‘નિસ્યંદન’ની સંપાદકીય ગોષ્ઠીઓ વધુ ને વધુ રસપ્રદ થવા લાગી. આ બધા વચ્ચે મને પણ મારી કાવ્ય સમજને અણી કાઢવાનો મોકો મળ્યો. ‘નિસ્યંદન’નું સહ સંપાદન પણ હોંશભેર સંભાળ્યું. પરંતુ ફરીથી ‘નિસ્યંદન’ની નિયતિ એ ‘યુ ટર્ન’ લીધો. સુવર્ણકાળમાં જ ‘નિસ્યંદન’ ને બે વર્ષ પછી બંધ કરવું પડ્યું. ‘નિસ્યંદન’ બંધ કરવાના કારણોમાં પ્રથમ ‘નિસ્યંદન’ માટે મળતી કવિતાઓનું કથળતું જતું સ્તર જે સંપાદક મંડળને સ્વીકાર્ય નહોતું. બીજુ કારણ ૫૦૦ થી વધુ કોપીઓને છાપવા / પ્રગટ કરવામાં લાગતો શારીરિક તથા આર્થિક થાક. ‘નિસ્યંદન’ નિ:શુલ્ક જ સર્વને મોકલાતું. પોસ્ટેજ સ્ટેમ્પ મોકલાવવાની અપીલોને પણ યોગ્ય પ્રતિસાદ ન મળ્યો. ( ‘નિસ્યંદન’ ચાલુ રાખવાના પોરસ ચડાવતા પત્રો જરૂર મળ્યા ! ) ભારે હ્રદયે ‘નિસ્યંદન’ને બંધ કરવું પડ્યું. ત્યાર પછીના વર્ષોમાં ક્યારેક ક્યારેક કોઈ વાચકો –ચાહકો દ્વારા તથા લઘુ સામયિકો પર સંશોધન કરતા સુજ્ઞ સાહિત્યકારો દ્વારા પૂછપરછ થતી રહી.