[dc]ખૂ[/dc]બ વિચારતા લાગે છે કે આ લેખ લખવો એ ખાસ કાર્ય છે. એક એવું કામ જેમાં ઘણી અદશ્ય અડચણો છે – દોરડા પર ચાલતા નટ જેવું સમતોલન માંગે છે. પોતાની માતા વિષે ઑબ્જેક્ટિવલી લખવું એ અશક્ય કામ છે, કારણ કે માતા તો ‘સબજેક્ટિવ’ જ છે. એ પોતાની દીકરીને (દીકરાની વાત જુદી છે) પોતાનાથી જુદી ક્યાં ગણે ? અંતરના ઊંડાણથી તો તે જાણે જ છે કે અમે બે જુદી વ્યક્તિઓ ભલે છીએ. અમારાં હૃદયનાં ધબકાર તો એક જ છે….. આ સગપણ તો લાગણીઓ પર નભ્યું છે, મગજનું અહીં કામ નહીં. હૃદયને પોતાનાં કારણો હોય છે મનથી પર.