‘લગભગ ત્રીસ વર્ષ થયાં આ વાતને. ત્યારે હું અઢારેક વર્ષની હોઈશ, કુંવારી કન્યા. આંખમાં સેંકડો શમણાંઓ સાથે જીવતી એક અલ્લડ છોકરી. એ જમાનામાં હું મારાં માતાપિતાની એકની એક દીકરી હતી.. મને હંમેશાંથી તેઓએ એક દીકરાની જેમ જ રાખેલી. મારા જન્મ પછી મારા પિતાજીએ ચોખ્ખું કહેલું કે હવે કોઈ જ બાળક નહિ. બસ મારી સેવંતીને મોટી કરવામાં હું મારો જીવ રેડી દઈશ..એ કહેશે એમ જ કરીશ..એને ગમશે એ જ એ કરશે અને ભવિષ્યમાં પણ તે ઇચ્છશે એ જ બનશે. મને નાનપણથી જ રંગોળી કરવાનો બહુ શોખ.. હું પંદર મિનિટમાં તો એવી મોટી અને ડિઝાયનર રંગોળી બનાવી દેતી કે વાત ના પૂછો. દિવાળીમાં તો આખું ગામ મારી કરેલી રંગોળી જોવા આવતું. હનુમાનદાદાના સાળંગપુરમાં હું રહેતી. મંદિરે પણ હું જ જતી, રંગોળી કરવા. ધીમેધીમે મેં કલાસ ચાલુ કર્યા, રંગોળીના અને બાર વર્ષની હતી ત્યારથી જ હું પૈસા કમાવા લાગેલી. અમદાવાદ ને સુરતથી લોકો મને રંગોળી કરવા બોલાવતા. મારા ગામમાં પણ બધા વારે- તહેવારે મને કહે, રંગોળી કરવાનું. મારો શોખ, મારી હોબી જ, મારું પ્રોફેશન બની ગયું.! મને એ વાતની અનહદ ખુશી હતી.. મારા પિતાજી પણ બહુ ખુશ હતા.. તેઓ ગામના પ્રતિષ્ઠિત વ્યાપારીહતા.. પંદર-સત્તરની હતી ત્યારથી તો મારા માટે માગાં આવવા લાગ્યાં. પાપા હંમેશાં બધાને કહેતા કે મારી દીકરી ઇચ્છશે ત્યારે જ એનાં લગ્ન લેવાશે. એને કોઈ જ જાતનું બંધન નથી.