તે થોડું હસ્યો અને આગળ સાંભળવા તત્પર જણાયો, ‘તમે લખવાનું શરૂ કરશો પછી તો અસંખ્ય વિષયો મળવા લાગશે. દા.ત, ‘રસ્તા પર ઢોરનો ત્રાસ’, ‘માર્ગ પરથી મરેલા કૂતરાં કે ભૂંડ હટાવવા વિશે’, ‘બિસ્માર રોડ રિપેર કરવા બાબતે’ કે ‘વીજળીના જૂના તાર બદલવા કે નમી ગયેલા થાંભલા સીધા કરવા’ વિશે લખી શકાય. પછી આપણું કાર્યક્ષેત્ર થોડું વિસ્તારી દેવું. જેમ કે ‘પેટ્રોલ-ડિઝલના અસહ્ય ભાવ’, ‘પ્રજા પર જુલમોનો નવો નુસખો – ટૉલટેક્ષ’, ‘નવલખી-મુંદ્રા બંદર વચ્ચે પૅસેન્જર શીપ ચાલુ કરો’, ‘હળવદ-વેરાવળ રેલવે લાઈન ક્યારે થશે’….. તો વળી કવચિત ‘પાકિસ્તાનને સબક શીખવવાની તાતી જરૂર’ કે ‘અમેરિકાને ચોખ્ખું સુણાવી દેવાનો સમય પાકી ગયો છે’ વગેરે વિષયો પર લખી શકાય. એમાંયે વળી જ્યારે લેખન પર પકડ આવશે ત્યારે સાહિત્યિક ભાષા આપોઆપ વપરાવા લાગશે જેમ કે – ‘આ એસ.ટી. છે કે હરતો-ફરતો ઊકરડો ?’ કે પછી ‘ઢોરના નગરમાં ઘૂસી ગયેલા માણસો….’ જેવા ચોટદાર વાક્યપ્રયોગો મળવા માંડશે….’