(૪૨) ‘અને એ રૂપ, એનું પોતાનું છે. (ત્યાં મનની યે લપ – વિદ્યમાન નથી હોતી) ત્યાં કેવળ પોતાની જાત સિવાય, એને કોઈ ‘અન્ય’ની ગરજ નથી હોતી. આ એનું રૂપ, કોઈ પણ પ્રકારની લાલસા કે ઈચ્છા રહિત છે. ત્યાં પિતા, પિતા નથી રહેતો. માતા, માતા નથી રહેતી. સંસાર, સંસાર નથી રહેતો. વેદ, વેદ નથી રહેતા. અરે ચોર, ચોર નથી રહેતો. રોગી, રોગી નથી રહેતો. કેમકે, એ પૂણ્યથી જેવો અલેપ થાય છે, એવો જ પાપોથી પણ અલેપ રહે છે. અહીં જ એ મનનાં બધાં જ દુઃખ, સુખોને તરીને પાર થઈ જાય છે. અને , એનું આ સ્વરૂપ જ સંસાર – સમુદ્રને તરાવનારૂં છે.