‘તેજલે ઓમની વિદાય ક્યાંય સુધી નહોતી સ્વીકારી. ઓમની લાશ હાજર કરો, તો જ હું માનું!’ સાસરામાં નિકટનું સ્વજન કોઈ હતું નહીં એટલે માયાબહેન તેજલને પિયર પાછી લાવ્યાં. બિચારાં બીજાં લગ્ન્ાની વાત ઉખેળતાં તો તેજલ વીફરી જતી : તેં ભલે શ્રદ્ધા ગુમાવી હોય, મને મારી માવડી પર વિશ્વાસ છે, મારો ચૂડી-ચાંદલો એ નહીં જ ભાંગવા દે! પરંતુ આનંદ, ગુમ થયેલાને કાયદો પણ સાત વરસે મૃત સ્વીકારી લેતો હોય છે, ત્યારે એકલી સ્ત્રી સમાજ સામે કેટલી ઝીંક ઝીલે? માની વિદાય પછી તેણે સોહાગણના શણગાર ત્યજ્યા, સફેદ સાડલો ન પહેરતાં ભગવાં વસ્ત્રો ધારણ કરી મહાજનની મંજૂરી માગી : સંસારમાં બાંધી રાખનારું કોઈ તત્વ રહ્યું નથી, સાધ્વી બની કોઈ પંથ કે સંપ્રદાયમાં જોડાવાને બદલે મા અંબેની સેવામાં જીવન વ્યતીત કરવા ચાહું છું. તેની માગણીનો થોડોઘણો વિરોધ થયો. વિધવાને માની સેવા કેમ સોંપાય એવી દલીલો બહુમત આગળ ટકી ન શકી, અને પંડિતજી, દેવજી જોડે ત્રીજી તેજલ કાળિયા ડુંગરે રહેવા લાગી.’