એક ગ્રીક ફિલોસોફર થઈ ગયો, નામ એનું એપિકેટ્સ. તેણે કહ્યું હતું કેઃ ‘લેખક બનવું છે? …તો લખો!’ એપિકેટ્સ ૭૯-૮૦ વર્ષ જીવ્યો એમાં આ તેનું માર્કેબલ ક્વોટ. પણ લખનારને કેવા સંજોગોમાં લખવું, કેવા સંજોગોમાં લખવાનું સૂઝવું એ વિશે વાત નહોતી કરી. જેમ કે, મારે આજે સવારે કંઈક લખવાનું છે, ફોર ધેટ મેટર, કોઈપણ લેખક કે કવિને સવારે લખવાનું છે પણ કેમેય કરીને કશું સૂઝતું જ નથી અને (જો હોય તો)ઘર ને ઘરવાળા માટે શાકભાજી લેવા વ્હિકલ પર માર્કેટ જવા નીકળવાનું છે. એ નીકળે છે, ઘરથી થોડે દૂર જાય છે ને ટુ વ્હિલર પર જ તેને ‘લખવા’ના વિચારો આવવા માંડે છે. તેને જે નહોતું ‘સૂઝતું’ તે હવે સૂઝવા માંડે છે. આવું થાય તો શું કરવું? એ જ જવાબ, જે એપિકેટ્સે આપેલોઃ ‘લખવું!’ જો જે-તે સર્જક એમ ન કરતો હોત તો આપણે ઘણું બધું માણવાનું ચૂકી ગયા હોત. જો રમેશ પારેખે એમ ન કર્યું હોત તો આપણે ‘સાંવરિયો રે મારો સાંવરિયો’ ન સાંભળી શક્યા હોત! ન વાંચી શક્યા હોત!