વરને કામે ચડવાનું હતું એટલે હીરાને વઢવાણ સ્ટેશને ઊતારી, પાછો સુરેન્દ્રનગર ઊપડી ગયો. સ્ટેશનેથી ટપો (એક ગાદીએ બે ઘરાક બેસી શકે એવી ઘોડાગાડી) કરી મીઠી રાતોને મમળાવતી એ કુંવારા દિવસો યાદ કરવા લાગી. રસ્તામાં દાજીરાજ હાઈસ્કૂલ આવી, ખાંડીપોળનો દરવાજો આવ્યો, ત્યાર પછી તો ઘણાં ઓળખીતા રસ્તામાં મળ્યાં. ‘કાં ભનીબા આવી જ્યાં?’ કરતાં બધાં હાથ ઊંચા કરતાં. ડાબી બાજુ શિંગ ચણા મમરાની દુકાન આવી ત્યાં શિંગ ચણા મમરા રેતીમાં શેકાતાં હતાં. વિચારમાં અને વિચારમાં વાઘેશ્વરીનો ચોક આવી ગયો. ટપો ટપક ટપક ચાલતો પિયરના બારણે પહોંચી ઊભો રહે તે પહેલાં બે છોકરાં ટપાની પાવડી પર ટીંગાઈ ગયાં. રસ્તામાં બેઠેલા બકરાંઓ બેં બેં કરતાં આઘા પાછાં થઈ ગયાં. આડોશ પાડોશના ડોશીમાઓ માથે સાડલો સંકોરતાં બહાર આવ્યાં. ‘લો આતો ભનીબા આવી જ્યા.’ જૂની સહિયરો પણ મરકતી મરકતી ઝાળીએ ઊભી હતી. વાઘેશ્વરીના ચોકમાં જુવાનિયાઓ ઊભા હતા. હીરાએ ત્રાસી આંખે જોયું તો એ બધાં તેની સામું એકી ટશે શરમ વગર જોઈ રહ્યા હતા. બધાની નજરમાં આવી ગયું કે તે ભારેવગી છે. હીરાના ગાલ શરમથી લાલ થઈ ગયા. ત્યાંતો તેની નાની બહેન લીલાની બૂમ સંભળાઈ, ‘બા, હીરાબોન આવી ગઈ’. બાએ એક નજર નાખી ખાતરી કરી કે હીરા સાજી સારી છે અને બા ચા બનાવવાની જ તૈયારી કરી રહી હતી તેમાં રત થઈ ગઈ.