કાદવવાળા રસ્તે ચાલતા હવે તો બાવળીયાય સાથ આપવા ના માંગતા હોય તેમ લાઇનને બદલે એકલ દોકલ થઇ ગયા… હિરા બા વિચારી રહ્યા કે કયો રસ્તો હશે… એમાંય આ તો ખારોપાટ… બાવળીયા સિવાય એક્કેય ઝાડવુય જોવા ના મળે… જો દુર દુર લાઇટનું અજવાળું દેખાતું હોત તોય અનુમાન કરી લેત કે આ બાજુ ગામ હશે… અને જો ભુલથી બીજી દિશામાં ચાલ્યા ગયા તો ખબર નહી કયાં પંહોચી જવાય… .. પોતે એકજ વાર દોઢ વરસ પહેલા દિકરીનુ સગપણ નક્કી કરતી વેળા આ ગામે આવેલા… અને તેય ખંભાત બાજુના રસ્તેથી .. એટલે સહેજેય અણસારો નહોતો મળતો… બસમાં ડ્રાયવરે જ્યારે બુમ મારી પોતાનો નિર્ણય જાહેર કર્યો કે કાચા રસ્તે બસ નહી જાય, પાકી સડકે જ જે તે પેસેન્જરને ઉતારી દેવાશે… ત્યારે જ હિરા બા ને ફાળ પડી હતી કે જો વરસાદ ના હોત તોય રાતે જોખમ સાથે અજાણ્યા રસ્તે કેવી રીતે જશે? એક તો જોખમ હતુ.. વજન પણ હતું … અને પાછો આખા દિવસનો ઉપવાસ પણ ખરો. પણ કંડક્ટરે થોડી સાંત્વના આપી કે બસ એ કાચા રસ્તા આગળ જ ઉભી રાખશે… જ્યાંથી જમણા હાથે સીધા સીધા જ ચાર ગાઉ ચાલ્યા કરવાનુ… એટલે આવી જશે તમારુ ગામ!!!!