રૃ૫રસગંધમય એવા આ ચૈત્રની શોભા પૂર્ણત્વ પામે છે તે ઝાડ પર બંધાઈ ગયેલા અને બંધાતા રહેલા પક્ષીઓના માળાથી. ઠેકઠેકાણે જોવા મળતા લટકતા આકારવાળા તો ક્યાંક ગોળ દડા જેવા, ક્યાંક પહોળા-ગોળ એવા કાબરચીતરા માળા એટલે મને તો વસંતની ચિત્રલિપિમાંના સુંદર વિરામચિહ્નો જ લાગે. સામે જ બધાં ઝાડ કૂંપળી રહ્યાં છે, ફૂલીફાલી રહ્યાં છે, પક્ષીઓ ગાઈ રહ્યાં છે, એમનું મિલન થઈ રહ્યું છે, માળા બાંધીને ઈંડાં સેવી રહ્યાં છે, કુદરતનો પૂરેપૂરો આવિષ્કાર ખુલ્લામાં પથરાયો છે, તેથી એની એ વિરાટ મોકળાશને લીધે જ એના ફરતે ગૂઢ આવરણ વીંટાયું હોય તેમ લાગે છે. બે ખુલ્લી આંખોમાં એ આવિષ્કાર સમાતો નથી. બુદ્ધિનું આ ટચૂકડું વિશ્વ આ પથારાનું પ્રતિબિંબ સંઘરવામાં શક્તિશાળી નથી. આ પથારામાંનું એક સચેતન, સુખલોલુપ પરિમાણ એટલે આપણું મન, આપણું શરીર, આપણી સઘળી સંવેદના એવું સતત જણાતું રહે છે અને તેથી જ કોઈ પણ ટચૂકડા કુદરતી દૃશ્ય સાથે આપણે આ સમયે એકતાન થઈ શકીએ છીએ. એટલું જ નહીં, પણ નાનકડું સૌંદર્ય જ પૂરતું છે, એનાથી વધુ મોટું કાંઈ ન જોઈએ. માધુર્યનું આ ટીપું અભિરુચિ માટે પૂરતું થઈ પડે છે. તેથી જ મને કુદરતની આ વિરાટ ચિત્રલિપિનો તાગ લેવા કરતાં આ સ્થૂળ વિરામચિહ્નો સામે જોવું વિશેષ ગમે છે.