મહેશ ભટ્ટના દિગ્દર્શન કે પ્રોડક્શનની ફિલ્મોમાં એક્સાઇટિંગ સ્ટોરીલાઇનની સાથે-સાથે અમુક વર્ગની લાગણી અને સેન્સરના નિયમોના ધજાગરા કરીને પણ દર્શકોને એન્ટરટેઇનમેન્ટ આપી શકવાની ક્ષમતા હોય છે. ‘સારાંશ’ કે ‘નામ’ના સમયથી અત્યારની ‘મર્ડર’ કે ‘રાઝ’ સિરીઝ એનાં ઉદાહરણ છે. જોકે ગઈ કાલે રિલીઝ થયેલી ‘બ્લડ મની’ની સ્ટોરી પ્રૅક્ટિકલ કે રિયલ બાબતો બતાવવાની પૂરતી કોશિશ છતાં નબળી સાબિત થાય છે. બૉલીવુડમાં સંજય દત્તની ‘નામ’ અને હૉલીવુડની લિયોનાદોર્ દિકાપ્રિયોની ‘બ્લડ ડાયમન્ડ’ પરથી ઓછા-વત્તા અંશે પ્રેરિત ગણવામાં આવતી ફિલ્મમાં એ બન્ને ફિલ્મોનું મિશ્રણ કરી મૉડર્નાઇઝેશનનો છંટકાવ કરવામાં આવ્યો છે એમ કહીએ તો જરાપણ અતિશયોક્તિ નહીં હોય.