અને અત્યારે તો જુઓને, પચીહી પૂરી ના થૈ વોય તોય ઘૈડપણ આઈ જ્યું વોય સે. દાક્તરોની દવાનો આધાર વોય સે ઇયાંને જીવવાનો. પણ એ વખત તો કોઈના નખમાંય રોગ જોવા મળે નૈ. અરે ભૈ, જો ભૂલથીય તાવ-તરિયો આઈ જ્યો વોય તો ઇનું આઈ જ બને. એકાદ આદમી કુહાડી લઈને મંડી પડે આખા લેબડાને છોલવા. ઈની આંતરછાલ કાઢીને એવી તો ઉકાળે કે ના પૂછો વાત. પછી તો તાંહળું ભરીને આલી દે માંદા માણહને. એ તો ગટગટાઈ જાય પલકારામાં. બચારો તાવ પછી ચ્યાંથી ઊભો રે ? અને અતારે તો સહેજ કડવી ગોળી આવે તો મરી જ્યા હમજો જ ! હોયો ખાવાની, બીજું શ્યું ?