વટાણા ફોલતાં સંધ્યા એકદમ ચોંકી ગઈ. તાજા, લીલાછમ દેખાતા વટાણાની અંદર એવા જ કલરની મોટી ઇયળ ગૂંચળું વળીને બેઠી હતી. દૂરથી તો ખ્યાલ જ ન આવે કે ઇયળ છે. ઇયળ સહેજ સળવળીને બહાર નીકળવા મથામણ કરવા લાગી. સંધ્યા એના સળવળાટને થોડી વાર જોઈ રહી પણ પછી એકદમ ચીતરી ચડી ને વટાણાની છાલ હાથમાંથી છૂટી ગઈ. વટાણા ફોલવાનું મૂકીને તે ઊભી થઈ ગઈ. ઘડિયાળમાં જોયું તો નવ વાગવા આવ્યા હતા. આ બાપ-દીકરીને તૈયાર થઈને આવતાં કેટલી વાર ? ‘હું આવી ગયો છું.’ વિજયે હાથ ઊંચા કરીને હાજરી પુરાવી અને ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેઠો. ‘રિયા હજુ તૈયાર થઈને કેમ આવી નથી ? કોલેજમાં આવી પણ હજુય મારે જ બૂમાબૂમ કરીને તૈયાર થવાનું કહેવું પડશે.’ બૂમ પાડવા જતી હતી ત્યાં જ ઝડપથી પગથિયાં ઊતરતાં પગલાંનો અવાજ સંભળાયો. સંધ્યા જોઈ રહી. હજુ થોડા દિવસો પહેલાં જ બે ચોટલા લઈ સ્કૂલડ્રેસ પહેરીને જતી રિયા આ જ છે ! સહેજ લૂઝ ટીશર્ટ અને જીન્સની કેપ્રી પહેરી છે તેણે. કપાવી નાખેલા વાળની લટો ચહેરા પર આવ-જા કરે છે પણ તેને કંઈ પરવા નથી. કેટલી સુંદર લાગે છે તે, કોઈની પણ નજર ઠરી જાય અને એટલે જ થાય છે કે…