ટાઇગર રીઝર્વમાં ત્રણ કૉર (મુખ્ય) અને ત્રણ બફર ઝોન છે. પ્રાણીઓને આમતો ઝોનથી કાંઈ લેવાદેવા નથી, અમે તો ગમે ત્યાં ભમતા હોઈએ. વાઘણ વધારે દૂર સ્થળાંતર નહીં કરતા જ્યાં જન્મી હોય ત્યાં નજીકમાં જ મોટી થાય છે. જ્યારે વાઘ એક વાર પોતે શિકાર કરવા માટે સક્ષમ થાય તો ત્રણ-સાડા ત્રણ વર્ષની ઉંમરે પોતાનો સ્વતંત્ર પ્રદેશ શોધી તેના પર રાજ કરવા નીકળી પડતા હોય છે. હવે હું તમને કહું અમે કેવી રીતે ટેરિટોરિયલ (પ્રદેશનું) માર્કિંગ કરીએ છીએ. તો પહેલા અમારે એવો કોઈ વિસ્તાર શોધવો પડે છે જ્યાં બીજો કોઈ વાઘ રહેતો ના હોય. ઘણા નાના પ્રાણી અને જલકુંડ મળી જાય એટલે આપણી પેટપૂજાનો બંદોબસ્ત આરામથી થઇ શકે. જો કોઈ વાઘ રહેતો હોય અને તમને વધારે શક્તિ પ્રદર્શનનો શોખ હોય તો એ વિસ્તાર માટે લડવું પડે, બેઠાં-બેઠાં પૈસા આપી કામ ના થાય અહીંયાં ભાઈસાબ! હવે જો કોઈ એવો પ્રદેશ મળી ગયો જ્યાં હમણાં કોઈ વાઘ રહેતો ના હોય, તો એવા વિસ્તારમાં અમારે માર્કિંગ કરવું પડે કે ભાઈ હવે “હું” અહીં આવી ગયો છું. પહેલા અમે વૃક્ષો અને તેની આજુબાજુનાં પરિસરમાં યુરીન (મૂત્રવિસર્જન) કરી માર્કિંગ કરીએ છીએ. અમારા યુરીનમાં એવી વિશેષતા હોય છે કે એની ગંધ લાંબો સમય રહે છે. બીજું, વૃક્ષો પર નખનાં નિશાન કરીને અમે વિઝ્યુલ (જોઈ શકાય એવું) માર્કિંગ કરીયે. પેટપૂજાની વાત કરું તો અમારો ખોરાક નાના અને મધ્યમ કક્ષાના પ્રાણીઓ હોય છે, જેવા કે સાંબર, ગૌર, ચિતલ, જંગલી ડુક્કર, નીલગાય. હું સામાન્ય રીતે રાત્રે અને એકલો શિકાર કરું છું. ઝાડીઓમાં ગુપ્ત રહી જ્યારે શિકાર નજીક આવે ત્યારે તરાપ મારુ છું. હું સીધો શિકારનાં ગળા ઉપર પ્રહાર કરું છું, અને જ્યાં સુધી શિકાર મરી ના જાય ત્યાં સુધી ગળા પર વળગી રહું છું. તમને જાણ હશે જ કે વાઘની કૂદવાની ક્ષમતા જબરદસ્ત હોય છે; હું નવ-દસ મીટર સુધીનો કૂદકો લગાવી શકું છું.