આપણે કેટલા અધિક દીન અને દરિદ્ર છીએ કે ખૂબ ભેગું કરી લીધું હોવા છતાં તૃષ્ણાના પૂરમાં તણાઈને અધિક મેળવવા માટે આપણે આ અમૂલ્ય મનુષ્ય ભવ ખર્ચી રહ્યાં છીએ. કેવું મૂઢ઼પણું? છતાં આપણે 'હું સહુથી ચતુર છું ' એવું માનીએ છીએ. તૃષ્ણા, લોભ અને લૌકિક મોટાઇ એવા રાક્ષસો છે કે તેઓ ભેગા મળીને અસંખ્યાત મનુષ્યોનાં જીવનનો કોળિયો કરીને ખાઈ ગયા છે. અઢળક સંપત્તિ હોવા છતાં જે વધુ ઈચ્છે તે સહુથી મોટો ભિખારી ગણાય. દેહનું મૃત્યું થતાં જ બધું છૂટી જશે અને તે આત્મા પોતાના કર્મને અનુસરી નવો દેહ ધારણ કરશે. આ વાસ્તવિકતાથી આપણે સુપરિચિત છીએ, છતાં મારું મારું કરતા રહ્યાં છીએ અને એ જ પ્રબળ મોહનીય કર્મનું ભયંકર વર્ચસ્વ છે. એક આત્મા અન્ય આત્મા કે પર પુદ્દગલ વસ્તુથી સર્વથા સર્વકાળે અને સર્વપ્રકારે તદ્દન જુદો છે, પૃથક છે.