સાહિત્યની ભાષામાં જેને ‘સર્જનની પ્રક્રિયા’ કહેવામાં આવે છે અને સાદી સરળ બોલીમાં આપણે જેને ‘લખાણની ફાવટ’ કહીએ એ વાત ચોક્કસ છે કે લેખકનું પહેલું કામ ‘રસ જાળવવાનું’ છે. એ ગમે તેવી સારી અને શાણી વાત લખતો હોય, પણ એમાં સરસતા ન હોય તો, જો એ રસભરી શૈલીમાં લખાઈ ન હોય તો એના લખાણનો હેતુ જ માર્યો જાય. જેટલો હું મારા પોતાના આનંદને માટે લખું છું એટલો જ હું મારા વાચકોના આનંદ માટે પણ લખું છું એ હકીકત છે. સાહિત્યકારો ભલે લાખ ચર્ચા કરે અને કહે કે, ‘લેખક લખે છે નિજાનં માટે!’ પણ આ નર્યું અર્ધસત્ય છે. આના અનુસંધાનમાં પછી વાચકની અભિરુચિ કે સમજને વગોવ્યા કરવાની વાત અહમહમિકાને પોષવાની એક ઢાલ કે ફેશન તરીકે ઠીક છે, પણ કોઈ પણ લેખક, ભલે એ ગમે તેટલો નિજાનંદી અને ઠાવકો હોય છતાં, પોતાના વાચકવર્ગ વિના લાંબો સમય ટકી શકે નહીં. આ હકીકતનો કોઈ ઈનકાર કરી શકે નહિં. હું જે કંઈ લખું છું તેનો વાંચનારો એક વર્ગ હોવો જોઈએ અથવા મારે મારી કલમની અને શૈલીની તાકાત વડે ઊભો કરવો જોઈએ. લેખક એ નિજાનંદી સર્જક છે એ વાત કબૂલ, પણ લેખક પોતાના દિલની વાતને વાચકના દિલ સુધી પહોંચાડનારો એક વાહક છે, એક માધ્યમ છે એ વાત પણ એટલી જ સાચી છે. એ રીતે એ એક દિલને જોડીને એક નવી દિલદાર દુનિયા ઊભી કરવાનું કામ, અને જવાબદારીએ લેખકને માથે રહ્યા છે. આ નક્કર વાસ્તવિકતાની અવગણના કરીને વાચકની સમજશક્તિને વગોવવાનો તો કશો અર્થ નથી.