વળી, તે મેદાનોમાંથી એક નાનકડો, હસતો રમતો વહેળો પસાર થઈ રહ્યો હતો, તેને કાંઠે કાંઠે સફેદ અને વાદળી ફૂલનાં ઝૂમખાં ઊભરાઈ રહ્યાં હતાં. કેવા સ્વછંદી, બેફિકર, અખૂટ ઉદાર ત્યાંની વનશ્રી ! ગુલમર્ગથી એક હજાર ફીટ ઊંચે ખેલનમર્ગનાં બરફભર્યાં શિખરો છે, ત્યાં બરફ ઉપર જ રમી શકાય એવી રમતો રમાય છે. એક સમયે અંગ્રેજોનું આ પ્રિય ધામ હતું. હવે આપણા લોકોએ પણ તેને અપનાવ્યું છે. હિન્દી સૈનિકો ત્યાં ખૂબ ગમ્મત કરતા દીઠા. ખેલનમર્ગથી આગળ એકદમ ઉભડક ચઢાણ ચઢતાં આલાપથ્થર નામની જગા આવે છે. ત્યાં ચઢતાં વાર લાગે છે. પણ ઊતરવા માટે લાકડાની એક સ્લેજ (બેસાય એવી એક પ્રકારની ઠેલણગાડી) મળે છે તેમાં બેસી બરફ ઉપર સરકી પડવાનું ! થોડી જ મિનિટોમાં સરસરાટ ઝપાટાબંધ નીચે ઊતરી જવાય છે. ખેલનમર્ગથી હરમુખ અને વિશ્વવિખ્યાત નંગા પર્વતનાં દર્શન થાય છે. ગરુડરાજની ચાંચ જેવું શિખર એટલું બધું ઊંચું છે કે અમે નવ હજાર ફીટ ઊંચે ચઢેલાં, છતાં ઊંચે જોઈએ ત્યારે આકાશનાં વાદળાંઓથી પણ ઘણે ઊંચે, નંગા પર્વત પોતાનું સૌથી નિરાળું સ્થાન જમાવીને ઊભેલો દેખાયો. અચળ અને દેદીપ્યમાન તેને જોતાં જ શ્રી ઉમાશંકરનું ‘નંગાપર્વત’નું કાવ્ય સૌને યાદ આવ્યું. નંગા ખરેખર અજેય છે. કાશ્મીરી લોકો કહે છે કે નંગા પોતાના ઉપર અર્ધા રસ્તા સુધી માણસોને ચઢવા દે છે અને પછી આક્રમણ કરનારને ખાઈ જાય છે !