વહેલી સવારે અઝાનના પવિત્ર સાદ સાથે જ લજ્જા ઉઠી ગઈ. મસ્જીદ ઘરના નજીકમાં જ હોવાથી સવારનું વાતાવરણ રમણીય થઈ ગયું હતું. પારદર્શક પડદાને ખોલતાંજ બારીમાંથી શીત પવનની લહેરખી આખા રૂમમાં પ્રસરી ગઈ . લજ્જાની બંધ આંખોને સૂર્યના હલકા કીરણો વ્હાલથી જાણે એને જગાડી રહ્યાં હતાં. મસ્જીદની પાવનતા અને એના ઘુમ્મટની મનોરમ્યતા, ઠંડો શીત પવન રેલાતો, જાણે આભમાં કોઈ અલ્લડ ઉમંગ ભાસતો હતો, દીદી રાજુલ મુંબઈથી આવી હતી. રાતના મોડા સુધી ગપાટા માર્યા હોવાથી આંખ ખુલવાનું નામ નહોતી લેતી. એકાએક લજ્જાને યાદ આવ્યું.. આજે તો અક્ષર પુરુષોત્તમ મંદિર જવાનું છે. ઘડિયાળમાં જોયું આઠ વાગી ગયાં હતાં. જલ્દી તૈયાર થઇ નીચે આવી. મમ્મી જવાની જલ્દીમાં દોડાદોડ કરી રહી હતી.