મિચ્છામી દુક્કડમ જો આ લેખ વાંચીને જાણેઅજાણે તમને મારાથી દુખ પહોંચ્યું હોય તો એવું મારે નથી કહેવું કારણ કે જાગૃતિ માટે કેટલીક પીડા આવશ્યક છે. નહીં તો સુખાંતે સુવાનું આપણને સૌને ગમે છે. છેલ્લા પાંચેક વરસથી સંવત્સરીના દિવસો પહેલાંથી જ લોકો તમારી માફી માગતા સંદેશાનો મારો મોબાઈલ પર ચલાવે. નવાઈતો ત્યારે લાગે કે જેની સાથે આખાય વરસમાં કોઈ સંપર્ક ન થયો હોય તેઓ પણ માફી માગતા સંદેશ મોકલે ત્યારે ગુસ્સો આવે. હકિકતે તો ગુસ્સો, ક્રોધ જેવા કષાયને બાજુએ મૂકીને માફી માગવામાં આવે છે અને આપવાની હોય છે. આવું જ્ઞાન છતાં મેસેજીસ ડિલિટ કરતાં મનમાં કષાય ઉત્પન્ન થાય જ છે. વળી એનું પ્રાયશ્ચિત કરવાની જરૂર લાગે છે. કઈ રીતે કરી શકાય? વિચાર કરતાં જણાય કે સ્થિતપ્રજ્ઞ બનીને દરવરસની જેમ સામે સ્માઈલી મૂકીને હાથ જોડીને શાંતિથી મેસેજ ડિલિટ કરી દેવાનો કે પછી કશો જ વિચાર વગર કે પ્રતિભાવ વગર મેસેજ ડિલિટ કરી દેવાનો અથવા તો મોબાઈલ વાપરવાનો જ બંધ કરી દેવો જોઈએ. આજના યુગમાં અમારા જેવા લેખકોના કામ મોબાઈલ અને મેઈલ વગર અટકી પડે ત્યાં એવું કરવું શક્ય નથી બનતું.