તમે જો આજુબાજુ નજર કરશો તો તમને જણાશે કે મોટાભાગનાં લોકો તેમનું સમગ્ર જીવન ભયના ઓથાર હેઠળ જીવે છે. ઘણાં લોકોને ગુમાવી બેસવાના ડરનો, પોતાનો અસ્વીકાર થવાના ડરનો, નિષ્ફળતાના ડરનો એક લકવા લાગેલો હોય છે, તો કોઈને ઘરડાં થવાનો ડર લાગે છે, પણ આટલાં માત્ર જ કઈ પ્રાથમિક ડર નથી. મેં અવલોકન કર્યું છે કે એક એવો ભય છે કે જે આ બધા ભયને ભેગા કરવામાં આવે તો પણ તે તેની સામે વામણા લાગે. અને, ના, હું એવું નથી માનતો કે મૃત્યુનો ભય એ સૌથી મોટો ભય હોય, એ કદાચ અનિવાર્ય ભય હોઈ શકે છે, પરંતુ આપણે આપણું જીવન સતત મૃત્યુની ચિંતા કરતાં કરતાં નથી જીવતાં હોતા. ખરું કે નહિ? વહેલાં કે મોડા, દરેકજણ અંતે તો મૃત્યુંને સ્વીકારી જ લેતાં હોય છે.