આપણે પાછા જાગ્રત નાગરિક તો ખરા જ. એટલે ક્યાંક કોઈ છમકલું થાય એટલે આપણે સખત એક્ટિવ મોડમાં આવી જતા હોઈએ. આપણે બીજું કશું ભલે ના કરી શકીએ, પણ વાતો કરીને તો આપણી નિસ્બત બતાડી શકીએ ને. શાકની લારી હોય કે ચાની કિટલી, ઘર હોય કે ઑફિસ, કોઈનું લગ્ન હોય કે બેસણું, બધે જ ચર્ચાનો વિષય એક જ હોય. ઘરમાં ગૃહિણીઓ પણ કામની સાથે સાથે ફોન પર તાજી થયેલી બીના બાબતે ચર્ચાઓ કરે રાખે અને વાતોમાં તલ્લીન બનેલી ગૃહિણી રસોઈમાં ખાંડને બદલે મીઠું નાખી દે એ ઘણી કોમન બાબત છે. કોઈ પણ ચટપટા સમાચાર વાઈરલ થાય, ત્યારે લોકો પોતાની નસેનસમાં એની ટ્રીપ ચડાવી લેતા હોય છે અને એમાંથી એક પ્રકારનું ટૉનિક મેળવી લેતા હોય છે. ક્યાંક કંઈક બનવું જોઈએ પછી એની વાતો કરીને લોકો હેશટૅગ નહિ પણ હાશટૅગ ધારણ કરી લેતા હોય છે. ‘ખબર પડી?’ ‘ફલાણાંએ તો કેવું કર્યું?’ ‘એનું મોં જોઈને લાગે ખરું?’ ‘આ તો કેવું ગજબ કહેવાય’ વગેરે વગેરે વાક્યો લોકમુખે એટલી બધી વખત સાંભળવા મળે કે એના અતિરેકથી આપણે ગળે ડૂમો ભરાઈ જાય. વળી કેટલાક અપેક્ષિત પ્રમાણ કરતા પણ અડધું વધારે ડહાપણ ધરાવતા લોકો તો એ ઘટનાને સબજેક્ટ બનાવીને હું રહી ગયાની ભાવનાને રીલીઝ કરી લે અને પોતાના ડહાપણથી સંસારને ન્યાલ કરવા મંડી પડે.