ભરઉંઘમાં રતનાને કોઇએ એટલા જોરથી ઢંઢોળ્યો કે રતનાની દુનિયા એકાએક ઉલટી થઇ ગઇ અને તે સાવ બેબાકળો બની ગયો. તેને ગમતું દ્રષ્ય એકાએક ઓગળીને રેલાઇ ગયું અને ઘડીભર તો તે બધું ભુલી જ ગયો કે પોતે કોણ છે, ક્યાં છે… સાવ ચક્કરભમ. તેની આંખો તેને ઢંઢોળી રહેલી વ્યક્તિ પર સ્થિર થઇ. તેને એક આધેડ સ્ત્રીનો ચહેરો દેખાયો, તેના હોઠ ફફડતા હતા પણ શબ્દો રતનાના કાને પહોંચતા નહોતા. રતનાએ ગભરાટમાં પેલાં બહેનના હાથ ઝટકાવી નાંખ્યા અને લાગલો બેઠો જ થઇ ગયો. તેના મસ્તકનું તમામ લોહી અચાનક જ નીચે ધસી આવતાં તેને ચક્કર ચડી ગયા. ઓઝપાઇ ગયેલાં પેલાં બહેન બોલ્યાં, “ભાઇ, આ અટાણે રસ્તા વચાળે મારા ચંપલની પટિયું તુટી ગઇ તેમાં જગાડવા પઇડા, નકર કાંઇ સાવ આમ…” “કાંઇ વાંધો નઇ બે’ન, કાંઇ વાંધો નઇ” જેવું બબડતો રતનો ઉભો થયો અને બાજુમાં પડેલા પ્લાસ્ટિકના લોટામાં વધેલા પાણીથી મોં ધોઇ અને કામે વળગ્યો.