(તે સમયની મારી વર્તણૂક હું હજુય નથી સમજી શક્તો) પરંતુ મારા જવાબની હવે ત્યાં કોઈનેય ક્યાં પરવા હતી ! અફસોસ ! એક સફેદ ચાદર નીચે હવે એ દેહ ઢંકાયેલો પડ્યો હતો. હવે ન તો તેને જરૂર હતી ઇન્જેક્શનની કે ન તો દવાની ! બનાસકાંઠાનો દીપક તો બુઝાઈ ગયો. હું તો પાર્થિવ દેહને ન જોઈ શક્યો. મારી આંખો આંસુથી ભરાઈ ગઈ હતી. એક ખુરશી પર જઈને હું ફસડાઈ પડ્યો. તે દિવસે મને મારી જાત પર ધિક્કાર વછૂટ્યો. મારું તબિબી જ્ઞાન આજે લાચાર હતું….! ઓહ…વધુ અફસોસ તો મને એ હતો કે જે હૉસ્પિટલમાં મનુષ્ય બચવા આવે છે તે જ સ્થાને ગલબાભાઈ શું મૃત્યુને ભેટવા આવ્યા હતા ?