એક પછી એક, કવિ ‘અહીં’ આવવાના એમના ઇરાદાઓનું બયાન કરતા જાય છે. આપણી સાંસારિક ભાષામાં કહીએ તો કવિ ‘ વેદિયા ‘ છે અને વેદિયાની જેમ જ પોતાને સત્ય પામવું હતું, નફરત કરવી નહોતી, સૌંદર્યને ઉપાસવું હતું, સમગ્ર પ્રકૃતિ સાથે હળી- મળીને રહેવું હતું ઇત્યાદિ ‘ બેમતલબની ‘ વાતો કરે છે. આપણને એકબાજૂ દુષ્યંત કુમાર યાદ આવે :