બા હોઠ બીડીને ઊંડા વિચારમાં ગરકાવ થઈ ગયાં. ગતિ થંભી ગઈ. પછી સિત્તેર વર્ષોનો એકસામટો બોજ એમના ઉપર આ જ ક્ષણે આવી પડ્યો હોય એમ નમીને દામોદરકુંડના જળનું આચમન લીધું. હાથનું નેજવું કરીને આજુબાજુના ધૂણી ધખાવીને બેઠેલા સાધુઓ તરફ જોયું. ધુમાડાનો પુંજ ધીરે ધીરે ઊંચે ચડતો જતો હતો અને હવામાં ભળી જતો હતો.