અમેરિકા જતાં જતાં અંજુબહેને પોતાના ઘરે બહેનોનો ખાસ મેળાવડો રાખ્યો હતો. બધાં પાછાં એક વાર ભેગાં થયાં હતાં. સહુ કાંતાબહેન સામે પ્રેમાદારથી નિહાળી રહ્યાં હતાં. કોઈએ પ્રેમભાવે તો કોઈએ અહોભાવે કાંતાબહેનના નવા નિખારના વખાણા કર્યાં. પણ એમની વહુઓના મોં પાર ઈર્ષાભાવ સળવળી ઊઠ્યો, જે કાંતાબહેન ચોખ્ખું જોઈ શકતાં હતાં. કાંતાબહેને ટેપરેકોર્ડર પર વાગતાં ભજન તરફ બધાંના કાન દોર્યા. સંપૂર્ણ શ્રદ્ધાથી મગ્ન થઈને ગવાતું એ ભજન બધાં મુગ્ધપણે સાંભળી રહ્યાં. ભજન પૂરું થયું એટલે બધાં અંજુબહેનને પૂછવા લાગ્યાં, ‘કોણ આ ?’ … ‘આટલો મીઠો અવાજ કોનો ?’ અંજુબહેનના ગાલના ખાડા વધુ ઊંડા થયા અને કાંતાબહેન તરફ એમણે આંગળી ચીંધી. ‘હેં !’ નવી પેઢીનાં બધાં તો અચરજમાં ગરકાવ થઈ ગયાં. પણ વહુઓનો બેડો ગરક થઈ ગયો તેનું શું ? બધાં ટોળે વળીને કાંતાબહેનને ખુલ્લા દિલે અભિનંદન આપ્યાં. તાળીઓનો ગડાગડાટ થઈ રહ્યો. બીના અને મોનાએ હજાર કપડાં પહેર્યા હોવા છતાં એમના મોં પરનું નૂર અચાનક ઊડી ગયું. એમને તો અકલ્પ્ય ધક્કો વાગ્યો હતોઃ ‘આ બે બદામની અમારી સાસુમાં આવું કૌવત !’… ‘યે મુંહ ઓર મસૂરકી દાલ !’ એવા તેવા રંગો તેમના મુખમંડલ પર આવતા રહ્યા.