આ અંગે પલ્લવી કહે છે, “બાળકોને રખડતાં જોઇને મને તેમને ભણાવવાનો વિચાર આવ્યો. શરૂઆતમાં વાલીઓનો સહકાર ઓછો મળતો અને બાળકો પણ આવતાં ન હતાં, પરંતુ તેમના ઘરે જઇ સમજાવીને તેમને પાટીપેન આપીને અક્ષરજ્ઞાન આપવાનું શરૂ કર્યું. તેમને વાર્તા સંભળાવીને ભણવા આવવા આકર્ષ્યાં. હવે બાળકો હોંશથી આવે છે. જોકે આવાં બાળકોના વાલીઓ એક જ જગ્યાએ સ્થિર રહેતા ન હોવાથી બાળકો નિયમિત ભણી શકતાં નથી. છતાં ત્રણ વર્ષમાં સર્વ શિક્ષા અભિયાન અંતર્ગત ૧૨ જેટલાં બાળકોને શાળા પ્રવેશ અપાવાયો છે. આ પ્રયાસોથી એકાદ-બે બાળક પણ જો નિયમિત ભણે તો તો મારી મહેનત સાર્થક થઇ ગણાશે.”