આ બધા સંઘર્ષમાં બે વર્ષ પસાર થઇ ગયા. અરુણની પરિસ્થિતિમાં બહુ ઝાઝો ફરક તો ન આવ્યો, પણ રોજેરોજ ખુશીને ઘરે ભણાવવાથી પરિણામ એ આવ્યું કે ખુશી ખુબજ હોશિયાર બની ગઈ, ટીચરોની સૌથી માનીતી ખુશી આગળના વર્ષમાં અભ્યાસ કરતા વિદ્યાર્થીઓ કરતા પણ સવાઈ સાબિત થવા લાગી. નબળા વિદ્યાર્થીઓને ટીચરો ખુશી પાસે બેસાડતા, અને ખુશી રાજીખુશીથી તેઓને શીખવતી. તેથી જ તો ખુશી આખી સ્કુલમાં બધાની લાડલી અને માનીતી બની ગઈ હતી. ખુશીના આ ઘડતરમાં તેની મમ્મી અને દાદીની સંસ્કારી શિખામણો પણ સામેલ હતી. અરુણ આ ખુશીને જોઈને મનમાં ને મનમાં પોરશાતો. પોતાની રણ જેવી જિંદગીમાં ખુશી જાણે મીઠી છાયડી હતી.