એક યુવાન સાધુ પાસે ગયો. તેણે સાધુને પૂછ્યું, મારે મારી આખી જિંદગી મસ્ત રીતે જીવવી છે, તો શું કરવું? સાધુએ કહ્યું, જિંદગીનો બહુ વિચાર ન કર, ક્ષણનો ખયાલ કર. આ ક્ષણને જીવી લે. જિંદગી વર્ષોની નહીં, પણ ક્ષણોની બનેલી છે. એને માણી લે. અફસોસ કરવામાં જેટલો સમય જાય છે એટલી ક્ષણો જીવવામાં ગુમાવો છો. જીવવા માટે શું કરવું એ પણ વિચાર નહીં, જીવવા માંડ. જીવવાનું શરૂ કરવા ક્યાં કોઈ પ્લાનિંગની જરૂર છે. પ્લાનિંગ કદાચ ખોટું પડી શકે, ધાર્યું હોય એવું ન પણ થાય, જે થાય છે એને જીવવા માંડ પછી તને શું કરવું એ વિચાર પણ આડો નહીં આવે. તું અત્યારે જીવે છે? મોટાભાગના લોકોને ક્યારેક તો એવું થતું જ હોય છે કે જે રીતે જીવવું જોઈએ એ રીતે હું જીવી શકતો નથી. આપણે આપણી કલ્પના અને ઇચ્છા મુજબ જીવવું હોય છે. કંઈ ખોટું નથી, પણ આપણી કલ્પના સાકાર ન થાય ત્યાં સુધીનું શું? ત્યાં સુધી જિંદગીને જીવવા જેવી બનાવી દો. જિંદગી દરેક વખતે આપણે ઇચ્છીએ તેમ ન ચાલે, ક્યારેક આપણે પણ એના નક્સ-એ-કદમ ચાલવું પડે છે. તું ચાલ તો ખરો, ચાલવાનો આનંદ તો માણ, જિંદગી જીવવાની મજા આવવા માંડશે.