હું ઇચ્છું કે એ એમ હોય. તેમછતાં, અન્તરના ઊંડાણેથી અવાજ ઊઠે છે કે ના, એ એમ ન હોઇ શકે; એને એમ ન ઈચ્છી શકાય. મને ઇકોતેરમું ચાલે છે. એક્યાશી આસપાસ ઢીલો પડ્યો હોઇશ. એકાણું વખતે ઢીલોઢીલો ય લખતો હોઇશ, વ્યાખ્યાનો કરતો હોઇશ, કંઇ નહીં તો ઇન્ટર-નેટના દ્વારેથી કંઇ ને કંઇ બોલતો હોઇશ. આ ક્ષણ સંમિશ્ર છે : ઇચ્છું છું ને ઇચ્છી શકતો નથી. આ વ્યાખ્યાન અન્તિમ છે અને આ વ્યાખ્યાન અન્તિમ નથી. છે અને નથી વચ્ચે એક સાંકડી ગલી છે. એ સાંકડી ગલીમાંથી મારે મારી વાતને આકારતા આકારતા નીકળી જવાનું છે.