ડૂંગળીવાળું પલ્લું રાબેતા મુજબ ઝૂકતું એ કરતાં થોડુંક ઓછું નમ્યું હોય એવું કવિને લાગ્યું. બીજા શબ્દોમાં, વર્ષોના વિશ્વાસમાં તિરાડો પડવાની શરૂઆત થઈ. ડૂંગળીનો એકાદ દડો હજી પલ્લામાંથી ઉતારી લેવો કે કેમ એ દ્વિધામાં બશીરભાઈનો હાથ ઘડીક મુંઝાઈને અટકી ગયો. એ કશમકશ વસ્તુત: એમના હૃદય અને હાથ વચ્ચે હતી એવી જ વ્યવહાર અને સંબંધો વચ્ચે પણ હતી. કટોકટીની એ ક્ષણો પસાર થઈ ગઈ….અને અંતે બશીરભાઈ અર્થાત્ બશીરભાઈમાં રહેલો માણસ જીતી ગયો! કહો કે, માનવતા જીતી ગઈ ! હજુ સરળ રીતે કહીએ તો બશીરભાઈએ ડૂંગળીનો એ દડો, સોંઘવારીના દિવસોમાં જેમ રહેવા દેતા હતા તેમ જ પલ્લામાં રહેવા દીધો.