તે નેતૃત્વની શૈલી બિન-આક્રમક અને અંતર્મુખ પ્રકારની છે.[૧] ચીનના રાષ્ટ્રપ્રમુખ તરીકેનો તેમનો ઉદય એ ચીનમાં જૂના, સ્થાપિત સામ્યવાદી નેતૃત્વમાંથી યુવાન, વધુ વ્યવહારિક દૃષ્ટિવાળા ટૅકનોક્રેટ્સ તરફના નેતૃત્વની સંક્રાંતિને રજૂ કરે છે. વર્ચસ્વમાં આવ્યા પછી, હુએ અગાઉના શાસનતંત્રે અર્થતંત્ર પરના જે અમુક નિયંત્રણોને હળવા કર્યાં હતાં, તેને પૂર્વવત્ કર્યાં છે, રાજકીય સુધારા બાબતે તેમનો અભિગમ રૂઢિચુસ્ત છે.[૨] વિદેશી નીતિમાં, હુ આંતરરાષ્ટ્રીય સંબંધોમાં સોફ્ટ પાવર મેળવવા માટે, "ચીનનો શાંતિપૂર્ણ વિકાસ" નામે ઓળખાતા એક અભિગમની હિમાયત કરે છે. પોતાના સાથી, પ્રધાનમંત્રી વેન જિઆબાઓ સાથે, હુએ સાત્યયપૂર્ણ આર્થિક વૃદ્ધિ અને વિકાસ સહિત આશરે એકાદ દાયકા સુધી સર્વોપરી શાસન કર્યું છે, જેના પરિણામે ચીન એક મુખ્ય વિશ્વ સત્તા તરીકે ઊભું થયું છે. હુના શાસનકાળ દરમ્યાન, આફ્રિકા, લૅટિન અમેરિકા, અને અન્ય વિકસિત દેશોમાં ચીનનો વૈશ્વિક પ્રભાવ વધ્યો છે.[૩]