બે દિવસ પછી કાશીરાજની સભામાં એક જટાધારી ગરીબ કાશીનરેશ પાસે આવીને કહે : ‘હું કોશલરાજ છું. મને જીવતો પકડી લાવવા માટે તમે જે પાંચસો સોનામહોરનું ઈનામ આપવાની જાહેરાત કરી છે, તે રકમ મારા આ વેપારી સાથીને આપી દો અને મને બંદી બનાવો !’ આ સાંભળીને આખી સભામાં સન્નાટો ફેલાઈ ગયો. દરબારીઓ તો ઠીક, રાજસેવકોની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા. કાશીરાજનું પણ હૃદય ભરાઈ આવ્યું. સિંહાસન પરથી ઊભા થતાં બોલ્યા : ‘ભાઈ કોશલરાજ, રણક્ષેત્રમાં હું જરૂર વિજયી થયો છું, પણ કર્તવ્યક્ષેત્રમાં તો હું ક્યારનોય હારી ગયો છું. અત્યાર સુધી તમારી પ્રશંસા સાંભળી મારા અંતરમાં કાંટા ભોકાતા હતા, પણ આજે મારા હૃદયમાં પ્રસન્નતા અનુભવું છું. તમારા જેવા પરોપકારી અને ઉદાર વ્યક્તિ જ આ રાજ-સિંહાસનને શોભાવી શકે.’ – કહીને કોશલરાજનો એક હાથ પકડી ઝટ સિંહાસન પર બેસાડી દીધા અને પોતાના માથા પરનો મુગટ જટાધારી મસ્તક પર મૂકી દીધો. આખી સભામાંથી ધન્ય ! ધન્ય ! ઉદ્દગાર પડઘાયા અને સર્વત્ર જયજયકાર પોકારાયો. પછી તો કવિઓ-ચારણોનાં યશોગાન બેવડાઈ ગયાં. બંને રાજ્યોની પ્રજા પણ સક્રિય બની અને એમના સુખસમૃદ્ધિ પણ વધી ગયા. હવે કોશલ-કાશી બે રાજ્ય, સાચા અર્થમાં પાડોશી બન્યાં હતાં.