હવે તેમને લોકો સારું વાંચે પરિણામે સારું વિચારે તે કામ ખૂબ અગત્યનું લાગ્યું. એટલે પુસ્તકાલય-પ્રવૃત્તિ તેમણે હાથ ધરી. 1906માં એમણે વડોદરાની મેઈલ ટ્રેનિંગ કૉલેજના તાલીમાર્થી શિક્ષકો સમક્ષ એક યોજના રજૂ કરી. તાલીમ પામેલા શિક્ષકો પોતપોતાને ગામ જઈને 10-15 રૂપિયા મોકલી આપશે તેને ત્યાં પુસ્તકાલય શરૂ કરવા મોતીભાઈ 20-30 રૂપિયાનાં (એ જમાના પ્રમાણે) વર્તમાનપત્રો, સામાયિકો અને પુસ્તકો મોકલી આપશે. પચાસ શિક્ષકોએ આ યોજના ઉપાડી લીધી. પહેલે જ ધડાકે 50 ગામોમાં નાનકડાં પુસ્તકાલયો શરૂ થઈ ગયાં. થોડા જ સમયમાં આ સંખ્યા 150ની થઈ ગઈ. અને આ પ્રવૃત્તિ પછી તો વિકસતી જ રહી. નિરપેક્ષ ભાવે અને પોતે પંડે ઘસાઈને આદરેલી આવી સુંદર પ્રવૃત્તિનાં ટૂંક સમયમાં જ સુફળ લાધ્યાં. એ સમયે વડોદરાનરેશ સયાજીરાવ ગાયકવાડ અમેરિકાના પ્રવાસે હતા. ત્યાંની પુસ્તકપ્રવૃત્તિથી એ પ્રભાવિત થયા હતા. પોતાના રાજ્યમાં લોકશિક્ષણની એ પ્રવૃત્તિને સંગીન બનાવવા માટે અમેરિકાના પુસ્તકાલય-પ્રવૃત્તિના નિષ્ણાત શ્રી બોર્ડનને વડોદરા લાવ્યા. પોતાના રાજ્યમાં પુસ્તકાલયની પ્રવૃત્તિ શરૂ કરવા યોજના કરી. બોર્ડનને મદદરૂપ થવા કોઈ યોગ્ય વ્યક્તિની શોધ ચલાવવામાં મોતીભાઈ પર સ્વાભાવિક રીતે જ આંખ ઠરી. 1911માં એક વર્ષ માટે એમની નિમણૂંક કરવામાં આવી. પરંતુ મોતીભાઈની કાર્યનિષ્ઠા અને આ ક્ષેત્રમાં તેમની આવડત જોઈને તે નિમણૂંક પછી મોતીભાઈ નિવૃત્ત થયા ત્યાં સુધીની રહી. સયાજીરાવે પછી તેમને છોડ્યા જ નહીં.