મહારાજ એક વર્ષે ગઢવાલ અને કુમાઉના પહાડોની પદયાત્રાએ આવ્યા હતા. સાથે થોડો વખત સ્વામી આનંદ હતા. ઘણો સમય કૌલાની આશ્રમવાલા સરલાબહેન હતા. મહારાજ હિમાલયની યાત્રાથી પ્રસન્ન હતા. એક દિવસે નમતા બપોરે પનુઆનૌલાથી એક માઇલમાં એક હજાર ફુટ ઊંચે ચઢીને મહારાજ મીરતોલા આવ્યા. મંદિરમાં રાધાકૃષ્ણનાં દર્શન કર્યાં. પછી બેત્રણ કલાક શ્રી કૃષ્ણપ્રેમ અને શ્રી માધવઆશિષ મહારાજ સાથે પેટ ભરીને વાતો કરી. મીરતોલાનું છેલ્લું આકરું ચઢાણ ચઢીને મહારાજને જરા શ્વાસ ભરાઈ ગયો. શ્રીકૃષ્ણપ્રેમે સ્નેહથી પૂછ્યું. "આવતાં શ્વાસ ભરાઈ આવ્યો નહીં! છેલ્લું ચઢાણ જરાક અઘરું છે." મહારાજે સહજ સરલ ભાવે કહ્યું. "સાથે સાથે પ્રાણાયામ પણ થઈ ગયો. જીવનમાં કશું નિષ્ફળ નથી જતું." મહારાજની મીરતોલાની એ મુલાકાત, સાચા સન્યાસીઓ અને સાચા બ્રાહ્મણનું એ અપૂર્વ મિલન મારા અંતરમાં એક જીવનછબી તરીકે એવું આબાદ ઊતર્યું છે કે ભૂલ્યું ભૂલાય એમ નથી. જ્યારે અમે મળીએ છીએ ત્યારે મહારાજ પણ મીરતોલાની મુલાકાત યાદ કર્યા વિના રહેતા નથી.