એકાદ મિનિટના મૌન પછી ઇતિ તરફથી કોઇ પ્રશ્ન, કોઇ હોંકારો ન આવતા તેણે આગળ વાત ચાલુ રાખી. ‘ઇતિ, અનિકેતની વાતોમાં તારું પ્રતિબિંબ ઉભરતું ગયું. એ ઇતિમય બનીને કહેતો રહ્યો.અને હું ઇતિમય બનીને સાંભળતો રહ્યો. તમારા શૈશવની એક એક ક્ષણ તેની અંદર કેટલી હદે જીવંત હતી. ઇતિ, તું મને તારા શૈશવની વાતો કરતી અને હું અકળાતો. શા માટે? મને બધી જાણ હતી જ અને મારે તેનાથી દૂર જવું હતું, છૂટવું હતું. મારો અહમ ઘવાતો અને હું તને રોકતો. તું રોકાઇ જતી. તારો ઉત્સાહ રોકાઇ જતો. પણ! બસ એ પણની પેલે પારનું સત્ય હું કયારેય સમજી ન શક્યો.