કોણ જાણે કેટલાંય ચોમાસાં વરસી ગયાં હશે, આ વાતને માથે થઈને ! એક દિવસની વાત છે. આભે હોંકારા દેતા પર્વતરાજ આબુ માથે જોનારના અંતરમાં આનંદનો અબિલ ગુલાલ ઉડાડે એવું ફૂલગુલાબી સવાર ઊગ્યું છે. ઉગમણેથી ઉજાસ રેલાયો છે. મોડી રાતનો મેહૂલો સરવડાં નાખીને આળસી ગયો હોવાથી ડુંગરા નાહીને ચોખ્ખાચણાક થઈ ગયા છે. ધરતીએ લીલીછમ ઓઢણી ઓઢી લીધી છે. ચોતરફથી ધુમ્મસનો પછેડો ધરતી માથે ઢંકાઈ ગયો છે. વૃક્ષોના પાંદડાં અને લીલોતરા ઘાસ માથે મોતીના દાણા જેવા ઝાકળબિંદુઓ જામી ગયાં છે. ઊંચા ડુંગર માથે અધ્ધરદેવી (અર્બુદાદેવી)ના મંદિરમાંથી ઘંટ અને નગારાના અવાજ ઉપર સવાર થઈને આવતો આરતીનો મધુર અવાજ સવારને વધુ સોહામણી બનાવે છે. દેવીના મંદિરમાં નિત્યક્રમ મુજબ દર્શને આવેલી આબુરાજની પુત્રી કુમારીદેવી હાથમાં હેમનો થાળ લઈ પાંચ પાંચ વાટયુની જ્યોત પ્રગટાવી આરતી પૂરી કરી, સખીઓ સાથે રાજમહેલ તરફ જવા નીકળી. એવામાં સાનભાન ભૂલાવી દે એવા વાંસળીના મધુર સૂરોએ એના હૃદયની ધડકન વધારી દીધી. એના ચાલતા પગ થંભી ગયા. શું થયું ? શું થયું કહેતી સખીઓએ સવાલોની ઝડી વરસાવી. કુમારીએ આંખ્યું માથે હાથનું નેજવું કરીને દૂરના ડુંગરાઓ ભણી મીટ માંડી…