દિવસ દરમ્યાન ગજર ચાલુ જ હતી અને દર્શન કરવા માટે ઘણાં લોકોની અવરજવર પણ થતી રહેતી હતી. તે દિવસે રાત્રે બે વાગ્યે કાકડ આરતી કરવામાં આવી હતી. ત્યારબાદ પ્રદક્ષિણા કરવા માટે ૨૦૦- ૩૦૦ ભક્તો મંદિરમાંથી બહાર આવ્યાં હતાં અને પાંચ પ્રદક્ષિણા પૂર્ણ કરીને રાત્રે દશ વાગ્યાની આસપાસ બધા મંદિરમાં પુન: આનંદપૂર્વક આવ્યાં હતાં. આ સમયે વાદકને થોડો આરામ મળે એ માટે મારો દીકરો વૈભવ તેનું વાદ્ય વગાડવા લાગ્યો હતો. બરાબર એ જ સમયે તેના હાથની આંગળીમાંથી વીંટી સરકીને નીચે પડી ગઈ હતી. ઘણા બધા લોકોએ વીંટી શોધવા માટે પ્રયાસ કર્યા હતાં પરંતુ કોઇના હાથમાં વીંટી આવી નહોતી. મારો દીકરો મનોમન વિચાર કરતો હતો કે વીંટી પાછી મળવાની હશે, તો ગમે તેમ કરીને મળશે જ અને થોડીવારમાં જ તે આવાત ભૂલી ગયો હતો.