એનો બાપ એને સતત ટોકતો રહેતો. ‘ભઈલા, હાઈસ્‍કૂલમાં તો નોકરી મળી રહી તને. રૂપિયા ક્‍યાં છે એટલા આપણી પાસે? તું પ્રાથમિક શાળામાં અરજી કરને… પીટીસી થયો છું એના આધારે એક વખત નોકરીએ તો લાગી જા… પછી હાઈસ્‍કૂલમાં અરજી કરતો રહેજે…’ અને બાપની ટકટકથી કંટાળીને એણે પ્રાથમિક શાળામાં પણ અરજીઓ કરવા માંડી, પણ નામરજીથી. ક્‍યારેક અધૂરી અરજી કરે, ક્‍યારેક ઈન્‍ટરવ્‍યુ આપવા જાય જ નહીં, અને જાય તો ક્‍યારેક ઉડાઉ જવાબ આપીને પાછો આવે. છેવટે ક્‍લાર્કની નોકરી લઈશ, પણ એ ટેણિયાંઓને ભણાવવાની ભેજામારીમાં કોણ પડે? પણ કોણ જાણે કેમ એનું નસીબ બે ડગલાં આગળ ને આગળ રહેવાનું હશે, કે એના આટલા પ્રયત્‍નો પછી પણ એક પ્રાથમિક શાળાએ એની ડિગ્રીઓ જોઈને એને ઑર્ડર મોકલી દીધો, અને એ ય પાછો એના બાપના હાથમાં જ આવ્‍યો! હવે તો એનો છૂટકો જ ન હતો!