નામ પરથી એટલું તો ક્લિયર હતું કે આ ફિલ્મ ત્રણ અલગ અલગ વાર્તાઓનો ગુલદસ્તો હશે. કંઇક એવો પણ અંદાજ હતો કે આ ફિલ્મ કોઇક રીતે એકબીજા સાથે સંકળાયેલી પણ હશે. જેમ કે, મણિ રત્નમની ‘આયુથા એઝુથુ’ (એની હિન્દી રિમેક એટલે ‘યુવા’)માં હતું, નાગેશ કુકુનૂરની ‘તીન દીવારેં’માં હતું, નિખિલ અડવાણીની ‘સલામ-એ-ઇશ્ક’માં હતું, એલેહાન્દ્રો ગોન્ઝાલેસ ઇનારિતુની ‘બેબેલ’માં અને એમની જ ‘એમોરેસ પેરેસ’માં પણ એવું જ હતું. એકથી વધુ વાર્તાઓને એકબીજા સાથે જોડવાને બદલે ઘણી વાર ફિલ્મ મૅકર્સ દોરામાં મણકા પરોવતા હોય એ રીતે એકબીજાથી સ્વતંત્ર એવી ટૂંકી વાર્તાઓને એક ફિલ્મમાં પરોવી દે. જેમ કે, ‘દસ કહાનિયાં’, અનુરાગ કશ્યપે પ્રોડ્યુસ કરેલી ‘શોર્ટ્સ’, રામુની ‘ડરના મના હૈ’–‘ડરના ઝરૂરી હૈ’, બહુ ગવાયેલી ‘બોમ્બે ટૉકિઝ’ વગેરે. અમે એક જૂની જૅપનીસ હોરર ફિલ્મ જોયેલી ‘ક્વાઈદાન’. એમાં પણ આવું જ હતું. એ ફિલ્મનું હૉન્ટિંગ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક આજેય કાનમાં ગૂંજે છે અને અમે ‘તારક મેહતા કા ઉલ્ટા ચશ્મા’ જોઇને એને કાઉન્ટર કરીએ છીએ (યુ નૉ, લોહા લોહે કો કાટતા હૈ એન્ડ ઑલ! આયમ જોઓઓકિંગ!)