કેડીઓ વધુને વધુ સીધાં ચઢાણવાળી અને લપસણી થઈ રહી હતી જેનાથી અમારી ગતિ ધીમી થતી ગઈ. બેઝ-કેમ્પ પર અમને કહેલુ કે અમને કદાચ રીંછનો ભેટો થઈ શકે છે, રીંછ તો ના જોયુ પણ સપાટ બરફ પર તાજા જ પડેલા રીંછનાં પગલા જોયા. જંગલી જાનવરનો ભય કેવો હોય એ એ સમયે સમજાયુ જ્યારે ગાઈડે કહ્યુ કે રીંછ નજીકમાં જ ક્યાંક હોવુ જોઈએ. ભગવાનને પ્રાર્થના કરતા કરતા અમે ચડવાનું ચાલુ રાખ્યુ પણ થાક લાગવાથી વારે વારે ઊભા રહેવા લાગ્યા. પણ આ આરામ ગાઈડને મંજુર ના હતો. અમે જેવા ઊભા રહીએ કે એની “no wait”, ”no wait”ની બૂમો ચાલુ થઈ જાય. તેમની બૂમોથી અમે એટલા ટેવાઇ ગયા હતા કે ટ્રેકિંગ પુરું થયા પછી પણ તેના પડઘા કાનમાં ખાસ્સા વખત સુધી ચાલુ રહ્યા હતા. પણ અમારા ગાઈડભાઈ ખરેખર મજેદાર અને ઉત્સાહી માણસ હતા. આવી આકરી ચડાઇ એના માટે રમતવાત હતી. કોઇને ચડાઇમાં તકલીફ પડે તો તે તરત જ તેની મદદે દોડતા પહોંચી જતા હતા.