કહેવાય છે કે એક નાનકડી હૃદયસ્પર્શી ઘટના જીવનની દિશા અને દશા બદલી નાખવા પૂરતી હોય છે. એવું જ કંઈક નારાયણન સાથે બન્યું. તે બપોરના બળબળતા તાપમાં મિત્રને મળવા જતો હતો ત્યારે રસ્તામાં એક વૃદ્ધ અને સાવ જ અશક્ત માણસ ફૂટપાથની કિનારીએ બેઠેલો જોયો. ભૂખ અને અશક્તિને કારણે ધ્રુજતા હાથે આ વૃદ્ધ માણસ નજીકમાં પડેલા સુકાઈ ગયેલા મળને ફંફોસીને એમાંથી ખાવાનું શોધી રહ્યો હતો. આ દૃશ્ય જોઈને નારાયણન હચમચી ગયો. માણસને ભૂખ સંતોષવા મળને ફંફોસવું પડે! તરત જ તેણે બાજુની એક રેંકડી પરથી છ ઇડલી લીધી અને પેલા વૃદ્ધને ધરી. કેળના પાનમાં ઇડલીનો ઢગલો જોઈને પેલો ભૂખ્યોડાંસ સીધો ખાવા પર તૂટી પડ્યો. બધી ઇડલી પૂરી થઈ એ પછી પેલા માણસે પહેલી વાર નારાયણન સામે જોયું અને તેની આંખમાંથી આંસુ સરી રહ્યાં હતાં. આ આંસુ શાતા અને આર્શીવાદનાં હતાં. નારાયણન કહે છે, ‘મેં ક્યારેય કોઈ માણસને આટલી ઝડપે ખાતાં જોયો નહોતો. એમાંય છેલ્લે જ્યારે ખાધા પછી તે માણસ રડી પડ્યો એ દૃશ્યે મને હચમચાવી મૂક્યો. હું ત્યાંથી ઊઠીને ઘરે ભાગી આવ્યો. ક્યાંય સુધી વિચારશૂન્ય થઈને બેસી રહ્યો. નજર સામે એકનાં એક દૃશ્યો તરવરી રહ્યાં હતાં. કોઈ માણસ પેટ ઠારવા મળ ફંફોસે? આટલી ઝડપે ખાય? ખરી ભૂખ સંતોષાય ત્યારે માણસ હર્ષ અને કૃતજ્ઞતાથી રડી પડે? એ દિવસે હું એક કોળિયો પણ મોંમાં નહોતો મૂકી શક્યો. મેં વિચાર્યું કે ફાઇવ-સ્ટાર હોટેલમાં મારા બનાવેલા ફ્રાઇડ રાઇસની એક ડિશ ૫૦૦ રૂપિયામાં વેચાય છે, શું એ ખાનારા લોકોએ કદી આટલો સંતોષ અનુભવ્યો હશે? આટલી મોંઘી ડિશમાંથી થોડુંક ખાઈને અડધોઅડધ છાંડી જનારાઓ માટે હું રસોઈ બનાવવા થનગનું છું જ્યારે મારા જ શહેરમાં એવા લોકો છે જેને પેટનો ખાડો પૂરવા પૂરતુંય ભોજન મળતું નથી?’