મલ્ટિનેશનલ કંપનીઓ અને ખાનગી બેંકોના આ જમાનામાં હું હિરેન ને જે રીતે દિવસ-રાત કામ કરતા જોઉં છું એ પરથી લાગે છે કે મારે જો એ રીતે કામ કરવું પડે તો છેવટે અમારું ઘર પણ ઘર ન રહેતાં ધર્મશાળા જ બની રહે ! પછી કોઈને સાથે બેસી જમવાનો કે સંવાદનો સમય જ ન રહે. આ તે કેવી પ્રગતિ ? આ કેવી સ્વતંત્રતા ? વાદળો હટી જતાં જેમ આકાશ સ્વચ્છ અને નિભ્રાંત બને એમ મારા મનની તમામ સમસ્યાઓનો ઉકેલ આવી જતાં મને સમજાય છે કે જેટલા માનની હકદાર સમાજમાં ઊંચી પદવી ધરાવતી બહેનો છે એનાથીય કેટલાગણી વધુ માનની હકદાર એક ગૃહિણી છે – જે ઘરને ધર્મશાળા બનતું અટકાવે છે. સારું થયું કે મેં કોઈ ઉતાવળીયું પગલું ન ભર્યું, નહીં તો ભવિષ્યમાં સંતાનની કેળવણીના પ્રશ્ને તો સાવ મીંડું વળી જાત. મારે નથી જોઈતી આવી સ્વતંત્રતા. મારા માટે મારા પરિવારજનોની આત્મીયતા અને પતિની હૂંફ એ જ મારી કમાણી છે. મારી પાસે જેટલું છે એટલું હું શાંતિથી અને સ્વસ્થતાથી ભોગવી શકું તો પણ બસ છે. જે છે તેમાં હું સંતુષ્ટ છું. હવે મારા માટે શિક્ષણનો હેતુ છે મારી આસપાસના લોકોને મદદરૂપ થવાનો, નહિ કે પોતાના સ્વાર્થ માટે તેનો ઉપયોગ કરવાનો. મને મારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે.