ઇરાની, ઉડીપી કૅફેની જેમ જેની પોતાની એક પર્સનાલિટી હોય, કાઉન્ટરની પેલે પાર ઊભીને બધાં જ ટેબલો પર નજર રાખતી વ્યક્તિએ ફિલ્મની જેમ નજર સામે એક સ્થળેથી આખી બદલાતી દુનિયા જોઈ હોય (જે પોતાને ત્યાંના ટેસ્ટ અને ક્વૉલિટી બાબતે પઝેસિવ હોય), જ્યાંના માલિક અને આવતા લોકો એકબીજાને ઓળખતા હોય, ગ્રાહક પ્રત્યે ‘જે છે તે આ છે’ ટાઇપનો એટિટ્યુડ ન હોય, જ્યાં ફ્રી વાઈફાઈની બબાલ ન હોય, બહાર ઊછળતા સ્ટ્રેસના મહાસાગરની વચ્ચે જે મૅડિટેશનના ટાપુ જેવી હોય એ ટાઇપની જગ્યાઓ અહીં બહુ ઓછી છે. ના, CCD ટાઇપનાં સો કૉલ્ડ અર્બન, કૃત્રિમ ઠંડક અને ઘોંઘાટિયા મ્યુઝિકવાળાં હાડોહાડ આર્ટિફિશિયલ કૅફે આમાં ક્વૉલિફાય ન થાય (જ્યાં ગ્રાહક હોય તો જસ્ટિન બીબર વાગે અને ગ્રાહકો ન હોય, તો તરત જ ‘ઝી સિનેમા’ પર ‘ફૂલ ઔર અંગાર’ મુકાઈ જાય). મારી સાથે ડિસઅગ્રી થતા લોકો પાસે પોતાનાં લોકેશન્સ હશે, પણ જગ્યાઓ, ત્યાં પિરસાતી વાનગીઓ પાસેથી મારી અપેક્ષા વધારે હોય છે, જે પૂરી નથી થતી.