‘ઇતિ,’ ઉંડી ગુફામાંથી આવતો હોય તેમ અરૂપનો ઘેરો અવાજ માંડમાંડ બહાર નીકળ્યો. શું બોલવું તેની ગતાગમ આજે અરૂપને પણ નહોતી પડતી. તે કોઇ ખુલાસો આપવા ગયો. પણ કોને ખુલાસો આપે? ઇતિ બહેરી બની હતી. કાનથી જ નહીં, તેની પંચેદ્રિયો બહેરી બની હતી. સમુદ્રના તરંગો પર સવાર થઇ હસતી ખેલતી માછલી અચાનક કિનારાની રેતીમાં ફેંકાય જાય અને બેબાકળી બની છટપટી ઉઠે એ સમજી શકાય. પરંતુ ઇતિના નસીબમાં તો છટપટાહટનું એ સુખ પણ ક્યાં? પ્રાણનું પંખી આકુળવ્યાકુળ…. અણુએ અણુમાં અદ્રશ્ય તરફડાટ… જળ થંભી ગયા હતા. જીવન થંભી ગયું હતું. ઇતિએ તો જીવનમાં કયારેય બીજી કોઇ એષણાઓ, ઇચ્છાઓ પણ કયાં રાખી હતી? જે સંજોગો સામે આવ્યા તેનો બિલકુલ સહજતાથી સ્વીકાર કરતી આવી હતી. કોઇ આગ્રહ, દુરાગ્રહ વિના. અને છતાં? તેના સમર્પણમાં કયાં ખામી હતી?