સાબરમતી સ્ટેશને ઊતરીને મેં વિદ્યાપીઠ ભણી ચાલવા માંડ્યું. કાકાસાહેબની ઓરડીમાં પહોંચીને મેં કહ્યું, ‘હું બબલભાઈ, કરાંચીથી આવું છું.’ એમણે મને નજીક બોલાવ્યો, ખભો થાબડ્યો અને એ બોલ્યા : ‘એમ, આવી પહોંચ્યા !’ એમના મોઢા પરના વાત્સલ્યભાવે અને વાણીની મીઠાશે એક જ ક્ષણમાં મને એમનો કરી લીધો. મને લાગ્યું, જાણે હું એક પિતાના ખોળામાં આવીને સુરક્ષિત થઈ ગયો છું. વિદ્યાપીઠમાં સ્વતંત્ર રીતે આઠ કલાકનો શ્રમ કરીને જીવવાની એક યોજના કાકાસાહેબે તૈયાર કરી હતી. એ યોજના પ્રમાણે હું કાંતણ, પીંજણ, ગ્રંથાલયનાં પુસ્તકો ગોઠવવાની કામગીરી તેમ જ બીજાં શરીરશ્રમનાં કામ કરીને ઉપાર્જન કરવા લાગ્યો અને ફાજલ સમયમાં સ્વાધ્યાય દ્વારા મારો અભ્યાસ વધારવા લાગ્યો. વિદ્યાપીઠમાં રહી કામ કરતાં કરતાં અધ્યયન કરવાથી મારા વિચારો વધુ સ્પષ્ટ ને દઢ થયા. સાથે સાથે મારું ઘડતર પણ થયું. અર્જુન ઓરડાની બહાર રહીને ભણ્યો હતો, તેમ હું પણ અહીં વર્ગના ઓરડાની બહાર રહીને ઘણું ઘણું ભણ્યો. વિદ્યાપીઠની તાલીમને પ્રતાપે જ મારા જીવનમાંથી ઊંચનીચના ભેદભાવો મૂળમાંથી ભૂંસાઈ ગયા. ત્યાંના વિશાળ પુસ્તકાલયમાંથી મંી સેંકડો પુસ્તકો વાંચ્યાં. ત્યાં આવતા અનેક મહેમાનો તથા ત્યાંના તપસ્વી ને વિદ્વાન અધ્યાપકોના જ્ઞાનનો મને વિરલ લાભ મળ્યો. આજે હું જે કાંઈ છું એમાં વિદ્યાપીઠનો ફાળો નાનોસૂનો નથી.