હવે દરરોજ મથુર બોરની કોથળીઓ લઈને હોટલ પહોંચી જતો. ૧૦ મિનિટ બસ ઊભે ત્યાં સુધી મથુર કોઈ ને કોઈ બહાનું કાઢી શિખા સાથે વાતો કરતો અને શિખા બોર ખાતી ખાતી વાતો સાંભળતી અને ઠળિયા ફેંકતી. શરૂ શરૂમાં શિખા વધારે કંઈ બોલતી નહીં, પણ જેમ-જેમ દિવસો પસાર થતા ગયા શિખાને મથુરના બોરની અને વાતોની આદત પડી ગઈ. મથુર શિખાને પોતાની બધી વાતો કરતો. મથુર ભોળો અને સાફ દિલનો છે તે શિખા ઓળખી ગઈ હતી એટલે શિખા પણ પોતાની વાતો મથુર સાથે શેઅર કરતી. મથુરને ખબર પડી કે શિખાને અમદાવાદમાં એક પ્રાઇવેટ સ્કૂલમાં પ્રાયમરી ટીચરની જોબ મળી છે. એ પ્રાઇવેટ સ્કૂલની એક બ્રાંચ રાણપુરમાં પણ છે. એટલે મૅનેજમેન્ટે શિખાને રાણપુરની બ્રાંચમાં ૨ મહિના સુધી ટ્રેનિંગ માટે મોકલી છે,