બંને બહેનોના એકત્વ માટે આ એક ગંભીર કસોટીનો ગાળો હતો. એક બાજુ ઈશ્વર સાથેના એકત્વ માટે પંડને ઓગાળી નાખવાની સાધના અને બીજી બાજુ એ જ ઈશ્વરને માનવ-સંબંધમાંના આત્મૈક્યમાં આરાધવાની સાધના. આવી સાધનામાં માનવ-સંબંધને ગૌણ માનીને ચાલવાની એક પરિપાટી અધ્યાત્મના માર્ગમાં ચાલી આવી છે. સામાન્ય રીતે એમ રટ્યા કરાય છે કે, ‘એકલા આવ્યા અને એકલા જવાનું છે….’ ધર્મ, અર્થ, કામ માટે ભલે સાથે ચાલીએ, પણ મોક્ષના માર્ગે તો એકલા જ ચાલવું પડશે.’ પરંતુ આની સામે સમૂહ સાધના, સમૂહ ચિત્ત, સામૂહિક સમાધિની વાત એ વિનોબાજીની માનવજાતને એક અણમોલ દેણ છે. અને આધ્યાત્મિક સાધનાના વિચારમાં એમનું એક મૌલિક પ્રદાન છે. વિનોબાજી કહે છે, સહિયારી સાધના કરો, એકચિત્ત બનો, આત્મૈક્ય સાધો !