ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ઓલી વાંસલડીએ કંઈ ઘેલું કીધું ગામ જો. . . ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ  સખી ના‘તાં-ધોતાં, દોતાં-વલોવતાં નિસર્યાં રે લોલ સખી ઢળતાં-પડતાં, રડતાં મૂક્યાં બાળ જો  ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ  સખી સાસુ-સસરો, જેઠ-જેઠાણી નવ લહ્યાં રે લોલસ સખી કંથજીની રડતી મૂકી પ્રીત જો  ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ  મધરાતે મોહનજી બેઠાં ગઠન કરી રે લોલ ગોપીજનનાં હૈયા કંઈ છે ચીર જો  ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ  સખી અવળાં વસ્ત્ર ને અવળાં આભરણ પહેર્યાં રે લોલ સખી કાન તણાં લઈ કેડે ઘાલ્યા પોત જો  ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ  સખી રામ-કૃષ્ણ પ્રભુ પધાર્યાં શેરીએ રે લોલ સખી ગોપીજનની પૂરી થઈ ગઈ આશ જો  ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ ધુતારા ધરણીધર આ તારી વાંસળી રે લોલ