રવિવારે સાંજે આપણા ફેવરિટ પિનલભાઇના ઘરે ડિનરનો ભવ્ય કાર્યક્રમ હતો. ડિનર તો સેકન્ડરી, પણ પિનલભાઇને મળવાના વારંવાર ગુમાવેલા મોકા અને બેંગ્લોર આવ્યા પછીની એક મુલાકાત પછી એમ થયું કે એમને મળવાની તક જ્યારે મળે ત્યારે ઝડપી લેવી જ જોઇએ. લગભગ સાડા ૬ જેવો પહોંચ્યો અને અમે બહુ વાતો કરી (બ્લોગ, બ્લોગજગત થી લઇને સ્કોટ એડમ્સ અને તારક મહેતા સુધી!) અને પછી મારા પ્રમાણમાં બહુ જમ્યા. મારા વજનમાં વળતી વખતે વધારો બીજાં ત્રણ પુસ્તકોનો થયો જે મારા માટે મહિના-બે મહિનાનો સ્ટોક ગણી શકાય. અને, નાનકડી શૈવી જોડે મસ્તી કરવાની મજા આવી. કવિન અત્યારે એવી ઉંમરમાં છે કે તેની જોડે મસ્તી કરવી એટલે મારા ચશ્માં કે બીજી કોઇ વસ્તુનો વીમો પાકી જાય અને દીકરીઓ સામાન્ય રીતે ડાહ્યી હોય. એટલિસ્ટ, એમનાં મા-બાપ સિવાયના લોકો એવું કહેતા હોય છે! એટલે શૈવી-ઢીંગલી જોડે વધારે મજા આવી. પણ, પછી તેનો ફોન અને બીજાં રમકડાં લઇ જવાની વાત કરી ત્યારે તેણે સોફાની પાછળ બધું છુપાવી દીધું. નિર્દોષતા 🙂 મને ત્યારે થયું કે મોટા થઇને આ ક્ષણે-ક્ષણે જૂઠું બોલવુ-બોલાવવું એના કરતાં તો નાનાં રહીએ તો કેટલી મજા આવે?!