હવે બેચાર નાના શબ્દો જો. તારા ખીસામાં તું જે રૂમાલ રાખે છે, એ ફારસી શબ્દ છે. એ શી રીતે બનેલો છે, એ તું જાણે છે? 'રૂ' એટલે મોં અને 'માલ' એટલે (માલિદનઃ મસળવું, લૂછવું ઉપરથી) લૂછનાર. આમ 'રૂમાલ' એટલે મોં લૂછવાનો કટકો. એટલે જ 'રૂ' શબ્દ 'રૂબરૂ' અને 'આબરૂ'માં પણ છે. રૂ=મોઢું, બ=સાથે, રૂ=મોઢું. આમ રૂબરૂનો અર્થ મોઢામોઢ એવો થયો. એટલો નાનો શબ્દ પણ ત્રણ શબ્દોનો બનેલો હોય છે! હવે 'આબરૂ' શબ્દ લઈએ. 'આબ' એટલે પાણી અને 'રૂ' એટલે મોં. મોંનું પાણી; પાણી એટલે તેજ. મોતીને આપણે પાણીદાર કહીએ છીએ, ત્યારે ત્યાં પણ પાણીનો અર્થ તેજ જ થાય છે. વળી એના મોઢાનું પાણી ઉતરી ગયું, એમ જ્યારે આપણે કહીએ છીએ ત્યારે પણ પાણીનો અર્થ તેજ થાય છે, અને એનું મોઢું ફીકું પડી ગયું એવો એનો અર્થ થાય છે. વળી એ જ અર્થમાં 'મોઢાનું નૂર ઊતરી ગયું' એમ પણ કહેવાય છે. હવે માણસના મોઢા ઉપર પાણી - તેજ - ક્યારે હોય? જ્યારે લોકોમાં તેની પ્રતિષ્ઠા હોય, ખ્યાતિ હોય, કીર્તિ હોય ત્યારે. એટલે 'આબરૂ'નો અર્થ પ્રતિષ્ઠા થયો.