તો આમ, ચાર વેદાંગ છે એ શબ્દના તત્વને સમજવાને પામવાનો પ્રયત્ન કરે છે. જેમ જેમ સંસ્કૃતિ આગળ વધતી ગઈ એમ એમ બુદ્ધિનું કામ વધતું ગયું અથવા બુદ્ધિની દખલ વધતી ગઈ. એટલે ભાષામાં જે અંત:સ્ફુરણ હતું એને બદલે બુદ્ધિનું તત્વ આવી ગયું. ને પરિણામે શબ્દ સ્થૂળ સ્થૂળ સ્થૂળ થતો ચાલ્યો. જેને તમે સહેલાઈથી એનાલાઈઝ કરી શકો એવો થતો ગયો. – તો એ લોકોએ શબ્દના તત્વને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે આ શબ્દ શું છે ? પણ એ પહેલાં પ્રતિભાજ્ઞાની ઋષિઓને જે દેખાયું હતું ને એની પેલા ઋગવેદના ઋષિને ખબર પડી હતી કે આ વાણી છે ને એને ચાર પાદ છે. જેમાંના ત્રણ પાદ (ચરણ) તો ગુહામાં નિહિત છે અર્થાત ગુફામાં ઢંકાયેલા છે. એનું એક જ ચરણ વૈખરી રૂપે આપણને અનુભવાય છે, ઉપસ્થિત થાય છે. આપણને એ પ્રત્યક્ષ થાય છે. વાણીનાં આગળનાં ત્રણ સ્વરૂપો પરા, પશ્યન્તી અને મધ્યમા એ સૂક્ષ્મ છે. અને એ પછી વૈખરી. આપણો વ્યવહાર બધો વૈખરીમાં જે શબ્દ છે એનું પરાવાણી સાથે અનુસંધાન એ કવિ ઈચ્છે ને સિદ્ધ કરી શકે પણ એ લક્ષ્ય તરફની એની સભાનતા હોવી જોઈએ. બાકી તો મજા પડે અને મજા પડે એટલાથી ચાલી જતું હોય તો એ વાત બનવાનો સંભવ નથી.