નાનપણમાં ભણવામાં એક પાઠ આવતો. “આદર્યા અધુરા રહેતા નથી”. એક ગામમાં એક સાધુ હતા. ખૂબ સેવાભાવી. ગામમાં પાણીની તકલીફ હતી તો એમણે ભર ઉનાળે કુવો ખોદવો શરુ કર્યો. બધા પૂછે એમ કાંઇ કોદાળી ઉપાડવાથી એકલા હાથે કુવો થોડો જ થવાનો છે? સાધુ તો બસ, ખોદે જ જાય ને ખોદે જ જાય. આખો દિવસે ખોદકામ કરે ને રાત્રે ભજન-કિર્તન). પછી ધીમે ધીમે બધાને સાધુના કાર્યમાં વિશ્વાસ બેઠો અને બધા રોજ થોડું થોડું ખોદાવા લાગ્યા. જોતજોતામાં કુવો તૈયાર થઇ ગયો અને ચોમાસુ બેસતાં તો પાણીથી છલોછલ. ગામની પાણીની સમસ્યાનું નિરાકરણ થઇ ગયું.