અચાનક મને એક વિચાર આવ્યો. મેં ઉભા થઇને બધાને કહ્યું કે મારે એક વિચાર રજુ કરવો છે, તમે બધા મંજૂરી આપો તો કહું ? મંજૂરી મળી એટલે મેં “અધિકારીશ્રીને પુછ્યું “હેં સાહેબ, રેવાનું અને ચાલવાનું તો જંગલમાં છે અને એ પણ મફત, પ્રશ્ન ભોજન અને ભાડાનો છે ને ?” હા પડી. મેં બધાને ઉદ્દેશીને કહ્યું “સાંભળો, આ આમંત્રણ વગરના પણ હોંશપૂર્વક ક્યાં ક્યાં થી આવ્યા છે. એ બધાને પાછા જવું પડે તો ખુબ જ નિરાશ થવું પડે. તો આમને સાથે રાખીને સૌ મજા કરે એવો એક રસ્તો છે મારી પાસે. મારો એક ટાઇમનો ખોરાક ૧૦ રોટલી જેટલો છે, જો આ આગંતુકોને રાખી શકાતા હોય તો હું અત્યારે પ્રતિજ્ઞા લઉ છું કે આ કાર્યક્રમ દરમિયાન હું બે-બે રોટલી ઓછી ખાઇશ, પણ આ આવેલાને પાછા ન કાઢો”… અને શરૂ થયો એક હકારાત્મકતાનો સિલસિલો… બધા કહેવા લાગ્યા મારી પણ બે, મારી પણ બે… પરિસ્થિતિ એવી સર્જાણી કે ખરેખર બધાને ઓછી રોટલી આપવામાં આવે તો આમંત્રણવાળા ભુખ્યા રહે અને આગંતુકોને ડબલ રોટલી મળે ! મેં પછી આમંત્રણ વગરના પાસે ખાત્રી માંગી કે તેઓ ભાડાની માંગણી નહી કરે અને તેમણે પણ સંમતિ આપી. મેં જોયેલું કે સૌમાં સારપ હોય જ છે, જરૂર હોય છે કોઇ શરૂઆત કરનારની. મેં શરૂઆત કરી, અને લોકોનું છુપું ચારિત્ર જાગી ઉઠ્યું અને ૬0 ની ક્ષમતાના કાર્યક્રમને ૧૦૦ કરતા વધુ યુવકોએ માણ્યો. આ કાર્યક્રમો આવા કેટલાંય છુપા ઘડતર કરતી હશે, પણ ચારિત્ર્ય ઘડતરનો તો મને સાક્ષાત્કાર છે.