‘લ્યા બોન, જાગો તમારું ધરણીધર દેરાસર આઈ જ્યું, હેંડો…” હું ઝબકીને ગઈ, ફટાફટ પર્સ સંભાળીને ઊભી થઈ અને ઊતરવા જઉં ત્યાં સુધીમાં બસ ઘણી આગળ નીકળી ગઈ હતી. પેલા આન્ટીએ રાડો પાડી, “લ્યા ભાઈ, રોકો આ બોનનું સ્ટેશન પાછળ રઈ જ્યુસ.” બસ અધવચ્ચે ઉભી રહી હું નીચે ઉતરી. કંડક્ટર બબડતો રહ્યો. ઉપર આકાશમાં સફેદ વાદળોના ગુચ્છાઓ બાઝેલા હતા, એની પાછળથી સૂરજનો અસહ્ય તાપ પડતો હતો. ને હું રસ્તા વચ્ચે ઊભી હતી જાણે કે સરનામું ભૂલેલી. ખરેખર તો હું પણ અકળાઈ હતી આમ અધવચ્ચે ઉતરી જવું એ મારા સ્વભાવમાં જ નહીં. કાં તો મારા સ્ટોપે જ ઉતરું અથવા નીકળું જ નહીં! એક બે બાઈક મારી બાજુમાંથી ધીમી પણ પડી પણ હું આ રસ્તાઓથી અજાણ નહોતી, હંમેશાની જેમ ચાલતી રહી. સરે કહેલું,