શેરુ પોતાના અંતિમ સમયમાં તે સ્થળ છોડવા નહોતો માગતો જ્યાં તે રહ્યો હતો. હું તેને મદદ કરવા માગતો હતો. કોને ખબર હતી કે મારી હોસ્પિટલ લઈ જવાની કામગીરી તેના મનોબળને તોડી નાખશે અને તેનું જીવન ઘટાડી દેશે. હોસ્પિટલ ગયા બાદ તે બે અઠવાડિયા જીવ્યો અને એક દિવસ બપોરે તે ફસડાયો અને પછી ક્યારેય ઊભો ન થયો. મને જ્યારે ડૉક્ટરે તેના મોતની વાત કરી ત્યારે મને ઘણી પીડા થઈ. મને સતત ગુનાની લાગણી થતી હતી. મને મારા ઘરના દરવાજે મરી ગયેલા ગલુડિયા માટે પણ ગુનાની લાગણી થઈ. હું તે રાત્રે તે ગલુડિયાને હોસ્પિટલ ન લઈ ગયો તે બદલ મેં તેની માતાની માફી પણ માગી. મને તે બધા માટે દુઃખ થયું જેમને હું દરરોજ ભોજન કરાવતો હતો પણ યોગ્ય સાથ આપી શકતો નહોતો. તે લોકોને પણ સ્વમાન સાથે જીવવાનો અધિકાર છે. આપણા આ વિકસિત સમાજની ઘેલછામાં આપણે તેમની પીડાને સમજી શકીએ છીએ. મારો વિશ્વાસ કરો તેઓ ખૂબ જ પ્રેમાળ પ્રાણી છે. તેઓ તમારા પ્રેમના બદલામાં માત્ર પ્રેમ આપી શકે છે.