કૌશલ્યાબહેને એમની એકતાલીસી આંખોમાં રોમાન્સ અને શરમ ઉમેરીને કહ્યું, ‘પણ ચાલોને, આપણે પણ એ બહાને થોડો એન્જોય કરી લઈશું. મને તો યાદ પણ નથી કે ક્યારે તમારી સાથે પેટ ભરીને વાતો કરી હશે. તમને યાદ છે ખરું કે છેલ્લા આઠ મહિનામાં ક્યારે તમે દસ મિનિટ બેસીને મારી સાથે સરખી વાત કરી છે? ચાર મહિના તો તમે વિદેશ ટૂર પર જ રહ્યા છો અને બાકીના દિવસમાં પણ સવારે આઠ વાગે ઘરમાં નથી હોતા અને રાત્રે બાર પહેલા ઘરમાં નથી આવતા. મારે પણ જીવ હોય. હું કાંઈ ઘરડી નથી થઈ ગઈ. મારે પણ અરમાનો હોય, મોટા બંગલાના પિલર ગમે તેવા આરસે મઢ્યા હોય એ પીલરો પુરુષનાં ખભા જેટલા સુંવાળા ક્યારેય નથી બની શકતા, ધનરાજ! એના ટેકે માથું મૂકીને મનનો ભાર હળવો નથી કરી શકાતો. મારે તમારા સાથની જરૂર છે, ટેકાની જરૂર છે, હૂંફની જરૂર છે. કૌશલ્યાબહેન લાંબુલચ્ચ બોલી ગયાં. ધનરાજને પણ ત્યારે જ ખ્યાલ આવ્યો કે બિઝનેસની દોડધામમાં તેઓ પત્ની તરફનું મહત્વનું કર્તવ્ય તો ભૂલી જ ગયા હતા. એમને ભાન થયું કે પતિની ફરજ માત્ર પત્નીના પેટની કે દેહની ભૂખ ભાંગવાનું જ નથી હોતું પણ એના મનની ભૂખ ભાંગવાનું પણ હોય છે.