આપણે કોઈની વાત કરીએ ત્યારે આપણને કહેવામાં આવે – ‘તમારી વાત સાચી છે. એક સમય એવો હતો કે એ બન્ને મિત્રોને એકબીજાનું મોં જોયા વગર ચાલતું નહોતું. કશા જ કામ કે કારણ વગર બન્ને સવારે મળે, બપોરે ફોન પર વાત કરીને એકબીજાના ખબરઅંતર પૂછે અને વળી પાછા સાંજે પણ મળી એક મિત્ર બીજા મિત્રને ત્યાં જમવા પણ બેસી જાય. અલગ રહેતા બે સગા ભાઈઓ વચ્ચે જેટલો ગાઢ સંબંધ હોય તેથી પણ વધુ ગાઢ સંબંધ આ બે મિત્રોનો. કોણ જાણે શું બન્યું તે બન્નેનો ગાઢ સંબંધ કાચના વાસણની જેમ ફૂટી ગયો અને એ કાચની ઝણીઝણી કરચો બન્નેને આંખમાં અને પગમાં વાગવા માંડી. પછી તો એવી ગાંઠ પડી ગઈ કે એક મિત્ર બીજા મિત્રને જોઈને જ મોં ફેરવી લે. એમ જ લાગે કે કદી ઓગળી જ ના શકે તેવાં હિમ જેવો એ સંબંધ બની જાય. એકબીજા સામે જોવાનું નહીં. નજર પડી હોય તો ભૂત કે પ્રેત નજરે પડ્યું હોય એમ આંખ જ ફેરવી લેવાની. એકબીજાનો નામોલ્લેખ પણ ક્યાંય નહીં કરવાનો. જાણે એકબીજા એકબીજાને કદી મળ્યા જ નથી, જાણે ઓળખતા જ નથી. એક સમયે એકબીજાના અત્યંત નજીક, હાથમાં હાથ મિલાવીને, ખભેખભા મિલાવીને ચાલતાં મિત્રો જાણે એકબીજાથી દૂર જ ભાગે.