એક સેલ્સમેનની વાત છે. એ કોઈપણ સ્ટોરમાં, દુકાનમાં કે પેઢીમાં જાય છે ત્યારે એ સીધો જ પોતે પોતાનો માલ વેચવા આવ્યો છે એવી વાત કરતો નથી. એ મેનેજરને મળે છે, માલિકને કે મેનેજરને કયા વિષયમાં રસ છે, એ વાત તરત જ પકડી પાડે છે, અને એ વિષય અંગે ચર્ચા કરે છે અને એ રીતે એ અમારી સોસાયટીના નાકે એક પ્રોવીઝન-સ્ટોરના સંચાલકના મનમાં પોતાના માટેનું સ્થાન અંકિત કરી લઈ પછી પોતાના હેતુની-માલની વાત એની આગળ મૂકે છ. અને તરત જ એને ઓર્ડર મળી જાય છે. બન્ને વચ્ચે કાયમી સંબંધ બંધાઈ જાય છે. કોઈની પણ આગળ, કોઈને પણ મળવા જાઓ ત્યારે સીધી જ સ્વાર્થની વાત કરવા માંડશો નહીં. સ્ટોર છે, એક ઓછું ભણેલી મહિલા સ્ટોર ચલાવે છે. એના હાથ નીચે ત્રણથી ચાર માણસો કામ કરે છે. એ બહેનનું નામ ભાગીરથીબહેન છે. નાની સરખી દુકાન એમના પતિએ શરૂ કરી હતી. પતિનું એકાએક અવસાન થયું અને ભાગીરથીબહેને દુકાને બેસવાનું શરૂ કર્યું. લોકો શરૂઆતમાં ટીકા કરતા હતા અને કહેતા હતા : “ભાગીરથીબહેન દુકાન વેચી નાખો. દુકાન ચલાવવી એ બૈરાં માણસનું કામ નહીં.” પણ ભાગીરથીબહેને લોકોની વાત કાને ધરી નહીં. એમણે દુકાને બેસવા માંડ્યું. બાઈ ઓછું ભણેલી પણ સમજ અને સૂઝ ભારે. દુકાન ધમધોકાર ચાલવા માંડી. નફો પણ સારો થવા માંડ્યો. ઘરાકી પણ વધી ગઈ. મોટા ભાગના કાયમી ગ્રાહકો હતા. પછી તો એ દુકાનનું એમણે અદ્યતન પ્રોવીઝન સ્ટોરમાં રૂપાંતર કર્યું. આજે એ સ્ટોરનું અમારા વિસ્તારમાં નામ છે.