“આભમાં કાળા વાદળાઓ એકઠાં થઈ ધરતીને ભીંજવી દેવા આતુર બને, વનમાં નાચતા મયુર ટહુકા ભરે જોઈ તેમની અદા નિરાળી ઢેલડીઓ મદહોશ બને….” હવામાં ઉછળતી લટોમાં ઘેરા મદહોશી ભર્યા અવાજમાં સુબોધ મેઘદૂતને સમજાવી રહ્યો હતો. તેની પ્રણય નીતરતી વાતોમાં શ્રુતિ પલળતી ચાલી. વર્ષા ભીજવે ઘરતીને અને મને ભીજવે તું ” બબડતી શ્રુતિ ક્યારે સુબોધના પ્રેમમાં ઝબોળાઈ ગઈ તેનો તને ખ્યાલ સુધ્ધાં ના રહ્યો.