ટી.વી. પર બૉમ્બબ્લાસ્ટનાં દશ્યો જોઈ જીવ વધારે અધ્ધર થતો હતો. કડડભૂસ થયેલા ટ્રેનના ડબા, છત, ઊડી ગયેલાં પ્લેટફોર્મ, અહીંતહીં ફેલાયેલી લાશો, ઈજાગ્રસ્ત પેસેન્જરોની કિકિયારીઓ, પ્લેટફોર્મ પર નાસભાગ કરતા લોકો. ભાગદોડમાં કચડાતા લોકોની ચિચિયારીઓ… ત્યાં તો રાતના દસ વાગ્યે પ્રિયાનો ફોન આવ્યો. ખૂબ જ અપસેટ હતી. માંડ માંડ બોલી શકી, ‘મમ્મી, હું વાંદરા મારી ફ્રેન્ડ સ્મૃતિના ઘરે છું.’ આટલું બોલતાં બોલતાં એ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. તરત જ સ્મૃતિનાં મમ્મીએ વાત કરી, ‘ચિંતા નહીં કરતાં. સ્મૃતિ અને પ્રિયા સાથે જ હતાં. દાદર સ્ટેશનથી ટ્રેન આગળ ગઈ જ નહીં. તેમની આગળની ટ્રેનમાં માટુંગા પાસે બૉમ્બબ્લાસ્ટ થયો હતો. દાદર સ્ટેશન નજીક ટ્રેનમાંથી બહાર કૂદીને બંને ચાલતાં ચાલતાં વાંદરા આવ્યાં, પણ એક માઠા સમાચાર છે. નેહા ઘેર નથી પહોંચી. કદાચ બોરીવલી સ્ટેશન પર થયેલા બૉમ્બબ્લાસ્ટની ટ્રેનમાં એ હતી.’