પણ અહીં તો કવિ જુદી જ વાત કરે છે. આપવા અને લેવાની ગણતરી વગરનો હિસાબ કરવાની વાત કરે છે. આપો ત્યારે બસ આપ્યા જ રાખો, કોઈ ગણતરી નહીં, કોઈ હિસાબ નહીં. કેરીના વૃક્ષ પર અઢળક કેરી થાય પણ ક્યારેય આંબો કેરી ખાતો હોય તેમ જોયું છે? નદીમાં સરસ મઝાનું ઠંડું-મીઠું પાણી બારેમાસ વહેતું હોય છતાં નદી પાણી પી ગઈ હોય તેવું ક્યારેય બન્યું છે ? લીલ્લો લહેરાતો મબલખ પાક ખેતરો જ ઓહિયા કરી ગયાં હોય એવું ક્યારેય બન્યું છે? વરસાદનું વાદળ તો કાયમ વરસતું જ હોય…. એને તો ખબર પણ ના હોય કે તે કોના પર વરસે છે અને કોણ હજી તરસ્યું છે! વરસવું એ વાદળનો સ્વભાવ છે, ધર્મ છે. એ તો વરસીને જ ખુશ છે. આપવાની મઝા શું છે એ જાણવા તો આપણે વૃક્ષ કે વાદળની જ મુલાકાત લેવી પડે અને પ્રેમમાં કાયમ પલળતાં રહેવું પડે અને ખોબે ખોબે પ્રેમ સીંચતા રહેવું પડે. આ જ કવિતાની બીજી બે પંક્તિઓ આ વાત કેવી સરસ રીતે કહી જાય છે!