ઋષિએ તો એમના ગૌરમુખ નામના શિષ્યને બોલાવ્યો. આ બધું અઘટિત બની ગયું. છોકરાને પણ કીધું કે ‘બેટા, જે થવાનું હતું તે થઈ ગયું. ક્રોધ શાન્ત કર, જંગલમાં જા, ફળફૂલ ખા અને તારું તપ વધાર.’ વગેરે… પણ એને ગમ્યું નહીં. એટલે ગૌરમુખને બોલાવીને કહે છે કે ‘તું જઈને પરીક્ષિતને આ બધા સમાચાર આપી આવ અને સાવધાન રહેવાનું કહી આવ.’ એટલે ત્યાં જઈને ગૌરમુખ પરીક્ષિતને જરાય આઘાત ન લાગે એ રીતે બહુ શાંતિથી વાત કરે છે. રાજા એનું સ્વાગત કરે છે અને પછી તે બધી વાત એને કરી દ્યે છે. બધી વાતો સાંભળી, પછી જ્યારે પરીક્ષિતને ખબર પડી કે ઋષિને તો મૌન હતું, ત્યારે મહાભારતકાર લખે છે કે ઋષિના મૌનમાં પોતે આ કૃત્ય કર્યું છે એમ જાણીને પરીક્ષિતને એટલું બધું દુઃખ થયું કે એટલું દુઃખ અને આઘાત તો એને તક્ષકનાગ પોતાને કરડવાનો છે એ સમાચારથી પણ નહોતાં થયાં. એટલો બધો આઘાત એને આ પાપ પોતાથી જે થઈ ગયું તેનાથી થયો. હવે લેખક જો આટલું જ લખે તો આપણને એ પ્રતીતિકર ન લાગે. જો ખરેખર આઘાત થયો હોય તો એની અસર જીવનમાં ઊગવી જોઈએ. આપણે એમ કહીએ કે મને બહુ દુઃખ થયું, આપણે સૉરી સૉરી એક-એક મિનિટે બોલતાં હોઈએ એ સૉરીનો કોઈ અર્થ નથી. એનું પરિણામ ક્યાંક દેખાવું જોઈએ. મહાભારતકાર આવી જે-જે ઘટના મૂકે છે તેના પરિણામરૂપ કોંટા ફૂટેલા દેખાડે જ છે. પરીક્ષિત માણસ છે. જે માણસને પાણી પીવા ન મળતાં એટલો ગુસ્સો ચડે કે ઋષિના ગળામાં સાપ નાખે, તેને કંઈ મોતનો ભય ન લાગે એવું તો બને જ નહીં. પરીક્ષિતને પણ ભય તો લાગે જ છે. એ પેલા ઋષિએ મોકલેલ ગૌરમુખને વિદાય કરે છે અને કહે છે કે ‘ઋષિને કહેજો કે મારા પર કૃપા કરે.’ આથી વધારે તો કંઈ કહેવાય તેમ નથી, કેમકે એને ખબર છે કે શાપ તો મિથ્યા થવાનો જ નથી. કોઈ પણ માણસને જેટલી તીવ્ર જિજીવિષા હોય એટલી પરીક્ષિતને પણ છે.