આજે અમે મારા દીકરાને રસીકરણ માટે લઇ ગયાં. એ અઢી વર્ષનો છે અને બીજાં બાળકોની જેમ જ અત્યંત active, ઉછળતો-કૂદતો, સમજ-નાસમજની એક બહુ જ typical line પર આવી ઊભેલો, હમણાં જ નર્સરીમાં જતો થયેલો હોંશિયાર બાળક છે. અમે જેવાં દવાખાને પહોંચ્યાં કે તરત એણે પારખી લીધું કે હવે injection અપાશે. એણે રડી, ચીસો પાડી મારા હાથમાંથી છટકી જવા ખૂબ ધમપછાડા કર્યા. પણ રસીકરણ તો જરૂરી હતું. એમાં લાગણીવેડા ના પોસાય. મેં અને તરુણે ભેગા મળી એને ટેબલ પર સુવાડ્યો, અને હાથપગ જકડી રાખ્યા. ડોકટરે હસીને કહ્યું: “જો તું રડીશ નહી તો ચોકલેટ આપીશ”. છતાંયે રડવાનું ચાલુ રહ્યું. બે સેકંડ પછી મેં એણે તેડીને વહાલ કર્યું અને ડોક્ટરની રાજા માંગી. એ સાથે જ એ રડતો-રડતો બોલ્યો: “મમ્મી ચોકલેટ લેવાની બાકી છે”. ડોક્ટર કહે: “વચન આપીને ફરી નહી જી શકાય”. ચોકલેટ આપી, અને પછી જે વાક્યો ડોકટરે કહ્યાં એ મારા માટે કોઈ મોટા award થી જરાય ઊતરતા નહોતાં. આ રહ્યા એ શબ્દો: