એકલતામાંથી સ્નેહથી અને ઉલ્લાસથી ભર્યાભાદર્યા ઘરમાં જઈએ ત્યારે કેવી મજા આવે? જાણે આપણી સઘળી ચિંતાઓ કોઈએ લઈ લીધી ન હોય, અને એ ભાર હટતાંજ આપણું અસલ સ્વરૂપ બહાર આવી જાય. હીધર સ્ટૂપ જેમ જાણે કુદરત કહેતી હોય, કે જોવા માટે તો ઘણું છે, સવાલ છે તારી દ્રષ્ટિનો, તારી નજર શું જુએ છે? આપણે જેને દ્રષ્ટિભ્રમ કહીએ છીએ એ ખરેખર દ્રષ્ટિભ્રમ હોતો નથી, મારા મતે એ મનભ્રમ હોય છે, આપણું મન એ વસ્તુને કે વ્યક્તિને જોવા માંગે છે, ઝંખે છે. અને ઉત્કટતાથી ઝંખેલી વાતો હકીકતના વાઘા પહેરીને આપણી સામે આવે એનાથી મંગલપ્રસંગ બીજો કયો હોય? દાસી જીવણે કદાચ આવા આનઁદને જ વર્ણવવા કહ્યું છે, “રોમે રોમે રંગ લાગી રિયો તો‚ નખ શીખ પ્રગટયા નૂર… પ્યાલો મેં પીધેલ છે ભરપૂર…” મને યાદ આવ્યો શ્રી હેમંત ચૌહાણનો ભક્તિસભર અવાજ, તલગાજરડામાં ૨૦૦૯માં સંતવાણી એવોર્ડ વખતે રાત્રે ત્રણેક વાગ્યે હેમંતભાઈએ ગાવાનું શરૂ કરેલું, અને એ ગીત મેં કેટલાય દિવસ સુધી ગણગણ્યું હતું. આપણા ભજનો, પ્રભાતિયાનું આવું જ છે, ધારો એટલા અર્થો નીકળી શકે. વાત ફરી દ્રષ્ટિની જ આવે. જંગવડમાં બાપુ પાસે બેસીએ ત્યારે કોઈ ચિંતા કે નાહકના ઉદ્વેગો શમી જાય. જગ્યાનો કે પાસેની વ્યક્તિની આભાનો પ્રભાવ ચોક્કસ પડતો હોવો જોઈએ.