એ પણ ઝંખે પોતાનાં મા-બાપને મળવા, પણ હવે ઘણું મોડું થઈ ગયું, જે શક્ય નથી. રુચિ બહારથી આવે છે, કસ્તુરચંદ શેઠ રુચિને એક પરબીડિયું આપે છે. ખોલે છે તો ઠળિયા ગામના આચાર્યનો ઓર્ડર હતો. થોડી ક્ષણ રુચિ આનંદિત થઈ તો થોડી લાગણી દુભાઈ. કારણ કસ્તુરચંદ શેઠ અને કંચનબહેનને છોડવાં પડશે. તેઓ ટેકા વગરના થઈ જશે, પણ કસ્તુરચંદ બુદ્ધિશાળી હતાં, તેમણે જ સામે ચાલી કહ્યું, રુચિ, તારે નોકરી કરવાની છે અને શિક્ષણક્ષેત્રે નામના મેળવવાની છે. તારી અંદરની ઇચ્છા પણ છે કે તું ગ્રામ્યકક્ષાનાં બાળકો ભણાવે-ગણાવે, જે દેશનું ભવિષ્ય ઉજ્જવળ કરે છે. શેઠ-શેઠાણી રુચિને દિલ્હી રેલવે સ્ટેશને મૂકવા જાય છે. ટ્રેનમાં બેસાડે છે. ટ્રેન વ્હીસલ મારે છે. રુચિ બારીમાંથી હાથ હલાવતી રહે છે અને શેઠ-શેઠાણી પણ દષ્ટિ જ્યાં સુધી પહોંચે ત્યાં સુધી હાથ હલાવે છે. શેઠ-શેઠાણી ઘરે આવી પોકે-પોકે રડી પડે છે. બન્ને જુદી-જુદી ખુરશીમાં ક્યાંય સુધી બેઠાં રહે છે. જાણે દીકરી રુચિને સાસરે વળાવી.