આ વિશે વાત કરતાં અશ્વિનભાઈ કહે છે, ‘અમને બરોબર બોલતાં પણ નહોતંુ આવડતું ત્યારથી એકબીજાની સાથે છીએ. કરુણાને હું હંમેશાં કરુ કહેતો અને તેણે પણ ક્યારેય મને અશ્વિન નથી કહ્યું. હંમેશાં અશ્વિનિયો જ કહેતી. આ હક માત્ર તેને હતો. શરૃઆતમાં તો એવું લાગ્યું કે સમય વિતશે તેમ આ રાખડી બાંધવાનો સિલસિલો પણ બંધ થઈ જશે, પણ કરુએ એ પરંપરા આજે પણ સાચવી રાખી છે. બે ભાઈઓની એકની એક લાડકી બહેન છે, પણ રાખડી તો પહેલાં મને જ બાંધે. આજે તો કરુનાં લગ્ન પણ થઈ ગયાં. દાદી, નાની બની ગઈ છતાં રક્ષાબંધનના દિવસે ગમે ત્યાંથી મારે ત્યાં પહોંચી જાય. એક રક્ષાબંધન એવી પણ હતી જ્યારે હું અમેરિકા હતો ત્યારે તો લાગ્યું કે હવે તો કરુ આવી નહીં શકે. હા, તે રાખડી જરૃર મોકલાવશે, પણ કરુએ આવીને મને સરપ્રાઇઝ આપી. ચાર-પાંચ વર્ષથી લઈને આજે બાસઠ વર્ષની ઉંમર થઈ, પણ મારી બહેને એક પણ રક્ષાબંધન મિસ નથી કરી. કદાચ લોહીની સગાઈ હોતને તો પણ આવી બહેન મળવી મુશ્કેલ હતી.’