આથી આર્યલોકોએ વેદોનાં મંત્રોનું ચિંતન કરી અર્થઘટન કર્યું છે અને એમાંથી સમાજ-ઘડતર, સમાજનું સંગઠન, સહકારભર્યું જીવન કેવી રીતે અમલમાં લાવવું તે વિચાર્યું છે. રાષ્ટ્ર નિર્માણ પછી તેનું રક્ષણ કરવું, તેનાં ઉદ્ધાર માટે આયોજનો કરવાં, દુષ્ટોનો નાશ કરવો, સજ્જનોની કદર કરવી તેમ જ વધુને વધુ શક્તિશાળી બનવાના સઘન પ્રયત્નો કરવા – વગેરે અંગે, માતૃભૂમિના ઉદ્ધાર માટે તથા એક ભૂમિ પર વસતાં સૌની ઉન્નતિ વિશે આર્યો ચિંતિત રહેતા અને ઉકેલ શોધી તેના ઉપયોગો યોજતા. અને એ માટે ઋગ્વેદ (૧૦/૧૫૧/૩ માં જે ચેતવણી પણ આપી છે કે ‘જ્યાં સુધી હદયમાં રાષ્ટ્ર પ્રત્યે, ધ્ર્મ અને સંસ્કૃતિ પ્રત્યે સાચી શ્રદ્ધા અને ગાઢ નિષ્ઠા જાગૃત ન થાય ત્યાં સુધી તેમના પ્રત્યે પ્રેમ નહીં થાય. ત્યાગ- બલિદાનની ભાવના જાગશે નહીં અને માતૃભૂમિ માટે સર્વસ્વ ન્યોછાવર કરી દેવાની ઉત્કંઠા પણ નહીં પ્રગટે.’