ભગવાનશ્રી કૃષ્ણ સમર્થ હતા. યુગપુરુષ અને સર્વસતાધિશ પણ હતાં. પ્રેમની એને તરસ હતી. પ્રેમ વિના પરિપૂર્ણ ના હોય એમ, તેઓ, અનેક પ્રેમમૂર્તિના બંધને બંધાયેલા હતા. જીવનમાં માત્ર સમર્થ હોવું એ પૂર્ણવિરામ નથી. પણ જ્યાં પ્રેમને પણ વિરામ હોય ત્યાં કાર્યસક્ષતાના વાવેતર વધુ ખીલે છે. નાદોમાં કંઇક આવું જ હતું. આકાશ તરફ મીટ માંડીને બેઠેલો નાંદો, સમયની ઝાપાટમાં તુલસીના સ્નેહમાં એવો તો ખોવાય ગયો કે, બંને એકબીજાના અધૂરા અંગ બની ગયા. બંને જાણે અગમ – નિગમના પ્રેમ – પ્રવાસી અને પ્રેમ તરસ્યા હોય એમ અભંગ બની ગયા.