૧૦૦માંથી ૯૯ ટકા લોકો માને છે કે દ્રૌપદીએ હસીને એ કટાક્ષ ન કર્યો હોત તો મહાભારતનું યુદ્ધ જ ન થયું હોત. મહાભારત પાછળ દ્રૌપદી અને તેમનું આ કૃત્ય જવાબદાર છે. આ લોકોક્તિ છે. દ્રૌપદી સાધારણ સ્ત્રી નહોતાં, એ યજ્ઞમાંથી પ્રગટેલું ઝાઝરમાન વ્યક્તિત્વ હતું. વાસ્તવમાં મહાભારતમાં આંધળાના તો આંધળા જ હોયને એવું દ્રૌપદી બોલ્યાં જ નથી કે નથી તેઓ તે પ્રસંગે હસ્યા. દુર્યોધન પાણીમાં પડ્યો ત્યારે કૃષ્ણના ઉશ્કેરવાથી ભીમ હસ્યો હતો. ભીમના હાસ્યને પગલે બીજા હસ્યા હતા. દ્રૌપદી ત્યાં નહોતાં. આંધળાના તો આંધળા જ હોયને એવું તો કોઈ નથી બોલ્યું. દ્રૌપદી મહાન નારી છે. તેમના પાંચ પુત્રો સૂતા હતા ત્યારે અશ્વત્થામાએ તેમને મારી નાખ્યા. સવારે ખિજાયેલા અર્જુને કહ્યું કે, આમનો વધ કરનારાને હું પકડીને લાવું છું અને તેનો વધ કરું છું અને તે અશ્વત્થામાને વાળથી પકડીને દ્રૌપદી સમક્ષ ઢસડી લાવ્યો. ત્યારે દ્રૌપદી અશ્વત્થામાને છોડી મૂકવાની અર્જુનને અરજ કરતાં કહે છે, ‘મુન્ચ, મુન્ચ. તમે તેમને છોડી મુકો. મારા પાંચ પુત્રો મરાયા તો હું મારા પાંચ પતિઓના સહારે મારું જીવન વ્યતીત કરી શકીશ, પણ તેની માતા કૃપિને તો પતિ પણ નથી અને પુત્ર ગુમાવતા તે કોના આધારે જીવશે.’ દ્રૌપદી કરુણામયી છે. મહાભારતને એના સાચા અર્થમાં જોવું જોઈએ, વાંચવું જોઈએ. વાસ્તવમાં સેમ્યુઅલ કાન્ટની થિયરી હોય કે જગતના ફિલસૂફોની ફિલસૂફી, બધંુ જ મહાભારતમાં સમાયેલું છે.