“નેડ, પ્રિયે. કેટલું સુંદર લાગે છે અહીંયાં બધું! તું કંઈ જ ચૂકતો નથી, ક્યારેય! તું ખરેખર સાચું જ કહેતો હતો. મારા કુટુંબે કોઈ જાતના ભય વગર મને પાછી અપનાવી લીધી છે. બીજા લોકો શરૂઆતમાં મારાથી દૂર રહેતા હતા. પણ હું ખૂબ જ ભાગ્યશાળી છું. ડૉ. બોંડ અને ડૉ. ડોમિનીગ્ઝે મને બહુ મદદ કરી છે. તને કંઈ પણ કહેવાની મેં એમને ના પાડી હતી. હું ત્યાં આરોગ્યખાતામાં કામ પર લાગી ગઈ છું. રજા પર છોડાયેલા દરદીઓને તપાસવાનું કામ મને સોંપાયું છે. જે લોકો ગામની બહાર જતા રહે છે, એમને શોધવાનું સરળ નથી રહેતું. એ લોકો બેદરકાર રહે તો થોડા-થોડા સમયે ફરીથી તપાસ કરાવવા અને ડૉક્ટર કહે એ પ્રમાણે સારવાર લેવા માટે હું એમને સમજાવું છું. રજા પર છૂટેલામાંથી કેટલાકને ફરીથી રોગ દેખા દે છે પણ ખરો! એમને અહીંયાં કે પછી સેબુમાં ફરીથી દાખલ થવા માટે સમજાવવા પડે છે. અમારા કામનું આ એક દુઃખદ પાસું છે. ડૉ. બોંડ કહે છે એ પ્રમાણે, આ રોગ નાબૂદ થઈ શકે એવો કોઈ રસ્તો શોધી જ કાઢવો પડશે! બસ, એ એક જ વાત સહુથી અગત્યની છે.”