”કર્મનો સંગાથી રાણા મારૂ કોઇ નથી” એ ખૂબ ભાવવહી, સરળ અને હૈયા સોંસરવુ ઉતરી જતુ ભજન છે. ભક્તિ સંપ્રદાયના ફેલાવામાં આવા સરળ અને છતાં મર્મવેધક ભજનોએ ખૂબ ફાળો આપ્યો છે. કર્મના ફળ ભોગવવામાં કોઇ સંગાથી નથી, એ તો બધાંએ પોતાના કર્મો અનુસાર ભોગવવાજ પડે છે અને એમાંથી છૂટવાનો એક જ રસ્તો છે, એ છે સારા કર્મ કરવા, એમ રાણાને સમજાવવા મીરાબાઇ ખૂબ સરળ પરંતુ સચોટ ઉદાહરણો આપે છે. એક પથ્થરના બે ટુકડામાંથી જેમ એક પ્રભુની મૂર્તી બની લોકો વડે પૂજાય છે તો બીજો ધોબીઘાટ પર વસ્ત્રોની ગંદકી સાફ કરવાના ઉપયોગમાં આવે છે. એક જ માટીમાંથી બનેલા બે મોરિયા (વાંસની બનાવેલી ચિંચોડાની શાખા કે ડાળી) પણ આમ જ કર્મની ગતિને આધીન થઇને જ્યાં શિવજીની ગળતી બને છે તો બીજો સ્મશાને ગોઠવાય છે. એક વેલાના ઉગતા બે તુંબડામાંય કેટલો ફરક છે, એક સાધુના હાથે જાય છે તો એક ગામના રાવળીયાને ઘેર જાય છે. એક વાંસની બે વાંસળી પણ સમાન ઉપયોગ નથી પામતી, એક કાનકુંવરના હાથમાં જાય છે તો એવી અનેક વાદીડાના ઘરે વાગે છે. એક માતાના બે દીકરા પણ ક્યાં સમાન જીવન જીવી શકે છે, એમ માનવસહજ ઉદાહરણ આપતા તેઓ રાણાને કહે છે કે બનવાજોગ છે કે એક દીકરો મોટો ચક્રવર્તી સમ્રાટ થાય અને બીજો દીકરો કઠીયારો બની જંગલમાં ભારા વેંઢારતો ફરે. એક દીકરો જીવતરના, કર્મની ગતિને આધીન થઇને જન્મ મરણના ફેરા ફરે અને બીજો કર્મે મોક્ષને પામે. આમ મીરાબાઇ લોકસહજ વાણીમાં અને સામાન્ય ઉદાહરણો દ્વારા રાણાને કર્મની ગતિના વિવિધ પાઠ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરે છે. આ ભજનના ઘણા અલગ અલગ રૂપો ઉપલબ્ધ છે, ક્યાંક લોકબોલીમાં થતા ફરકને લીધે તેનું બંધારણ સહજ બદલાયું છે પણ અંતે તેનો ભાવ તો એ જ રહે છે.