તમને રસ્તા ઉપર ઘણા માણસ પગે ચાલતાં, સાઈકલ કે સ્કૂટર ઉપર, એકલાએકલા કાંઈક બોલતાં દેખાશે. કોઈવાર આપણને મજાક પણ સૂઝે! એકલો શું બોલતો હશે? લવારો કરે છે કે શું? તમે મંદિર કે દેવસ્થાનમાં માણસોની પ્રાર્થના કે ફરિયાદ સાંભળશો તો પણ થશે કે આમાં માગણીઓ જે હોય તે -ખાસ તો આ વેદનાનું અર્પણ છે. કોને જઈને કહેવું ? માણસને એક મૂંઝવણ છે. તેને ખબર છે કે પોતાની પીડા કોઈને જણાવવાથી કોઈ એ લઈ લેવાનું નથી. ઘણુંખરું તો સાચી સહાનુભૂતિ પણ મળવાનો સંભવ નહીંવત્‌ હોય. કેટલીક વાર બીજા માણસની નજરમાં ‘નિર્બળ’ કે ‘દયાપાત્ર’ બની રહેવાનું જોખમ હોય. છતાં માણસને પોતાની વેદનાને વાચા આપ્યા વગર તો છૂટકો થતો નથી. હરઝોગ તો ગમે ત્યાં બેઠાંબેઠાં, હોટેલમાં કે ટ્રેનમાં પત્ર લખી શક્તો. મોટા ભાગના માણસો માટે આવું શક્ય નથી. ત્યારે શું કરવું?