હું એક રૂમ માં હતો, યાદ નથી શું કરતો'તો પણ કદાચ તો હું વાંચતો'તો અને રૂમ માં બીજા બે લોકો હતા - એક હતી જેનેલિયા ડી'સોઝા અને બીજો એક છોકરો હતો જેને હું ઓળખતો નો'તો અને મને એનો ચેહરો કે નામ પણ યાદ નથી. પણ હા, એટલું ખબર છે કે રૂમ માં એક છોકરો હતો. રાત ઘણી વીતી ગઈ'તી એટલે અમે ત્રણેય એ નક્કી કર્યું કે હવે સુઈ જઈએ. એટલે હું દરવાજા નજીક ગયો બંધ કરવાં માટે. રૂમ ના દરવાજા થી થોડે જ દૂર, એક મોટી, લાંબી, ઊંચી દીવાલ હતી. એમાં એક બારી જેવું હતું. એ બારી માં મેં એક લીલા રંગ ની સાદી પેહરેલી એક બાઈ ને જોઈ. એની ઉંમર લગભગ ૨૫ થી ૩૦ ની વચ્ચે હશે. મેં એને જોઈ. એને પણ મારી સામું જોયું અને પછી નજર નીચે ઢાળી દીધી. આ બાઈ ને જેનેલિયા અને પેલા છોકરા એ પણ જોઈ. હું જેવો રૂમ નો દરવાજો બંધ કરવાં ગયો, તેવી જ એ બાઈએ પોતાનું શરીર રબ્બર ની જેમ લાંબુ કર્યું (જેમ પેલા અંગ્રેજી મૂવી "Fantastic Four" માં આવે છે એવું) અને એનું મોઢું મારી ઊચાઇ જેટલું લાંબુ અને એની અડધી લંબાઈ જેટલું પોહ્ળું કર્યું. મને એ વખતે રામાયણ તો પ્રસંગ યાદ આવી ગયો કે જેમ હનુમાનજી લંકા તરફ જાય છે ત્યારે દરિયા માં એક રાક્ષસી આવી જ રીતે મોઢું ફાડી ને એમને ખાવા માટે આવે છે. મને એવો ભાસ થયો કે જાણે હું જ એ વખતે હનુમાનજી છું અને પેલી રાક્ષસી મને ખાવા માટે આવી છે. જેવું એનું મોઢું મારા થી એકાદ સે.મી. દૂર પોહોચ્યું હશે, ત્યારે હું ડરી ગયો અને રડવા લાગ્યો. અને એજ વખતે જેનેલિયા અને પેલા છોકરાએ બૂમ પાડી ને મને કીધું કે જલ્દી હનુંમાજી નું નામ લે. અને જેવું મેં ભગવાન નું નામ લીધું, તેવું જ એ તરત પાછુ વળી ગયું. એનું શરીર હજી ખેચાયેલા રબ્બર જેવુજ હતું. અને મેં દરવાજો બંધ કરી દીધો અને હું જાગી ગયો. અને અંકલે મને પૂછ્યું કે શું થયું.