‘કંઈ પણ ન કહો…!’ સાવ ધીરેથી અમર બોલ્યો…‘કંઈ જ નહિ…! બસ, આજ આપણા મૌનને બોલવા દો…! એ મૌનને સાંભળવા દો…!!’ માનસીના હાથના બે પંજાઓ પ્રીતિથી પકડી ખુરસીની સાવ પાસે ફરસ પર અમર બેસી પડ્યો…! બન્ને વચ્ચે એક તારામૈત્રક રચાયું…! સાચે જ કહેવાય છે કે મૌન એ પ્યારની પરિભાષા છે. કેસેટ પર બિસ્મિલાખાં સાહેબનો માલકોશ ગુંજી રહ્યો હતો..! બન્ને યુવાન હૈયાઓએ મહેસુસ કર્યું કે ધરતી પર સ્વર્ગ છે તો બસ અહિં જ છે. અહિં જ છે. અહિં જ છે….!!