અકાદમીના આડત્રીસ વર્ષો તો ઉમાશંકરના શબ્દોમાં ‘ગયાં સ્વપ્નોલ્લાસે’ એમ કહેવાય. મૂઠીભર માથાફરેલ માણસોએ એક સ્વપ્ન જોયું અને તે વત્તેઓછે અંશે સાકાર પણ થયું. કિન્તુ આજે એ કાવ્યપંક્તિના અલ્પવિરામ પછીના શબ્દો – ‘મૃદુ કરુણ હાસે વિરમિયાં’ જેવી અનુભૂતિ થાય છે. વિસામા વગરની આ યાત્રાનો થાક અનુભવાય છે. કેડી કાંટાળી અને ચઢાણ કપરાં લાગે છે. લોગ સાથ આતે રહે ઔર કારવાં બનતા ગયાથી વિપરીત પ્રક્રિયા શરૂ થઈ હોય એવાં એંધાણ છે. છેક 2009માં આ ખતરાની ઘંટડી વગાડતાં વિપુલ કલ્યાણીએ કહેલું કે, ‘બ્રિટનમાં આપણી કવિ, લેખકોની જમાત તૂટી રહી છે, અને આપણે એ પછીની પેઢીને તૈયાર કરી શક્યા જ નથી.’