૧૯૨૭માં વૂડ અમેરિકા રજા પર ગયા, એ પછી એ ક્યારેય ક્યુલિઅન પાછા ન ફર્યા. ક્યુબામાં એમને થયેલી એક જુની ઈજા જીવલેણ નીવડી હતી. એમના મૃત્યુ પછી રક્તપિત્તને સંલગ્ન કાર્યો એ મહાન માણસને શ્રદ્ધાંજલિ સ્વરૂપે આગળ ધપાવવામાં આવ્યું. પહેલા ધીમી ગતિએ, અને પછી પ્રવેગી ગતિથી અમેરિકા તરફથી વિનંતીના પ્રતિસાદ રૂપે મદદ આવવા લાગી. પહાડી પર ચડવા માટે પાક્કો રસ્તો બનાવવા માટે કેટલાયે દરદીઓને કામે લગાડવામાં આવ્યા. એ રસ્તો જંગલમાંથી પસાર થઈને ટાપુના અંદરના ભાગમાંની ખેતીલાયક જમીન સુધી પહોંચવા માટે બનાવવાનો હતો. જેમને ખેતી કરવામાં રસ હોય એવા લોકો માટે જમીન ઉપલબ્ધ કરવાની યોજના ઘડાઈ હતી. ખેતી કરવાની સાથોસાથ વસાહતમાં આવીને સારવાર લેવા અને જીવન જરૂરિયાતની ચીજ-વસ્તુઓ ખરીદવા માટે આવી શકાય એ માટે એ રસ્તો બનાવવો જરૂરી હતો. ઊંડા વૈજ્ઞાનિક સંશોધનો માટે ક્યુલિઅન આવી રહેલા ડૉક્ટરો માટે બલાલામાં નવાં આવાસ બંધાઈ રહ્યાં હતાં. પ્રયોગશાળામાં કાર્ય માટે આવનારા ટેકનિકલ કર્મચારીઓ માટે પણ મકાનો બંધાઈ રહ્યાં હતાં. નર્સો માટે ખૂબ જ જરૂરી એવા મકાનો પણ બંધાઈ રહ્યાં હતાં. નર્સ તરીકે કામ કરવા ઇચ્છતા દરદીઓ માટે પહેલી વખત કહેણ બહાર પાડવામાં આવ્યું. નર્સ તરીકે નિયમિત કર્મચારીઓ કામ કરીને થાકી ચૂક્યા હતા. વસાહત હજુ પણ વિકસી રહી હતી. ૧૯૨૬માં દરદીઓની સંખ્યા પાંચ હજારને વટાવી ગઈ હતી. નવા ભંડોળમાંથી કેટલીક રકમ આ નવા કર્મચારીઓને ચૂકવવામાં ખર્ચાઈ રહી હતી, અને આનો સીધો અર્થ એ હતો, કે વસાહતીઓમાં રોજગારી વધી રહી હતી. આ રીતે એક સો જેટલા દરદીઓને કામ આપી શકાયું હતું.