એક વાર આમ જ ગામમાં માણેકવહુનું આણું આવેલું. એ જ સવારે માણેકનો થનાર માણિગર ઘર છોડીને નાસી ગયેલો. સમાચાર લખતો ગયેલો : ‘સંસારમાં મારો જીવ નથી. મને શોધશોય નહીં. સાધુઓ સાથે ચાલ્યો જાઉં છું. શોધખોળ કરશો તો ડૂબી મરેશ, ઘેર નહીં આવું.’ ત્યારે સવાલ ઊભો થયેલો, આણિયાત વહુનું શું કરવું ? આણું તેડ્યા વિના ફારગતી કરી હોત તો વ્યવહાર ગણાત. આણું વળાવી લાવ્યા પછી, આવા બહાને પાછી મોકલવી એમાં એનાં પગલાં ખોટાં ગણાય ને માથે જિંદગીનું કહેણ બેસે. આ બધી ગડમથલ ચાલતી હતી ત્યારે, નાસી જનારના કાકાનો દીકરો દાનો, દાનો નીવડ્યો, એણે બીડું ઝડપ્યું : ‘આણિયાત વહુને પૂછો. જો હું એને પસંદ હોઉં તો એના છેડા ગાંઠો મારી હંગાથ. એ રાજી હોય તો એનાં માવતરનેય પૂછી જોવો !’ નોંધારા નસીબના ચક્કરમાં ફસાયેલી નવોઢાને તો આ કહેણ મળતાં કિનારો લાઘેલો. પેલા કાયર ભાગેડુ કરતાં આ ભડ ભરથાર સો દરજ્જે સારો ! અને બમણા રંગેચંગે એમનાં ઘડિયાં લગ્ન લેવાયેલાં. દીકરો નાસી ગયો એનો વસવસો મા-બાપને ઘણો પણ ખરે ટાંકણે ભત્રીજે ભીડ્ય ભાંગી એનો હરખેય હવાયો.