શાંતિકાકાને થોડા દિવસ હોસ્પિટલમાં રાખવા પડે એવી પરિસ્થિતિ હતી. સંગમ ત્યાં જ રોકાવાનો હતો. ચારેક કલાક બાદ હંસાકાકી ઘરે જવા નીકળ્યાં, કે તરત જ ટોમીએ એમના સાડલાનો છેડો પકડી લીધો અને ધીમું ધીમું રુદન શરૂ કર્યું. કાકી તો સમજે કે ટોમી એમના પતિને મન સ્વજનથીયે વિશેષ હતો. ભલે પશુ, પણ એની આ લાગણીસભર ચેષ્ટાથી કાકીની આંખો પણ છલકાઈ ઊઠી. એમનાં સગાં-સંબંધીઓને તો ખૂબ જ આશ્ચર્ય થયું. કાકીએ હળવેકથી ટોમીને પંપાળી કહ્યું : ‘ટોમી બેટા, હવે તારા માલિકને સારું છે હોં ? તું રડ નહિ હોં ? ચાલ, આ રિક્ષામાં મારી સાથે બેસી જા.’ એમ કહી રિક્ષા તરફ એમણે આંગળી ચીંધી, પરંતુ ટોમી તો રિક્ષામાં ના બેઠો તે ના જ બેઠો. અને રિક્ષાની પાછળ પાછળ દોડતો જ આવ્યો. અમારા ફલેટ પર આવી ગયો એટલે કાકીએ એને ઉપર બોલાવવા નિશાની કરી કહ્યું : ‘ચાલ બેટા, ટોમી, ઉપર ચાલ.’ ટોમી ઉપર તો ગયો પરંતુ કાકીએ એને જ્યારે દૂધ અને બ્રેડ ધર્યાં ત્યારે તો એણે તરત જ મોં ફેરવી લીધું અને હળવે હળવે નીચે જવા માટે તૈયાર થયો. આજે ટોમીને એના માલિકની પરિસ્થિતિ જોઈ કાંઈ પણ ભાવે ? એની આ લાગણી માનવી ક્યાંથી સમજી શકે ? એની દ્વિધા તો એક જ હતી કે, ‘કેમ કરીને એ એના માલિકને મળી શકે ?’ દિવસભર એ તો અમારા ફલેટના મોટા દરવાજાની બહાર આંટા મારે અને હંસાકાકીના હોસ્પિટલ જવાના સમયે એમની રિક્ષાની પાછળ પાછળ દોડતો જાય.