હું જ્યારે બાળક હતો ત્યારે અમારી પોળમાં કોઇને ઘેર મરણ થયું હોય ત્યારે ગરૂડપુરાણ બેસાડવાનો રિવાજ હતો. પોળ તો સાંકડી અને ઘરો પણ ગીચ. એટલે પોળના ચોકઠામાં જ, કોઇ બ્રાહ્મણ પાટ નાંખીને બેસે અથવા ‘હાંકુમા’ ના ઓટલે બ્રાહ્મણ બેસે અને મોટાભાગે ગંગાસ્વરૂપ ડોશીમાઓ ગરૂડપુરાણ સાંભળે. હું પણ મારા દાદીમા સાથે, એ ગરૂડપુરાણ સાંભળવા બેસતો. સાત-આઠ દિવસ સાંભળવું પડે તો જ, મૃતાત્માનો જીવ ગતિએ જાય એવું બધું બ્રાહ્મણ સમજાવતા. ત્યારથી મારા મનમાં સ્વર્ગ અને નરકની કપોળકલ્પિત વાતો ઘુસી ગયેલી અને હું ડરપોક બની ગયેલો.