આમ જ્ઞાનની સાધના કરવાના અને એ જ્ઞાન સરળ ભાષામાં, રસિક શૈલીમાં, માતૃભાષામાં જ સંપન્ન કરવાના ઉમદા ઉદ્દેશ્યોવાળું બીજ ધીરુભાઈની હૃદયભૂમિમાં વવાયું. એને પર્યાપ્ત જળ અને પોષણ મળી રહે એ માટે મોડાસાની કૉલેજમાંથી 1978ના વર્ષમાં નિવૃત્ત થઈને એમણે એક અવિરત ઝુંબેશ આદરી. એ અમદાવાદ આવીને વસ્યા અને વિશ્વકોશનો વિચાર પ્રસરે એ માટે સંપર્ક આંદોલન હાથ ધર્યું. એમણે સમાજના કેવા-કેવા અને કેટલા-કેટલા લોકોને વિશ્વકોશ માટે અનુકૂળ અભિગમ રાખવા અપીલ કરી એ જોવા જેવું છે. સમાજના શ્રેષ્ઠીઓ, સામજિક કાર્યકરો, રાજકીય આગેવાનો, સંતો – મહંતો – ધર્મપુરુષો, શિક્ષણક્ષેત્રના કાર્યકરો, અધ્યાપકો, આચાર્યો, અધિકારીઓ, વગેરે; કલાકારો, સાહિત્યકારો, કોર્પોરેટ જમાતના સાહસિકો, વિદ્યાર્થીઓ, સામાન્ય જનતાનાં ભાઈબહેનો, અને મીડિયાના લોકોમાં એમણે વિશ્વકોશ માટે વિચાર અાંદોન ઊભું કર્યું અને પછી તો વાતાવરણ બંધાવા લાગ્યું. સમાજમાં જ્ઞાનની ભૂખ ઉઘડવા લાગી, અને જ્ઞાનનું મૂલ્ય સૌ સમજવા લાગ્યા. પેલો ઉર્દૂ શેર આ રોમાંચક ઘટનાને હૂબહૂ ચિત્રિત કરે છે તે જૂઓ :