પુસ્તક પ્રકાશિત થતાં જ મને એમ હતું કે મારા સર્જનની ચોમેર ચર્ચા થશે. લબ્ધપ્રતિષ્ઠિત સામયિકોમાં એથીયે વધુ લબ્ધ પ્રતિષ્ઠિત સમીક્ષકો ગ્રંથસમીક્ષા કરવા હરીફાઈ યોજાશે. બે-ચાર ઝીણું કાંતનારાઓ પત્રચર્ચામાં કૂદી પડશે પરંતુ મારાં પુસ્તક સાથે સાહિત્યજગતના ચાલેલા લાંબા અબોલાથી હું પુનઃ આકુળવ્યાકુળ થઈ ગયો. વિરહાતુર ગોપીઓ કૃષ્ણની વાંસળીના સૂરની દિશામાં સાનભાન ભૂલીને દોડી પડે એમ હું પણ સમીક્ષાવિરહથી પીડાઈ ગ્રંથસમીક્ષાનું સામયિક ચલાવતા તંત્રીના ઘરની દિશામાં દોડ્યો. તંત્રીને ગોઠણિયાભેર નવા અંકને રેપર લગાડતા, દોરીઓ બાંધવાનો ભવ્ય પુરુષાર્થ કરતા જોવાનો અવસર હું વધુ સમય લઉં એ પહેલાં ટિકિટનો થાળ મારા તરફ ધરીને અંકો પર ટિકિટો ચોંટાડવાનું એમણે ઈજન આપી દીધું. બે-ત્રણ કલાક સુધી ટિકિટો ચોંટાડવાના કઠોર તપથી મારાં અંગ-ઉપાંગો બળવો પોકારવા લાગ્યાં હું ઘડી ઊંચો તો ઘડી નીચો થવા લાગ્યો. ત્યારે મારા પુસ્તક તરફ નજર નાખતાં તેઓ બોલ્યા : ‘શું નવું પુસ્તક લઈ આવ્યા છો? લાવો, જોઈએ.’ કોઈ પ્રસાદની પેઠે મેં પુસ્તકને એમના કરકમળોમાં મૂક્યું. એમનો પ્રતિભાવ જાણવા ઉત્સુકતાથી એમની સામે હું જોઈ રહ્યો હતો ત્યારે એમણે મને ટિકિટો બતાવીને ‘તું તારું કર્મ કર’નો બોધ આંખેથી આપ્યો. થોડાં પાનાં ઉથલાવીને એમણે મને પૂછ્યું કે : ‘ક્યા સ્વરૂપની આ ચોપડી છે? કવિતા છે? લઘુકથા કે પ્રકીર્ણ?’