હનુમાનજીની બાળલીલાઓને જોઉં ત્યારે મને ભગવાન કૃષ્ણની છાશલીલાનું સ્મરણ થાય છે. પરમાનંદદાસજીનું પદ છે-‘આજ દધિ મીઠો મદનગોપાલ...’ ભગવાન શ્રીમન મહાપ્રભુજી અને એમનાં એક શિષ્ય નંદદાસજીના જીવનનો આ એક પ્રસંગ છે. નંદદાસજીના પૂર્વજીવનની આ ઘટના છે. તેઓ એ સમયે એક ગામમાં રહેતા હતા. એ ગામમાં એક નવી નવી સ્ત્રી આવી હતી. હજુ હમણાં જ તેના લગ્ન થયા હતા અને આ ગામમાં પરણીને આવી હતી. ભગવાનની ઈચ્છા હતી તે ભગવાને તેને અપાર સૌંદર્ય આપ્યું હતું. આ સ્ત્રી ખૂબ સ્વરૂપવાન હતી. એ જમાનો તો પનઘટ પર જઈ પાણી ભરવાનો હતો. રોજ સવારે એ સ્ત્રી પનઘટ પર પાણી ભરવા જાય અને નંદદાસજી પનઘટ પર બેસીને એ સ્ત્રીને તાકતા રહે. ધીમે ધીમે નંદદાસજી તો તે સ્ત્રી પર લુબ્ધ થઇ ગયા, મુગ્ધ થઇ ગયા. એમનાં પૂર્વજીવનનો આ પ્રસંગ છે. તે સ્ત્રી પર, તેના સૌંદર્ય પર અને તેના રૂપ પર આસક્ત થઇ ગયા. નાનું એવું ગામ, લોકોને ખબર પડ્યા વિના તો ન જ રહે. અને આ તરફ નંદદાસજી પેલી સ્ત્રી તરફ ખૂબ આસક્ત. ગામમાં વાત ફેલાઈ ગઈ કે નંદદાસ કોઈની પરણેતર પર લુબ્ધ થયા છે! એ સ્ત્રીનું પણ તેમના તરફ ધ્યાન ગયું હતું. ધીમે ધીમે તો વાત વધતી ચાલી. આખા ગામમાં ચર્ચા શરૂ થઇ ગઈ. તે નવવધૂના સાસુ, સસરા બધા હેરાન થઇ ગયા. આ સ્ત્રી પણ બહુ ખાનદાન પરિવારની પુત્રવધૂ હતી. સસરાનું મન વિચારે ચઢ્યું હતું કે આ સમસ્યાનો કોઈ ઉકેલ શોધવો પડશે.