રમાબહેન કપોળ જ્ઞાતિનાં જાફરાબાદનાં વોરાફૅમિલીનાં પુત્રી. ચાર બહેન અને બે ભાઈ. તેઓ સૌથી મોટાં. તેઓ ૧૪ વર્ષનાં થયાં ત્યાં માતા-પિતા બન્ન્ોનું વારાફરતી મૃત્યુ થયું. એ સમયે સૌથી નાની બહેન સવા વર્ષની. ઘરની આર્થિક સ્થિતિ તદ્દન નબળી. વળી કુટુંબમાં કોઈ વડીલ ન મળે. આવા કટોકટીભર્યા સંઘર્ષના દિવસોમાં રમાબહેન ઘર સંભાળતાં, ભણતાં અને સાથે શિક્ષિકાની નોકરી કરતાં હતાં અને ત્યારે જ તેમણે નક્કી કર્યું કે અમે જે વેઠવું છે એવું કોઈ ન વેઠે અને આમ સમાજસેવાનાં બીજ રોપાયાં.