એક સવારે હેતવીનો મારા પર ફોન આવ્યો કે ‘અમે થોડા મહિનાઓ માટે અમદાવાદની બ્રાંચમાં આવીએ છીએ, જે તારા ઘરની ઘણી જ નજીક છે અને હવે તો તારા ઘરથી નજીકમાં અમે ઘર પણ લઈ લીધું છે. થોડાં મહિનાઓ માટે માંડ માંડ અમને અમદાવાદની બ્રાંચમાં મૂક્યા છે. મુંબઈવાળા તો એમને છોડવા તૈયાર જ નહોતા. હવે બાકીની વાતો રૂબરૂ અમદાવાદ કરીશું. મારું સરનામું લખી લે….’ હેતવી અમદાવાદ કેમ આવે છે ? અને અમદાવાદ બદલી કેમ કરાવી ? ત્યાં વર્ષો પહેલાં દોઢ કરોડનું મકાન લીધું છે, મુંબઈની સરસ મજાની જિંદગી છોડીને કેમ આવે છે ? મારે ઘણું બધું પૂછવું હતું પણ હવે અમદાવાદ આવવાની જ છે અને ઘરથી નજીક છે તો શાંતિથી વાતો થશે. અને બધી વાતોનો જવાબ મળી જશે. હું જ્યારે હેમાંગને ઘરે પહોંચી ત્યારે બધી વાતોનો મને એક સાથે જવાબ મળી ગયો. હેમાંગની સાથે એના મા-બાપ હતા અને હેમાંગની મા લકવાગ્રસ્ત હતી. પછી તો અવારનવાર હેમાંગ-હેતવીને મળવા જતી હતી ત્યારે મને ધીમે ધીમે બધી વાતો જાણવા મળે કે હેમાંગના પિતાજીના સ્વભાવને કારણે ત્યાં કોઈ બાઈ કામ કરવા તૈયાર થતી ન હતી. હેમાંગના મમ્મીને કલાકો સુધી ભીનામાં સૂઈ રહેવું પડતું હતું. એ જાતે ઊઠબેસ કરી શકતા ન હતાં. હેમાંગના પપ્પાના સ્વભાવમાં સહેજ પણ બદલાવ આવ્યો ન હતો. હેતવી ચોવીસ કલાક સાસુની ચાકરી કર્યા કરતી. અરે, આટલી મોટી ઈન્ટરનેશનલ કંપનીનો વાઈસ પ્રેસિડન્ટ હોવા છતાંય હેમાંગ જે રીતે એની મમ્મીની ચાકરી કરતો એ મારા માન્યામાં આવતું ન હતું. રિસેસના સમયમાં હેમાંગ અચૂક ઘરે આવે એના મમ્મીને એના હાથે જ જમાડે. જમાડતી વખતે મોબાઈલની સ્વીચ બંધ રાખે.