તરંગી સ્વપ્નસ્થ મનમાં બોલ્યો : ‘આ કોઈ ધર્મસ્થાન નથી જણાતું. કોઈ મહાન પ્રસંગની યાદીમાં રાજાએ લોકને મિજબાની આપેલી હોવી જોઈએ !’ એ જ વખતે એક માણસ એની પાસે આવ્યો. એણે એને રાજાનો ગુલામ લેખ્યો. એટલે તેણે તેને ત્યાં બેસવાનું કહ્યું. અને બે પળમાં તો સ્વાદિષ્ટ વાનગીઓ એની પાસે આવવા માંડી ! જ્યારે એણે ભોજનને બરાબર ન્યાય આપી દીધો, ત્યારે આ સ્વપ્નશીલ જવા માટે ઊભો થયો. પણ બારણાં પાસે એક ઠાઠમાઠવાળા દ્વારપાળે એને અટકાવ્યો. સ્વપ્નઘેલાને લાગ્યું કે, ‘આ રાજકુમાર પોતે જ હશે !’ નીચો વળીને એ એને નમ્યો. અને એણે એનો ઉપકાર પણ માન્યો ! પણ ત્યાં તો પેલો વિશાળકાય આદમી, એ નગરીની પ્રચલિત ભાષામાં બોલી ઊઠ્યો : ‘સાહેબ ! તમે ભોજન લીધું એનું ‘બિલ’ તો હજી બાકી છે !’ સ્વપ્નતરંગી તો એમાં કાંઈ ન સમજ્યો. શું ‘બિલ’ ને શું બાકી ? એણે તો એને રાજકુમાર લેખીને વધારે નીચા નમીને એનો આભાર માન્યો ! પણ પેલા દ્વારપાલને તો સિક્કાનું કામ હતું. સલામની વર્ષાને એ શું કરે ?