“પછી તો મારા લગ્ન થયા અને મને આ નોકરી મળી.. મારા પિતાજી પાસે સંપતિ તો ખાસ નહોતી પણ વારસામાં એ મને એના યુનિક વિચારો આપી ગયા હતા.. મેં નક્કી કર્યું કે એના રસ્તા પર ચાલવું.. જ્યાં નોકરી કરું છું તે લોકોને હું માથે નહીં પડું.. જેટલા વધારે મુસાફરો મારી બસમાં બેસી શકે એમ હોય એટલા ને હું બેસાડીશ.. એટલા માટે જ હું બસ સ્ટેન્ડમાં સાદ પાડી પાડીને મુસાફરો લાવું છું. આખા દિવસના ભાડાનું હું કલેક્શન હું જયારે એસ ટી ડેપોમાં જમા કરાવું છું ત્યારે મને આનંદ એ વાત નો હોય છે કે મને જે માસિક પગાર મળે છે એના કરતા હું એસટીને બમણો નફો કરાવી આપું છું. હા સાથી કર્મચારીઓનો ઉપાલંભ, ધૃણાનો પણ ભોગ બનું છું..કોઈ મને વધારે પડતો વાયડો અને આ બધું નાટક કે પબ્લીસીટી માટે કરું છું એવું પણ કહે પણ મને પરવા નથી.. મારા પિતાજીના સિદ્ધાંતને કારણે આજે હું અને મારો પરિવાર સંપૂર્ણ સુખી છીએ એવી રીતે મારા આ કાર્યથી મારા પુત્રનો પરિવાર સુખી રહે એટલો જ સ્વાર્થ છે.. બાકી કોઈ અબળખા કે એષણા નથી..પગાર સિવાય કશું ઘરે ના લઇ જવું એ મારો નિયમ મારા પિતાજી પાસેથી મેળવ્યો છે.. અહી આ હોટેલ પર બસ ઉભી રહે વરસે દહાડે બધા ને મળે એમ આ હોટેલ વાળા બોનસ આપે છે દરેક ડ્રાઈવર અને કન્ડકટરને એટલે એ નો પણ મેં રસ્તો કાઢ્યો છે.. આ પાણી ની માણ અને આ લીમડા ફરતા જે ઓટલા ચણ્યા છે મુસાફરોને બેસવા માટે એનો ખર્ચ મેં એ પેલી બોનસ વાળી રકમમાંથી કરું છું. પણ હિસાબ ચોખ્ખો.. એક રૂપિયો પણ વધારાનો નહિ લેવાનો”