આટલું બોલતાં તો રમણદાદાની આંખો અત્યારે પણ ભીની થઈ ગઈ હોય એવું એમના અવાજ પરથી મને વર્તાતું હતું. થોડાક સ્વસ્થ થઈને રમણદાદાએ વાતનો દોર આગળ વધારતા કહ્યું : ‘આખી જિંદગી જેટલાં દુ:ખો આપ્યા એ બધા વેઠ્યા. એની સામે કોઈ જાતની ફરિયાદ નથી કરી. બંને દીકરાઓ અને ત્રણેય દીકરીઓને મોટી કરી. સગવડતા મુજબ ભણાવી-ગણાવીને સારા ઘરમાં પરણાવી. દીકરાઓનાં પણ લગ્નપ્રસંગો રંગેચંગે પાર પાડ્યાં. જ્યારે ઘરમાં પહેલી વખત બે પુત્રવધુઓને જોતો ત્યારે મનમાં ને મનમાં હરખાતો કે હાશ હવે આરામના દિવસો શરૂ થયાં પણ આ તો ઊલટું જ પડ્યું ! અત્યારે તો બધુય સુખ મળ્યું હોવા છતાં દુ:ખના દિવસો જોવાનો વારો આવ્યો. અધૂરામાં પૂરું, આ વર્ષે બેય દીકરાએ મને કહી દીધું કે ‘બાપા, તમારે પંદર હજારની શી જરૂર છે ? આ વખતે દસ જ રાખો…..’ હવે તમે જ કહો કે વર્ષે બેઉ જણ દસ-દસ હજાર આપે તો એ વીસ હજારની મૂડી લેખે મહિને આશરે પંદરસો રૂપિયાની આવક કહેવાય ! આટલી રકમમાં મારે મહિનો શી રીતે કાઢવો ? લાખોની જમીન, લાખોનું મકાન લાગણીમાં આવીને દીકરાને આપ્યાં તો બધુંય ખોયું; જમીન પણ, મકાન પણ અને છેવટે દીકરા પણ. મારું જ બધું વાપરવું અને મને સાથે રહેવાની ના પાડે છે. બોલો હવે મારે આ લોકોને શું કહેવું ?’