અંતિમ પંક્તિઓની ચોટ પણ સરસ છે. ત્રીજા ફકરામાં જો કે વાત અટકી ગયેલી લાગે છે. પહેલા ફકરામાંથી બીજા ફકરામાં જતાં જે ગતિ અનુભવાય છે અને અંતે જે પ્ર-ગતિ અનુભવાય છે એનું ત્રીજા ફકરામાં સ્ખલન થતું ભાસે છે. પવનની અદૃષ્ટ અનુભૂતિથી ઉઘાડ પામતું કાવ્ય, ઘેરાયેલા મેઘ અને મેઘ-ગર્જનની દૃશ્ય-શ્રાવ્ય યુતિની મદદથી પ્રિયજનની સ્મૃતિના દંશને તીવ્ર બનાવે છે. બીજા ફકરામાં પુષ્પ, ભ્રમર અને સુગંધના ફેલાવાની સાથે યાદના ઉરમાં ભમવાની વાતમાં પણ વિરહ વધુ ઘૂંટાયેલો લાગે છે અને ભમી શબ્દનું પુનરાવર્તન વેદનાને વધુ કારી બનાવે છે. પણ ત્રીજા ફકરામાં પછી એની એ જ વાત નવા રૂપકોથી દોહરાતી હોય એવું લાગ્યું. વચ્ચે વીતી ગયેલા 41 વર્ષનો અનુભવ ત્યાં થોડો ઠલવાય તો કાવ્યમાં ચાર ચાંદ લાગી જાય એવું મારું માનવું છે.