મારો પગ પથ્થર સાથે અથડાયો. માંડ સમતુલા જળવાઈ. એરગેબ ખભેથી સરીને આગળ આવી ગઈ. મેં રસ્તા પર ધ્યાન પરોવ્યું. છતાં ભીતર થતી ઊથલપાથલમાં મન કોઈ વસ્તુ પર સ્થિર થતું ન હતું. અહીં આવ્યો તે સારું કર્યું કે નહીં તે વિચારતા વિચારતા ફળિયું આવી ગયું. બપોરનો સમય હોવાથી મોટા ભાગે બધા આડા પડખે થયા હતા. હું ફળિયાના છેક છેડે પહોંચ્યો. છેડે હારબંધ ઊભેલાં ત્રણ મકાનો પૈકી ઉત્તર બાજુના મક્કાનનું બારણું ખુલ્લું હતું. મેં બારણામાં પગ મૂક્યો. મારો પદસંચાર કાને ન પડ્યો કે પછી કાનજીમામા ઊંઘમાં હતાં? મેં ધીમેકથી સાદ દીધો અને તે પડખું ફરી મારી સામે જોઈ રહ્યા. કોઈ અજાણ વ્યક્તિને જોતાં હોય તેમ અને એમણે મને જ્યારે ઓળખ્યો ત્યારે એમના વૃદ્ધ ચહેરા પર આનંદની લહેર દોડી ગઈ. એમણે ઊભા થઇ મને લગભગ બાથમાં જ લઇ લીધો. મારી પીઠા પર ફરતો એમનો હાથ મારા પ્રત્યેની સાથે સાથે કશીક પીડા પણ વ્યક્ત કરતો હોય તેવું મેં અનુભવ્યું.