કીર્તિભાઈ સંજોગોવશાત અમારે ત્યાં મહેમાન થઈને આવ્યા હતા. સામે ચાલીને અમે લેવા ગયા. ‘ઓહ નો…. તમે મારી બૅગ ઉઠાવો ? એ કેવું કહેવાય ? મને કહો બૅગ ક્યાં મૂકવાની છે ?’ પણ મેં બૅગ લેવાનો આગ્રહ રાખ્યો. એ હુંસાતુંસીમાં પડી ગયા. પણ બૅગ ન છોડી. એમનો રૂમ હતો એમાં જાતે લંગડાતા લંગડાતા જઈને તેમણે બૅગ મૂકી. નાહ્યા પછી એમણે મેલાં કપડાં વાળીને બૅગમાં મૂકી દીધાં. મેં તે કપડાં ધોવામાં આપવા કહ્યું, પણ ન માન્યા. તે કહે, ‘મારી પાસે વધારાનાં કપડાં છે. આ મેલાં કપડાં ઘેર જઈને જ ધોવાશે.’ કીર્તિભાઈને થાય કે આ લોકોનો ડિટર્જન્ટ વપરાય, સમય વપરાય. એ એમને ન ફાવે. એમનું ચાલત તો એ નાહવાનું પાણી એમના ઘરેથી લેતા આવત. એમની આ શૈલીથી અકળાઈને મેં કહ્યું, ‘અમારા શહેરમાં નદીમાં પાણી છે, જો ત્યાં જઈને નહાવું હોય તો…. અમારું પાણી નહીં વપરાય….’