અને એ ગયો. લજ્જા હવે શાંત હતી. પથારીમાં સૂઈ ગઈ હતી. કાવેરી બારણું આડું કરીને ડ્રૉઈંગરૂમમાં આવી. વેરણછેરણ ડ્રૉઈંગરૂમ જોઈને એનું હૃદય ફરી એક વાર વલોવાઈ ગયું. જમીન પર પડેલી વસ્તુઓ એક પછી એક તેણે ઠેકાણે મૂકવા માંડી. ‘હું મૅનેજ કરી લઈશ…..’ વેદાંતે નીકળતી વખતે કહ્યું હતું. એ મૅનેજ કરી પણ રહ્યો છે…… પણ ક્યાં સુધી ? જીવનમાં જ્યારે સઘળુંય વેરવિખેર થવાની અણી પર હોય ત્યારે ? લજ્જાની માનસિક હાલત દિવસે ને દિવસે બગડી રહી છે. થાકી હારીને હમણાં સાઈકિયાટ્રીસ્ટ પણ બદલ્યા… તેમણે આપેલા દરેક સૂચનનો અમલ થાય છે. લજ્જાને દવા આપવામાં વેદાંત પણ એકદમ ચોક્કસ છે છતાં ય કોઈ ખાસ ફેર પડતો નથી. જાણે કે આ તો સાવ ઘેલી બની ગઈ છે. ક્યારે કઈ ક્ષણે એનું ફટકે નક્કી નહીં. એકદમ સરસ વાતો કરતાં કરતાં અચાનક જ એ હિંસક બની જાય છે. છેલ્લે ફૂલદાની તેની જગાએ મૂકીને કાવેરી સોફા પર બેસી પડી. આ ફૂલદાની લજ્જાને ઘણી પ્રિય હતી. છેલ્લે મા-દીકરી લૉ ગાર્ડન આંટો મારવા ગયાં ત્યારે લજ્જાએ ખરીદેલી. એક નાનકડા ફેરિયા પાસેથી…. બન્ને ફૂટપાથ પર ચાકળા જોઈ રહ્યાં હતાં ત્યાં જ પાછળથી કોમળ સ્વર કાને અથડાયેલો.