બળાત્કારનો ભોગ બનનારી સ્ત્રીની માનસિક સ્થિતિની કલ્પના પણ થઈ શકતી નથી. સ્ત્રી એક સ્ત્રી તરીકે માતા બની શકે છે તે તેની સ્ત્રી તરીકેની સૌથી મોટી સાર્થકતા છે, તો એ સ્ત્રી એક સ્ત્રી તરીકે બળાત્કારનો ભોગ બને છે એ તેની સ્ત્રી તરીકેની સૌથી મોટી કમનસીબી છે. (તેને સંજાગોવસાત્‌ પોતાનું શરીર વેચવું પડે તેના કરતાં પણ બળાત્કાર મોટી વિટંબણા કહેવાય, કારણ કે શરીર વેચવામાં તો તેની કમને તો કમને સંમતિ તો હોય જ છે.) સમાજમાં કે અદાલતમાં વાતાવરણ એવું હોય છે કે સ્ત્રી ફરિયાદ કરવાનું ટાળે છે. સ્ત્રી પક્ષે અદાલતોમાં બળાત્કારને સાબિત કરવાનું અત્યંત ક્ષોભજનક અને વિકટ હોય છે. વૈશ્વિક કક્ષાએ એક લાખ બળાત્કારોમાંથી માત્ર ૧૧૦૦ બળાત્કાર જ સાબિત થઈ શકે છે! બીજી વાત એ છે કે બળાત્કાર કરનારા સ્ત્રીની નજીકનાં સગાં કે સ્વજનોમાંથી જ હોય છે. સમાજ બળાત્કાર સ્ત્રીને ઊતરતી નજરે જોતો હોવાથી પણ સ્ત્રીઓ ફરિયાદ કરતાં અચકાય છે. ક્યાંક ડરને કારણે પણ ફરિયાદ થતી નથી. આ પૃથ્વી પર દરરોજ થતા બળાત્કારોમાંથી દસમા ભાગના બળાત્કારોની ફરિયાદ નહીં થતી હોય અને જે ફરિયાદ થાય છે તેમાંથી પાંચ ટકા બળાત્કારો સાબિત નથી થતા. આ સ્થિતિ દર્શાવે છે કે પુરુષ નામના પ્રાણીએ માણસ બનવા માટે હજી કેટલી લાંબી મજલ કાપવાની બાકી છે.