[dc]સ[/dc]વારના સાડાપાંચ વાગ્યા હતા. ટ્રીંગ ટ્રીંગ એલાર્મ શરૂ થયું. શ્રુતિ બેબાકળી ઊંઘભરી આંખે પથારીમાંથી ઊઠીને ઊભી થઈ. આહ ! કેટલાં કામ છે ! કેવી રીતે હું પહોંચી વળીશ ? એક દિવસ પણ જિંદગીમાં નિરાંતનો નહિ ? એ મનમાં સમસમી રહી. શ્રુતિનાં ગભરાટનાં કારણો હતાં. આજે એને ઘણાં કામ ઉકેલવાનાં હતાં. ચાર વાગે એને સૌમિલના શિક્ષકને મળવાનું હતું. ટેલિફોન કરી એના શિક્ષકે એને પૂછ્યું હતું : ‘કાલે ચાર વાગે તમને મળવા આવવાનું ફાવશે ? સૌમિલ હમણાં કલાસમાં પાછળ પડી ગયો છે. મારે તમારી સાથે વાત કરવી છે.’