ડૉક્ટર અલ્પેશભાઈના ક્લિનિકમાં શર્વરીને પ્રારંભિક ટ્રીટમેન્ટ તાત્કાલિક આપી, અને આંખના ડોક્ટરને બોલાવી આંખની નીચેના ભાગમાં ટાંકા લેવડાવી દીધા. લગભગ અઢી કલાક એને ત્યાં રાખી. પરંતુ લખુભા તો ક્લિનિકની બહાર જ ઊભો રહ્યો. થોડી થોડી વારે અંદર ડૉકિયું કરે કે કોઈ દેખાય તો આ દીકરીના પતિને બોલાવી, આ એની પર્સ સોપું.’ દોઢેક કલાક બાદ જેવી સોહમભાઈ પર એની નજર પડી કે બહાર એમને આવવા ઈશારો કર્યો. પર્સમાં દોઢ તોલા સોનાનું મંગલસૂત્ર, મોબાઈલ, લગભગ ત્રણેક હજારની કિંમતની ‘રીસ્ટ વૉચ’ અને થોડા ઘણા પૈસા હતા. સોહમભાઈને એ સોંપી લખુભા કહે, ‘લો સાહેબ, જોઈ લેજો, કાંઈ ખૂટતું તો નથી ને ? જીવની જેમ સાચવ્યું છે. દીકરીની આ અનામત સાચવો, નાનો માણસ છું પણ દીકરી સાજી થઈ જાય પછી જરૂર મારે ઘેર પધારજો.’ સોહમભાઈ તો સજળ નયને એને ભેટી જ પડ્યા, અને કહે : ‘મોટાભાઈ તમારો આભાર માનવા માટે મારી પાસે શબ્દો નથી.’