ટાગોરે ‘ડાકઘર’માં આવી બારીની અને બારી પાસેથી નીકળતાં આવાં પાત્રોની વાત ખૂબ સરસ રીતે ગૂંથી છે. અમે ભાઈબહેનો પણ અનાયાસે જ બારી પાસેથી નીકળતાં રોજનાં પાત્રો વિશે વાતો કરતાં. લાંબી દાંડી પર ફુગ્ગા ભરાવીને નીકળતા ઊંચા, કાળા માણસને અમે મજાક ખાતર ફુગ્ગાની કિંમત પૂછતાં. માટલાંવાળાને માટલું કેવી રીતે બનાવ્યું તે પૂછતાં. ટોપલામાં શાક લઈને જતી મહિલાને દૂધીની લંબાઈનું માપ પૂછતાં. મુખ્ય રોડને દૂર દૂર સુધી તો જોઈને દૂરના સ્ટેશન વિશે કલ્પનાઓ કરતાં. આસપાસનાં ઝાડ, પક્ષીઓ, આકાશ, ઊડતાં પતંગો, વાદળાં, લીલાં ખેતરો, વટેમાર્ગુઓ, આ બધાંને જોઈ જોઈને તેમના વિશે નવી નવી કલ્પનાઓ કરતાં ને ખૂબ ગમ્મત કરતાં. વર્ષો પછી ટાગોરની ‘ડાકઘર’ની બારીને બરાબર જાણી ત્યારે આ અમારી બારી ખૂબ યાદ આવી! આજે પણ મનોમન તો અનેક વાર ત્યાં બેસીને ફરી એ જ અનુભવોને માણુ છું!