ભડભાદર જેવા આદમીને આમ રગરગતો જોઈ ચોકિયાતનું દિલ પિઘલવા લાગ્યું.પણ ઉપાય સૂઝતો નહોતો. બાપુને ખબર પડે, બે વેણ કહેતો વાંધો નહોતો. રાજાની ગાળ્યું તો ઘી ની નાળ્યું બરાબર કહેવાય. પણ એમનો આત્મા કોચવાયા કરે, મનોમન સંકોરાયા કરે. જેના લીધે ગઢ બહાર નીકળવાનું ટાળે. કોઈ હાથ જોડી, કરગરીને સામે ઊભું રહેતો પોતે ક્ષોભ અનુભવે. અને સામે હાથ જોડીને કહે:‘ભાઈ મારા નામની બાધા, આખડી કે માનતા કરવાનું રહેવા દ્યો. ઉપરવાળો હાજરાહજૂર છે તેના પર આસ્થા રાખો.’