કુમુદે એ જ હેતુસર તેના જીવનમાં એક નવું પ્રકરણ શરૂ કર્યું. હવે તે સમજી ગઈ હતી કે નરી આંસુ સારતી લાગણીવશ સ્ત્રીને હું કદી મચક નહિ આપું અને દંપતીજીવનના મારા ખ્યાલ મુજબ મારી સમોવડી અને સહાયક બને એવી પત્નીને જ હું માન આપું. તેથી મને અનુરૂપ સહચરી તેમજ સ્વતંત્ર અને સ્વાશ્રયી બનવા માટે તેણે નવા જ્ઞાન અને તાલીમ લેવાને અવિરત પ્રયાસ આદર્યા. મુંબઈના હિન્દુ સ્ત્રીમંડળના વર્ગમાં તેણે સંગીત, અંગ્રેજી અને સંસ્કૃતનો કંઈક અભ્યાસ કર્યો. સુરતના અને મુંબઈના વનિતા વિશ્રામની શિક્ષણાનુભવ શાળામાં તેણે શિક્ષિકા થવાની તાલીમ લીધી. મારા પત્રવહેવારમાં મદદરૂપ થવાને તેણે ટાઈપરાઈટિંગ પણ થોડું શીખી લીધું. વરસો પછી મુંબઈમાં હું થોડો વખત ચિત્રપટનો ધંધો કરતો ત્યારે કુમુદે મને અનુકૂળ થવાને સિનેમાની નટી થવાનાં પણ સ્વપ્નાં સેવ્યાં. કુમુદના આ બધા પ્રયાસનો મુખ્ય હેતુ તો સફળ ન થયો. તો પણ તે કંઈક સ્વતંત્ર પ્રવૃત્તિ કરીને આશ્વાસન મેળવતી ગઈ. સન 1926 પછી તે મોટે ભાગે નડિયાદ રહેતી. દરમ્યાન તે સાક્ષરશ્રી ગોવર્ધનરામનાં પત્નીના સ્મરણાર્થે સ્થપાયેલા લલિતાવનિતાશ્રમમાં શિક્ષિકા તરીકે સેવા આપતી. શિક્ષણકાર્યમાં સારી પ્રગતિ કરીને તે સ્થાનિક લોકલબોર્ડની શાળા કમિટીની સભાસદ નિમાઈ. બાળસપ્તાહ જેવા સાર્વજનિક કાર્યક્રમમાં તે ભાગ લેતી, છતાં મારી જરાયે નજીક તે આવી શકી નહિ, તેથી તે દુઃખિયારું જીવન ગાળતી.