માત્ર પૂજા પાઠ જ નહિ, મંદિરો આપણી આસ્થા નું કેન્દ્ર હતા. મંદિરો આપણા સમાજ ને એક રાખવા માટે ના પ્રવૃત્તિ કેન્દ્રો હતા. મંદિરો “કોમ્યુનીટી સેન્ટર” નું કામ કરતા. એટલે મંદિરો ને લીધે સમાજ એક થતો. લોકો ના વ્યવહાર ચાલતા, લોકો ની મુશ્કેલી નો રસ્તો મળતો. કોઈ પણ તહેવાર કે પ્રસંગ હોઈ તો એની ઉજવણી તો મંદિરો માં જ થતી. દેશના પૌરાણિક આધ્યાત્મિક વારસા ને આગળ વધારવા માટે ના શક્તિ કેન્દ્રો હતા. પહેલા દરેક ગામ માં ગામ ની આખી વસ્તી એક સાથે આવી ને જમી શકે એટલી વ્યવસ્થા વાળા મંદિરો હતા. ઇસ્લામિક આક્રમણો ને લીધે નવા મંદિરો બન્યા નહિ અને હતા એ બધા ઓછા થતા ગયા. ઇસ્લામ પછી ના અંગ્રેજો ના શાસન દરમિયાન રાજાઓ પર એટલું બધું આર્થિક ભારણ કરી દેવામાં આવ્યું કે રાજાઓ નવા મંદિરો જોઈએ એટલી સંખ્યા માં બનાવી નાં શક્યા. એક તરફ વસ્તી વધતી ગઈ અને બીજી બાજુ મંદિરો નવા બન્યા નહિ અને હતા એ તૂટતા ગયા. હવે તહેવારો ઉજવવા માટે તમારે કા તો ભીડ વાળા રહ્યા-સહ્યા મંદિર માં જવાનું રહ્યું અને કા પછી ઘરે બેસી ને. અમુક લોકો એ એમાં પણ વચ્ચે નો રસ્તો કર્યો, તહેવાર ઉજવવાનાં જ બંધ કરી દીધા અને એવા લોકો ને કહેવાતા બુદ્ધિજીવીઓએ ખુબ મહત્વ આપી ને લોકો ના રોલ મોડલ તરીકે, સમાજ સુધારક તરીકે, પ્રગતિશીલ તરીકે પ્રસ્થાપિત કર્યા. લોકો એ ભારતીય આસ્થા મુજબ જે કઈ પણ કર્યું એનો આ કહેવાતા બુધ્ધીજીવી લોકો એ ઉપહાસ કર્યો.