સુખનાં સંભારણાંમાં થોડા દુ:ખના છાંટા પણ હતા. વર્ષોનાં આ વહેણમાં પતિનો સાથ છૂટ્યો, વેવાઈ-વેવાણ પાછાં થયાં. આકૃતિનાં ભાઈ-ભાભી બહેનના પગલે યુએસ મૂવ થઈ ચૂકેલાં એટલે નિકટના ગણાય એવા સંબંધીઓ મુંબઈમાં રહ્યા નહોતા. ગર્ભશ્રીમંતાઈ ઉપરાંત પતિની બચતમૂડીને કારણે દીકરા-વહુ પર આર્થિક અવલંબન સહેજે નહોતું અને હોત તોય અમર-આકૃતિ એવું વર્તાવા ન દે. વૈધવ્ય પછી દેવયાનીબહેને અમેરિકા જ શિફ્ટ થવાનું હોય, તેમને એ ગમ્યું પણ હોત, પરંતુ હેલ્થને કારણે લાચાર બન્યાં. વાનો વ્યાધિ ત્યાંની ઠંડકમાં વધુ વકરતો. છ મહિના અગાઉની છેલ્લી મુલાકાતમાં તેમણે કહી દીધેલું : હવે હું તો ઍટલાન્ટા આવવાથી રહી. પાંસઠ વર્ષે શું પ્લેનમાં ઊડાઊડ કરવી! હવે તમારે જ ઇન્ડિયા આવવાનું, અમેરિકાની ધરતીને મારા આ અંતિમ જુહાર!