મારા સાહિત્યિક મિત્રોમાં મોટાભાગના કવિઓ હતા જેથી એમની પાસે રૂપિયાની આશા રાખી શકાય એમ ન હતી. બાકી હતા તે કેટલાક મિત્રો પુસ્તકો પ્રકાશિત કરીને કડકા થઈ ચૂક્યા હતા. એથી કોઈ વેપારી મિત્રને જ સાધવો એવી આગમચેતી મેં વાપરી. એ મિત્ર પાસે મેં પચીસેક હજારની માગણી મૂકી ત્યારે ‘કંઈ નવો ધંધો શરૂ કરવો છે કે?’ કહીને આગવા ધંધાઓની, એમાં થતા ફાયદા-નુકસાનની ને ધંધામાં ફેરવાતી ટોપીઓ વિશે એ મને સજાગ કરવા લાગ્યો. ‘ઘરમાંથી તારા ધંધા માટે કોઈ મદદ કરે એમ નથી?’ એના જવાબમાં મેં જ્યારે ડોકું ધુણાવ્યું ત્યારે જુદીજુદી બૅંકો કેવાંકેવાં કરજ આપે છે એની એમણે દસ્તાવેજી માહિતી પૂરી પાડી. ‘પણ પુસ્તક પ્રસિદ્ધ કરવા બૅંક કંઈ કરજ થોડી આપે?’ એવા મારા વિધાનથી ઑલિમ્પિકમાં તરત જ ક્વૉલિફાય થઈ જાય એવો ઊંચો કૂદકો એમણે માર્યો. પુસ્તકના પ્રકાશનની વાત આટલી પ્રભાવશાળી છે તો પુસ્તકના વાચનથી વાચક પર કેવી ધારદાર અસર પડશે એવા શુભવિચારોમાં હું ખોવાયેલો હતો ત્યાં મારા હાથમાં અરધી ચાનો ઠંડો પ્યાલો પકડાવી એ ધગધગતા સ્વરે બોલ્યો : ‘બૅંકો તો આમેય માંદી છે. તારે એને વધુ માંદી કરીને મારી નાખવી છે?’ એનો સ્વર કોઈ બૅંકના સ્થાપક જેવો મને જણાયો. એ મારી સામે એ રીતે ઘૂરકતો હતો, જાણે હું કોઈ ગોટાળા કરીને બંધ થયેલી બૅંકનો ડિરેક્ટર હોઉં. ‘પુસ્તકને છપાવવાનું ભૂત તને વળગાડ્યું કોણે?’ એવી ડિટેક્ટિવ અદામાં મારી આસપાસના જૂથની એમણે તત્કાળ તલાશ શરૂ કરી દીધી. મારી દાળ મૈત્રીના ભેજથી ગળી નહીં. આખરે સોનાની જાળ પાણીમાં જ પડી રહેવા દઈ કોઈ ગઝલકારની તાણીતૂસીને લખાયેલી ગઝલ જેવો થઈને હું પાછો વળ્યો.