મેં કહ્યું : ‘તું બહુ સારી શિક્ષિકા છે….’ અભિનંદનથી એ રાજી થઈ, ને પછી એણે જે કાંઈ કહ્યું, તે અવિસ્મરણીય છે. એણે કહ્યું : ‘આ અમારું બાળક નથી, બીજાનું છે. એને એની મા એટલું બધું મારતી, ને માનસિક ત્રાસ આપતી, કે એ સખત છળી ગયેલું રહેતું. એટલી હદ સુધી કે ચાર વર્ષનું થયું ત્યાં સુધી એ બોલતાં પણ શીખી ન શક્યું. તે દિવસોમાં હું આવાં, ભયગ્રસ્ત અને સામાજિક પરિસ્થિતિને કારણે માનસિક દબાણનો ભોગ બનેલાં બાળકોની શિક્ષિકા તરીકે કામ કરતી હતી, એટલે આ બાળક મારી પાસે ભણવા મુકાયું. દિવસે-દિવસે કોણ જાણે કેમ મને એમ લાગવા માંડ્યું કે એનું સ્થાન કોઈ સંસ્થામાં નહીં, અમારા કુટુંબમાં જ હોવું જોઈએ. મારા પતિની સંમતિથી હું એને અમારા ઘરે લઈ આવી. ધીમેધીમે એ બોલતું થયું. પછી સતત પ્રેમ મળતાં એનો વિકાસ સરસ થયો. છેલ્લાં ત્રણ વરસથી એ ઉત્તરોત્તર વિકાસ કરી રહ્યો છે. હવે એના મનમાં માત્ર પાણીની બીક જ રહી છે, લાગે છે કે એય જલદી દૂર થઈ જશે. મારા પતિ કોમ્પ્યૂટર એક્સપર્ટ છે. અમારાં પોતાનાં બાળકો તો 17 અને 19 વર્ષનાં થઈ ગયાં. દીકરી અમેરિકામાં મ્યૂઝિક-થેરપી શીખે છે, ને દીકરો વિજ્ઞાનનો વિદ્યાર્થી છે. હવે આ નાનકડા બાળકને સાચવવા જ ખાસ તો હું કામ કરતી નથી. હવે હું જર્મનીના એક નાના શહેરની માત્ર એક ગૃહિણી છું.’