અમે નાના હતા ત્યારે શેરીમાં કઠપૂતળીનો ખેલ દેખાડનારા આવતા. મોટા બિલોરી કાચવાળા ડબ્બાના બાકોરામાં મોં નાખી ભારે ઉત્સુકતાથી ‘આગ્રા કા તાજમહલ’ અને ‘દિલ્હી કા કુતાબ મિનાર’ જોતા; મદારીનું બીનુ વાગતું કે બધું છોડીને બહાર શેરીમાં દોડી જતા; ગંદા ગાભાચીંથરામાં લપેટાયેલો નાગ ટોપલામાંથી ફૂંફાડો મારી બેઠો થઈ જતો જોવાનો જબરો રોમાંચ હતો. નાગદેવતાનાં દર્શનની સાથે સાથે આ મદારી લોકો નાનામોટા જાદુ ને હાથચાલાકીના ખેલ પણ કરી બતાવતા. ચાલતા માણસો આ જોવા રોકાઈ જાય એવી જબ્બર પકડ હતી તેમની રજૂઆતમાં. એવી જ રીતે ડુગડુગી વાગતી કે તરત માંકડાનો ખેલ જોવા નીકળી પડતા. નાનકડું માંકડું પ્રેક્ષકોને સલામ ભરે, નાનકડી ગાડી ચલાવે, ભરવાડ બની, બંને હાથે ખભે ડાંગ મૂકી ઘેટાં ચરાવવાનો અભિનય કરે, નાનકડી લાલ ઓઢણી ઓઢેલી વહુ બની સાસરિયામાં પાણી ભરે, પ્રેક્ષકોમાંથી કોઈક વડીલના પગ દબાવી આપે. લોકો ખુશ થઈ તાલીઓનો ગડગડાટ કરતા રહે. બદલામાં તમે પાઈ-પૈસો આપો, રોટલો કે લોટ આપો કે પછી ખેલ પૂરો થતાં ખાલી હાથે ચાલતી પણ પકડો, કોઈ બળજબરી નહોતી.