આજથી 500 વર્ષ પહેલાં ગોહિલવાડ તરીકે ઓળખાતા પંથકમાં કણબી, કારડિયા, ખરક અને કાઠીવરણની પ્રજા ઉપરાંત વણકર, આયર, મોભ જેવી જાતીઓ વસતી હતી. દરેક જાતીની વ્યક્તિગત અને સાંસ્કૃતિક ઓળખ તરીકે, તેના મનોરંજનના માઘ્યમ તરીકે રાસડા, ગરબી, ઘોળ, ફાગ, કિર્તન, સરચરી, ભજન વગેરે જેબના તળપદી છાપવાળા કંઠસ્થ સાહિત્યની પરંપરા અસ્તિત્વમાં હતી. નરસિંહ તત્કાલીન સમુદાય સાથે જીવંત સંપર્ક ઘરાવતા હોય તેમ માનવીય લાગણીઓના સ્થાયીભાવોને આલેખીત કર્યા છે. મઘ્યકાલીન ગુજરાતી ગિરાની શિષ્ટઘારાને, તળપદી કંઠસ્થ પરંપરાના સંસ્કારને નરસિંહે ખૂબ સુંદર રીતે જીલ્યા છે. બાળમાનસથી જ નરસિંહની અભિરૂચિ તળપદું લોકબોલી તરફ હતી એટલે આપણા લોકલય, લોકઢાળે તેની કવિતાનો ઘણોભાગ સમૃઘ્ઘ કર્યો છે. તત્કાલીન ગોપબાળકોના રાસડાથી જ નરસિંહને ‘મહારાસ’ નો ઐતસીક અનુભવ થયો હશે. પ્રારંભ તળાજા અને જુનાગઢ આમ બે પ્રાકૃતિક અનુસંઘાન ઘરાવતા તાલઘ્વજગિરિ અને ગિરનારનું સાનિઘ્ય સાંપડ્યું અને તત્કાલીન અસરથી તેની કાવ્યબાની નો પ્રસવ થયો!