જેમ-તેમ યાદી પૂરી કરાવી, કાગળ લઈ તેજલ મેડીનાં પગથિયાં ચડી ગઈ. પટારો ખોલી પત્રોનું પોટલું કાઢતાં હાંફી જવાયું. ઓમે લખેલા પ્રેમપત્રોની લિખાવટ પણ નિત્યાનંદના લખાણ સાથે હૂબહૂ મેળ ખાતી જોઈ. તેજલની છાતી ભીંસાવા લાગી : યોગીજી પરસ્ત્રી તરીકે મને દેવી કહીને સંબોધે એ સ્વાભાવિક ગણાય, પણ એમાં ઓમના સંબોધનની મીઠાશ કેમ પડઘાય છે મને? ઓમ શરૂથી મને દેવી કહી સંબોધતો. પ્રસાદ લેતી વેળા જય અંબે બોલવાની તેને ટેવ હતી. રીંગણનું ભડથું તેને બહુ ભાવતું... બે વ્યક્તિ વચ્ચે આટઆટલી સામ્યતા માત્ર ને માત્ર જોગાનુજોગ કઈ રીતે હોઈ શકે?