મુસાફરને થયું આમ તો પોતે સ્મૃતિના સથવારે પોતાના ગંતવ્યસ્થાને પહોંચી શકે એમ છે પણ હવે એવું જોખમ શું કામ લેવું ? ક્યાંક અટવાઈ જવાય એ કરતા પૂછતા પૂછતા ધીમે ધીમે જતા રહેવું એ વધારે સારું. મુસાફરની ઉંમર કેટલી હશે એ પહેલી નજરે કોઈ કળી શકે એમ નહોતું. ચાલ ટટ્ટાર હતી, પણ હાથમાં લાકડી હતી. આંખ ઝીણી કરીને જોવું પડે એવું નહોતું અને છતાં ચશ્માં તો હતા જ. હવામાં શિયાળાની ઠંડક હતી એટલે કે પછી કોણ જાણે એણે મફલર ચહેરા ઉપર વીંટ્યું. મેલ ટ્રેનના પેસેન્જરો જતા રહ્યા હતા એટલે બહાર ટાંગાવાળા, રીક્ષાવાળા અને કુલીઓ આ બધાની હાજરી સાવ પાંખી હતી. એક ટાંગાવાળો ઘોડીની પીઠ ઉપર હાથ ફેરવતો બીડીનું ઠુંઠું ચૂસતો હતો. મુસાફરે એની પાસે જઈને પૂછ્યું.