શ્રી વિનોદ ભટ્ટ તેમના પુસ્તક ‘બસ એમજ’માં ‘બસો વર્ષ પહેલાનું સુરત’ નામના પ્રકરણમાં લખે છે કે, એ કાળમાં શાક મોળવું એક કળા ગણાતી અને અન્ન પીરસવું તે હુન્નર. ઓચ્છવલાલ દેસાઈ કારેલાં સમારે તે જોવા મહેતાઓ તો શું દેસાઈઓ પણ અંદરઅંદરની સ્પર્ધા છોડી દોડી આવતા. એ પણ શક્ય છે કે, કપાતાં કારેલાં જોઈ કોઈના મોંમાં પાણી આવતું હશે. બસો વર્ષ પછીના ગાંધીનગરમાં ટીંડોરાં-બટેટાંનું શાક સમારનાર તરીકે મારો ઉલ્લેખ હોય તો નવાઈ પામશો નહીં. મારી પત્નીને ટીંડોરાં તરફ પક્ષપાત છે, જ્યારે મને બટેટાં છોલવાનો ગાંડો શોખ છે. જો કે શોખ તો ગાંડો જ હોય. ક્યાંય તમે ડાહ્યો શોખ જોયો છે ? શોખ એક વળગાડ છે. કોઈ પણ વસ્તુનાં છાલ-છોતરાં કાઢી નાખવાના મારા કૌશલ્ય પર તે વારી જાય છે. કૌશલ્ય કે પ્રાવીણ્ય માત્ર અમુક જ બાબતમાં પ્રાપ્ત કરી શકાય તેવું થોડું છે ? અમે સાથે બેસીને શાક સુધારીએ છીએ, કારણ કે તે અમારો સમય સુધારે છે. જેનું શાક સુધરે, તેનો દિવસ સુધરે. કોઈ કદાચ પૂછે કે માત્ર ટીંડોરાં-બટેટાંના શાકનો જ નિર્દેશ શા માટે ? બીજા શાકની અવગણના શા માટે ? સાંભળો, અમારો કોઈ એક જ શાક સુધારો, પણ સુધારો. શાક સુધારતા લોકો શું ધારશે તે બાબત કાંઈ ન ધારો. મારા પત્ની સાથે હીંચકે બેસી શાક સમારવાની પળો અમને ધન્ય બનાવે છે અમે આને મનોરથયાત્રા કહીએ છીએ.