ધીમે ધીમે આંખો ખોલી. ધૂંધળા ચહેરાઓ મારા પર ઝળૂંબી રહ્યા હતા. એમાંથી આકાર કળાતો ગયો, બા, બાપુજી, અનિલ, સાસુ, ડૉક્ટર, પોલીસ….. અચાનક સઘળું સ્પષ્ટ થઈ ગયું. હું બચી ગઈ હતી અને હોસ્પિટલમાં હતી. મેં મોં ફેરવી લીધું અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. હું ફરી પાણીમાં ડૂબતી હોઉં એમ થોડા દિવસો ધૂંધળા, અર્ધબેભાનીમાં વીત્યા. પોલીસ કેસ, બાપુજીની પોલીસ-સ્ટેશનની દોડાદોડી. અનિલ અને સાસુના મારે પગે પડીને કાલાવાલા.