પરંતુ વતનની યાદ તેમને સતાવતી હતી. રાષ્ટ્રૠણ અદા કરવા તેમનું મન બેચેન હતું. પરદેશમાં ભલે પારાવાર સુખો હોય પણ દેશપ્રેમ આગળ એ બધું એમને ફિક્કું લાગતું હતું. માતૃભૂમિના પ્રેમવિષયક ગરુડની કથા તેમને બરાબર યાદ હતી. ભગવાન વિષ્ણુ સાથે સતત સેવારત રહી અનેકવિધ સુખો માણવા છતાં ગરુડે પોતાના વતનમાં જવા માટે રજા માગી. વિષ્ણુ ભગવાને તેનું કારણ પૂછ્યું. ગરુડે સ્પષ્ટ ઉત્તર આપતાં કહ્યું કે, ‘જનની અને જન્મભૂમિ સ્વર્ગ કરતાં પણ ચઢિયાતી છે. ભલે મારે પર્વતની બખોલમાં રહેવું પડે, પણ વતન એટલે વતન.’