ગોલેઝોવની ખાણના કેદીઓની હાલત તો આથી પણ બદતર હતી. ‘યાદ વાસેમ’ના દફતરમાં સાચવી રાખવામાં આવેલી, માલગાડીના બે ડબ્બાઓની રસીદ દર્શાવે છે કે દસ કરતાં પણ વધારે દિવસો સુધી, કોઈ જ જાતના ખોરાક વગર, કેદીઓએ બંધ દરવાજે મુસાફરી કરેલી! આર નામનો સોળ વર્ષનો એક છોકરો યાદ કરે છે કે ડબ્બાઓની અંદરની દિવાલે જામી ગયેલા બરફને ખોતરીને તેણે પોતાની તરસ છીપાવી હતી! બર્કેન્યુમાં પણ તેમને નીચે ઉતારવામાં આવ્યા ન હતા. એ આક્રમક દિવસોમાં હત્યાકાંડ તેના છેલ્લા ચરણમાં હતો. ગોલેઝોવના કેદીઓને મારવા માટે પર્યાપ્ત સમય ન હતો. પહેલાં તો તેમના ડબ્બાઓને રેલવે લાઈનની બાજુમાં એમ જ છોડી દેવામા આવ્યા હતા! પરંતુ એન્જિનો સાથે જોડીને તેમના ડબ્બાને ફરીથી પચાસ કિલોમિટર દૂર છાવણીના દરવાજા સુધી ખેંચી જવામાં આવ્યા, જ્યાં કમાન્ડન્ટે પોતાની પાસે પૂરતી સગવડ ન હોવાના કારણસર તેમને નકારી કાઢ્યા. પથારી અને રાશનની ખેંચ બધી જ જગ્યાએ ઊભી ચૂકી થઈ હતી. આખરે જાન્યુઆરીના અંતે વહેલી સવારે છૂટા કરીને તેમના ડબ્બાને ઝ્વિતાઉના રેલ યાર્ડમાં ફરીથી ત્યજી દેવામાં આવ્યા!