‘હા, દીકરી પારમિતાને હું જાણું છું. ખૂબ જ ડાહી અને મહેનતુ છોકરી હતી. તે દિવસે રાતે નવ વાગ્યા હશે. લાયબ્રેરીમાંથી લગભગ બધા જ વિદ્યાર્થીઓ નીકળી ગયા હશે. ફક્ત પારમિતા અને એન્જિનિયરિંગનો એક વિદ્યાર્થી પોતપોતાનું વાંચવામાં ગળાડૂબ હતાં. દરેક ફેકલ્ટીમાં વાર્ષિક પરીક્ષાઓ ચાલી રહી હતી. હોસ્ટેલમાં પારમિતાના નામે તાર આવ્યો. હોસ્ટેલનાં રેક્ટર મેડમે પટાવાળાને લાયબ્રેરી તરફ દોડાવ્યો. તાર વાંચવાની સાથે પારમિતા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા માંડી. મેં એને રડવાનું કારણ પૂછ્યું. એ કશું બોલે નહીં, બસ રડ્યે જ જાય. મેં સામેના ટેબલ પર બેઠેલા વિદ્યાર્થીને મદદ માટે બોલાવ્યો. એ વિદ્યાર્થીએ તાર વાંચ્યો અને મને કહ્યું, ‘એમના મમ્મી દેવલોક પામ્યાં છે.’ પારમિતાને મહામહેનતે શાંત પાડી. પારમિતાએ ઘેર જવાની જિદ પકડી. મેં અને પેલા છોકરાએ સમજાવ્યું, ‘કાલે હવે છેલ્લું પેપર બાકી છે. એ પરીક્ષા નહીં આપશો તો નાહકનું વર્ષ બગડી જશે. આથી થોડાં સ્વસ્થ થાઓ. આવતીકાલે બપોરે પરીક્ષા પૂરી થયે તમે નીકળી જજો.’ પારમિતા દીકરી જેમતેમ થોડી સ્વસ્થ થઈ. રાતે દશ વાગી ચૂક્યાં હતા. મેં એ વિદ્યાર્થીને કહ્યું, ‘અખંડ બેટા! જરા આ દીકરીને એની હોસ્ટેલ પર છોડી દેશો? બિચારી ખૂબ અસ્વસ્થ છે. મારે હવે લાયબ્રેરી બંધ કરવી પડશે. ઘણું મોડું થઈ ચૂક્યું છે.’