‘આવું ના બોલો બાપા…’ રૂંધાયેલા અવાજે કલ્યાણી બબડી, ‘બધો વાંક મારો હતો. મારી જીદમાં મેં તમારું કંઈ ના વિચાર્યું. તમે ચોખ્ખી ના પાડેલી છતાં ઘેરથી ભાગીને લગ્ન કર્યાં. પાછળ તમારું શું થશે એ વિચારવાની અક્કલ પણ ખોઈ બેઠેલી.’ સામે સોફા ઉપર બેઠેલા પ્રભાશંકર સામે એ ભીની આંખો તાકી રહી. ‘તમારા પવિત્ર આત્માને દુભાવ્યો એનો પારાવાર પસ્તાવો થતો હતો. કેટલીય વાર આવીને તમારી માફી માગવાનું મન થતું હતું પણ પગ નહોતો ઊપડતો. એકવાર મૂર્ખામી કરી ઊંબરો ઓળંગીને ભાગી તો ખરી પણ જ્યારે તમારો વિચાર આવે ત્યારે રડી પડતી’તી. આખા ઘરમાં તમે એકલા શું કરતા હશો? સાચું કહું છું બાપા એકલી એકલી અનેકવાર રડી છું…’