ફરી એ જ પ્રશ્ન:શું બનવું?નાનપણમાં તો ડોક્ટર એન્જીનીએરના સપના નહોતા આવતાં પણ મોટા થયે પણ ન આવ્યા.આસપાસ બધે નજર ઘુમાવી તો લગભગ બધે જ ખાણીપીણીના ખૂમચા કે હોટેલ હોય જ.અહહા! દુનિયા શા માટે મોટી કેરિયર બનાવવાની દોટ મુકે છે? આખરે તો ભૂખ્યા જનોનો જઠરાગ્ની તૃપ્ત કરવાથી વિશેષ ઉત્તમ બીજું કયું કામ છે?હું તો મોટો શેફ બનીશ(મહારાજ કે રસોયો નહિ,નોટ ધ પોઈન્ટ.)હજી પેલા કડક યુનિફોર્મ અને ચકચકતા બીલ્લાનુંઆકર્ષણ એવું ને એવું જ અકબંધ છે.અસ્ત્રીટાઈટ અને ચોક્ખા એક પણ નાના તીન્કા જેત્લાયે ડાઘ વિનાના કપડા.અને પાછી આછા અને ઓછા વસ્ત્રોમાં સજ્જ નમણીઓ આપણી વાહ વાહ કરે.તેથી મેં ધીમે ધીમે પાકશાસ્ત્ર ની કલા પર ધ્યાન વિકસાવવા માંડ્યું.એક –બે વાર દાઝવાના કે બે-પાંચ વખત ચપ્પુ વાગવાના પ્રસંગોથી હું નાહિંમત થાઉં તેમ નહોતો.પૂર્ણ એકાગ્રતાથી દરરોજ ત્રણ-ચાર કલાક કે ક્યારેક અડધો દિવસ રસોડામાં ગાળીને,પરસેવો પાડીને વિવિધ વ્યંજનો બનાવવા માંડ્યા. મારા માટે આ વાનગીને શું નામ આપવું તે પરીક્ષાનો સૌથી અઘરો સવાલ હતો. તેને કયું નામ આપવું તે વિષે કુટુંબીઓમાં મોટો મતભેદ હતો.જોકે મારી સર્જનાત્મકતાને વખાણવાને બદલે વખોડવા માટે આખું કુટુંબ એકમત હતું. લગભગ આખો દિવસ રસોઈઘરમાં ગાળી,વિવિધ અને વિશિષ્ટ વ્યંજન બનાવતી અને તે પણ હોશથી,રસથી અને ઉલટભેર પરીસતી મારી માનું તપ હવે મને સમજાયું.મા શું સમગ્ર સ્ત્રીજાતિની આ અંગેની ધીરજ અને ચીવટને સલામ ભરવી પડે.વળી ક્યારેક એમ પણ થતું કે આ વઘારમાં રાઈ,જીરું ,મેથી બધું શા માટે નાંખવાનું?કોઈ એક નાંખીએ તો ચાલવું જોઈએ. ગ્રેવીમાં પણ આદુ-મરચા-કાંદા-લસણ બધું શા માટે પધરાવવાનું? પછી આપણને થાય કે બહુ ટેસ્ટી છે.’તે હોય જ ને!’દુનિયાભરના તેજાના નાંખ્યા હોય તો?તે વિના ટેસ્ટી બનાવો તો ખરા કહું.સાંબેલું વગાડો તો જાણું કે શાણા છોની જેમ.ખાલી લાલ કે લીલું એક મરચું હોય તો પણ તીખાશ તો આવે જ ને?એટલો બધો બગાડ શા માટે?