હવે તો આ પરાણનું થયું, સિરિયલો મગજમાં ઉતરે નહિ એટલે ફરજીયાત મુવી જોવા જ પડે, મન મારીને આપણે જોવાનું શરુ કર્યું, બે -ત્રણ ફિલ્મો સુધી તો એમ જ લાગ્યા કર્યું કે શું સાલા ફેંકે છે પણ ધીમે ધીમે રસ પડવા લાગ્યો કેમ કે કોપી પેસ્ટ બૉલીવુડ કરતા એમની સ્ટોરીઝ ઘણી ઇન્ટરેસ્ટિંગ હતી અને ફાયટ સીન પણ મોજ આવી જાય એવા. હા મેલ ડોમિનેન્ટ સોસાયટી હોવાને લીધે એમાં મોટા ભાગના મૂવીઝમાં હિરોઇનનું ખાસ કઈ કામ હોય નહિ. બાપડી બિચારી હીરોને કાં તો લડવા મોકલતી હોય અથવા રોકતી હોય. સ્ટોરી, એક્ટિંગ, એક્શન, ઈમોશન, બધી રીતે આ ફિલ્મો ખરા અર્થમાં ટિપિકલ બૉલીવુડ મુવીઝ કરતા ઘણા દરજ્જે આગળ હોય છે. આપણે એ લોકોના ફાયટ સીનની મસ્તી કરતા હોઈએ છે કે ટપ્પા પડે એવી રીતે મારે જે ઇમ્પોસિબલ છે, પણ રોહિત શેટ્ટી જે રીતે કાર્સ ઉડાડે છે એ પણ ઇમ્પોસિબલ જ છે ને છતાં આપણને એ સીન ગમે છે, ફાસ્ટ એન્ડ ફ્યુરિયસ ફ્રેન્ચાઈઝમાં વિન ડીઝલ દ્વારા કરવામાં આવતા સ્ટન્ટ પણ કોમ્પ્યુટરાઈઝ્ડ હોઈ છે તો પણ ડોમ હીરોઇક લાગે છે. બસ આ જ તો જાદુ છે ફિલ્મોનો કે સામાન્ય માણસ જે વસ્તુ પોતાની રોજિંદી લાઈફમાં કરી ના શકે એને પડદા પર ઉજાગર કરી એનો ઈગો સેટિસફાય કરવો, સેમ વે છોકરીઓને ડ્રિમી પ્રપોઝલ કે જીવ આપી દે એવા મેલ પાર્ટનર ની ફેન્ટસિ હોય છે જે ફિલ્મો દ્વારા એમને જીવવા મળે છે. બાકી મોટા ભાગના ઇન્ડિયન મેલ્સ માટે રોમાન્સ એટલે સહશયન.. એનાથી આગળ એમનું મગજ ના ચાલે. ભલા માણસ રોમાન્સ એ કોયડો છે, જેમ છોકરીઓને સમજવી અઘરી પડે એમ આ વસ્તુ પણ એમ ઝટ દઈને મગજમાં ના ઘૂસે. સ્ટોકીંગ(પીછો કરવો) થી માંડીને પ્રોપોઝલ સુધી, કેન્ડલ લાઈટ ડિનર થી માંડીને સરપ્રાઈઝ ગિફ્ટ સુધી, લોન્ગ ડ્રાઈવથી માંડીને સ્ટાર ગેઝીંગ સુધી બધે જ આ રોમાન્સ નામક વાઇરસના હાથ ફેલાયેલા છે. તમારી પ્રેયસીને ક્યાં વાઇરસથી ચેન પડશે એ તો જાતે જ નક્કી કરવું પડે. હવે જો કે ગુગલ મહારાજની બદોલત ઘણા યુવાનોની પ્રેમ નય્યા તરી જાય છે. બાકી મોટાભાગના ચીઝી આઈડિયાઝ ફિલ્મોને આભારી છે.