હજી કાચો છું. પાછળ પડવા વાળા તો પતિવ્રતાના ચારિત્ર્યને પણ પાડી દે છે. મારા આ શ્રદ્ધાળુ મને પાકો શ્રદ્ધેય બનાવવા પર અડગ છે. પાકા સિદ્ધ શ્રદ્ધેય મેં જોયા છે. સિદ્ધ મકરધ્વજ હોય છે, એમની બનાવટ જ અલગ હોય છે. ચહેરો, આંખો ખેંચવા વાળી, પગ એવા કે બસ માણસ નમી પડે. આખાય વ્યક્તિત્વ પર શ્રદ્ધેય લખ્યું હોય છે. મને એ બહુ હાસ્યાસ્પદ લાગે છે. પણ પાક્કા શ્રદ્ધેય હોય છે. એક આવા પાસે હું મારા મિત્ર સાથે ગયો હતો મિત્રએ તેમના ચરણ સ્પર્શ કર્યા જે તેમણે આવી વિકટ ઠંડીમાં પણ શ્રદ્ધાળુઓની સુવિધા માટે ચાદરની બહાર કાઢી રાખ્યા હતા. મેં તેમના ચરણને સ્પર્શ ન કર્યો. નમસ્તે કરીને બેસી ગયો. હવે એક ચમત્કાર થયો. હોવું તો એમ જોઈએ કે તેમને હીનતા નો અનુભવ થાય કે મેં તેમને શ્રદ્ધાને યોગ્ય ન ગણ્યા, પણ થયું ઉંધુ, તેમણે મને જોયો – અને હીનતાનો બોધ મને થવા લાગ્યો. હાય, હું એટલો અધમ કે સ્વયંને તેમના પવિત્ર ચરણોના સ્પર્શને લાયક નથી સમજતો. વિચારું છું આવો બાધ્ય કરનારો રૂવાબ મારા જેવા ઓછા શ્રદ્ધેયમાં ક્યારે આવશે.