અમે તો ગમ્મત ખાતર ઘણી વાર મહોલ્લાના આંખના ડોક્ટરને ત્યાં ‘દેખતા આંધળા’ઓને જોવા પહોંચી જઈએ. કોઈ યોગશિબિરમાં પહોંચી ગયા હોઈએ એવું લાગે. શાંત, દિવ્ય વાતાવરણમાં ઘણા આંખો બંધ કરીને ધ્યાનમાં બેઠા હોય. કોઈ કોઈ ગુસપુસ પણ કરતા હોય ને કોઈ મૂરખ મોટેથી પણ લવારી કરતું હોય. કોઈ ઓળખીતા ભટકાયા કે એકદમ ઈન્ટેલિજન્ટ સવાલ પૂછાય, ‘આંખ બતાવવા આવ્યા ?’ એની પાસે પણ એ જ સવાલની ઝેરોક્સ હોય ! મોતિયાવાળાને પણ આવા જ વિશ્વપ્રસિદ્ધ ઈન્ટેલિજન્ટ સવાલો, ‘મોતિયો કઢાવ્યો ? ક્યારે ? એક આંખે કે બંને આંખે ?’ (મોતિયા પર પી.એચ.ડી. કરવાના હશે કદાચ.) વિસ્તારથી સમજાવો એવું લખ્યું હોય એટલે દરેક સવાલના 10-10 માર્કને હિસાબે શરૂ થઈ જાય, ‘1950 માં ડૉક્ટરે મોતિયાની શરૂઆત છે – કહ્યું’તું પણ મેં તો રોજેરોજ આંખમાં કોથમીરનો રસ, લીમડાનો રસ, કારેલાંનો રસ ને શેરડીનો રસ આંજી આંજીને આજ સુધી એને અટકાઈવો. હવે ઉંમર થઈ તે મેં’કુ ભલે આવતો….’ ભાવિ પેશન્ટોને ઘણું જાણવાનું મળે એ આશાએ જેમતેમ પ્રકરણ પૂરું કરે. મોતિયા પેશન્ટ તો એન્ટ્રી મારે ત્યારે ગીત ગાવાનું બાકી રાખે બાકી એનું વર્તન અને ચાલ જોઈને લાગે કે…. આપણે છુટ્ટા લાવ્યા હોત તો સારું થાત ! કોઈનો હાથ પકડીને કે કોઈને ખભે હાથ મૂકીને જ આવે. દાખલ થતાં વેંત એને માટે બાંકડા પર જગ્યા થઈ જાય ને પેલા સાથીદાર તો રાહ જ જોતા હોય એમ એને બેસાડીને ભાગે, ‘હમણાં આવું.’