ઇતિહાસના પાનાં ઉથલાવતાં જણાય છે કે ઇ.સ.૧૩૦૪માં ગુજરાત ઉપર મુસ્લિમોનું રાજ્ય થયું. અલ્લાઉદ્દીન ખીલજીથી માંડી ગુજરાતના સ્વતંત્ર સુલ્તાનોના શાસન દરમિયાનના સો વર્ષમાં ખેતીની સંપૂર્ણ પાયમાલી થઇ હતી. લૂંટફાટો વધી જવા પામી હતી. આવા અસ્થિર અને અસલામત સમયમાં પણ લેઉવા અને કડવા પટેલો ખેતીમાં ટકી રહ્યા હતા પણ અસલામત ગામડાં ભાંગવા માંડયા હતા. રૈયત ગામ છોડીને સલામત જગાએ જવાથી ગામો ઉજ્જડ થવા માંડયા હતા. ઘણીવાર ભૂતપ્રેતના ભયથી, કોઇ સતી સ્ત્રીના શ્રાપથી ગામો ભાંગીને ટીંબા થઇ જતાં. જ્યાં જમીન નબળી હોય, કુદરતી આફતો વારંવાર આવતી હોય, પોતાના સમાજની વસતી ન હોય, પાણીની પારાવાર તકલીફો હોય, દેશકાળ નબળો હોય ત્યારે લોકો સામુહિક રીતે ગામ ખાલી કરીને બીજા રાજ્યમાં જઇ રાજાને કે દરબારને વિનંતી કરતા કે ‘બાપુ’ ! આબાદી આપો તો રે’વા આવવી. રાજા આબાદી આપવાનું સ્વીકારે તો આ પ્રજા તોરણ બાંધીને નવું ગામ વસાવતી.