તેમના ગયા બાદ આચાર્ય દેવેન્દ્રસિંહ સૂરિજી મહારાજ, આચાર્યશ્રી સોમસુંદર સુરિજી મહારાજ, આચાર્યશ્રી હીર વિજયસૂરિ મહારાજ અને કવિ અનવર કાઝી સાહેબ ‘જ્ઞાની’એ તેમના સાહિત્ય વારસાને આગળ ધપાવ્યો હતો. અનવર કાઝી સાહેબના ‘અનવર કાવ્ય’ની લોકપ્રિયતાનો ખ્યાલ એના પરથી જ આવે છે કે ૧૯૫૭ સુધીમાં તેની આઠ આવૃત્તિઓ પ્રસિદ્ધ થઈ હતી. સાડા ચારસો પાનાંના ‘અનવર કાવ્ય’ ગ્રંથમાં ભજનો, ગરબી, પદો, ઉર્દૂ- ફારસી ગઝલો, શોક કાવ્યો સમાવેશ થાય છે. જો કે, પોતાના નામની પાછળ ‘પાલનપુરી’ અટક લખાવનાર પહેલા કવિ હતા હકીમસૈયદ લાલમીયાં ખાનજીમીયાં ઉર્ફે ‘લાલ’ પાલનપુરી. ૧૯૩૬માં ૮૫ વર્ષની વયે મૃત્યુ પામેલા લાલ પાલનપુરીની સમગ્ર રચનાઓનો સંગ્રહ એટલે એ સમયે ઊર્દૂલિપિમાં પ્રસિદ્ધ થયેલ ‘કુલિયાતે લાલ’. ‘લાલ સે તેરી તરહ તર્કે-મહોબ્બત ક્યોં હો ? કેહરો-આફત હૈ લગે દિલકા છુડાના જાનાં’ જેવા તેમના શેર આજે પણ પાલનપુરમાં જાણીતા છે. જો કે ઊર્દૂ-ફારસીના એ સમૃદ્ધ વાતાવરણ વચ્ચે અસલ પાલનપુરી બોલીમાં કવિતા રચવાનો શ્રેય કવિ લશ્કરખાન બલોચના ફાળે જાય છે. અસલ પાલનપુરી બોલીમાં ‘કેમ છો ? ને બદલે ‘કૂં હો ?’, ‘ક્યારે આવ્યા ?’ ને ‘કદે આય ?’, ‘ઠીક છો ને ?’ બદલે ‘બેસ હો ને ?’ બોલાય છે. વળી પાણીને પોંણી, રાણીને રોંણી, લેવાને લેંણા અને દેવાને દેંણા બોલાય છે. લશ્કરખાન બલોચે પાલનપુર અને તેની આસપાસના ચિત્રાસણ, જૂના ડિસા, માલણ અને આંબેથા જેવા ગામોના જાગીરદાર પરિવારોમાં બોલાતી આ અસલ પાલનપુરી લહેકાવાળી બોલીને કંઈક આ રીતે કવિતામાં ઉતારી હતી,