બેટા, તું અમારે મન લાડનો ખજાનો ખરી, પણ એ ખજાનો અમને કુદરતે ભેટ ધરેલો છે. અમે બેઉ એક શિયાળુ સવારે ફરવા નીકળેલાં. ફરતાં ફરતાં છેક નદીનાં કોતરોમાં ઊતરી ગયાં. ત્યાં અમને ઓચિંતો જ કોઈ બાળકના રડવાનો અવાજ સંભળાયો. અમને તો જાણે જિંદગીનો આધાર જડી ગયો. બાળોતિયામાં વીંટાળીને ઝાંખરાંની આડશે મૂકેલું એ દેવબાળ અમારે માટે વરદાન બની રહ્યું. અમારે બીજી કશી ખોટ જ ક્યાં હતી, દીકરા! તું મળી કે જાણે સ્વર્ગની પરી મળી ગઈ. અમે તને ઉછેરી, ભણાવી, ડોક્ટર બનાવી. તારુંય કેવું નસીબ! તને તારી પસંદગીનો મનનો માણીગર મળી ગયો. અમારી હૂલતી વયે અમે તમારી લીલી વાડીમાં કુંજ અને કલગીના અમિયલ ટહુકાર સાંભળ્યા. તમે બેઉએ તો અમને અમેરિકા લઈ જવા સતત આગ્રહ પણ રાખ્યો, પણ અમને વ્રજ છોડી વૈકુંઠમાં વસવાની ઇચ્છા જ ન થઈ. જોવા પૂરતાં આવ્યાં અને તમારું સુખ જોઈ રાજી થયાં.