"જ્યારે મને હૃદયનો હુમલો આવ્યો ત્યારે હું બહુ દુખી થઈ ગયો હતો. મને લાગ્યુ કે મારો જવાનો સમય આવી ગયો છે. બચી ગયેલા વર્ષો મારા માટે બક્ષિસ હતા. મારા ઉપર ૧૯૮૮ અને ૧૯૯૬માં બે angioplasties કરી હતી, તે છતા મને હજી પોતાને સારૂ ન લાગતુ હતુ. મેં આ કાર્યક્રમ વિષે સાંભળ્યુ હતુ અને તે અજમાવવાનુ મેં નક્કી કર્યુ. યોગા અને aerobic કર્યા પછી મને સ્વસ્થ લાગવા મંડ્યુ. સાચી વાત કહીયે તો મને હવે બહુ સુખદાયક લાગે છે અને પહેલાની જેમ હું અસહાય નથી. અમે દરરોજ મળીએ છીએ અને અમારા વિચારોની અને ભાવનાઓ, જેઓ સમસ્યાઓથી પીડાય છે, તેની લેવડદેવડ કરીએ છીએ. મારા માટે આ બેઠકો અને અભ્યાસ એક વ્યસન છે. હું તેનાથી દુર રહી શકતો નથી. મારે જ્યારે મુંબઈ જવુ હોય તો પણ હું સવારની ડેક્કન ક્વીનમાં નહી જતો કારણકે હું બેઠકો ચુકી જઈશ અને તેથી હું પછી પ્રવાસ કરીશ જેથી મારી બેઠકો ચુકી ન જવાય."