એ વખતે કૃષ્ણા ત્રીજા ધોરણમાં ભણતી હતી. વેઠિયા મજૂર તરીકેની ગુલામીમાંથી મુક્તિ મળ્યા બાદ એ પરિવાર બીજા એક ગામમાં રહેવા ચાલ્યું ગયું, પરંતુ ભરણપોષણ માટે મજૂરી કરવા સિવાય બીજો કોઈ વિકલ્પ પણ નહોતો. તેમનું પોતાનું તો કોઈ ખેતર હતું જ નહીં એટલે બીજાનાં ખેતરોમાં કામ કરવા લાગ્યાં. પરંતુ હવે તેમનું જીવન ઠીકઠાક થયું. કામ કરવાના બદલામાં તેમને વેતન મળવા લાગ્યું. હવે અહીં કોઈ જમીનદારના અત્યાચાર સહેવા પડતા નહોતા. એમને જ્યાં પણ જવું-આવવું હોય તેની આઝાદી હતી. એ વખતે કૃષ્ણા બહુ જ નાની હતી, પરંતુ વેઠિયા મજૂરી કરતાં માતા-પિતાના દર્દને જાણતી હતી. તેથી તે દુઃખી પણ હતી.