કોઈ વાર વળી વિની નયે આવે. સાંજ રાતમાં ખોવાઈ જાય. નાનપણની યાદ આપતી આછી ધૂપસુગંધ ઘરમાં કશુંક શોધતી બધે ફરી વળે. સુનેત્રા અંદરના બારણામાંથી જ ડોકિયું કરીને પૂછે, ‘જમવાના કે અર્જુનભાઈ ?’ અર્જુન ઘણુંખરું ના પાડે. કોઈ વાર વળી હા પણ પાડી બેસે. જે સામે મુકાય તે ખાઈ લેવાનું. પછી થોડી વાર રાહ જોવાની. વિની આવે તોયે ઠીક, ન આવે તોયે ઠીક. પછી ઘેર જતાં જતાં વિચાર કરવાનો, શાથી મન હળવુંફૂલ લાગે છે ? વિનીના ઘરમાં એવું તે શું છે કે ધોધમાં નાહ્યા પછી જૂની જિંદગી થોડીક વાર માટે પણ ભુલાઈ જાય અને એક નવોનકોર સમય શરૂ થયો હોય એવી લાગણી થાય છે ?