વ્લાદિવાર નામના રશિયન ફિલસૂફે કહેલું, “મારે જેટલા મિત્રો છે તેટલા કદાચ કોઈને નહીં હોય. મારા મિત્રો મને દૂર દૂરના પ્રદેશો, પર્વતો, ઉપવનોમાં લઈ જાય છે. મને અવકાશમાં ચંદ્ર, નિહારીકા અને મંગળ બતાવે છે. મારું જીવન હંમેશાં મારા મિત્રોથી પરિપૂર્ણ રહે છે, તે મારા મિત્રોનું નામ પુસ્તકો છે!” આ જ વાત ચિરાગ ઝાઝી બહુ સરસ સમજાવે છે કે “જ્યારે તમે ધાર્મિક થઈ જાવ છો ત્યારે તમે ભજન ગાવ છો. જ્યારે તમે પ્રેમી થઈ જાવ છો ત્યારે તમે ગીત ગાવ છો. જ્યારે તમે દુઃખી થઈ જા છો તો ગણગણો છો. તમારી દરેક અવસ્થામાં તમે એક કવિની સાથે જીવો છો. પણ જ્યારે એ તમારો પ્રિય કવિ તમારી માતૃભાષાનો હોય છે ત્યારે એ જગત જનની સ્વરુપે હોય છે, વિરાટ હોય છે, બાહ્ય નહિં આંતરિક હોય છે.” આનો સીધો મતલબ થયો કે જો આપણું રોજ બરોજનું જીવન આપણી નક્કર ધરતી છે તો સાહિત્ય આપણું આકાશ. અને આપણે સહુ આ દેશમાં આવ્યા છીએ પોત પોતાની મહત્વકાંક્ષાઓ લઈને, આકાશમાં ઉડવાની ધગશ લઈને. જો આપણે ધરતી પર ખોડઈ જઈશું તો શું આપણે આપણી ઇચ્છાઓ ખરેખરા અર્થમાં પુરી કરી શકીશું ખરા? આ જવાબ આપણે સહુએ આપણામાં જ શોધવાનો છે. છેલ્લે યતીશ મહેતાની કવિતા