એ દિવસોમાં ઋતુચક્ર ભારે ચોકસાઈથી ફરતું રહેતું. અષાઢ ને શ્રાવણ ધરતીની સિકલ જ બદલી નાખતા. મેહુલીયો મન મુકીને વરસતો. પછી આવે ઓતરાચીતરા. માથું ચીરી નાખે તેવો તાપ, જમીનમાં ભેજ અને વાતાવરણમાં બાફ. શૈશવની મનોભૂમિમાં કૂવાડીયાનું વર્ષાવન આજેય જાણે કે ફરી ફૂટી નીકળવાની કોશિશ કરે છે. વરસાદનું ઝરમર સંગીત, પતંગિયાંનું નૃત્ય, વાડ પરનાં જંગલી ફૂલોનો દેખાવ અને ગીચ વનરાજીમાં સરી જતા સાપનો ભય. બધું સાથે મળીને રચાતું કૂવાડીયાનું કાવ્ય. ચોમાસાના ઉતરાર્ધમાં ઘર પાછળ, ચરામાં અને સીમમાં બધુ જ લીલીછમ વનસ્પતિથી છવાઈ જતું. આ બધામાં કૂવાડીયાનો ઠઠારો ભારે. પડતર ભૂમિમાં એમનું જ વર્ચસ્વ. કેડ સુધી ઉગીને ઊંચા થાય. જાણે નાનકડું ઝાડ જ જોઈ લો. આવાં હજારો બોન્સાઇ વૃક્ષોનુ વન ઉગી નીકળતું. વચ્ચે વચ્ચે ધતુરો, આવળ કે ગોખરું જેવા છોડ પણ ખરા. કેટલાંય વૃક્ષોનું શીશુરૂપ કૂવાડીયાના વનમાં અસ્તિત્વનો જંગ ખેલતું ને કૂવાડિયા એમના પ્રહરી બનતા.