લેખનમાં કોઈની શેહશરમ ન રાખનારા આ માણસને કોઈ સભામાં બોલવાનું આવે છે ત્યારે એ રાંક બની જાય છે. મિત્રોની મંડળીમાં એ સોળે કળાએ ખીલી ઊઠે છે. પાંચ-દસ મિત્રોનું જૂથ બેઠું હોય ત્યારે પ્રમુખ વક્તા એ જ હોય છે. તે વખતે એને બોલતો અટકાવવાનું કામ અઘરું જ નહિ, અશક્ય હોય છે, પણ આવા વાણીવીરને કોઈ સભામાં બોલવાનું આવે છે ત્યારે અર્જુનની જેમ એનાં ગાત્રો ધ્રૂજે છે અને મુખ સુકાય છે. જેમ ફાંસીની સજા જાહેર થાય ત્યારથી જ આરોપીની ઊંઘ ઊડી જાય છે ને છેક લટકી જાય ત્યાં સુધી અસ્વસ્થતા અનુભવે છે તેમ ‘આ સભામાં તમારે બોલવાનું છે એવું વિનોદને કહેવામાં આવે છે ત્યારથી જ એની અસ્વસ્થતાનો આરંભ થઈ જાય છે. સભા શરૂ થવાને અર્ધોપોણો કલાકની વાર હોય ત્યારે તો એની અસ્વસ્થતા પરાકાષ્ઠાએ પહોંચે છે. દર પાંચ મિનિટે એને શિવામ્બુની હાજત થાય છે. કોઈ સભાના પ્રારંભ પહેલાં તમે વિનોદને વારંવાર શિવામ્બુ-આલયમાં જતો જુઓ તો એ સભામાં એ વક્તા હશે એવી આગાહી, ખોટા પડવાનો સહેજે ભય રાખ્યા વિના, તમે કરી શકો. કોઈ સભામાં ભાષણ કરવા બદલ પુરસ્કારની વ્યવસ્થા ન હોય તો એનો તેને વાંધો નથી હોતો, પણ સભાના સ્થળે શિવામ્બુ-આલયની વ્યવસ્થા ન હોય તો એ વક્તા તરીકે જતો નથી.