‘મેં બધાને ચકાસી જોયા છે. કોઈનો ભરોસો કરવા જેવો નથી. કામ હોય ત્યારે બધા ભાઈસાબ બાપા કરે છે. કામ પત્યું પછી કોણ તું અને કોણ હું. બહુ મૂરખ બની લીધું. હવે વધારે મૂરખ બનવું નથી. હું કંઈ યુઝ એન્ડ થ્રો માટે નથી. મારે કામ હોય ત્યારે કોઈ હોતું નથી. બધા હાથ ઊંચા કરી દે છે. આ દુનિયામાં કોઈ કોઈનું નથી. એકલા આવ્યા હતા અને એકલા જ જવાનું છે. મિત્રો અને સંબંધીઓ બધા કહેવા પૂરતા છે. કોઈ ઘસીને ગૂમડે ચોપડવાના કામમાં લાગે એવા પણ નથી. મારે એકલાયે જ ખેંચાયા રાખવાનું? બીજા કોઈની કંઈ ફરજ જ નહીં? બસ, બહુ થયું. ઇનફ ઇઝ ઇનફ. હવેથી આપણે પણ કામથી જ મતલબ રાખવો છે. જેને જે કરવું હોય એ કરે. મારે જે કરવું હશે એ હું કરીશ.’ આવો વિચાર દરેક માણસને ક્યારેક ને ક્યારેક આવ્યો જ હોય છે. કોઈ દગો, ફટકો વિશ્વાસઘાત કે બેવફાઈ થાય ત્યારે આપણને આવું થતું હોય છે. આખી દુનિયા સામે સવાલો થાય છે. દુનિયા બદમાશ લોકોની જ છે. સારા માણસોનું કંઈ કામ જ નથી. લેભાગુ, લુચ્ચા, સ્વાર્થી અને રમતબાજ લોકો જ ફાવી જાય છે.