સ્ત્રી નીચું જોઈ ગઈ. વીસ વરસની ઉંમર પર એકાએક બીજા વીસ વરસનો થર ચડી ગયો. ઘરવાળા સામે સંકોચની નજરે જોયું. ઘરવાળાની આંખમાં બધું ભખી જવા માટે ઘરવાળી પ્રત્યે ઠપકાનો ભાવ ઝબકી ગયો. છતાં એ તો અંતે બોલી જ : ‘ચૂની તો’ એણે અડવા નાકે આંગળી અડાડી અને ચમકીને પાછી લઈ લીધી : ‘હવે પાછી આવી રહી. રહ્યા જમીન અને બળદ, તે ગીરો મૂકી દેવા માટે મોકલ્યો સુમરા ગોઠીને. કાકા, દોઢસો બસો તો એની ઉપર મળશે જ ને.’ આલ્લેલે, મને કાકો કીધો ! કાકો તે કઈ તરાહનો ? પણ છતાં ય મગજને જાણે કે કોઈએ વીજળીનો ટાઢો આંચકો આપ્યો. સૌભાગ્યની નિશાની ચૂની તો ગઈ તે ગઈ જ, પણ હવે દોઢસો બસો રૂપિયામાં જ જમીન અને બળદ ? અને પછી ? એ ખૂટે એટલે શું ? ઘરવાળાનું તૂટેલું અંગ તો પણ દુરસ્ત ના થાય તો ? તો શું ? ને નાકનમણ એવી ચૂની ગીરવી મૂકી છે એને છોડાવવાની વાત તો ભૂલી જ જવાની ને ?