સમગ્ર વિશ્વમાં, આજે પણ મૂડીવાદી દેશોમાં, મોટાભાગના સંસાધનો તેના હાથમાં રાખીને સરકાર અને જનસંખ્યાના લાભ માટે માળખાકીય સુવિધા ઊભી કરવા માટે સામાન્ય છે. માત્ર પછીથી, જ્યારે લોકો માટે ઉપયોગિતાના ઉત્પાદન અને વિતરણનું વ્યવસ્થાપન ખૂબ બોજારૂપ બન્યું અને સરકાર માટે નુકશાનનું સાહસ બની ગયું, ત્યારે તેમણે ઘણા પ્રવૃત્તિઓથી દૂર કરવાનું નક્કી કર્યું. ઉદાહરણ તરીકે, કેટલાક દેશોમાં, લોકપાલ સરકાર તેમના નિયંત્રણ હેઠળ પાણી અને વીજળીનું પુરવઠો રાખે છે, કારણ કે તેઓ રાજ્ય હસ્તકના કંપનીઓ દ્વારા ચલાવવામાં આવે છે. બેંકોના રાષ્ટ્રીયકરણ સાથે પણ બેન્કિંગને સરકારી અંકુશ હેઠળ રાખવામાં આવે છે જેથી તેઓ સરકારી નીતિઓ પૂરી કરવા સાધનો અથવા સાધનો બની શકે. જો કે, તે એવા તમામ દેશોમાં જોવા મળ્યું છે કે જ્યાં સરકાર ઘણા વિભાગો તેના અંકુશ હેઠળ રાખે છે, આખરે જાહેર ક્ષેત્રની કંપનીઓ, તેના કર્મચારીઓની સ્પર્ધા અને નોકરીની સલામતીના અભાવને લીધે, સ્થિર અને નુકશાનનું ઉત્પાદન કરતી સાહસો બની જાય છે. આ એ તબક્કા છે જ્યારે સરકાર જાહેર સાહસોમાં તેનો હિસ્સો વેચી અને સરકારી કંપનીઓને ખાનગી બનાવે છે. આ તે ખાનગીકરણ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, અને અસરકારક રીતે જાહેર ક્ષેત્રની કંપનીઓના ખાનગી લોકો અને સંગઠનોને વેચવાનો ઉલ્લેખ કરે છે.