અમારે એક બાને એવું છે કે દરેક કમ્પ્યૂટરમાં બધાં અખબાર હોય જ! એ ઇન્ટરનેટ વિષે અજાણ છે. માહિતી અત્યંત મહત્ત્વની વાત છે. અવલોકન, અનુભવ, અભ્યાસ બધું જ કાચી માહિતી હોય તો તકલીફ કરે. કથાકાર ચંદ્રગુપ્ત મૌર્યને પપૈયું ખાતો બતાવો તો પૂછવું પડે- પાટલીપુત્ર ‘ને સાઉથ અમેરિકા વચ્ચે વેપાર કે સંબંધ હતા? કોઈ પ્રવાસી ત્યાંથી આવેલો? રૃમીની ‘નાશવંત શીશી’ જેવી આધ્યાત્મિક કવિતામાં ‘મારો હાથી તેના હિન્દુસ્તાનના સ્વપ્નમાં ફરીથી વિહર્યા કરે છે.’ લખે ત્યારે વાચકને માહિતી મળે છે કે રૃમીને હિન્દુસ્તાન વિષે ખબર હતી. ત્યાં હાથી હોય તે પણ. કદાચ ઉપનિષદમાં પરમ/બ્રહ્મને હાથીનું પ્રતીક આપ્યું છે તે પણ. રાવણ પર નાટક લખો ‘ને એ ક્રોધી હતો એ વાતને ટેકો આપવા એને નાનપણથી લીલા મરચાં અતિપ્રિય હતા એવું જાહેર કરતા પહેલાં ભારત કે શ્રીલંકામાં મરચાં ઊગતાં હતાં કે નહીં એ ચેક કરવું પડે. મુઘલકાળમાં મરચાં ખાવાનું શરૃ થયું એ સાચું છે કે નહીં તે તપાસ કરવી પડે. રાજસ્થાનના મરુપ્રદેશની વાત હોય તો નાયકને ઘુમ્મર નૃત્ય કરતી પ્રેમિકા મેથી-પાલખના ઢેબરા બનાવીને ખવડાવે છે તેવું બતાવાય? ભાજીને ઊગવા કેટલું પાણી જોઈએ ‘ને કમ પાણીમાં કયું શાક ઊગે એ ભાન હોવું જોઈએ. પંજાબમાં સબ્જી ‘ને સાગ જુદા છે. ગુજરાતીના અહમ્માં મોહિન્દર અમરનાથ પાયજામામાં લાલ રૃમાલ રાખતો એવું લખો તો આજનો તરુણ એવું સમજે કે એ સમયમાં ભારતીય ટીમ પાયજામો પહેરીને ક્રિકેટ રમતી હશે. પેન્ટ એટલે પેન્ટ જ.