બે શબ્દોએ એક લેબેનીઝ યુવાનના મનમાં એક છોકરીને પછાત અને અજ્ઞાની ઠેરવી દીધી. એ આવું કઈ રીતે બોલી શકે? એ ક્ષણે મેં વિચારવાનું શરૂ કર્યું, એ વિચારે મને પાગલ કરી મૂકી, આ વાત તકલીફ આપે છે, મારા પોતાના દેશમાં મારી પોતાની ભાષા બોલવાના મારા હકને અમાન્ય કરાઈ રહ્યો છે. આવું ક્યાં થઈ શકે? આપણે એવા સંજોગો સુધી કેમ પહોંચ્યા? આજે અહીં મારા જેવા ઘણાં લોકો છે, જે જીવનના એવા સ્તરે કે સમયે પહોંચી ચૂક્યા છે જ્યાં તેમના ભૂતકાળ સાથે સંકળાયેલી વાતોને તેઓ અનિચ્છાએ પણ છોડી રહ્યાં છે, જેથી તેઓ એમ કહી શકે કે તેઓ મોર્ડન અને સંસ્કારી છે, નવી પેઢીના છે. શું મારે મારી સંસ્કૃતિ, વિચારો, વિવેકબુદ્ધિ અને યાદો છોડી દેવી? બાળપણમાં સાંભળેલી વાર્તાઓ કદાચ અમારા માટે યુદ્ધના સમયની સર્વશ્રેષ્ઠ યાદો છે, શું હું અરેબિકમાં જે શીખી એ બધુંય મારે ભૂલી જવું, ફક્ત તેમનામાંના એક હોવાની સાબિતી પૂરી પાડવા માટે? એમાં કયો તર્ક છે?