ગીતાદીદી હસતાં હસતાં વિદ્યાર્થીઓના સ્નેહનો પ્રત્યુત્તર આપતા રહ્યાં, કોઈ વિદ્યાર્થીને પ્રેમથી વાંસામાં ધબ્બો માર્યો, કોઈના ગાલ પર ચૂંટી ખણી, કોઈના માથા પર હાથ ફેરવ્યો, કોઈકનો કાન ખેંચ્યો પણ આકાશને તો તેડી જ લીધો. આકાશને પગમાં થોડી ખોડ હતી, એને ચાલતાં તકલીફ પડતી પરંતુ તે તેના ગીતાદીદીને જુએ એટલે તેની બધી શક્તિ કામે લગાડી દોડવાનો પ્રયત્ન કરતો. ગીતાદીદી પોતાની આજુબાજુ વીંટળાયેલા ટાબરીયાઓને મારો ભેરુ, મારો ભોટુ, મારો ગોટુ, મારો મોટુ, વ્હાલું ભજીયું વગેરે વિશેષણોથી સંબોધીને બાળકો પર સ્નેહવર્ષા કરતાં.