આમ છતાં, ગૃહિણીનું પણ એક જીવન હોય છે એ વાત તેણે ધારદાર રીતે કહી છે. એક સંવાદમાં શશી કહે છે, ‘હું પ્રેમની ભૂખી નથી. પ્રેમ તો પરિવારજનોનો છે જ. પરંતુ મને મારું આત્મસન્માન જોઈએ છે.’ લગભગ ઘણા પરિવારોની આ સમસ્યા છે. આપણી આસપાસ આપણે જોઈ શકીએ છીએ કે કોન્વેન્ટ સ્કૂલમાં ભણનારા બાળકો ક્યારેક પોતાની માતાને ‘બેસ ને અવે ! તને બહુ ખબર ના પડે એમાં પૂછપૂછ ના કર…’ એમ કહીને તોડી પાડતા હોય છે. રાત્રે અંગ્રેજી નોવેલ વાંચતાં સૂઈ જતા પતિને જોઈને અલ્પશિક્ષિત પત્નીને થતી વેદના કોણ અનુભવી શકતું હશે ? અત્યંત બારીકાઈથી ફિલ્મના કેટલાક દ્રશ્યો તૈયાર કરવામાં આવ્યા હોય એમ લાગે છે. પોતાના કુટુંબ માટે એ મશીન બનીને કામ કરે છે. પતિને માટે તે છે સ્વાદિષ્ટ લાડુ બનાવનાર સ્ત્રી ! એ તો એમ માને છે કે એનો જન્મ જ લાડુ બનાવવા માટે થયો છે. ઘર કી મૂર્ગી દાલ બરાબર ! પરંતુ ના….. ‘માસી, તમારો જન્મ કંઈ ફક્ત લાડુ બનાવવા માટે જ નથી થયો…’ એમ કહેનાર તેને ત્યાં કોઈક મળે છે ત્યારે અહેસાસ થાય છે કે જીવનમાં કંઈક બીજું પણ કરવા જેવું છે. જે કામ માટે તેની ભારતમાં મજાક ઉડાવવામાં આવતી હતી તે કામ માટે તેના અમેરિકન શિક્ષક તેને ‘Entrepreneur’ નામના સન્માનજનક સંબોધનથી સંબોધે છે. એ એક જ વાક્યમાં માત્ર શિક્ષકનો સ્વભાવ નહીં પરંતુ આખાય અમેરિકાની વ્યક્તિને મૂલવવાની દષ્ટિ દેખાય છે. ‘કોઈ માણસ નાનો નથી, કોઈ કામ નાનું નથી’ – એવો સંદેશ એમાંથી મળે છે. કદાચ એટલે જ ત્યાં માણસને ઉડવા માટે પોતાનું આકાશ મળે છે. એ આકાશ કોરું નથી, એમાં સંવેદના પણ ભરેલી છે. ત્યાં પણ કોઈક છે જે તમને મૂકવા માટે વિરુદ્ધ દિશાની ટ્રેન પકડે છે. તમારો એની સાથે ગમે એટલો વિરોધ હોય પરંતુ તમે ‘Empire state building’ માટે ખોટી દિશા પકડી રહ્યા છો એ કહેવાનું તે ચૂકતો નથી. પૂર્વની ભાવ-સંવેદના અને પશ્ચિમના ભૌતિક વિકાસનું જો મિશ્રણ કરવામાં આવે તો કેવું જીવન નિર્માણ થાય, એ આ ફિલ્મમાં અનેક જગ્યાએ જોવા મળે છે.