આ વર્ષે ે ફરીથી નીતિનભાઇ અને હીના બહેને ‘કવિ અમારે આંગણે’ એવો કાર્યક્રમ ઉજવ્યો. બેઠકનું વાતાવરણ. અને નિરંજન ભગતની રજુઆત. બેટા, મારે તને અમારા કોલેજકાળમાં વક્તાઓનો અમારા પર કેવો પ્રભાવ હતો એની થોદી વાત કરવી છે. એસ.આર.ભટ્ટ સાહેબ, ફિરોજ દાવર સાહેબ, ભગવતીપ્રસાદ પંડ્યા અને નિરંજન ભગત. અદભુત વ્યક્તિત્વો અને સાંગોપાંગ વિધ્યાવ્યાસંગી અને નિર્ભેળ વિધ્યાર્થીપ્રીતિ. અમે ગામડેથી અમદાવાદમાં લહેરાતા આ શબ્દોને પકડવા, પામવા આવતા. અમારા કાન સાંભળતા, બુધ્ધિ સ્નાન કરતી પણ આંખ તો વીડીયોગ્રાફી કરવા લાગતી. દ્રશ્યો એના આધારભુત ધરાતલ છોડીને અમારા મનમાં જામી જતા. અમારા મનમાં પડેલાં ખેતરો અને શેરીઓમાં આ સીમેંટ-કૉન્ક્રીટના અવાજોની એક કેમેસ્ટ્રી રચાતી. આવામાં નિરંજન ભગતના મુંબઈ પરના કાવ્યો સાંભળતા. એમનો કાવ્યસંગ્રહ ‘છંદોલય’ અને એમાં નગરકાવ્યોનો વિભાગ નામે ‘પ્રવાલદ્વીપ’….રેલ્વે રાત્રે જતી હોય અને તમે ભરનિદ્રામાં હો તો પણ ગાડીના દોંડવાનો અવાજ એક સંગીતની અદાથી તમે સાંભળો તેવી અદાથી ઘડતરના અવાજો સંભળાતા. ઘણા સૂક્ષ્મ અને ગૂઢ ગુફાની સુગંધવાળા અનુભવો હતા. મેં મારા પે’લા કાવ્યમાં કહ્યું હતું ને કે ” એક કાવ્યસંગ્રહનું પ્રગટવું એટલે બોમ્બને બદલે કળીના ફુટવાનો અવાજ સાંભળવો” આ અવાજો અને આ મથામણો આ ‘કળીના ફુટવાના અવાજના કૂળ’ની હતી અને છે. આજે પણ ભુતકાળને છોડીને ક્યાં અમદાવાદમાં પ્રવેશાય છે, જાણે વરસાદમાં છત્રી ખોલતા હોઈએ તેવી હળવેકથી ભુલવા-ખુલવામાં ભળવાનું.. બસ.. પછી તો પલળી નથી ગયાની સાવધાની અને ભીંજાઈ ગયાની ભુલભુલામણી.. બેટા, નીતિનભાઇએ તેમના આ જોરદાર કાર્યક્રમમાં આ કામ કર્યું. નિરંજન ભગતે તો નરસિંહની કવિતાથી ઉઘાડ કર્યો અને મેં કેટકેટલાં ચોમાસાં ખોલી જોયાં.