ટર્કીના કોનિયા નગરમાં વિખ્યાત સૂફી સંત જલાલુદ્દીન રૂમીની દરગાહ આવેલી છે. એ નગરમાં રહેતો એક સૂફી ફકીર અલ્લાહનો પાકો ભક્ત હતો. એ ફકીર બજાર ભણી જઈ રહ્યો હતો ત્યાં સામે એક મુસલમાન મળી ગયો. એ આખી રાત એક તવાયફ (રામજણી)ને ત્યાં ગાળીને ઘરે પાછો ફરી રહ્યો હતો. ફકીરે એને પૂછ્યુંઃ ‘તું ક્યાં ગયો હતો?’ જવાબમાં પેલા નિખાલસ મુસલમાને કહ્યુંઃ ‘હું તો તવાયફને ત્યાં ગયેલો અને હવે ઘેર જાઉં છું.’ ફકીર આગળ ચાલ્યો. ત્યાં બીજો મુસલમાન મળ્યો. ફકીરે એને પૂછ્યુંઃ ‘તું ક્યાં જઈ રહ્યો છે?’ જવાબમાં એ મુસલમાન જુઠ્ઠું બોલ્યોઃ ‘હું શાકભાજી લેવા માટે બજારમાં જઈ રહ્યો છું.’ સૂફી ફકીર એ મુસલમાનનો ચહેરો જોઈને બધી વાત પામી ગયો. એણે એ જૂઠા મુસલમાનને સંભળાવ્યુંઃ ‘તું જે ઔરતને ત્યાં અત્યારે જઈ રહ્યો છે, તેને શું શાકભાજી સમજે છે?’ આખી દુનિયાના બધા લોકો આ બે મુસલમાનોમાં સમાઈ જાય છે. પહેલો નિખાલસ મુસલમાન આજે નહિ તો કાલે જાગશે, પરંતુ બીજો મુસલમાન કદી નહિ જાગે. આજકાલ ઘણાખરા લોકોને સારા હોવાની નહિ, સારા દેખાવાની ચળ ઊપડી છે. રાતના અંધારિયા એકાંતમાં જેના બ્રહ્મચર્યના ભાંગીને ભુક્કા થઈ ગયા હોય એવો માણસ પણ જીવનભર ‘બ્રહ્મચારી’ તરીકે આદર પામતો રહે છે. આવા દંભી લોકો કરતાં આપણા ભૂતપૂર્વ વડા પ્રધાન અટલબિહારી વાજપેયી સો દરજ્જે સારા! એમણે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં જાહેર કર્યું હતું કે ‘મૈં અપરિણીત હૂં, કિન્તુ બ્રહ્મચારી નહિ હૂં