મુઘલ બાદશાહ અકબરની લગભગ અડધા સૈકાની (૧૫૫૬-૧૬૦૫) બાદશાહત દરમિયાન ભારતમાં વિશાળ મુઘલ સામ્રાજ્ય ઊભું થયું હતું. અકબર કોરો આદર્શવાદી કે માત્ર સ્વપ્નદૃષ્ટા ન હતો. સ્વપ્ન જોવામાં અને તેને ચરિતાર્થ કરવામાં તત્કાલીન ભારતીય શાસકોમાં તો ખરો જ, વિશ્વભરના શાસકોમાં અકબરનો કોઈ મુકાબલો ન હતો. ઈતિહાસકારોએ તો અકબરને તેના સમકાલીન શાસકો જેવા કે ઇંગ્લેન્ડની રાણી એલિઝાબેથ, ફ્રાન્સનો રાજા હેનરી ચોથો અને ઈરાની શાસક મહાન અબ્બાસ કરતા પણ ઊંચા સ્થાને મૂકે છે. પ્રસિદ્ધ ઇતિહાસકાર વી. એ. સ્મિથે તો ત્યાં સુધી કહ્યું છે કે, "તે મનુષ્યોનો જન્મસિદ્ધ શાસક હતો. વિશ્વના મહાન અને સર્વશ્રેષ્ઠ શાસકોમાં તેની ગણના થવી સંપૂર્ણપણે ન્યાયસંગત છે." અકબર બધી રીતે સુખી હતો, પરંતુ તેના પુત્રો લાંબુ જીવતા નહોતા. તેથી તે પોતાના વંશવેલા બાબતે સતત ચિંતિત રહેતો હતો. પુત્રજન્મની યાચના સાથે તે દર દર ભટકતો રહેતો હતો. આખરે ફતેહપુર સિકરીના શેખ સલીમચિશ્તીના આશીર્વાદથી સલીમ ઉર્ફે જહાંગીરનો જન્મ થયો હતો (તારીખઃ ૩૦ ઓગસ્ટ ૧૫૬૯). આમ અકબરને મુઘલિયા સલ્તનતને આગળ વધારનાર ચિરાગની પ્રાપ્તિ થઇ હતી, પરંતુ અકબરને ક્યાં ખબર હતી કે અનેક દુવાઓ પછી પ્રાપ્ત થયેલો આ પુત્ર જ પોતાની સામે બગાવત કરશે!