હવામાં વાસંતિક પવનની મહેક છે. વનરાજી ચોતરફ પુરબહારમાં ખિલી છે. વળી, હવાની ઠંડી લહેર કંઈક સાથે લઈ જતાં ભૂલી ગઈ હોય એમ શેરીના નાકેથી પાછી ફરી છે. એનાથી હવામાનમાં તાજગી વધી ગઈ છે. મધ્યાહ્નનો સૂર્ય પણ આકરો થતા થતા અટકી ગયો છે, જાણે કે બાળક પર ગુસ્સે થતો પિતા, બાળકની કાલીઘેલી વાતો સાંભળી ગુસ્સો વિસરી જઈને વ્હાલથી ભેટી પડે એમ. વહેલી સવારથી પંખીઓનો કલશોર શરૃ છે. આપણી મહેફિલો તો રાતે જામે અને આ પંખીઓ તો બહુ વહેલી સવારે એટલી બધી વાતોએ વળગે કે એમની વાતો ત્યાં સુધી તો પૂરી થાય જ નહીં જ્યાં સુધી સૂર્ય માથું ઊંચું કરીને એને ચૂપ રહેવા ન કહે. વડીલની લાલ થતી જતી આંખ જોઈને સહુ પંખીઓ પોતપોતાના કામે લાગે, એટલે કે વિશાળ આકાશમાં મનગમંત ઉડ્ડયન અને પછી દાણા-પાણી!