(૫૩) જ્યારે તે આવી રીતે પરમ આનંદમાં સુખમગ્ન થાય, ત્યારે, બહારના સુખ-આનંદો પોતાની મેળે તુચ્છ થઈ જાય. માત્ર જે જરૂર પૂરતાં અન્ન-વસ્ત્ર સુગમતાથી આવી મળે, તેના વડે, અથવા ભિક્ષા દ્વારા એ આવશ્યક્તાઓ પ્રાપ્ત કરીને, એ કેવળ દેહનું જતન કરે, ને શીઘ્ર, નિર્જન એકાન્તમાં દોડી જઈને પરમાનંદની લટક માણે. ન એને ધનની લાલસા પ્રેરે, કે ન એને ભોગની વિલાસિતા દગો દઈ શકે. કેમકે, પ્રારબ્ધ પ્રાપ્ત વિષયભોગમાં પણ, એ જ આત્મારામનાં બિન્દુ એના અંતરમાં ટપકે છે, ને સમાધિમાં તો, પરમાનંદના અત્યંત આરામસાગરમાં નિમગ્ન થવાય છે, પછી, વીષયભોગના આનંદ, ને ભોગનાં સાધનરૂપ ધનસંપત્તિ પણ એને મન તુચ્છ બની જાય, ને એને ફિટકાર કરતો એ, તેની પ્રાપ્તિ બદલ શોક કરતો, કોઈ કશું આપે, તો હાથ પણ લાંબો નથી કરતો. એવી રીતે, જીવનમુક્તિનો નગદ આનંદ માણતો એ વિચરે.