‘ચાહે કોઈ મુઝે જંગલી કહે’ (‘જંગલી’, ૧૯૬૧) જેવું પાગલપંતીવાળું ગીત હોય કે ‘અજીબ દાસ્તાં હૈ યે કહાં શુરુ કહાં ખતમ’ (‘દિલ અપના ઔર પ્રીત પરાઈ’, ૧૯૬૦)માં ફ્લિોસોફ્કિલ ટોનવાળું ગીત હોય, શૈલેન્દ્રની કલમ હંમેશાં જાદુ કરતી.