મૃત્યુ પામેલી વ્યક્તિ ગમે તેવી હોય, તેના મૃત્યુ પછી તેના વિશે સારું જ બોલવું કે લખવું એવો એક શિષ્ટાચાર છે. આનો સામાન્ય અર્થ એવો કાઢી શકાય કે તેમની ખરાબ બાબતો હોય તો પણ કમ સે કમ તેમને શ્રદ્ધાંજલિ આપતાં એનો ઊલ્લેખ ટાળવો અને તેમની સારી બાજુનો ઉલ્લેખ કરવો. અહીં સુધી હજી સમજ્યા, પણ પછી ‘સારું’ કહેવાની લ્હાયમાં જે અતિશયોક્તિ કરવામાં આવે છે, જે દૈવી ગુણોનું આરોપણ કરવામાં આવે છે એ ખરેખર તો ‘સારું લગાડવાની’ કવાયત બની રહે છે. એ જાણીને એમ જ લાગે કે આવી અવતારી વ્યક્તિથી આપણે અજાણ શી રીતે રહી ગયા! સરવાળે તે અત્યંત હાસ્યાસ્પદ નીવડે છે અને એમ કરવામાં ‘મોતનો મલાજો’ ચૂકી જવાય છે.