આપે ચરિત્ર લેખનનું પણ ખેડાણ કર્યું અને પરિણામે ગોસ્વામી તુલસીદાસ, ટોલ્સટોય, ત્રિવેણીતીર્થ, નાનાભાઈ, રેખાદર્શન, સદ્ભી: સંગ:, સોક્રેટીસ અને દેશ-વિદેશ જેવા ગ્રંથો ઉપલબ્ધ થયા. ‘ત્રિવેણી તીર્થ’ના પ્રકરણ ‘શીલ, સમન્વય અને સત્યાગ્રહ’માં આપે ગાંધીની વિશ્વકર્મા તરીકેની પ્રતિમા ખડી કરી. એમના કર્મ અને મૃત્યુને કેવો ગાઢ સંબંધ હતો તે વર્ણવ્યું છે. તેઓ આમ આત્મા હતા કે મહાત્મા એ જીવનના અંત સુધી કહી ન શકાય તે સમજાવવા આપે લખેલું, “માનવીનું જીવતર રાંધેલાં ધાન જેવું. બગડી જતાં શી વાર લાગે? સંસારની કાળકોટડીમાંથી જીવ વગર ડાઘે નીકળે ત્યારે કહી શકાય કે આ મુક્ત જીવ હતો કે બદ્ધ।” બીકણ, ચોરી કરેલ, બીડી પીવાની અને માંસાહાર કરવાની ભૂલ કરેલ એવા સાધારણ મોહનમાંથી મહાત્મા કેવી રીતે થયા એ દરેકે સમજવું જરૂરી છે કેમ કે આપે કહ્યું તેમ તેઓ જન્મથી મુક્ત પુરુષ નથી, પ્રયત્નથી મુક્ત પુરુષ છે અને તેથી તેમને અનુસરવામાં સરળતા છે. ગાંધીજીના જીવનનાં અંતિમ વર્ષોની તેમની એકલતા અને પોતાના સાથીઓ માટે કાળબાહ્ય થઈ જવાની પરિસ્થિતિને આપે યુધિષ્ઠિરની અંતિમ જીવન યાત્રા સાથે સરખાવીને એક નવો આયામ આપ્યો. એ દ્વારા આપ વાચકોને શું કહેવા માગો છો?