બે વરસથી સુશાંતે દારૂને હાથ નહોતો લગાવ્યો પણ એ તો ડૉક્ટરની ધમકીને વશ થઈને, બાકી તો સસરાની જેમ સુશાંત પણ લિવર ફાટવાને કારણે જ મોત મેળવત. ખેર, લાચાર સાસુનો માનસિક સહારો ના હોત તો આરતી ક્યારનીય બધું છોડીને નીકળી ગઈ હોત. હિંમત હારી જતી ત્યારે આરતી સાસુના ખોળે માથું મૂકી રડી લેતી. સાસુનો હાથ એના માથે ફરતાં જ એ ફરી જીવનરેલને પાટે પાટે અધ્ધર દોડવા માંડતી. આરતી સારી રીતે જાણતી હતી કે એના જેવી કેટલીય સ્ત્રીઓ નાછૂટકે આમ જ દોડતી રહે છે ને મરવાને વાંકે જીવન પૂરું કરતી રહે છે. આજ સુધી કોઈ રસ્તો એવો નથી મળ્યો, જેના ઉપરના કાંટા વણવાની સચોટ રીત કોઈ બતાવી શક્યું હોય. આ દૂષણે તો કેટલાંય કુટુંબોને વગર કોઈ વાંકે બલિ ચડાવ્યાં છે. કોણ જાણે હજી કેટલાંનો ભોગ લેશે? પછી તો, આદત મુજબ આરતી વિચારોને પણ મનમાં ભંડારી દેતી. ફરી કોઈ બનાવ બનતો અને ફરી આરતીનું મગજ બહેર મારી જતું. આ જ થાક અને માનસિક તાણમાં એનું શરીર જવાબ આપવા માંડેલું. શરીર પ્રત્યે બેપરવા રહેતી આરતીને હાઈ બ્લડ પ્રેશર અને ડાયાબિટિસે પોતાના કબજામાં લઈ લીધી. એનેમિક બનતી જતી આરતીને ઘણા દિવસોથી થાક અને અશક્તિ લાગતી હતી, પણ કોને કહે? કોઈ સાંભળવા, સમજવા ને કાળજી લેવાવાળું પણ હોવું જોઈએ ને?