ફરી બીજો અતિ કઠિન ઉત્તર વાળવાની મૂંઝવણે સ્ટેશન માસ્તરને ઘેરી લીધો. સાહિત્યકાર જીવ ઉત્તર શોધવા ફાંફાં મારવા લાગ્યો. માતાની કઈ કઈ લાગણી - પ્રવૃત્તિને શબ્દબદ્ધ કરી આ છોકરાને માનાં વહાલનો અહેસાસ કરાવવો. રાતોના ઉજાગરા વેઠી ભીની ગોદડીઓ બદલાવતી, પડખાંમાં બાળક જરા સરખુંય સળવળતાં ભરનિદ્રામાંથી ઝબકીને જાગી જતી. ઊંઘમાં પણ ઘોડિયાની દોરી હલાવતી, સંતાનના સ્વાસ્ય્મ સારુ જીભના સઘળા સ્વાદ ત્યજતી, દિવસભરના થાક પછી પણ હળવા કંઠે હાલરડાં ગાતી, પુત્રના માથે મમતાપૂર્વક હાથ ફેરવતાં અને માથાને ચૂમી લેતાં જિદગીનાં સમગ્ર દુ:ખ વીસરી જતી અને તેમાં જ જિદગીનું સાર્થક્ય સમજતી, દીકરીના નામે આખું આયખું વ્યતીત કરતી માતાની કઈ કઈ લાગણીઓ, ભાવનાઓ અને માયા-મમતાની કેટકેટલી વાતો કરીને સમજાવવો કે, જો, આને ‘વહાલ’ કહેવાય ! - સાહિત્યકારને શબ્દો ફરી અપાહીજ લાગ્યા. એ કંઈક શોધતો હતો. શું, તે જાણતો નહોતો.