સાંજનો સમય હતો. આકરા ઊનાળાના અંગારા વર્ષાવી થાકી ગયેલા સૂર્યનારાયણ ક્ષિતિજ પર જુકી ગયા હતા. પવનના લેહેરકાથી ઉડેલી સ્મશાનની રાખમાંથી અંગારા ડોકિયું કરી રહ્યા હતા. સ્વજનો તો ક્યારનાય ચાલ્યા ગયા હતા "બીચારા ના જીવનમાં મોટી ખોટ પડી, પણ આખરે ધાર્યું ધણીનું થાય." એવો દિલાશો આપતી વાતો કરતા છેવટના સાથીઓ પણ ગયા. પરંતુ પાટલી પર બેઠેલા યુવાનની આંખોમાંથી આંસુની યમુનોત્રી સુકાવાનું નામ ન'તી લેતી. પણ મન આંસુઓથી દુર સીમાળા ઓળંગી પશ્ચાતાપના પાર વિનાના કાંટાળા માર્ગપર વેદના રૂપી સ્મરણો સાથે ભમી રહ્યયું હતું. સમય કે દિશાઓનું એને ભાન રહ્યું નહીં. યુવાને દબાવી રાખેલો ડૂમો બહાર આવી ગયો, ભેંકાર સ્મશાનમાં ગગન ભેદી અવાજ સાથે પોક મૂકી રડવા લાગ્યો. યુવાનનું કરૂણ આક્રંદ હળવા અંધકારને ભયંકર બનાવી રહયું. જાણે દિશાઓ, પંખીડાં, વનરાઈ અને વનસ્પતિ પણ યુવાન સાથે રડી રહ્યાં. . . .