પણ વંદિતાને પપ્પાનું આ આશ્વાસન ના જચ્યું. વિનોદનું ‘અનપઢ’ મહેણું એના હાડેહાડમાં ઊતરી ગયું હતું. એણે એ મહેણું ભાંગવાનો સંકલ્પ કર્યો. પપ્પા શિક્ષક હતા. આગળ અભ્યાસ માટે પપ્પાની સલાહ લીધી. બારમા ધોરણનો અભ્યાસ શરૂ કર્યો. પરીક્ષા આપી, સારા ટકાએ પાસ થઈ. આથી એનો ઉત્સાહ બેવડાયો. પપ્પાએ હિંમત, માર્ગદર્શન આપ્યાં. વંદિતા કૉલેજમાં દાખલ થઈ. લગનથી અભ્યાસ કર્યો. બી.એ. થઈ. બી.એડની ડિગ્રીધારી થઈ ગઈ. પણ હજુ એને ધરવ ન હતો. કશું અધૂરું લાગતું હતું. અખતરા માટે ટાટની પરીક્ષામાં બેઠી. ‘વાગ્યું તો તીર’ જેવું વિચારીને જ એને ‘ટાટ’ની પરીક્ષા આપી હતી. અને બગાસું ખાતાં મોંમાં પતાસું પડ્યા જેવું થયું. ટાટમાં પાસ થઈ ગઈ. પ્રિન્સિપાલ માટે અરજી કરી. શહેરની આ સ્કૂલમાં નિવૃત્ત થતા પ્રિન્સિપાલની જગ્યાએ એની નિમણૂક થઈ. અને વિનોદે મારેલું ‘અનપઢ’નું મહેણું ભાંગી નાખ્યું.