બહારગામથી પાછા ફર્યા બાદ એક દિવસ નોકરી પર જતાં પહેલાં હું એ ફળની લારી પર ગયો. ટોપલીમાંથી સારું જોઈ એક સફરજન ઉઠાવ્યું ને પચાસની નોટ ધરી. મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે લારીવાળાએ એ પચાસની નોટ પાછી વાળી અને સામેથી બીજી વીસ રૂપિયાની નોટ મારા હાથમાં મૂકતાં કહ્યું : ‘આપકે દેઢ મહિને પુરાને પૈંતીસ રૂપિયે જમા થે. મૈં હરરોજ આપકી રાહ દેખતા થા, કિ કબ આપ આયેં ઔર મૈં પૈસે વાપસ કરું.’ ક્ષણભર તો હું નવાઈ પામતો એને જોઈ જ રહ્યો. પછી અચાનક મગજમાં ઝબકારો થયો કે દોઢ મહિના પહેલાંના મારા પાંત્રીસ રૂપિયા અહીં જમા હતા. મેં લારીવાળાનો આભાર માન્યો. તેની પ્રમાણિકતા પ્રત્યે મને માન ઉપજ્યું. પાંત્રીસ રૂપિયાની રકમ ભલે નાની રહી, પણ લારીવાળાની નજરમાં તેનું મૂલ્ય તો ખરું જ ને ! ને સવાલ પાંત્રીસ રૂપિયાનો નહિ, પણ નેક ઈરાદાનો છે. હવે જ્યારે આવા કોઈ અદના આદમીની ઈમાનદારી કે મોટાઈની વાતો સાંભળું છું, ત્યારે પેલો લારીવાળો અચૂક યાદ આવી જાય છે.