હું સમજણો થયો ત્યારથી આ બંને દિવસો દરમ્યાન મારા સ્વ. બા આ પરંપરાને નિભાવતા હતા. જ્યારથી તેઓ પથારીવશ થયા ત્યારથી આ કાર્ય મારા પત્નીના ભાગે આવ્યું હતું અને સ્વ. બા એ કરેલા-કહેલા મુજબ તેનું અક્ષરશઃ પાલન પણ કરવામાં આવે છે. મારી પાંચ-છ વર્ષની ઉંમર હતી ત્યારે કાળી ચૌદસના દિવસે સાંજે કકળાટ કાઢવાના ભાગરૂપે ભજીયા કે વડા બનતા હતા. અમારી નજર તો સ્વાભાવિક રીતે જ તેની સુગંધ આવતા રસોડામાં પહોંચીને તે જલ્દી ખાવા મળે તે પર જ હોય પરંતુ જ્યાં સુધી તે વિધિ પુરી ન થાય ત્યાં સુધી અડવા પણ ન મળે! સુગંધ ફેલાવા ઉપર કોઈનો કાબુ ન હોય એટલું સારું હતું! સાંજે સાત-આઠના સમય વચ્ચે વડાનો પહેલો ઘાણ ઉતરે એટલે અગાઉથી લાવી મુકેલા રામપાતર જેવા મોટા કોડિયામાં ત્રણ કે પાંચ વડા મૂકી ઉપર એવું જ પાત્ર ઢાંકી દેતા. સાથે પાણીનો લોટો લીધો હોય અને ત્રણ ઓરડામાં અને રસોડા તથા ઓસરીમાં ખૂણે ખૂણે તેને ફેરવી પછી મૂંગા મોઢે ઘર બહાર નીકળી ડેલાની બહાર નજીક આવેલા ચાર રસ્તે મૂકી આવે. પાણીનું કુંડાળું કરે. પરત આવે. આ વિધિ દરમ્યાન કશુંક બોલતા તે યાદ નથી. ઘરે આવી હાથ મોં ધોઈને ઘરમાં આવે અને પછી બોલે અને વડા-ભજિયાનો બીજો ઘાણ ઉતરે એટલે ખાવા મળે!