એ મુખ્ય વસ્તુને સમજીને, વેદોમાં બતાવેલી સુખી થવાની રીતોનું રહસ્ય જાણવું, એ સામાન્ય લોકની અક્કલની બહારની વસ્તુ છે. તેથી, વેદોના સિદ્ધાન્તોના પાલનમાં મંદબુદ્ધિ લોકને સરળતા થાય. તે માટે, ઈશ્વર, અને દેવો વગેરેની કલ્પનાઓ યોજવામાં આવેલી છે. નાનાં બાળકોને નીતિ તથા ધર્મના નિયમો સમજાવવા માટે જેમ જાતજાતની પશુપંખી વગેરેની વાર્તાઓ કહેવામાં આવે છે, તેમ, મંદમતિનાં માનવીઓને પણ જીવનનાં રહસ્યોની ગતાગમ પડે તે માટે, પુરાણો, ને રામાયણ-મહાભારતોની કથાઓ રચવામાં આવેલી છે, અને તેમાં દેવદેવીઓની કલ્પનાઓ ગોઠવાઈ છે. જે કોઈ, એ કથાઓના મર્મને ન પકડતાં, એ વાર્તાઓને જ સાચી માની લઈને વળગી પડે, તેમનો દુઃખભાવથી છુટકારો કોઈ કાળે, ને કોઈ ભવે થવાનો નથી. પણ, જે એ સર્વ વાર્તાઓની પાછળ રહેલો બોધપાઠ પામી જાય, તેનો તત્કાળ મોક્ષ છે, જીવનનો મુખ્ય હેતુ છે, નિર્ભેળ અને કાયમી સુખ મેળવવાનો. એને માટેની નિસરણીનાં પગથિયારૂપે, આ બધી યોજનાઓ થયેલી છે. તેથી, શાણો માનવી, એનાં પગથિયાંમાં ન મોહી પડતાં, બુદ્ધિપૂર્વક પગથિયાં ચઢી જઈને પરમ સુખ તથા નિત્ય પ્રસન્નતાની બાજી મારી જાય છે.