ક્યારેક પોએટિકાએ વાતવાતમાં કહેલું કે તેની જાદુઈ શક્તિ ક્ષીણ થઈ રહી હતી, પણ ઑસ્વાલને તેની જાદુઈ શક્તિમાં ખાસ રસ ન હતો. પોએટિકા તેની સાથે રહેતી ન હતી તો પણ, તે ગમે તે રીતે એના બંધ એપાર્ટમેન્ટમાં સવારે આવી જતી. ખાલીખમ કિચન ફરી ચોખ્ખું થઈ ખાદ્યસામગ્રીથી ભરાઈ રહ્યું હતું. પોએટિકાને હવે વાયોલિન પર મહારત આવી ગઈ હતી. રાત્રે તે એક રેસ્ટોરામાં ડિનર સમયે બે કલાક વાયોલિન વગાડવાં જવા લાગી હતી. તેને કવિતાઓ તો ખાસ ગમતી જ, સાથે તે દુનિયાભરનું બધું જ વાંચતી અને આ રીતે લોકોને, વિશ્વને સમજવા પ્રયત્ન કરતી. તેને ખ્યાલ આવી ગયો હતો કે તે ઑસ્વાલને આમ જ ચાહતી રહેશે તો જાદુઈ શક્તિ ગુમાવી દેશે અને સંપૂર્ણ રીતે મનુષ્ય થઈ જશે, પણ તે પોતાને પ્રેમ કરતાં અટકી શકતી નહીં. જાદુએ તેને જે કંઈ આપેલું એથી વિશેષ તેને પ્રેમ વડે મળ્યું હતું.