આજે એ વાતને વીસ વર્ષના વ્હાણા વહી ચુક્યા છે ! રાકેશને તો અહીં નોકરી ન મળી, અને મારાથી મળેલી નોકરી ન છોડી શકાઈ – મહીના મોહમાં જ તો વળી ! આજે રૂડીના બાળકો મને ‘ભગતબાપા’ કહી બોલાવે છે, અને આખા ગામમાં મારું એ જ નામ થઇ ચાલ્યું છે – એ મારા હજી સુધી અપરણિત હોવાને કારણે કે પછી બીજા કોઈ કારણે એ તો દૈવ જાણે ! અને આ વીસ વર્ષોમાં એ બાવો તો શું, એના જેવો પણ કોઈ આ તરફ નથી ફરક્યો ! પણ હા, હવે સલાહો લેવા ગામલોકો મારી પર અવલંબે છે… હા, એ જરાક ખુંચે પણ છે, કારણકે હું તેમને સ્વત્રંત રીતે નિર્ણયો લેતા જોવા માંગું છું, પણ ખૈર, મારી સલાહે એમનો ઉદ્ધાર થતો હોય તો મને શો વાંધો હોવાનો !