આપણે કોઇ પણ માણસને અકાળ મરણમાંથી બચાવવાનો પ્રયત્ન કરીએ એ સર્વથા યોગ્ય છે. કોઇના મરણથી આપણે દુ:ખી થઇએ એ પણ સમજાય એવી વસ્તુ છે. પણ ‘મરણ’ એ દુ:ખ કરવા જેટલી અનિષ્ટ વસ્તુ છે. એમ આપણે ન માનીએ, ઇચ્છા ન હોવાં છતાં મરણ તો આવે છે. તેથી મરણ બદલ માણસ શોક કરે છે. વાસ્તવમાં તો મરણ એ ઇશ્વરે આપણને આપેલું ઉત્તમ વરદાન છે. મરણ ન હોત તો આપણી શી દશા થઇ હોત? અનંતકાળ પર્યંત જીવતાં જ રહેવાનું – જીવતાં જ રહેવાનું? એથી શું માણસ હેરાન ન થાય? ક્યાંક તો જીવનનો અંત આવે જ ને?