દોલેક આવી ગયો એટલે રિચાર્ડ તેને પણ વાડની પાસે લઈ આવ્યો. ડબ્બાની નીચે ઊભી રહીને દૂરથી ઝાંકી રહેલી એ દેખાવડી પરંતુ ઊંડા ઊતરી ગયેલા ચહેરાવાળી સ્ત્રીને દોલક તાકી રહ્યો. તેને અને હેનરીને ડર હતો કે એ સ્ત્રીઓ ક્યાંક એમની સાથે ત્યાં જ રોકાઈ જવાની વાત ન કરે! એ સ્ત્રીઓ પુરુષોની છાવણીમાં પોતાના પુત્રો સાથે રાત પસાર કરી શકે તેમ ન હતી. આખાયે ઓસ્વિટ્ઝની સૌથી આશાભરી એક માત્ર જગ્યાએ અત્યારે તેઓ ઊભા હતા… ટ્રેઇનની નીચે સ્ત્રીઓ ઊભા પગે બેઠી હતી. સાંજે તો એ સ્ત્રીઓએ નિશ્ચિત અહીંથી નીકળી જવાનું હતું. આ સ્થળે કુટુંબનું પુનર્મિલન થાય એવી આશા તો ઠગારી જ નીવડવાની હતી, પરંતુ બર્કેન્યુમાં વાડની પેલે પાર ઊભેલા પુરુષોને ડર એ વાતનો હતો કે સ્ત્રીઓ અહીં રહેવા માટે ક્યાંક સામે ચાલીને મૃત્યુને ગળે વળગાડી ન લે! આથી દોલેક અને હેનરી પોતાના ચહેરા પર બનાવટી આનંદ દર્શાવવા લાગ્યા, જાણે શાંતિના સમયમાં ઉનાળામાં તેઓ બાળકોને લઈને બાલ્ટિકના કાર્લ્સબેડ સુધી પ્રવાસે જતા ન હોય! “ધ્યાન રાખજે નિયુસિયા,” કહીને, તેમને બીજુ પણ એક બાળક હતું અને એ છોકરી ડબ્બામાં રેજિનાની પાસે જ ઊભી હતી એ વાત દોલેક પોતાની પત્નીને યાદ દેવડાવી દીધી!