મુકુંદનું હૈયું ઝાલી ભવસાગર પાર કરાવે એવા સદ્ગુરુની શોધ માટે તલસતું હતું. તેઓ કોઈ પણ ભોગે સંસારની જંજાળનાં બંધનોને તોડીને સદ્ગુરુની શોધમાં નીકળી જવા માગતા હતા, પરંતુ માતા પિતા અને સંબંધીજનો એમને છોડવા માગતા ન હતા. આખરે સંસારીઓના મનના મોહપાશને તોડવા માટે મુકુંદે એક યુક્તિ વિચારી. મુકુંદે ભાગવતજીમાં જડભરતજીની કથા સાંભળી હતી. મુકુંદે આ કથાને પોતાનાં જીવનમાં વણી. પોતે જ જડભરતની જેમ ઉન્મત્તભાવે વિચરવા લાગ્યા. ગામની ગલીઓમાં મુકુંદ ગાંડાની જેમ હસતા જાય, નાચતા જાય અને ગાતા જાય, ‘રામ ઘટોઘટ મહુડી ફૂલી…. રામ ઘટોઘટ મહુડી ફૂલી.’ આટલો ડાહ્યો ડમરો મુકુંદ આમ અચાનક ગાંડો કેમ થઈ ગયો… તે કોઈને સમજાતું ન હતું! કોઈ કાંઈ પણ પૂછે તો મુકુંદ પૂછનાર તરફ હાથ લાંબો કરી ખડખડાટ હસે અને રામબાણ જેવું મહાવાક્ય બોલે, ‘રામ ઘટોઘટ મહુડી ફૂલી!’ મુકુંદના મુખેથી નીકળેલા આ મહાવાક્યનો અર્થ અદ્ભુત હતો.