ઉખાણાં જેવી જ એક બીજી વિસરાયેલી વાત છે ખાયણાંની. યાદ આવ્યું કાંઈ? વર્ષો પહેલાંના ‘શબ્દસૃષ્ટિ’માં ‘ખાયણાં’ નામની પુસ્તિકા પરનો એક લેખ વાંચ્યો હતો. તેમાં લખ્યું હતું કે,આપણાં જૂનાં ખાંડણિયાં-ખાયણાં-ખાયણિયા-એ એક હળવો સાહિત્યપ્રકાર છે. જેમાં આનંદ છે,મશ્કરી છે, ઉપાલંભ છે,મલકાટ છે,મરડાટ છે. તેમાં રોજીંદા જીવનનું નિરૂપણ એ રીતે છે કે, ઝઘડો નથી પણ હસતાં હસતાં લગાવેલો ચાબૂકનો સપાટો પણ છે. અંતરની બધી જ સંવેદના હળવેથી અંતાક્ષરીની જેમ જ સામસામે ગવાતી. એકાદ બે યાદ આવે છે. વાંચવા/સાંભળવા છે ને?