સુરેશે ધીમેકથી આંખો ખોલી. માથામાં તિવ્ર સણકા આવતા તેણે ફરી આંખોમીંચી દીધી. થોડી વારે હિંમત કરીને ફરી આંખો ખોલી. તેની નજરના પરિઘમાં થોડી ધુંધળીઆકૃતિઓ દેખાઇ . . . તેણે આંખોને આ આકારો પર ફોકસ કરવા પ્રયત્ન કર્યો પણ આંખોખેંચાવા લાગી એટલે થોડી વાર શાંત પડ્યો રહ્યો. તેને થયું “આ બધું આમ કાં ? હું થ્યું સ મને ?” થોડી વારે ફરી આંખો ખોલી . . . ધીમે ધીમે દૃષ્યસ્પષ્ટ થયું. આ આકારો તો નાથાબાપા, માં, નાના, અને મોટા મામા, બન્ને મામીઓ અનેબીજા થોડા પાડોશીઓના ચહેરા હતાં. આ ચહેરાઓની પાછળ સફેદ દિવાલો, રૂમ માં ચારે તરફ નજર નાંખી તો જાણે હોસ્પિટલનો કોઇરૂમ . . . અદ્દલ તેના સ્વપનાઓમાં આવતો એવો જ રૂમ . . . ! સુરેશને થયું “માળું પાછુ સપનું ? ઇય ધોળે દીયે ?”