મહારાણીને તરસ લાગી, આસપાસ જોયું તો ક્યાંય પાણી નહીં, આજુબાજુના વિસ્તારમાં તપાસ કરતા હતાં એમાં એક સિંહ ડણક દેતો સામે દેખાયો. એને જોઈને પીપાજી કહે, “આ રહ્યો મારો દ્વારકાનાથ, નરસિંહ રૂપ લઈને દર્શન આપે છે.” એની ડણકમાંથી પીપાએ સંદેશ સાંભળ્યો કે અહીં કંઇક યાત્રાળુઓ તરસ્યા જાય છે, કંઈક કરો. પછી ચારે જણાએ ત્યાં વાવ ખોદવાનું નક્કી કર્યું, બાજુના ગામમાં જઈને જરૂરી વસ્તુઓ લઈ આવ્યા, ઢાંગર ભગત ને પીપો ખોદતા જાય ને બન્ને સ્ત્રીઓ ધમેલા ભરતી જાય, માટી કાઢતી જાય, એમ કરતા વાવ ખોદી અને મીઠું મધ જેવું પાણી નીકળ્યું. આજે એ વાવ પીપાવાવના નામથી પ્રખ્યાત છે, એના નામ પરથી ગામનું નામ પીપાવાવ પડેલું. અંગ્રેજોના સમયમાં દરિયાકિનારાની આ પટ્ટી પરના આસપાસના બંદરોના અંગ્રેજ નામકરણ થયાં, જેમ કે પોર્ટ વિક્ટર, પણ પીપાવાવ બંદર તથા શિપયાર્ડ અને તેની ખ્યાતિ એ સર્વેને આંબી ગઈ એમાં ક્યાંક મૂળમાં પીપાજીના આશિર્વાદ જ હશે ને ક્યાંક? આજે પણ પીપાવાવ ધામના મંદિરે એ પ્રતિમા અને કૂવાના દર્શન કરી ધન્ય થવાનો લહાવો લેવા જેવો છે.