મેં જિંદગીનો મોટો ભાગ કલકત્તામાં જ વિતાવ્યો હતો. મિત્રોનો સાથ; પુસ્તકાલય; નાટકસિનેમા; જલસા એ બધા વિનાની જિંદગીની હું કલ્પના જ કરી શકતો નહોતો. આવી પરિસ્થિતિમાં ફક્ત થોડા રૂપિયા માટે જે જગ્યાએ આવ્યો તે જગ્યા આવી નિર્જન હશે તેની તો મને કલ્પના પણ નહિ. દિવસો પર દિવસો વહી જતા હતા. દૂરના પહાડો ને જંગલો પર પૂર્વાકાશમાં હું સૂર્યોદય જોતો હતો, ને સાંજે સિંદૂરવર્ણાં વૃક્ષોની પાછળ સૂર્યને ડૂબતો પણ હું જોતો હતો. એ સૂર્યોદયથી સૂર્યાસ્ત વચ્ચેનો અગિયાર કલાકનો શિયાળાનો દિવસ શી રીતે વિતાવવો એ મારે માટે એક મોટી સમસ્યા હતી. કામ કરવું હોય તો ઘણું કામ થઈ શકે એમ હતું, પણ હું તો તદ્દન નવો જ આવેલો. અહીંના લોકોની ભાષા હજી પૂરી સમજતો નહોતો. કશાય કામમાં હજી મને પૂરી ગમ પડતી નહોતી. જે થોડી ચોપડીઓ સાથે લઈ આવ્યો હતો, તે મારા ઓરડામાં વાંચી વાંચી હું દિવસો જેમતેમ પૂરા કરતો હતો. કચેરીમાં જે માણસો તે જંગલવાસી હતા. એઓ મારી વાત સમજે નહિ, હું એમની વાત સમજું નહિ. પહેલા દશ દિવસ તો જાણે દશ યુગની જેમ વીત્યા. ઘણી વાર તો થયું કે ચૂલામાં જાય નોકરી, અહીં રહીને જીવવા કરતાં તો કલકત્તામાં પેટ ઠોકીને પડી રહેવું ઘણું સારું. અવિનાશને કોણ જાણે ક્યાં ચોઘડિયામાં હા પડાઈ ગઈ ને આ જંગલમાં આવીને પડ્યો…. ના રે ના, આ જિંદગી મારે માટે નથી.