કામના, ઇચ્છા અપેક્ષા તૃષ્ણા અને અહંકાર વગેરે મનમા ન હોય અને તેનાથી મન સર્વથા સર્વરીતે અને સપુર્ણ પણે  મુક્ત હોય એટલે કે ટોટલી નિર્વિચારમા, અમનમા, પોતાની પ્રજ્ઞામા અને શુન્યમા સ્થિર હોય તો જ  તો જ બ્રહ્મની અનુભુતી અંતરમાથી થાય છે, અને બ્રહ્મ સ્વરૂપ બની જીવન જીવી શકાય છે, આ છે, ગીતાનુ અને કપીલ મુનિનુ સ્પષ્ટ કહેવુ છે,આજના  ત્યાગી ઓને ગીતાના જ્ઞાનનુ અનુસરણ જ કરવુ જ નથી, ને બ્રહ્મની અનુભુતી કરવી છે, તે આ સૃષ્ટિમા શક્ય જ નથી,એટલુ  પણ તેઓ  જાણતા નથી, બ્રહ્મને જાણવા અનુભુતી કરવા પાંડીત્યની જરુર નથી, પણ શુન્યમા અને પ્રજ્ઞામા સ્થિર  થવાની જરૂર છે,આજે તો  નિષ્કર્મણતા  એટલે કે કોઇપણ જાતનુ  કર્મ જીવનમા કર્મ કરવુ જ નહી, ને સંસાર છોડી જંગલમા રહી  ફ્ળ ફુલ ખાયને જીવન જીવવુ અથવા માગીને જીવન જીવવુ તેવી આજે ધર્મમા  હવા ચાલે છે,અને જરાક ઘરબાર છોડે અને વૃતિઓ છોડે નહી તેઓ ત્યાગી ગણાય છે,આવા અહંકારીઓ પુજાય છે, જેથી  તેઓનો  અહંકાર ફાલીને ફુલીને ફાળકો  થાય છે, જે આપણે તેના વર્તન અને વ્યવહારો પરથી જોઇ શકાય છે, અનુભવી શકાય છે,આ જગતમા બ્રહ્મ જ સત્ય છે, અને જગત તો મિથ્યા છે, આ પ્રકારનો જોરદાર પ્રચાર ચાલે છે, જેથી કર્મ માત્ર પરથી  ત્યાગીઓએ  મોઢુ જ  ફેરવી લીધેલ  છે, તે આજના ધર્મની તાસીર છે,આવા બેહુદા વર્તનને   ઉપનિષદોનો, વેદોનો અને વેદાંતનુ તાત્પર્ય છે, અને આધ્યાત્મ આવા,અકર્મણતામા સ્થિર થવુ એમ જ કહેલ છે, એમ તેઓ  સમજે છે, અને માને છે આથી  અહંકાર અને રાગદ્વેષયુક્ત જીવન જીવે છે, આ ભુલ ભરેલી અને ભ્રમમા નાખનારી હકિકત છે,આવુ ક્યાય  વેદમા કે  કે ઉપનિષદમા નથી તે સત્ય છે,એટલે સંસાર છોડો  ભગવા પહેરો અને કોઇ કામ કરો જ નહી, આ વિચાર દ્વારા જ બ્રહ્મને પ્રાપ્ત કરી શકાય છે તેવુ ત્યાગીઓ  સ્પષ્ટપણે  માને છે, અને તે પ્રમાણે જ જીવન જીવે  છે,આ રીતે તે જીવન જીવતા કોઇને આજ સુધીમા બ્રહ્મની  અનુભુતી કે જ્ઞાન પ્રાપ્ત થયાનો દાખલો નથી,તે સત્ય છે,આ દુનીયામા  જેઓ સત્ય ધર્મના ખરેખર ઉપાસકો છે, જેઓ પરમ જ્ઞાનમા સ્થિર છે, જેમણે સત્ય ધર્મને જાણ્યો છે,અનુભવ્યો છે,અને તે પ્રમાણે વિવેક સાથે  જીવન જીવ્યા છે.