ચારેય બાજુ રંગ જ રંગ વિખેરાયેલા હતા - લાલ, લીલા, પીળા, વાદળી. આ રંગોથી રસાબોળ હાથોમાં નાની પિચકારી લઈ બાલગોપાલ, યશોદાઓ સાથે હોળીનો આનંદ ઉઠાવી રહ્યા હતા. એવું લાગી રહ્યું હતું કે આખી દુનિયાની ખુશીઓ આજે માતૃછાયાના આંગણે આવી ગઈ હતી. ત્યારે આ બાળકોની સાથે હોળી મનાવવા આવેલ સેવા ભારતી માતૃમંડળની બહેનોની નજર દરવાજા પાસે રાખેલ એક લાવારિસ બેગ ઉપર પડી. કદાચ એમાં કોઈ બોમ્બ તો નહીં હોય એવી શંકાનો સામનો થતાં જ એમનામાંથી એકે પોતાના જીવની પરવા કર્યા વગર બેગને મેદાનમાંથી દૂર ફેંકવાના ઉદ્દેશ્યથી દોડ લગાવી જ હતી, ત્યાં બેગની અંદરથી એક માસૂમના રોવાનો અવાજ સાંભળી સૌના પગ ત્યાંના ત્યાં જ ચોટી ગયા. આ શું ? એ શંકાસ્પદ બેગમાં તો કોઈ લાચાર માની નાની બાળકી હતી. બે દિવસની આ નાની પરી પાસે દૂધની બોટલ રાખેલ હતી. હોળીની ખુશી હવે બધા જ માટે બેવડી થઈ ગઈ હતી. માતૃછાયાના આ અનોખા પરિવારમાં એક નવા સભ્યનું આગમન થયું હતું. ભોપાલમાં સેવા ભારતી દ્વારા નિરવાંચ્છિત બાળકો માટે ચલાવવામાં આવી રહેલા આ શિશુગૃહમાં આવેલી આ બાળકી હવે ત્યાં હતી. જ્યાંથી તેને નવું જીવન મળવાનું હતું. સંઘના પ્રચારક અને સેવા ભારતીના જનક સ્વ. વિષ્ણુજીની પ્રેરણાથી ૧૯૯૭માં શરૂ થયેલ આ પ્રકલ્પ મધ્યપ્રદેશનું પહેલું માન્યતા પ્રાપ્ત આંતરરાષ્ટ્રીય એડોપ્શન સેન્ટર છે. આંકડામાં હિસાબે આ સેન્ટરમાં આવનારા ૪૦૦ બાળકોમાંથી ૩૫૦ બાળકો હવે દેશના વિવિધ ભાગોમાં પોતપોતાનાં ઘરોમાં સુખી અને સંપન્ન જીવન જીવી રહ્યાં છે.