આસક્તિ  ત્યાં ભક્તિ નથીં, એમ સ્પષ્ટ કહે છે આમ માણસે  બધી જ ક્રિયાઓ, પ્રક્રિયાઓ  પરમાત્માને અર્પણ  કરી દેવી જોઈએ  એની જ સેવા માટે અને એને જ પ્રસન્ન કરવા માટે કરવાની છે, આમ કરે તેજ સાચો ભક્ત છે આપણા મનમાં પરમાત્માના  વિચારોની ગેર હાજરીમાં  આપણને  સખત દુઃખનો અનુભવ થવો જોઈએ, તો જ એને સત્ય સ્વરૂપ ભક્ત કહેવાય એટલેકે સતત નિરંતર તેનામય  થઈને જીવવું જોઈએ  એનું નામ જ ભક્તિ  છે એટલે જ શાંડીલ્ય ઋષિએ સ્પષ્ટ  કહ્યું છે  કે  ભક્તિનો અર્થ  કાઈ અનર્ગળ  સુખ  એવો કરતા જ નહી, અને અનર્ગળ સુખ ભક્તિમાં મળે પણ નહી  આપણે સૌ ખોટું  સમજી બેઠા છીએ   ભક્તિ કેવળ આપણને  કેવળને કેવળ આનંદ જ આપશે, એ પૂરેપૂરું સત્ય નથી,ભક્તિમાં પીડા  અને વેદના  પણ એટલી તો તીવ્ર હોય છે જે  કોઈ અન્ય  પ્રકારની પીડા અને વેદનાં જેટલી તો તીવ્ર હોય છે અને એની કોઈ અન્ય પીડા સાથે સરખામણી કરી  શકાય જ નહી, હા એટલું  એટલું ચોક્કસ  છે,  કે  ભક્તિથી મળતા આનંદની તીવ્રતાની  સરખામણી  પણ  અન્ય આનંદની  સાથે થઇ શકતી જ નથી આ રીતે  ભક્તને  માટે આનંદની સાથો સાથ  પીડા પણ  એમ બન્ને  ચરમ સીમાની  કક્ષાવાળા હોય છે, ભક્ત જ્યારે પરમાત્મા સાથે  સંપર્કમાં  હોય છે અને એના જ કાર્ય કલાપ પરમાત્મા પ્રત્યે અભિમુખ  હોય છે.