સન્મુખરાય યાદ કરીને બોલતા હતા. એમના રણકતા અવાજમાં સામા માણસને જકડી રાખવાની તાકાત હતી, ‘મનમાં ફફડાટ એવો કે વાત ના પૂછો. મારું મોસાળ તળાજા હતું એટલે પહેલો વિચાર તો એ આવેલો કે દફતર સાથે ભાગીને મામાના ઘેર તળાજા પહોંચી જાઉં. ભાગવાની હિંમત ના ચાલી. પગ ધ્રૂજતા હતા. પાછળની બેન્ચથી સાહેબે ઘરકામ જોવાનું શરૂ કરેલું. ગળામાં રીતસર શોષ પડતો હતો. ધીમે ધીમે એ આગળની બેન્ચ તરફ આવતા હતા અને મારા હૃદયના ધબકારાની ગતિ વધુ તીવ્ર બનતી હતી. પગ પાણી-પાણી થઈ ગયેલા. ગભરાટથી મોં સુકાઈ ગયેલું. મારી બેન્ચ પાસે આવીને એ ઊભા રહ્યા. હાથમાંની આંકણી એમણે હળવેથી બેંચ ઉપર પછાડી. એમની સામે આંખ મિલાવીને જોવાની હિંમત તો ક્યાંથી હોય ? બંને હાથે કાનની બૂટ પકડીને હું ઊભો થયો. નીચું જોઈને જ નકારમાં માથું ધુણાવ્યું. એમનો જમણો હાથ લાંબો થયો. પહેલી બે આંગળીઓથી એમણે મારી હડપચી ઊંચી કરી. કસાઈ સામે બકરી તાકી રહે એમ હું એમની સામે તાકી રહ્યો. ભયને લીધે આખું શરીર ધ્રૂજતું હતું.