અમે ૭૯-૮૦ વર્ષ પહેલાં મહુવામાં ગરીબીમાં જીવતા હતા પણ દરેક ઘરના માણસના દિલમાં સમૃદ્ધિ હતી. એ દિલની મહુવાની સમૃદ્ધિ આજે યાદ આવે છે. આજે મુંબઇ કે અમદાવાદ કે વડોદરામાં વરસાદ આવે છે તે વરસાદને હર હાલતમાં વધાવવો જોઇએ. અમે દિવાળીમાં અને વરસાદના વખતમાં ગાતા – આવ રે વરસાદ ઢેબરીયો વરસાદ, ઊની ઊની રોટલી ને કારેલાંનું શાક. ચોમાસામાં ભારત જે કૃષિપ્રધાન દેશ હતો તેના ખેડૂતો ખેતરો ખેડી નાખીને તેમાં માત્ર બાજરો, જુવાર અને ઘઉં ઉગાડતા. શાક તો ભાગ્યશાળી લોકો ખાતા. અમારા મહુવાના ઘરે ફૈબાને ત્યાં રહેતા અને રોજ રોજ માત્ર બાજરાનો રોટલો અને અડદની કે મગની દાળ ખાતા. પણ ત્યારે કકડીને ભૂખ લાગતી અને મુંબઇમાં ર૦૧૭માં મારા મિત્રો ફરિયાદ કરે છે કે, ‘ભૂખ લાગતી નથી.’ અમારા વખતમાં ૮૦ વર્ષ પહેલાં ભૂખને લીધે ઊંઘ સમસ્યા હતી. અમારા ઘર બાજુ સોરડિયા વણિક વિદ્યાર્થીની હોસ્ટેલ હતી. ત્યાંના વિદ્યાર્થીઓ એટલા ભૂખ્યા થતા કે હવેલીમાં જઇને ભગવાનને ધરાતા પ્રસાદને ભૂખી નજરે જોઇ રહેતા અને લાગ ફાવે તો એકાદ પરસાદ ચોરીને ખાઇ લેતા.