અહીં જાણી-સમજીને જ કલ્પનોનો ઉપયોગ થયો છે. સ્તનો સાહીના ખડિયા છે. (સાહીના ખડિયા જેવાં નહીં) પગ ખુરશીનાં પૈડાં છે (ખુરશીનાં પૈડાં જેવા નહીં) થોડા વિચિત્ર અને નાટકીય લાગતાં કલ્પનો(મેટફર)ની એક લાંબી શૃંખલામાંથી પસાર થતાં થતાં કાવ્યનાયિકાનું માનવમાંથી અમાનવમાં રૂપાંતર ચિત્રીત થવા લાગે છે. જીવતા શરીરનું નિર્જીવ પદાર્થોમાં સ્થિત્યંતર અને સાથે સાથે આ જલદ કલ્પનો સુધી લઈ જતી પેલી ઊંડી માનવીય પીડા પણ આબાદ રીતે કવિતામાં પરોવાઈ ગઈ છે. મણકાની માળાને માળા બનાવી રાખતો અને છતાં નરી આંખે ન દેખાતો કોઈ દોરો જાણે. એક ભાવક તરીકે આપણે ઓવારણાં તો આ દોરાનાં જ લેવાનાં હોય છે.