મન જયારે અનિયંત્રિત હોય છે, ત્યારે જેમ માછલી જળ વગર તડપે તેમ મન પણ ભોગ માટે તડપે છે. આવા મનને તર્ક વડે જ શાંત કરી શકાય છે. જયારે મન નિયંત્રણને લીધે આનંદિત હોય છે, ત્યારે ડર પણ આપોઆપ મરી જાય છે. મનુષ્ય પણ નીડર બની જાય છે. જેમ સુકાઈ ગયેલું ઝાડ, જમીન પર આડું પડ્યું હોય ત્યારે તેને માત્ર બળવાનો જ અવસર હોય છે. માણસ પણ જયારે પ્રાણ વિનાનો થશે ત્યારે તેની સાથે પણ માત્ર એક જ અવસર હશે માત્ર બળવાનો, વિદ્વાન મનુષ્ય આ સારી રીતે જાણે છે. શત્રુઓ મનુષ્યને રણમાં મારે છે, પણ અજ્ઞાની અને વગર વિચાર્યે ગતિ કરતુ મન તો જાણે મનુષ્યને બધે જ મારે છે. મનને જીતેલ મનુષ્ય સભાનપણે જીવે છે, જેમ મધમાખી ફૂલને નુકસાન કરતી નથી તેમ વિદ્વાન મનુષ્ય પણ સંસારમાં સારા ગુણ ગ્રહણ કરે છે, અન્યને તકલીફ આપ્યા વગર.