પણ ૧૯૭૬માં એક વાર બૉમ્બે જઈ ચડ્યો ત્યારે કૃષ્ણચંદ્રને મળવાની તાલાવેલી થઈ આવી. સરનામું તો હતું જ, પણ એ ઘર એમણે બદલ્યું હતું. વરસોવામાં કે ક્યાંક બીજે એમનું ઘર હતું ત્યાં પહોંચી ગયો. પણ કૃષ્ણચંદ્ર ન મળ્યા. દિલ્હી ગયા હતા. ઘર પર સલમા સિદ્દીકીના નામની નેઈમપ્લેટ હતી. એમનો ફોટો ક્યાંક જોયેલો, તે તરત જ ઓળખી ગયો. હબસણ જેવી આંખો અને હોઠ ! શરીરે પણ જરા સ્થૂળ. એ વખતે એમના હાથમાં જૂના પત્રોની થોકડી હતી. કામમાં હતાં, છતાં મને “આઈયે’ કહીને તરત કહ્યું : “હું સલમા છું. કૃષ્ણજી દિલ્હી ગયા છે.” મેં મારી ઓળખાણ તરીકે હું સલમા સિદ્દીકીની સહીવાળી મનીઑર્ડરની પહોંચ લઈ ગયો હતો એ બતાવી એટલે એમને હસવું આવ્યું, મારી બાલિશતા ઊપર. બોલ્યાં : “વૈસે તો આપ પૉસ્ટમૅન ભી હો સકતે હૈ !” પછી મેં ઓળખાણ આપી, પણ એમને બહુ યાદ ન આવ્યું.