તે વખતે આ નજીવા પ્રસંગ વિશે વિચારવાની મને ફૂરસદ નહોતી પણ યોગાનુયોગ એવો બન્યો કે મહિના પછી સુભદ્રાબહેનને ઘેર હું ગઈ, ત્યારે એ નહાવા બેઠેલાં. એમનો નવ વિસેક વર્ષની ઉંમરનો રસોઈયો રસોડામાં હતો.બહાર આવી એણે મને બેસવા કહ્યું. ત્યાં જ ફ્કત સાડી વીંટાળીને સુભદ્રાબહેન બાથરૂમમાંથી બહાર નીકળ્યાં. મને જોઈને બેસવા કહ્યું ને બોલ્યાં. "આ ચણિયો રહી ગયેલો તે લેવા બહાર આવવું પડયું. હું નાહી જ રહી છું. આવું જ છું. "થોડી વારે સાડી લપેટી બહાર નીકળ્યાં. સાડી પહેરતાં પહેરતાં કામની વાત કરવા માંડી. મને ઉતાવળ હતી. એટલે ઝાઝું બેઠી નહિ. આમ તો આ પ્રસંગ પણ ભૂલાઈ જાત. પરંતુ એકાએક રાતે વાંચતા સત્યઘટનામાં એક વાત વાંચીને થયું કે આ બંને ઘરમાં બનતી રોજિંદી ઘટના છે. છતાં સ્ત્રીઓએ વાતને હળવી રીતે લેવી ન જોઈએ. મોટા ગુનાઓ થાય છે. ત્યારે એના મૂળમાં નજીવી વાતો જ હોય છે. સ્ત્રીઓએ આ વાત પ્રત્યે કાળજી રાખવી ખૂબ જ જરૂરી છે. ઘણા લાંબા સમય પહેલાની ઘટના છે. મલાડયાં તે વખતે અત્યારના જેટલી વસતિ નહોતી. ત્યાં લોકો બંગલાઓમાં રહેતા, આજની જેમ આઠ-દસ-બાર માળનાં મકાનો હજી બંધાયેલાં નહોતાં. છતાં પણ આસપાસના બંગલાઓમાં શાંતિ ઈચ્છતા લોકો રહેતા. ધંધો સારો ચાલતો અને હતા પણ શોખીન. એટલે કામ અંગે મુંબઈ જતા. પણ રાતે ઘરે પાછા ફરીને નિરાંતની જિંદગી ઈચ્છતા. એ આશયથી મલાડમાં બેઠા ઘાટનો બંગલો બંધાવેલો. આજુબાજુ નાનકડો બાગ કરેલો. સમય મળ્યે ભગુભાઈ જાતજાતના રોપાલાવી વાવતા અને એની માવજત પણ કરતા. મા-બાપનો એકનો એક જુવાન દીકરો હતો. એટલે લાડકોડમાં ઉછરેલો. લગ્ન માટે મા-બાપ કહ્યા કરે પણ કોઈ છોકરી પસંદ પડે નહિ. એવામાં પિતાનું મૃત્યુ થયુ. ને માતા ગામમાં રહેવા માગતી હતી. તેથી છોકરાને જલ્દી લગ્ન કરવા આગ્રહ કરતી. અંતે ખૂબ જ દેખાવડી, હસમુખી અને સરસ સ્વભાવની છોકરી પસંદ પડી. છોકરીનું નામ ચંપા. લગ્ન ધામધૂમથી ગામમાં ઊજવાયા. પછી ચંપા મલાડના બંગલામાં રહેવા આવી. ત્રણેક મહિના પછી સાસુજી ગામનું ઘર ખોલી કાયમ માટે ત્યાં રહેવા ચાલી ગયાં. પતિ-પત્ની યુવાન અને શોખીન. રોજને રોજ કોઈને કોઈ કાર્યક્રમ હોઈ જ. સુંદર કપડાં પહેરી ચંપા બનીઠની ભગુભાઈ સાથે રોજ ફરવા જતી.