સવલી અને તેની બહેનપણીસમી નણંદ ગામના તળાવના કપડા ધોવાના ઓવારે મેલા કપડાં ધોતા હતાં. કપડાને સાબુ લગાવીને ધોકા મારવા માટે નણંદને કપડાં આપતી જતી સવલીએ કપડાનો એક ડુચો સંતાડ્યો. ચકોર નણંદ બોલી “ભાભી, તું ગમે એટલું હંતાડ, પણ મને ખબર સે તુ હું સંતાડ છ. બાઇ હવે આવા કપડા ધોવા નો પડે ઇમ કાંઇક કર ને તો હારૂ”. સવલી શરમ અને પીડાના મિશ્ર ભાવ સાથે પોતાની નણંદ સામે અકીટશે જોઇ રહી. નણંદના હાથમાંથી ધોકો ઝુંટવીને, નીચુ જોઇને ઝનૂનપૂર્વક ગાભાને ધોકાવવા માંડી ! પોતાને જ સંભળાય એમ બોલી, “મારે ય સુટવું સ આ બધી માથાકુટમાંથી, પણ તારા ભાઇને થાક કેટલો લાગે સે ? ઇમને જો થાક લાગતો બંધ થાય ને, તો મારે આ ગાભા ધોતા ધોતા હાથ નો દુખાડવા પડે. મનેય થોડો શોખ સે બાઇ ?”