આ બધા શબ્દો એમને ગળે ઊતરતા નહોતા. ભાનુમતી સાથે બહુ સાલસતાથી વરતતા હતા. હવે હું કેટલા દહાડા ? બહુબહુ તો વરસદહાડાનો મહેમાન. એણે મારી બહુ સેવા કરી. બહુ વહાલ કર્યું. મેં એને બહુ પજવી. વાતેવાતે ઘાંટાઘાંટ ને બૂમાબૂમ કરી મૂકી. પેલે દહાડે ઑફિસેથી આવતાં અગિયાર વાગી ગયેલા. મેં ફોન પર જમી લેવાનું જણાવેલું તોપણ એ એમ જ, ખાધા વિના બેસી રહેલી. મારી ગઈ વરસગાંઠે તો હેપી બર્થ-ડેની પપી જ કરી દીધેલી ! એ તો ઠીક કે ઘરમાં અલો-અલી બે જ જણ હતાં, પણ આજુબાજુવાળાં કંઈ લેવામૂકવા ટપકી પડતે તો ? કેવો ફારસ થતે ? ભાલચન્દ્રને ભાનુમતીનો આટલાં બત્રીસ વર્ષના દામ્પત્યનો સમગ્ર વહાલલોક યાદ આવી ગયો. એમની આંખના ખૂણા ભીના થઈ ગયા. એમને એકાએક એવી લાગણી થઈ આવી કે હવે ભલે ગમે તે રિપોર્ટ આવે. મેં જેવું જીવવાનું હતું એવું જીવી લીધું છે. હવે શો અફસોસ ?