પછી તો, અમારું પણ અમેરિકા જવાનું નક્કી થયું. જોગાનુજોગ, અમે પણ ફિલામાં સેટલ થયાં. પરીએ એના કોમ્પ્લેક્સમાં શરુઆતમાં એપાર્ટમેન્ટ અપાવવામાં મદદ કરી. બે વરસમાં અમે બાજુબાજુમાં ઘર લઈ, બાવીસ વરસો રહ્યાં. પરીનાઝ ખંભાતાની આ સમય દરમિયાન અનેક રીલેશનશીપ થઈ પણ ક્યાંયે કશું વર્ક આઉટ ન થતું. ૧૯૯૮ પછી એણે બધાં જ પ્રયત્નો છોડી દીધાં અને પરીનાઝ માત્ર આજમાં જ જીવતી હતી, ખુશી-ખુશી. અમારી સાથે એના પ્રેમમાં જરા પણ ફરક નહોતો પડ્યો. વિનુના હાર્ટએટેક પછી અમે કેલિફોર્નિયા મુવ થતાં હતાં ત્યારે પરીનાઝે કહ્યું, “મને હવે આ ઘરમાં નથી રહેવું. હું તો તમારી યાદ કરતી રે’વસ અને રડતી રે’વસ! અમારી કંપનીની હેડઓફિસ ટોરાન્ટો, કેનેડામાં છે તો હું ત્યાં જ મુવ થઈ જઈશ. કદાચ, નવી જગાએ નવું નસીબ! કોઈ મલી પન જાય!” અને પરીએ આંખ મીંચકારી. પરીનાઝને મેં કદી ભૂતકાળને વાગોળીને “દુઃખીમન મેરે” કરીને હારીને બેસી પડતી જોઈ નહોતી. નવરાત્રિમાં ફિલામાં થતાં ગરબા-રાસમાં પરી ઉત્સાહથી ભાગ લેતી. ક્રિસમસમાં, દિવાળીમાં, જૈન દેરાસરના ઉત્સવોમાં, બધામાં ઉમંગથી ભાગ લેતી. પરીને લેટેસ્ટ ફેશનના, નવી ઢબના કપડાં પહેરવાનો, મેચિંગ ઘરેણાં, મેચિંગ શુઝ અને ફુલઓન મેક-અપ વિના કદી ઘરની બહાર જતાં ન મેં ઈન્ડિયામાં જોઈ હતી કે ન અહીં, પછી ભલેને લગ્નમાં જવાનું હોય કે ગેસ સ્ટેશન પર ગેસ ભરાવવા. એ જ્યારે તૈયાર થતી, ત્યારે, હું એને કહેતી, “તું પરી જેવી દેખાય છે, નાઝ!” એ હસીને કહેતી, “થેંક યુ જય! કોઈ મેનને નથી લાગતી સુંદર, ટુ બેડ કે યુ આર નોટ મેન!” અને હું પણ હસી પડતી. પરીનાઝ અને હું એક્મેક પર ગુસ્સે હોઈએ ત્યારે અથવા બહુ હેત ઊભરાય ત્યારે, હું એને “નાઝ” કહેતી અને એ મને “જય” કહી બોલાવતી. અમારા, જુવાનીના દિવસોમાં એકબીજા સાથે મતભેદ પણ થતાં અને દલીલબાજી પણ થતી. તે છતાં, અમારા મન એકબીજા સાથે મળેલાં હતાં. અમે ફોન પર પંદરેક મિનિટ વાત કરીએ પછી પરીનાઝ કહેતી, “પાછળનો દરવાજો ખોલ, હું ઘરમાં આવું છું. મારે, બચ્ચાઓને જોવા છે.” વિનુ અમને બન્નેને હંમેશાં ટોકતાં,”ફોન પર સમય બરબાદ કરીને પછી મળો છો તો પહેલેથી જ આવી મળોને!” પરી કહેતી, વિનુને, “તમે લકી છો કે જય તમારી વાઈફ છે.” આમ મીઠ્ઠા ઝઘડા થતાં રહેતાં.