બૂટ આવ્યાને આઠ દિવસ થયા હતા, પણ આજની વાત કંઈ ઑર જ હતી. આવ્યા ત્યારે આનંદથી ઊભરાતા મૂળજીએ તેને ફેરવી ફેરવીને જોયા હતા. એના રૂપ, રંગ, આકાર, અરે ગંધ સુદ્ધાં મૂળજીને મોહિત કરી ગયાં હતાં. દીકરાએ થાય છે કે નહીં ચકાસવા પહેરી જોવા કહ્યું હતું પણ ગોબરા પગને તે આવા બૂટમાં ઘલાતા હશે ? એમ વિચારી, ‘માપના જ હોય ને ! જોતાં જ ખ્યાલ આવી જાય છે !’ કહેતાં બૂટને રૂપાળા ખોખામાં ગોઠવી દીધા હતા. ખેતરની દોડધામ ને મુરતની મોકાણે બૂટ પહેરવાની ‘શુભ’ ઘડી ઠેલાતી જ જતી હતી. પણ આજ સવારે નક્કી જ કરી નાખ્યું કે બુધવાર ને બીજ છે, ને વળી ખેતરે પણ ખાસ કામ નથી તો મૂરત આજે જ કરવું ! એ ય ને બૂટ પહેરી ટહેલશું દિ’ આખો ! પણ બૂટ પહેરીને બજાર જતાં મૂળજીનો જીવ ન ચાલ્યો. આવા મોંઘા બૂટ મોંઘા અવસરે જ પહેરાયને ! આડે દિવસે અળવીતરા લાગીએ ! ને મોંઘા અવસરની ક્યાં રાહ જોવી પડે તેમ હતી ? નવરાત્રિ હમણાં ગઈ, રાતે તો કોણ જુએ પણ ત્યારે આવ્યા હોત તો દશેરાના મેળે તો પહેર્યા જ હોત ! એક દિવસ મોડા આવ્યા ! કંઈ નહીં, બેસતું વરસ તો આપણું જ ને ! નવા વરસે નવા બૂટ ! પણ જીવ ઝાલ્યો રહે ?! વચ્ચે એકવાર પહેરી જોવાનું મન થઈ આવ્યું, તે બુધવારે ને બીજે બોણી કરી જ નાખી !