આ વાતને સાત વર્ષ થવા આવ્યાં છે. બંને બાળકોને એની મમ્મીની જરૂર છે એટલે હું સંયમથી રહું છું. કોઈક વખત ધીરજ ગુમાવી બેસું ત્યારે છૂટાં પડી જવાનો વિચાર આવે છે. પણ દિલ અને દિમાગ બંને સંતાનો માટે અચકાઈ જાય છે અને હું અટકી જાઉં છું. સમાજની દૃષ્ટિએ મારો કમ્પ્લીટ પરિવાર સમતોલન ગુમાવી રહ્યો છે. હું અમારા સંસારનો મુખ્ય વાહક હોવા છતાં મારી જાતને મજબૂર અને લાચાર ફીલ કરું છું. સંતાનને ખાતર આખરે ક્યાં સુધી?