આવું જ કંઇક મૃદુલા માટે બન્યું. પણ આજે તેનો પતિ તેની દીકરીઓ સાથે હતો. પણ સજા તો માત્ર ને માત્ર મૃદુલાને જ ભોગવવું પડે એમ હતું. મૃદુલા લગ્ન પછી નોકરીએ લાગી. એક સામાન્ય શિક્ષકની બસો રૂપિયા પગારની ત્રીસ વર્ષ પહેલાંની નોકરી એ સમયે મૃદુલા અને મનહરરાય માટે અતિ જરૂરી હતી. સાથે જ ઘરે બાળકોનાં ટ્યુશન કરી મૃદુલા ઘર ચલાવતી. મનહરરાયે પણ ઓછી મહેનત નહોતી કરી. પણ સમયે સાથ ના આપ્યો. આજ સુધી મનહરરાયે કંઇક સારું કરવા જે કંઇ પ્રયત્ન કર્યા તે બધામાં તેમને નિષ્ફળતાં જ મળી. આવી પળોજણ ને સતત મળતી નિષ્ફળતાથી મનહરરાય હવે હારી ગયાં હતાં. થાકીને તેમણે બધાં પ્રયત્નો છોડી દીધાં હતાં. હવે બસ તે માત્ર મૃદુલાને સારી જગ્યાએ ગોઠવવા જ પ્રયત્નો કરતાં અને તેમાં મનહરરાયને સારી એવી સફળતા પણ મળી હતી. સમયે આ વાતે મનહરરાયને પૂરો સાથ આપ્યો હતો. સમયના વહેવા સાથે જ મૃદુલા પણ સરકારી નોકરીમાં ગોઠવાઇ ગઇ હતી. મનહરરાયના પ્રયત્નો ને કેટલીક ઓળખાણોનો લાભ મૃદુલાને પૂરો મળ્યો અને એક સરકારી અધિકારી તરીકે મૃદુલા સરસ રીતે ખૂરશી પર ગોઠવાઇ ગઇ. આ બાજુ તન્વી અને તૃષા પણ ખૂબ ખુશ હતા. જીવન જાણે સરળ બનીને ચાલી રહ્યું હતું. તન્વી અને તૃષા પોતપોતાના ક્ષેત્રમાં આગળ વધી રહ્યા હતા. જીવને જાણે તેમને બધું જ આપી દીધું હતું.