દિલ્હી એરપોર્ટમાં ડોમેસ્ટિક ડિપાર્ચરમાં હું દોડતો દોડતો પહોંચ્યો, કારણ કે હું થોડો મોડો પડ્યો હતો. મેં ચેક ઇન કર્યું અને ગેટ પાસે પહોંચ્યો, મારો શ્વાસ ચઢી ગયો હતો એટલે મેં થોડું પાણી પીધુ અને ત્યારે જ એનાઉન્સમેન્ટ થઈ કે ભુજ માટેની ફ્લાઇટ બે કલાક લેટ છે ! હું વિચારતો હતો કે હવે તો સવાર જ પડશે. રાતના બાર વાગીને વિસ મિનિટ થઈ હતી. હું ન્યુયોર્કથી આવતો હતો એટલે મારી પાસે બેગ્સ પણ વધારે હતી અને આથી મારે વધારે વજન માટે પૈસા ચૂકવવા પડ્યાં. મારી પાસે કેટલાક ડોલર હતાં એટલે મેં જ્યુસ અને સેન્ડવીચ લીધુ. આખા હોલમાં બહુ ઓછા લોકો હતાં. ગેટ પર ઉભેલા માણસને મેં કહ્યું, ભાઈ ભુજ માટેની ફ્લાઇટ આવે ત્યારે મને કહેજો, હું સામે જ સૂતો છું ! એમણે કહ્યું, ઓકે સર ! હું થોડીવાર સૂતો. એક ભાઈનો અવાજ કાનમાં ગુંજતો હતો કે સર..સર….! મેં આંખો ખોલી અને જોયું તો ફ્લાઈટના જ માણસ હતાં અને બોલ્યા, સર આપકી ફ્લાઇટ આ ગઈ હૈ ઔર આપકા હી બોર્ડિંગ બાકી હૈ ! હું ઉઠ્યો અને ફ્લાઈટ તરફ ગયો. મોબાઈલમાં ટાઈમ જોયો તો અઢી વાગ્યા હતાં. મારા આખા શરીરમાં દુખાવો હતો કારણ કે છેલ્લા બે દિવસથી હું હવામાં જ મુસાફરી કરતો હતો. રાત્રે સાડા ત્રણ વાગ્યે હું ભુજ એરપોર્ટ પર હતો. હું ખૂબ જ થાકી ગયો હતો, મેં નખત્રાણા માટે એક ટેક્ષી બુક કરાવી અને નખત્રાણા જવા માટે નીકળી પડ્યો !