એટલામાં બેલ વાગી. અરે, કોણ આવ્યું હશે? મહેશને તેનો પગાર, ટિફિનવાળા બહેનને તેના પૈસા બધાને બધું ચૂકવાઇ ગયું છે. કોઇ બાકી તો રહેતું નથી. કોણ હશે તેનો વિચાર કરતાં કરતાં મુંજાલે દરવાજો ખોલ્યો. સામે સુલુ ઊભી હતી. તેને સુલુ અત્યારે આવશે તેની આશા પણ ન હતી. તે આવો પણ ન કહી શક્યો. સુલુ તેનો હાથ પકડીને આઘો કરી અંદર દાખલ થઇ. તે કશું બોલી ન શક્યો. માત્ર તેને અંદર જતાં જોઇ રહ્યો. એક પ્રકારનો પમરાટ જાણે આખા ઘરને ઘેરી વળ્યો. આ પમરાટનું ધુમ્મસ માત્ર તેના મનને જ નહીં પણ તેના તનને, ખાસ કરી તેની આંખોને ઘેરી વળ્યું. તેનું મન માનવા તૈયાર ન હતું કે સુલુ અત્યારે અહીં આવી શકે પણ તેની સામે સુલુ ઊભી હતી. આંખોમાં ધુમ્મસિયો પમરાટ હતો. આ પમરાટ મનગમતો લાગ્યો. કારણ કે, સુલુ એ તો મસ્તીભરી હવા છે. ક્યારે તમારા પર ખુશ થાય અને ક્યારે રિસાઇ જાય તે ખબર નહીં. અત્યારે તેને થોડા દિવસ પહેલાંની વાત યાદ આવી ગઇ. ઓચિંતી એક દિવસ સુલુએ કોફી પીવા આવવાની ના પાડી. ખબર નહીં પણ મુંજાલ સુલુનો ચહેરો વાંચી ન શક્યો. મુંજાલે પણ સુલુને કોફી પીવા સાથે આવવા આગ્રહ ન કર્યો. તે કશું બોલ્યા વગર ત્યાંથી રવાના થઇ ગયો અને તેની કાયમની કોફીશોપમાં ગયો. સુલુએ ના પાડી હતી. એટલે તેને કોફી પીવાની ઇચ્છાતેને ન હતી. પણ ક્યાં જવું તે ખબર ન હતી. પગ આપોઆપ રોજના કોફીશોપ તરફ વળી ગયા. તે ત્યાં જઇને બેઠો. ક્યાંય સુધી બેઠો. કોફી પીધા વગર જ ઊભો થઇ ઘરે પહોંચી ગયો.