કમનસીબે આંખના ડૉક્ટરને આવા કોઈ જ લહાવા દર્દીને જોઈને નાચવા કૂદવાના, મનમાં મહેલ બાંધવાના ને ભગવાનનો આભાર માનવાના મળતા નથી ! તો એક તો, ગણી ગણીને બે જ આંખો હોય ને તેનેય પાછું બેતાલીસ વરસ પછી મૂરત આવે ! મોતિયા તો એથીય મોડા આવે. પાછી એમાંય ઝાઝી કરામત બતાવવાની નહીં કે મોટા મોટા શો રૂમ રાખીને વટ મારવાનો નહીં. બગાસાં ખાતાં ખાતાં, બેતાલાં છે કહી ચશ્માની દુકાનવાળાના નામનો ચેક ફાડી આપવાનો. પોતાના હાથમાં શું આવે ? ચશ્માની દુકાનવાળો તો હોલસેલના પચાસના ભાવની ફ્રેમના પાંચસો લઈ લે તોય લોકો હોંશે હોંશે અરીસામાં જોયા કરે, પણ ડૉક્ટર પચાસના પાંચસો કરે તો લોકો ઊંચકીને ઘેર બેસાડી દે ! ભણ્યા તેનું વળતર શામાંથી કાઢવું ? (એટલે જ, કદાચ હવે મોટા ડૉક્ટરો ગણીગણીને બદલો નથી લેતા. કાયમ માટે આંખ ફાટેલી જ રહી જાય એવા ભાવ એક એક ઑપરેશનના પડાવી લે છે. જાણે આ પેશન્ટ ઘડી ઘડી નથી આવવાનો !)