સમય નજીક આવતો ગયો. સૌને ચિંતા થવા લાગી. માનો કે વીજળી પડે તો ? એવી જગ્યાએ મહારાજને રહેવાનું રાખો કે વીજળીની કશી અસર જ ન થાય. ઈડરના કાળમીંઢ પથ્થરોમાં છેક નીચે એક ભોંયરું છે. તેને જોધપરિયા ભોંયરું કહે છે. તેમાં આશ્રય લેવાનું નક્કી થયું. વીજળી પડે તોપણ ઉપર મોટો પર્વત વીજળીને ઝીલી લે. મહારાજની સાથે તેમના 500 સાથીદારો પણ ભોંયરામાં રહેવા ગયા. સૌની રસોઈ-પાણી-જમવાનું ત્યાં જ થવા માંડ્યું. મહારાજે તાંબાના પતરા ઉપર ગામ લખીને પતરું મંત્રીના હાથમાં આપ્યું અને કહ્યું કે જો જોશીની ભવિષ્યવાણી સાચી પડે તો આ પતરા પ્રમાણે તેમને ગામ આપી દેજો. મહારાજની સાથે 500 મરણિયા સાથીદારો પણ રહેવા ગયા. એક પછી એક દિવસો વીતવા લાગ્યા. સાથેના સાથીદારો ઓછા થવા લાગ્યા. કોઈને કોઈ બહાનું કાઢીને 495 સાથીદારો જતા રહ્યા. માત્ર પાંચ જ રહી ગયા. રાજાને ખ્યાલ આવ્યો કે બધા સાથીદારો છેક સુધી ટકવાના નથી હોતા. જીવનના બધા સંબંધો જીવનપર્યંત ટકી રહે તો તેનાથી મોટી બીજી કોઈ સફળતા નથી હોતી, પણ છેક સુધી ટકી રહેનારા બહુ થોડા જ હોય છે. સંબંધોની કસોટી વિપત્તિ છે. વિપત્તિ વિના સંબંધની કસોટી થઈ જ ન શકે.