વર્ષો પહેલા કોઇક સદગૃહસ્થને એમ થયું હશે કે હું અહીં દુનિયામાં આવીને એવા કયા કામ કરૂ છું, એવી કઇ પ્રવૃત્તિ કરૂ છું કે જેમાં મારો સ્વાર્થ નથી. શું આ એ જ કામ છે જે કરવા માટે મારો જન્મ થયો છે? કે પછી માર્ગ ભૂલેલા પથિક જેમ હું રસ્તો ભટકી ગયો છું. કદાચ એમના હ્રદયમાં એ વૈભવશાળી સ્પંદનો જાગ્યા હશે જેની અસરને લીધે તેમણે સંસાર અને તેની બધી મોહ માયા, બધા સંબંધો અને બધી દુન્યવી રીત રસમોથી છેડો ફાડ્યો હશે. બાપુના પૂર્વાશ્રમ વિશે મને થોડીક માહીતી હતી, બાકીનું જાણવું હતું પણ કોઇ પણ સંતને મહાત્માને તેમના પૂર્વાશ્રમ વિશે ન પૂછાય એવી મારી માન્યતાનું પડ હું ભેદી ન શક્યો. બાપુનું સાચું નામ તો ગમે તે હશે પણ અહીં તે જંગવડના બાપુ તરીકે પ્રસિધ્ધ છે. જંગવડની વડવાઇઓ નીચે એક નાનકડી ઓરડી, એક ધૂણી, એક ચીપીયો, થોડાક વાસણો, એક બે ગોદડી જેવા અહીં આસપાસના ગામના લોકોએ વસાવેલા સાધનો અને બાપુની નાનકડી જરૂરતોની વચ્ચે આ ઓરડી મને પ્રભુના નામની અલખ ધૂણી જેવી લાગી. મનમાં ક્યાંક અગોચર ખૂણે “ધૂણી રે ધખાવી બેલી અમે તારા નામની, અમે તારા નામની ને અલખના એ ધામની રે…” વાળુ ભજન જાણે વારંવાર પડઘાવા લાગ્યું. કેટલાક મિત્રો નહીં પણ માને પરંતુ જેવા અમે એ વડના ઘેરાવામાં પ્રવેશ્યા કે બધાંજ મનોભાવો શાંત થઇ ગયા, બધી જ આકાંક્ષાઓ અને દુ:ખો વિસારે પડી ગયા અને મનમાં ચોતરફ આનંદ જ આનંદ વ્યાપી રહ્યો.