આશ્ચર્ય થાશે મુકુંદ પધરા પ્યારા ”jp”ના આલ્બમ “રીસ્તે મે હમ તુમ્હારે બાપ હૈ”માં માતાનાં વખાણ ? પરંતુ પ્યારના ત્રાજવે જ્યારે બે પ્રેમની તુલના થતી હોય ત્યારે જે ત્રાજવે/કૂંખે આપણે જોખાયા/પાક્યા હોય એ મહાનતાની મૂર્તિને યાદ કરવી મને યોગ્ય લાગી છતાં પણ ઇતિહાસની આ સત્ય હકિકત છે લેખકો/સાહિત્યકારો દ્વારા બાપના પ્યારને માતા જેટલું મહત્વ નથી મળ્યું આ તો જિનીયસ “જેપીળા”નાં દિમાગની ઉપજ છે બાપના પ્યારને ઉજાગર કરવાની… માતાના વાત્સલ્ય ભર્યા પ્રેમના પ્રવાહમાં બાપનો બરછટ પ્યાર પાયાની ઇંટ સમાન છે બાળકોને પ્રેમ આપવાની પ્રક્રિયામાં માતાનો પ્યાર બુલંદીઓ અને આકાશને આંબે છે તો બાપનો પ્યાર પાયામાં રહીંને છાનો છપનો કૌંટુંબિક ઇમારાતનું જતન કરતો રહે છે માતા વાત્સલ્યનું ઝરણું છે તો બાપનો પ્યાર ગુઢ રહસ્ય છે, માતા બાળકોને દિલ ફાડીને ચાહી શકે છે તો બાપ આંતરીક ઉમળકા અને બાળકો પ્રત્યેનાં પ્યારને પોતાની ભીતર એકલો અનુભવતો રહે છે એટલે જ કદાચ આ પ્યારના પાયાની ઇંટ “બાપ”નું વર્ણન કે વિષ્લેશણ કરવાં માટે લેખકો/સાહિત્યકારોનાં શબ્દો ટૂંકા પડ્યાં હશે… નાની એવી ઠેંસ અથવા ધક્કો લાગે ત્યારે “ઓઇઇઇ મા” બોલાઇ જવું સ્વાભાવિક છે પરંતુ જ્યારે માતેલા સાંઢ જેવો ટ્રક/મુશ્કેલીઓ સામે આવે ત્યારે અનાયાસે “ઓઓઓ બાપ રે” શબ્દ મ્હોંમાંથી આપોઆપ સરી પડતો હોય છે… માતાનાં પ્રેમનું કોઇ મૂલ્ય નથી એમ જ બાપનો બરછટ પ્રેમ પણ બકવાસ નથી પ્રેમની બન્ને અલગ-અલગ અભિવ્યક્તિ “કોમળ અને કઠણ” છે ચાલો ઘણું લખાઇ ગયું હવે બાપુજી વિશે લખું