બસ, પછી તો પરેણામની ગામમાં “ઘોડા પૂરે” સૌને ખબર પડી પણ બધા આ સંજોગમાં “હરખ કરવા” કેમ જાવું ને જઈ ને સું કેવું ઈ મુંજાતાતા એટલે કોઈ અમારે ઘેર આવે નહિ. અમને રાજાભાઈ ને યાં મોકલ્યા એટલે સૂચના મુજબ કઢેલ દૂધ તો જાણે એક હાંડો આવી ગ્યું ને “મોટા ઓયડા”ની મંદિરની ઓય્ડીમાં ગોઠવાઈ ગ્યું. પછી નિરૃપમના બાપે ઘરના ચોકના ઓટલે ઉભી ને પૂછ્યું કે “આપણા વડીલ વિનુકાકા ને સુક્ન્યાકાકી ને કોણ દૂધ દેવા જાશે?” નિરુપમે તરત જ આંગળી ઊંચી કરીને કીધું, “પપ્પા હું.” “તો પછી તરુબેનને પગે લગાડવા ભેગી લઇ જાજો” એમ નિરૂપામના બાપે કીધું. નિરુપમ ને તરુબેન ઈ વિધિ કરી ને પાછાં આવ્યાં એટલે શેરીમાં સૌએ જોયાં ને તરત જ માણસો ગોળના દડબે માખી આવે એમ આનંદ અને શુભેચ્છા વ્યક્ત કરવા અમારે ઘેર આવવા મંડ્યાં. સૌ કોઈ આવે એને નિરુપમ દૂધના પ્યાલા આપે, ઉત્સાહભેર પગે લાગે ને બીજી વાર ઈ પાસ થઇ જાય એવી શુભકામના માગે. ટુકમાં, એને તરુબેન કરતાં વધારે આનંદ હતો કે “મારી બેન ફર્સ્ટક્લાસમાં પાસ થઇ.” સાહેબ, પછી તો નિરુપમે હોંશભેર ત્રણચાર દી’ લગી સૌને દૂધ આપ્યું ને જેમ દી’ વધ્યા એમ એનો ઉત્સાહ પણ વધ્યો.