સવલીને એનો પતિ ઘણી વાર કહેતો “તું નવરી પડીને બારીએ જ બેઠી રે છો”. જો આ ગામમાં આપણી શાખ મોટી સે, ઇ તને ખબર સે ને ? તું આયા બારી પાસે જ બેઠી હો ને તો ગામ લોક વાતુ કરે “મોટાભાઇની વઉ બારીએ જ બેઠી હોય છે”. આ ગામમાં કોઇની તાકાત છે કે આપણા ઘરની સામે નજર ઉપાડીને ય જોવે ? બાપુની ધાક તને હજી ક્યાં ખબર છે ? સવલીના પતિના શબ્દો ધીમે ધીમે સવલીને સંભળાતા બંધ થઇ જતાં અને માત્ર તેના ફફડતા હોઠ જ દેખાતા. તેની નજર સામે મોડી રાતે ઘોર અંધારામાં ‘મોટાભાઇ’ના ઓરડામાંથી ચુપચાપ ગમાણ તરફ જઇ રહેલો, અને ત્યાં રાહ જોઇ રહેલા એક બીજા ઓળાના આગોષમાં સમાઇ જતો ઓળો તરવરી રહ્યો. એને બરોબર યાદ હતું કે થાકનો ડોળ કરીને સુઇ ગયેલા, નસકોરા બોલાવતા પોતાના પતિને ઢંઢોળીને ઉઠાડવાના વ્યર્થ પ્રયત્નો કરી જોયા હતાં, પણ કાયમની જેમ એ નહોતા ઊઠ્યા. કાંઇકતો બીક અને થોડી જિજ્ઞાસાની મારી સવલી જાગતી રહી હતી. મોડી રાતે દબાતે પગલે ઘરમાં પાછા ફરી રહેલા ઓળાને સવલીએ દબાતે અવાજે પડકાર્યો “કુણ સ ન્યાં?” ઓળો બોલ્યો “મુઇ તનેય મારી જેમ ઉંઘ નથ આવતી લાગતી. હુઇ જા છાનીમુની. આ તો ગમાઇણ દીમનો થોડોક સંચળ થયો, તી મને થ્યુ કે લાય જોઇ આવું”, અને સવલીની સાસુ સવલીના મનમાં અનેક પ્રશ્નો અને ધમસાણ છોડીને પોતાના ઓરડામાં જતી રહી. સવલીની આંખો સામે જ બીજો ઓળો નેળિયામાં સરકી ગયો, છતાં પણ, બધું જ જોઇ રહેલી સવલીને કંઇ પણ દેખાયુ નહોતું ! ઓરડામાં ભેજ, અંધારા અને સડાની વાસ તિવ્ર બની.