શિવભાઈએ ખૂબ સુંદર વ્યક્તિચિત્રો આલેખ્યા છે. નાનાભાઈ જેબલિયાના શબ્દોમાં જ કહીએ તો ‘જેને વાંચીને મરી જવાનું મન થાય’ એવા શ્રદ્ધાંજલિ લેખો પણ લખ્યા છે ! અમારા હાથમાં એમણે લખેલા વખતસિંહ જાડેજા, કાનજી ભુટા બારોટ, કાન્તિભાઈ ગોર, હાજીભાઈ તબલાવાળા વગેરનાં સુંદર વ્યક્તિચિત્રો છે. તો જ્યાં જરૂરી લાગ્યું, જાહેરજીવનને અસર કરતું લાગ્યું ત્યાં મહાનુભાવોની વિરુદ્ધમાં પણ તેમણે લખ્યું, પછી ભલે એ મહાનુભાવ એમનો નજીકનો મિત્ર કેમ ન હોય !? એવે વખતે કોઈને શિવભાઈ મગરૂર પણ લાગ્યા હોય. હા એ મગરૂર હતા જ; પોતાના શબ્દ પર મગરૂર હતા એ. કારણ કે એમની કલમ શિવ-ટંકાર હતી –કલ્યાણ માટેનો ટંકાર. એટલે તો એમણે કબીરની પંક્તિ ‘કબીરા ખડા બાઝાર મેં, માંગે સબ કી ખેર; નહીં કીસી સે દોસતી, અરુ નહીં કીસી સે બૈર’ને પોતાનો મુદ્રાલેખ બનાવ્યો હતો. એમની મગરૂબી કોઈને કઠી શકે છે, પણ ખરા અર્થમાં જોઈએ તો એ મગરૂબી કે મગરૂરીના પાયામાં પણ એક મસ્ત ઓલિયાની ફકીરી જ હતી. પેટ માટે રોટલો કે સુવા માટે ઓટલો મળે કે ન મળે, પણ પોતાના ભાગે જો લખવાનું આવ્યું છે તો દિલ કહે તે જ લખવું એ એમનો સ્વભાવ હતો ! મહત્વ છે આ મસ્તફકીરીનું.