કામના સ્થળે ગુલ્લી મારવી હોય તો માંદગીનું બહાનું એટલે રામબાણ શસ્ત્ર, જે પેઢી દર પેઢીથી આપણને વારસામાં મળેલું છે. વિશ્વની ૧૦૦૮મી પેઢીના પરદાદા પણ આ જ કરતાં. એનાથી ભલભલા ધારેલા કામ ચોપટ હોય તો ઉભાં થઇ જાય. સત્યાગ્રહી બનવા જઈએ તો, મેળ જ ન પડે. આ તો એનાથી પણ ધારદાર અહિંસક શસ્ત્ર. બીજું કે, ૮૦ કિલોના પાવરપેક શરીરમાં ૧૯૯૯ રોગ પૈકી શું આપણને સમ ખાવાનો એક રોગ ના હોય…? તમને કયા રોગે ક્યાં ઉથલો માર્યો છે, એવું સામે વાળો ક્યાં પૂછવાનો છે? અને પૂછે તો પણ શું? આપણને જેમ રોગની અસર થતી નથી, તેમ એની પૂછણ પણ બિન અસરકારક જ રહેવાની. પછી ફેંકવામાં જાય છે શું? આખેઆખી ધરતી ઉપર એવો તો કોઈ જવલ્લેજ હશે કે, જેણે આ શસ્ત્રનો પાવરપેક ઉપયોગ ના કર્યો હોય. પાછી એમાં ખૂબી એ વાતની છે કે ઉંમરનો બાધ લાગતો નથી. બરાબર નિશાળે જવાના ટાઈમે આપણું ટાબેરીયું એમ કહે કે ‘મમ્મી, મને પેટમાં દુઃખે છે’, તો માની લેવું કે, આપણા ખાનદાની ગુણ એનામાં આવી ગયા છે. એ એમને એમ આવે…? કુવામાં હોય, તો જ હવાડામાં જાય ને બોસ….? બીજું કે પરણ્યા પછી પણ જેનામાં આવાં ગુણોનો ભંડાર ના હોય, તેમણે તો સંસારના લફરાંમાં પડીને સંસારી સાધુ થવાની જરૂર જ નહી. એમાં બાવાના બેઉ બગડે! જેનામાં સોળે કળાયે આ ગુણ ખીલેલા હોય, એમણે જ લગ્ન જેવા પવિત્ર સાહસમાં પડવું જોઈએ. ધારો કે પત્ની મહિલા સશક્તિકરણની મીટીંગમાં ગઈ હોવાથી, આજે છોકરાનું બેબી સીટીંગ તમારે કરવાનું છે, અને વાસણ અજવાળવાનો કાયદેસરનો વારો પણ આજે તમારો છે. પણ મર્દ માણસથી બોસને આપણી આવી નબળાઈ થોડી કહેવાય? એટલે બોસને તમારે એવું જ કહેવું પડે કે મારી પોતાની દાઢ દુઃખે છે. એટલે નોકરીએ અવાશે નહિ. અને ખરેખર તમારી દાઢમાં તમારી ઘરવાળી છે, એ માત્ર તમે જ જાણો છો.