ગીરમાં અને તેના નેસમાં ફરવાની તક મને પ્રથમ વખત માયાભાઇની મદદથી મળી હતી. પણ લક્ષ્મણભાઇ સાથે નેસની આ લાંબી મુલાકાત કરવાની ખૂબ મજા આવી. પીપાવાવની આસપાસના ગામોમાં મારા ઘણા મિત્રો છે, અને ત્યાં ગામડામાં, તેના કુદરતી વાતાવરણમં રોકાવાનો આનંદ મેં ખૂબ માણ્યો છે. વડોદરામાં મોર હવે ટહૂક્તા નથી કે કોયલ ગાતી નથી. ભેંસના ચોખ્ખા તાજા અને મીઠા દૂધની બદલે હવે ડેરીનું પ્રોસેસ કરેલુ દૂધ આવે છે, મંદિરના સંધ્યા સમયે આરતીના અવાજો હવે સંભળાતા નથી કે ઘર તરફ પાછા વળતા ભરવાડ કે આહિર ભાઇઓ કે તેમના મધુરા ગીત અને ક્યાંક સંભળાતા તેમની મોરલીના સુર હવે ડી.જે ના ઘોંઘાટમાં ક્યાંક દબાઇ ગયા છે, સાંજે ચારે તરફ પ્રદૂષણના લીધે આકાશમાં સફેદ ચાદર જામે છે, અને લોકો….? સંસ્કૃતિના નામે આપણે આજે શું રહેવા દીધું છે? કદાચ મારા પૌત્રો-પૌત્રીઓને ગામડું કોઇક ચિત્રોમાં કે ફોટાઓમાં જ જોવા મળે……