‘જીવન પ્રત્યેની અપેક્ષા…..’ સ્વામીજીનો ઘેરો અવાજ. પિનાકીન વિચારવા લાગ્યા. કેટલી સીમિત હતી જીવન પ્રત્યેની અપેક્ષા ? સાવ જ સામાન્ય. કોઈપણ સામાન્ય માનવી માટે તો તદ્દન સહજ. એને બદલે….. સાયન્સ કૉલેજના પ્રિન્સિપાલ શ્રી ડૉ. પિનાકીન ઓઝાને નિવૃત્તિનો દિવસ આંખો સામે સ્થિર થયો. સાંજે ઘેર આવીને કુટુંબના સભ્યો અને મિત્રોની વચ્ચે બેઠા હતા. એ ક્ષણે બધું બદલાઈ ગયેલું લાગતું હતું. બત્રીસ વર્ષની શૈક્ષણિક કારકિર્દીનું ભવ્ય ભૂતકાળનું વજન ખંખેરીને ઘરમાં પ્રવેશ કર્યો હતો. બધું સહજ અને સહાનુકૂળ. પુત્ર કેતન ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ, વધૂ લીના અને પૌત્રી દેવી….. પ્રેમાળ પત્ની શુભાંગી…. કોણ જાણે ધીરે ધીરે જીવનમાં આવી પડેલી વાસ્તવિકતા ખુલ્લી થઈને પ્રસરવા લાગી. કેતનના વાણીવ્યવહારમાં પરિવર્તન આવવા લાગ્યું. લીના બદલાવા લાગી. કેતન વચ્ચે એક દિવસ કહેતો હતો, ‘પપ્પા, તમને તમારી કૉલેજમાં ઍક્સટેન્શન આપતા હતા તો શા માટે તમે એ ન લીધું ? એની વે, બીજી કોઈક પ્રાઈવેટ કૉલેજ જોઈન કરી શકોને ? પિનાકીન પાસે આ વાતનો જવાબ ન હતો. પણ કેતનના કહેવાનો આશય એ સમજી ગયા હતા.