અનુરાધા એકદમ ઊભી થઈને આકાશને વળગીને ધ્રૂસ્કે ધ્રૂસ્કે રડી પડી. આકાશનો હાથ અનુરાધાની પીઠ પર ક્યાંય સુધી હૂંફથી ફરતો રહ્યો.. હદયની છેક અંદર સુધી બંને જણ લાગણીથી તરબોળ થઈ ઊઠયાં. લગભગ બે થી ત્રણ કલાક જેટલો સમય વહી ચૂક્યો હતો. આકાશમાંથી અંધારુ નીચે ઉતરી આવ્યું. મરીનડ્રાઈવની લાઈટસની હારમાળા રોશનીથી ઝગમગી રહી હતી અને અનુરાધાના મનનું અંધારુ પણ દૂર થઇ ગયું હોય એમ એ પણ આકાશથી ઝળઝળી ઉઠી! એકબીજા માટેનો પ્રેમ, હદયની ભીતર સંગોપીને બંને જણા પ્રેમ નિતરતી આંખે છૂટા પડ્યા. જ્યાં કોઈ અપરાધની ભાવના ન હતી, બસ સમજણના અજવાળા જોડે બંન્ને પોતપોતાને રસ્તે ફંટાઈ ગયા. પછી આખે રસ્તે અનુરાધાના મનમાં ડર ફરકતો રહ્યો. ‘શું જવાબ આપશે સાસુને? કેમ આટલું મોડું થઇ ગયું?’ પરિતોષ અનેક શંકા-કુશંકાથી એની ઉલટતપાસ કરશે. એ લગભગ ઘરે દસ વાગ્યે પહોચી, પણ એણે વિચાર્યું હતું એવું કશું જ ન બન્યું. સાસુએ પ્રેમથી એને પૂછયું, “કેમ બહું મોડું થયું? રસ્તામાં મુશ્કેલી કોઈ?”