રસ્તે રાજકુમારીને ગામ આવ્યો અને રાજાએ અરધું રાજ આપવાનું કહ્યું પણ ‘મારે તો મારું ગામ ભલું’ એ એક વાતને જ એ વળગી રહ્યો. એના મનમાં કે કંટાળીને કાંઇ કરતા રાજકુમારી પોતાને છોડી દે છે. ક્યાં આ સાહેબી છોડીને રઝળતાની પૂંઠેપૂંઠે આવવાની હતી. પણ રાજકુમારીને એ હજી પૂરેપૂરી ઓળખતો ન હતો. એ તો તરત આગળ થઇ. રાજાએ ઘણી ઘણી ભેટો આપીને રસાલા સાથે એ બંનેને વિદાય કર્યાં. કહે છે કે અમારા ગામની હદમાં આવી પહોંચ્યા તે પહેલા તો સમાચાર આવી મળ્યા કે કોઇ પડોશી રાજાએ ઓચિંતા ચડાઇ કરીને રાજકુટુંનનો નાશ કર્યો હતો. રાજકુંવરીને વસમો ઘા વાગ્યો. અહીં ઘેર આવીને પહેલુ કામ એણે એ કર્યું કે ગામની ગોરાણીઓની જેમ પોતાની રહેણી કરી દીધી અને બાપ પાસેથી મળેલી પૂંજીથી, પતિની સંમતિ લઇ, આ કાલે તમે પારેશ્વર જવાના છો ને તેની અપસે ટેકરી પર ભુવનેશ્વરીનું સુંદર મંદિર છે તે બંધાવરાવ્યું. આ એ બેનો વસ્તાર તે અમે!”