ઈશ્વર-સ્મરણમાં તથા ઈશ્વરની અનુભૂતિમાં તન્મય ને તલ્લીન થઈ ગયેલાં તેમ જ એવે વખતે બીજું બધું જ આકરું થઈ પડે એવી અવસ્થામાં રહેલાં કાન્તાબહેને વિનોબાજીની વાતને છેવટે માથે ચઢાવી. વિનોબાજીને એમણે લખ્યું : ‘અમારી મૈત્રીને પૂરાં 10 વરસ થયાં. ઈશ્વરે અમને સ્નેહગાંઠ વડે એટલાં મજબૂત રીતે બાંધી દીધાં છે કે એ સ્નેહગાંઠ અમારે છોડવી હોય તો પણ તે અમારાથી છૂટી શકે નહીં. દસ વરસના સહજીવને સહજ રીતે જ અમને એકબીજામાં ઓતપ્રોત કરી દીધાં છે. સામાન્ય રીતે સહજીવનમાં વ્યક્તિની અલગ અલગ વૃત્તિઓ, મહત્વાકાંક્ષાઓ, આદર્શો આડે આવતાં હોય છે. પરંતુ એ વ્યક્તિઓ પરસ્પરની વૃત્તિઓને અનુકૂળ થવાનો પ્રયત્ન કરે, પરસ્પર સમર્પણભાવ રાખે તો ટકરામણ ઓછી થાય છે અને સરળતાથી જીવન વહ્યું જતું હોય છે. અમારા બંનેના પરસ્પરને અનુકૂળ થવાના પ્રયત્નોએ જ અમારી મૈત્રીને ટકાવી છે. તેમાં અકસ્માત જે કાંઈ બન્યું, તેનાથી વિશેષ પરિસ્થિતિ ઊભી થઈ, તે તો તમે જાણો જ છો. અમારે એ માર્ગે એક સાથે જ જવું છે. પરંતુ ઈશ્વરપ્રાપ્તિ માટેની મારી વ્યાકુળતા એ દિવસોમાં એટલી બધી તીવ્ર બની કે જેથી હું હરવિલાસ કરતાં થોડી અલગ પડી ગઈ. સાધના માટેની મારી દિશા બદલાઈ. પરંતુ ઈશ્વરે જ મને એવા માર્ગદર્શક આપ્યા કે જેણે મને પાછી અસલ રસ્તા પર લાવી મૂકી. તમારા પત્રો દ્વારા મળતું માર્ગદર્શન મને ખૂબ ઉપયોગી નીવડ્યું છે. ભક્તિમાર્ગ અને કર્મમાર્ગનો સમન્વય સાધી એકવૃત્તિ અને એકરસ ચિંતનની દિશામાં જવાનો જ અમારો પ્રયત્ન રહેશે. અમારો પુરુષાર્થ, તમારા આશીર્વાદ અને ઈશ્વરકૃપા અમને એ માર્ગે આગળ વધારશે, એવી અતૂટ શ્રદ્ધા અને અખંડ વિશ્વાસ છે.’