મારા નાનપણના ઘરના બારી વિનાના એક ઓરડામાં નળિયાંવાળી છતમાંથી ચાંદરણાં પડતાં. હું અંધારા ઓરડામાં ચાદરણાના લાંબા લિસોટા નીચે મારી આંખ ગોઠવી દેતો-ને મને લાગતું એક આખેઆખો સૂરજ મેં ઝીલી લીધો છે. બા-બાપુજીએ લીંપેલા આંગણામાં બેસીને ફાનસના અજવાળામાં અમે રાતનું ભોજન લેતાં. એક આંગણામાં લીમડો હતો. હું તેની નીચે ખાટલો નાંખીને સૂતો રહેતો. બેસતા ઉનાળાની લહેરખીની સાથે લીમડાના મોરની સુગંધ પ્રસરી જતી. ઊંઘમાં જ મારા ઉપર પાકી લિંબોળી ટપાક દઈને પડતી ને હું ઝબકીને જાગી જતો. મધરાતનો સૂનકાર મારા કાનમાં તમરાંના અવાજની જેમ ત્રમત્રમ કરવા લાગતો. ભુજમાં નાગરની વંડીના વિશાળ ચોગાનમાં સૂતો હોઉં ત્યારે બાજુમાં જ આવેલી ટૉકીઝમાંથી રાતના છેલ્લા શૉનાં અંતિમ દશ્યોના અવાજ સંભળાતા. સામે આવેલાં આંબલીનાં બે ઘટાદાર ઝાડ રાતના અંધારામાં પ્રેત જેવાં ભાસતાં. એ સાંજે જ છોકરીને ગામની બહાર એકાન્ત જગ્યામાં મળ્યો હોઉં તે જાણે રાતના સન્નાટાનો લાભ લઈ મારા ખાટલાની ઈસ પર અદશ્ય બેસી જતી અને અમે હોઠ ઉઘાડ્યા વિના, દિવસનું પહેલું અજવાળું થાય ત્યાં સુધી, વાતો કર્યા કરતાં.