વઘાર કે તેલ વગરના, નકરાં બાફેલાં શાકના ટુકડા મોંમાં જતા નહોતા, તેમ આની વાત પણ ગળેથી નીચે નહોતી ઊતરતી. “ થોડું મીઠું-મરચું મળશે ?” મેં અંતે પૂછ્યું તો એ પ્યાલી નીચે મૂકીને રસોડામાં ગઈ અને આવી ત્યારે હાથમાં મીઠાં અને મરીની મશીનપેક પડીકીઓ હતી. મરચું તો અમારાં મનમાં જ રહ્યું. પ્લેટમાં તો મરીથી જ ચલાવી લેવાનું રહ્યું. લાંબી દૂધી જેવો પાઉં, દોરડાખેંચ સ્પર્ધામાં મૂકવા જેવી છરી મૂકીને કરવતીની જેમ વાપરી. ત્યારે થાળીમાં લેવા લાયક બન્યો.