એમના જીવનનું કેન્દ્ર નિલય જ હતો અને નિલયને પણ મા વગર એક ઘડીએ ન ચાલતું. માતા પુત્ર એકબીજાના પૂરક હતા એમ કહી શકાય એ હદે એમની વચ્ચે અતૂટ લાગણીનું બંધન હતું. પાંચ વરસની ઉમરે નિલયને તાવ આવેલો અને હસતો રમતો નિલય પોલીયોની ઝપટમાં આવી ગયેલો. ખૂબ બધી દવા, માલીશ વગેરે કંઈ કામ નહોતું આવ્યું. આખરે નિલયના જીવન સાથે ઘોડી જડાઈ ગઈ અને સરિતાબેનના મનમાં અપરાધભાવ. સરિતાબેન પોતાને જ કોસ્યા કરતાં કે, “સમયસર પોલીયોના ટીપાં પાઈ દીધા હોત તો મારો નિલય આવો ન થઈ જાત.”