હું સવારે બગીચામાં આવતો નથી એટલે મને એમના હાસ્યનાદ સાંભળવાનો લહાવો મળ્યો નથી પણ મને એમની ઈર્ષા તો આવે જ છે. વહેલી સવારે માણસ બગીચામાં જઈ કશા કારણ વગર જોરજોરથી હસે એ મોટી સિદ્ધિ છે. સવારે તો મારી આંખો ખૂલતી નથી, ગળામાંથી સાદો અવાજ નીકળતો નથી ત્યાં બગીચામાં જઈને અટ્ટહાસ્યના કોરસમાં જોડાવાથી સ્વાસ્થ સુધરવાને બદલે કથળે એવી શક્યતાઓ વધી જાય. સાંજે બગીચામાં એકલા જ એકલા અટ્ટહાસ્ય કરું તો બીજા સહેલાણીઓના પ્રત્યાઘાત કેવા આવે તે કલ્પી નથી શકતો, પણ માબાપો સાથે આવેલાં બાળકો મારા પર કાંકરા ફેંકી "ગાંડો...ગાંડો” પોકારો કરે એ હું કલ્પી શકું છું. હું પણ એવું જ કરું.) - રોજ સાંજે હં બગીચામાં આંટા મારવા આવું છું. સ્વાસ્થ્ય ખાતર નહીં, સગવડ ખાતર. મેં સાહિત્યસેવા ખાતર નોકરીમાંથી નિવૃત્તિ લીધી છે. પત્ની એક શાળામાં પ્રિન્સિપાલ છે. સાંજે નોકરી પરથી ઘેર આવી મને અઘરા અઘરા સવાલો પૂછે છે એ ટાળવા માટે બગીચાનું હું શરણ લઉં છું. સાહિત્યસેવા એ નોકરી ન કરવાનું એક બહાનું છે એમ પત્નીને મજબૂત રીતે ઠસી ગયું છે, જેનો હું વિરોધ કરતો નથી એટલે અમારી વચ્ચે કંકાસ થતા નથી. મારી સાહિત્યસેવાઓની જોઈએ તેવી નોંધ લેવાઈ નથી તેથી એની ગેરસમજ થાય તે સ્વાભાવિક છે. જ્યાં સુધી સાહિત્યના ક્ષેત્રે મને માન્યતા ન મળે ત્યાં સુધી પત્નીની અડફેટમાં આવવું નહીં એવું મેં નક્કી કર્યું છે. - બગીચામાં હું ફક્ત ટાઈમપાસ માટે નથી જતો, એક પ્રેક્ષક તરીકે જાઉં છું. ઘણાં સેમ્પલ જોવા મળે છે.