જાણીતા બાળસાહિત્યકાર યશવંત મહેતાની બાળસાહિત્યની વ્યાખ્યા આમાં થોડો ઉમેરો કરે છે. તેમના મતે, ‘બાળસાહિત્ય એટલે બાળકોને જે વાંચવાથી કે સાંભળવાથી આનંદ મળે, કશુંક જ્ઞાન મળે, સમજણ કે બોધ મળે એવું સાહિત્ય. એની કેટલી શરતો છે. જેમ કે, એની ભાષા સરળ હોવી જોઈએ, તેની કથાવસ્તુ અને વિષયો બાળકોના જ્ઞાનવિશ્વની અંદરના હોવા જોઈએ. અમૂર્ત ચીજવસ્તુઓ કે ખ્યાલો એમાં ન આવવા જોઈએ. પાપ અને પુણ્ય, આ લોક અને પરલોક, દેવ અને દાનવ, તપ, ચમત્કાર, બ્રહ્મ આ જાતના જે ખ્યાલો છે તે પણ બાળસાહિત્યમાં ન હોવા જોઈએ. વાક્યો બનતાં સુધી સંયુક્ત ન હોય. દરેક વાક્ય સ્વતંત્ર હોવું જોઈએ. મિશ્ર વાક્ય તો આવવા જ ન જોઈએ. સાથે એક જ વાક્યમાં એકથી વધુ ક્રિયાપદો આવી જાય એવા વાક્યો પણ ન પાલવે. જે બાબત પ્રૌઢશિક્ષણને લાગુ પડે છે તે બાળસાહિત્યને પણ લાગુ પડે છે. કેટલાક લોકો એમ કહે છે કે, જેમાં બાળકો પાત્ર હોય તેે બાળસાહિત્ય કહેવાય. એ વાત ખોટી છે. ગુજરાતી ભાષામાં જે બહુ જ સફળ બાળસાહિત્ય થયું તે જીવરામ જોષીએ લખેલું મિયાં ફૂસકી અને તભા ભટ્ટની વાર્તાઓ. એમાં ક્યાંય બાળકો પાત્ર નથી. એવી જ રીતે પશુપ્રાણીઓ પણ પાત્રો બન્યાં. એટલે બાળકો તેમાં પાત્રો હોય એ બાબત જરૃરી નથી.’