ચાર કંડિકા – પહેલી છે – काल-जारणम् । – યાદ રાખીએ કે કાળ નિરંતર વહે છે. એ ઘડીભર પણ થોભતો નથી. કાળની નદીનું પાણી નિરંતર બદલાયા કરે છે. તમે એક જ ખોબાનું પાણી ફરી પી શકતા નથી. આ જ રીતે માણસ પણ નિરંતર બદલાય છે. સતત પરિવર્તનશીલતા એ માણસનો સ્વભાવ છે. માણસ અનુભવે ઘડાય છે, એટલે ભૂલથી પણ આપણે ગઈકાલના માણસને આજે એની એ વાસી દ્રષ્ટિથી જોવો ન જોઈએ. નજરને સદા-સર્વદા કુંવારી રાખવી જોઈએ. આ કુંવારી નજરમાં પોતાનામાં એટલી તાકાત છે કે સામેની વ્યક્તિના વાસીપણાને પણ એ ઉડાડી દે છે અને માણસને નરવો – ગરવો રાખે છે ! તો પહેલું ઔષધ- આ નરની જીવનદ્રષ્ટિ ! ગુણગ્રાહી દ્રષ્ટિ’ બીજા વાત કહી – स्नेह-वर्धनम् । સંબંધો ટકાવવાનું સાધન – સ્નેહ ! સ્નેહ તત્વની ઉપાસના ! સંબંધ કણસવો ન જોઈ, ગુંજવો જોઈએ – રેંટિયામાંથી નીકળતો તાર ગુંજે છે એ રીતે, સિતારના તારને આંગળી ઝંકૃત કરી મૂકે છે એ રીતે.