જાણું છું, કદાચ આજે મને તમને પ્રિન્સ કેહવાનો હક નથી રહ્યો, પણ તમારા માટે આ મારો છેલ્લો પત્ર છે. ત્યાર બાદ હું બસ રાહ જોઇશ એ દિવસની, જ્યારે મને ફરીથી તમે ખુશી ખુશી આ અધિકાર આપશો. આજથી વર્ષો પેહલા આપણે એકજ નિશાળમાં સાથે ભણ્યા હતા, અલગ અલગ વર્ગમાં. ત્યારે તો એક બીજાને ઓળખતા પણ ના હતા, બાદમાં આગળ ભણવા એકજ બસમાં રોજ એક સમયે જતા, તમને તો હું યાદ પણ ન હતી કે તમે બસ મને જોઇને દિલથી મારી સાથે મિત્રતા કરવામાંગતા હતા. પણ કદી તમને વાત કરવાનો મોકો જ ન મળતો. એક દિવસ અચાનક તમે મને રોકી, હું તો ડરી ગઈ હતી ત્યારે કે પૂરી દુનિયાની સામે આમ મને શું કામ રોકી હશે. પણ રોકી ને તમે મને પૂછ્યું કે મારી સાથે મિત્રતા કરીશ, મને તો સમજ જ ના પડી. કેમ કે મને તો યાદ જ હતું, કે આપણે એક જ શાળામાં ભણ્યા હતા. પણ તમે તો મને ભૂલી ગયેલા, ત્યારે મનમાં આવ્યું એ મુજબ મેં તમને કહી પણ દીધું કે આપણે એક જ શાળામાં ભણતા. બસ તમે મને મારું નામ યાદ કરી આપો તો હું તમારી મિત્ર. મારી એ શરત કેટલી અજીબ હતી, જ્યારે કે મિત્રતામાં તો કોઈ શરત જ ન હોય. છતાં તમે મારું નામ ગોતવાની મેહનત કરી, અને થોડા દિવસ પછી ફરી મને નામ કીધું. હું એજ પળે વારી ગયેલી તમારા પર, એજ પળે મેં એ વિશ્વાસ કરી લીધો કે તમે તમારી મિત્રતા પૂરી રીતેનીભાવશો.