પોતાનું મંતવ્ય પ્રગટ કરવાના અધિકારની જ નહિ, અન્યને માટે પણ એની આવશ્યકતાની જરૂર સ્વીકારવા બાદનો મુદ્દો છે એને વ્યક્ત કરનારના હેતુનો. કેટલાકની દ્રષ્ટિનો લેન્સ વિરોધના ખૂણે જ ફીટ થઈ ગયો હોય છે. આવા વાંકદેખાની જીભ પણ વાંકી જ ચાલે છે (-એ કલમ પણ). એમનો હેતુ જ વિરોધ કરવાનો હોય છે. આમ કરવા પાછળનો એક હેતુ એમનું મહત્વ થાય તે હોય છે. આ એમને મળેલો લાભ છે. એમનો અભિપ્રાય નહિ, એમનો આ વિરોધ એમને ઉપયોગી થાય છે. વિરોધથી ડરતી કે વિરોધ ટાળવા મથનારા, અનુકૂળ થઈ જવાનો સ્વભાવ રાખનારા આવા લોકોના પ્રથમ અને સહેલા શિકાર બને છે. આ રીતે વિરોધ કરનારા ક્યારેક કરવા ખાતર વિરોધ કરે છે, ક્યારેક આધારહીન ક્યારેક દાખલા-દલીલથી સજ્જ થઈને એ મેદાનમાં ઊતરે છે. એવા સમયે એ સંઘર્ષને લાંબો ચલાવવા માગતા હોય છે. આ વિરોધ સાચો ન હોય તો પણ લડવાની એમની શક્તિ, એમની શૈલી અને ક્યારેક સજ્જતા હથિયાર હેઠાં મુકાવે તેવાં હોય છે. પ્રત્યેક શેરીમાં, સોસાયટીમાં, ઑફિસમાં આવાં તત્વો હોય છે. એમની ‘ના’ સતત ગૂંજતી જ રહે છે. ધીરે ધીરે એમની ઉપેક્ષા કરે છે, પણ ક્યારેક અનિવાર્ય અનિષ્ટ તરીકે એમને સહન કરે છે. એમનામાં વિકાસકાર્યોનો વિરોધ કરવાની જન્મજાત ટેવ હોય છે. સહુની સગવડના એ વિરોધી હોય છે, પછી ભલે પોતે પણ અગવડ વેઠવી પડે. અને આવા સ્વભાવને એ ‘સિદ્ધાંત-પ્રિયતા’ના વાઘા પહેરાવી જાણે છે.