આ મુદ્દાની વાત ન સમજાવાને કારણે શશાંકના મનમાં બસ સવાલો સવાલો ને સવાલો જ ઘૂમ્યા કરતાં. એણે ઘણી વખત ટ્યુશન ટીચરને પણ પુછ્યું એક-બે વાર ટ્યુશન ટીચરે સમજાવ્યું પણ પછી સમયની મર્યાદામાં કામ કરવાનું હોવાથી એક દિવસ ખીજવાય ગયા કે ‘હું બધાને એકડે એકથી શીખવાડવા બેસું તો એક મહિનાનો કોર્સ પૂરો કરવામાં જ આખું વર્ષ નીકળી જાય.’ બીજા વિદ્યાર્થીઓ ગમે તેમ માર્ક્સ લાવતા. હા, બધાને વધતા ઓછા અંશે તકલીફ જરુર પડતી હતી પણ એમનાં માર્ક્સ આવતાં હોવાથી શશાંકને ધીમેધીમે કરતાં ખાત્રી થઈ ગઈ કે પોતાનામાં જ કંઇ ખામી છે. પોતાની સમજશક્તિ અને યાદશક્તિ ઓછી છે. બસ પછી તો આ ગ્રંથિ દ્રઢ થવા લાગી અને શશાંકને ગણિત વિષયનો ડર પેસી ગયો. સાતમું ધોરણ જેમ તેમ પુરું થયુ અને આઠમા ધોરણની પહેલી પરીક્ષા પહેલાં જ ગણિત માટે બીજા ટીચર આવ્યાં. શશાંક પહેલાથી જ ગુંચવાયેલો હતો અને હવે આ નવા ટીચરે આવીને તરત પરીક્ષા લેવાની હોવાથી જેટલા પાઠ ચાલ્યાં હતાં એ બધાંમાંથી દાખલા પૂછ્યાં. પરીક્ષા પહેલાં કોઈ આઈ.એમ.પી આપી નહિ. આગળનાં ટીચર સરખી રીતવાળાં દાખલાં સાથે પૂછતાં અને પાઠ પ્રમાણે ક્રમવાર પૂછતાં એટલે વિદ્યાર્થીઓ સમજ્યા ન હોય તો પણ જે તે પાઠની રીત યાદ કરીને સંઘ કાશીએ પહોંચાડતા, પણ નવા ટીચરે બધું આડુ અવળુ પૂછ્યું એટલે આખા પેપરમાં શશાંક માત્ર ૨-૩ દાખલા જ ગણી શક્યો. આ પરીક્ષા પછી તો શશાંકની હતાશા અને લઘુતાગ્રંથિમાં અનેક ગણો વધારો થયો. શ્રદ્ધાબેન એટલાં વિચલીત થઈ ગયાં કે શશાંકના મગજની તપાસ કરાવવા સુધી વાત પહોંચી ગઈ. સદનસીબે એવું ન કરતા શશાંકને કાઉન્સેલિંગ માટે લઈ આવ્યાં.