(મંદાક્રાન્તા-સોનેટ) એનું એ છે ઘર જ્યહીં વીત્યું મસ્ત કૌમાર્ય આખું ખૂણેખૂણો  હજી  જગવતો   રમ્ય   નિર્દોષતાનાં તોફાનોનાં સ્મરણ  હજી યે એ જ  પ્રેમે પૂછે  છે ભાઈબ્હેનો ખબર સઘળી  ને  પિતા  ભવ્યતાના  ઊંડા ઘેરા ઉદધિ સરખા  આંખ  આશિષ ભીની વર્ષાવે  છે  શ્વશુરગૃહથી   આવી  હું  દેખતાં જ માતા ઘેલી થઈ  ઘડી ઘડી  કાળજી  વ્હાલથી લૈ વાત્સલ્યોનાં અમૃત થકી આ જિંદગી બાગ સીંચે  આવે  મારી  સખિરી  કંઈ  હૈયે ભરી ગોઠડીઓ પ્હેલાં જેવું  ઘર  હજી  ભર્યું  કૈંક  સ્નેહીજનોથી એનું  એ છે  સઘળું અહીં  જેથી સદા તૃપ્ત તૃપ્ત રહેતી'તી  હું  સભર  બધું એવું  જ આનંદદાયી  તો યે  શાને  સહુ સૂનું લહું  હર્ષ તૃપ્તિ  જરી ના ત્યાં હું કોને વીસરી ગઈ?