મેં મહિનાની ધગ ધગતી બપોરે આખી બસમાં લોકો અકળાઈ રહેલા પણ એને જાણે આજે આ ગરમીની કોઈ અસર જ નોહતી થતી, બારીમાંથી પવન  આવતા ચહેરા પર ઉડી રહેલી રેશમી વાળની લટને પણ એને ચહેરા પરથી ના હટાવી,એના સંગેમરમર ચહેરા પર બાજેલા પ્રસ્વેદ બિંદુ તડકો આવતા ઝળહળી ઉઠતા, સુર્ય પ્રકાશ આંખો પર પથરાવા છતાંય એની આંખો એકવાર પણ ઝબકતી નહોતી,એના હોઠ અને ચહેરા પર કોઈ વાતની આતુરતાના ભાવ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા,શ્વાસ ઝડપથી ચાલી રહેલા હોય એમ એની છાતી જોરથી ધબકી રહેલી,મનમાં કોઈ ઘમાસાણ યુદ્ધ ચાલી રહેલું જાણે એની નશીલી આંખો અને એ બંને શૂન્યમનસ્ક બની ગયેલા. . “બેન ટીકીટ” કંડકટરે પૂછ્યું પણ એને તો આસપાસની સ્થિતિનો ખ્યાલ જ ક્યાં હતો,જવાબ ના મળતા કંડકટરે ફરી પૂછ્યું “બેન ટીકીટ” અને છેવટે એણે ટીકીટ કાપવાનું પંચ મશીન એના આગળની સીટ પર ખખડાવતા એનું ધ્યાન તૂટ્યું એ ચમકી જોયું તો આસપાસના લોકો એને તાકી રહેલા,“એક લાલચોક” કહી એણે વ્યવસ્થિત બેસી  સ્વસ્થ થવાની કોશિષ કરી પણ સવારે અનનોન નંબર પરથી આવેલા એક ફોનમાં સાંભળેલા શબ્દો એના કાનમાં અથડાઈને ફરી એના મન મગજમાં ઘુમવા લાગ્યા.