શિકાર: આઉટડોર વ્યક્તિ હોવાથી સંજયને વન્યજીવન અને પ્રકૃતિનો ભારે લગાવ છે. શહેરી જીવનથી કંટાળે એટલે જંગલ નરફ ભાગી જાય. ‘થોડા મિત્રોને લઈને મધ્યપ્રદેશનાં જંગલોમાં તંબુ તાણું. એ શાંતિ, એકાંત અને વિકરાળ વાતાવરણ મને મુગ્ધ કરી દે છે. વન્યજીવન મારો ઉત્સાહ અને ચેતના નવપલ્લવિત કરી દે છે. ક્યારેક નેપાળની સરહદે એક મિત્રના ફાર્મ હાઉસ પર પહોંચી જાઉં છું. શહેરી વાતાવરણ ત્યાંથી માઈલો દૂર હોય છે. ન ટેલિફોન, ટીવી, વિડિયો, છાપા-બહારની દુનિયાથી તદ્દન અલગ! ત્યાં ઘોડેસવારી કરવી, પશુપક્ષીઓને મુક્તપણે વિહરતા જોવા અને તેમને વિડિયો કૅમેરામાં મઢી લેવા જેવી પ્રવૃત્તિ હોય છે. મેં વાઘ દંપતીનું સંવનન, દુર્લભ સાબર તથા મૃગ વિશે થોડી ખાસ ફિલ્મો ઊતારી છે.’ શિકાર પર આપણે ત્યાં પ્રતિબંધ મૂકાયો ત્યારથી સંજય હવે શિકાર કરતો નથી પરંતુ આ વિશેનું એનું જ્ઞાન અને માહિતી અદભુત છે. જુદાં જુદાં હથિયારો, શિકારીને ઉપયોગી રાયફલો-બંદૂકો વિશે પણ એ ઘણું જાણે છે. શિકાર વિશેના એના વિચારો પરસ્પર વિરોધી લાગે એવા છે. દા.ત. શિકાર પરનો પ્રતિબંધ નકામો છે એમ એ કહે છે ‘કાયદેસર પ્રતિબંધથી કંઈ વળે નહીં. લોહીતરસ્યા શિકારીઓ તો ગેરકાયદે શિકાર કરવાના. એકતરફ સરકાર વન્યજીવનના સંવર્ધનની વાતો કરે છે. બીજી બાજુ રાજકારણીઓ જંગલો કપાવી નાખે છે. તો જંગલના જીવો જાય ક્યાં? સરકાર શું કરે છે?