રાબેતા મુજબ અલાર્મ વાગ્યું. ઉંઘરેટી આંખે તેણે મોબાઈલ હાથમાં લઈ અલાર્મ બંધ કર્યું. રોજીંદી ક્રિયાઓ ક્રમાનુસાર પતાવી તે સરસ કપડાંમાં સજ્જ થયો, પરફ્યુમ છાંટ્યું અને અરીસામાં ગર્વિત અવલોકન કરી આંગળી ગાલે અડકાડી તેણે લીવીંગ રુમમાં જઈ લેપટોપ ચાલુ કર્યું. ચેટબોક્ષમાં હજી કોઈ પરીચિત નહોતું. તેની મુંઝવણ અને ઉત્સુકતા વધતાં ચાલ્યાં. કેટલાય સમયથી તે ચેટબોક્ષમાં નવીનવી મિત્રો બનાવતો, પણ વાત આગળ ચાલતી જ નહી. હતાશાને તે પોતાની જાત પર હાવી થવા ન દેતો. ફક્ત ઈચ્છાઓ… દિવાસ્વપ્નો… ચેટબોક્ષના બીપે તેની તંદ્રા તોડી. જેની ઓનલાઈન હતી. તેના આનંદનો પાર ન રહ્યો. છેલ્લા અઠવાડીયાથી ચાલતી વાતચીતનો દોર તેણે આગળ વધાર્યો. અડધા કલાકે તેણે લેપટોપ બંધ કર્યું. તેની ખુશીનો પાર નહોતો. જેની તેના શહેરમાં જ હતી. આવતીકાલે તે રૂબરુ મળવા આવવાની હતી. જેનીના રંગબેરંગી સ્વપ્નો ભરી આંખે તે પાછો ધબાક દઈને પથારીમાં પડ્યો.