સૈદ્ધાંતિક અધ્યાપનના સંદર્ભમાં, આપણે નોંધી શકીએ છીએ કે શિક્ષક-પ્રશિક્ષણમાં જ્ઞાનના ઘટકો, શિક્ષણની વિદ્યાશાખાઓના વ્યાપક ક્ષેત્રોમાંથી તેમ જ પાયાગત વિદ્યાશાખાઓ જેવી કે તત્વજ્ઞાન, સમાજશાસ્ત્ર, ઇતિહાસ, રાજ્યશાસ્ત્ર અને મનોવિજ્ઞાનમાંથી લેવામાં આવ્યા છે અને તેઓને તે રીતે જ રજુ કરવા જોઈએ. શિક્ષણના સંદર્ભમાં આ આંતર-વિદ્યાશાખાકીય અભ્યાસ બને છે. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો , વિવિધ ખ્યાલોના મુદ્દાઓને એવા સ્વરૂપમાં વ્યક્ત કરવા જોઈએ કે તેઓ શિક્ષણની પ્રક્રિયાને સમજાવે અને વર્ણવે. શિક્ષણની પ્રક્રિયામાં પગલાંઓ, કાર્યો. પ્રયત્નો, પ્રવૃત્તિઓ. ઘટનાઓ વગેરેનો સમાવેશ થાય છે. આવું કરતી વખતે વિવિધ વિદ્યાશાખામાંથી લીધેલા સિદ્ધાંતો સંકલિત સ્વરૂપમાં વ્યક્ત થવા જોઈએ જેથી વાસ્તવિકતા અને શૈક્ષણિક ઘટકોની સંયુક્ત સમજ સુધી પહોંચી શકાય. અહીં અગત્યનો મુદ્દો એ છે કે શિક્ષક-પ્રશિક્ષણમાં જ્ઞાનના ઘટકોને સ્વરૂપ આપતી વખતે સમજૂતીઓ શિક્ષણના અને અન્ય વિદ્યાશાખાઓના દ્રષ્ટિબિંદુથી સમજાવવી જોઈએ. એ દિશામાં પ્રયત્ન થવા જોઈએ કે પરંપરાગત ‘સૈદ્ધાંતિક થી પ્રેક્ટિસ' મૉડેલની જગ્યાએ એવું મૉડેલ સ્થાપિત થવું જોઈએ જેમાં બહારની વાસ્તવિકતાઓ વિશે સિદ્ધાંત નિર્માણ કરવા અને વિચારવાના હેતુસર સાધનો અને માળખાના વિકાસ માટે સૈદ્ધાંતિક સમજ કેળવવી.