મૃત્યુ પામેલાં સ્વજનો મારાં સ્મરણમાંથી ક્યારેય મરણ નથી પામતાં. એટલે જ તો હું જ્યારે 10-11 વર્ષનો હતો, એ દિવસોમાં થોડા મહિનાઓ પહેલા મરણ પામેલાં મારાં મામાની વાટ જોતો હું મારાં મોસાળમાં સાંજ સુધી બેસી રહેલો. રાત પડતાં 'ને ધીરજ ખૂટતાં મેં મામીને પુછયું હતું : મામી, મામા કેમ હજી ન આવ્યા ? મામા ક્યારે આવશે ?' આ સાંભળીને મામીએ આંસુ છલકતી આંખે મને એની સોડમાં તાણી લીધો હતો અને કહ્યું હતું કે: 'તારાં મામા તો અલ્લાહને પ્યારા થઇ ગ્યા.'