ટપાલી ઘરના એક સભ્ય જેવા હતાં, ખુશીના કે દુઃખના, બધાંય અવસરોમાં એ સહીયારો ભાગ લેતાં. મહીને એકાદ કાગળનું પતાકડું આવે ત્યારે ટપાલી જ એ વાંચી આપે અને સારા સમાચાર હોય તો ટપાલીનું મોં મીઠું કરાવવાનું અને ખરાબ સમાચાર હોય તો એ પણ નદીએ નહાવા ઘરધણીની સાથે આવે. પોસ્ટકાર્ડ, અંતર્દેશીય પત્ર જીવનનું એક અવિભાજ્ય અંગ હતું. પ્રિય પાત્રોએ લખેલા પ્રેમપત્રોને સંઘરી રખાતાં, એકનો એક પત્ર કેટલીય વખત વંચાતો. પણ વિકાસની સાથે સાથે આ સુવિધાઓ ભૂંસાતી ગઈ. પત્રો અદ્રશ્ય થઈ ગયાં. સંદેશાવ્યવહાર ઉત્ક્રાંતિની શરૂઆતમાં પેજર આવ્યા, જે વચેટીયા જેવા હતાં, પણ ટૂંક સમયમાં એ પ્રજાતિ નામશેષ થઈ ગઈ. પછી મોબાઈલ આવ્યા, અને છવાઈ ગયા, તેમની નવી નવી જાતો ઉત્તરોત્તર વિકસતી રહી, આજે કોમ્પ્યુટરનું કામ સુધ્ધાં કરી આપતા મોબાઈલ ઉપલબ્ધ છે. સંદેશ પહોંચાડવાના મૂળભૂત કાર્યની સાથે અનેક અન્ય સુવિધાઓ પણ એમાં મળી રહે છે. પણ પોસ્ટકાર્ડની મજા એ ક્યાંથી આપી શકે?