* રેસ આમ તો શનિવારે શરૂ થતી હતી (એટલે કે ૪ નવેમ્બર) પણ આગલા દિવસે બાઇક ઇન્સપેક્શન અને બીજી ફોર્માલિટી પૂરી કરવા માટે પહોંચી જવાનું હતું. પૂનેમાં માંડમાંડ હોટલ મળી, એ પણ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટથી ૧૯ કિમી દૂર. સવારે ૫ વાગે ઐરોલી પહોંચી ગયા (કિરણ અને નીલય ઘરે આવ્યા, ઉબર બોલાવી અને બંને સાયકલો અને ઢગલાબંધ સામાન એમાં મૂક્યો. અને હા, એ પહેલા કિરણની સાયકલ મીરા રોડથી ઘરે લાવ્યો એ પણ સાહસ જ ગણાય. અને હા, એ પહેલા.. જવા દો!) ત્યાંથી ફરી પાછો સામાન નીલેશની કારમાં મૂક્યો. રસ્તામાંથી સુશીલને પિક-અપ કર્યો અને પુને તરફ આગળ વધ્યા. એક મિનિટ, આ રેસ તો મારી હતી પણ કોણ હતા, આ લોકો? તેઓ હતા મારા ક્રૂ મેમ્બર્સ. આ સપોર્ટેડ રેસ હતી એટલે દરેક સાયકલિસ્ટની જોડે એક (કે બે) કાર હોય. સાયકલિસ્ટનું કામ ખાલી સાયકલ ચલાવવાનું. ખાવાનું-પીવાનું અને ટેકનિકલ તેમજ મેડિકલ ઇમરજન્સી ક્રૂ મેમ્બર્સના હાથમાં હોય. પુને બહુ જલ્દી પહોંચી ગયા અને સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર કોઇ આવ્યું નહોતું એટલે ધ ક્લિફમાં ટાઇમપાસ કર્યો. લગભગ ૧૦ વાગે બધી પ્રક્રિયાઓ શરૂ થઇ અને પહેલાં તો ખબર પડી કે કારની RC બૂકની પણ કોપી જોઇએ. સદ્ભાગ્યે નજીકમાં દુકાન મળી અને અમારી ચકાસણી આગળ ચાલી. સાયકલ પર રિફલેક્ટિવ પટ્ટીઓ લગાવવામાં એક કલાક ગાળ્યો. તે પછી બ્રિફિંગ સેશનમાં નિયમો અને સલામતી વિશે ચર્ચા ચાલી અને અમે રેડી ટુ રેસ હતા. ત્યાંથી અમારી હોટલ ગયા અને દર વખતે થાય છે તેમ લોકોએ પૂછ્યું કે આ સાયકલ કેમ રુમમાં લઇને જાઓ છો? 🙂 સાંજ પછી બજારમાં નાસ્તો કરવા નીકળ્યા. હજુ થોડો સામાન (પાણી વગેરે) લેવાનું બાકી હતું. જોડેજોડે ડિનર પણ પતાવ્યું અને હોટલ પાછા આવી હું રેસર હોવાને નાતે સૂઇ ગયો. કિરણે અને બીજા લોકોએ સાયકલના વ્હીલ અને ટાયર આમથી તેમ કરીને પરફેક્ટ કર્યા.