કોઈ તમને સોનું આપતું હોય, તમે તેની કશી કિંમત નથી આંકતા. કોઈ તમને કચરો આપે, તમે તેને પણ કશી કિંમત નથી આપતાં. કોઈ તમને કશું પણ ન આપે, તો પણ તમે તેની કિંમત આંકો છો કેમ કે હવે તેમાં તમને કશું અપાયું હોય કે તેનો અસ્વીકાર થયો હોય તેવું કશું નથી હોતું. આ જ તો સમતાનો માર્ગ છે. જયારે તમારે મન કશાયની કિંમત નથી હોતી ત્યારે બધું જ નક્કામું બની જાય છે, અને જયારે તમે કશાયની “કઈ પણ” કિંમત નહિ કરવાનું શીખી જાવ છો ત્યારે જિંદગી તમને જે કઈ પણ આપતી હોય છે તે તમને અતિ મુલ્યવાન લાગતું હોય છે. નિર્લિપ્તતા અને વૈરાગ્યનો તમારી અંદર આપોઆપ જ ઉદય થવા લાગે છે. કારણ કે, તમે જયારે જેને કઈ કિંમત આપતાં હોય તેને જ તમે વળગી રહેતા હોવ છો. તમારા લગાવની માત્રા તમે તમારા લગાવની વસ્તુને કેટલી કિંમત આપો છો તેનાં ઉપર સીધી આધારિત છે. એક પ્રબુદ્ધ વ્યક્તિનું અતિ મુલ્યવાન બાસ્કેટ હંમેશા ખાલી હોય છે. માટે આવી વ્યક્તિને કોનો લગાવ હશે? કશાયનો નહિ.