આ પ્રસંગે ખાસ ઉપસ્થિત રહેનાર સદ્ગુરુવર્ય શાસ્ત્રી શ્રી માધવપ્રિયદાસજી સ્વામીએ જણાવ્યું હતું કે ભારત એ ઋષિમુનિઓનો દેશ છે. ઋષિમુનિઓ આપણને વિવિધતામાં એકતા શીખવે છે. આપણે બધાં એકતાની વાત કરીએ છીએ પરંતુ વાસ્તવમાં જાતજાતના ભેદભાવોમાં રમીએ છીએ. તેનું મૂળ કારણ અહંકાર છે. અહંકારને કારણે માણસ માને છે કે હું સર્વથી શ્રેષ્ઠ છું. મારો જ ધર્મ સર્વથી શ્રેષ્ઠ છે, વિશ્વને જ્ઞાનનો જ્યોતિ આપવાનો ઇજારો અમને આપ્યો છે. આવી માનસિકતા સંઘર્ષો સર્જે છે. અધ્યાત્મ વાતોનો વિષય નથી પણ જીવવાનો વિષય છે. અહંકારનું બલિદાન દીધા સિવાય અધ્યાત્મ ખીલતું નથી. આધ્યાત્મિક પ્રેમ માત્ર મનુષ્ય જાતિ પુરતો સિમીત નથી, તે પ્રેમ વૈશ્વિક પ્રેમ છે. જેમાં પશુ પંખી વૃક્ષ વેલી વગેરે સમસ્ત સર્જન આવી જાય છે.સ્વામીજીના વકતવ્યને ઉપસ્થિત સર્વેએ હર્ષનાદથી વધાવી લીધું હતું.પાંચ દિન ચાલનારા આ સંમેલનામાં અનેક મહત્વપૂર્ણ સેમિનારો યોજાયા હતા. જેમાં પૂ. માધવપ્રિયદાસજી સ્વામીએ નાના બાળકોમાં આધ્યાત્મિક સંસ્કારોનું સિંચન કેમ થઇ શકે એ વિષે બહુમુલ્ય માર્ગદર્શન આપ્યું હતું અને વધુમાં જણાવ્યું હતું કે સારા નરસા સંસ્કારોતો બાળક ઉપર માતાના ગર્ભમાંથી પડતા હોય છે.સંસ્કારી બાળકો જોઇતા હશે તો માતાપિતાએ સંસ્કારી બનવું પડશે. નાના બાળકને કંટાળા જનક ઉપદેશથી નહીં પરંતુ પ્રેમ, સંગીત, વાર્તાઓ અને ખેલકૂદ દ્વારા સારી રીતે સંસ્કારી કરી શકાય છે.