ઉપનિષદો અને વેદોની  જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવાની વિધિ આંતરીક  છે, આંતરીક  શુદ્ધતા પર તેણે જોર દીધું, અને આ આખી પ્રક્રિયા  ધણી લાંબી  છે, તેમાં ધીરજ , વિવેક અને સત્યનું આચરણ હોવું અનિવાર્ય છે તેવું ઉપનિષદોએ  કહ્યું આવું બધા કરી શકે જ નહી તે સ્વાભાવીક છે અને ઉપનિષદોએ કહ્યું કે આંતરિક અને બાહ્ય વ્યવહારમાં સત્યનું જો વહન થાય અને ધૈર્ય ધરીને વિવેક સાથે સાધના થાય તો જ  સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે આ બધું હોય તો જ તો જ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય અને જો તેમાં ગફલત થાય તો ક્યાયનાં  રહીએ નહી, તે પણ હકીકત છે, માટે આ પદ્ધતિમાં સમગ્ર  માનવજાત આંતર સાધનામાં ઉતરી શકે જ નહી, તે સ્વાભાવીક છે , જેથી પુરોહીતોનું વર્ચસ્વ ચાલુ જ રહ્યું છે અને તે આજે પણ જોઈ શકાય છે, આજે આટલો મોટો વિજ્ઞાનનો વિકાસ થયો છે તેમ છતાં,  આજે પણ પુરોહિતો સાધુ,સંતો ધર્માંત્માઓ અને કથાકારોનું વર્ચસ્વ ઘટ્યુ નથી, આ બધાએ કાઈ આંતરિક સાધના કરીને અનુભૂતિ પ્રાપ્ત કરી હોતી નથી એટલે આ બધાજ જ્ઞાનમાં સ્થિર હોતાજ નથી માત્ર ને માત્ર તેમની પાસે  શાસ્ત્રોનું પોપટીયું  જ્ઞાન હોય છે, જેમાં સત્યનો રણકો હોતો જ નથી તેઓએ  કોઈ આંતરિક  સાધના કરી અનુભૂતિ પ્રાપ્ત કરી હોતી નથી તેથી જ ,તેઓ ચમત્કારો ,ભૂત ,પલીત, અને સ્વર્ગની સુખ સાયબી  અને નરકની તકલીફોનું વર્ણન કરીને માણસને ભયમાં અને ભ્રમમાં  રાખે છે જ્યાં ભય અને ભ્રમ  હોય ત્યાં શાંતિ હોઈ શકે જ નહી, તેમજ પરમતત્વ પરમાત્મા પણ હાજર હોય શકે જ નહી અને શાંતિ અને સુખ કોઈ પદાર્થમાંથી પ્રાપ્ત થાય જ નહી તે માટે તો આત્મસ્થ થવું જરૂરી છે આત્મસ્થ થવા માટે  આંતર સાધના કરી આત્મસ્થ થવાથી પરમ સુખ અને શાંતિ મળે છે.