સપ્ટેમ્બર 1883માં દેવેન્દ્રનાથે ખાસ પત્ર લખી રવીન્દ્રનાથને પોતાની પાસે પર્વતમાળામાં બોલાવ્યા. દેવેન્દ્રનાથે રૂબરૂમાં શું કહ્યું હશે તેનો કોઈ આધાર નથી, પણ તે પછી ત્રણ જ અઠવાડિયાંમાં રવીન્દ્રનાથ માટે વધૂની પસંદગી થઈ ગઈ અને લગ્ન લેવાયાં. દેવેન્દ્રનાથનાં સ્વર્ગસ્થ પત્નીનાં મોટાં કાકીએ જેસોરના પીરાલી બ્રાહ્મણ વેણીમાધવ ચૌધરીનું ઘર બતાવ્યું હતું. વેણીમાધવ ટાગોરકુટુંબના જેસોર એસ્ટેટમાં કર્મચારી હતા. તેમની દસ વર્ષની, દૂબળી-પાતળી, દેખાવે સામાન્ય અને લગભગ નિરક્ષર એવી પુત્રી ભવતારિણીને રવીન્દ્રનાથનાં ભાભીઓએ પસંદ કરી. રવીન્દ્રનાથ ભાવિ વધૂ જોવા પણ નહોતા ગયા. એમણે ભાભીઓને કહી દીધું હતું, ‘તમારે જે કરવું હોય તે કરો, મારે એમાં કશું કહેવાનું નથી.’ રવીન્દ્રનાથ નવા વિચારોના પુરસ્કર્તા હતા. તેમણે અને ટાગોરકુટુંબે ઘણા ધાર્મિક અને સામાજિક સુધારા અપનાવેલા. સાહિત્યના ક્ષેત્રે રવીન્દ્રનાથે હિંમતભેર નવા પ્રયોગો કર્યા હતા. તેમના લેખો અને નિબંધોમાં તેમણે નીડર આધુનિક વિચારો મૂકેલા, પણ પોતાનાં લગ્નના વિષયમાં તેમનું વલણ સાવ મોળું રહ્યું. તેમનાથી બાર-તેર વર્ષ નાની, કાચી વયની, સીધી-સાદી ગ્રામ-બાલિકા તેમણે જરાય આનાકાની વગર સ્વીકારી લીધી. તેની પાછળ કદાચ પિતા દેવેન્દ્રનાથનું વજન કામ કરી ગયું લાગે છે. રવીન્દ્રનાથને મહર્ષિ પિતા પ્રત્યે અપાર આદર હતો. તેમને તે અહોભાવથી જોતા. તેમની આમાન્યા રવીન્દ્રનાથ ઉથાપે નહીં.