પ્રથમ બે પંક્તીમાં સાચી વાતનો સ્વીકાર કરીને ઘડીભર કલ્પનાને બાજુ પર ખસેડે છે ! પછી સહેજ કલ્પનાનો સહારો લઈને પાછું (જે કહેવા માટે આ કાવ્યનું સર્જન કર્યું છે તે અસલ વાતની પ્રસ્તાવના કરીને) પ્રેમ અને કાળની સનાતનતાને મુલવે છે. અને પછી સૉનેટ માટે જરુરી અંતીમ ચોટ આપીને પોતાની મુળ વાતને – એટલે કે વાસ્તવને (અલબત્ત, એ પણ કલ્પનાના જ સહારે) શાહ–મુમતાજના સ્નેહને – પ્રગટ કરે છે :