એમનું નામ એરિક બ્રેથવેઇટ. ૧૯૪૫માં યુદ્ધ પછી એ રૉયલ એર ફોર્સમાંથી છુટા થયેલા અને ત્યાંથી તેમને ઇલેક્ટ્રોનિકસની તેમની ડીગ્રીને આધારે, એ પ્રકારનો વ્યવસાય ધરાવતી બે ત્રણ કંપની પર ભલામણપત્રો પણ મળેલા. એમણે આવેદનપત્રો પણ મોકલ્યાં, ઇન્ટરવ્યુ માટે પત્ર પણ આવ્યો, એમની કુશળતા, વિષયનું ઊંડાણ વગેરે બધું યોગ્ય જણાયું, તેમ છતાં તેમની પસંદગી ન થઈ. પછી તો આવું બે-ત્રણ વખત બન્યું. ધીરે ધીરે તેમને ખ્યાલ આવ્યો કે પોતે નીગ્રો હતા, એ એમની પસંદગીમાં અડચણરૂપ કારણ હતું. એમને ખુબ નિરાશા થઈ. એક સાંજે બ્રેથવેઇટ એક સરોવર પાસે બેઠા હતા અને એક અજાણ્યા સજ્જને એમને સામેથી બોલાવ્યા અને વાતચીત શરુ કરી. શરૂઆતમાં તો બ્રેથવેઇટને ગમ્યું નહિ અને ઉદાસીન રહ્યા. પણ પેલા સજ્જને એ ગણકાર્યા વિના વાત કરવાનું ચાલુ જ રાખ્યું. પરંતુ, વાત કરવાની તેમની પદ્ધતિ, વાતોમાં રહેલું સત્વ અને ડહાપણ, નિર્દોષ, મુક્ત હાસ્ય આ બધું એમને સ્પર્શી ગયું. “જો તમે કોઈ સાથે વાત કરો તો તમારી એકલતા અદૃશ્ય થઈ જાય છે, પછી તમે એકલા રહેતા નથી” એ ઉદ્‍ગારોએ તો જાણે અપરિચિતતા ઓગળી નાખી અને એકમેકને જાણે લાંબા સમયથી જાણતા હોય તેમ વાતો કરવા લાગ્યા. આવું આત્મીય વાતાવરણ રચાતાં જ બ્રેથવેઈટે પોતાનું હૃદય ખોલ્યું અને બધી જ વાત, પોતાની વેદના, નિરાશા, બધું જ વ્યક્ત કર્યું. એ બધું જ સંભાળ્યા પછી, પેલા સજ્જને કહ્યું, “તમે શિક્ષક બનો. એ જગ્યા માટે અરજી કરો.” બ્રેથવેઈટે પોતાની શંકા વ્યક્ત કરી, “પણ એ કાર્ય માટે મેં કોઈ તાલીમ મેળવી નથી.” ત્યારે સજ્જને જવાબ આપ્યો, “અરે, તમારી પાસે જે ડિગ્રી છે, એ જ પૂરતી છે અને તમારામાં એ માટેની શક્તિ હું જોઈ શકું છું.” ચર્ચા આગળ ચાલી અને જયારે કઈ શાળા વગેરે જેવા પ્રશ્નો આવ્યા ત્યારે પેલા વૃદ્ધે જ સૂચવ્યું કે પૂર્વ લંડનના છેવાડાના વિસ્તારની શાળામાં જવા કોઈ તૈયાર નથી અને ત્યાં અરજી કરવાથી ચોક્કસ પસંદગી થઈ જશે. સજ્જનની લાગણી બ્રેથવેઇટને સ્પર્શી ગઈ. પછી તો એ થઈને જ રહ્યું. એ વિસ્તારની એક શાળામાં એમની શિક્ષક તરીકે પસંદગી થઈ અને પરિસ્થિતિએ સર્જેલી એક ચેતના એવી પ્રગટી કે એના થકી અનેક જીવન કોળ્યાં એટલું જ નહીં, શિક્ષણક્ષેત્રમાં પણ એક આદર્શ પથ દર્શાવ્યો અને એક સાચુકલા શિક્ષક થવાનો એમનો ભવ્ય પુરુષાર્થ આત્મકથાત્મક નવલકથારૂપે આપણી સમક્ષ છે: ટુ સર વિથ લવ[i]. આ નવલકથા વાંચતાં વાંચતાં સમગ્રપણે એની સાથે આપણી પણ આત્મીયતા કેળવાતી જાય છે.