પહેલી ભવિષ્યવાણી તો છાતી ઠોકી ઠોકીને કરી શકાય કે વિશ્વભરના ગરીબો માટે આવતું વર્ષ આગળનાં વર્ષ જેવું જ- કદાચ વધારે ખરાબ જશે, કારણ કે એ તો સ્પષ્ટ દેખાય છે કે વિશ્વના દરેક દેશના નેતા અને નાગરિકોને એક જ ઈન્દ્રિય રહી છે – પૈસા કેમ વધુ મેળવવા ! કેમ તે ખૂબ વાપરવા ! હવે મૂડીવાદ નગ્ન નાચ કરવા માંડ્યો છે. તેના સિદ્ધાંતો આમ તો રૂપાળા દેખાય છે, પ્રેરણા આપે તેવા છે, પણ તેની વાસ્તવિકતા ભૂંડી છે. ‘બધાને સફળ થવાની તક છે….’ ‘હરીફાઈ કરો અને આગળ વધો….’ દેખાવમાં આ વિચારો સરસ દેખાય છે, પણ માત્ર ‘તક મળે છે’ એમ કહેવાથી બધાને તક નથી મળતી. હરીફાઈ કરવા માટે પાયામાં મૂડી અને શિક્ષણ જોઈએ. જે લોકો ગરીબાઈમાં ઊછરે છે, તેમને બંધારણીય રીતે ભલે સમાન તક આપવામાં આવે છે, પણ તે માટેની પાયાની જરૂરતો તેઓ ક્યાંથી મેળવી શકવાના છે ? હરીફાઈ કરવા માટે પૂરતું શિક્ષણ, જરૂરી નાણાં તેઓ કેવી રીતે મેળવી શકવાના ? એ બધું તો પૈસાદારો જ કરી શકવાના… અથવા સરકારી પૈસે તાગડધીન્ના કરતા કર્મચારીઓ કરી શકવાના અને તેમની હરીફાઈ, તેમના સટ્ટા – જેને ‘સાહસ’ કહેવાય છે – એ બધાનું વિપરીત પરિણામ તો ગરીબોએ જ ભોગવવાનું ! હુલ્લડ-ઝઘડા-ખૂનનું પરિણામ છેવટે તો ગરીબોએ જ સહન કરવાનું હોય છે. નેતાઓ ગરીબી હટાવવાની વાત ગમે તેટલા ઉમળકાથી કરતા દેખાય, પણ ગરીબી ન ઘટે તેમાં જ તેમને રસ હોય છે, કારણ કે આવતી ચૂંટણીમાં તેમના માટે કયો મુદ્દો રહેવાનો ? ગરીબો ભણે તો આવતી ચૂંટણીમાં તેઓ કોને ઠગી શકવાના ? એટલે, ગરીબોની ચિંતા બધા સરકાર કે સ્વૈચ્છિક સંસ્થાઓ – કરશે, તે જીવતો રહે તે માટે પણ બધા પ્રયત્નો કરશે. પણ તે સમૃદ્ધ થાય તેવા પ્રયાસો ભાગ્યે જ કરાશે. કોઈ રડ્યા ખડ્યા લોકો તે માટે ઝઝૂમશે, પણ તેમને સ્થાપિત હિતો કામ નહીં કરવા દે.