એ આખો દિવસ હું બાપુજીની રાહ જોતો દુકાને બેસી રહ્યો હતો. બાપુજી આવ્યા જ નહોતા. બપોરના સમયે એક વાર મેં ઘરે ફોન કરીને પૃચ્છા પણ કરી લીધી હતી. બાપુજી બહાર નીકળી ગયા હતા. આમ જોઈએ તો એ દિવસોમાં બાપુજી મોટા ભાગે નિવૃત્તિના દિવસો પસાર કરતા હતા. મારા કાકાઓ અને બીજી પેઢીનાં અમે સંતાનો જ દુકાન અને બીજો બધો વેપાર સંભાળતાં હતાં. મારા ભાઈઓ પણ હવે તો ધંધામાં તૈયાર થઈ ગયા હતા એટલે બાપુજીને એમ પણ ધંધાકીય જવાબદારી ઓછી થઈ ગઈ હતી. એટલે જ બાપુજી સમાજસેવા અને સંસ્થાનાં અન્ય કામોમાં વ્યસ્ત રહેતા. જરૂર પડ્યે બાપુજી દુકાનની બાબતમાં પણ રસ લેતા, પણ એવું અમે સામાન્ય રીતે ઓછું થવા દેતા. બાપુજીને પણ હવે ધંધાકીય બાબતની માનસિક રાહત થઈ ગઈ હતી.