‘… એને તો યાદ આવી જ હોય ને પણ…’ વિરેન્દ્ર હવે ભીના કંઠે શિલ્પાને કહેતો હતો : ‘… પણ મારી બીક ! હું દીવાર બની બેઠો હતો એની લાગણીની આડે. એની મા પ્રત્યેની મમતાની આડે ! પણ હું હવે ભાંગી પડ્યો છું, શિલ્પા ! એનો તરફડાટ હવે હું જોઇ નથી શકતો… તમે નહીં આવો તો એ-‘