બુશ્શર્ટનાં બેય ખિસ્સામાં હથેળીઓ ખોસીને કોઈ માણસ જોરદાર શબ્દોમાં રોષઆક્રોશથી બોલતો સંભળાય તો તે કવિ નિરંજન ભગત હોય એવી એમની સૌને જાણીતી છબિ મારા ચિત્તમાં સચવાયેલી છે. તે સમયોમાં નિરંજનભાઈ ૫૩ આસપાસના હશે એમ ધારું છું. અમદાવાદના ટાઉનહૉલ પાસેની હૅવમોર રેસ્ટોરાં. રાત હોય. ટેબલ આસપાસ ચાર-છ દોસ્તો ને કવિમિત્રો. નિરંજનભાઈ બોલતા હોય સાહિત્યકલા વિશે. સાહિત્ય અંગ્રેજી કે ગ્રીક હોય, હિન્દી મરાઠી કે બંગાળી. કવિ ફંટાય તો મોરારજી રાજકારણ સમાજકારણ કેળવણીકારણ કે યુનિવર્સિટીઓનું સત્તાકારણ પણ હડફટમાં આવી જાય. જોસ્સો છતાં વિચારની સુરેખતા. સમજાવવાની નિષ્ઠાવાન કોશિશ. બદમાશો બાસ્ટર્ડ્સ સ્ટૂપિડ જેવી સંજ્ઞાઓ એમના જોસ્સાના હિંસક આવિષ્કારો. કેમ કે એમને તરફદારી કરવી હોય પ્રેમ દેશ લોકશાહી સંસ્કૃિત કે કલા જેવી મૂલ્યવાન ચીજોની. રોષઆક્રોશ હંમેશાં મૂલ્યોને માટે. એટલે સહ્ય અને આસ્વાદ્ય લાગે બલકે અનિવાર્ય ભાસે. સમજ બંધાય કે આ માણસ આવેશપૂર્વક કશુંક બચાવી લેવા ઝંખે છે.