મહેતા અંકલ એક ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ હતા અને એમના એસોસિયેશનની મિટીંગ્સમાં હજુ પણ નિયમિત જતા. ત્યાંથી જ એમના એક મિત્ર દ્વારા ખબર પડી કે એમના પાડોશી ગાલાઆંટીના સુપુત્રએ નવો ફલેટ એ મિત્રના બિલ્ડીંગમાં જ લીધો છે. મહેતા આંટીની વાત સાંભળી ગાલા આંટીના મોં પર ક્ષણવાર પીડાની રેખાઓ ઉપસી આવી પણ તરત કહેવા માંડ્યાં કે મારે એના વિશે કાંઈ જાણવું નથી, તમે મારી દિકરીને કાગળ લખી આપો, એને મળવાનું બહુ મન થયું છે, તમારા ભાઈ ગુજરી ગયા ત્યારે એ બે અઠવાડિયા માટે આવી હતી અને બધું લૌકિક પૂરું થતાં પાછી જતી રહી. જમાઈના ત્યાં એકના ત્રણ સ્ટોર થયા છે અને એક સ્ટોરનું કામ મારી દીકરી સંભાળે છે, એને તો આવું કાંઈ થયું છે એની જાણ જ નહીં હોય. હું જણાવું નહીં તો એને દુઃખ થશે. મહેતાઆંટીએ ત્યાંની ઑફિસમાંથી કાગળ-પેન લીધા અને ગાલાઆંટીની દિકરીને એમના કહેવા મુજબ કાગળ લખી આપ્યો અને છૂટાં પડતાં પહેલાં આંટી પાસેથી દિકરીનું સરનામું લઈ લીધું અને વચન આપ્યું કે બીજે જ દિવસે મહેતા અંકલ પોસ્ટ કરી આવશે. ગાલાઆંટીને કાંઈ જોઈતું હોય તો સંકોચ વિના સલોની સાથે કહેવડાવવાનું કહ્યું પોતે લઈને મોકલી આપશે.ગાલાઆંટીએ એમણે અત્યાર સુધી ખરીદીને બધું બેગમાં મૂકીને આપ્યું હતું એનો આભાર માનતા કહ્યું આટલું બધું કરવાનું ના હોય, આ જન્મે તમારા બધાંના ઉપકારનો બદલો નહીં ચૂકવી શકે. મહેતાઆંટી કહે તમારું દુઃખ તો ઓછું કરી શકીએ એમ નથી પણ અમારાથી બનતું કરીએ જેથી તમારી થોડી તકલીફ તો ઓછી થાય.એ બંનેના ગયા ગાલાઆંટીને થયું લોહીનાં જ સગપણને કેમ સાચાં સગપણ કહેવાય! આ મહેતાબહેન શું સગીબેનથી કોઈ રીતે ઓછાં છે. મનોમન પોતાના ભગવાનનો આભાર માન્યો.