બહાર નીકળી સ્પેશિયલ રિક્ષા રેલ્વે સ્ટેશન માટે કરી. માબાપ નો ચેહરો હજુ પણ એની સામે જ આવી રહ્યો હતો.રસ્તા માં જતાં જતાં એને યાદ આવ્યું કે એ નાની હતી ત્યારે એ દરરોજ પોતાના પપ્પા ઘરે આવે ત્યારે એક જ સવાલ પૂછતી કે,”ડેડ્ડા, તમે માલા માટે શું લાવ્યા?”એ સવાલ પછી એ કોને પૂછશે. નાનપણ થી જ એની મમ્મી આશિયાના ને એક જ વસ્તુ ની સલાહ આપતી રહતી કે ,“ બેટા, આ વસ્તુ આવી રીતે નહીં પણ આમ કરાય, સાસરે જઈને શું કરીશ તું?” પોતે જ્યારે બીમારી પડી હતી ત્યારે 21 વર્ષ ની ઉમરે પણ બિલ્ડિંગ માં લિફ્ટ બગડી ગઈ ત્યારે એના પપ્પા એને ઊંચકીને 5 માં માળ સુધી ઘરે લઈ ગયા હતા. એની મમ્મી આખી રાત જાગી જાગીને એક બાજુ ભગવાનની ધૂન ગાય અને બીજી બાજુ ગરમ પાણી ના માથા પર પોતા મૂકી આપે અને જો પરીક્ષા ના સમયે આશિયાના બીમાર પડે તો મમ્મી પોતે બધુ વાંચીને આશિયાના ને સંભાળાવી આપે અને પપ્પા એને સ્પેશિયલ કાર માં એના પરીક્ષા ખંડ મા મૂકી આવે. ખુશી હોય કે દુખ. એના માબાપ બધી જ પરિસ્થિતી માં એની સાથે રહતા. પોતે ભીની જગ્યા એ રહીને આશિયાના ને કોરી અને ચોખ્ખી જગ્યા એ સુવડાવી હતી. આ બધા જ વિચાર એને એના મન માં ચાલ્યા કરતાં હતા. “મેડમ, સ્ટેશન આવી ગયું” આટલું રિક્ષાવાળો બોલતા જ એકદમ જ ઝબકી ગઈ.મોઢા પર ઓઢણી બાંધી હોવાથી રિક્ષાવાળા ને એ નો ચેહરો દેખાયો નહીં. આશિયાના પણ રૂપિયા આપીને રિક્ષા વાળા ને ત્યાંથી રવાના કરી દીધો.