અલાસ્કામાં અંદાજે એક લાખ ગ્લેસીયર્સ છે. ત્રણ ગ્લેસીયર્સને અમે સાવ નજીકથી માણ્યા. એ પૈકીનો પહેલો ગ્લેસીયર એન્કરેજ પાસેનો પોર્ટેજ ગ્લેસીયર. પોર્ટેજ ગ્લેસીયર એક તળાવને મળે છે. આશરે અડધો માઈલ પહોળો અને ૨૦૦ ફુટ ઉંચો ગ્લેસીયર અમે બોટમાથી માણ્યો. દરરોજ લગભગ એકાદ ફુટ ખસતો આ ગ્લેસીયર ઘણોજ સક્રીય ગણાય. (એની સરખામણીમાં એન્ટાર્કટીકાના ગ્લેસીયર્સ વર્શે માંડ એકાદ ફુટ ખસતાં હોય છે). મને એવું હતું કે જેમ ઉત્તરમાં જઈએ તેમ વધુ ice, snow, અને ગ્લેસીયર્સ જોવા મળશે – પરંતુ મોટાભાગના અલાસ્કાના ગ્લેસીયર્સ દક્ષીણ-પુર્વીય કાંઠાના વીસ્તારોમાં છે. એવું કેમ? કારણકે ગ્લેસીયર બનવા માટે જોઈએ બરફ, બરફ અને વઘુ બરફ! અમેરીકાના ઉત્તર-પશ્ચીમ કાંઠે જે બારેમાસ વરસાદી વાતાવરણ રહે છે, તે વૉશીંગ્ટન સ્ટેટથી શરુ કરીને છેક દક્ષીણ અલાસ્કા સુધી પહોંચે છે. એ મૌસમને કારણે અલાસ્કાના કાંઠાના પર્વતો વર્શે ૭૦ થી ૧૦૦ ફુટનો સ્નો મેળવે છે. મધ્ય અલાસ્કા મોટા ભાગે કોરું રહે છે. ઠંડી વધુ ખરી, પરંતુ બરફ નહી. સાવ ઉત્તરના ભાગે બરફ ખરો, પણ ઉનાળામા જતો રહે.