‘પણ કાંઈ કરે નંઈ હોં ! તમે એને ચારો કરો તો જ, બાકી કાંઈ નો કરે, અમારે તો જુનાગઢમાં આગળ-પાછળ બારણાંવાળી મોટી ઓસરીવાળું મકાન હતું મોટું….. અગાશીથી વાંદરા આવતાં….. એકવાર તો મારો નાનો ભાઈ સવારે ઓસરીમાં ચા ને ભાખરી ખાતો તો ને એની થાળીમાં સામે બેસીને વાંદરો આપણા માળહની જેમ પલોઠી વાળીને ભાખરી ખાવા મંડ્યો, મારી બા રાડું પાડે, પણ મે કીધું કાંઈ નહીં કરે, પછી હું ગ્યો એટલે પાછલા બારણેથી વાંદરો ભાઈગો, પણ એનો ચારો નો કરાય હોં !’ અત્યારે જાણે એ આખાય જુનાગઢની માનસિકયાત્રા પર પહોંચી ગયા હતા અને ચેહરા પર એક અલગ જ ઉત્સાહ દેખાતો હતો. હજુ એને આગળ જાણે ઘણુંબધું કહેવું’તું.