મેં બેએક વખત શિક્ષક અને એકાદ વખત આચાર્યની ભૂમિકા ભજવી હતી, લગભગ છઠ્ઠા કે સાતમા ધોરણમાં હઈશ ત્યારે મને અંગ્રેજીના શિક્ષકનો પાઠ ભજવવાનો અવસર અપાયો હતો, તેઓ સ્વભાવના ખૂબ કડક અને શિસ્તના આગ્રહી હતા. હાથમાં કાયમ એક ફુટપટ્ટી રાખતા. મેં પણ કાંઈક એવી જ શિસ્તના આગ્રહ સાથે, તેમની જેમ જ તૈયાર થઈને, ટટ્ટાર રહીને અને વર્ગનો સમય જરા પણ બગાડ્યા વગર એક આખો પાઠ ભણાવ્યો હતો, હોમવર્ક આપ્યું હતું… એ દિવસ યાદ કરું છું તો શિક્ષક થવાની એ બાળપણની ઈચ્છા ફરીથી આળસ મરડીને બેઠી થાય છે. મારે આ શિક્ષક બનવું છે કે પેલા શિક્ષક બનવું છે એવી રસાકસી થતી, શિક્ષકો પણ એવા હતાં કે આજે વર્ષો પછી પણ વૃદ્ધાવસ્થામાં પ્રવેશેલા એ સુજ્ઞજનો જો રસ્તાના કિનારેથી શાકભાજી ખરીદતા, ક્યારેક એટીએમમાંથી બહાર નીકળતા કે કોઈક દવાખાને – એમ મળી જાય તો શરીર આપોઆપ નમી જાય તેમના ચરણસ્પર્શ કરવા. આજના વિદ્યાર્થીઓને એ પ્રકારના શિક્ષકો, પદ્ધતિસરના અભ્યાસ સાથેનો એ પ્રેમ અને વ્હાલ મળતા હશે? વડોદરાની સરકારી શાળા – નિઝામપુરાની કુમારશાળામાં પણ બે વર્ષ ભણ્યો હતો અને આજ સુધી એ શિક્ષકનો ચહેરો ભૂલાયો નથી, તેમની ભણાવવાની પદ્ધતિ, દરેક વિદ્યાર્થીની અંગત કાળજી અને વાત્સલ્ય તેમનો સ્વભાવ હતો. પ્રિન્સીપલ બન્યો હતો ત્યારે શિક્ષક બનેલા બધા જ સહપાઠીઓની એક મિટીંગ શાળા શરૂ થતા પહેલા બોલાવેલી, જેમાં તેમને વિદ્યાર્થીઓને શિક્ષા કરવાને બદલે શક્ય રીતે સમજાવવાનો આગ્રહ કરેલો. એ વખતે કેમેરો ઉપલબ્ધ નહોતો, પણ એ બધી જ તસવીરો માનસમાં ૧૦૮૦ પિક્સેલ રેઝોલ્યૂશનમાં તદ્દન સ્પષ્ટ સચવાઈ રહે છે.