બેડરૃમની પશ્ચિમમાં પડતી બારીમાં આથમતી ક્ષણો નજીક આવતી ગઈ. ઑસ્વાલ વિચારતો હતો કે, જો અમુક મિનિટ સુધી તે જાગી શકે તો કદાચ સૂર્યાસ્તમાં પોએટિકાને જોઈ શકે! પણ જેમ એક-એક કરીને પળ સરકતી ગઈ તેમ તેની દૃષ્ટિ ધૂંધળી થવા લાગી. તેણે મક્કમતાથી જાગતા રહેવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ થાકતાં જતાં શરીર સામે તેણે અભાનતામાં હાર સ્વીકારવી પડી. હાથમાંથી કાગળ જમીન પર ખરી ગયો. શરીર જાન વગરના પીંજર જેમ બેડ પર ઢળી પડ્યું. રોજની જેમ ઑસ્વાલ સૂર્યાસ્ત જોઈ શકે એ પહેલાં જ લાંબી નિદ્રામાં ડૂબી ચૂક્યો હતો.