આવાં અનેક વડીલોએ કંઈ કડવાં વેણ મને કવચિત સંભળાવ્યાં હશે. પણ આજે તો આટલા વરસના પડદા વીંધીને, અંતકાળને આરે ઊભેલી કુમુદનો આર્તસ્વર મને સંભળાય છે. વરસોની યાતનાથી હાડપિંજર સમી બનેલી એ તપસ્વી બાળાના બિડાયેલા પણ થરથરતા હોઠ અને અદશ્ય આંસુથી ટમટમતાં નયન મારા પર કારમું તહોમતનામું પોકારે છે : ‘હું તમને કેવા કોડથી પરણી ? તે પહેલાં તમે લગ્નનો ગમે તેટલો વિરોધ કર્યો હશે. પણ તમે મોટા બી.એ. અને વકીલ થઈને સમજુ ઉંમરે મારે ઘેર પરણવા નહોતા આવ્યા ? પછી હું તમારે ઘેર આવી ત્યારે પહેલી તો તમે કેવા હેતથી મને સ્વીકારી અને મને કેવા મીઠા કવિત્વમય કાગળો લખ્યા ? કેવા ભાવથી તમે અનેક વાર તમારે અમદાવાદને અનેક ઘેર મને બોલાવી ? પણ થોડા દિવસ બાળકની માફક મારું પાલન કરીને તમે મારી ઉપેક્ષા કેમ કરતાં ? તમે શું કરવામાં બાકી રાખી છે ? હું અહર્નિશ તમારો સહવાસ ઝંખતી ત્યારે તમે બીજી સ્ત્રીઓ સાથે જ વધારે આનંદવિનોદ નહોતા કરતા ? હું જરા માંદી પડતી ત્યારે તમે મારી કશીયે પરવા કર્યા વિના મારે પિયેર નહોતા મોકલી દેતા ? હું તમારી સેવાની પ્યાસી હતી ત્યારે તમે માનીતો નોકર રાખીને મને તમારા સંસર્ગમાંથી પૂરી વંચિત કરી ! તમે એ નોકર સાથે હસીખુશીથી વાતો કરતા ત્યારે મારા જેવી તમારી પરણેલી સ્ત્રી સાથે તમે કારમા અબોલા આદર્યા ! છેવટે મારા જીવનથી કંટાળી તમારા ઘરમાં જ મેં મરણપથારી કરી ત્યારે એ કાળમુખા નોકરે મારી ચાડી ખાઈને મને જીવતું મોત સહેવાને શા માટે જીવતી રાખી ?