કરસન ઝબકીને જાગી ગયો. એ થોડીવાર તો આંખો મીંચી એમ ને એમ પડ્યો રહ્યો. શરીર પરસેવાથી રેબઝેબ થઈ ગયું હતું. એણે ખાટલામાં ધીરેથી બેઠાં થઈ હથેળીથી ગરદન લૂછી. હથેળી ચીકણી થઈ ગઈ. સામે ઊભેલી ગુંદીનો પડછાયો ખાટલા પર હાલકડોલક થઈ રહ્યો હતો. એણે ફળિયા તરફ કાન માંડ્યા. ફળિયું જાણે ખાલીખમ્મ. એક બકરી બાંબેડા પાડી સૂનકારને વધુ ઘટ્ટ બનાવી રહી હતી. એને થયું – કેમ ઝોલું આવી ગયું ? તરત એના કાન સરવા થયા. ગામના પાદરથી આવતો શોરબકોર કાન વાટે ભીતર પ્રવેશી ગયો. એ શૂન્ય આંખે આંગણાની ધૂળમાં પડેલાં પગલાં જોઈ રહ્યો. કેટલોક સમય એમ ને એમ પસાર થઈ ગયો. કશોક વિચાર કરી એ ઊઠ્યો. ભીંતને પડખે પડેલી ટાંકીમાંથી પાણીનું ડબલું ભરી મોઢા પર છાલક મારી, તે સાથે જ ડબલાનો ઘા કર્યો ! સિમેન્ટની ટાંકીમાં રહેલું પાણી તપી ગયું હતું. એણે ભીના હાથ ચહેરા પર ફેરવી લીધા અને પછેડીથી ચહેરો સાફ કરવા વળ્યો ત્યાં પગમાં કાખઘોડી અટવાઈ. કાખઘોડી સામે જોતાં બત્રીસી ભીડાઈ ગઈ. એ ઓટલા પર બેસી ગયો. કેટલાક દિવસનો ડૂમો બહાર આવવા મથી રહ્યો. પાદરમાંથી આવતા અવાજો કાનમાં ભોંકાતા હતા. મનમાં કેટલીય ગડમથલો ચાલી. આખરે નિસાસો મૂકી ઘોડી બગલમાં ગોઠવી ઊભો થયો.