કહેવાય છે કે આપણા મહાકવિ ન્હાનાલાલ સ્વભાવે મહારિસાળ હતા. ગમે તેના વિશે યદ્દવાતદ્દવા બોલી નાખવાની તેમને છૂટ, પરંતુ તેમના વિશે કોઈ સારું બોલે તો પણ કાઢવો હોય તો એમાંથી ભળતોસળતો અર્થ કાઢી લગાડવું હોય એટલા પ્રમાણમાં માઠું લગાડી શકતા. કોઈ મુદ્દે એમને ગાંધીજી સાથે અણબનાવ થયો એટલે જ કવિ ન્હાનાલાલે ગાંધીજીને ‘ગુજરાતનો તપસ્વી’ કહીને બિરદાવતું પ્રશસ્તિ કાવ્ય રચેલું એ જ ગાંધીજી પર ખીજે ભરાતાં તેમને ‘વર્ધાનો વંઠેલો’ કહેતા. આના પ્રતિભાવમાં ગાંધીજીએ આદરભાવે જણાવેલું કે ‘આપણાથી કવિના બોલ્યા સામે ન જોવાય. કવિ ન્હાનાલાલ તો દૂઝણી ગાય છે, કોઈ વાર તે પાટું મારે તો ખમી ખાવાનું.’ ગાંધીજીના આ વિધાનથી રાજી થવાને બદલે કવિ ગર્જેલા કે, ‘હું ગાય નથી, આખલો છું.’