ઈશ્વરે અમને આનંદ પણ ખુલ્લે હાથે વહેંચ્યો હતો અને અમે ભર્યુંભર્યું જીવન ભરપૂરતાથી જીવ્યા. મને અને અમારા સંતાનોને એમની કમી સાલે છે. આ વિનુ સાથે ગાળેલા ૪૨ વરસોનો કમાલ છે. એમણે મને શાંતિ સાથે ઓળખ કરાવી, સંતોષ સાથે પરિચય કરાવ્યો અને સ્વયં પર નિર્ભર રહેવાની હિંમત આપી. વિનુ અને મને, બેઉને થતું કે અનેક વસમી પરિસ્થિતિવાળા, પ્રતિકુળ સંજોગોમાં, એકમેકથી સદંતર અલગ પ્રકૃતિવાળા અમે, તો અમારું સાયુજ્ય ટકી કેવી રીતે ગયું? અમે ક્યારેક વિચારતા ને આ પ્રશ્નનો જવાબ ન મળતાં હસી પણ પડતાં. ૩ ડિસેમ્બર, ૨૦૧૪ ને રોજ, એમની મોતિયાની સર્જરી હતી. હું એમની સાથે પ્રી-ઓપ રુમમાં હતી. ત્યારે ઓચિંતા એમણે મને કહ્યું કે “મને ખબર છે કે આપણી વચ્ચે એવું શું છે જે આપણા સાથને ટકાવી રાખે છે. આપણે એકમેકની શક્તિઓના- સ્ટ્રેન્થના- નહીં પણ એકમેકની નબળાઈઓના પૂરક છીએ. એટલે જ આપણે જિંદગી માણી!” મેં પૂછ્યું, “આવો વિચાર ક્યાંથી આવ્યો?” એમને કહ્યું, “બસ, આવ્યો અને તને કહી દીધો!”