‘સરજી?’ દોરશાએ લગીર મોટા અવાજે પૂછ્યું. ઑસ્વાલના હોઠ ધીમા અવાજે કોઈ મંત્રજાપ કરતા હતા. ઑસ્વાલે માથું ઊંચકી તેની તરફ જોયું અને જરાક ગરદન હલાવી. દોરશા પામી ગયો કે સરજી તો સાચે જ ઊભા થવાના મૂડમાં નથી, સાંજ પડે કે રાત! પહાડ પરથી ઉતરતાં ઝરણા પાસે ઑસ્વાલ કાળા પથ્થરોની ભીડમાં નોખા તરી આવતા એક સફેદ પથ્થર પર ક્યારનો શાંત ચિત્તે બેઠો હતો. દોરશા દૂરથી પસાર થતા છેલ્લા પ્રવાસી ટોળાને પણ બેઝકેમ્પ તરીકે ઓળખાતા ઘાંઘરિયા ગામ તરફ પાછા ફરતા જોતો રહ્યો.