‘કોઇ એક સૂર…’ કહેતાં પીરમહમંદ ગંભીર બની ગયો. એની આંખો શ્રમ કર્યા પછી આરામ કરતી હોય એમ ઢીલી પડી ગઈ. મેં એન આંખોમાં જોયું, અને જોયું તો એની વિશાળ બનેલી કીકીમાં દોડી જતી સંધ્યા પાછળા આવતાં અંધારાઅઓનું દળ ઊમટી રહેતુ મને દેખાયુ – મને વિશાળ ખેતરોમાં, મેદાનોમાં, ખીણોમાં નેમ વગર ટહેલતાં વિવિઘ જાતનાં પશુઓ દેખાયા- ઊપરથી આભ નીચે ઊતરી આવતું દેખાયું! કેટલાં બઘાં પક્ષીઓ વૃક્ષની ડાળીઓ પરથી ચૂપચાપ સૃષ્ટિનો ક્રમ જોઇ રહ્યાં હતાં! એક ઘડીમાં હું મારા દિવાસ્વપ્નમાથી બહાર આવ્યો.