અમારા આવવાનો અવાજ સાંભળીને એ જરા સંકોચાઈ. કપાળ પર ઝૂલતી લટ સહેજ પાછી ખસી. એની નજર અમારા પર મંડાણી-ન-મંડાણી અને પાછી જમીન પર ઝૂકી ગઈ. થોડીવાર હાથથી જમીન ખોતરીને એ ઊભી થઈ. બરાબર અમારી આગળ જાળીના સળિયા પકડી ઊભી રહી. માથું પાછું નાખીને એ ખડખડાટ હસી પડી. એ હાસ્ય કેટલું બિહામણું હતું ! અમારા આગળથી ખસી એ ફરી પાછી ખૂણામાં જઈ લપાઈ ગઈ – કોઈ ઊંડા કોતરમાં સિંહણ લપાઈને બેસે એ રીતે. સૂર્યમાંથી કોઈ વાદળું પસાર થતું હશે એટલે અજવાળિયામાંથી આવતો પ્રકાશ બંધ થતાં આખા ઓરડામાં અંધકાર ફેલાઈ ગયો. ઓરડાની દીવાલોમાંથી જાણે કરુણતા ટપકવા માંડી. આખું વાતાવરણ જાણે કારુણ્યથી ભીનું ભીનું થઈ ગયું.