અહીં કવયિત્રીએ પ્રેમીજનની એકલતા અને સ્મરણોના સંસ્પર્શથી માંડીને ગરમાગરમ રોટલાની સુગંધ સુધીનું બધું જ કાવ્યમાં સમાવી લીધું છે. વરસાદ પડે એટલે ઘરની દિવાલો છોડી પ્રિયજનને મળવા નીકળી પડવું અને બગીચાના બાંકડે બેસી વર્ષાની ધારમાં અને પ્યારમાં ભીંજાયા કરવું એ તો સહજ વાત છે, પણ પેલી બાળપણવાળી વાત !! અરે, હાથમાં પડતી ધારોને મોતીની સેરો ગણીને બાળક કેટલું હરખાય છે !! આ નિર્દોષ આનંદનો ક્યાંય જોટો ન જડે. મમ્મી-પપ્પા માંદા પડવાની ચિંતાએ બાળકને ગમે તેટલું રોકે, પણ એ તો આંગણમાં કે અગાસીમાં દોડી જ જવાનું…