નવ વાગવા આવ્યા હતા. રાત્રીના આકાશમાં તારાઓ વાદળોને ઓઢીને ઊંઘવા માગતા હોય તેમ વાદળોને ખેંચી ખેંચીને ઓઢતા હતા. મીઠ્ઠુ એટલે કે મીનાશ્રુના ડિઝાઈન કરેલા જંગલ થીમવાળા બેડરૂમની કુકુ ક્લોકની કોયલ નવ વાર ટહુકીને જંપી ગઈ હતી, પણ મીઠ્ઠુ હજુ હોમવર્કના ચક્રવ્યૂહમાં અટવાયેલો હતો. સૂવાનો સમય થતાં એની મોટી કાળી આંખોની પાંપણો ઘડી ઘડી ઢળી જતી હતી. સ્વપ્ન પ્રદેશની પરીઓ એને હાક પાડીને ક્યારનીય બોલાવી રહી હતી. મીઠ્ઠુ સ્વપ્નલોકમાં હળવેકથી આવું કે, આવું કે ? કરે ત્યાં તો ધબાક કરતો એના બરડે મમ્મીનો ધબ્બો પડ્યો ને ધુબાંગ દઈને મીઠ્ઠુભાઈ પાછા ચક્રવ્યૂહમાં કૂદ્યા. મમ્મીની ત્રાડ હવે બરાબર સંભળાતી હતી, ‘મીનાશ્રુ, તને કેટલીવાર કહ્યું કે ટુ ફોરઝ આર એઈટ. સાવ ડફોળ છે. કાયમ નાઇન લખે છે. ને હજુ તો ફાઇવનો ટેબલ મોઢે કરવાનો છે. ક્યારે કરશે ? પરીક્ષા આવી ગઇ. કોણ જાણે સ્કૂલમાં ને ટ્યુશનમાં શું કરી આવે છે ?’ મીઠ્ઠુ એટલે કે મીનાશ્રુની મમ્મી મોહિનીનો બબડાટ ચાલતો રહ્યો. દરમિયાન મીઠ્ઠુએ યંત્રવત કપડાં બદલ્યાં, દૂધ પીધું, બ્રશ કર્યું ને સૂઇ ગયો, પણ હવે એની સ્વપ્નનગરી બદલાઇ હતી. પરીઓ મમ્મીની ત્રાડથી ડરીને ભાગી ગઇ હતી. પતંગિયા ફાઇવના ટેબલના ટેંશનથી પાંખો જલાવી બેઠા હતા અને લાગ જોઇને ડરામણા આંકડાઓ ને શબ્દોના રાક્ષસો મીઠ્ઠુને ઘેરી વળ્યા હતા. મીઠ્ઠુ લડી-લડીને થાક્યો હશે તે સવાર સવારમાં જંપી ગયો.