થોડો સમય માંડ વિત્યો કે શાલિનીને ગેંગરીન થયું. તેનો ડાબો હાથ કોણીની નીચેથી કાપી નાખવો પડ્યો. વળી થોડો સમય બાદ તેનો જમણો હાથ તેની મેળે જ ખરી પડ્યો. તેને ક્યાંક ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે પગ પણ કપાવવા પડશે. ૩૨ વરસ સુધી સામાન્ય રીતે જીવતી અચાનક અપંગની દશામાં જીવવાનું કેવી રીતે વિચારી શકે ? સહેલું નહોતું તેના માટે આ પરિસ્થિતિ સ્વીકારવી. શાલિની જ કેમ આપણા કોઈના માટે સહજતાથી અપંગ દશા સ્વીકારી ન જ શકાય. શાલિનીને ગુસ્સો અને અસહાયતા એક સાથે અનુભવાતા હતા. શું કામ મને? મેં શું પાપ કર્મો કર્યા હશે? ના મેં જાણીજોઈને ક્યારેય કોઈને પીડા નથી આપી. તો પછી શું કામ? આવા સવાલોના કોઈ જવાબ હોતા નથી. જીવન તો જીવવાનું જ હતું. અને સૌથી તકલીફદાયક તો હતું કે તેનો ગર્ભ આકાર લઈને જન્મ લે પહેલાં જ ખરી પડ્યો. પહેલીવાર માતા બનવાની કોઈપણ યુવતીને કેટલી હોંશ હોય. મોટા પેટ સાથે ફોટા પડાવવાના સપનાંઓ જોયા હતા. મા બનવાનો ડર અને આનંદ બન્ને અનુભવ્યા હતા. પણ મા બનવાનું સપનું તૂટી પડ્યાનું દુખ તેના માટે હાથપગ કપાવવા કરતાં ય વધુ દુખદ હતું. ખેર, તેને સમજાયું કે જીવન તો તેણે જીવવાનું જ છે. રડીને જીવે કે હસીને. તેણે પોતાની સામે જોયું અને નક્કી કર્યું કે તે મૃત્યુ પહેલાં નહીં મરે. હાથ-પગ કપાઈ ગયા પણ તે પોતે તો એની એ જ છે. તેનાં ગમા અણગમા, તેની પસંદ નાપસંદ, સુખદુખને અનુભવવાની સંવેદનાઓ કશું જ બદલાયું નથી. બસ, તેણે નક્કી કર્યું કે તે જીવશે સામાન્ય રીતે જેમ પહેલાં જીવતી હતી. કદાચ તેનાથી વધુ ઉત્સાહ અને ઉમંગ સાથે. તે હવે બીજાઓથી જુદી હતી. અલગ હતી. તે સામાન્ય નથી.