ના. એ કોઈ નજૂમી-ઓલિયો નહોતો. એ આશા અનુભવનારો અને આશાનાં બીજ ઠેર ઠેર વેરનારો અભણ મુસલમાન કારીગર હતો. અહીં તો આવું સારું સારું જ બોલાય તેવી સભાનતા પણ કદાચ એનામાં નહોતી. ઈરાદા વગર, જેમ સહજતાથી, સભાનતા વગર આપણે શ્વાસમાં પ્રાણવાયુ લઈએ-ખેંચીએ છીએ તેમ રોજિંદા જીવનમાંથી એ માણસ આશા ખેંચતો રહેતો હતો અને સૌને વહેંચતો ફરતો હતો. અલબત્ત, મારાં મા-બાપને એણે આપેલી આશા થોડી વજુદવાળી લાગી હતી, કારણ કે એ થોડું થોડું હાડવૈદું જાણતો હતો.