ત્યારે મારી ઉંમર સાત આઠ વર્ષની હશે. નોટબૂકની એક બાજુએ કોઈ મનગમતું ચિત્ર ચોંટાડવાનું અને બીજી બાજુએ – જમણી બાજુએ એ ચિત્ર વિશે જે મનમાં આવે તે લખવાનું એવું અમને સોંપાતું. વિદ્યાવ્યાસંગી માતાપિતાને કારણે ઘરમાં પુસ્તકો અને સામાયિકોની સમૃદ્ધિ ઘણી અને વાંચવાના અનહદ શોખને કારણે મારો શબ્દભંડોળ પણ સારો એટલે હિન્દી સામયિક ‘હંસ’નું મુખપૃષ્ઠ કાપીને નોટબૂકમાં ચોંટાડી દીધું અને લખી નાખ્યું : ‘આ ચિત્રમાં એક બાલિકા નદીકિનારે ખડક પર બેસીને ચંદ્ર સામે જુએ છે. તેનું મુખાર્વિંદ કેવું સુકુમાર છે !…..’ પાનું તો આખું ભરી દીધું હતું. પણ આપણે વાત કરવાની છે ‘મુખાર્વિંદ’ શબ્દની. એમાં રહેલી જોડણીભૂલ તરફ અમારા વર્ગશિક્ષકનું ધ્યાન નહીં ગયું હોય તેથી તેમણે લાલ લીટી દોરેલી નહીં. ભોગજોગે રામભાઈ ફરતા ફરતા અમારા વર્ગમાં આવી ચડ્યા. એમનો કડપ ભારે એટલે બધા ચડપ દઈને ઊભા થઈ ગયા. એમનો હાથ ઊંચો થયો એટલે પોતપોતાની જગ્યાએ બેસીને શ્વાસ હેઠો મૂક્યો. પણ તે દિવસે કંઈક નવરાશ હશે એટલે જતા રહેવાને બદલે એમણે વર્ગમાં આંટા માર્યા અને વારાફરતી અમારી નોટબૂકમાં નજર કરવા માંડી. મારો વારો આવ્યો એટલે એમણે મારું ચિત્રાવલોકન વાંચીને જરાક સ્મિત કર્યું અને ‘મુખાર્વિંદ’ પર આંગળી મૂકીને કહ્યું : ‘આ ભૂલ છે.’