તેના મોઢામાંથી કંઇક ફીણ જેવું પ્રવાહી નીકળીને સુકાઈ ચુક્યું હતું, તે છતાય તેના ચેહરા પર એક નિરાંત દેખાતી હતી. ઘડીભર રાઠોડ મઝહબીને બસ જોઈ જ રહ્યો. તેને તો આ પરિસ્થિતિમાં પણ મઝહબીની સુંદરતા વિષે વિચારો આવતા હતા. એ દરમ્યાન દેસાઈએ મઝહબીની આંખો ઉંચી કરી કીકીઓ તપાસી, અને એક હાથથી તેની નાડી તપાસી. અને એક પણ શબ્દ ઉચાર્યા વિના હળવેકથી નકારમાં ધોકું હલાવ્યું, અને એનો હાથ છોળ્યો, જે ઝટકા સાથે નીચે પડ્યો. એનું પ્રાણ પંખેરું ઉડી ચુક્યું હતું ! અને માટે હવે તેને સમજાતું હતું કે શા માટે મઝહબીના પરિવારે ડોક્ટરને પણ બોલવાની તસ્દી ન લીધી.