હું જરા આમ પણ ભીરુ હતી. મને ડર લાગતો હતો. આખું યે વાતાવરણ ભૂતાવળું લાગતું હતું. મહિસાગરની ટેકરીઓ જાણે કાળાં કપડાં ઓઢેલી ભૂતાવળ જેવી જણાતી અને રસ્તે જતી-આવતી-દોડતી મોટરોની લાઈટો જાણે એ રાક્ષસોની લાલ લાલ આંખો. અમારાં બે બહેનો તો નિરાંતે વાતો કરતાં ઘડીકમાં વડોદરા તો ઘડીકમાં અમદાવાદ ફોન કરતાં અમારી પરિસ્થિતિ સમજાવી રહ્યાં હતાં. અને ઘડીકમાં મને પૂછતાં ‘તમારે ઘેર જવું છે ? તો કોઈની મોટર ઊભી રાખીએ.’