એ દિવસોમાં વિનોદને હૃદયરોગનો હળવો હુમલો થયેલો. હાસ્યલેખકની કોઈ વાત ગંભીરતાથી લેવાતી નથી એ એના જીવનની એ કરુણતા છે. વિનોદની આ ગંભીર માંદગી પણ હળવી રીતે લેવાયેલી. હું જ્યારે ખબર પૂછવા ગયો ત્યારે તબિયત પ્રમાણમાં સારી હતી. વિનોદ પલંગ પર તકિયાને અઢેલીને બેઠો હતો. આજુબાજુ બન્ને ભાભીઓ (સ્વ. વેણીભાઈ પુરોહિત જેમને ‘રિદ્ધિ ને સિદ્ધિ’ તરીકે ઓળખતા હતા) બેઠાં હતાં. મારાથી આટલું જ પુછાયુંઃ ‘શું થયું હતું? જવાબમાં વિનોદ કહે, ‘યાર, જે થયું તે સારું થયું. હું બહુ નિર્દય કટાક્ષો કરું એટલે કેટલાક માને છે કે મારે હૃદય જ નથી, પણ આ હાર્ટ અટેક પછી ડોક્ટરનું સર્ટિફિકેટ આપીને કહી શકીશ કે મારે પણ હૃદય છે. હૃદય હોવાની ખાતરી થતાં હું હવે કદાચ કવિતા પણ લખું. (જોે આ તો માત્ર ધમકી જ હતી. એ ભય હવે ટળી ગયો છે. ગુજરાતી કવિતા એમ તો નસીબદાર છે!) બોરીસાગર, શોકસભામાં બોલવાની સામગ્રી તૈયાર રાખવી સારી. ઓચિંતી જરૂર પડે. આપણે તો જવાની તૈયારી કરી દીધી હતી. આ કૈલાસ ને નલિની પણ કાળી પટ્ટીના સાડલા ક્યાં સસ્તા મળેઃ રતનપોળમાં છે ઢાલગરવાડમાં? – એની ગંભીર વિચારણા કરવા મંડી ગયાં હતાં. અલીઆબાડા જ્ઞાનસત્રમાં ગયેલો ત્યારે જામનગરથી એના પ્રખ્યાત કંકુની દસ-બાર ડબ્બીઓ લેતો આવ્યો છું તે નલિની કૈલાસને (વિનોદ ભટ્ટના આ ‘મંગલ ત્રિકોણ વિશે એની આત્મથા ‘એવા રે અમે એવા…માં ‘હૃદયત્રિપુટી’ નામે એક આખું પ્રકરણ છે. આ મંગલ ત્રિકોણ પહેલી વાર ઈ. સ. 1984માં ખંડિત થયો – કૈલાસભાભીનું અવસાન થયું. એનો બીજો ખૂણો હજી તો ચાર મહિના પહેલાં ખંડિત થયો – નલિનીભાભીનું અવસાન થયું. આના વિરહમાં ત્રીજા ખૂણાએ પણ જીવનલીલા સંકેલી લીધી.) કહેતી હતી છે કે ‘આ આટલું બધું શું લઈ આવ્યા તે હવે બધું નકામું જવાનું ને પૈસા માથે પડવાના.’ વિનોદની આવી મજાકોથી ભાભીઓના હોઠ હસતા હતા ને આંખો રડતી હતી.