ્યાને ચાર-પાંચ મિનિટ થઈ ગઈ હતી, પણ વાસી હવા ઘરમાં આળસુની જેમ હજુ ઘોરાતી જ હતી. શરીર થોડુંક કળતું હતું. એ આંખો બંધ કરીને પળભર બેસી રહી. ‘જિંદગી કા સફર, હૈ યે કૈસા સફર . . . કોઈ સમજા નહીં, કોઈ જાના નહીં . . .’ રીંગટોનના શબ્દો મોબાઈલમાંથી સરી રહ્યા હતા. એણે ફોન ઊઠાવ્યો, સ્ક્રીન પર જોયું તો રાધાનો ફોન હતો. રાધા- કામવાળી બાઈ.