જયસિંહ તેની અર્ધ અનાવૃત કાયાને તાકી રહ્યોઃ નકકી, પેલી પોટલી જ કામ કરી ગઇ! એણે વિચાર્યુઃ ‘ સ્‍ત્રી છે. શરમ, લજજા, સમજવશ પહેલ નહીં કરે. મારે જ કરવી પડશેઃ સાચી વાત છે, રેશમ જુવાન દેહના વલવલાટ કોઇથી રોકાયા છે કે બરોકાય ? શરમાઇ ન જા.. મે હું ના ? વરસોની પ્‍યાસે આજ તારૂશરીર બોલ્‍યુ છે હું તો છું જ કુવાનો કાંઠો.. પ્‍યાસ તો બુઝાવીશ જ અરે પ્‍યાસ બુઝાવીને તને સજાવી પણ દઇશ‘