શરૂઆતની સતત એક કલાક સુધી સ્ટોરીલાઇન બિલ્ટ-અપ થતી રહે છે , જાણે કે કશું થતું જ નથી છતાં પણ પ્રવાહ સતત પડખા ફેરવતો જ રહે છે – જયારે બીજો હાફ પોતાનો પથારો પાથરે ત્યારે , ક્યારે આપણે એક ધીમી આંચે ઉકળતા થ્રિલરમાં પ્રવેશી ગયા તેની જાણ સુધ્ધાં નથી રહેતી અને છતાંયે સમગ્ર કથાનકમાં સંવેદનની સરવાણીથી સતત ભીના થયેલાનું ભાન થાય છે ! ચહેરા/આંખો ને વર્તણૂકથી બોલતા પાત્રો અકળ મૌનમાં રહે છે ! ઘર આટલું આઘું ક્યારેય ન્હોતું લાગ્યું [ ઘરનો છેડો દેખાય ત્યાંથી જ ઘર શરૂ થતું હોય છે અને આખરે ઘર સામેથી જ તેડવા આવે છે ત્યારે આંખોમાં થતો આશા’નો સૂર્યોદય કૈક અજબ જ આભ પાથરે છે ! ] ઘણુંબધું થઇ ચૂક્યું હોય છે : સતત મૌતને હાથતાળી દેતા રહેવું ને સતત આગળ વધીને પણ પાછા પડતા રહેવું. જાણેકે દરિયાના મોજા તમને તાણી જ એટલે જાય છે કે ફરી ફરીને તમને કિનારા પર પટકી શકે ! ઘર તો ઠીક ઘરની વિભાવના પણ સમયની સાથે ઓઝલ થતી જણાય છે !