સુનયના અને શ્રેયાની જોડી અનુપમ લાગી. મા-દીકરી આવાં હોવાં જોઈએ. માત્ર દેખાવ નહીં, વર્તન અને વાણીમાં બંને બેનમૂન. ક્યાંથી તાલીમ મળી હશે આટલી અદ્દભુત, શી ખબર ! કૃપા એની નામરજી હોવા છતાં અંજાઈ ગઈ. શ્રેયાના હલનચલનને, એના લાંબા સોનેરી વાળને, એની મોટી ભૂરી આંખોને જોવામાં એને બેહદ રસ પડ્યો. મમ્મા તો ખુશ હોય એ બરાબર, ડૅડી પણ આનંદમાં જરા બોલકા બની ગયા. બીજા દિવસની સવાર, વધારે ગુલાબી, વધારે ખુશનુમા. વરંડામાં ચા-નાસ્તાની સજાવટ. ડૅડી ગીત ગણગણતા અને એકદમ ખીલેલા. શ્રેયાનો પ્રવેશ. ચહેરા પર સુરખી, ચુસ્ત શરીરની આગવી સુગંધથી વરંડો મઘમઘાટ. કૃપાને કદાચ પહેલી વાર પોતાની સુસ્તી માટે શરમ આવી.