બાપુજી સંપૂર્ણ તંદુરસ્ત થઇને આવ્યા પછી પણ સંઘર્ષનો દોર ચાલુ જ રહ્યો… કામય સાજા માંદા રહેતા મારા બાનો રીપોર્ટ ડાયાબીટીસ અને બ્લડપ્રેસરનો આવ્યો (એ સમયે ડાયાબીટીસના દર્દિઓ જવલ્લે જ જોવા મળતા) બા ખૂબ આસ્તિક અને ભોળા બધી જ અંધશ્રદ્ધામાં માનનારા જ્યારે બાપુજી તદ્દન બાથી વિરુદ્ધ સ્વભાવનાં દોરા, ધાગા, ભૂત, ભુવા કે મુર્તિ પૂજામાં ક્યારેય માને નહિ મારા બન્ને મોટા ભાઇ-બહેન બાના સ્વભાવ પર ગયાં જ્યારે મારામાં બાપુજીનો સ્વભાવ ગુણાકાર થઇને આવ્યો… સામાજીક પ્રથા એવી છે કે પત્ની પતિની સેવા કરે પરંતુ મારા બાપુજીએ મારા બાની જે સેવા કરી છે એમનો જોટો ક્યાંય જડે નહિ મારા માતા-પિતા છે એટલે ખોટાં વખાણ નથી કરતો પરંતુ અવું પ્યારુ યુગલ મે તો નથી જોયું ખૂબ ધાર્મિક અને ભોળા મારા બા અતિશય આધુનિક વિચારધારા વાળા મારા બાપુજી બન્નેના વિચારોમાં ક્યાંય સમાનતા નહિ છતાં દિલથી દિલનો અવો સુંદર મેળ એક રહસ્ય હતું… બા સંપૂર્ણ અભણ બાની બધી જ દવાઓનો ખ્યાલ બાપુજી રાખતાં ડાયાબીટીસ/બ્લડપ્રેસર વધે-ઘટે એ મુજબ દવાઓનો ડોઝ વધારે ઘટાડે… ડૉ. દિનેશ ભટ્ટ કહેતાં બાપુ દવાઓ સ્વયં વધારવી ઘટાડવી હિતાવહ નથી પરંતુ તમારી કોઠાસુજ અને આવડત અપવાદ છે સમયની જરુરિયાતે તમને સહજ ડૉક્ટર બનાવી દીધા છે… માતા-પિતાને પોતાનું દરેક સંતાન ખૂબ વ્હાલું હોવાનું જ પરંતુ હું ત્રણ સંતાનોમાં સૌથી નાનો અને બાપુજીને ટીબી થયેલ ત્યારે માત્ર પાંચ વર્ષનો જ હોવાથી મારા તરફ બાપુજીના પ્યારનું ત્રાજવું હમેશા થોડું વધારે નમેલુ રહેતું નાનપણથી જ મારા ઝઘડાલું અને જીદ્દી સ્વભાવના હિસાબે બાના હાથનો માર ખાવો એ મારા માટે રોજીંદુ પરંતુ બાપુજી ખીજાયા હોય એવું પણ યાદ નથી