વિદ્યાર્થિની સામે જોતાં તે કહે છે, “પણ અહીં આવીને શું કરવું ? અહીં આવું તો વાંચી નથી શકાતું. અને અમારાથી એક મિનિટ પણ બગાડાય તેમ નથી. ત્યાં લાઈબ્રેરીમાં બેસી વાંચી શકાય છે. અને અહીં આવું તો આ મમ્મી સતત કહ્યા કરે કે આવી છે તો કાકાને મળી આવ કે મામાને મળી આવ કે ફલાણું કામ કરી આવ. એક પળ નવરી બેસવા નથી દેતી કે વાંચી શકું. અને બીજી વાત. કદાચ નવરી બેઠી હોઉં તો બસ, કહ્યા કરે કે હવે કેટલું ભણીશ ? હવે તારે સગાઈ કરી લેવી જોઈએ. અને પછી નવા નવા છોકરાઓ બતાવ્યા કરે. અને કેવા છોકરાઓ ? જે કાં તો ભણ્યા જ નથી કે તદ્દન ઓછું ભણ્યા છે. હું તો બહુ મોટી પરીક્ષાઓની તૈયારી કરું છું અને લગભગ અભણ છોકરાને પરણું ? અને સાચી વાત તો એ છે કે લગ્ન વગેરેનો વિચાર કરવાની મારી પાસે ફુરસદ જ નથી. ના પાડું, તો મમ્મી-પપ્પા ગુસ્સે થાય છે અને આખો દિવસ સંભળાવ્યા કરે છે, ટોક્યા કરે છે. એટલે અહીં આવું તો મારો બધો જ સમય કાં તો સગાંઓને મળવામાં જાય અથવા તો મમ્મીની ટીકાઓ અને ફરિયાદો સાંભળવામાં ચાલ્યો જાય. માટે હું નથી આવતી.”