રવિવારે વ્યાસજીનો મૂડ કંઇક અલગ જ હતો. બહાર પહેરવા માટેની કપડાંની સુંદર જોડી પલંગ ઉપર જ મૂકી રાખી હતી. “અત્યારે કપડાં પહેરી લઉં અને સાંજે 4 વાગ્યા સુધી ચોળાઇ જાય તો?” એવા વિચારે સાડા ત્રણ વાગ્યા સુધી વ્યાસજીએ ઘરમાં ગંજી અને ટુવાલ પહેરીને જ આંટા માર્યા. ટનાટન તૈયાર થઇને વ્યાસજી દવાવાળાની દુકાને ગયા, એક બોડી સ્પ્રે લીધું, છાંટ્યું પછી દવાવાળાને કહ્યું “અત્યારે તમારી પાસે જ રાખો સાંજે લઇ જઇશ.” બરાબર 4ના ટકોરે વ્યાસજી એસ. કે. આઇસક્રિમ પાર્લર ઉપર પહોંચ્યા. પાર્લર ઉપર ઘણાં છોકરા-છોકરીઓ ઊભાં હતાં. પરંતુ એક છોકરી એકલી ખૂણામાં ઊભી હતી. તેણે વ્યાસજી સામે જોયું પણ કોઇ બીજી પ્રતિક્રિયા ન કરી. “આ જ છોકરી તો નહીં હોય ને?!” આવી અસમંજસ અને દ્વિધામાં 15 મિનિટ પસાર થઇ ગઇ. “પહેલ મારે જ કરવી પડશે.” એમ વિચારીને વ્યાસજી એ યુવતી તરફ વળ્યા કે તેમના પેન્ટના પાછલાં ખિસ્સાનાં ભાગે એક નાજુક સ્પર્શ થયો. એક બાઇક ઉપર યુવક આવ્યો. ખૂણામાં ઉભેલી યુવતી તેની પાછળ બેસીને જતી રહી. વ્યાસજીની નજર એ યુવતી ઉપર હતી કે ફરી વખત વ્યાસજીના પેન્ટનાં ખિસ્સા પાસે નાજુક સ્પર્શ થયો. વ્યાસજીએ પાછળ વળીને નીચે જોયું તો એક નવ-દસ વર્ષની બાળકી તેમને બોલાવી રહી હતી. તેણે પૂછ્યું “કે. વ્યાસ? બસની સીટ પાછળ લખતા હતા તે જ ને?”