અનુભવે એવું જોવામાં આવ્યું છે કે નિવૃત્ત લોકોમાં જેઓ ‘સમજે’ છે તેઓ પરમ સુખી છે અને જેઓ ‘સમજાવે’ છે તેઓ સખત દુઃખી છે. આપણા સમાજમાં કેટલા બધા-લાખોની સંખ્યામાં- લોકો તો હજુ એવા છે કે તેમને તો કંઈ કહેવાતું જ નથી. ડાઈનિંગ ટેબલ નજીક ખુરશી ખેંચીને બેસે ત્યારે તેમને ખ્યાલ જ હોતો નથી કે આ સંસારમાં ભોજનશાળા એક મૌન પ્રદેશ છે. આપણા દેશમાં ડાઈનિંગ ટેબલને વ્યાસપીઠ માનનારો વર્ગ બહુ મોટો છે,ત્યાંથી જ તેઓ રામાયણની શરૂઆત કરે છે, જે કંઈ નવાન્હ પારાયણ ન હોય, એ ક્યારેક વર્ષો સુધી ચાલે છે ને અદાલતના આંગણા સુધી પહોંચી જાય છે. ક્ષુલ્લક વાતોને ઈસ્યૂ બનાવવા માટે અમેરિકન સેનેટના સભ્યોએ આ પ્રકારના નિવૃત્તોના શ્રીચરણમાં રહેવું પડે.