‘અને દાખલ થયાની ચોથી સાંજે ડૉ. ત્રિવેદીની કૅબિનનો ફોન રણક્યો. સામેથી જે કંઈ કહેવાયું એ મનાતું ન હોય એમ ‘હેં!’ ‘ક્યારે!’ ‘અરેરે!’નો ચિત્કાર નાખી પૂરી એક મિનિટ તો ડૉક્ટર શૂન્યમનસ્ક થઈ ગયા. ઉષાનાં મા-બાપ ત્યાં હાજર હતાં. કશુંક આઘાતજનક બન્યાનો અંદેશો તેમને આવી ગયો. પૃચ્છા માટે તેમની જીભ સળવળે એ પહેલાં તો સ્ટેથોસ્કોપ હાથમાં લઈ ડૉક્ટર સફાળા ઊભા થયા - ‘કદાચ આપણને ડોનર મળી ગયો!’ તેમના એક વાક્યે માવતરની આંખો છલકાઈ ઊઠી, પરંતુ દસ મિનિટ પછી ધમધમી ઊઠેલી હૉસ્પિટલમાં વીજળીવેગે ખબર ફરી વળ્યા કે ડૉ. ત્રિવેદીની મંદબુદ્ધિ દીકરી ટેરેસની પાળ પરથી પડી જતાં તેને આઇસીયુમાં ઍડમિટ કરી છે ત્યારે ડૉક્ટરની મહાનતાએ મનોમન વંદી રહ્યાં : ધન્ય હો તમે, દીકરી બ્રેઇન ડેડ હોવાનું જાણી આઘાતથી પડી ભાંગવાને બદલે બીજાની લાડકવાયીને બચાવવાની કાળજી દાખવો છો!