પહેલા હાઈકુમાં પૃથ્વીની પ્રશસ્તિ છે, એ પ્રશસ્તિ ધરતી પર અનુભવાતી એવી શાન્તિમાં છે, જેમાં ઝાકળનું એક બિન્દુ પડે, પછી બીજું પડે – એ જોઈ – સાંભળી શકાય. બીજી રચનામાં વાત કેટલી સાદી રીતે કરી પણ ઉલ્લાસ ભરપૂર. કોયલના ટ્હૌકા - મારે માટે/ પર્વત માટે. એક મારે માટે અને બીજો પર્વત માટે, વળી એક મારે માટે - જાણે વારાફરતી. કદાચ એમ હોય કે ટ્હૌકા જે કવિને કાને પડે છે, તેનો જ પહાડમાંથી પ્રતિઘોષ ઊઠે છે.