પ્રથમ પેપર શરૂ થયું. મને તાવ જેવું લાગતું હતું. માથું પણ ભારે હતું. પગનો સોજો વધી ગયો હતો એટલે જો પગને લટકતો રાખું તો સણકા વધી જતા હતા. પાટલી પર પગ રાખવાની નિરીક્ષક ના પાડતા હતા. પગને ઘડીક લાંબો-ટૂંકો કરતાં મેં પેપર પૂરું કર્યું. એ દિવસે બપોર પછી બીજું પેપર હતું. પ્રથમ અને બીજા પેપરની વચ્ચે એક કલાકનો રિસેસ મળતો. બધા વિદ્યાર્થીઓનાં મમ્મી-પપ્પા કે સગાંવહાલાં નાસ્તો, શરબત, ચા-પાણી વગેરે લઈને આવ્યાં હતાં. હું સાવ એકલો માજીરાજ હાઈસ્કૂલના ઓટલે બેઠો હતો. ભૂખ પણ ખૂબ લાગી હતી. સવારનો ખાધેલ ઢોસો તો ક્યારનો પચી ગયો હતો. ભૂખ લાગી હોય અને આપણી પાસે જ્યારે ખાવાનું ન હોય ત્યારે આપણી આંખ ચારે તરફથી કોઈ ખાઈ રહ્યું હોય તેવાં કે ખાવાનાં દશ્યો જ ઝડપતી રહે છે. આંખની એ કમજોરીથી બચવા માટે મેં પાણી પીવા જવાનું નક્કી કર્યું. માંડ ઊભો થઈ, ધીમે ધીમે ચાલતો હું માજીરાજ હાઈસ્કૂલના દરવાજાની ડાબી તરફ આવેલ પાણીની ટાંકી તરફ ગયો.