એની આંખ આગળ વિવેકી વિનમ્ર શાંત કદી કોઈ માંગણી ન કરતી અને આજસુઘી પોતાના પડછાયા સમી સંધ્યાની કુરબાનીની પોતે નોંધ પણ ન લીધી અને એ પોતાના ગર્વનો ભૂક્કો કરીને ચાલી ગઈ એ ક્ષણ તરી આવે છે.