ઇલિયાસ, માતૃવંદનાની આ ખૂબ સુંદર કવિતા બદલ અભિનંદન. 'ક્યારેય ખુટતું નથી, એના સાડલાને છેડે બાંધેલું પરચુરણ.' અને 'મોંસૂઝણૅ, ગલી-ગલીએ છાણ વીણતી બા' અને ' રસોડાનું એક-એક વાસણ બની ગયું છે, અક્ષયપાત્ર.બા નાં બરક્તી હાથે.' જેવી પંક્તિઓમાં માતાનું રેખાચિત્ર અદભૂત રીતે ઉતર્યું છે ! અલબત્ત, માતાની સરખામણી કરતી આ પંક્તિઓ --- ' રાતનાં ખરેલાં તારાં વીણતી પરી લાગી છે.' અને ' મારે મન તો જાણે, મીઠાં જુવારનાં દાણાં' --- માં સર્જનાત્મકતા તો જરૂર વર્તાય છે, પણ અર્થપૂર્ણ ઉપયુક્તતાની રીતે વિચારીએ તો કેવળ ભાવોદ્રેકને કારણે જ આવી ચઢેલી લાગે છે. આવી માતાના વ્યક્તિત્વને છાજે તેવી ઉપમાઓ/રૂપકો ખોળી કાઢવા માટે થોડો વધારે વ્યાયામ કર્યો હોત તો આ આખી ક્રુતિ અત્યારે જેટલી ભાવવાહી લાગે છે એથી ઘણી વધારે લાગત. પણ, ઇલિયાસ, તમને ખૂબ ખૂબ અભિનંદન, તમે સાચા પરિવેશ સાથે આ ક્રુતિ રચી છે અને એથી જ એ કોઇની અનુકૃતિ નથી લાગતી, બલ્કે બિલકુલ તરોતાજા અને મૌલિક અભિવ્યક્તિ બની રહી છે .