કદાચ કોઇ કારણ વગર, અપેક્ષા કે સ્વાર્થ વગરના આયાસો નિષ્ફળ તો નહીં જ જતા હોય એવુ ચોક્કસ લાગ્યુ. હેલ્લો , ગુડ મોર્નીંગથી શરૂ થયેલો બોબ સાથે વ્યહવાર થોડો કઠીન હતો પણ કઠોર તો નહોતો જ. જે મનના કોચલામાં પુરી રાખેલી કેટલીક વાતો બહાર આવવા માડી. ૩૫ વર્ષની -સાવ ૩૫ વર્ષની ઉંમરે સિવિલ વોરમાં અગ્રીમ સ્થાને રહીને લડનાર બોબ ત્યારબાદ પરિવારમાંથી અંતિમ સ્થાનેથી પણ બહાર ફેંકાઇ ગયો. કારણ ? એ સિવિલ વોરમાં બોબના પગે ગોળી વાગી અને તત્કાલિક સારવાર ન મળતા એ ઘા પગમાં ગેંગરીન થઈને વ્યાપી ગયો. જીવન બચાવવા એક અંગ કાઢીને ફેંકી દેવુ પડે એની કેટલી કપરી કિંમત ચૂકવવી પડશે એની તો બોબને કલ્પના પણ ક્યાંથીહોય? આર્મી હોસ્પિટલમાંથી રજા લઈને ઘરે ગયેલા બોબને એ દિવસે થયુ કે એનો એક પગ કાપીને જીંદગી બચાવવાના બદલે મોતના હવાલે કરી દીધો હોત તો એ આ શારીરિક જ નહી પણ માનસિક યાતનામાંથી પણ બચી જાત .કારણકે ૬૫ કે ૭૫ વર્ષની ઉંમર હશે પરિવારથી દૂર જઇને વ્રુધ્ધાશ્રમમાં જઈને રહેવાની પણ ૩૫ વર્ષની ઉંમર વાનપ્રસ્થાશ્રમ ભોગવવાની તો નહોતી જ . પત્ની કે પરિપક્વ થયેલા બાળકોને હવે વ્હીલચેર સ્થિત બોબ ખપતો નહોતો. પરિવારથી દૂર થયેલા બોબનો કોઇ પરિવારવાળાએ સંપર્ક પણ કર્યો નહી.