રમલીની વાત સાંભળીને ડૉહીઓને ગઇઢે ગઢપણ શરમનાં શેરડા ફૂટી જાય છે..અને એની જુવાનીની વાત કરવામાં એમ કાંઇ થોડી જાઇલી રે..અને એક ડોહી રમલી ઉતર વાળે છે,”એમ કાંઇ જુવાની ભૂલવી થોડી સહેલી છે…એલી રમલી,તારી નફ્ફટાઇની તો હદ નથી..અતારનાં ડૉહલા એની જુવાનીમાં અતારનાં જુવાનીયાને પાડી ડે તેવા ભૂરાટા આખલા જેવા હતા.લાલ લુગડુ ભાઇળુ નથીને હળી કાઇઢી નથી…મર મર વાલામુઇ રમલી,ભજનીયા ગાવાની ઉમરે અમને આવી વાતું બોલાવીને અપવિતર કરે છે.”