નગરજનો દાવાનળને સમીપ આવતો જોઈને જેમ મૃગ નાસે એમ નાસતા હતા. નળ નિષધનગરના અંતિમ પ્રાસાદથી શતાધિક પગલા દૂર મોતી વગરની છીપ જેવો પડ્યો હતો. નિર્વાસિત થયેલો નળ અસ્તાચળ તરફ જતા સુર્યને, નીડ તરફ જતા પંખીને, બંદીવાન થતા ભમતા ગુંજારવને, વટવૃક્ષને પોતાના વસવાનું ઠેકાણું પૂછે છે. દમયન્તીથી છુટા પડ્યાની વેદના અનુભવે છે. પોતાના મૂળમાંથી ઉખડી ગયાની વેદના અનુભવે છે.