એ જીતો માસ્તર એટલે આ રતનીનો ભાઈ! જીતો નાનો હતો ત્યારે ગામના છોકરાઓ એને ભેગો રમાડતાંય નહીં.ગામના છેડે વાસમાં રહીને સૂકા રોટલા ખાઈ મોટો થયેલો, પણ આ જીતામાં તાકાત ઘણી હતી. નાનપણથી જ કસરત કરતો, તાલુકે ચાલતા અખાડામાં કુસ્તી શીખ્યો હતો. એ જીતો હવે વતનની જ શાળામાં શિક્ષક થયો હતો. આ રતની તો એનાથી સાત આઠ વરસ નાની..! પણ માનસિંહના મનમાં વસી ગયેલી. માનસિંહે કહ્યુંઃ ‘કરશનિયા, ઇ રતની માળી હામી મળે તાણ મીઠું-મીઠું મલકાતી જાય છે હોં..? એવું નો થાય કે ઇનું રાજીખુશીથી આપણી હારે જામી જાય..?’