એને બદલે ઉપેન્દ્રે બહુ જલદી પોતાનું ક્ષેત્ર પસંદ કરી લીધું હતું. પ્રારંભે એણે નોકરી અને નાટક બંને સમાંતરે કર્યાં, પણ પછીથી નાટકમાં જ પૂર્ણ સમય માટે ઝંપલાવ્યું. હવે પૂર્ણ સમય તે પોતાને ગમતી બાબત માટે ફાળવી શકે તેમ હતો. નોકરી માટેના કલાકોનો વેડફાટ હવે હતો નહીં, પણ આજીવિકા મેળવવાનો પ્રશ્ન તો ઊભો જ હતો. પરંતુ અભિનયનો નાદ એક વાર લાગી ચૂક્યા પછી બીજું કંઈ ગમે એમ ન હતું. આપણે એ પણ જોયું કે કિશોરાવસ્થાથી તેના અમુક ગુણો એવા હતા કે જેનો ક્રમશ: વિકાસ તેણે સભાનપણે કર્યો અને એક સંપૂર્ણ અભિનેતા, માત્ર અભિનેતા જ કેમ, એક સંપૂર્ણ નાટ્યકર્મી બનવાનો પુરુષાર્થ આદર્યો. અભિનેતા તરીકે તેની સફળતા ક્યા ગુણોને કારણે થઈ એ વાત આપણે આગળ જોઈશું, તેમ જ રંગભૂમિ પર તેણે કેવાં-કેવાં નાટકો કરીને ભલભલા દુરારાધ્ય મહાનુભાવોનાં દિલ જીતી લીધાં એ પણ પછીનાં પ્રકરણોમાં આવશે. આપણે માત્ર એટલું જ વિચારીએ – ભલે તે થોડી સ્વાર્થી વિચારણા લાગે – કે અભ્યાસ અધૂરો છોડીને નાટકમાં ઝંપલાવવાનો એનો નિર્ણય સર્વથા યોગ્ય હતો. અભ્યાસમાં કે એ પછી કોઈક નોકરીમાં વેડફાનારાં એ વરસોમાં અભિનેતા ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી મંજાતો રહ્યો. એની અંદર રહેલા કલાકારનું પોત વધુ ને વધુ મજબૂત બનતું ગયું. અને તખ્તા પર જે ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી દેખાયો, તેણે જતે દિવસે ‘અભિનયસમ્રાટ’નું બિરુદ મેળવ્યું. પોતાની અંદર કોઈક વસ્તુ પ્રત્યેની રુચિ હોય અને એની ઓળખ પોતે મેળવી લીધી હોય એટલામાત્રથી સિદ્ધિ મળી નથી જતી. સિદ્ધિ મેળવવા માટે માત્ર કઠોર પરિશ્રમ પણ ન ચાલે. એના માટે જરૂરી છે તે સાચી અને યોગ્ય દિશામાં કરેલો પરિશ્રમ, જેમાં અનેકવિધ ગુણો વિકસાવવા જરૂરી બની રહે છે. ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીએ નાટ્યનિષ્ઠા બતાવીને અભ્યાસ છોડ્યા પછી શી રીતે વિવિધ ગુણો પ્રાપ્ત કર્યા અને એ ગુણો માત્ર નાટ્યવીર ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી નહીં, પરંતુ વ્યક્તિ તરીકે પણ ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીને ઘડવામાં શી રીતે કારણભૂત બની રહ્યા, તે વિશેની વાત હવે આગળના પ્રકરણમાં કરીશું.