જેવો આવ્યો હતો, એવો જ અનભિજ્ઞ, કોરોકટ્ટ, હું તેમની ઑફિસમાંથી બહાર નીકળ્યો. પણ એક હિતચિંતક મને મળી ગયો હતો. અને છેવટે… આ બાબતે વાત કરવાની હિંમત મને મળી ગઈ હતી. જીભનો ચોકી પહેરો કરવામાંથી મુક્તિ મેળવીને આજે હું ખુલ્લી હવામાં રાહતનો શ્વાસ લઈ શક્યો હતો! બે કલાક સુધી હું શેરીઓમાં ભટકતો રહ્યો, ડૉક્ટરની ઑફિસની નજીકના બાગમાં બેસી રહ્યો. વિચારતો રહ્યો, કે કેવા વિચિત્ર સંજોગોમાં, કેવા કામ અંગે હું આ શહેરમાં ખેંચાઈ આવ્યો હતો! હું આ ડૉક્ટરો વિશે પણ વિચારતો રહ્યો! લોકો આપણી પાસે મદદ માટે આવતા હોય, અને આપણે એમને માટે કંઈ જ કરી ન શકીએ, એ કેવી નિસહાય પરિસ્થિતિ હશે! આ માણસ… એને પણ પત્ની અને બાળકો હશે, એની પોતાની જિંદગી હશે… અને છતાં હું જાણે એનો કોઈ સ્નેહી હોય એમ મારી મદદ કરવાનું એણે બીડું ઝડપ્યું હતું…!