ચાલો, સંકલ્પ કરીએ કે ન્યાય અને કાનૂન સાબૂત રાખવા બધું કરી છૂટીશું, નિરાશા આપણને ઘેરી વળે એવું નહિ થવા દઈએ. આ પરિણામને લોકશાહીની જીત માનીશું. આઝાદીના લક્ષણ તરીકે સ્વીકારીશું અને આવતી કાલનો વિચાર કરીશું. જેને માટે ભગતસિંહ (હસતાં હસતાં) ફાંસીએ ચડેલા, જેને માટે સુભાષે જાનની બાજી લગાવી, જેને માટે ગાંધીએ પોતાનું સર્વસ્વ હોડમાં મૂકેલું-પોતાનો પ્રિય વાંચનશોખ જતો કરેલો, જવાહરલાલ નીવડયા તેથી મહાન લેખક બન્યા હોત, અનામી ક્રાંતિકારીઓ વર્ષોનાં વર્ષોસુધી જંગલોમાં રઝળેલાં...ના, નિરાશાએ એમને ડરાવ્યા નહોતાં. આપણે તો ઘણી વધારે સારી હાલતમાં છીએ. ફાંસીએ ચડવાની, જંગલોમાં રઝળવાની કે કેદખાનાઓમાં સબડવાની જરૂર નથી. ચાલો, ધારાસભાઓને, વહીવટી તંત્રને, ન્યાયપાલિકાને, સાહિત્ય અને કલાઓની રાષ્ટ્રીય સંસ્થાઓને મજબૂત બનાવવા મથીએ. એક સ્વતંત્ર રાષ્ટ્ર માટે આ બધી સંસ્થાઓને મજબૂત બનાવવા મથીએ. એક સ્વતંત્ર રાષ્ટ્ર માટે આ બધી સંસ્થાઓ કેટલી મહત્ત્વની છે તે સૌને સમજાવતાં રહીએ. ચાલો, એ ભગતસિંહને નામે સોગંદ લઈએ કે લાંચ તો નહિ આપીએ કે નહિ લઈએ.