ત્યારબાદ મેં મારામાં જેટલી હિંમત હતી, એ બધી જ હિંમત અને તાકાત એકઠી કરીને શ્રેયાં તરફ જવાં માટે મારા રોકાયેલાં પગ ઉપાડ્યા. . જેમાં આ વખતે હું આગળ ચાલવામાં કે ડગલાં ભરવામાં સફળ રહ્યો, ત્યારબાદ, મેં ઝડપથી શ્રેયાં પાસે જઈને તેને હોસ્પિટલે લઈ જવાનું વિચાર્યું…જેવો હું શ્રેયાની નજીક પહોંચીને તેનાં હાથ પકડીને બેઠી કરવાં ગયો, ત્યાં તો જાણે મારાં પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હોય તેવું મને લાગી રહ્યું હતું….