આજે સેમિનારનો છેલ્લો દિવસ હતો. ઘડિયાળ સામે જોયું 11:00 વાગ્યાનો સમય થયો હતો. બધા પોતપોતાના સામાન પેકિંગ કરવામાં વ્યસ્ત હતા. કેમકે આજે સેમિનાર પતી ગયો હતો અને 12:30 વાગે ગુજરાત જતી ટ્રેનનો સમય હતો. એક અઠવાડીયાના સેમિનાર બાદ આજે અમારે પાછું ગુજરાત જવાનું હતું, બધા ખુબ ખુશ હતા. પણ હું છોકરીઓની હોસ્ટેલના દરવાજાની બહાર એકલો એકલો કોઈની રાહ જોઈને ઉભો હતો અને વારેઘડીએ ઘડિયાળમાં સમય જોતો હતો. હવે 12:00 વાગી ગયા હતા, પાછળથી સાહેબનો અવાજ આવ્યો ચાલો બધા ગુજરાતી છોકરાઓ આ આવેલી ગાડીમાં જલદી બેસી જાવ 15 મિનિટમાં રેલ્વે સ્ટેશન પહોંચવાનું છે. મન માનતું ન'તું તેમ છતા ગાડીમાં બેસવું પડ્યું રસ્તે જતા જતા મને એકજ વિચાર આવતો હતો વૈશાલી મને છેલ્લે છેલ્લે મળવા કેમ ના આવ ? હવે તો એટલે સુધી લાગણીઓ ઉભરાઈ ગઈ જે આંખોથી પાણી બની વહેવા લાગી હતી. થોડીક મિનિટોમાં રેલ્વે સ્ટેશન આવી ગયું, સાહેબ બધી પુછપરછ કરી પાછા આવ્યા એટલામાં સ્ટેશન પર ટ્રેન આવી ગઈ મારી સાથે આવેલા બીજા દસ જેટલા વિધાર્થીઓ બધા પોતપોતાની જગ્યા શોધી બેસી ગયા. હું પણ જગ્યા શોધી બેસી ગયો, મારી જગ્યા બારી પાસે હતી. હવે ધીરે ધીરે ટ્રેન શરૂ થઈ ગઈ હવે ટ્રેન સ્ટેશનથી દુર નિકળી ગઈ હતી, હું બારી સામે બેસી બહારના દ્રશ્યો જોઈ રહ્યો હતો. એટલામાં પાછી વૈશાલીની યાદ આવી ને આંખોમાં ઝળહળીયા આવી ગયા.