અમે – મિત્રો રાબેતા મુજબ મળતા, ક્યારેક વિઠ્ઠલની ચર્ચા કરતા. વિઠ્ઠલે અમારો ત્યાગ કર્યો હતો, અમે તો નહોતો કર્યો. પતનની ગર્તામાં ધકેલાઈ ગયેલા વિઠ્ઠલને પાછો પ્રગતિના પંથે કેમ લઈ આવવો એ અમે વિચારતા. ‘હું જગદીશને પાડી દઉં’, ‘હું જયંતીને ભોંયભેગો કરી દઉં’ આવાં વાક્યો ઘણી વાર સાંભળવા મળે છે, પણ ‘હું બાબુ ચૌહાણને બેઠો કરી દઉં’ કે ‘હું કરસનને ઊભો કરી દઉં’ આવું સાંભળવા ઓછું મળે છે. અમે સૌએ નક્કી કર્યું કે, ‘વિઠ્ઠલને બેઠો કરી દેવો.’ અમે વિઠ્ઠલના ઘેર ગયા. હું, રતિલાલ, વનેચંદ, જશવંત. અમને જોઈ વિઠ્ઠલની આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. કાન્તાભાભી તો સીધાં હીબકે જ ચડી ગયાં. અમને સૌને દુઃખ થયું. છેવટે સૌએ વિઠ્ઠલને હૈયાધારણ આપી. તાત્કાલિક કેટલી જરૂરિયાત છે તેનો અંદાજ કાઢવામાં આવ્યો. અમે ચા-પાણી પીધાં. મંદીમાં વિઠ્ઠલની ઉઘરાણી સલવાઈ ગઈ હતી અને મોટી ખોટ પણ ગઈ હતી, છતાં તેની મિલકત તો હતી જ. પ્રથમ પ્રયાસે અમે વહેવાર ફરીને સ્થાપિત કર્યો અને અમારી થોડી સમજણ પ્રમાણે વિઠ્ઠલને સમજાવવાનું શરૂ કર્યું. માત્ર પીવાની આદત છૂટી જાય તો વિઠ્ઠલ લાખેણો માણસ હતો એ અમે જાણતા, પણ અમારી સમજણ વિઠ્ઠલને કામ નહોતી આવતી. પીવાની પ્રબળ ઈચ્છા સામે વિઠ્ઠલ હારી જતો અને વિઠ્ઠલ સામે અમે હારી જતા. છેવટે મેં સૌને કહ્યું :