બીજે દિવસે પ્રવીણ શેઠને મળવા ગયો. બેસવા કહ્યું પણ પ્રવીણ ઊભો જ રહ્યો. બધી વાત કરી. શિક્ષા માટે ગુન્હેગાર જેમ વાટ જોતો ઊભો રહે તેમ ઊભો રહ્યો. વાત સાંભળીને ઉપેન્દ્રભાઈ અવાક્ થઈ ગયા. ‘પ્રવીણ, મેં તમારી પાસેથી આવી આશા નહતી રાખી. તમે પંદર વર્ષથી કંપનીમાં કામ કરો છો. આ તમારી પહેલી ભૂલ છે. કંપનીમાંથી પૈસા ઉચાપત કર્યા કહેવાય. છતાં તમને એક તક આપવા તૈયાર છું. પહેલી ઠોકરથી ભાંગી પડવાને બદલે ફરીથી એ ઠોકર કદી ન વાગે તેની પ્રતિજ્ઞા લો. પૈસા તમે કહો છો તેમ વ્યાજ સાથે હપ્તેથી ભરી દેજો, લખાણ કરવું પડશે, પણ એ સમજૂતિ આપણી બેની વચ્ચે જ રહેશે.’