હું પાછો આવ્યો ત્યારે બધા હસતા હતાં અને પછી મને બિલાડીની બીક બતાવવાનું બંધ કરવામાં આવ્યું હતું. આ ઘટનાને અત્યારે યાદ કરતા મને ‘પ્રાણીઓ પ્રત્યેની ક્રૂરતા’ વિષે હું જે ભણ્યો અને ભણાવ્યું તે યાદ આવે છે. પણ તે સમયે તે બિલ્લીબહેન મારા માટે પ્રાણી નહિ, મારા ડરનું સાક્ષાત સ્વરૂપ હતું અને મે બિલ્લી નહિ પણ મારા ડરને ફેંક્યો હતો. અત્યારે હું કશાથી ડરતો નથી એવું કહું, તો તે આત્મશ્લાઘા ગણાય પણ મને વાહિયાત વાતોથી ડર નથી લાગતો. મને ચાલુ બસ કે ટ્રેનની સામે ઉભું રહેવામાં જરૂરથી ડર લાગે છે. પણ મને ભૂવા, કામણ-ટૂમણ કે શનિવારે વાળ કપાવવા કે રાત્રે નખ કાપવા કે માસિક ધર્મ વાળી સ્ત્રીને રસોઈ ઘરમાં જવા દેવામાં કોઈ જ ડર નથી લાગતો. ખરેખર મને તો એમ જ લાગે છે કે આ અથવા આવી અન્ય ઘટનાઓએ જ મને શીખવ્યું કે તમને ડરાવવામાં આવે તો તેની પાછળ જરૂર કોઈ તાર્કિક કારણ હશે અને જો તે કારણને દૂર કરવામાં આવે તો ડરવા કે ડરાવવાની કોઈ જરૂર રહેતી નથી.