ખાસ તો અમારી ઓરડી તૂટી પડવાની અમને બીક પેઠી. ઓરડીની તિરાડમાંથી જોયું તો મચ્છુનો પ્રવાહ શહેર ઉપર સળંગ વહી રહ્યો હતો. સાડાત્રણ કલાક સુધી મોતનું તાંડવ અમે લાચાર નજરે જોયા કર્યું. સાંજે ધીરે-ધીરે પાણી ઓછું થયું એટલે બધા કેબિનમાંથી નીચે ઉતરીને જમણે છેડે આવેલી રૃમમાં જતા રહ્યા. ડેમની બંને તરફના પાળા તૂટી ગયા હોવાથી કોઈ અમારી મદદે આવી શક્યું નહીં. સળંગ બે દિવસ સુધી અમે સાતેય લોકો ભૂખ્યા-તરસ્યા ઓરડીમાં બેસી રહ્યા. બે દિવસ બાદ નીચે જમીન પર નગરપાલિકાની પાણીની લાઈન દેખાઈ એટલે અમારામાંથી એક વ્યક્તિએ નીચે ઉતરી એ તોડી નાખી. એમાંથી કામચલાઉ સીડી તૈયાર કરી એકબીજાનો હાથ પકડીને અમે બધા નીચે ઊતર્યા, પણ ત્યાં સુધીમાં મચ્છુએ શહેરને તબાહ કરી નાખેલું. આખું મોરબી અમે અમારી નજર સામે તણાતું જોયું!’