પ્રાચીનકાળની વાત કરતા પરમ પૂ. દાદાશ્રી આઠવલેજી કહે છે કે પૃથ્વી પાસે અઢળક રત્નો હતા. પૂર્વ દિશામાં સૂર્યોદય થયો અને પૃથ્વી પરના રત્નજડીત શિખરો સૂર્યના પ્રકાશથી ઝગમગવા લ્લ્ગ્યા એને જોઈને ધીરગંભીર સાગરના અંતઃકરણમાં પણ ખળભળાટ શરૂ થયો. સાગરે મનમાં વિચાર્યુ કે પૃથ્વી પાસે અખુટ રત્નો છે. અને આપણી પાસે કેવળ છીપો? અરે આ તો કોઈ જીવન છે? અને તેજ વખતે સાગરે મનમાં નિશ્ર્વય કર્યો કે કોઇપણ ભોગે આ રત્નો આપણે મેળવવા.