થોડીક વાત એમ પણ થઇ છે, કે પિતા પોતાની મહત્વાકાંક્ષા બાળકો પર નાખે તેવું ફિલ્મ માં દેખાડયું છે. આમીર એની જૂની કિલ્મ ના બોધપાઠ ભૂલી ગયો કે? પણ આ વાત તો ફિલ્મ માં જ આવી! આમાં કોઈ પોતાની મહત્વાકાંક્ષા નથી નાખી. પહેલા ખબર પડી છે કે છોકરીઓ અંદરથી કુશ્તેબાજ છે, પછી તેમને ટ્રેનીંગ અપાય છે! સાથે જ એક સંવાદ બધું જ કહી દે છે “मैं एक वक़्त पर गुरु बन सकता हूँ या बाप” તો એ પહેલવાની કરાવવાનો નિર્ણય માત્ર એક પિતાનો નહોતો, એક કુશ્તીબાજ, એક નિષ્ણાતનો હતો. અહિયાં કોઈ જબરદસ્તી નહોતી.અને સાથે જ જવાબ લગ્નમાં બેઠેલી એક છોકરી આપે છે. આખા ગામની, કસ્બાની, સમાજની, દેશની બધી જ છોકરીઓની તકલીફ એ પોતાની તકલીફમાં રડીને આપે છે. અને અંતમાં આમીર પણ દીકરીને કહે છે કે જીતીશ તો તું એકલી નહિ જીતે, તારા જેવી દેશની લાખો છોકરીઓ જીતશે! હજી દરેક ફિલ્મમાં આપણને આ બતાવવું પડે છે. વાત ગર્વની છે કે શરમની?