સવાર પડતાંની સાથે આપણે આંખો ખોલ્યા પછી સીધો મોબાઇલ ખોલીએ છીએ અને રાત્રે સૂવા જઈએ ત્યારે સૌથી છેલ્લે મોબાઇલ બંધ કરી આંખો બંધ કરીએ છીએ. (કાયમ માટે નહીં લ્યા, સૂઈ જવા માટે) ટૂંકમાં આપણે આખો વખત આ બધી સોશિયલ ‘સાઇટુ ને નેટવર્કુ’ પર આંખ્યું ખોડેલી ને ખોડેલી રાખીએ છીએ અને ‘એકબીજાના’ દિમાગનું દહીં કરતા રહીએ છીએ. સવારના પહોરમાં એવા એવા ‘ગુડમોર્નિયા’ મેસેજોનો મારો ચલાવીએ છીએ કે એને વાંચી ભલભલા કબજિયાતના દર્દીને ‘રેચ’ લાગી જાય છે. એ પછી ફિલોસોફીભર્યા મેસેજો ફંગોળવાનું શરૂ કરીએ છીએ. ગમે તેવો બકવાસ અને બોગસ સંદેશની નીચે જાણીતા, મહાન માણસના નામનું પૂંછડું ચોટાડી આગળ જવા દઈએ છીએ. દુનિયાના મહાનતમ ફિલોસોફરો, નેતાઓ, સમાજસુધારકો કે જાણીતી લોકપ્રિય હસ્તીઓ ક્યારેય ના બોલી હોય એવી વાતને એમના નામે ‘ઠઠાડી’ વહેતી કરી દઈએ છીએ. આવું કરવા પાછળ આપણો એક જ આશય હોય છે કે, ‘જુઓ, હું કેટલો જાણકાર છું!’ બસ, આમ ‘વનઅપ મેનશિપ’નો ખેલ ચાલતો રહે છે.