આવાં સરેરાશ શાબ્દિક મૂલ્યાંકનો થકી આપણે આવી મૌલિક બાબતોનું સમાપન કરી નાખીએ છીએ અને રીતે જોઈએ તો આપણું જીવન ચીલાચાલુ પ્રકારે જ જીવતું હોવાનું સાબિત થાય છે, જેમાં સંવેદનાસભર વિચારો કે અભિવ્યક્તિને ખીલવવા માટેનું વાતાવરણ ઊભું થઈ શકતું નથી. ખરેખર જે બાબતે આપણને પ્રશ્નો કે કુતૂહલ થવું જોઈએ એવી ઘટનાઓ કે બનાવો પ્રત્યેનો આવો અભિગમ આપણે ઘણી બધી બાબતોની અંતરંગ શક્તિ કે આંતરિક સૌંદર્ય કે કોઈક મૌલિક જીવનસમજણના અનુભવથી વંચિત રાખે છે. કોઈક વળી કહેશે કે આવું બધું વિચારવું કે આ રીતે જીવવું એ તો કોઈક કલાકાર કે વિચારક માટે જ સ્વાભાવિક ગણી શકાય. સરેરાશ જિંદગી જીવતા માણસને આવી પળોજણમાં પડવું ક્યાંથી પોસાય? પરંતુ આપણે એ ભૂલી જતા હોઈએ છીએ કે ભલે જન્મજાત રીતે સંવેદનશીલ કલાકાર એની જ કોઈ કલાકૃતિ કે રચના માટે તે વસ્તુને વૈવિધ્યસભર રીતે આંતરબાહ્ય રીતે સંવેદી શકતો હોય. આપણે ભલે કોઈક સર્જનાત્મક બાબતોની શક્તિ ન ધરાવતા હોઈએ, પરંતુ આપણી રોજિંદી બીબાઢાળ જીવનશૈલીમાં થોડાંક નવાં સ્પંદનો કે નવી તાજગીનો અહેસાસ આ રીતે મેળવી શકીએ છીએ. અહોભાવ કે અજાયબીઓના આકર્ષક અજવાસ કે માયાવી મોહપાશને ભેદીને જોવા મળતી આવી મજાને માણવી એ પણ એક આગવી કલા છે!