એકાદ એક બાવો ભમતો ભમતો રાણપુરમાં આવી ચડ્યો. ઉંમર જુવાની વટી ગયેલી. ભમવાનો એને થાક ચડેલો, એટલે આ અપૂજ નધણિયાતું ખંડિયેર જોયું. એમાં એણે પોતાનો ધૂણો નાખ્યો. સવારે ગામમાં માગવા નીકળે ને પછી આખો દિવસ મંદિર સાફ કરે. પહેલાં હાથેથી ને પછી લુહાર પાસેથી એક કોદાળી માગી લાવ્યો. ગામે જાણ્યું કે બાવો નવરો છે ને વગડો સાફ કરે છે. ભલે કરતો. એ રસ્તે જતી આવતી પનિહારીઓ મનમાં મશ્કરી કરતી જાય. શું કામ આ બાવો જડભરતની જેમ આ મહેનત કરતો હશે ? દર તો જુઓ ! કોઈ મણઝર નાગ નીકળીને વળગશે તો ? ચોક સાફ કર્યો. પછી બાવો આસપાસ સીમમાં રઝળવા જાય. આંહીથી એક, આંહીથી બીજો, એમ નાનામોટા ઈંટના ટુકડા, પથરાઓ બાવાએ સારી સારીને ચોકમાં એકઠા કર્યા. ત્યારેય કોઈને આ બાવાની આ વાત સમજાઈ નહિ હોય. નવરાને કાંઈક કામ તો જોઈએ ને. ને ભલે ને ખેતરોમાંથી સાંઠીઓ ઝૂડતો. ખેતરો સાફ થાય છે ને વળી બાવો રાજી થાય છે. એ પછી તો બાવાએ ખેતરમાંથી ફાંટ ભરી ભરીને માટી લાવવા માંડી. પછી આખો દિવસ રસ્તા ઉપર આમ ને તેમ ફરે-ને એ ઘોડાની લાદ ભેગી કરવા માંડ્યો. ત્યાર પછી નદીમાંથી પોતાને ખભે ઘડે ઘડે પાણી લાવે. બાવો સૌને જડભરત લાગે. બાવો કોઈ સાથે વાત ના કરે. સૌને મૂંગો ને મૂરખ લાગે. ઘણાયને એની આ બધી રીત ગાંડા જેવી જ લાગે.