પછી તમોને જિંદગી ભૂલ સુધારવાનો મોકો ના પણ આપે ? તે ખૂબ સમજાવતી અમોલને પણ અમોલ તેને કહેતો : ‘ફક્ત સિધ્ધાંતવાદી વાતોથી કાંઈ વળતું નથી હોતું. જમાના પ્રમાણે ના ચાલીયે તો ફેંકાઈ જ જઈએ.’ અને તે જે ક્ષેત્રમાં કામ કરતો હતો ત્યાંતો કામ આ રીતે જ ચાલતું. વગર માંગ્યે લોકો કામની ફાઈલો આગળ વધારવા સહજ રીતે સામેથી પૈસા આપી જતાં અને આવેલી લક્ષ્મીને નકારે તેટલો મૂર્ખ તો તે ન જ હતો. તેણે પૈસાની ઘણી પરવશતા જોઈ હતી અને સરકારી કાર્યાલયોમાં તો આ જ શિરસ્તો હતો. પૈસા આપો અને કામ કઢાવો ! બધા જ એ રીતે ટેવાઈ ગયા હતાં….આપવાવાળા અને લેવા વાળા પણ ! ભ્રષ્ટાચાર લોકોની નસ નસમાં વ્યાપી ગયો હતો. અરે, સરકારી કાર્યાલયો જ શું કામ ? દરેકેદરેક સંસ્થાઓ, પછી તે શિક્ષણ સંસ્થા હોય કે દેવસંસ્થાન. અરે, એક-એક માણસ સુદ્ધાં તેની લપેટમાં આવી ચૂકેલ છે. નાનકડા પિયુનથી લઈને રીક્ષાવાળા હોય કે શાકભાજીવાળા કે પછી જીવનરક્ષકદવાઓ બનાવવાવાળા હોય કે અદનો કારકુન… બધીજ અને બધાની જીવનવ્યવસ્થા તે રીતે જ ગોઠવાઈ ગયેલી હતી. તે કેટલીયે વાર અનિતા સાથે આ બાબતની દલીલ કરીને માથાકૂટો કરી ચૂક્યો હતો પણ તે કહેતી, ‘કોઈકે તો પહેલ કરવી જ રહી. બીજાઓ જે કરે તે ભલે કરે પણ આપણે તો એ કીચડથી ના જ ખરડાઈએ.’ રોજ રોજના ઝગડાઓથી તંગ આવેલા અમોલે ઘરે મોડા આવવા માંડ્યું, સવારે વહેલા જવા માંડ્યું. અનિતા સાથે ખપ પૂરતી જ વાત કરવા માંડી પણ આમ કેટલો સમય ચાલે ?