મારી એ દુઃખી પુત્રી મને વારંવાર પ્રશ્ન કર્યા કરે છે : ‘પપ્પા, પ્રેમ શું છે ? પુરુષનો પ્રેમ શું છે ? સ્ત્રીનો પ્રેમ શું છે ? એમાં તફાવત શું છે ? પુરુષના પ્રેમમાં તો જાણે કોઈ અંધારી રાતે ક્યાંક રાતવાસો કરીને સવાર પડતાં ચાલ્યો જાય એવું નથી બનતું ? સ્ત્રીનો પ્રેમ તો ઘરનું દેવસ્થાન કે પાણિયારું હોય છે કે નહીં ? પુરુષ પોતાની પાટી ઉપર કાંઈક લખે અને ભૂંસી પણ નાંખે. પણ સ્ત્રી માટે તો એ મુદ્દલ સાચું નથી ને ? એ યુવકે મને શીલભંગ કરી તેનું મને દુઃખ નથી. પણ મારા કિસ્સામાં તો તેણે માત્ર મને શીલભંગ નથી કરી – એણે તો મારું મન જ ભાંગી નાંખ્યું છે. મારું ટટ્ટાર વ્યક્તિત્વ જાણે કમરથી ઝૂકી ગયું છે. નવું જીવન જીવવાનો – શરૂ કરવાનો કોઈ ઉત્સાહ-ઉમંગ ક્યાંય રહ્યો નથી.’ દીકરી માર્ગદર્શન માંગે છે એટલે હું તેને કહું છું કે મારા ધ્યાનમાં બે-ત્રણ યુવકો છે- ગુણવાન છે. મારા વિશ્વાસપાત્ર છે. તારી વાત પૂરેપૂરી રજેરજ સાંભળ્યા પછી પણ તને સ્વીકારવા તૈયાર થશે અને હાથમાં ફૂલની જેમ રાખશે. પણ દીકરી કશો નિર્ણય કરી શકતી નથી. એક વાર એની વાત કાઢીને મેં પ્રશ્ન કર્યો : ‘બેટા, તું સમજદાર છે, બુદ્ધિશાળી છે. હું તને જ પૂછું છું કે તારે હવે શું કરવું છે ? તું આમ નિષ્ક્રિય સૂનમૂન બેસી રહીને શું કરીશ ? ગળાટૂંપો ખાધા વગર આ એક ગળાટૂંપો જ નથી ? તું શેની રાહ જુએ છે ?’ પુત્રીએ નિખાલસપણે જવાબ આપ્યો. દીકરીએ કહ્યું, ‘સાચું કહું છું કે મને હજુ એવી આશા છે કે તેને પસ્તાવો થશે અને મારી પાસે તે પાછો આવશે. મને થાય છે કે અમે બંને દુર્ભાગ્યનો ભોગ બન્યાં છીએ. એ ચોક્કસ પસ્તાશે અને પાછો ફરશે. પપ્પા, તમે શું માનો છો ?’