પ્રિય રજનીભાઈ,દેવ સા'બ સાથેની આપના સ્મરણોને આલેખતી શ્રેણીનો પ્રથમ લેખ વાંચ્યો,ત્યારે કોમેન્ટ આપવા આતુર આંગળીઓને રોકી દીધી હતી.મારે સમગ્ર શ્રેણી આંખો આગળથી પસાર થાય પછી જ કોમેન્ટ આપવી હતી.પહેલી લાગણી વહેંચુ તો આ વાંચીને મન પર ઉદાસીનતા જ ઘેરી વળી.પણ ઉંમર ઉંમરનું કામ કરે જ,એ આશ્વાસન લઈને સ્વસ્થ થઈ ગયો.બાકી કાન્તિ ભટ્ટના એકમાત્ર ગમેલા ને દેવ પરના લેખમાં ટિપ્પણી કરેલી કે એમણે ઉંમરને સ્વીકારી હોત તો છેલ્લા દિવસો સાવ આવા તો ન જ ગુજર્યા હોત,એ યાદ આવી ગઈ.આપણી કલ્પનાનો (ને એની પોતાની 'કલ્પના' નો) હીરો છેલ્લે આમ મળે ત્યારે એકાંતમાં ડૂસકું જ ભરાઈ આવે.સમય સાચે જ બહું ઈર્ષ્યાળું છે,એ પોતાના સિવાય કોઈને 'અભી તો મૈં જવાન હૂં' ગાવા દેતો નથી.ને હા,દેવના મૃત્યુના સમાચાર હરિશભાઈએ આપ્યા એ તારીખ 4 ડિસેમ્બર 2011 હોવી જોઇએ,એ મુદ્રાદોષને બાદ કરીએ તો લેખશ્રેણી અદભૂત..