પરંતુ આ લેખ ત્યારે તો શું અત્યારે પણ કોઇ ન છાપે ! ખબર છે શા માટે ? ફેસબુકમાં લખ્યા લખ કરતા અને પોતાની જાતને લેખક માની લેનારા મુગ્ધસાહિત્યકારો આ વાતથી વંચિત હશે. તો કહી દઉં કે સંજાણા સાહેબે કરેલો હતો સંસ્કૃત, મરાઠી, ફારસી છંદનો અભ્યાસ. છંદ અને પીંગળ આ બંન્નેમાં તેમની મહારત હતી. ગુજરાતી સાહિત્યનો આ એકમાત્ર નિબંધ સંગ્રહ જેની શરૂઆત છંદથી થાય (છંદના શબ્દો વિશેનું વિવરણ) તેનો અંત પીંગળથી થાય. બધા લેખોની આ ખાસિયત છે. એક નમૂનો જોઇ આ અઘરી રચનાને જલ્દી આટોપીએ. ‘‘પારસીઓ ઘણે ભાગે ‘ણ’ કાર ઉચ્ચારતા નથી. કેટલાક તો તે ઉચ્ચારી શકતા નથી. એમ છતા રૂસ્તમજી ભોજન ઘણો આનંદ ‘તણ’ (ત્રણના અર્થમાં) માણી શકે, સંધારણી, બોધનું. અને કાણીએ તો એક જ ઠેકાણે દાટ વાળ્યો છે,‘તમારી કાણી શ્રીમતી…. ક્રિકેટ ખેલે ખરાં ?’ સમજવામાં જ જિંદગી જતી ન રહે તો સારૂ.