શ્રીકૃષ્ણને સર્વસ્વ માનનારા, અનુભવ કરનારા ઘણા મહાપુરુષો થયા. મધુસૂદન સરસ્વતીજી સંન્યાસ પરંપરાના હતા. તેમની ભક્તિ જાગી. કંઈ મેળવવા માટે મથતા ગયા. અંતે કૃષ્ણનાં દર્શન થાય છે અને કહે છે : ‘કૃષ્ણથી પાર કોઈ તત્ત્વ હોય તો તેને હું જાણતો નથી. મેં આટલું જ જાણ્યું છે.’ શ્રીકૃષ્ણના સ્વપનું વર્ણન કરતાં કહ્યું છે - કૃષ્ણજીના હાથમાં બંસી છે. બંસી પ્રેમના પ્રતીક તરીકે ઓળખાય છે. એને સાંભળીને ગાયો મંત્રમુગ્ધ થઈ જાય, વૃક્ષો, લતાઓ ઝૂમી ઊઠે છે, ગોપીઓ સુધબુધ ખોઈ બેસે છે. શ્રીકૃષ્ણ ઊભા છે. એમની આભા માનો કે જલાશયના જળ જેવી પારદર્શક છે. તેઓ પીતાંબરધારી છે. તેમનું મુખકમલ ચંદ્ર સમાન પૂર્ણતાને પરિવાસિત કરે છે. નેત્રકમલ જ્યારે વિકસે છે. ત્યારે બધાને ફરીથી પ્રાણ આપતા હોય એવું લાગે છે.’ આવાં દર્શન મધુસૂદન સરસ્વતીને થાય છે અને કહી બેસે છે - ‘બસ, કૃષ્ણ છે તો બધું છે, અન્યથા બધુ વ્યર્થ છે.’ આવી ચર્ચા મહાપ્રભુ વલ્લભાચાર્યજીએ પણ કરી છે. નરસિંહ મહેતા જેવા કવિ-ભક્ત પણ કહે છે કે જ્યારે ભક્તનો ભાવ અંતરમાં પ્રગટ થયો, એ શબ્દો દ્વારા વ્યક્ત થયો ત્યારે તેઓ કવિ બન્યા. જગદીશ્ર્વરને કંઈ ગમે અને આપણને કદાચ ન ગમે તો પણ તેનો અફસોસ નહીં કરવાનો.