પૌરાણિક કન્યાઓ અન્ય કલાઓમાં પણ નિપુણ હતી. પદ્મપુરાણમાં પાર્વતીએ રમતાં રમતાં વૃક્ષ બનાવ્યું. તે આસોપાલવના નામે પ્રસિદ્ધ થયું. પાર્વતીએ વૃક્ષને સંસ્કારો દ્વારા મંગળસ્વરૂપ બનાવ્યું અને ઉછેરવા માંડ્યું. ઉપરાંત શરીર ચોળવાના ચૂર્ણમાંથી હાથીના મોઢાવાળો પુરુષ બનાવ્યો. વળી દિવ્ય મંત્રોથી કડાં ને કંકણ બનાવ્યાં. પુત્ર વીરકને પહેરાવ્યાં. શિવ મહાપુરાણમાં મત્સ્યગંધા નૌકા ચલાતી. તે પરાશર મુનિને નાવમાં બેસાડીને યમુના પાર લઈ ગઈ. માર્કંડેય પુરાણની વિભાવરી પ્રાણીમાત્રની બોલી સમજવાની વિદ્યામાં નિપુણ હતી. એ જ રીતે કલાવતી સાક્ષાત્ લક્ષ્મીએ જેનું પૂજન કર્યું છે તે પદ્મિની વિદ્યા જાણતી હતી. વરાહ મહાપુરાણની ત્રિકલાદેવીને સર્વત્ર ગમન કરવાનું વરદાન હતું. સ્કંદ મહાપુરાણની બકુલમાલિકા ઘોડેસવારીમાં નિષ્ણાત હતી. બ્રહ્મવૈવર્ત પુરાણ અનુસાર પૂતના માયાશાસ્ત્રમાં પારંગત હતી. એ જ રીતે ગણેશપુરાણમાં માયાવતી પણ માયાશાસ્ત્રમાં કુશળ હતી. તેણે મદનને અનેક પ્રકારની માયાઓ શીખવી હતી. દૈત્યમાતા ભ્રમરી મૃતદેહ જાળવવાનું વિજ્ઞાન જાણતી હતી. પુત્ર અમ્ભકાસુરનું મસ્તક કપાયું ત્યારે ભ્રમરીએ તેને તેલમાં જાળવી રાખવા કહ્યું હતું. હરિવંશ મહાપુરાણાં એક ધાત્રી રસાયણશાસ્ત્ર જાણતી હતી. તેણે બાળક પ્રદ્યુમ્નને રસાયણના પ્રયોગથી મોટો કર્યો હતો. આ સ્ત્રીઓ કોઈ એક વિજ્ઞાનની જાણકાર હતી, પણ વિષ્ણુ પુરાણની શૈબ્યા સર્વ વિજ્ઞાનથી પરિપૂર્ણ હતી.