અગાઉની 1952ની પોલીસીને બદલીને એનએફપી, 1988 લાગુ પાડવામાં આવ્યો હતો. જે આજે પણ જંગલોને માટેના આર્થિક સ્રોત તરીકે જોવા સામે સંસ્થાનવાદી અભિગમ અપનાવે છે, જેમાં દેશના પર્યાવરણ અને ઇકોલોજીકલ સંતુલન માટે કુદરતી જંગલોની ભૂમિકા અંગેની વિકસિત સમજનો સમાવેશ થાય છે. તેમાં એ વાતને માન્યતા આપી છે કે જંગલો એટલે કંઈ વૃક્ષોમાં સમાયેલો લાકડાનો કુલ જથ્થો માત્ર નથી પરંતુ જંગલો જૈવવિવિધતા, સંરક્ષિત જમીનનું આવરણ અને જળ સ્ત્રોતોનો ભંડાર છે અને જંગલમાં નિવાસ કરતા સમુદાયો દ્વારા ઉપયોગમાં લેવાતા જંગલની પેદાશોના અન્ય સ્વરૂપો પૂરા પાડે છે. તેમાં એવું પણ સ્પષ્ટ કરાયું હતું કે નોન-ફોરેસ્ટ હેતુઓ માટે જંગલોને બદલવાનું કડક રીતે નિરીક્ષણ કરવાની જરૂર છે અને ફક્ત ચોક્કસ શરતો હેઠળ જ તેમ થવું જોઈએ. તેના અમલીકરણમાં ભુલો હતી પરંતુ ભારતના જંગલોનું રક્ષણ સરળ કાર્ય ન હતું. પરંતુ એનએફપી, 1988નું મહત્વ એ હતું કે તેમાં ભૂતકાળની ભુલો સુધારવામાં આવી હતી. ફોરેસ્ટ પોલીસીની દિશામાં આ પરિવર્તનમાં આખરે જંગલ નિવાસી સમૂહોને અધિકારો આપવામાં આવ્યા છે અને તેઓ જંગલોનું રક્ષણ કરવામાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવી શકે છે તે સ્વીકારવામાં ફાળો આપ્યો હતો. પાથ-બ્રેકીંગ શિડ્યુલ્ડ ટ્રાયબ્સ એન્ડ અધર ટ્રેડિશનલ ફોરેસ્ટ ડ્વેલર્સ (રિકોગ્નિશન ઓફ ફોરેસ્ટ રાઇટ) અધિનિયમ, 2006 આ અધિકારોને મજબુતી બક્ષે છે. ઓડિશાના નિયમગીરી પર્વતોના આદિવાસીઓએ તેમના જંગલોમાં બોક્સાઇટ માઇનિંગ સામે મતદાન કર્યું તેમાં તેની અસર અનુભવાય છે.