“ચાલો ચાલો, સ્ટેશન જઇને આઉટલૂક મેગેઝિન લઇ આવીએ. ગરમાગરમ ફાફડા જેવું…” ગુજરાતી પત્રકારત્વના મોડર્ન ભીષ્મ પિતામહ હસમુખ ગાંધી આવું બોલતા ત્યારે તેમની આંખોમાં બાળસહજ જિજ્ઞાસા ઝગમગવા માંડતી. નવાઇ લાગતી. જેમને વાચવા લાખો ગુજરાતીઓ તલપાપડ રહે છે, જેમના પર સમરકંદ બુખારા ઓવારી જાય છે એવા મારા (એટલે આપણા) ગાંધીભાઇ શા માટે આ નવા મેગેઝિન માટે દર અઠવાડિયે ઘાંઘા થાય છે? વિનોદ મહેતાની ક્ષમતાથી ત્યારે હું અપરિચિત. ગાંધીભાઇની ક્ષમતાથી અભિભૂત. 1984ની 14 જાન્યુઆરીએ (આપણે બાપડા ત્યારે જસ્ટ સવાઅગિયાર વરસના!) સમકાલીન લોન્ચ થયું, 80 પૈસામાં. દૂરદર્શન પર એની શોર્ટ એન્ડ સ્વીટ જાહેરાત ઝબૂકતી. વાચવાનો વા એ ઉંમરે જ એવો ભરાયો હતો પંડમાં કે નક્કી કરી નાખ્યું, “આ નવું છાપું વાચવું પડશે. જે ગુજરાતી છાપાની ટીવી પર એડવર્ટાઇઝ આવે એ જેવુંતેવું છાપું હોઇ જ શકે નહીં.” ખરેખર, ટીવીમાં જાહેરાત એટલે એ જમાનામાં મોટી વાત. ગુજરાતી તરીકે એવી છાતી ફુલાય પેલી એડવર્ટાઇઝ જોઇને. ત્યારે ખબર નહોતી કે એક જાહેરાત આપણને લાઇફટાઇમ માટે ગાંધીભાઇના પ્રેમમાં પાડી દેશે, શેર બજારની જંજાળ છોડાવીને પત્રકાર બનાવી દેશે. થેન્ક યુ, ગાંધીભાઇ!