ઝાડ મારે ના પોતાનાં ફૂલને સૂરજનાં કિરણો પણ બોલ્યાં : સવાર પડી, બીક તને કોની છે, ખૂલને ! એક પછી એક એની પાંખડીઓ પસવારી ઝાકળ લ્યો, હેતે નવરાવે પંખીયે ટહુકાને મોકળા મૂકીને એના કાન મહીં ફોરમ છલકાવે ડાળખીએ નમી કહ્યું લાડથી : આ વાયરાની સાથે જરીક તુંય ઝૂલને ! કાંટા તો ઝબ્બ દૈને વાગે છતાંય એનાં ફૂલોને દેતા ના ડંખ નાની-શી વાતનો ઘૂમીઘૂમીને પેલા ભમરાઓ ફૂંકે છે શંખ: સમજ્યાં જે વાત ... [વાંચો...]