નેવું વરસના માજી ત્રણ દિવસથી વેણ લઇ બેઠાં’તાં કે અમાસનો દરિયો નહાવો છે, એટલે તેનાં ભાભુને ગાડાંમાં લાવેલા છોકરાઓ. અશક્ત માજીને ધ્રુવભાઇએ કહ્યું: તમે અહીં બેસો. હું ડોલમાં દરિયાનું પાણી ભરી લાવી તમને નવરાવું. ધ્રુવભાઇને અંદરથી કાપી નાખે તેવું વેણ માજી બોલ્યાં: 'દીકરા, દરિયો ડોલમાં નહીં સમાય’ જીવનમાં પહેલીવાર સમજાણું કે આ જીવ દરિયાને મળવા આવેલ છે, દરિયો નહાવા કે પુણ્ય કમાવા નહીં.. ફરતા ગયા, રખડતા ગયા, લોક વચ્ચે જીવતા ગયા. ગિરના ભાલછેલ ગામમાં અડધો સમય વસતા ગયા તેમ તેમ 'સમુદ્રાન્તિકે’, 'તત્ત્વમસિ’, 'અતરાપિ’, 'અકૂપાર’, 'લવલી પાન હાઉસ’ જેવાં વિરલ સર્જન થતાં ગયાં ધ્રુવ ભટ્ટ દ્વારા. ગીતો ખૂબ રચાયાં. કેટલાંક તો લયબદ્ધ લખાયાં, સ્વરરચના સાથે ઊતરી આવ્યાં. નાની ચોપડી મિત્રોએ બહાર પાડી તો તેમાં કવિ તરીકે પોતાનું નામ લખવા ન દીધું. સંગ્રહને ર્શીષક આપ્યું: 'ગાય તેનાં ગીત...’ તેની પ્રસ્તાવનામાં ધ્રુવ ભટ્ટે એક ગીત લખ્યું: