આવા એક રાજુ ને હું ઓળખું છું. ફર્ક માત્ર નામ નો છે…. અને આજે એ “રાજુ” અમારી સોસાયટી ની બહાર પાન નો ગલ્લો ઉભો કરી ને બેઠો છે…. મેં એને પુછ્યુ હતુ એક વાર કે તારા ગલ્લામાં તારા બાપુજી નો ફોટો છે પણ તારા માતાજી નો નથી તો કહે ગોપાલ કાકા, જ્યારે બાપુ ગયા ત્યારે હું ૬ -૭ વર્ષનો હતો – અને પછી જે મારો હાલ થયો છે એ આજે પણ વિચાર આવતા આંખો ભરાઈ આવે છે…. બધાએ મારી ને – કડવા વચનો સંભળાવી ને – ખાવા-પીવા નુ ના આપી ને – ટાઠ – તળકો કે વરસાદ માં માથે છત નહિ અને એવા માં મારી માં બિજા હારે નાસી ગઈ મને મધ રાતે માસા ને ધરે મુકી ને…. ૭ વર્ષ થી અહી કેમ નો આયો એ મારૂ મન જાણે છે કાકા… આજે બાપુ ના અને તમારા બધા ના આશિર્વાદે અહી પગ ઉપર ઉભો છુ…. એટલે રોજ સાંજે ૭ વાગે દુકાન બંધ કરી – ઘરે જાઊ અને મારા છોકરા ને મારી છાતી એ ચાંપુછુ…. મારી ઘરવાળી પણ સારી છે કાકા કે મને સાચવી ને રાખે છે…. બહુ નથિ મળતુ પણ જે આવે છે એમાંથિ ત્રણે જણ સુખે થી ખાઈ-પી ને રહિયે છે…. આજે બાપુ ને ગયે ૨૨ વર્ષ થયા પણ આજે પણ કોઈ વાર એમ થાય કે બાપુ માથે હાથ ફેરવે છે….