મોટા થયા બાદ સફળતાની અનેક મંજિલો પાર કરીને તે પોતાના દેશનો પ્રધાન સેનાપતિ બન્યો.. પદ ગ્રહણ કર્યા બાદ તેણે વિચાર્યંુ કે એક પ્રવાસ કરીને બાળપણના મિત્રો તથા સંબંધીઓને મળી લઉં. આ સંદર્ભે તે ત્યાં પહોંચ્યો જ્યાં તે ભાડાના મકાનમાં રહીને અભ્યાસ કરતો હતો. ત્યાં તેને પેલી નટખટ છોકરીની યાદ આવી. છોકરી તો તેને ભૂલી ગઈ હતી. નેપોલિયને તે મહિલાને પૂછ્યું : "આ જ મકાનમાં ખૂબ વર્ષો પહેલાં એક છોકરો અભ્યાસ કરવા માટે રહેતો હતો. તેનું નામ, સરનામું, ઠેકાણું શું તમને યાદ છે ? મહિલાએ માથું હલાવ્યું. ત્યાર બાદ તેણે પોતાની સ્મૃતિ પર ભાર આપ્યો અને કહ્યું : "હા, એક છોકરાની ધૂંધળી સ્મૃતિ છે જે હંમેશાં પુસ્તકોમાં આંખો નાંખીને બેસી રહેતો અને કોઈનાથી સારા મોઢે વાત પણ નહોતો કરતો. ખૂબ જ નિરસ સ્વભાવનો હતો તે. નેપોલિયને પોતાનો પરિચય આપતા કહ્યું કે, "તે નીરસ સ્વભાવનો છોકરો હું જ છું. જો તે સમયે પણ ચંચળતાના ચક્કરમાં પડી ગયો હોત તો આજે હું આપણા દેશનો પ્રધાન સેનાપતિ ન હોત. કેટલું સુંદર ઉદાહરણ છે આ આત્મસંયમનું !.