ઘણા જૂના સમયની આ વાત છે. ઘણે દૂર પહાડ ઉપર ગામથી થોડે દૂર અલગ જ એક મકાન હતું. આ મકાન પાસેથી ઢાળથી ઊતરતાં એક નદી હતી. નદીની પેલી બાજુ ગાઢ જંગલ હતું. એમાં નાનાં મોટાં જાનવરો હતાં. ક્યારેક ક્યારેક સિંહની ત્રાડ પણ સંભળાતી હતી. ખબર નથી કે, સિંહ આ જંગલમાં રહેતો હતો કે ક્યાંકથી આવતાં જતાં, હરતા-ફરતાં આ જંગલમાંથી પસાર થતો હતો. સિંહની ખબર નથી, પરંતુ શિયાળ જરૂર આ જગંલમાં રહેતાં હતાં. ગંદુ દુષ્ટ શિયાળ, કાળું, મોટા-મોટા દાંતોવાળું, વિચિત્ર પૂંછડીવાળુ, અણિયારા નખવાળું, શિયાળ હતું દુષ્ટ. હંમેશા એ મોકો શોધતું રહેતું. ગામ તરફ દોડતું જાય અને ઉઠાવી લાવે કોઈ ઘેટા-બકરાનું બચ્ચું. એકવાર તો એ માનવીના નાના બાળકને ઉઠાવી લાવ્યું. તરત જ લોકોને ખબર પડી, તો તરત જ લાકડી લઈને એની પાછળ પડ્યા. પકડી તો ના શક્યા, પણ ખેંચી ને એવો છૂટ્ટો દંડો માર્યો, જે એના પગ પર જઈને જોરથી વાગ્યો. શિયાળ ચીસ પાડી ઊઠ્યું. એના મ્હોમાંથી પેલું માનવ-બાળ છૂટી ગયું. બાળકને છોડીને વેદનાથી ચીસો પાડતું, લંગડાતું, કણસતું જંગલ તરફ ભાગ્યું.