બાળકો અને સ્ત્રીઓના ભવિષ્યને ઉજાગર કરવા પ્રયત્નશીલ એવા જાનકીબેન ગુજરાતના દાહોદની એક નાનકડી શાળામાં શિક્ષક તરીકેની ફરજ બજાવતા હતા. આગળ પાછળ કોઈ ન હોવાથી બીજી કોઈ ચિંતા તો નહોતી. છત વિનાની શાળાઓ અને ભૂખથી ટળવળતા વિદ્યાર્થીઓને ક્યારેક વર્ગમાં બેસાડવામાં પણ ઘણી મેહનત કરવી પડતી. ક્યારેક તો બાળકો જાનકીબેન પાસે વાર્તાઓ અને પાઠ શીખવા એટલે જ આવતા જેથી એટલા સમય દરમ્યાન પેટની ભૂખ ભૂલી જવાય. વળી ક્યારેક જાનકીબેન જાતે જ ખીચડી કે ભાત જેવું કૈંક બનાવી એ વિદ્યાર્થીઓની પેટની ભૂખને વિરામ આપતા. એક સાંધે તો તેર તૂટે જેવી સ્થિતિ લગભગ દેશના બધા જ ગામડાઓમાં હતી. દુધીમતી નદી અને દધીચિ ઋષિની તપસ્વી ભૂમિની આસપાસ વસેલા દાહોદ જેવા નાના ગામડાઓમાં આવા ચિત્રની કોઈ જ નવાઈ નહોતી. માંડ ચાલીસ-પચાસ બાળકોને ભેગા કરી આવી શાળા કાર્યરત રહેતી જેમાં જાનકીબેન જેવા સામાજિક નિષ્ઠાથી ભરેલા શિક્ષકો ફરજ બજાવતા હતા.