1957માં મુનિશ્રી સંતબાલજીના ચાતુર્માસ બાવળા પાસે આદરોડા ગામમાં ચાલતા હતા. અવારનવાર હું તેમની પાસે જઈ આવતી. એક વાર અમદાવાદથી પાછાં ફરતાં અળવીનાં પાન લેતી આવેલી. સવારે ઔષધાલય જવા નીકળી ત્યારેતારાબહેનને અળવીનાં પાન આપ્યાં અને કહ્યું કે, પતરવેલિયાં બનાવજો, આપણે બપોરે ખાઈશું. હું દવાખાને ગઈ. તારાબહેનને અળવીનાં પાન બાફવા પ્રાઈમસની જરૂર છે, એવી ખબર આવતાં કમ્પાઉંડર ભાઈ દવાખાનેથી પ્રાઈમસ લઈ જઈ ઘેર આપી આવ્યા. તારાબહેને પાન પ્રાઈમસ પર બાફવા મૂક્યાં હતાં. દરમિયાન પ્રાઈમસની ઝાળ એમના સાડલાને લાગી અને એ સળગી ઊઠ્યાં. એમની બૂમો સાંભળીને બાજુની ઓરડીમાંથી ડૉકટરનાં પત્ની દોડી આવ્યાં. તારાબહેનને આગમાં સપડાયેલાં જોઈ, એ દોડીને દવાખાને આવ્યા ને ખબર આપી. હું, ડૉક્ટર ને તારાબહેનના પતિ બંગલે ગયાં. પણ અગ્નિદેવે પોતાનું કાર્ય પૂરું કરી નાખ્યું હતું. તારાબહેનનું આખું શરીર ભડથું થઈ ગયું હતું. બહેન છેલ્લા શ્વાસ લઈ રહી હતી. માંડ માંડ એ બિચારી બોલી શકી કે, “કાશીબહેન, મારો અંગૂઠો લઈ લ્યો, જેથી મારા મૃત્યુ પછી નકામા એમને કોઈ હેરાન ન કરે.”