લાગણી માટે આ બધું નવું નહોતું. જ્યારથી ડ્યૂક અને ડાયના સમજણાં થયાં ત્યારથી પૈસાની વધારે પડતી છૂટ આપી ગર્વિષ્ઠે બન્ને બાળકોને બેજવાબદાર અને અહંવાદી બનાવ્યાં હતાં. પરિણામે બન્ને ભાઈબહેન આત્મકેન્દ્રી બની ગયાં હતાં. લાગણીનો સંતાનો સાથેનો વાત્સલ્યસેતુ રચાયો જ નહોતો. બબ્બે બાળકોની માતા હોવા છતાં તેને લાગતું કે પોતે નિઃસંતાન છે. પતિ હોવા છતાં પતિની નજરમાં પોતાનું ઈજ્જતભર્યું સ્થાન ન હોવાને કારણે તેને લાગતું કે ઘરમાં પોતે પેટ ખાતર પડી રહેનારી એક નોકરાણી છે. ડ્યૂક અને ડાયનાને પોતાની નજીક લાવવાની તેણે કોશિશ કરી, પણ તેના તમામ પ્રયત્નો પપ્પા દ્વારા વાપરવા મળતા રૂપિયા અને મોજશોખનાં સાધનોની લહાણ આગળ નાકામયાબ નીવડતાં. ડ્યૂક અને ડાયના બન્ને બાળકો હવે મમ્મીને અપમાનપાત્ર પ્રાણી ગણતાં થઈ ગયાં હતાં અને લાગણીના પતિના દરબારમાં તો રુદન પણ એક અપરાધ બની ગયો હતો. લાગણી સ્નેહ, સદભાવ અને આદર માટે તડપતી હતી, પણ સઘળું એનાથી દૂર રહેતું હતું.