તેની આશા છોડીને વલ્કન પત્ની પાસે પાછો ફરી ગયો. તેની પત્ની તેને કહેવા લાગી, “તમે તેની સાથે વાત કેમ નથી કરતા? એ હજુ પણ ત્યાં હોય તો હું એને વાત કરું.” પણ પછી એણે વલ્કનની આંખોમાં નિરાશાની ઝાંય જોઈ લીધી. એણે દરવાજાની પેલે પાર નજર દોડાવી. અંકલબાક જવા માટેની તૈયારી કરી રહ્યો હતો. નાના-નાના વેપારીઓ અને તેમની પત્નીઓના લોહીથી છાતીના ભાગે ખરડાયેલો અંકલબાકનો અપરિચિત ગણવેશ એણે જોયો, અને કંઈક બબડીને એ પોતાની જગ્યાએ પાછી ફરી ગઈ. પતિની માફક એ પણ એક સ્પષ્ટ નિરાશામાં સપડાઈ ગઈ. રાહ જોવાનું તેમના માટે હવે સરળ બની ગયું. પોતાના જ પરિચિત એવા એક યહૂદી પોલીસે ફરી એક વખત તેમને આશા અને ચિંતા વચ્ચે ઝૂલતાં કરી મૂક્યાં. પરંતુ ત્યાં જ અંકલબાકે આવીને તેમને જણાવ્યું કે સ્પાઇરાના કુટુંબ સિવાય યહૂદી પોલીસના બધા જ માણસોએ સાંજના છ વાગ્યા પહેલાં વસાહતની બહાર નીકળી જઈને પ્લાઝોવ જતા વેલિક્ઝા રોડ પર પહોંચી જવાનું હતું! શક્ય હશે તો કોઈક વાહનમાં વલ્કન કુટુંબનો સમાવેશ કરી આપવાનું તેણે વચન આપ્યું.