આપણી શિક્ષણપદ્ધતિઓ બાળકોમાંના કૂતુહલને મારી નાંખ્યું છે. તેઓ માત્ર ટેપરેકોર્ડર જેવાં બની ગયાં છે. આખું વર્ષ યાદ રાખીને પરિક્ષાના દિવસે બધું ઓકી કાઢવાનું. આજના વિદ્યાર્થીઓમાંથી બહુ ઓછાને પ્રશ્ન થાય છે કે પાંદડાનો રંગ લીલો કેમ અને ફૂલો રંગબેરંગી કેમ હોય છે? આથમતો સૂર્ય મોટો કેમ લાગે છે અને વીજળીના ચમકારા કેમ થાય છે? પ્રાણીઓ ઓકિસજન ઉપર અને વનસ્પતિઓ કાર્બન ડાયોકસાઅઈડ ઉપર કેમ જીવે છે? એકનું ઝેર બીજાનો ખોરાક કેમ હોય છે? ગુફામાં પડધો પડે તો તેને પડધાનું વિજ્ઞાન સમજવાનું મન નથી થતું. પાણીના ગ્લાસમાં મૂકેલી ચમચી વાંકી લાગે તો તેને તેનું કારણ જાણવાનું કૂતુહલ નથી થતું. વિદ્યાર્થીને ભણાવવાની રીત જ ઉંધી છે. સર્વગ્રાહી અને સમજપૂર્વકનું શિક્ષણ આપવામાં આવતું નથી. અને, પરિક્ષાની રીત સાવ ખોટી રાખવામાં આવી છે તે લટકામાં. અભ્યાસના કોર્સમાં તો વારંવાર ફેરફાર કરીને તેને વધુ સારા બનાવવાના પ્રયત્નો તો કરવામાં આવ્યા છે પણ, પરિક્ષાપદ્ધતિ બદલતાં કોણ જાણે શુંચૂંક આવે છે. શા માટે વર્ષાંત પરીક્ષા જ મહત્વની ગણવી? લેખિત ઉત્તરવહીઓ ભરવા ઉપરથી જ ગુણ શા માટે આપવા? જ્યાં સુધી આ બધું ચાલુ રહેશે ત્યાં સુધી ગોખણપટ્ટી ચાલુ જ રહેશે.