પણ એક રાતે તેણે ફરીથી બિહામણી ચીસ નાંખી. એ સાંભળીને આદમીઓ દોડી આવ્યા. એ પથારીમાં બેઠો થઈને વાંસના આડા ખપાટિયાથી બાંધેલા શણના બારણા ભણી ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો હતો અને હાથ લાંબો કરીને એકધારો બબડતો હતો, 'માન્જો... માન્જો વોઝ ધેર... માન્જો...!!'