મલ્હાર ખુરશીમાં ફસડાઈ પડ્યો. ભૂકંપના આંચકામાં કડડડ ભુસ્સ થઈ જતા મકાન જેમ એ ધરાશાયી થઈ ગયો. પેલી સ્ત્રી ખડખડાટ હસતી રહી અને એ ચૂપ બનીને જોતો રહ્યો. અત્યારે એને જબરદસ્ત પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો. એના ખુદના જ કરેલાં એને વાગી રહ્યાં હતાં. એ ગુલાલ સાથેના ચેટિંગથી લઈને લગ્ન સુધીના સેટિંગ સુધીનું બધું જ વેલ પ્લાન્ડ હતું. એક એક ઘટના લખીને તૈયાર કરવામાં આવી હતી અને મલ્હાર એને ભજવી રહ્યો હતો. ગુલાલ સાથે એને ક્યારેય પ્રેમ તો હતો જ નહીં. એણે એક યોજના અંતર્ગત એની સાથે લગ્ન કર્યાં હતાં. પણ હવે એને લાગતું હતું કે એ ફસાઈ ગયો છે. કદાચ ગુલાલ તરફથી મળેલો નિસ્વાર્થ પ્રેમ એને હવે એની સાથે વિશ્વાસઘાત કરતાં રોકી રહ્યો હતો. એના હૃદયમાં કેટલીયે વાતો ઘુંટાઈ રહી હતી. એ પ્લાન કોણે કર્યો ? શા માટે કર્યો? પ્લાન શું હતો? કયારે શરૂ કર્યો? બધું જ કહેવા માટે એ તડપી રહ્યો હતો પણ એને કોઈ પૂછતું નહોતુ. અને પૂછે તો પણ એ થોડો કહી શકવાનો હતો ? કારણ કે એ શબ્દો પછી શબ્દો મટીને ગુલાલના કપાળે ફૂટતી ગોળી બની જવાના હતા.