નાનપણમાં ઘણી વાર રડવું આવે. ભાઈ કહે, ‘અહીં નહીં રડવાનું. ડામચિયામાં મોઢું સંતાડીને રડો.’ અને હું ખરેખર ડામચિયાની ઓરડીમાં (અમારે એ રૂમ જુદી હતી) ભરાઈ ગાદલાં ગોદડાંમાં મોઢું સંતાડી રડતી. પછી તો એ ટેવ જ પડી ગઈ. આજેય રડવું આવે ત્યારે ડામચિયો જ યાદ આવે, પણ એમની પાસે નથી જવું પડતું, ભાઈના શબ્દો જ હાજર હોય છે. જરા મોટી થઈ, થોડું વાંચતાં-લખતાં આવડ્યું, એટલે પછી ભાઈએ એક દિવસ એક પુસ્તક આપ્યું, સાથે એક નોટબુક અને પેન્સિલ પણ આપ્યાં. પુસ્તકનું નામ હતું ‘સુબોધક નીતિકથાઓ’. મને કહ્યું, ‘લે, બહેન, આ વાર્તાઓ વાંચી જજે અને પછી આ નોટબુકમાં તારી જાતે એ જ વાર્તા તું લખજે, તને બહુ મજા આવશે. અને પછી મેં તે દિવસથી વાંચીને વાર્તા લખવાનું શરૂ કર્યું. પછી ભાઈને દેખાડું, વંચાવું. ભાઈ રાજી થાય. જેમ-જેમ આગળ ભણતી ગઈ તેમ તેમ ભાઈ નવી નવી વાર્તાની ચોપડીઓ લાવી આપે. મેનાવતી, ભૂરિયો, લંકાની લાડી ને ઘોઘાનો વર – આવી તો કેટલીયે ચોપડીઓ આપી પછી એ સાચવીને રાખવા માટે નાનું એવું કબાટ પણ મને લાવી આપેલું. મારાં લગ્ન સુધી હું મારી નાનપણની વસ્તુઓ ભાઈએ નાનપણમાં આપેલી તે એમાં રાખતી. આજે એ બધી – બધું મારી સ્મૃતિમાં સંગ્રહીને બેઠી છું. ધીરેધીરે ઉખેળું છું. ધો 4 અને 5 એક જ વર્ષમાં કર્યાં હતાં, એટલે ઘરે સાહેબ ભણાવવા આવતા. અંગ્રેજીમાં વધારે રસ પડે અને શીખવાનું સરળ પડે એટલે ‘Stories for the girls’, ‘Stories for the young’ એવી ચોપડીઓ લઈ આપતા. અમારા ભણતર માટે ખૂબ કાળજી રાખતા. માત્ર સ્કૂલ-કૉલેજ જ નહીં, જીવનવ્યવહારનું શિક્ષણ પણ ટોક્યા વગર એવી રીતે આપ્યું કે અમને ક્યારેય મોટાની વાતને અવગણવાનો પ્રસંગ જ ન આવ્યો. मम वर्त्मानु….