બહુઈશ્વરવાદ અને સર્વવ્યાપી ઈશ્વરવાદ બંને તેમની નૈતિકતાના પાયા વિષે પ્રશ્નાર્થરૂપ છે. બહુઈશ્વરવાદ માં, જો ઘણાં બધા ઈશ્વરો છે, તો ક્યા ઈશ્વર પાસે મનુષ્યો માટેની નૈતિકતાનું ચોક્કસ માપદંડ છે? જ્યારે ઘણાં બધા ઈશ્વરો હોય છે, ત્યારે તેમની નૈતિકતાના મૂલ્યો વચ્ચે સંઘર્ષ થવું જોઈએ નહિ, સંઘર્ષ થાય, તો તે અસ્તિત્વમાં નથી. જો તેઓ અસ્તિત્વમાં નથી, તો પછી નૈતિકતા પાયા વગરની છે. તે સ્થિતિની નબળાઈ તે જાતે જ સ્પષ્ટ છે. જો નૈતિક મૂલ્યો વચ્ચે સંઘર્ષ નથી, તો ક્યા સિધ્ધાંત પર તે ગોઠવાયેલા છે? તે ગમે તે સિધ્ધાંત પર ગોઠવાયેલી હોય પણ તે ઈશ્વરો કરતા વધારે અંતિમ હશે. જ્યાં સુધી તેઓ બીજા અધિકારો વિષે જવાબ નહિ આપે ત્યાં સુધી ઈશ્વરો અંતિમ નથી. તેથી, એક ઉચ્ચ સત્યતા છે જેને વ્યક્તિએ વળગી રહેવું પડશે. આ હકીકત બહુઈશ્વરવાદને ખાલી નહિ તો છીછરું બનાવે છે. ત્રીજા ભાગમાં, જો ઈશ્વરોનું તેમના સાચા અને ખોટા માપદંડો વચ્ચે સંઘર્ષ ઉભું થતું હોય, તો પછી એક ઈશ્વરની આજ્ઞા માનવી એ બીજા ઈશ્વરની આજ્ઞાનું ઉલ્લંઘન કરવા જેવું છે, જે સજાને પાત્ર છે. નૈતિકતા સંબંધિત હોવી જોઈએ. એક ઈશ્વર માટે સારું હોવું એ જરૂરી નથી કે દરેક હેતુએ કે વૈશ્વિક અર્થમાં “સારું” હોય. ઉદાહરણ તરીકે, કોઈના બાળકને કાલી માટે બલિદાન કરવું એ હિન્દુત્વના એક પ્રવાહ માટે પ્રશંશાને પાત્ર પણ બીજા ઘણા લોકો માટે તે દોષપાત્ર છે. પણ ચોક્કસ પણે, બાળકનું બલિદાન, વાંધાજનક જ છે. કેટલીક વસ્તુઓ દરેક કારણો અને દેખાવો દ્વરા સાચી અને ખોટી છે.