“હું શું અને કેટલું જાણું છું એની માત્ર મને ખબર છે. તારા શાસ્ત્રો અને શ્લોકો તો મારી સમજથી પરે છે. અહીં – મંદિરે- આવું છું એ પણ પોતાના પેટના સ્વાર્થ ખાતર ! બાકી આ મંદિરનો ઓટલો પણ તમે ક્યાં ચડવા દદયો છો ! અને રહી વાત ભીખ માંગવાની, તો હવે બીજું કંઈ કરવાની હિંમત નથી રહી. જે દિવસે પહેલી વખત ભીખ માંગી હતી એ જ દિવસે મારામાં હું મરી પરવાર્યો હતો. હવે તો આ જીવતી લાશનો ભાર લઈને ફરું છું. અને સાચું કહું, હવે આદત નહીં… લત લાગી ચુકી છે આની !”, કહી તેણે ચાલવા માંડ્યું. થોડુંક આગળ ચાલી એ ફરી રોકાયો અને પથિકને જોતાં બોલ્યો, “યાદ રખના, કુછ પાના હૈ તો ખાલી હો જાના પડેગા. ઔર હાં, એક બાત ઔર, અગર સફર મેં કોઈ તુજસા ‘ખાલી’ મિલ જાયે તો અપના ભરા હુઆ સામાન ઉસસે છુપાના મત… ઉસે ભી થોડા ભર સકે વૈસી કોશિશ જરૂર કરના. બાંટને સે ધન ભલે હી કમ હોતા હોગા, જ્ઞાન તો બઢતા હી હૈ…!”, કહેતા પથિક પોતામાં ‘ઘર’ કહી શકાય એવા ફૂટપાથના કોઈ એકાદ ખૂણા તરફ ખેંચાતો ચાલતો ગયો. પણ પથિક તો એ પોતે પણ હતો, જીવનના મુક્તીમાંર્ગે ચાલી નીકળેલો પથિક, જેને શાસ્ત્રોના થોથાઓએ નહીં, જિંદગીની ઠોકરોએ જ્ઞાની બનાવ્યો હતો !