બાળપણથી જ જામુની આ બંગલામાં મોટી થઈ. ડૉક્ટરસાહેબનો બંગલો અને બડેબાબુજીનું લાલ માટીનું બેઠા ઘાટનું મકાન છેલ્લા અઢાર-ઓગણીસ વર્ષથી જોડિયા ભાઈઓની જેમ પ્રેમથી એકબીજાને સાથ આપતા રહ્યા હતાં. બેઉ મકાનો વચ્ચે વિશાળ હરિયાળી ફેલાયેલી હતી અને તેમાં આંબા, આમલી અને લીમડાનાં વૃક્ષો હતાં. હરિયાળા ઘાસમાં વાંકીચૂકી પગદંડીઓ પડી હતી. દિવાળીના તહેવારે ચૌબળ પરિવાર તરફથી પૂરણપોળી અને ખાજાંના ઘૂઘરા પ્રેમપૂર્વક બડેબાબુજીને ઘેર જાય, તો ડૉક્ટરસાહેબને ત્યાં સત્વંતકાકીના હાથનાં બનેલા મંગોડા – મગની દાળના ગોટા – અને પકોડા કાંસાના કટોરામાં ભરીને પહોંચે. બન્ને પરિવાર એકબીજાના સુખ દુ:ખના સાથી અને દુ:ખ તકલીફમાં એકબીજા માટે દોડીને પહોંચી જનારા. જામુની-મિથ્લાને તાવ વધે તો જાનકીબાઈને બોલાવાય, અને શેખર-ચંદાને શરીરે અસુખ હોય તો સત્વંતકાકી લાલ મરચાં લઈને તેમની નજર ઉતારવા હાજર થઈ જતાં.