‘ઓઘડના હાથની ભેળ ખાવી એક લહાવો ગણાતો. આખા સુવર્ણદ્વીપમાં આ ભેળની, વિશેષ તો એ ભેળમાં ભેળવાતી ચટણીની ખ્યાતિ ફેલાઈ ગયેલી. ભેળ ભેળના આ દુર્દમ્ય આકર્ષણનું મૂળ રહસ્ય ચટણીમાં હતું અને ચટણીના સ્વાદનું રહસ્ય એના કૂંડામાં રહેલું હતું. માટીના જે ઠામડામાં ઓઘડ ચટણી બનાવતો એ ચોવિસ વર્ષ જૂનું થઈ ગયું હતું. ચોવિસ વર્ષમાં કૂંડું કદી સાફ જ નહોતું થયું. રોજ એ કૂંડાંમાં અડધી-પડધી ચટણી વધે એમાં જ વખતે દહાડે વધારાનાં આંબલી-ખજૂર ઓગળતાં હોવાથી માટીના એ ઠીબડામાં ઠીકાઠીકનો આથો જામ્યો હતો અને એ આથાનો અસહ્ય કોહવાટ પોતે જ આ ચટણીનું કામણ બની રહ્યું હતું. ખજૂર-આંબલીનું ચોવીસ વર્ષ જૂનું કોહવાટવાળું મિશ્રણ કામણગારું જ નહીં, માદક પણ બની ગયું હતું.’