ગીધુકાકા તેમના તેમ જ તેમના વડવાઓના જમાનાની વાત કરતાં કહે છે કે, એ વખતે વળી કંકોતરી કેવી ને વાત કેવી ! બધું મૌખિક હોય. અત્યારે તો સટ્ટા-જુગારમાં કમાએલાઓ ત્રણસો રૂપિયા જેવી રકમ એક એક કંકોત્રી પાછળ ફેંકી દે છે. એ સમયમાં તો ન્યાતનો વેદિયો ગામના ફળિયામાં કે શહેરની પોળના ચોકઠામાં આવીને મોટેથી સાદ પાડી જાય કે, ફલાણા ફલાણાને ત્યાંથી આ દિવસે, તિથિએ, વારે, આ સમયે આખાય ગામના રહીશોને જમાડવાના છે. એ સાંજે કોઈએ ઘેર ચૂલો સળગાવવાનો નથી. એ વખતે જેના ઘેર તાળું હોય તેના ઘર પાસે પેપરો મૂકવામાં આવતાં ને તેનાં પડોશીને જાણ કરવામાં આવતી કે શિવાભાઈ આવે તો પ્રાણલાલ શેઠનાં નોતરાનું કહી દેજો.