આગલા ઓરડાને વરંડાથી જુદો પાડતી મોટી બારીઓના જાડા પડદા બિલકુલ સળવળતા નહોતા. દીવાલ જેવા જ સ્થિર પડદા. ત્યાં બહાર શું થઈ રહ્યું હતું એનો અણસાર ન આવે. કશો નિર્ણય ન લઈ શકવાની સ્થિતિમાં કૃપાએ રીમોટ પર આંગળી દાબી. મોડી રાતના કોઈ મનોરંજનમાં તરવરાટ ભર્યું નૃત્ય ચાલતું હતું, અડધાં ઉઘાડાં શરીર ઊછળતાં હતાં. વૉલ્યુમ વધાર્યું. કદાચ એનાથી શ્રેયા ખેંચાય અને અહીં આવી જાય તો બહુ સારું. છતાં એમ ન થયું. શ્રેયા બહાર જ રહી. શું કરતાં હશે એ લોકો ! થડકારાને શાંત પાડવા મથતી કૃપા અંતે બહાર જ પહોંચી ગઈ. રાતરાણીની પાસે ગોઠવેલા બાંકડા પર શ્રેયાની હથેળી ઝાલીને ડૅડી કોઈ ભવિષ્ય ભાખવામાં હતા કે શું ! કૃપાએ આંખો મટમટાવીને સ્થિર કરી. ડૅડીનો હાથ એક એક દોરો આગળ સરકી રહ્યો હતો કે એ કેવળ ભ્રાંતિ ? જોકે શ્રેયા તો એકદમ આરામથી બેઠી હતી, સાવ સહજ ભાવે. કૃપાએ પાછળ જોયું. મમ્મા અને સુનયના આન્ટી હજી પોતાની દુનિયામાં ડૂબોડૂબ હતાં. એકાદ પળ કૃપાને થયું કે પાછાં જતાં રહેવું જોઈએ. ડૅડી વિશે આવી કલ્પનાને નજીક ફરકવા દેવી એ પણ ખોટું. નજરને ખૂબ વાળી છતાં એણે જોયું જ કે ડૅડીના સરકતા હાથની આંગળી શ્રેયાને ક્યાં અડવા મથતી હતી. હવે તો શ્રેયાએ દૂર ખસવું જ જોઈએ. કદાચ એને ખસવું જ હશે. કેવળ સંકોચને કારણે બાપડી બેસી રહી હશે. અંકલ માટે રિસ્પેક્ટ એટલે.