તે રસ્તો ઓળંગ્યો નવાબને કંઈક કહેવા માટે. પરંતુ થાકી ગયો હતો. જુના સ્પીકરોનો અવાજ તેને વારંવાર સંભળાતો હતો. જેનાથી તેના કાનમાં કોઈવાર તમરા બોલવા લાગતા હતા, હજુ તો થોડા દિવસ પહેલા જ સરદાર પટેલ ભાષણ આપી અને ગયા હતા. અને તેમના ચોટદાર ભાષણથી નવાબની ખુરશી હચમચી ગઈ હતી. પોતે નવાબ માટે કામ કરતો હતો. વિશ્વાસ હતો કે જો જુનાગઢ ભારતમાં રહી ગયુ, તો નવાબ આપણને ચોક્કસ પાકિસ્તાન લઈ જશે. રસ્તાઓમાં ધુળની ડમરીઓ ઉડતી હતી. સક્કરબાગ ઝુ ત્યારે એટલુ વિશાળ પણ ન હતું, અને તેની અંદરના કુવાના મીઠા પાણીને પીવા દોલતપરા ઈલાકામાંથી મુસ્લિમો અને દલિતોની લાઈનો લાગી હતી. સિંહોની ડણકનો ત્યાના લોકોને ભય ન હતો, કારણકે લગભગ નવાબે પોતાના હાથે શિકાર કરી લીધા હતા. પોતે દોડતો હતો, શરીરમાં થાક લાગ્યો હતો, પરંતુ તેને કશું મહેસુસ થતુ ન હતું. પગમાં કોઈવાર કાંટા વાગતા હતા, પરંતુ ભાગવાનું સુખ વધારે હતું. મજેવડી ગેટ પાસે પહોંચતાની સાથે તેનો શ્વાસ જવાબ દઈ ગયો. પણ ભાગવુ તેના માટે જરૂરી હતું. મજેવડી ગેટનું અત્યારે રિનોવેશન થાય છે, પણ ત્યારે તે શાનદાર લાગતો હતો. કારણ કે ઓરિજન એ ઓરિજનલ. ત્યાં પણ જ્યાં જુઓ ત્યાં ભારત સાથે જોડાવાની વાતો ચાલતી હતી. અને મુસ્લિમો પોતાના દબે પગે ચાલતા હતા, જ્યારે તેમને ગમે ત્યાં આસરો આપો, ત્યાં પોતાનું નિવાસસ્થાન ગ્રહણ કરી લે. જો કે એવુ નથી કે ઘણા રહી ગયા. કેટલાક ભાગીને મુંબઈ ચાલ્યા ગયા. ત્યાંથી પાકિસ્તાન. ખૂબ ઓછા હતા, જે પોતાના અંતિમ મુકામ સુધી પહોંચી શક્યા બાકીનાઓનું કત્લ કરવામાં આવ્યુ. તેના અમ્મી અબ્બુ પણ પાકિસ્તાન ગયેલા. એવી તેને ખબર મળેલી, પણ એ ખબર વાસ્તવમાં ખોટી હતી, કારણ કે અડધે રસ્તે જ તેમને મારી નાખવામાં આવેલા. તેને તો આ કોઈ વાતનો અંદાજો પણ ન હતો. થોડીવાર આરામ અને ફરી પાછો દોડવા લાગ્યો. સોટા જેવા પગ હવે હરણની જેમ ભાગતા હતા. ત્યાં રેલ્વે સ્ટેશન આવ્યુ. સરદાર પટેલનો ગેટ. ઘડિયાલ ચાલતી હતી. હવે તો નથી ચાલતી, પણ આડેધડ ડંકાઓ વાગ્યા કરતા હતા. કોઈવાર તેર પણ વાગી જતા. અને આજે તેના ચહેરા પર બાર વાગી ગયેલા હતા. તેણે કબ્રસ્તાન તરફથી શોર્ટકટ લેવાનું નક્કી કર્યુ. ઝાડી જાખરા વધારે, તો પણ તેને ચીરીને બહાર નીકળ્યો.