હં હં હં, એમ પૂંછડી આગળ ફટાકડો ફોડયો હોય એવી આખલાની પેઠે ભડકી ન જાવ. પીડીએ યાનિ કિ, છાશવારે જેની બાબતે કચકચ સંસ્કૃતિરક્ષકો કર્યા કરે છે, એ પ્રેમી યુગલોની પાર્ક કે રોડ પર એકબીજાને ચૂમવા અને વળગવાની આઝાદી પણ હજુ તો અહી પોતાની ચોઇસથી યંગથિંગ્સને કપડાં પહેરવાની પણ આઝાદી નથી ત્યાં આ બાબતે તો જનઆંદોલન થાય એ પણ સપનું છે. બાકી, જીંદગી આખી કંઇ બંધ દીવાલો વચ્ચે ખાનગીમાં જ વીતાવી દેવા માટે નથી. પાર્કમાં કે ખેતરમાં, ખુલ્લા આકાશ અને ઉછળતા ફુવારાઓ વચ્ચે, ઊડતા પંખીઓ અને લહેરાતી વૃક્ષોની ઘટાઓ તળે જો પ્રિયજનને બાહુપાશમાં લઇ પડયા રહેવાનો, કે એના વાળમાં આંગળીઓ પરોવી એને ચૂમવાનો આનંદ ન મળે, તો શું આ પ્રકૃતિને, આ રોનક, આ ઝગમગાટને મરતી વખતે પોટલું બાંધીને જમા બચત તરીકે સાથે લઇ જવાનો છે?