નજીકના ડોક્ટરને બોલાવ્યા. તેઓ સાથે હું અંદર બેડરૂમમાં ગયો. એમને મૂકીને બહાર મારુ લેખન કાર્ય આગળ ધપાવતો બેઠો. ડોક્ટરે એને તપાસી,વાતો કરી. તે ભાગ્યે જ હલન ચલન કરી શકતી હતી. પોતે ખુદ પેઇન્ટ કરેલા સાદા લોખંડના પલંગની બાજુઓ જાણે પાંખો હતી, ઓશિકા તરફ હંસનું મોં બનાવી ચિતરેલું, નીચે પટ્ટીઓ પર વાદળની ભાત. જાણે આકાશમાં ઊડતી હોય તેવું. બેમિસાલ કલ્પના હતી તેની. પોતે જ બનાવેલા પલંગની. એમાં સુઈ, મને પણ સુવરાવી પોતાને પરી, મને રાજકુમાર બનાવી સ્વર્ગની સહેલ કરાવતી. પણ આજે તે માંડ આંખો ખોલી શકતી હતી, તાવમાં તરફડતી હતી. ન્યુમોનિયા હોવાને લીધે સતત ખાંસતી બેવડ વળી ગઈ હતી.