અમે ‘વસ્ત્રાપુર લેક’માં બેઠા હતા. હું અને પૂનિત. હું થોડી લેઈટ હતી તો એ સ્માર્ટીનું મોં ચડેલું હતું. હું એને મનાવતી હતી. એ લોનમાં એક બાજુ નાના ટેકરા પર બેઠો. હું એને સાવ અડીને બેસી ગઈ, એના હાથને પસવારતી એની સાથે વાતો કરતી હતી. સાંજની ઠંડકમાં આ સ્થળ મને વધુ રોમેન્ટિક લાગતું. ચારેકોર આછું આછું અંધારું છવાયેલું હતું અને નાની ખજૂરી પાછળ બેસેલાં અમે બંને. એ પણ હવે મારી સામે સ્મિત કરે છે, હું એના તરફ ખેચાઉં છું. એ હળવેથી મારા ચહેરા પર બાંધેલા દુપટ્ટાને ખોલે છે. હું આંખો બંધ રાખું છું મને મારા અને એના ધબકારા સંભળાય છે. અધખુલ્લા હોઠે હું હસી પડું છું. હમણાં એના ગરમ શ્વાસ અથડાશે ને સિગારેટ પીતા કાળા હોઠ… ને ગાર્ડનમાં બધી લાઈટ્સ શરૂ થઈ એક પછી એક… “ઓહ શીટ… મેન, તને આ ડાઘા શેના પડ્યા છે?” કોઈ જોરજોરથી ડોરબેલ વગાડતું હતું. મેં આંખો ખોલી. ફોટોસ ક્લોસ કર્યા. મોબાઈલ સાઈડમાં મૂક્યો.