‘ઓહ… આવડી બધી અદબ!’ સંતોના મુખમાંથી આશ્ચર્યોદ્ગાર સરી ગયો. બાળકીની મોટી કીકીઓ પર રેશમના વીંઝણાસમી રૂપાળી પાંપણો ઢળી ગઇ… રાધા અને કૃષ્ણની મૂર્તિ સામે જાણે આખું વૃંદાવન, સમુળગું ગોકુળ અને વેણુનાદ અત્યારે માનવદેહ ધારણ કરેલ એક કન્યકાના સ્વાંગમાં પલાંઠી વાળીને બેસી ગયાં…! જીવનમાં વહેલાસર લાધેલી અમૃતપળને હૈયાવગી કરીને માનવજન્મનું આખું આયખું સમર્પિત કરતી હોય એમ, બાળકી સ્થિર બેઠી હતી. એના ચહેરા પર અલૌકિક આનંદ હતો. એના મૌન અંતરમાંથી શતકોટિ પ્રસન્નતા અને આશ્રય મળ્યાની નિરાંત છવાઇ હતી.