આપણે ગુજરાતીઓ બળાત્કાર અંગે ખૂબ સંવેદનશીલ છીએ. આપણે ત્વરિત પ્રત્યાઘાત આપીએ કે તત્ક્ષણ આપણું માનભંગ થાય ‘ને આપણો પિત્તો જાય યા આંસુ આવે. સવાર સાંજ માંસ ખાનારો હોય કે નિયમિત રીતે નવી-નવી વ્યક્તિ સાથે સેક્સ કરનાર હોય, રેપ એ માત્ર અસ્વીકાર્ય નથી, પણ ઘૃણાસ્પદ છે. તો કેમ આપણે ત્યાં ગુજરાતીમાં રેપને લઈને કવિતા, વાર્તા કે નાટકનું સર્જન અપવાદ રૃપે જ થાય છે? હવે ગુજરાતી ચલચિત્ર જગત આળસ મરડીને બેઠું થયું છે. આશા રાખીએ કે કોઈ દુર્ઘટના બને ત્યારે જ નહીં, પણ સામાન્ય સંજોગોમાંય કળા ‘ને કારીગરીની સેવા ‘ને ધંધો કરનારા આવી સમસ્યાને લઈને અવારનવાર ડોઝ આપે. રેપ જેવા ‘વિષય’ પર ગુજરાતીમાં કહેવત કે ઉક્તિ શોધતાંય તકલીફ પડે છે. “કામી ‘ને હગાયો બારેગામ ઉજ્જડ ભાળે” એવું પાકટ વ્યક્તિ સહજ સમજી શકે, પરંતુ તરુણ યા મુગ્ધ યા કુમાર અવસ્થામાં જે ગુજરાતી છે તેમનો માનસિક પાયો સક્ષમ કરવો રહ્યો. હિન્દી/અંગ્રેજી ફિલ્મમાં રિવ્યૂ લખતી વખતે ભાનમાં રહેવું પડે. ‘ગંદી બાત’ જેવા વેબ શૉ પર પૈસા મળે એમ નહીં, ગુજરાતી નારીનું સાચું સારું હોય એ મુજબ લખવું પડે.