૭૦-૮૦ના દાયકાનું ભારત ક્રીએટ કરવામાં પ્રવાલ રામને ખાસ્સી જહેમત લીધી છે. જૂના ફોન, ટીવી, સ્પૂલવાળાં ઑડિયો-રેકૉર્ડર, દૂરદર્શન, ઍરર્પોટ, હિપ્પી-કલ્ચર, ‘જબ છાએ મેરા જાદુ’ જેવાં ગીતો વગાડતી ક્લબ વગેરે તેમણે આબાદ રીતે સરજ્યાં છે; પરંતુ જેટલી સ્ટાઇલ ખુદ ચાર્લ્સની નહીં હોય એના કરતાં વધુ સ્ટાઇલ આ ફિલ્મના સ્ટોરી-ટેલિંગમાં મરાઈ છે. ફિલ્મના સ્ટાર્ટિંગથી લઈને સતત એટલીબધી વાર વર્ષો આગળ-પાછળ થતાં રહે છે કે ખબર જ ન પડે કે એક્ઝૅક્ટ્લી કયા સમયગાળામાં વાર્તા ચાલી રહી છે. ઉપરથી બનેલી ઘટનાઓ, બની શકી હોત એવી ઘટનાઓ, ફ્લૅશબૅક વગેરે બધું જ એકસાથે ઠૂંસી દેવામાં આવ્યું છે એટલે જરા પણ બેધ્યાન રહીએ તો લશ્કર ક્યાં લડે છે એની ખબર જ ન પડે.