એક પત્ની ખૂબ વહેમીલી હતી. તેના પતિની સામાન્ય બાબત વિશે પણ તેને શંકા રહ્યા કરતી. ઑફિસેથી તે વારંવાર મોડો આવતો હોય કે અવારનવાર અપ-ટુ-ડેટ તૈયાર થઈને બહાર જતો હોય તો-તો ઘણી પત્નીઓ કરે છે એમ તે પણ શંકા કરે તો વાંધો નહીં, પરંતુ તેનો પતિ તો સાદગીભર્યું જીવતો અને નિયમિત સમયસર ઘેર પહોંચતો, તોય તેની પત્ની વહેમ કરતી : તેને કંઈ ખાનગી ચક્કર તો નહીં ચાલતું હોય ને ! મને ડાઉટ ન પડે એ માટે તે ટાઈમસર ઘેર આવી જતો હશે એવું તો નહીં હોય ને ? પત્ની રોજ તેના પતિના ખિસ્સાં તપાસે, કેટલા પૈસા કઈ રીતે વપરાયા એનો હિસાબ પૂછે. ઑફિસેય વારંવાર ફોન કરીને તે ઑફિસમાં જ બેઠો છે કે નહિ એની તપસ કરે. તેના પતિએ શરૂ-શરૂમાં તો એનું આ બિહેવિયર સ્ત્રીસહજ સમજીને તેને માફ કરી દીધી. ત્યાર પછી બે-ત્રણ વખત સ્પષ્ટ કહ્યું પણ ખરું કે ‘તું કારણ વગર મારા પર શંકા કરે છે. મને એથી ઇંસલ્ટ જેવું ફીલ થાય છે.’ પતિએ એકાદ વખત તો ખૂબ ગુસ્સોય કર્યો. પત્નીનેય લાગ્યું કે મારા પતિને કોઈની સાથે લફરું નથી, પણ તે એવો હોશિયાર અને બોલવામાં ચાલાક છે કે ધારે તો કોઈ પણ યુવતીને પોતાની પ્રેમજાળમાં લપેટી શકે. તે એવો ઇંટેલિજંટ અને વળી પ્રતિભાશાળી છે કે સામે ચાલીને યુવતીઓ તેને મળવા આવે. તેની પાસે સત્તાયે છે અને સંપત્તિયે છે. આજકાલની યુવતીઓને તો મફતમાં મોજશોખ કરવા જોઈતા જ હોય છે ! આવા સંકુચિત વિચારોથી તેનો પતિ ત્રાસી ગયો. તેણે વિચાર્યું કે મારે કશુંય નથી તોય મારી વાઈફ મારા પર સતત શંકા કરે છે, તો હવે ખરેખર એકાદ ખાનગી સંબંધ રાખીને મારી પર્સનલ લાઈફને ખુશબૂદાર બનાવું ! તે પતિને અત્યારે ખરેખર એક પરણેલી યુવતી સાથે અફેર છે. તે યુવતી તેના પતિના વહેમિલા સ્વભાવથી કંટાળેલી છે. દાઝેલા બે હૈયાં મળે ત્યારે પરસ્પરને હૂંફ આપીને થોડી રાહત અનુભવે છે. આવી ક્ષણે ખાનગીને ખાનગી રાખવા માણસે જે ખોટું બોલવું પડે એ ક્ષમ્ય જ ગણાય.