અને તું એટલે બધું જ, મારું સુખ-દુઃખ, મારાં દિવસ-રાત, મારો શ્વાસ-ઉચ્છવાસ, હોઠ પરનું સ્મિત, ચહેરાની રોનક, જીવનની ચહલપહલ બધું જ તો તું છે! તું એટલે જેના માટે હું રોજ ગીત ગાવ છું કે ‘વ્હાલમ આવો ને… આવોને મન ભીંજાવો ને આવો ને… કેવી આ દિલની સગાઈ..!’ અબે ડૂસકું ભરાઈ જાય છે… એક પંક્તિ પણ પૂરી નથી ગાઈ શકતો પણ જાણે હજારો વાર ગાઈ હોય ને અંતરમાં એટલી ભીનાશ અનુભવું છું. તું નથી ને તો પણ હું મારી ચોતરફ તને જ અનુભવું છું, સવારના આંખ ખુલે ત્યારે એમ થાય કે તું મારી પાસે સૂતી છે, ઓશિકાને તું સમજીને હું એની પર હાથ ફેરવીને કિસ કરી લઉં છું. ક્યાંક મારા અવાજથી તું ઊઠી ન જાય એટલે હું હળવેથી મારો નિત્યક્રમ પતાવું છું. તૈયાર થયા પછી પણ તું મને ઓફીસ જવા ન દેવા માટે કેટલી મસ્તી કરતી, કઈંક ને કઈંક સંતાડી દેતી. આજે પણ તૈયાર થતી વખતે એ જ રાહ જોઉં કે ક્યારે તું કઈંક સંતાડી દે! હું ઓફીસ ન જાવ ને તારી પાસે જ રોકાય જાવ..પણ…તું નથી હોતી એટલે આંખો છલકાયા વિના આજે પણ નથી રહેતી… એ પીડા એટલી ભયંકર હોય છે જાણે આંખમાંથી પર આંસુઓ નહીં પણ એસિડ વહી રહ્યો હોય. જેમ તેમ કરીને ઓફીસ પહોંચું તો છું, પણ કામ નથી કરી શકતો, ઇન્ફેકટ મગજ જ કામ નથી કરતું. તને ખબર છે જ્યારથી તું મને છોડીને ગઈ છે ત્યારથી મગજ એક જ દિશામાં કામ કરે છે, કે તને કઈ રીતે મનાવું? એવું હું શું કરું જેથી તારી બધી નારાજગી દૂર થઈ જાય? અને આ વાતને પણ હવે તો સાત મહિના થઈ ગયા છે પણ એક તારી નારાજગી છે જે દૂર થવાનું નામ જ નથી લેતી.