ટીલો આમતો આજ ગામનો પણ દસમું ભણી લીધા પછી કામ ધંધો કરવા ભાવનગર સ્થાયી થઇ ગયો હતો, થોડું જીવન સેટ થયેલું અને ઇંટોના ભઠ્ઠાની દલાલીમાં ઈમાનદારીથી સારું કમાયો હતો, ભણવાનો રસ બહું પણ બાપની હાલત જોઈ ને ભણવાનું માંડી વાળ્યું અને તે તેજસ્વીતાને ધંધામાં પરોવી આજે ભાવનગર જેવા શહેરમાં કેવાય એવું દુરના પરામાં એક રૂમ રસોડુંવાળુ ઘર પોતાનું કરી શક્યો હતો પણ તેને પોતાના ગામની, વતનની માયા બહુ એટલે વારે તહેવારે આવી પૂગતો અને અહી તેને લંગોટિયા ભાઈબંધો સાથે વાડી, તળાવે અને ક્યારેક તો ગામથી બે ગામ છેટે દરિયા કિનારે પાલ્ટી (પાર્ટી) કરવા પહોંચી જતો. રોટલા સૌ સૌના ઘેર થી અને દૂધ – દહીં જેને ઘેર થતા હોય તે લાવે. અલક મલકની વાતો, શેર ક્યાં પોગી ગયું અને આપ ણું ગામ હજી ક્યાં છે ? તે વિષય હંમેશા કેન્દ્રમાં રહેતો, ટીલો આ બાબતે યુવાનોને ટોકતો અને કૈક નવું કરવા સલાહ સૂચનો આપતો પણ ગામના ઉતાર જેવા બે ત્રણ મોટા માથા હમેશા આ યુવાનો ને કેવા આડા આવે તે ગામના બેરુબંધ બધા જણાવતા ત્યારે ઊંડા નિસાસા સાથે ચર્ચાનો કરુણ અંત આવતો.