આજની તારીખે પણ અમરત બાને ગુલામીનાં દિવસોની દાસ્તાન યાદ છે, તેમને આઝાદીની લડાઈઓથી લઈ ભારત-પાકિસ્તાનનાં યુદ્ધ અને દુષ્કાળ, પૂર, ભૂકંપ જેવી હોનારતો અને તારાજીઓ સાંભરે છે. જીણી આંખો કરી પાતળા અવાજે એ કહે છે કે, રાજપૂતપરામાં હું વજુની બાને ત્યાં કામે જતી. નંદુબેન એનું નામ. આજે તો વજુ મોટો માણહ છે. પછી એને આગળ શું બોલવું એ સૂઝતું નથી. ઘર કામ કરીને એમનાં હાથ બરછટ થઈ ગયા છે. શરીરે કરચલીઓ પડી ગઈ છે. જો કે યાદશક્તિ અને નજરો હજુ પ્રમાણમાં સારી છે. થોડીવાર રહી એ કહે છે, હું જ્યાં કામ કરવા જાઉં ત્યાં પોતાનું ઘર સમજી કામ કરતી. આજેય સંઘાય જોડે સંબંધુ છે. પારકા ઘેરનું કામ ક્યારેય પારકું ગણી નથ કર્યું. અમરત બાની આ વાતોમાં એમનાં દીકરા અને તેમની વહુઓ અને અને દીકરાનાં દીકરા અને એમની વહુઓ પણ હકારમાં હાજરી પૂરાવે. કેટલાંક ઘરોમાં અમરત બા જ્યારે ઠામ ઉટકવા જતા ત્યાંથી વધ્યું ભાણું આપતા. અમરત બા એ થેલીમાં નાખી લઈ આવતા તો એક દિવસ એ જ્યાં કામ કરવા જતા ત્યાં શેઠાણીને આ લાગી આવ્યું. એણે અમરત બાને થાળી લઈ આપી. આ રીતે અમરત બાને એની જૂની શેઠાણીઓ ક્યારેક સાડલો મોકલે તો ક્યારેક મીઠાઈ અને ફરસાણનાં પડીકા. જોડે એવું પણ કહેણ આવે કે, અમરત બા જેવું ઘરકામ કરવાવાળું કોઈ મળતું નથી.