ગુલાલ મલ્હારના વિચારોમાં હતી એ વખતે નિખિલ ગુલાલના વિચારોમાં હતો. બંગલાના આલિશાન બેડરૂમમાં એ ફરી એક વાર પ્રેમિકા ગુમાવ્યાનો ખરખરો કરી રહ્યો હતો. કિસ્મતનો કરામતી નિખિલ નિખિલને શતરંજના પ્યાદા જેમ રમાડી રહ્યો હતો. એક સમયે એણે ગુલાલને પ્રપોઝ કર્યું ત્યારે ગુલાલે ના પાડી. માંડ માંડ નિખિલે એ આધાત સહન કર્યો. ત્યારે મલ્હારને દગાબાજ બનાવી એ જ કિસ્મતના કરામતીએ નિખિલના દિલમાં ફરી વાર આશા જગાવી. આશાના છોડને કૂંપળ પણ ફૂટી. ગુલાલ એના તરફ આકર્ષાઈ પણ ખરી. પણ હજુ એ કૂંપળમાંથી ફૂલ બને એ પહેલાં જ એ કરામતીએ એની કરામત બતાવી અને ફરી એક વાર ગુલાલને મલ્હારના પ્રેમ તરફ ઘસડી ગયો. નિખિલના ચહેરા પણ કિસ્મતના કરામતીએ મારેલી થપ્પડોના સોળ હતા. એ મનમાં જ, પણ રાડો પાડી પાડીને ચિલ્લાઈ રહ્યો હતો, ‘શું! કરવા શું માગે છે તું હેં? હું કાંઈ તારો ગુલામ છું? હું કાંઈ એનો ગુલામ છું? તું કહે અને એને મુસીબત આવે એટલે મારે એને ચાહવા માંડવાનું, એને સાથ આપવાનો, હૂંફ આપવાની અને એને એની ચાહત મળી જાય એટલે મારી સામે એક નજર પણ નહીં નાંખવાની. આ શું માંડ્યું છે તેં ? તું ઉપર બેઠો બેઠો આ તમાશો કરે છે. પણ યાદ રાખજે, વધારે સતાવીશ તો હું જ ઉપર આવી જઈશ. સમજ પડે છે ને તને? હેં! સમજ પડે છે ને? અને એક વાત યાદ રાખજે હું ઉપર આવી ગયોને તો તારી ખેર નથી......’