બીજા દિવસે નવી સવાર, નવી આશાઓ સાથે અમે જોશભેર આગળનું ચઢાણ શરુ કર્યું. રસ્તામાં વચ્ચે અમને સ્થાનિક ગુજ્જરો જે ઢોર-ઢાંખર ચરાવવા નીકળ્યાં હતા, તે મળ્યા. ભોળા પ્રાણીઓ ઘાસની સાથે પ્લાસ્ટિકને પણ પેટમાં પધરાવી રહ્યા હતા. શહેરોના ટ્રાફિકથી દૂર અહીં અમે ઢોર-ઢાંખર દ્વારા જામેલા ટ્રાફિકનો આનંદ ઉઠાવ્યો. ટ્રાફિકજામમાંથી શહેરોમાં તો મોઢું ચઢાવીને બહાર નીકળતા હોઈયે છીએ પણ અહીં હસતા-રમતા બહાર નીકળ્યા અને આગળનો નઝારો જોતા શબ્દ સરી પડ્યો “અદભૂત!” આંખોને વિશ્વાસ નહતો થઈ રહ્યો કે હું ચઢીને અહીં સુધી પહોંચી શક્યો. જોઇ જોઈને થાકી જવાય પણ પાંપણ પલકારવાનું મન ન થાય એવુ સૌંદર્ય હતું. દાંતાદાર પહાડોની હારમાળા આંખોની સમક્ષ દૂર સુધી દેખાઈ રહી હતી. તેના શિખરો જાણે આભને આંબવાની સ્પર્ધામાં ઉતર્યા હોય એવો આભાસ થતો હતો. વાદળો સાથે સંતાકુકડી રમતા બરફના એ ઢગલા જુઓ તો ખરેખર એના પ્રેમમાં જ પડી જાવ. અમે એમની તરફ ઉત્સાહથી પગલા માંડવા લાગ્યા.