ખેર, સમરડીથી કનકાઈ સુધીનો રસ્તો એટલો ખરાબ કે ગાડીમાં પાંચ જણ હોત તો વધારે ઉછળીને વાગતે. અહીં તો બધાં સાંકડમોકડ સમાયેલા એટલે પછડાવાનો સવાલ જ ન આવ્યો. ફરી સેમરડી નાકા પર આવ્યા ત્યારે ફોરેસ્ટ ઑફિસરને ફરિયાદ થઈ ગઈ, ‘થોડા રસ્તા સારા બનાવો તો?’ ‘રસ્તા તો આવા જ રહેવાના ગિરમાં! શું છે કે જેને ખરેખર ગિરમાં આવવાનો રસ છે તે તો આવવાના જ, વધારામાં જંગલને પિકનિક પૉઇન્ટ સમજી આવતા લોકોથી જંગલ બચે પણ ખરું.’ અમે અમારો કાન પકડયો. કયા કયા પક્ષી જોયાં તે જણાવ્યું તો ખુશ થઈને ઑફિસર બોલ્યા, ‘ગિરમાં સિંહ ન હોત તો ગિર પક્ષી અભયારણ્ય તરીકે ઓળખાતું હોત.’ અમે તેમનાં આ વિધાનને સો ટકા સત્ય ગણાવ્યું. પણ અમને તો અમારા પ્રવાસની ફળશ્રુતિ ત્યારે અનુભવાઈ જ્યારે અમારાં નાનકડા સાથીદારે ઘરે જઈ તેમના નાનકડાં કૅમેરામાં પાડેલા પક્ષીઓનાં ફોટા તેના પપ્પાને દેખાડવા માંડ્યા, અને સોનેરી પીઠ લક્કડખોદ દેખાડીને પૂછ્યું પણ, ‘આવું ગોલ્ડન-રેડ કલરનું બર્ડ તમે ક્યારેય જોયું છે?’ અમે યજમાનને એટલું કહેવાની લાલચને રોકી ના શક્યા, ‘ગિરમાં ફક્ત સિંહ જ છે એવું નથી.’