રત્ના નછૂટકે બી.કોમ કરી રહી હતી. સુજાતાબેન એને પ્રોત્સાહિત કરતાં કહેતાં કે, ‘બેટા, જીવનના દાખલા ઉકેલવામાં ફક્ત ગણિત-વિજ્ઞાનનું જ્ઞાન કામે નથી લાગતું. એ વખતે તો તારા જેવી કોઠાસૂઝ, અવલોકનશક્તિ, તર્કશક્તિ અને વિશાળ વાંચન જોઈએ… તું હોંશિયાર જ છે. તું પોતાને નબળી ન સમજીશ. તને બી.કોમ ન ગમતું હોય તો કારકિર્દીનું બીજું કોઈ ક્ષેત્ર શોધ. પરંતુ હિંમત ન હારીશ…’ ઘરનાં અન્ય લોકો તેને પાર્ટટાઈમ કૉલસેન્ટરની નોકરી કે કોમ્પ્યુટર કોર્સ અથવા ટ્યૂશન કરવાની સલાહ આપતાં રહેતાં પરંતુ રત્ના પર એની કોઈ અસર નહોતી. સગાંવહાલાં જ્યારે બી.એડ કરીને લેકચરર બનવાની સલાહ આપતાં ત્યારે એને ખૂબ ગુસ્સો આવતો. મનોમન એને થતું કે અહીં ભણવાનું ગમતું નથી ત્યાં વળી ભણાવવાનું શી રીતે ગમે ? કેટલીક બહેનપણીઓને સંગીત, નૃત્ય કે હોમસાયન્સમાં રસ હતો, પરંતુ રત્નાને એમાંય રસ નહોતો. તેઓની લગ્ન, ઘરેલૂ બાબતો અને ચીલાચાલુ ફેશનની વાતોથી રત્ના કંટાળી જતી. નિરાલી અને અવિ તો આખો દિવસ કોમ્પ્યુટરમાં જ ખોવાયેલા રહેતાં. ભાતભાતની ‘ઈ-બુક્સ’ ડાઉનલોડ કરીને વાંચતા રહેતાં. રત્નાને મન એ બધું નિરર્થક હતું. એકમાત્ર સુજાતાબહેન રત્નાની મનોદશા જાણતા હતાં. એ તેને પૂરો સાથ આપતાં. દીકરીને સાથ આપવા માટે તેમણે પોતાનું વાચન વધારી દીધું હતું. બંને મા-દીકરી રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય અનેક મુદ્દાઓ પર રસપૂર્વક કલાકો સુધી ચર્ચા કરતાં. સુજાતાબહેન રત્નાના અલગ સ્વભાવને કારણે ચિંતિત રહેતાં પરંતુ બી.કોમ પછી કોઈ સરકારી નોકરીની પરીક્ષા આપીને રત્નાનું જીવન થાળે પડી જશે તેમ વિચારી મન મનાવી લેતાં.