જીવનનું ત્રીજું મહત્વનું ક્ષેત્ર લગ્ન છે. મારા મોટા ભાઈએ લગ્ન માટે અનેક કન્યાઓ જોયેલી. ઝાઝી કન્યાઓને જોઈ એ એવા ગૂંચવાઈ ગયેલા કે જલદી નિર્ણય કરવાનું એમને માટે મુશ્કેલ બની ગયેલું. આ કારણે એ ઠીકઠીક મોટી ઉંમર સુધી ‘તૂ છૂપી હૈ કહાં ?’ ગાતાં ભાભીને શોધતા રહ્યા. છેવટે જે સૌ પહેલી કન્યા જોયેલી તેની સાથે જ એમનાં લગ્ન થયાં. મોટાભાઈની ભૂલમાંથી બોધ ગ્રહણ કરવાનો મેં નિશ્ચય કર્યો. પ્રાચીન કાળમાં રાજકુમારીઓનાં લગ્ન માટે એક પદ્ધતિ હતી. સવારના દરવાજે ઊઘડતાં જે પુરુષ પહેલો પ્રવેશ કરે તેના પર દરવાજે ઊભેલી હાથીણી કળશ ઢોળતી અને એ સદભાગી પુરુષ રાજકુમારીનું પાણિગ્રહણ કરતો. નબળી આર્થિક સ્થિતિને કારણે હું સ્ટેનલેસ સ્ટીલનો કળશ પણ વસાવી શકું તેમ નહોતો એટલે હાથણી વસાવવાનું ને એ કોઈ કન્યા પર કળશ ઢોળે ત્યાં સુધી એનું મેનટેનન્સ ચલાવવાનું તો મારા માટે શક્ય જ નહોતું. એટલે જે કન્યાની ઑફર પહેલાં આવે એને ભાર્યાપદે સ્થાપી દેવાનું મેં નક્કી કર્યું અને એનો વિનાવિલંબે અમલ કર્યો. મારી અનન્ય નિષ્ઠાથી પત્ની પ્રભાવિત થઈ જશે એમ મેં માનેલું. જીવનના આ મહત્વના ક્ષેત્રે ભૂલરહિત કદમ ઉઠાવ્યા બદલ હું મગરૂરી અનુભવતો હતો. પણ મારી આ મગરૂરી બહુ લાંબું ન ટકી. પત્ની સાથે આત્મીયતા બંધાઈ એટલે એણે જીવનના અત્યંત મહત્વના ક્ષેત્રે આવું ઉતાવળીયું પગલું ભરવા બદલ મને ઠપકો આપ્યો. મેં કહ્યું : ‘એમ કર્યું એટલે તો આપણે મળી શક્યા’