પાલણપુરમાં આ સમાચાર વાયુ વેગે ફેલાય છે. .... રાત્રીના લગભગ ૧૨-૩૦ જેવો સમય હતો, અને જેલ બહાર માણસોનાં ટોળાં ઊમટી પડે છે. મને સૂત્રોચ્ચાર સંભળાય છે : ‘એક ધક્કા ઔર દો ... જેલ કા દરવાજા તોડ દો’. ... લગભગ બે કલાક તો મેં આ સૂત્રોચ્ચાર સાંભળ્યો. જેલના અન્ય કેદીઓ પણ જે જુદી જુદી બેરેકમાં બંધ હતા, તે પણ જાગી ગયેલા છે. મને એકલો રાખવામાં આવ્યો. પહેલી વખત જિંદગીમાં જેલ જોઈ, પણ એક અનેરા થનગનાટને કારણે કોઈ અસર નહિ. .... MISAના કાયદા હેઠળ, અમે સહુ પ્રથમ વખત આ દેશના કેદી બન્યા. સવાર પડી, કેદીઓ બેરેકની બહાર નીકળે છે. અને હું પણ ...... અને પૂછપરછનો દોર શરૂ થાય છે. ... એલ્યુમીનિયમના ડબલામાં ચા મળે છે. (સમજવાનું કે ચા છે.)અન્ય કેદીઓથી પરિચય થાય છે, અનેક જણા તો માત્ર કેસ ચાલવાના વિલંબને કારણે પાંચ પાંચ વર્ષથી જેલમાં છે ! ... હું આંદોલન શું છે, તેની રૂપરેખા આપું છું. .... અને જેલના કેદીઓ પણ ઉત્સાહમાં આવી, જે કરવું હોય તે કરવા તૈયાર થાય છે. સ્વાભાવિક મારા સ્વભાવ પ્રમાણે હું પણ તેમને ઉશ્કેરું છું. બધા જ કેદીઓ સાંજના ભોજનનો બહિષ્કાર કરે છે. અને પોત પોતાના ઘેર આંદોલનને ટેકો આપવા પોસ્ટકાર્ડ લખે છે. ... સાંજના ૬-૦૦ વાગે છે; પાછા, બધા પોતા પોતાની બેરેકમાં. .... સમય કાઢવો અઘરો છે. બહારની ગતિવિધિથી અલિપ્ત. .... પણ કાયદો ???