મને એવો વહેમ છે કે આપસૂઝથી જડી આવેલી ફિલસૂફી પ્રમાણે હું બરાબર જીવું છું. બધું સારું લાગે છે. ગમે છે. એટલે એમ પણ માનું છું કે વ્યક્તિ પોતા માટે આવોતેવો નાનો શો ધર્મ ઉપજાવીને ખુશીથી જીવી શકે. જોકે, તેમછતાં, ધ્યાન રહે, ધ્યાન રહે, એમ કર્યેથી વાત કાયમ માટે સુખાન્ત નથી થઇ જતી. બહાર ઊભેલાં તન્ત્રો વ્યક્તિના સ્વને ગમે એ ઘડીએ પછાડીને રહે છે. ધ્યાન રહે, દુનિયા આગળ સ્વ-ધર્મ અને સ્વ-કર્મની સત્-તા ઘણીવાર ગરીબડી પડી જાય છે. ધ્યાન રહે, વૈયક્તિક સત્યો કમજોર પડી જાય છે, તેને પુરવાર નથી કરી શકાતાં. સપનું પોતે જ સિસ્ટમ બની ગયું એમ જે લાગ્યું હોય તે ક્ષણિક હોઇ શકે છે; આભાસ હોઇ શકે છે. છેવટે છોભીલા પડી જવાય કેમકે ભાન પડે કે યિન્-યાન્ગનો મત્સ્યવેધ નથી થયો; સમતુલા બરાબર સાચવી’તી પણ તીર નકામું ગયું છે. કસીને પ્હૉળા રાખેલા ટાંટિયા ને તાણી રાખેલી આંખો દુખે છે. આન્તર વાસ્તવ વેરવિખેર થઇ ગયું છે. અર્થશૂન્યતા વચ્ચે અર્થ પેદા કરવાનો પ્રયાસ વળી પાછો શૂન્યમાં ઑસરી ગયો છે. જુએ છે કે મૅટર ઓવ્ ફૅક્ટ-નેસમાં પોતે ફરી પાછો આથમી ગયો છે. ધ્યાન રહે, સ્વકીય ધર્મનો આવો પરાભવ અવશ્યંભાવી છે, પરાભવ જરૂર થવાનો છે.