આધ્યાત્મિકતાના ક્ષેત્રમાં વિનોબા ભાવેની સ્વાભાવિક ગતિ હતી. એક વાર એમના કોઈ મિત્રે સવાલ કર્યો, “હું કામમાં એટલો બધો વ્યસ્ત રહું છું કે આધ્યાત્મિક ચિંતન માટે સમય ફળવી શકતો નથી. માની લો કે ગમે તેમ કરીને સમય કાઢું તો એટલું કામ ઓછું થાય છે. આનું શું કરવું?” વિનોબાએ સરસ જવાબ આપ્યો, “ચિત્રકાર ચિત્ર દોરે ત્યારે કેન્વાસની નજીક ઊભો હોય છે, પણ વચ્ચે વચ્ચે એ થોડો દૂર જાય છે, થોડે અંતરથી ચિત્રને નિહાળીને ચકાસે છે કે પોતે જેવી કલ્પના કરી છે એવું જ ચિત્ર બની રહ્યું છે કે કેમ? એ પાછો કેન્વાસ નજીક આવશે ને કામ આગળ ધપાવશે. આધ્યાત્મિક ચિંતનનું પણ એવું જ છે. ચિંતનથી આપણું રોજિંદું કામ ખોરવાય છે કે તેના કારણે કામના સમયમાં કાપ મૂકવો પડે છે એવું વિચારવું યોગ્ય નથી. ચિંતન તો કામને મદદરૂપ બને છે. કામના પ્રવાહમાંથી થોડા અળગાં થઈને પાછા સક્રિય બનવાથી કામ ઊલટાનું વધારે સારી રીતે થઈ શકે છે.”