ગહલોત વંશના છેલ્લા શાસક એટલે કે રાજા રતનસિંહ રાવલ અલાઉદીન ખીલજી સાથે લડાયેલા યુદ્ધમાં માર્યા ગયા હતા. જો કે યુદ્ધ મેદાનમાં ખીલજીને ભેટેલા રાજા રતનસિંહ પૂર્ણ પણે રાજપૂતી રીતથી જ લડ્યા હતા. પણ, અલાઉદીન ખીલજીએ દગાથી રતનસિંહને મારીને ચિત્તોડ પર વિજય મેળવી હતી. જો કે અલાઉદીન ખીલજી પોતાની જે વિકૃત મંછા લઈને ચિત્તોડ સુધી આવ્યો હતો, એ મંછા આખરે રાણી પદ્માવતીના ઝોહર દ્વારા નિષ્ફળ નીવડી હતી. એટલે કે અલાઉદીન ખીલજીની જીતને પણ રાણી પદ્માવતીના ઝોહરે હારમાં ફેરવી દીધી હતી. રાણી પદ્માવતીને પામવાની મંછા સાથે ચિત્તોડ પર વિજય મેળવનાર ખીલજી પદ્માવતીની રાખ પણ મેળવી નોહતો શક્યો. કારણ કે, ચિત્તોડ જ્યારે પૂર્ણ પણે હારવાની સ્થિતિમાં આવી ગયું હતું, ત્યારે મેવાડી સેનાએ આધિપત્ય સ્વીકારી ગુલામ બનવાના સ્થાને કેસરીયા ધારણ કરીને મુઘલ સેના પર ચડાઈ કરી દીધી હતી. રાજપૂતો પાસે એક તરફ કેસરિયા કરીને નીકળેલા રાજપૂતી સૈનિકોનું શૌર્ય અને રતનસિંહનું પરાક્રમ હતું, તો ત્યાં જ બીજી તરફ મહેલમાં રહેલી રાજપુતાનીઓના આત્મસન્માન અને લાજની રક્ષા ખાતર ખેલાતું અગ્નિના પ્રચંડ અગનવેદીમાં પ્રાણ ત્યાગતું ઝોહર હતું. આ બંને શૌર્યવંતી ઘટનાઓ દ્વારા અંત પામેલો ગહલોત વંશ આવનારા અનંત ભવિષ્ય માટે મેવાડી સામ્રાજ્યમાં સુવર્ણ અક્ષરે લખાઈ જવાનો હતો.