પણ પ્રવાસ શરુ થાય, અને આપણી આ બહેનો હિલ સ્ટેશન પર પહોંચે ત્યાં સુધીમાં તેમના સ્કાર્ફ બેગમાંથી નીકળીને મોટા પર્સમાં આવી ગયા હોય છે. અને ભાઈનો પડીકીનો ક્વોટા પુરો થઇ ગયો હોય, એટલે છેલ્લા સો કિલોમીટર બાકી હોય ત્યારથી જેટલા સ્ટેશન પર ગાડી ઉભી રહે, ત્યાં ભઈ ગલ્લાની શોધમાં આંટા મારી આવે, અને પછી ‘ખરી પ્રજા છે’ એવાં નિસાસા નાખતા ખાલી હાથે પાછા ફરે. પાછી ટ્રેઈનમાં ૩૬ કલાકની મુસાફરી કરી હોય તો ઢેબરાનાં ડૂચા અને ચવાણાનાં ફાકા મારી-મારીને કંટાળી ગયા હોય. એટલે હિલ-સ્ટેશન હોટલ કે રિસોર્ટ પર પહોંચે ત્યારે એકંદરે ગાભા જેવા ઢીલા થઇ ગયા હોય. એમાં ગ્રુપમાં કોક ઉત્સાહી હોય તે તો પાછો અડધો કલાકમાં જ દરવાજો ખખડાવે, ‘હાલો બોટિંગ કરવા નથ જાંઉં ?’. એક તો બે રાત ટ્રેઈનમાં સરખું ઊંઘ્યા ન હોય, ખાવામાં ભાખરી ના મળી હોય, પીવામાં ઘર જેવી આખા દુધની ચા ન મળી હોય, એવામાં કોક આવીને ધરાર ઉભા કરે ત્યારે એવી ખીજ ચઢે ને કે ‘તારે બોટિંગ કરવું હોય તો કર, લેકમાં ધુબાકા મારવા હોય તો એની પણ છૂટ છે, પણ મારી જાન છોડ યાર’. એમાં પાછું હનીમાંતો દરવાજો ખોલવાના હોશ ના હોય, એટલે દરવાજો ખોલવા પણ હનાએ ઉભા થવું પડ્યું હોય, એટલે ગુસ્સો આવે એ સ્વાભાવિક છે !