એકાદ મિનિટ તો મહંમદ કાંઈ જ બોલ્યો નહિ. જાણે હવે એને આ વાત આગળ કહેવાની ગમતી જ ન હોય ! પણ પછી બીડીનો છેલ્લો દમ મારી, એણે ગળું સાફ કર્યું. મારા પર એક નજર નાખી લીધી. મારા ચહેરા પરના હમદર્દીના ભાવ જાણે એણે વાંચી લીધા હોય એ રીતે પાછી એણે વાત આગળ ચલાવી : ‘સાહેબ ! શું વાત કરું એની ! એક દા’ડો એનો બી જમાનો હતો. રંગીન તબિયતનો રંગીલો જવાન… ગામડાગામમાં ફૂલફટાક થઈને ફરવું એ કાંઈ સહેલું નથી. સૌની આંખો એની સામે કતરાય. ગામમાં અમે ભેળા જ મોટા થયેલા. એટલે અમે એની બધી વાતો જાણીએ. કિસમ કિસમની ધિંગામસ્તી કરેલી ! મૂછનો દોરો ફૂટ્યો-ન-ફૂટ્યો ત્યાં તો એણે ભલભલાના છક્કા છોડાવી દીધેલા ! એના બાપને ગામમાં ધીરધારનો ધંધો. પહેલેથી બે પૈસે સુખી. એકનો એક દીકરો એટલે લાડકોડમાં કાંઈ કચાશ નહિ. કોઈ નવાબજાદાની જેમ ઊછરેલો. ઘરડા લોકો શેઠને કહેતા પણ ખરા : ‘વેપારીના દીકરાને આમ ફૂલફટાક થઈને ફર્યા કરવું ન છાજે.’ પણ બાપ જીવ્યા ત્યાં સુધી : ‘હશે… એકનો એક છે…. હું બેઠો છું ત્યાં સુધી ભલે લહેર કરે…’ એમ કહીને, લોકોની વાતને શેઠ હસી કાઢતા. ગામમાં મોટા ભાગની વસ્તી ગરાસિયાઓની એટલે એની બધી સોબત પણ ગરાસિયા જુવાનો જોડે જ. એના દિલ અને દિમાગ પર આ સોબતની અસર પણ ઓછી નહિ ! આમ જુવાનીની ધિંગામસ્તીમાં દિવસો વહી જતા હતા. એવામાં અચાનક આ જુવાન ખૂબસૂરત ગરાસણી સાથે એની મહોબ્બત જાગી ગઈ ! પછી તો એ મહોબ્બતે એનાં રાત-દિવસ એક કરી નાખ્યાં. જાણે તલવારની ધાર પર મહોબ્બતની સવારી ચઢી. સહેજ ચૂક્યા કે ધડથી માથું જૂદું… પેલી ગરાસણીએ પણ નક્કી કર્યું કે, ‘ઘર માંડું તો એ લુહાણાનું, બીજા બધા ભાઈ ને બાપ !’