રાજકોટ જિલ્લાના જેતપુર તાલુકાના ગુંદાળા ગામમાં એક કાર્યક્રમમાં ભર બપોરે શિક્ષણ મંત્રી ભૂપેન્દ્રસિંહ ચુડાસમા પહોંચ્યા હતા. તેમણે જળ સંચયની મહત્ત્વતા તો સમજાવી, પણ તેઓએ પાણીનો કેવો અભાવ જોયો છે અને તેને કારણે તેમના સ્વભાવમાં કેવું પરિવર્તન આવ્યું તેની વાત કરી હતી. વતનનું મૂળ ગામ ધોળકા છે. સમાજમાં પ્રતિષ્ઠિત ખોરડું એટલે મહેમાનનો આવરો-જાવરો વધારે રહેતો હતો, એટલે સ્વાભાવિક છે કે પાણીનો આવરો-જાવરો પણ વધારે રહેતો હતો. ધોળકામાં બે તળાવ હતાં. વર્ષો પહેલાંની વાત છે. આ તળાવમાં શિયાળાના મધ્ય સુધી માંડ પાણી રહેતંુ હતું. ભૂપેન્દ્રસિંહ કહે છે, ‘પાણીની જરૃરિયાત પૂરી કરવા માટે હું પોતે ગાડે બળદ જોતરીને પીપ રાખીને પાણી લેવા નીકળી પડતો હતો. પીપ જાતે ભરતો હતો એટલે પાણીની કિંમત સમજાઈ છે. આજે પણ કોઈ હોટલમાં ઊતર્યો હોઉં કે ગાંધીનગરના નિવાસે, સ્નાન કરવામાં કયારેય શાવરનો ઉપયોગ કરતો નથી. એક ડોલ પાણીનો જ ઉપયોગ કરું છું. ગાંધીનગરમાં પાણીની કોઈ કમી નથી. છતાં પણ સ્વભાવનું ઘડતર એવું થયું છે કે પાણીનો કરકસરભર્યો ઉપયોગ હંમેશાં કરવો. કપડાં ધોવાના પાણીનો વાસણ ધોવામાં ઉપયોગ કરાય છે. સરકારી કાર્યક્રમમાં પાણીની બોટલની સાથે ગ્લાસનો આગ્રહ રાખું છું જેથી એક બોટલમાંથી બીજાને પણ પાણી આપી શકાય.’