આ જ કારણે જ્યારે પણ ટિકિટ શો કરવાની વાત આવતી ત્યારે બાપુજીને માઠું લાગી જતું. હજીયે તેમનો પેલો આદેશ ઘરમાં અકબંધ હતો કે કાન્તિએ જેટલા પૈસા લેવા હોય એટલા દુકાનેથી લે, પણ એમાંથી મૅજિક માટે પાંચિયું પણ ખર્ચવાનું નહીં. જો તેને જાદુ માટે પૈસા જોઈતા હોય તો પોતાની મેળે વ્યવસ્થા કરી લેવાની. આખી દુકાન હું સંભાળું, દુકાને આવતા ગ્રાહકથી માંડીને દુકાનના માલની ખરીદી અને ખરીદેલા માલની ડિલિવરી ક્યારે ક્યાં કરવી એ બધી જવાબદારી મારા શિરે અને એ પછી પણ મારા માટે આવો નિયમ હતો. જોકે મેં આ બાબતનો કોઈ વિરોધ નહોતો કર્યો, કારણ કે અહીં વાત વહાલાં-દવલાંની નહીં, પણ ગમા-અણગમાની હતી. બાપુજીને જાદુથી અણગમો હતો, જેની સામે મારો કોઈ વિરોધ હોઈ પણ ન શકે. આ જ કારણે મેં બાપુજીના આ નિયમનું પાલન અંતિમ ઘડી સુધી કર્યું હતું. મારે બાપુજીને નારાજ નહોતા કરવા, હું નહોતો ઇચ્છતો કે પિતા-પુત્રના સંબંધોમાં પૈસો નકારાત્મક ભૂમિકા ભજવે. બા પણ મારી આ ભાવના સમજતી હતી.