પ્રિવી કાઉંસીલમાં અપીલ મોકલીને મેં જે નકામા પ્રયત્નો કર્યા એનું પણ એક વિશેષ અર્થ હતો. બધી અપીલોનો અર્થ એ હતો કે મૃત્યુદંડ બરબર નથી, કારણકે કોને ખબર કોની ગોળીથી માણસ મર્યો, અને જો ચોરી કરવાના અપરાધમાં ફાંસી થઈ છે તો ચીફ કોર્ટના ચુકાદા અનુસાર હું જ ચોરીનો જવાબદાર અને નેતા પણ હતો, અને રાજ્યનો નેતા પણ હું હતો, તો મને એકલાને જ ફાંસી થવી જોઈએ. બીજા ત્રણને ફાંસી ન આપવી જોઈએ. ફાંસી સિવાયની બધી સજા મંજૂર હતી. પણ એવુંં કેમ થયું? હું વિદેશી ન્યાયાલયની પરીક્ષા કરીને દેશવાસીઓને ઉદાહરણ બતાવતો હતો, કે કોઈ રાજનૈતિક ખટલો ચાલે તો કોઈ ભૂલીને પણ અંગ્રેજી ન્યાયાલય પર ભરોસો ન કરે. મોકો મળે તો જોરદાર રીતે પોતાની વાત મૂકે, અન્યથા મારી તો એ જ સલાહ છે કે ન તો કોઈ વાત મૂકો, ન તો સફાઈ આપો. કાકોરી ષડયંત્રથી બધા એક શીખ મેળવે, આ ખટલામાં બધા જ પ્રકારના ઉદાહરણ પ્રસ્તુત છે. પ્રિવી કાઉન્સીલમાં અપીલ કરવાનો બીજો અર્થ એ પણ હતો કે મારી ફાંસીની તારીખ થોડી દિવસ આગળ સુધી ખેંચી પરીક્ષા કરતો હતો કે નવયુવાનોમાં કેટલો દમ છે અને તેઓ દેશવાસીઓની કેટલી મદદ કરી શકે છે. તેમાં મને બહુ જ નિરાશા મળી. અંતે મેં નિર્ણય કર્યો કે હું જેલમાંથી ભાગી જઉં. પૈસા થઈ જાય તો આ ત્રણેની સજા સરકાર માફ કરવી પડશે અને નહિ કરે તો હું કરાવી લઈશ. મેં ઘણાં પ્રયત્નો કર્યા પણ મને બહારથી કંઈ મદદ ન મળી. ત્યારે મને ઘણો આઘાત લાગ્યો કે જે દેશમાં મેં આટલું મોટું ક્રાંતિકારી સંગઠન ઊભું કર્યું તે દેશમાં મને મારા જીવની રક્ષા માટે એક બંદૂક પણ ન મળી. એક નવયુવાન પણ મારી મદદે ન આવ્યો. અંતે હું ફાંસી મેળવી રહ્યો છું. મને ફાંસીએ ચડવાનો કોઈ શોખ નથી પણ હું એવું માનું છું કે ભગવાનની આ જ ઇચ્છા છે. પણ નવયુવાનોને મારું નમ્ર નિવેદન છે કે જ્યાં સુધી દેશમાં ભારતવાસીઓની મોટાભાગની સંખ્યા સુરક્ષિત ન થઈ જાય, જ્યાં સુધી તેમને કર્તવ્ય – અકર્તવ્યનું જ્ઞાન ન થઈ જાય ત્યાં સુધી કોઈ પણ ક્રાંતિકારી ષડયંત્રોમાં ભાગ ન લે. જો દેશની સેવા કરવા માંગતા હોવ તો ખુલ્લા આંદોલનમાં યથાશક્તિ કામ કરે, નહિંતર તેમનું બલિદાન ઉપયોગી નહિ થાય. બીજી રીતે એથી દેશની વધુ સેવા થઈ શકે છે જે વધુ ઉપયોગી સિદ્ધ થશે. પરિસ્થિતિ અનુકૂળ ન હોય તો આવા આંદોલનમાં કરેલો પરિશ્રમ વ્યર્થ જાય છે. જેની ભલાઈ માટે કરો તે જ ખરાબ ખરાબ નામ આપે છે અને અંતે કઠણ મન કરી પ્રાણ ત્યજી દેવા પડે છે.