[ તંત્રીનોંધ : ‘નવનીત સમર્પણ’ જેવા સાહિત્યિક સામાયિકમાં પ્રકાશિત થયેલી આ કૃતિ બાળવાર્તા કદાપી ન હોઈ શકે. તેનો સંદેશો ખૂબ ગર્ભિત છે. આજના મધ્યમવર્ગની દશા બિલ્લી જેવી છે. પોતાની શેરી પાસે આવેલી દુકાનમાંથી જીવનનિર્વાહની ચીજવસ્તુઓ ખરીદતો આ વર્ગ ક્યારેક આંખો આંજી દેતી લાલચોનો શિકાર બનીને મોલ-મલ્ટીપ્લેક્ષની દુનિયામાં પહોંચી જાય છે. જાતભાતની ચીજવસ્તુઓ, સૌંદર્યપ્રસાધનો, ભારે આભૂષણો, કલબ-પાર્ટીઓ, કાર-આઈપોડ-કેમેરાઓ…. તરફ તે આકર્ષાય છે. ભાતભાતની ડિસ્કાઉન્ડ ઑફરોના પ્રલોભનો તેને આપવામાં આવે છે. બિલાડીના સેન્ડલની જેમ આ બધું જરૂર ન હોવા છતાં એને ગમવા માંડે છે. પરંતુ આ બધું કંઈ એમનેમ નથી મળી જતું. આ માટે લીધેલી લોનો ભરવા ‘ઉંદરો ભગાડવા જેવી’ આખી રાત જાગીને ઓવરટાઈમવાળી નોકરી કરવી પડે છે ! ટૂંકમાં, આ બધાની કિંમત ચૂકવવી પડે છે. થોડા સમયમાં આ બધા શોખ પૂરા થઈ જાય છે પરંતુ એ માટે લીધેલી લોન-ક્રેડિટ કાર્ડની ચૂકવણી એટલી જલ્દી પૂરી નથી થતી. મધ્યમવર્ગની હાલત તો બિલ્લીથીયે બદતર છે કારણ કે તે બધું ઉતારીને પાછું નથી આપી શકતો. તે છતાં તે બિલાડીની જેમ અંદરખાને તો સમજે જ છે કે : ‘મેં જ્યારે એ બધું પહેર્યું ત્યારે જ મને ખબર પડી કે બધું કેટલું બંધનવાળું હતું.’ – તંત્રી.]