પહેલો જ સીન : એક બાળક રાડો પાડતું દોડતું આવી રહ્યું હોય છે અને સામે છેડે બે બાળકો સતત રાડો પાડીને જવાબ આપીને વળતો પ્રશ્ન પૂછી રહ્યા હોય છે કે – What . . . ? માય ગોડ વત્તા બાય ગોડ ; આ પહેલા સીન’થી જ ટેમ્પો તો શું JCB પણ જામી જાય છે અને લિટરલી તમે એ બચ્ચાવ’ની રોજબરોજની મોજભરી હડિયાપટ્ટી’થી લઈને હકાલપટ્ટી વાળી દુનિયામાં પ્રવેશી જાવ છો! ને પછી બીજા જ સીન’માં એ બચ્ચાવ સતત દોડ્યા બાદ એક મોટેલમાં પહેલા માળે ગેલેરીમાં બેસીને એક રમત શરૂ કરે છે : જેના પહેલા ભાગનું નામ હતું ‘હાંક . . . ‘ અને બીજા ભાગનું નામ હતું ‘થૂ‘ 😀 યસ , નીચે પડેલી ગાડી પર કોણ સૌથી દૂર સુધી થૂંકી શકે એની રમત ! સમર બ્રેક ચાલી રહ્યો હોય છે અને આ બાળકો રોજેરોજ અથવા તો અઠવાડિયાનું ભાડું ચૂકવી મોટેલમાં રહેનારા લોકોના સંતાનો હતા ; મતલબ કે અમેરિકાની એક એવી વણદીઠી સાઈડ કે જ્યા લોકો પોતાનું તો ઠીક ભાડાનું મકાન સુધ્ધાં અફોર્ડ નથી કરી શકતા ! પણ કથાનકનો સુર એ તરફી નથી પણ કૈક અનોખો જ મેજીકલ છે કે તમે વણદીઠી ભોમકા તરફ દોડતા દોડતા ઉડવા માંડો ! વાત છે મૂની , સ્કૂટી અને જેન્સી’ની – વાત છે મૂની’ની સિંગલ મધર એવી હોમલેસ & જોબલૅસ એવી હેલી’ની – વાત છે મોજ’ની ,રોજેરોજ’ની – વાત છે આજમાં રાધર ક્ષણમાં જીવવાની – વાત છે આખરે કઈ ન બોલી શકવાની ને ભાગી છૂટવાની!