તમે પણ કાન માંડીને સાંભળો. પલંગ તરફના ખૂણેથી પેલો સ્ત્રીનો અવાજ આવે છે ને, એ રીના છે ! મુંબઈની કમાટીપુરામાં ગયો હતો (ખોંખારો !) ત્યારે મને એ ત્યાં મળી હતી. એણે મને એનું શરીર આપવાની સાથે પોતાની વાર્તા આપી હતી. પણ હરામ જો એ દિવસથી મારાથી છેટી ગઈ હોય ! સ્વભાવે આમ તો સારી જ છે, પણ નાહકની કચકચ કરવાની આદત છે. જુઓને હમણાં પણ શું કહી રહી છે, કહે છે કે હું સાવ નિર્દયી છું ! આવી તો કેવી વાર્તા લખી ? આટલા નાના બાળકની માને મારી નાંખતા મારો જીવ કેમ નો ચાલ્યો…!?’ અને ભલે મારી આંખો બંધ છે, પણ હું શરત લગાવીને કહી શકું છું કે એ મારા પર આમ અકળાતી વખતે પણ સાડીના પાલવ સાથે રમતી હશે. મેં એવું શાથી કહ્યું એમ ? અરે, મારું ઘડેલું પાત્ર છે, એની આદતો હું ના ઓળખું !?