દિવસ એટલે આંખો ખુલ્લી રહે એટલો જ સમય. જો 24માંથી 8 કલાક સૂવાના હોય તો દિવસ એટલે 16 કલાક અને એમાંથી પણ થોડા કલાકો નિત્યક્રમો લઈ લે છે. બાકી રહેલા કલાકોમાં પ્રવૃત્તિ કરવાની રહે છે. મને લાગે છે કે 16 વર્ષની વયે મેં જ્યારે રોજની ડાયરી કે વાસરિકા લખવી શરૂ કરી અને 8 વર્ષ સુધી રોજ રોજ લખી ત્યારે એ ડાયરીઓનાં 5000 પાનાંઓએ મને અનાયાસે જ ટાઈમ-મેનેજમેન્ટ શીખવી દીધું. રોજ ક્રમથી કમ એક પાનું ગમે તે વિષય પર લખવાનું જ, વહેલી સવારથી રાત્રે સૂતાં પહેલાં સુધીના સમયમાં ગમે ત્યારે. સમય મળતો નથી, સમય હંમેશાં કાઢવો જ પડે છે. સમયની સુવિધા પ્રમાણે કામનું વર્ગીકરણ કરી લેવું પડે છે. જરૂરી, અર્ધજરૂરી અને અજરૂરી કામો પણ કરતાં રહેવું પડે છે. જો શિસ્તબદ્ધ થવાની આદત પાડી છે, જો ટાઈમ આપીને સમયસર પહોંચવાની આદત પાડી છે, જો દરેક વસ્તુને વ્યવસ્થિત ગોઠવવાની આદત પાડી છે તો વહી રહેલા કન્વેયર બેલ્ટની જેમ કામો આવતાં રહે છે, થતાં રહે છે અને "ટેન્શન" નામનો શબ્દ વાપર્યા વિના, રમૂજ કરતાં કરતાં પણ, કામ થઈ શકે છે.