ગીતાકાર કહે છે કે જે કામ કરીએ એમાં દોષ હોય જ, ખામી હોય જ. તમે ગમે એટલી મહેનત કરો, ગમે એટલા શુદ્ધ રહો તેમ છતાં કોઈ પણ કર્મ દોષ વગરનું હોઈ શકે જ નહિ. બુદ્ધે પોતાનું ઘર છોડી દીધું. સમાજને એનો લાભ થયો. યશોધરાનું શું ? કોઈકને ગેરલાભ થાય, નુક્શાન પણ થાય, સમાજને પણ નુક્શાન થાય, સમાજ આપણો વિરોધ પણ કરે. રામને વનવાસ મળ્યો એ બહુ અશુભ કહેવાય પણ રાવણની હત્યા થઈ એ સારું પણ થયું. દરેક કર્મમાં દોષ હોય જ છે: સર્વારંભા હિ દોષેણ ધૂમેનાગ્નિરિવાવૃતા. આ સાદી સમસ્યા છે. બીજી એક વધારે અઘરી સમસ્યા છે જેનો પૂરેપૂરો ઉકેલ ગીતામાં કૃષ્ણે પણ આપ્યો નથી, આપી શક્યા નથી. એ સમસ્યા છે: તમે જે કંઈ કામ કરો છો એ તમને વળગી પડે છે. કર્મ તમને બાંધી રાખે છે, જકડી રાખે છે, કર્મનો બોજ થઈ જાય છે, ત્રાસરૂપ થઈ જાય છે. જે માણસનો માનસિક વિકાસ થાય, તે સંવેદનશીલ બને, તેનો આધ્યાત્મિક વિકાસ થાય એને રોજિન્દા કામ પણ ત્રાસરૂપ થઈ પડે છે. એને થાય છે કે આ બધું છોડીને ભાગી જાઉં. એકાંતે સુખમાસ્યતામ . . . આનો શો ઉપાય ?