ઉત્તર : નામ ચિન્મય છે. નામ અને નામી (ભગવાન) અભિન્ન છે, એ ચોક્કસ છે. ઊંઘતા માણસને નામ લઈને બોલાવીએ તો તે ઊંઘમાં પણ સાંભળે છે; ભગવાન તો સજ્ઞાન શક્તિ છે, તો પછી ભગવાનને બોલાવીએ તો તે અચૂક સાંભળે જ સાંભળે ! ભાષાશુદ્ધિ ઉપર ભગવાન ધ્યાન આપતો નથી. ભગવાન તો ભાવગ્રહી છે ‘भावग्राहीजनार्दनः।’ તમે શ્રદ્ધાથી ભગવાનને હાંક મારો. એ હાંકમાં શ્રદ્ધા અને ભાવ બંને હોવાં જરૂરી છે. વિદ્વાન પંડિત એની કહેવાતી બુદ્ધિ સાથે રાખીને ભગવાનનું નામ લેતો હોય, પણ તેમાં ભાવનો અભાવ હોય તો પ્રભુ ત્યાં જતો નથી. અભણ વાલ્મીકિ ‘રામ’નું નામ ‘મરા, મરા’ એમ ઊલટું નામ લેતા હતા; પરંતુ તેના ઉત્કટ ભાવને લીધે ભગવાન તેને પ્રાપ્ત થયા. ભગવાન ધન જોઈને, પ્રતિષ્ઠા જોઈને, જ્ઞાન જોઈને પ્રાપ્ત નથી થતા. પાંચ વર્શના પ્રહ્‍લાદને અને બાળભક્ત ધ્રુવને તેમના ભાવને લીધે ભગવાન મળ્યા ! ભાવ અને શ્રદ્ધા હોય તો ભગવાન ભક્તને મળે, મળે અને મળે જ ! કોઈ પણ શબ્દનો અર્થ ભલે સમજાય કે ન સમજાય છતાં એની ચોક્કસ અસર થાય જ છે. બજારમાં થતા ઘોંઘાટથી માણસ પાગલ પણ થઈ જાય ! અને વિશુદ્ધ સંગીતના માધુર્યની અસરથી રોગી રોગમુક્ત પણ થઈ જાય ! મધુર ધ્વનિથી પ્રકૃતિ પ્રફુલ્લ બને છે ! તેથી અનોખો આનંદ પ્રાપ્ત થાય છે. ઉત્કર્ષ – upliftment પણ થાય છે. મંત્રોના ઉચ્ચારમાં અકલ્પ્ય બળ છે, શક્તિ છે, આ reality છે – એક હકીકત છે.