દિવસે ને દિવસે ગુલાલ અને મલ્હાર એકબીજાની વધુને વધુ નજીક આવી રહ્યાં હતાં. હજુ કોઈએ એકબીજાનો મોબાઈલ નંબર માંગ્યો પણ નહોતો અને આપ્યો પણ નહોતો. બંનેની મોજ સોશિયલ મીડિયા જ હતી અને મોજ કરતાં હતાં. રોજ કલાકો સુધી ચેટિંગ કરતાં, રોજ ઢગલાબંધ ઈ-મેઈલ મોકલતા અને ફેઈસ બુક પર એકબીજાને ગમતાં ગીતોના વિડિયો પોસ્ટ કરતાં. મલ્હાર ફેઈસબૂક પર રોજ કમસે કમ એક સોંગ તો ડેફિનેટલી ગુલાલ માટે મૂકતો. ક્યારેક એ ‘કૈસે બતાયે, ક્યું તુઝકો ચાહે, યારા બતા ના પાયે, બાતેં દિલોકી દેખો ઝુબાંકી આંખે તુજે સમજાયે! તૂં જાને ના...’ સોંગ દ્વારા એની મજબૂરી વ્યક્ત કરતો. ક્યારેક, ‘તેરે મસ્ત મસ્ત દો નૈન, મરે દિલકા લે ગયે ચૈન...’ દ્વારા એના ગુમ થયેલા મનના ચેનની તપાસ કરતો, તો ક્યારેક, ‘તુજમેં રબ દિખતા હૈ... યારા મૈં કયા કરું ?’ સોંગ દ્રારા ગુલાલને રબના સ્થાને મૂકી પ્રશ્ર્ન કરતો.