પદ્મપુરાણ તથા સ્કંદપુરાણમાં વડનું વૃક્ષ વિષ્ણુ ભગવાનનું સ્વરૂપ છે અને તેનાં મૂળ, થડ, પાંદડાં, ડાળીઓ વગેરેમાં ઘણાબધા દેવોનો વાસ છે એવો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે. પરંપરાગત રીતે પીપળાપૂજન તથા વટસાવિત્રીનાં વ્રત ઈત્યાદિ થતાં રહે છે. એ બધાંથી તો આપણે માહિતગાર છીએ જ પણ કેવી સભાનતા કેળવવામાં આવે અને કેવો ગુણાત્મક અભિગમ અમલમાં મુકાય તો આપણી ધાર્મિક યાત્રા મુક્તિ અપાવવાવાળી તેમ જ આનંદ અપાવવાવાળી બને એ જાણવું અત્યંત જરૂરી છે. ભગવાન પાસે વ્રત દ્વારા આપણે માગણી કરીએ અને આપણી માગણી પૂરી થાય એ તો ધાર્મિક વહેવાર થયો કહેવાય. જે વ્યક્તિ માત્ર કશુંક મેળવવા માટે જ પૂજન-અર્ચન કરે છે તેનો આંતરિક વિકાસ પણ થઈ જાય એવું જરૂરી નથી. વહેવાર શબ્દ પરથી જ કદાચ વેપાર શબ્દ બનેલો છે. મતલબ કે જ્યાં લેવડદેવડનો વ્યવહાર અર્થાત વેવાર છે ત્યાં છૂપા રસ્તેથી વ્યાપાર અર્થાત વેપાર પણ પ્રવેશી જાય છે. એ હિસાબે વેવાર અને વેપાર શબ્દને અલગ માનવા જરૂરી નથી. વડ અને પીપળાના માધ્યમ દ્વારા કશી વેવારી કે વેપારી માગણી નથી કરવાની પરંતુ બન્ને વૃક્ષના ગુણોને આત્મસાત કરે તો માણસ સ્વયંનો આધ્યાત્મિક વિકાસ સાધી આનંદાવસ્થાને પામી શકે છે, આટલી બાબતને ખ્યાલમાં રાખી વડથી શરૂઆત કરી અને પીપળા સુધી પહોંચવાનો પ્રયત્ન કરીએ.