એ રાત્રે એ ફરી પાછો રોશેલ પાસે ગયો. અંગત કારણસર રોશેલે એને એ રાત્રે સ્વીકારવાની ના પાડી. વિન્સેન્ટ આથી બેબાકળો થઈ ગયો. એને પોતાની જાત ઉપર, પેલી વેશ્યા ઉપર અને આખી દુનિયા ઉપર ગુસ્સો આવ્યો. ગુસ્સાના આવેશમાં એણે રોશેલે જેની સાથે ખૂબ રમત કરી હતી એ ડાબો કાન કાપી નાખ્યો અને રૂમાલમાં વીંટાળીને એને વિન્ડો બ્રોથેલમાં ફેંક્યો. આમ છતાં એના મનમાં ઉપન્ન થયેલા ઉદ્વેગે એને જંપવા ન દીધો. એ ટ્યુલિપ્સના બાગોમાં પહોંચી ગયો અને પીંછી લઈને કેનવાસ પર ચિત્ર દોરવાનો એણે નિષ્ફળ પ્રયત્ન આદર્યો, ‘હું વાન ગોહ જેટલો જ સારો ચિત્રકાર છું, એના જેવા જ ચિત્રો દોરું છું, તે છતાં મારા ચિત્રો કેમ કોઈ ખરીદતું નથી ?’ કળાની કદર ન થાય તો એનું જીવન એળે ગયું છે એવું એને લાગે છે. વિન્સેન્ટના મગજમાં ઘમસાણ મચી ગયું. એના મનમાં વારંવાર સવાલ ઉઠતા હતા કે : શા માટે સમાજ હંમેશા ચિત્રકારની કદર એના મૃત્યુ બાદ જ કરે છે ? શું એના ચિત્રોની કદર પણ વાન ગોહની જેમ એના મૃત્યુ બાદ જ થશે ?’ આવો વિચાર આવતાં જ એના મગજમાં એક ઝબકારો થયો, ‘જો હું આજે મૃત્યુ પામું તો મારું લિલામમાં મૂકાયેલું પેન્ટિંગ જરૂરથી વેચાશે.’ આ વિચાર આવતાંની સાથે જ પાસે પડેલી છરી એણે પોતાની છાતીમાં હુલાવી દીધી.