બહાર સૂરજ એકલો હતો. તેનો સાત ધોડાનો રથ આગળ વધતો હતો, પણ સૂરજ એકલો હતો. તેના સાત ધોડા કયાંય દેખાતા નહોતા. એના નાનકડા બગીચામાં ઊગેલી એક ડાળી પર એકલું ફૂલ હવામાં ઝૂલતું હતું. પેલો સેક્ન્ડ કાંટો ધડિયાળમાં એકલો હરખાતો હરખાતો દોડતો હતો. પાછળ જોયા વિના અજગર ગતિએ ચાલતા બે કાંટાઓની પરવા કર્યા વિના દોડતો હતો તે. સૂરજ એકલો હતો, ફૂલ એકલું હતું, કાંટો એકલો હતો, એ એકલી હતી. સૂરજ તપતો હતો, ફૂલ હસતું હતું, કાંટો દોડતો હતો. એ એકલી જ અલસ હતી-અલગ હતી. એકલા સૂરજને થાક નહોતો. એકલા ફૂલને રુદન નહોતું. એકલા કાંટાને કોઈની પરવા નહોતી. એ એકલી ભીતરમાં ઝૂલતી હતી. એકલી,એકલી. ઘડીભરમાં તો એને પોતાની જાત પર ચીડ ચડી. પણ તો ય મનનું અળસિયું ન હાલ્યું-ભીતરની જલનને એ પોતાની કરીને જ બેઠી હતી.