પેટન્ટને રોકી રાખવાના પ્રયાસમાં, ગ્લેન કર્ટીસ અને અન્ય અગાઉના એવિએટર્સે રાઈટ બંધુઓની જાહેર ઉડાનોમાં તેમના દ્વારા દર્શાવેલા અને પેટન્ટમાં વર્ણવેલા એલરન પાશ્વ નિયંત્રણની બરાબરી કરવા માટે યોજનાઓ ઘડી હતી. ઐતિહાસિક ચોથી જુલાઈ, 1908 પછી તુરત જ, જૂન બગમાં કર્ટીસ દ્વારા એક-કિલોમીટર ઉડાન ભરતા, એલરન(વિમાનની પાંખ પર મિજાગરાથી જડેલો ખસેડી શકાય તેવા ભાગ)નો ઉપયોગ થયો હોય તેવા વિમાનને વેચી અથવા ઉડાડીને નફો કરીને તેઓની પેટન્ટનો ભંગ નહીં કરવા કર્ટીસને રાઈટ બંધુઓએ ચેતવણી આપી હતી. કર્ટીસે રાઈટ બંધુઓને લાયસન્સ ફી ચુકવવાનો ઈનકાર કર્યો હતો અને 1909માં એરોનોટિક સોસયટી ઓફ ન્યૂ યોર્કને એલરનથી સજજ વિમાન વેચ્યું હતું. રાઈટ બંધુઓએ મુકદમો દાખલ કર્યો, વર્ષો લાંબા કાનૂની જંગનો આરંભ થયો. તેઓએ ટોચના ફ્રેન્ચ એવિએટર લુઈસ પૌલ્હન સહિત યુએસ (US) પ્રદર્શનો ખાતે ઉડનાર વિદેશી એવિએટર્સ સામે પણ કેસ કર્યો. કર્ટીસે લોકોએ વ્યંગ્યાત્મક સુચન કર્યું હતું કે જો કોઇ હવામાં કુદકો મારે અને તેના હાથ હલાવે તો, રાઈટ બંધુઓ કેસ કરશે.[૭૫] વિદેશી પેટન્ટ્સ ખરીદનારી યુરોપિયન કંપનીઓને તેઓનાં દેશોમાં અન્ય ઉત્પાદકો તરફના કેસો રાઇટ બંધુઓએ મેળવ્યા હતા. આ મુકદ્દમાઓ માત્ર અંશતઃ સફળ રહ્યા હતાં. ફ્રાન્સમાં રાઈટ તરફી શાસન હોવા છતાં, 1917માં પેટન્ટનો અંત આવ્યો ત્યાં સુધી કાનૂની આંટીઘૂંટી ચાલુ રહી હતી. એક જર્મન અદાલતે આદેશ કર્યો હતો કે પેટન્ટ કાયદેસર નથી કારણ કે 1901માં વિલબર રાઈટ અને 1903માં ઓક્ટેવે ચેનટ દ્વારા તેઓનાં ભાષણોમાં પૂર્વ ખુલાસો થઈ ગયો હતો. યુએસ (US)માં રાઈટ્સે એર શો લાયસન્સ માટે એરો કલબ ઓફ અમેરિકા સાથે કરાર કર્યો હતો, જે કલબે માન્ય રાખ્યો હતો, જે અનુસાર કાનૂની જોખમથી ભાગ લેનારા પાઈલટોને મુક્ત રાખી શકાયા હતા. માન્ય શોના પ્રમોટરો રાઈટ્સને ફી ચૂકવતાં હતા.[૭૬] રાઈટ બંધુઓ ફેબ્રુઆરી 1913માં કર્ટીસ સામેનો તેઓનો પ્રારંભિક કેસ જીતી ગયા હતા જેમાં ન્યાયાધીશે આદેશ કર્યો હતો કે એલરનને પેટન્ટ હેઠળ આવરી લેવા. આ નિર્ણય સામે કર્ટીસ કંપનીએ અપીલ કરી હતી.