તેમ છતાં, એવું ચોક્કસપણે કહી ન શકાય કે આવા કિસ્સાઓને બહાર પાડવામાં અને એના વિશે પગલાં લેવાના વલણમાં વધારો થયો છે અથવા જાતીય ગુનાઓનો ભોગ બનેલી વ્યક્તિઓ સાથે જોડાયેલા લાંછનનું પ્રમાણ ઘટ્યું છે. પોલીસતંત્રની દુશ્મનાવટ, તપાસની અપમાનજનક કાર્યવાહી, અદાલતી યંત્રની અપ્રાપ્યતા અને અન્ય લોકોની પાછીપાનીના ભય જેવા કોયડાઓ મહિલાઓ, બાળકો અને જાતીય લઘુમતી માટે સલામતીના કોયડાની જેમ જ યથાવત પ્રવર્તે છે. ભોગ બનનાર વ્યક્તિની ઓળખની ફરજિયાત ગોપનીયતાના મુદ્દે વારંવાર તરજોડ કરવાથી મીડિયા (પ્રસાર માધ્યમો) સનસનાટીભર્યા ખબર બનાવવા વ્યવસાયિક નૈતિકતાનું પતન કરી રહ્યું છે. સ્ત્રીઓ પરની હિંસાના મોટા સંદર્ભમાં ન જતા તેઓ શહેરી, હાઇ-પ્રોફાઇલ અથવા ભયાનક કિસ્સાઓને લોકો સામે લાવવાનું અથવા ઝુંબેશ ચલાવવાનું પસંદ કરે છે. નિમ્ન જાતિની મહિલાઓની પર હિંસા, ધાર્મિક લઘુમતિઓ પર કોમી હિંસા અને પરિવાર તેમજ સમુદાયમાં જાતીય હુમલાઓના કિસ્સાની અવગણના કરી તેઓ અજાણ્યા વ્યક્તિઓ દ્વારા બળાત્કારના કિસ્સાઓ પર વધુ પ્રમાણમાં અહેવાલો આપ્યા કરે છે. માધ્યમોએ ગરીબ, સ્થળાંતરીત, કામદાર વર્ગના પુરૂષોને જાતિય અત્યાચારોના શિકારી અને મહિલાઓ પર સામાજિક રીતે જોર કરનારા પ્રતિસ્પર્ધીઓ તરીકેની ખરાબ છાપ ઊભી કરવામાં મોટો ફાળો આપ્યો છે.