મુશ્કેલી એ બાબતની છે કે જીવનના અંત્તિમ આધ્યાત્મિક ધ્યેયને રોજીદા કુટુંબીક જીવનમાં કેવી રીતે સુસંગત બનાવવો. હું મારા જાહેર ભાષણોમાં મોક્ષને એક સ્થળ તરીકે સંદભૅમાં લઉં છું અને તેના તરફના પ્રવાસનું વણૅન કરું છું. અંતિમ મુકામ દૂર હોવા છતા, તેના તરફનું પ્રયાણ એ પહેલેથી જ થઇ રહયું છે, અગર આપણે તેને સમજીએ કે નહી હું દશૅકોને એક પવૅત અને તેના ટોચ ઉપર જતો આકો આડો અવળો રસ્તો વિશે કલ્પના કરવાનું કહું, જે ઇશ્વરના સાક્ષાત્કાર અને મોક્ષનો આનંદમય અનુભવ છે. દરેક જીવનમાં આપણે રસ્તાના તે સ્થળે જન્મ લઇએ જયાં આગલા જન્મમાં આપણે પહોંચ્યા હતા. આદશૅ રીતે, દરેક જીવનમાં આપણે પવૅતની ટોચ તરફના રસ્તામાં આગળ વધીએ, આપણે માત્ર ઊભા ન રહીએ અથવા પાછા ન જઇએ. ભૌતિક, સ્વાથીઁ જીવન જીવવાથી આપણે માત્ર રસ્તામાં ઊભા રહીએ છીએ. જયારે અધામિઁક કાયૉ જેમ કે ગંભીર હિંસા અને બેઇમાની કરીએ ત્યારે તેની કિંમત આપણે રસ્તામાં પાછા ઊંધા જઇને ચુકવવી પડે છે.