‘કોઇના અવસાન બાદ પોતાનો ભાવ વ્યક્ત કરવો એ એક વ્યક્તિગત બાબત છે, આ કોઇ વ્યાવસાયિક બાબત નથી..’ તેવું કહીને તેમને ફરી પૂછતાં તેમણે માત્ર અડધા વાક્યમાં જવાબ આપ્યો હતો કે, ‘અવસાનનો અમને શોક છે.’ આ બાબતો ખરેખર પરિષદના વલણ બાબતે પ્રશ્નો ઊભા કરે છે. જાણીતા સર્જકો તરીકે ખ્યાત આ લેખકો એટલા અસંવેદનશીલ હોય કે, અકાદમીના વિરોધમાં જે લોકો લાંબા પત્રવ્યવહાર કરી શકે, નવલકથાઓ અને કવિતાઓના પાના ભરી શકે તેઓ એક લેખકના અવસાન પર શ્રદ્ધાંજલિના બે સારા વાક્ય પણ ન બોલી શકે? કોઇ એક લેખકને શ્રદ્ધાંજલિ આપવામાં પણ એક પ્રમુખને મહામંત્રીનો સહારો લેવો પડે કે તેના પર વાતને ઢોળવી પડે? સાહિત્યકારો અને સર્જકો તો સંવેદનશીલતા માટે જાણીતા હોય છે, તો પોતાનો વ્યવસાયિક વિરોધ કે મતભેદ એટલો મજબૂત હોઇ શકે કે એક સહલેખકના મૃત્યુનો મલાજો પણ ન જાળવી શકે? પોતાની સંસ્થાના પૂર્વપ્રમુખના અવસાનથી દુઃખની લાગણી અનુભવવાને બદલે પ્રમુખને આવે સમયે પણ પોતાના મતભેદો વધુ અગત્યના લાગે છે.