દયા ધરતીને એ સૂચવતી ભલે કાળની ગતિ મનુજ કૃતિને બૂઝવતી  તૂજ પ્રેમસરિતા પૂર વહ્યું જાશે અણખૂટ્યું છો ધન વિભવ લૂંટાય ઝરણ મુજ જાય ન લૂંટ્યું  તોડી પર્વતશૃંગ મનુજ મદભરિયો મા’લે જાણે નિજ કૃતિ અમર ગળે કાળ જ તે કાળે  ને મુજ તનડું ઘડ્યું કોમળ પાણીપોચું તે તો તેમનું તેમ રહે યુગ અનંત પોંચું - નરસિંહરાવ દિવેટિયા