બિચારા નવા પેશન્ટ તો ડૉક્ટર પાસે જઈને સલાહ લેવાના બાજુ પર જ રહી જાય પણ તે પહેલાં જ અમુક સિનિયર પેશન્ટો, બહાર બેઠેલાઓના લાભાર્થે પોતાના અનુભવો ખાસ લાક્ષણિક અંદાજમાં વર્ણવે… ‘આપણે તો ઑપરેશન કોને ત્યાં કરાવ્યું – પહેલાં કોને ત્યાં બતાવ્યું – આ ડૉક્ટરને ત્યાં કેમ આવ્યા ? ને આ ડૉક્ટર નહીં ફાવે તો બીજા ક્યા ડૉકટરને ત્યાં જઈશું ?….’ વગેરે વાતો મસાલેદાર બનાવીને અંદર ડૉક્ટરને પણ ઊંચાનીચા કરી નાખે ! પેલાને તો ડૉક્ટરની બે આંખોની શરમ ન નડે પણ ડૉક્ટર બધાની આંખોમાં નીચે દેખાવા ન માગતા હોઈને આંખ આડા કાન કરી મૂકે. આંખમાં દવા મૂક્યા પછી આંખ થોડી વાર માટે (કાયમ માટે નહીં) બંધ રાખવાની હોય તે ઘણાને ખબર નથી હોતી. એટલે જેવી દવા મુકાય કે કોઈના પર વેર વાળતા હોય એવું મોં કરીને મલમ પચાવતા હોય એમ જોરજોરમાં આંખો ચોળીને પછી ખોલી નાખે ! ઘણા તો વર્ષો સુધી બેદરકાર રહ્યા હોય ને પછી અચાનક જ બ્રહ્મજ્ઞાનની પ્રાપ્તિ થઈ હોય એમ આખો દિવસ આંખમાં પાણી જ છાંટ્યે રાખે. એમ કરવાથી કદાચ આંખનો (કે મનનો) બધો મેલ ધોવાઈ જશે એવું સમજતા હશે ! – ઘાસ ન હોય કે પીળું હોય તોય બગીચા સામે જોયે રાખશે ને જેવું ઘરમાં કોઈ ટી.વી. ચાલુ કરે કે લેકચર ફાડવા માંડે. પછી તો ઘરમાં બધાની આંખનો ઈજારો પોતાનો જ હોય એમ બધા પર નજર રાખે. ‘અંધારામાં નહીં વાંચો-ચોપડી આંખથી છ ફૂટ દૂર રાખો….’ વગેરે વગેરે જેટલું યાદ રહ્યું હોય એટલું ઊંઘમાંય બબડે !