સીટ અનામત જાહેર થઈ એ દિવસે તો ગામમાં રીતસનું માતમ છવાઈ ગયું હતું. દરબારગઢ અને મુખીની ડહેલીએ તો કોઈ જુવાન દીકરાનું મૃત્યુ નીપજ્યું હોય એવા શોકનું વાતવરણ બંધાઈગયું હતું. બાપુને તો એક જ વાતનો બકવાસ ઉપડી ગયો હતો; ‘હાળું ઇં તણ્ય ફદિયાનું મેરતિયું અમારા જીવતાજીવ સરપંચ થાહે!?’ તો મુખી કહે; ‘પેલા અરજિન સભ્ય રે’તો ય પણ અંગૂઠો લેવાનો થોડો હોય! બતાવવાનો હોય. હા, જમણવાર એને નો ભૂલતા. એના થાળી-વાટકામાં બાર્ય બેહીને જમીન હાલતો થાય…’