એક હતો ભામણ. એને એક જ દીકરો. મા વગર્યનો દીકરો રખડતો રવડતો મોટો થ્યો’તો. ભામણ બસારો દી આખો જજમાનુંમાં ધોડ્યે રાખે ને ઠેઠ્ય રાત્ય પડ્યે ઠાક્યો પાક્યો ઘર્યે આવે. એમાં દીકરામાં અક્કલનો સાંટો જરાક ઓસો રય ગ્યો’તો. ભામણને થ્યું કે દીકરામાં તો કાંય રામ નથી એટલે હવે વઉ અક્કલવાળીને કોઠાડાય ગોતવી જોશે. ઈ તો ભાય ખંભે ખડિયો નાખીને ગામેગામ મંડ્યો ભટકવા. પણ ક્યાંય આંખ્ય ઠરે ને મન માને એવી સોકરી નો જડી.