આ કઠિન દિવસો દરમિયાન મારાં એક-બે મિત્રોએ ખૂબ જ લાગણીભરી હુંફ આપી મને જાળવી લીધો. પરંતુ કદાચ ઈશ્વરને આ વાત પસંદ નહિ આવી એટલે એક મિત્રને પોતા પાસે બોલાવી લીધો તો બીજો બદલી થતા અન્ય શહેરમાં કુંટૂંબ સાથે ચાલી ગયો. આ પહેલાં મારા દીકરી-જમાઈના આગ્રહથી અમેરિકાની ટ્રીપ ગોઠવાઈ અને ત્યાં દીકરીએ કોમપ્યુટર શીખવા મજબૂર બનાવ્યો અને 2008માં વર્ડ પ્રેસમાં ગુજરાતીમાં બ્લોગ બનાવી મારાં વિચારો શબ્દદેહ આપી વહેતા કરવા વારંવાર ફરજ પાડવા લાગી પરિણામે આપ સૌના દેશ-વિદેશમાં વસેલાં બ્લોગર મિત્રોનો પરિચય થયો-થતો રહે છે. જેમાના સુરેશભાઈ સાથે વર્ચ્યુઅલમાંથી વાસ્તવિક્ પરિચય પણ થયો..આપ સૌ તથા અન્ય બ્લોગર મિત્રોને જ્યારે પણ આ તરફ આવવાનું થાય ત્યારે ખાસ કરી-દ્વારકા-પોરબંદર-સોમનાથના પ્રવાસે જવાનો કાર્યક્રમ થતો રહેતો હોય છે ત્યારે અથવા જામનગરનો ખાસ કાર્યક્રમ યોજી “વિસામો” માં વિસામો માણવા મારું સહ્ર્દય નિમંત્રણ છે જે આપ સૌ સંભવ છે કે માત્ર ઔપચારિકતા માની બેસો પરંતુ આપના પુનિત પગલાંથી મારી એકલતાનો સન્નાટો ભલે થોડી ક્ષણો પૂરતો પણ ખલેલ પામશે તો મને સ્વર્ગીય આનંદ થશે. વધુ તો શું લખું ? આપ સૌ મારી સંવેદના અને લાગણીને યોગ્ય પરિપ્રેક્ષ્યમાં સમજશો અને તેવો જ લાગણી ભર્યો પ્રતિભાવ આપશો તેવી ધારણા સાથે વિરમું છું !