‘સાહેબ, આમ હસતા હો તો…’ હસવાનું હળવું થયું ત્‍યારે સામે ઊભેલી રૂડીએ એને કહ્યું, ‘કેટલી મઝા આવે હસવાની, નહીં, સાહેબ…?’ એ ક્ષણભર રૂડીની સામે જોઈ રહ્યો. એના હોઠ પરથી હાસ્‍ય વિલીન થઈ ગયું. પણ આ વખતે એના હાસ્‍યની જગ્‍યા ગુસ્‍સા વડે પુરાવાને બદલે ઊંડા વિચારોએ લઈ લીધી! શું કહી ગઈ આ નાનકડી છોકરી એને!? શું આ જ રહસ્‍ય હતું એના ગમા-અણગમાનું? એને બાકીનો સમય ભણાવવામાં મજા ન આવી. આખો સમય એ બારીની બહાર ખાલી મેદાન સામે તાકતો બેઠો રહ્યો. વર્ગમાં થઈ રહેલો ગણગણાટ હળવે-હળવે નિર્ભીકતાથી એની ચરમસીમાએ પહોંચ્‍યો તો પણ એના વિચારોની કડી તૂટી નહીં.