આમ તો સૌ પોતાના મનના રાજા હોય છે. કોઇ સારુ કે નવું કાર્ય કરવું હોય તો સૌ પોતાની રીતે સલાહ આપવા લાગશે. તેમાં કોઇ રીસાઇ પણ જશે ! પરંતુ જ્યારે ટોળુ ભેગું થાય ત્યારે નથી કોઇ નેતા કે નથી કોઇને કોઇની ઓળખાણ ! છતા કેવી શિસ્ત ? એકબીજાની પાસે કેવા પ્રેમ ઉમંગ અને ઉત્સાહથી સૌ ગોઠવાઇ જતા હોય છે ? જાણે ઘરનો પ્રસંગ ન હોય ? એ વખતે ટાઢ, તડકો, વરસાદ એ કંઇ નડતું નથી ! કવિ આ વાત સામે વ્યંગ કરતા કહે છે કે, જુઓ લોકો કેવા મિલનસાર છે ? આવી કલ્પના મરીઝ જેવા મહાન શાયર સિવાય બીજું કોણ કરી શકે ?