‘તું એકની એક વાત કર્યા કરે છે, પણ મારી પાસે જવાબ પણ એકનો એક જ છે કે, એવી કેશ તો અહીંથી પણ મળી શકે તેમ નથી’ જેમ્સે તેની સામે જોયા વગર જ સપાટ સ્વરે જવાબ વાળી દીધો. ‘તો પછી આપણે જખ મારવા ચર્ચ જઈએ છીએ?’ વિલી હવે અંદરનો ઉકળાટ છૂપાવી શકે તેમ ન હતો. ‘અમસ્તો ય તું જખ જ મારે છે ને? તો પછી એક ટ્રાય કરવામાં શું ખોટું છે? ‘ઓહ કમ ઓન, તમે આને ટ્રાય ગણો છો? આઈ નીડ મની... આઈ બેડલી નીડ, એમાં મારૂં ફેમિલી ટ્રી અને આ એન્સેસ્ટ્રી ચર્ચ એ તમને ટ્રાય લાગે છે?’ વિલીના અવાજમાં હાંફ હતો. એ ઝડપથી ચાલવાના કારણે હતો કે અંદરના ઉશ્કેરાટના કારણે એ કળી શકાતું ન હતું. અચાનક જેમ્સ અટક્યો. ઘડીક વિલીની આંખોમાં ધારદાર નજરે તાકીને બોલ્યો, ‘તને ખબર છે, હું બત્રીશ વર્ષ સુધી સ્કોટલેન્ડ યાર્ડમાં હતો?’ ‘સો વોટ?’ અચાનક જ મૂળ વાત સાથે લેવાદેવા વગરના કશાક અસંબદ્ધ સવાલો કરી દેવાની જેમ્સની આદતથી વિલી આ બીજી મુલાકાત સુધીમાં ટેવાઈ રહ્યો હતો, પણ આવા વાહિયાત સવાલોથી તેને ગુસ્સો ય ખૂબ આવતો હતો. ‘સ્કોટલેન્ડ યાર્ડની અમારી મેટ્રોપોલિટન પોલીસ સર્વિસના જૂના હેડક્વાર્ટરના દરવાજે એક જમાનામાં મોટી તકતી પર લખાયેલું રહેતું... Focus furthur there, from where others stop to look…’ ‘એટલે?’ ‘એટલે એમ કે...’ વિલીની આંખોમાં તરવરતી મુંઝવણની પરવા કર્યા વગર જેમ્સે ટેકરીઓનો ઢાળ ઉતરતી પગદંડીની નીચે દેખાતાં મિનારા તરફ આંગળી ચિંધી, ‘તું હજુ આ ટેકરીઓ જ જોઈ રહ્યો છે, પણ મને તો ઘણે દૂર સુધીનું દેખાય છે...’ ‘અરે યાર કંઈક સ્પષ્ટ તો બોલો...’ ‘આ સામે દેખાય એ જ આપણું ચર્ચ. ફાધર રાહ જ જોતાં હશે.