સોમથી શનિ એ ચૂરણ વેચતો અને દર રવિવારે સવારે માને મળવા મંદિરને ઓટલે આવીને બેસતો. માત્ર અઠવાડિયામાં એક જ વાર મા-દીકરાનું મિલન થતું. મોટી ઉંમરના પુત્રને માથે, વાંસે હાથ ફેરવી મા દીકરાના સમાચાર પૂછતી, ધંધાની વાત જાણતી. ક્યારે કદી થોડો મોટો ધંધો કરવો હોય તો મા દીકરાને લોન આપતી. દીકરો દૂધે ધોઈને માને મૂડી પરત કરતો. પણ, આ બધુંય મંદિરના ઓટલે બનતું, ઈશ્વરના આંગણે બનતું, માએ કદી દીકરાને ઘેર ન બોલાવ્યો અને દીકરો પણ માના ઘર પાસેય ન ફરક્યો. એક વણબોલાયેલી, વણલખાયેલી આજ્ઞાનું કોઈએ ઉલ્લંઘન ન કર્યું તે ન જ કર્યું. ચૂરણવાળો મફત પછી તો મુખવાસ વેચવા લાગ્યો. એમાંથી એ સારું કમાવા લાગ્યો અને આ ધંધામાં એની એવી બરકત થઈ કે એ ધંધાને કારણે લોકોએ જે નૂખ આપી તે અપનાવી લીધી. મફતની મોટી રેંકડી પર આજેય બોર્ડ લાગેલું છે – મફત મુખવાસવાળા.