આ સમીકરણનાં બેમાંનું એક પલ્લું વાણિજ્યિક પરિમાણને પોષતું હોય તો એ સામાન્ય રીતે કલાકારની મૂળ ઓળખના ભોગે. શાસ્ત્રીય, સુગમ કે લોકસંગીત હોય, શિષ્ય જ્યારે ગુરુનો કંઠ કે ગાયકીનું અનુકરણ કરે એ તો સહજ છે. ગુરુની નબળી કે સબળી પ્રત બનવું કોઈ અઘરું કામ નથી. અનુકરણ માટે આમ જુઓ તો ગુરુની પણ જરૂર નથી હોતી. એક સી.ડી. વગાડો કે કામ પત્યું! પણ એ પ્રત બનવાના પંથે એમાંથી પોતાની આગવી કેડી કંડારવી એ લોઢાના ચણા ચાવવા જેવી વાત છે. ગાયાકોદ્યોગમાં આવા પણ અનેક દાખલાઓ છે. પ્રત કડી મૂળ આવૃત્તિની જગ્યા ન લઈ શકે. જેઓ પ્રત બનવાનું પસંદ કરે છે એઓ પોતાની આગવી ઓળખ ક્યારેય પ્રસ્થાપિત નથી કરી શકતા. પ્રસિદ્ધિના માપદંડ અને આગવી ઓળખ વચ્ચે ઝાઝો સંબંધ નથી હોતો. શીઘ્ર પ્રસિદ્ધિ મેળવવાના અનેક રસ્તાઓ છે. આગવી ઓળખ પ્રાપ્ત કરવાનો એકમાત્ર કાચો, કઠણ અને કપરો રસ્તો છે જેની ઉપર ચાલનારા મોટા ભાગે વિજયી બને છે. તો ચાલો અનુકરણને થોડી વેળા ખીંટીએ ટીંગાડી જઈએ ‘સ્વ’ની ખોજમાં. પ્રત, એની નબળી પ્રત અને એની અતિ નબળી પ્રતની હારમાળા તો ચાલ્યા જ કરવાની. જે સો ટચનું સોનું છે એ જ ટકે છે.