વ્યાસભાઈએ છેલ્લે સુધી બધું સાચવ્યું. રવજીભાઈના હરખનો પાર ન હતો. દીકરી વળાવવાનું દુઃખ હતું, પણ પરનાત વચ્ચે બધું સુપેરે પાર પાડ્યાનો આનંદ થતો હતો. કેટલાય દિવસોથી ધમાલનો થાક નિતારતા હોય તેમ રાત્રે સોફા પર બેસી કાગળ પર બધું સરાવૈયું કાઢતાં તેમણે અચાનક વિનોદને પૂછ્યું :