સુકેતુભાઇ ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરીને બોલી રહ્યા હતા. “એ જમાનામાં પણ ઘરડાઓ ના અસંખ્ય પશ્નો હતા. મારા માતાના મમ્મી - પપ્પા અને નાના - નાની કરાંચીમાં સમૃધ્ધ જીવન જીવતા હતા. સુખમય જીવન જીવતા હતા પરંતુ ઓગણીસો અડતાલીસમાં પહેરે કપડે ભારત ભાગી આવ્યા. બધું જ જતું રહ્યું. દીકરી સાથે રહેવાય નહિ એટલે મારા નાનાએ જહાંગીર મિલમાં ગેટકીપરની નોકરી લીધી અને એની જ ચાલીમાં મકાન રાખ્યું. મારી મમ્મીએ આ બંન્ને વૃધોની હાલત જોઈ અને એ ઉપરાંત અન્ય વૃધોની તકલીફો જાણી ત્યારે મનમાં વિચાર ઉદભવ્યો કે જીવનમાં આખરી વર્ષો આ લોકો માટે કેટલા વિષાદમય હોય છે. પોતાના પેટના જણ્યા જયારે લાત મારે ત્યારે એની વેદના અકલ્પનીય હોય છે. વિચાર સ્ફૂર્યો કે આ વૃધ્ધોની જીવન સંધ્યા મારે સુખ અને સોંદર્યથી ભરવી છે. એમણે મણીનગરમાં રામકૃષ્ણ મિશન તરફથી મળેલી એક જગ્યામાં ચાર વૃદ્ધોને રાખવાની સગવડ કરી. વીરબાળાબેન સતત આ વૃધોની સેવા – ચાકરી કરે. ગમે ત્યાંથી દાન માંગી લાવે પણ ચારેય જણાને સુખનો સ્પર્શ કરાવે.