શહેરની હનુમાન ગલીમાં એક નાનકડો છોકરો ચડ્ડી-બંડી પહેરીને દોડાદોડી કરતો, ક્યારેક મિત્રો સાથે લંગડી રમતો અને ક્યારેક સંતાકૂકડી. સંતાવા માટે હનુમાનદાદાના મંદિરમાં એવી રીતે પ્રવેશી જતો કે જાણે પોતાનું જ ઘર હોય, ક્યારેક દાદાના કાનમાં કહેતો પણ ખરો કે, જોજો હો, મારો થપ્પો ના થઈ જાય. એક, બે નહીં, પરંતુ આખું મિત્રોનું ગ્રુપ હતું. કોઈ દોડી મંદિરમાં જતંુ તો કોઈ દોડી મસ્જિદમાં, કારણ કે બાળપણને ક્યાં લેવાદેવા હોય છે કોઈ ધર્મ સાથે, તેમને તો બસ પોતાની મસ્તી જ પોતાની દુનિયા હોય છે. બાળકોને દિવાળી હોય કે ઈદ બંને તહેવાર પોતાના લાગતા. આવા સમયે હનુમાનગલીની પણ શાન હતી.આરતીમાં દરેક બાળક પ્રસાદ માટે ઊભું રહેતું. તો વળી મસ્જિદમાં જ્યારે પણ અઝાન થતી ત્યારે દરેક વ્યક્તિ તેનું સન્માન કરતી. આ સમયમાં મોઈનભાઈનું બાળપણ વિત્યું હતું. રોજ સવાર પડે શાળાએ જતાં, રમવા જતાં કે ક્યાંય પણ જવાનું થતું ત્યારે દાદાના મંદિર આગળથી જ પસાર થવાનું થતું. સમયના વહેણ વહેતા ગયા, બધું બદલાતંુ ગયું, બાળપણ મોટું થઈ ગયું હતું, પરંતુ માતાના આપેલા સંસ્કાર એવા ને એવા જ હતા. જ્યાં બાળપણ વિત્યું હોય અને વર્ષોની યાદો હોય તે જગ્યા કે ત્યાંની કોઈ પણ વસ્તુ ભૂલી નથી શકાતી. મોઈનભાઈ માટે પણ એવું જ બન્યંુ. રોજિંદા હનુમાનદાદાના મંદિરની મુલાકાત લેવાનું બનતું, પૂજારી જોડે બેસી ચા-પાણી કરતા, મંદિરને જર્જરિત પરિસ્થિતિમાં જોતાં તેમને લાગ્યું કે મારે આ મંદિરનો જીર્ણોદ્ધાર કરાવવો જોઈએ.