શિયાળાની ભેંકાર અને ઘોર અંધકારભરી રાત. સૌરાષ્ટ્રના ગોહિલવાડ પંથકનુ એક સાવ નાનકડું ગામ. રાતના અગિયાર વાગે ચાર માનવ આકારો ઠંડીમાં ધ્રૂજતાં, થથરતાં, અંધારું અને ધાબળા બેયનાં આવરણો લપેટીને દવાખાનાની દિશામાં આગળ વધી રહ્યા હતાં. આખું ગામ તો કાતીલ ઠંડીનું માર્યું નવ વાગ્યાથી જ પથારીભેગું થઇ ગયું હતું, પણ ચાર ચૌદશીયા ગામના ચોરે બેઠાં બેઠાં ચોવટ કરી રહ્યા હતા. એમાં એક લાલજી ચર્ચાપત્રી હતો, જે નાનાં-મોટાં છાપાંઓમાં કયારેક-કયારેક ચર્ચાપત્રો લખ્યા કરતો હતો. બીજો એક ઓસમાણ પગી હતો. મૂળ તો ઉસ્માન, પણ કાઠિયાવાડી લોકબોલીમાં અપભ્રંશ થઇને એ ઓસમાણ થઇ ગયો હતો. પારકી પંચાતમાં રસ લેવાનો આ લૂરચા ઓસમાણનો એક માત્ર શોખ. ત્રીજો ચીમન ઢોલી. અને ચોથો કાનજી નાઇ.