મને લાગે છે કે ગુજરાતી ગઝલનો એક ફાંટો મનહરલાલ ચોકસી, આદિલ, રાજેન્દ્ર, મનોજ, મનહર મોદી, જવાહર બક્ષી વગેરેનો છે. સમાંતરે છેલ્લી પેઢીનો એક ફાંટો વિકસિત થતો રહ્યો છે. તેનું નામ હવે ભાવકોની જીભે છે, હ્રદયે છે, હજુ પ્રવહમાન છે. આમાંનું કોણ, કેટલું, કેટલી ચિરસ્થાયી રીતે પોતાના નામે અંકે કરશે તે કહેવું – વહેલું ગણાશે. છતાં જે દમખમવાળી કલમો છે તેમાં એક નામ ‘કાયમ’ હઝારીનું છે. મુશાયરામાં બહુધા સફળ રહેતા આ ગઝલકાર સામે બહુધા અભિધાના સ્તરે પણ રહેવાનો ખતરો છે. વધુ સરળતા અને સુગમતા સિદ્ધ કરવા જતા ગઝલની અર્થક્ષમતા અને અર્થગંભીરતા, ચોટ અને વ્યંજનાના અનેક સ્તરે એકસાથે વિહરવાની ક્ષમતાને આઘાત પહોંચવાનો ભય છે.