એક યુવાન સારી કંપનીમાં જોબ કરતો હતો. તેને કોઈ પ્રોબ્લેમ ન હતો. એક વખત એને ખબર પડી કે ઓફિસમાં અમુક લોકો ગોલમાલ કરે છે. એ દ્વીધામાં હતો કે શું કરવું? એ લોકોની ગોલમાલ બહાર આવે તો એને કોઈ પ્રોબ્લેમ થવાનો ન હતો. એ આખા ષડ્યંત્રમાં સામેલ જ ન હતો. ઘરે આવીને પત્નીને વાત કરી. અંતે તેણે જ કહ્યું, જવા દેને, આપણું શું જાય છે? હું કંઈ કરીશ તો બધા મને જ હેરાન કરશે. કદાચ નોકરીમાંથી પણ કાઢી મૂકે. આપણે કંઈ નથી કરવું. આખી વાત સાંભળીને પત્નીએ કહ્યું કે, તું તો જબરો છે. આવું શિખવાડ્યું છે તને આપણા પરિવારે? આપણે પાપમાં ભલે ભાગીદાર ન હોઈએ, પણ પાપને ચાલવા દેવું એ પણ પાપનો જ એક ભાગ છે. તારો અંતરઆત્મા તો એમ જ કહે છેને કે આવું ન હોવું જોઈએ? જે થાય છે એ વાજબી નથી. તારા આવા વિચાર એ જ તારા ખરા સંસ્કાર છે. તું પછી કંઈ ન કરવાની વાત કરે છે એ તારો ભય છે. એક વાત યાદ રાખ, સાચું કરવાની સજા ભોગવવી પડે ને તો એ પણ વાજબી છે. સારા થવું અઘરું છે અને સંસ્કારની ત્યાં જ જરૂર પડે છે. સત્યનો સાથ આપવાનું સ્વીકારે એ સંસ્કાર. આપણે ક્યારેક જેને સંસ્કાર સમજતા હોઈએ એ પણ સંસ્કાર છે કે કેમ એ વિશે વિચારવું જોઈએ. ક્યારેક ખોટી વાતો, ખોટા નિયમો, ખોટાં બંધનો અને ખોટી પરંપરાને આપણે સંસ્કાર સમજી લેતા હોઈએ છીએ.