હિન્દી પડી ભાંગી છે, એવા ભણકારા ગુજરાતીની જેમ ઘણા ફેલાયા. પરંતુ નવા લેખકોએ હિન્દીને પકડીને રાખી. દરેક દાયકાનો એક સાહિત્યક યુગ હોય છે. પ્રેમચંદના સાહિત્યનો એક યુગ હતો. સમય હતો. પ્રેમચંદની શૈલી એવી ગાઢ હતી કે વાત ન પૂછો, તેને ન ઓળખતા લોકોએ પણ તેને અભ્યાસક્રમમાં વાંચી લીધેલો જ હોય. માનસરોવર નામના મસમોટા વાર્તાસંગ્રહોથી લઈને ગોદાન, ગબન, કર્મભૂમિ…. પણ પ્રેમચંદની શૈલી એ પ્રકારની હતી કે ન કરો તો પણ કોપી મફતમાં થઈ જાય. તેમાંથી બે ફાંટા પડ્યા એક ફાંટો અમૃતલાલ નાગર અને બીજો ફાંટો ફણીશ્વરનાથ રેણુ. ફણીશ્વરનાથની પ્રેમચંદ કરતા અલગ શૈલી જેમ કે મૈલા આંચલમાં તેમનું વર્ણન… અને અમૃતલાલ નાગર! શાનદાર, જબરદસ્ત, જિંદાબાદ. અમૃતલાલની નવલકથા એવી જ ટિપીકલી સ્ટીરીયોટાઈપ રહી સિવાય કે બે ઉપન્યાસને મૂકતા. એક નાચ્યો બહુત ગોપાલ જેને હિન્દીની શ્રેષ્ઠ નવલકથાઓમાં મુકવી પડે અને બીજી માનસ કા હંસ જેમાં તુલસીદાસજીનું જીવન છે. પણ વાંચવા લાયક તેમની લખનૌની વાર્તાઓ.