” મુંબઈમાં બેઠાં બેઠાં એને ટી-એસ્ટેટનો જે ખ્યાલ હતો એ ખોટો હતો. અહીં ઢળતી-ચડતી ધરતી હતી, હવામાં થોડું ધુમ્મસ રહેતું હતું. ચારે તરફ ભીનાશ અને હરિત નમી અને ચાની તાજી ફૂટતી કૂંપળોની તાજગી હતી. આસપાસ માઈલો સુધી જુદાં જુદાં એસ્ટેટો ફેલાયેલાં હતાં. એક ક્લબ હતી, જેમાં એસ્ટેટોના માલિકો કે મેનેજર આવતા, બિલિયર્ડ્ઝ રમતા, ક્યાંક તાશ પર નાની મોટી હારજીત થતી રહેતી. પાછળ બાલ્કની લગોલગ નાનો સરસ બાર હતો. કિચનમાંથી ખાનસામો ઑર્ડર પ્રમાણે શાકાહારી માંસાહારી નાસ્તાઓ લાવી આપતો હતો.”