કાયદાઓ ઘડાય પણ પળાય નહિ તો શું કામનું? ગૌહત્યા એ કાનૂની અપરાધ હોવાથી બધું છાની રીતે કરવામાં આવતું હોય છે. કેરેલા અને બંગાલમાં ગૌહત્યા પર પ્રતિબંધ નથી અને ત્યાં ખટારા કે ટ્રેન દ્વારા લાંબી મુસાફરી કરીને પશુઓને મોકલવામાં આવે છે. દસ ગાયો અથવા ભેંસ સમાય ત્યાં પંદર ગાયોને ભરીને લઈ જવામાં આવે. નાની જગ્યામાં નિર્જીવ પદાર્થને ભરે એમ ખચોખચ ભરી દે. શું ફરક પડે છે અંતેતો તે મરવા જ જાય છે ને? નરી આંખે આ બધું જોઈએ તો હૈયું દ્રવી ઉઠે અને આંખમાંથી દયાના અશ્રુઓ વહ્યાજ કરે. ઘણા પશુઓ રસ્તામાંજ મરી જાય અને જે બચે તેને ખેંચીને કતલ ખાનામાં લઈ જઈને મોટી છરી લઇ તેને ચીરી નાખે. અન્ય પ્રાણી ઉભો હોય અને તેની સામે તેની બાજુમાં આવી હત્યા થાય. તે પ્રાણી ભયથી ફફડતો હોય છતાં તે લાચાર બની ત્યાં પોતાનો વારો આવે તે પહેલાજ અનેક વાર મરતો હોય છે. અમુક પશુઓ હજુ જીવતા હોય ત્યારેજ એની ખાલ ઉતારવામાં આવે અને એના અવયવો કાપવામાં આવે. પૂર્વ ભવોમાં આપણે આવું ઘણું સહન કર્યું છે અને જો ચેતશું નહિ તો તે કતલ ખાનામાં ફરી આપણો વારો આવશે.