ભાષા એ દરેક વિસ્તારની પ્રજાની આગવી ઓળખ હોય છે. ભારતમાં અસંખ્ય ભાષાઓ બોલાય છે. તેમાંની અમુક ભાષાને લિપિ છે તો અમુક માત્ર બોલી ભાષા છે. જેવી રીતે મરાઠી ભાષાની ભગિની બોલી કોંકણી છે તેવી રીતે ગુજરાતીની ભગિની ભાષા તરીકે કચ્છીને ગણી શકાય. કચ્છી બોલનારા લોકો આજે આખી દુનિયામાં ફેલાયેલા છે. કચ્છી સાહિત્ય પણ સદીઓથી સમૃદ્ધ છે. આમ છતાં આ બોલીને પોતાની લિપિ નથી. તેથી જ તે સંપૂર્ણ ભાષા ગણાતી નથી. જે બોલીને લિપિ ન હોય, જે લખી શકાતી ન હોય તે બોલી સમય જતાં નામશેષ થવાની ભીતિ હોય છે, પરંતુ કચ્છના માડુઓની જેમ જ કચ્છી બોલી પણ ખમીરવંતી છે. સદીઓનો સમય વીતી ગયો, પરંતુ કચ્છી બોલી જીવંત છે, નિત્યનવા સાહિત્યથી તે વધુ સમૃદ્ધ થતી જાય છે. ત્યારે આ બોલીને પોતીકી લિપિ હોય તેવું અમુક લોકો માને છે અને તેઓ આ દિશામાં સંશોધનમાં વ્યસ્ત છે, પરંતુ સદીઓથી લિપિ વગર પણ વિકસતી આ બોલીએ જ્યારે ગુજરાતી લિપિમાં સાહિત્ય સર્જન કરવાનું ચાલુ રાખ્યું છે ત્યારે નવી લિપિ શોધ્યા પછી પણ તે શીખશે કોણ અને તે વાપરશે કોણ? તેને વ્યવહારુ ક્યારે બનાવી શકાશે? જેવા પ્રશ્નોની માયાજાળમાં સપડાવાના બદલે ગુજરાતી લિપિમાં જ સાહિત્ય સર્જન કરવાનું ચાલુ રાખવાનું અમુક વર્ગ ઇચ્છી રહ્યો છે.