ખાડીમાંથી ઉત્સાહ પૂર્વક ઉછાળીને એક શ્વેત, સ્વચ, તંદુરસ્ત એવી ઐશ્વર્યા, ધન, સંપત્તિથી સંપૂર્ણ માતા ગાય નીકળી. બધાના ચેહરા પર તેજસ્વીતા પ્રાસરાય. બધા ખુશ થયા અને પ્રણામ કરવા લાગ્યા. અચાનકજ ગાય ગાંડી થઇ ગઈ અને આમ-તેમ દોડવા લાગી. મોટા સાધુઓ, તાંત્રિકો, બાવાઓને બોલાવીને તેને શાંત કરવામાં આવી. એક ભરવાડ આવી ત્યાં થોડું ઘણસ મૂકી ગયો, એક બ્રામ્હણ આવી ત્યાં થોડી રોટલીઓ મૂકી ગયો જેના પર શુદ્ધ ગાયનું ઘી લગાડયું હતું. એક કુસ્તી કરનાર પહેલવાન આવી ત્યાં થોડા સોના-ચાંદીના મેડલ્સ મૂકી ગયો. તે ગાય સંતુષ હતી અને તેના પાસેથી બધુંજ મળી આવતું. લોકો કંઈને કંઈ તે ગાયને અર્પિત કરતા જેથી ગાય માતાની કૃપા બની રહે. આખરે એક દલિત યુવાન આવ્યો અને એક પાનાં પર ચામડાનાં ઉદ્યોગ સમ્બન્ધિત આંકડાઓ લઇ આવ્યો, પોતાના ચામડાના ચપ્પલ, બેલ્ટ, ઘડિયાળનો પટ્ટો આદિ ગાયના સમક્ષ મૂક્યું, પછી પોતાના શરીરે લાગેલા ઘા ગાય માતાને બતાવ્યા. ગાય માતાએ “આમમમ” એમ અવાજ કર્યો અને વામપક્ષી જૂથ તરફ દોડી ગઈ. જમણેરી જૂથને આક્રોશ થયો અને પેલા પેલા દલિતના ઘા જોઈ આનંદ પણ થયો. પણ, આખરે તે ગાયની દશા એવી હતી કે તેને પોતાની ચિંતા ન હતી પણ બીજા પ્રાણીઓની ચિંતા હતી તેથી તે દૂખી હતી અને આમ તેની તેજસ્વીતા ઓસરી જતી હતી.