મોટા ભાગની અંગ્રેજી ફિલ્મોમાં પણ આ જ સ્થિતિ હોય છે. કારણ એ છે કે ફિલ્મ જોનારો જે વર્ગ છે, તે દૈનિક કંટાળા અને તાણમાંથી મુકત થવા ફિલ્મ જોવા આવતો હોય છે. રિલેકસ થવા આવે છે. તે વિચારવા નથી માગતો. તેનાથી તો કંટાળીને આવે છે ! તેને માત્ર ને માત્ર અને બને તો, સસ્તું મનોરંજન જોઈએ છે અને ફિલ્મ બનાવનારાઓને કમાવું છે ! તેમને તો આવી ફિલ્મો બનાવવી સરળ પડે છે. અટલે કોઈપણ ભાષામાં મોટા ભાગની ફિલ્મો આવી સસ્તી જ બને છે. નવાઈ ન પામવું ! છતાં, કયારેક, કેટલાક નિર્દેશકો અને પ્રોડયુસરો વિચારકો હોય છે. તેમના પાસે એક ચોક્ક્સ વિચારધારા હોય છે. અથવા કોઈ વિચાર પ્રતિબદ્ધ હોય છે. તો કોઈ જબરા કલ્પનાશીલ હોય છે. ભવિષ્યની કલ્પના કરતા હોય છે. આવા લોકો જયારે ફિલ્મ બનાવે છે, તે જોવી એક લહાવો બની જતો હોય છે. તેમાં કોઈ વચ્ચે મનોરંજન કે માનવસંવેદનાઓને જોડે છે જે ફિલ્મમાં નડતરરૂપ નથી થતાં. હિન્દીમાં ‘થ્રી ઈડિયેટ્સ’ કે ‘લગે રહો મુન્નાભાઈ’ જેવી ફિલ્મો આવી છે. વૈજ્ઞાનિક સંદર્ભમાં આપણે ત્યાં ઓછી ફિલ્મો બને છે. બને છે તે શાસ્ત્રીય ચિંતનથી નથી બનતી. પણ અંગ્રેજીમાં આવી અનેક ફિલ્મો બને છે. તે જોઈને ત્યારે ડોલી જવાય અને / અથવા થથરી પણ જવાય.