વિવેચનની ભાષા, આજકાલ, રેઢિયાળ થઈ ચૂકી છે. મોટાભાગના વિવેચકો એક જ પ્રકારની ભાષા વાપરે છે. એમાં મૌલિકતાનો સ્પર્શ જોવા મળતો નથી. વિચાર મૌલિક હોય તો ભાષા મૌલિક હોય ને ? ભાષાને આધારે જે તે લેખ કોનો છે એ કહેવું અઘરું પડે છે. બધું એકસરખું લાવી રહ્યું છે. લેખ નીચે નામ ન હોય તો ખ્યાલ આવતો જ નથી. પૂર્વે ન્હાનાલાલ કે બ.ક.ઠાકોરની ભાષાને આપણે નોખી પાડી શકતા. આજના વિવેચનમાં આવો વિશેષ, આવું નોખું ગદ્ય આપણને જોવા મળતું નથી. કેટલાકે તો પરિભાષાઓથી વધારે ગૂંચવીયે માર્યું છે તો કોઈએ વળી વધુ પડતી વાગ્મિતાથી રંગદર્શીયે બનાવી દીધું છે. મિથ્યા લંબાણવાળાં, પુનરુક્તિઓવાળાં લખાણો પણા ઘણાંનાં છે. નવીનોમાં તો ભાષાસ્થિતિનો અભાવ તરત જ નજરે પડે છે. પૂર્વસૂરિઓનાં ગચિયાં ને ગચિયાં ઊછીનાં ઉઠાવાઈ રહ્યાં છે. વિવેચનની ભાષામાં આવો અતિચાર, અતિસાર ઘણો થયો છે. ભાષા જાણે કે ગુજરાતીય લાગતી નથી ! આ ‘આપણી’ ભાષા છે ? આવી ? ગુજરાતી ભાષાને આવા કૃશ-કારોથી બચાવવાની તાતી જરૂર છે. શું વિવેચન આવું અરસિક જ બનવું જોઈએ ? ક્લિષ્ટ કે દુર્બોધ જ બનવું જોઈએ ? અખો ભગત સ્મરણે મથે છે. એણે કહ્યું છે કે, ‘વાદ કરતાં બધું જાય છૂટી !’