એકાદ વરસ અંબાજીમાં નોકરી કર્યા, પછી ભવિષ્યમાં મારાં સંતાનોને ભણવાની સગવડ રહે .એ માટે મેં મારી અંબાજીથી બદલી કરાવી ,હું અમદાવાદ આવ્યો .એક વખત હું સાતેક વરસની ઉમરના દિકરા હરગોવિંદને લઈને અંબાજી આવ્યો .અને ચુનિયાને ઘરે ગયો .ચુનીયાની વહુને બાળક આવવાનું હોવાથી ઘરમાં ઘી ગોળ હતાં .ચુનીયાએ એની વહુને કીધું કે પામણા (મેમાન )માટે સુખડી બનાવ , ઘરમાં ઘઉંનો લોટ ન હોવાથી એ ઘઉં દળવા બેસી ગઈ .અને પછી આગ્રહ કરી કરી ચુનીયાએ અને એની વહુએ અમને જમાડ્યા .હરગોવીદ બાલ સહજ સ્વભાવ પ્રમાણે ઘરમાં ઉથલ પાથલ કરવા મેં ખીજાયને હરગોવિંદને મારી પાસે બેસી રહેવા કીધું .ચુનીયાએ મને કીધુકે બાબા ભાઇને જેમ કરે એમ કરવાદ્યો .પછી અમે બધું વ્યવસ્થિત કરી લઈશું .હરાગોવીન્દનું એના ધનુષ્ય બાણ ઉપર ધ્યાન ગયું .તે ધનુષ્યને આમ તેમ ફેરવવા મંડ્યો .ચુનીઓ બોલ્યો ,બાબા ભાઈ એ જોઈએ છીએ ? બાબોભાઈ કહે હા .ચુનીએ મને કીધું તમે જાઓ ત્યારે આ ધનુષ્ય બાણ લેતા જજો .મેં એને ઘણો સમજાવ્યોકે આ બાળક છે એતો કહે પણ એને કંઈ ઉપયોગી નથી .ચુનીઓ કોઈ હિસાબે માન્યો નહિ .એટલે મારે ન છૂટકે લેવું પડ્યું .