આઠમી રાત્રે દરવાજો ખોલવામાં હું રોજ કરતાં વધારે સચેત હતો. ઘડિયાળનો મિનિટકાંટો પણ કદાચ મારા કરતાં ઝડપથી ચાલતો હશે. આ પહેલાં ક્યારેય મેં મારી અંદર રહેલી શક્તિ અને ચતુરાઈ આટલી હદ સુધી અનુભવી ન હતી. જીતના આનંદને માંડ છુપાવતો હું એકદમ ધીમેથી થોડો થોડો દરવાજો ખોલી રહ્યો હતો. એ વૃદ્ધે કદી સપનામાં પણ મારા વિશે આવી કલ્પના નહીં કરી હોય. આ વિચારથી મને જરીક હસવું આવી રહ્યું. તેમણે મારું આ મંદ હાય સાંભળી લીધું હોય તેમ પથારીમાં તેઓ જ હલ્યા. તમને લાગશે કે આમ થવાથી હું પાછો ખસી ગયો હોઈશ, પણ ના. ચોરીના ભયથી બધા જ બારીબારણાં સજ્જડ બંધ હતાં. આખા ઓરડામાં ડામર જેવો, કાળોઘોર અંધકાર હતો. આ ઘેરા અંધારામાં તે વૃદ્ધ, બારણામાં મેં ઉઘાડેલી નાની ફાટ જોઈ શકે તેમ ન હતા, તેની મને ખાતરી હતી. આથી જ મેં ધીમે-ધીમે ઓરડામાં સરકવાનું ચાલુ રાખ્યું.