અમે દૂરથી આ જોતાં રહ્યાં. બધાંને જમવાનું મળી ગયું પછી રામુદાદા એકાદ-બે ઝૂંપડામાં જઈને જાતે આપી આવ્યા. ‘હાં ! વો માઈ ચલ નહીં સકતીને ! ઈસલિયે ! હાં… જી…!’ એવું કહેતા એમણે ઘણા વૃદ્ધોને બીજી વખત થાળી-વાટકો ભરી આપ્યાં. એ વખતે એ ભૂખ્યાઓને ભોજન કરાવનાર કોઈ સંત જેવા લાગતા હતા. અમને જોઈને એ દોડતા નજીક આવ્યા. પછી જાણે શરમાઈ ગયા હોય એમ બોલ્યા, ‘હોસ્ટેલ કા બચા-કૂચા ખાના ઈન લોગો કે પેટ મેં જા સકે ઈસલિયે યહાં લેકે આતા હૂં ! યે સબ બહોત ખુશ હો જાતે હૈ !’