જેમાં જુદા-જુદા અનુભવો થાય છે. ઘણા વાલીઓ પોતાનાં હોશિયાર બાળકના ભવિષ્ય માટે ત્યાગ કરવા તૈયાર થઈ જાય છે તો કેટલાંક સંતાનને પોતાનાથી અલગ કરવા તૈયાર નથી થતાં. એવા પણ કિસ્સા છે જેમાં દીકરી હોશિયાર હોવા છતાં તે વધારે ભણી લેશે તો એને લાયક મુરતિયો નહીં મળે એમ માનીને વાલીઓ સાવ નાનપણથી જ દીકરીને અહીંથી પરત લઈ ગયા હોય. આ સમયે અમારી સાથે જોડાયેલી સ્વૈચ્છિક સંસ્થાઓનો રોલ બહુ મહત્ત્વનો બની રહે છે. સંસ્થાના કાર્યકરો દીકરીના ઘેર જઈ તેના માતાપિતાને સમજાવે છે. ૧૫ દિવસના આ ગાળા બાદ જ્યારે ફાઇનલ ઍડ્મિશન માટે વાલીઓ સંસ્થામાં આવે છે ત્યારે અમારી વધુ આકરી કસોટી થાય છે. કેમ કે બાળક માબાપ સાથે પરત ફરવા માંગતું હોય છે. ત્યારે અમે વાલીઓને સમજાવીએ છીએ કે શા માટે તેમણે પોતાના બાળકને વિસામોમાં રહેવા દેવું જોઈએ. જોકે, કેટલીક વાર આનાથી વિરુદ્ધની પરિસ્થિતિ પણ ઊભી થતી હોય છે. જેમાં બાળકને અહીં રહેવું હોય છે, પણ માબાપ રહેવા દેવા તૈયાર નથી હોતાં, પણ આવા કિસ્સાઓ અપવાદરૃપ હોય છે કેમ કે, મોટા ભાગના વાલીઓ ભણતરનું મહત્ત્વ સમજતા હોઈ મક્કમ હોય છે.’