ભાનુમતી સાંજે પાંચેકના સુમારે શાકપાંદડું લેવા જાય. વળતાં મંદિરે દર્શન કરતાં આવે એ અરસામાં કાચું વસિયતનામું તૈયાર કરવાનું ભાલચન્દ્રભાઈએ મનોમન નક્કી કરી દીધું. સરખે હિસ્સે રોકડા ને જણસ વહેંચવાનું લખી દીધું. ખરો પ્રશ્ન મકાનનો હતો. મકાન વેચવાની વાત શક્ય નહોતી. ભાનુમતી ક્યાં જાય ? દીકરો ભવિષ્યમાં નોકરી પૂરી કરીને આવે ત્યારે ક્યાં રહે ? એટલે મકાન તો રાખી જ મૂકવાનું. ભાનુમતી પણ ન હોય એ વખતે દીકરાને જ મળવાનું હતું ને ? પછી એને જે કરવું હોય તે કરે. આપ મૂએ પીછે ડૂબ ગઈ દુનિયા ! આ બધા જ વિચારોના ચકરાવામાં ભાલચન્દ્રભાઈનું કુટુમ્બવાત્સલ્ય કામ કરતું હતું. જોકે ડૉક્ટરે હજુ મગનું નામ મરી નહોતું પાડ્યું. ‘થોડી રાહ જોઈએ’, ‘ઉતાવળ કરવાની જરૂર નથી,’ ‘આ દવાનો કોર્સ પૂરો થવા દો’ ‘જરૂર લાગશે તો આગળ ઉપર બીજા ટેસ્ટ કરાવીશું.’ વગેરે.