આમ તો દીપકને નજરોનજર જોવાની ઈચ્છા ક્યારેક બહુ થઈ જતી તો હતી જ. પિક્ચરમાં હિરો ને હિરોઈનની મીઠી મજાક-મશ્કરી કરતો જોતી ત્યારે દીપક અવશ્ય યાદ આવી જતો. તેની દિલફેંક અદા, કાતિલ નજરો અને ખડખડાટ હાસ્ય કેમેય કરીને ભૂલી શકી નહોતી આજ સુધી. તેને થતું કે રાજેશ પણ તેની છેડછાડ કરે, હસાવે, મસ્તી કરે, રમાડે અને પછી પોતાને નિજમાં સમાવી લઈ તેની જુવાનીના જોશમાં ઊછળતા ગાંડાતૂર દરિયાના મોજાંથી ભીંજવી દે ! પરંતુ રાજેશનું વ્યક્તિત્વ દીપકથી તદ્દન ભિન્ન પ્રકારનું હતું. ખેર, એ વાતો કરતો એમાં રોમેન્સ કરતાં વ્યાવહારિકતાની વિશેષ છાંટ રહેતી. એ ગમે તેવી હળવી વાતને પણ પૂરેપૂરી ગંભીરતા આપતો. જો કે એ હતો ભલો, અને હતી એની નોકરી ભલી. અરે, ક્યારેક શાકદાળમાં મીઠું-મરચું વધારે પડી ગયાં હોય તો ય એ કશી ફરિયાદ ન કરે. એટલું કહે, ‘જરા ગળપણ નાખી દેજે, તને નહીં ફાવે.’ કાલિંદીને ઘણી વખત થતું કે ક્યારેક તો રાજેશ જમવા માટે પોતાની ફેવરીટ વાનગીની ફરમાઈશ કરે. પરંતુ અફસોસ ! રાજેશને બધું જ ફાવે. બધું જ ભાવે. બધું જ ચાલે. જાણે ઘરેડ પડી ગઈ હતી જિંદગીની. એક ઘરેલુ પ્રકારની જિંદગી. કાલિંદીને ક્યારેક અફસોસ થતો. પણ ના, રાજેશ કદિ પણ તેની ઉપર ગુસ્સે ય ન થતો. કાલિંદીને નવાઈ લાગતી કે પોતાનામાં શું કશી ખામી જ નહોતી ?