બીમારી નાની હોય કે મોટી, પરંતુ તેની સારવાર યોગ્ય સમયે ન મળે તો ચોક્કસથી તે વધુ જટિલ બની શકે છે. સામાન્ય વ્યક્તિને ખાંસી કે શરદી થાય તો તે દવા લે છે. તેનાથી પણ જો ફેર ન પડે તો ડૉક્ટરની મુલાકાત લે છે. ડૉક્ટરની સલાહ પ્રમાણે સારવાર લઈને સાજા થઈ જાય છે. આ બધું સામાન્ય વ્યક્તિ માટે સરળ છે, પરંતુ જ્યારે કોઈ હૉસ્પિટલમાં ગે, લેસ્બિયન કે ટ્રાન્સજેન્ડર સારવાર માટે જાય છે ત્યારે ડૉક્ટર તો સારવાર કરે છે, પરંતુ તેમની આજુબાજુ ગોઠવાયેલો સ્ટાફ જાણે કે કોઈ અલગ જ પ્રાણી પૃથ્વી પર આવી ગયું હોય તે રીતે તેમની સાથે વર્તન કરે છે. તેમાં પણ જ્યારે બીમારી કોઈ મોટી હોય તો અનેક વાતો પણ સાંભળવી પડતી હોય છે. છતાં મરજી કે મજબૂરીએ આવી વ્યક્તિઓ સામાન્ય હૉસ્પિટલમાં સારવાર લેતાં જ હોય છે, કારણ કે આપણા ત્યાં એવી કોઈ હૉસ્પિટલ નથી જ્યાં આ સમુદાયના લોકોે સહેલાઈથી અને કોઈ ક્ષોભ વગર સારવાર લઈ શકે. જોકે હવે એલજિબિટી (લેસ્બિયન, ગે, બાયોસેક્સુઅલ, ટ્રાન્સજેન્ડર) સમુદાય માટે પણ હૉસ્પિટલ બનવા જઈ રહી છે.