‘એકલતા’ કાવ્યના થોડાક શબ્દોમાં એક આખું મહાકાવ્ય ડુસકાય છે. સાગરની સપાટી પર દેખાતા થોડાક બરફ પરથી નીચેની મહાકાય હિમશીલાનો અંદાજ થઇ શકે છે. થીજેલું થોડું ક જળ અગાધ જળરાશીમાં કેટલું બધું એકલું અને અટુલું!? સમુદ્રજળ કરતાં થોડી હલકી પણ વધુ ઠંડી થઈ જાત સંકોરીને હિમશીલાને ડૂબવા તરવાનું એક સાથે થાય છે. અવ્યક્ત એકલતા જીરવતી ને જીવતી એવી કોઈ વ્યક્તિની વેદના સંસારમાં અન્ય શું જાણે!? અંગતની આગ અંતરમાં થીજે પછી એ જીવતરમાં જીવન ક્યાં? એકલતાની અનુભૂતિ અકળ છે; ‘રામબાણ વાગ્યાં હોય તે જાણે’.