પ્રશાંત દયાળ (મેરાન્યૂઝ, અમદાવાદ): 2016ની વાત છે, હું વડોદરાથી અમદાવાદ આવી ગયો હતો. અમદાવાદ આવ્યો ત્યારે મને હતું કે મારા પત્રકારત્વના 30 વર્ષના અનુભવને કારણે મને નોકરી તો મળી જશે પણ મારા મિત્રોના મત પ્રમાણે મેં પત્રકારોના પગારના મુદ્દે લડત કરી મારા પગ ઉપર કુહાડો માર્યો છે. જે વાત સાથે મારે નીસ્બત ન્હોતી તેવી પારકી ઉપાધી મેં ગળે વળગાડી હતી. જો કે તેમની અડધી વાત સાથે સંમત્ત હતો, કદાચ એટલે જ અમદાવાદ આવ્યા પછી જેમને હું મારા મિત્રો કહી શકુ તેવા તંત્રીઓ સહિત જેઓ ખરેખર માલિક તંત્રી છે તેવા તમામ પાસે નોકરી માટે જઈ આવ્યો હતો. મેં જ્યારે પત્રકારના પગાર માટે લડત કરી ત્યારે મને તેના માઠા પરિણામો અંગે આટલી ગંભીરતા ન્હોતી. આજે જ્યારે પણ તે દિવસોનો વિચાર કરૂ છું ત્યારે બહુ ખરાબ પણ લાગે છે. પચાસી વટાવી ગયા પછી અચાનક તમને ભાન થાય કે તમને કોઈ કામ આપવા જ તૈયાર નથી ત્યારે દુખ થવુ સ્વભાવીક હતું. તંત્રીઓને નેતાઓ, પોલીસ અને ગુંડાઓ સાથે લડતો પત્રકાર કાયમ ગમતો હોય છે, પણ તંત્રી સામે લડી-ઝઘડી પડે તેવા પત્રકારને બહુ ઓછા તંત્રી સહન કરી શકતા હોય છે.