સૂર્યકાંતે આંખ ખોલી. ઘરની છત આંખ સામે આવી. તૂટી ગયેલી તંદ્રાના લીરાં હવામાં લટકી રહ્યા હતા. પલંગ નીચે રાખેલ તાંબાનો કળશ્યો લીધો. અડધોક તો એક ઝાટકે જ પી ગયા. રાતે કળશ્યો ભરતી વખતે દરરોજ એક વિચાર આવતો કે સવારે પાણી પીવા નહીં ઉઠે પરંતું રોજ સવાર પડતી અને પાણી પીવાઇ જતું. ફરી દિવસ આખાની યાત્રા શરુ થતી જેમાં કાંઇ જ બનવાનું ન હોય. સતત ચાલી આવતી વિચારમાળામાં એક નવો મણકો ઉમેરાતો.