કેટલાક લોકો આપણી જાણ બહાર આપણા પર ખોટું લગાડી બેસે છે. એક પરિચિતે મને ભારપૂર્વક જણાવ્યું કે મારે એમની જોડે જેલના ખૂંખાર કેદીઓ આગળ ભાષણ ઝાડવા જવું. પંદર-વીસ મિનિટ તેમને હસાડી(વી) નાખવાના છે. મેં તો તેમને નરમાશથી કહ્યું કે સૉરી, મને એ નહીં ફાવે. આમ પણ જેલના મોટા ભાગના કેદીઓ વીરરસથી ભરેલા હોય છે. અને વીરરસ અને હાસ્યરસ બંને એકબીજાના શત્રુ ગણાયા હોવાથી કેદીઓને હસાવવાનું કામ કપરું છે, મારું એમાં કામ નહીં. બસ, આટલી અમથી વાતથી એ ભાઈ મારા પર નારાજ થઈ ગયા, ખોટું લાગી ગયું એમને. અ-સામાજિક ગણાતાં તત્ત્વો તરફ સહાનુભૂતિ રાખવાની આપણી સામાજિક ફરજ છે એ આપણે ભૂલવું ન જોઈએ – એવુંય તેમણે મને ઠપકાભરી ભાષામાં સંભળાવ્યું હતું; પરંતુ તેમને માઠું લાગવાનું કારણ મને પછીથી જાણવા મળ્યું. જેલર તેમનો મિત્ર હતો અને તેને તેમણે પ્રોમિસ આપ્યું હતું કે, ‘તું જોજે, વિનોદ ભટ્ટને કેદીઓની સામે ઊભો કરી દઈશ.’ જેલરે તેમને પૂછ્યું હતું કે એ આવશે તો ખરો ને ? ત્યારે જેલરને તેમણે છાતી ઠોકીને કહેલું કે ‘એ તો શું એનો કાકોય આવશે, એને કલમ હાથમાં પકડતાં જ આપણે શીખવેલું હોં ! એ ટુચકાબાજને ટુચકા-બુચકામાંથી બહાર આપણે ખેંચી લાવેલા, એને તો જોકે આ બધું આજે કદાચ યાદ પણ નહીં હોય.’