આ સાંભળી મચ્છેન્દ્રનાથ, સરસ્વતીને જ્યાં ભસ્મ નાખી હતી ત્યાં પહોંચવા આજ્ઞા કરે છે. સાધુ અને સરસ્વતીને આ પ્રમાણે ગામની બહાર ઉકરડાઓ તરફ જતાં જોઈ ગામના લોકો આશ્ર્ચર્ય તથા કુતૂહલવશ તેમની પાછળ-પાછળ ગયા. સમગ્ર ચંદ્રગિરી ગામના લોકો એકઠા થયા. સરસ્વતીએ કહ્યું : હે નાથ ! આ જ સ્થળે બાર વર્ષ અગાઉ આપની પ્રસાદી ભસ્મ મેં નાખી હતી. હવે બાર વર્ષનો સમય વીતી ગયો હોવાથી ત્યાં ભસ્મનું નામનિશાન ક્યાંથી હશે ? આ સાંભળી મહાત્મા બીજું તો કાંઈ બોલ્યા નહીં પરંતુ મંદ હાસ્ય કરતાં કહેવા લાગ્યા કે, ‘બાઈ ! તું અને આ એકત્ર થયેલ લોકસમાજ હજી યોગીપુરુષોના પ્રભાવથી તદ્દન અજ્ઞાત છે. એ મારી આપેલી વિભૂતિનો પ્રભાવ તો ઈશ્ર્વરી સંકેત મુજબ ક્યારનોયે પ્રકટી ચૂક્યો છે અને એક બાલયોગીનો અવતાર પણ થઈ ચૂક્યો છે, તેની તને અને આ લોકસમાજને ખબર પડશે.’ એમ કહી મચ્છેન્દ્રનાથે હાથમાં ભસ્મ લઈ ઉકરડા તરફ ફેંકી કે તુરત જ એ ઉકરડાના અગ્રભારા પાસે એક ગુફા જેવું સુંદર દ્વાર થઈ ગયું અને તેમાંથી સૂર્યના જેવું તેજ ઊભરાવા લાગ્યું. આ તેજથી ઊભેલા સર્વે અંજાઈ ગયા અને સાધુ સાક્ષાત્ યોગેશ્ર્વરનું સ્વપ હોય તેવું પ્રમાણ મળ્યું.