લોકોને મેં જોયા હતા. પહેલા થોડા, પછી થોડા વધારે, પછી સેંકડોની સંખ્યામાં, અહીંથી પાછા જતાં, સાજા થઈને જ તો! અને એ લોકો જ તો અમારા જેવા, પાછળ લટકતા રહી ગયેલા લોકો માટે આશાનો દીપ પ્રજ્વલિત રાખતા હતા. અમારાં બિહામણાં શરીર, અમારી સામે પુરાવા રૂપે મોજુદ હતા, અને છતાં પણ અમે આશાના એક તાંતણે લટકી રહ્યા હતા, એ હું જાણતો હતો! છેવટે મૃત્યુ જ અમને એ તાંતણેથી છોડાવવાનું હતું. આ આશા જ તો છેતરતી રહેતી હતી, અંત સુધી અમને જકડી રાખીને! પણ હવે હું એ ભ્રમણામાંથી બહાર આવી ચૂક્યો હતો, મુક્ત થઈ ચૂક્યો હતો.