ગીરના વનમાં ભટકતા ઘણી વખત નેસ જોયા છે. એક નેસમાં મુલાકાત વખતે તેમાં વસતા કેટલાક માલધારીઓ સાથે વાત થઇ હતી. એમની જીવનપધ્ધતિ અને તેમની મુસીબતો કે મુશ્કેલીઓ જાણવા મળી. રોદણા સ્વરૂપે નહીં, ફરીયાદ સ્વરૂપે પણ નહીં, ખુમારીના એક નવા પ્રકાર સ્વરૂપે, તેમણે ગોઠવેલી જીવનનિર્વાહની અનોખી વ્યવસ્થા વિશે. મૌસમમાં આ માલધારીઓ નેસમાં રહે, ઢોરને ચરાવવા લઇ જાય, તેમની ખૂબ કાળજી રાખે, ડેરી વાળા દૂધ લઇ જાય એ જરાય મિલાવટ વગરનું દૂધ આપે (ગીરમાં રસ્તે ફરતા સાંજે ઘણી જગ્યાએ દૂધના બોઘરણાની હાર જોવા મળશે.) અને આમ પોતાના માલને (ગીરની ભાષામાં પોતાનો સઘળો સંસાર એટલે માલધારીઓનાં ઢોર, તેમની ગાયો, ભેંસો, બકરીઓ, ઉંટો, ઘોડાઓ….) સર્વસ્વ ગણતા એ માલધારીઓનું સઘળું અસ્તિત્વ એ ઢોર અને તેમની જાળવણીની આસપાસ ફર્યા કરે. સિંહ જો ક્યારેક કોઇ ગાય કે ભેંસ કે અન્ય કોઇ માલધારીના ઢોરને મારણ કરે ત્યારે સરકાર તરફથી તેમને એ નુકસાનની ચૂકવણી થાય છે. પણ આ બધી વાતો ફક્ત અમુક મહીનાઓ પૂરતી સીમીત રહે….