રોજ વહેલી સવારે નદીના તટ પર ચાલવા જતાં ભિષ્મને હવે નવું કૌતુક જોવા મળ્યું. પેલા મજુરનો બાળક નારુ પોતાની નાનકડી હથેલીઓ જોડીને નદીને તથા ઉગતા સૂરજને પગે લાગી કંઈક બબડતો હતો. પછી પોતાની સાથે લાવેલા લોટામાં નદીનું જળ ભરી એ ઝડપથી ચાલી જતો. ભિષ્મને એ હવે બડાબાબુ તરીકે ઓળખી ગયો હતો. તેની સામે મળતાં જ એ હસતો અને ડાબે હાથે સલામ કરતો, રોજના આ ક્રમથી એમનો પરિચય વધતો ગયો. સાંજે નારુની મા સાધુબાબાની વનસ્પતિની અસર નીચે ઊંઘી જતી ત્યારે એ નદીના તટ પર એકલો એકલો આવીને ભીષ્મ સાથે રમતો. ભીની માટીમાંથી જુદા જુદા ઘાટ બનાવવા મથતો, ન ગમે એટલે તોડી નાંખતો. ભિષ્મ સાથે ભાંગી તૂટી હિન્દીમાં પશુપંખી, વનસ્પતિની વાતો કરતો. એક દિવસ ભિષ્મે નારુને પૂછ્યું :