૧૯૯૨માં હું યુ.કે. ગયેલો. બે માસ પૂરા થવામાં હતા. ત્યારે તો આટલા ને આવા ફોન નહીં. અઠવાડિયે મિત્રો વાત કરાવે. મેં થોડા પત્રો લખેલા. હજી કશાક સચવાયેલા છે. પાછા ફરવાના છેલ્લા અઠવાડિયે મેં એને પૂછેલું કે, ‘ગોપી, તારે માટે શું લાવું ? બોલ…’ ત્યારે એણે પળનોય વિલંબ કર્યા વિના કહેલું – ‘મને કશું જોઈતું નથી. મને તું જોઈએ છે – તું જલદી-જલદી આવી જા…’ ને હું ઘરે આવ્યો ત્યારે એ – મોટા થવા માંડેલાં સંતાનોની પરવા કર્યા વિના – ફૂલોનો હાર લઈને દોડતી આવી, મને હાર પહેરાવીને વળગી પડી, આંસુ સાથે એણે મારા ચહેરાને સંપૂટમાં લઈ વારેવારે ચૂમી લીધો હતો. આવા નિતાંત પ્રેમ આગળ, એની બધી શંકા-કુશંકાઓ કશી વિસાતમાં નથી. એ દિવસે હું જે પામ્યો હતો એવો દામ્પત્યપ્રેમ પછી ભાગ્યે જ પામ્યો છું. પતંગિયું થઈને ઊડાઊડ કરવા માગતા મનને મારે વારવું પડેલું.