શ્રી સુરેશભાઈએ મિત્રોનો પરિચય આપતા મને એકલવીર કહ્યો અને આપ સૌ મિત્રો પણ સીધી કે આડકતરી રીતે તેમાં જોડાયા તે માટે આપ સૌને ધન્યવાદ ! આપ સૌ જેવા લાગણીશીલ મિત્રો મળ્યા તે માટે મારી જાતને ભાગ્યશાળી ગણું છું. શ્રી સુરેશભાઈ છેક અમેરિકાથી વતનની મુલાકાતે આવેલા ત્યારે જામનગરની છોટીસી મુલાકાત લઈ ગયા અને તેમની વિધ્વતા, અભ્યાસ અને સામી વ્યક્તિને જીતી લેવાની કાબિલે દાદ કુશળતાથી હું અભિભૂત થઈ ગયો ! ડૉ. મૌલિક શાહ તો જામનગરના જ વતની છે અને મારાં ઘરથી માત્ર પાંચ-સાત મિનિટના અંતરે જ રહેતા હોવા છતાં બ્લોગના માધ્યમ સિવાય ક્યારેય રૂબરૂ મળવાનો યોગ સાંપડ્યો નહિ હતો, જે સુરેશભાઈએ શક્ય બનાવી દીધો. તેમની પ્રવૃતિ જાણી ખુબ જ આનંદ થયો. આપણે સૌ પણ અવાર નવાર બ્લોગના માધ્યમ દ્વારા મળતાં રહીએ છીએ. એક બીજાના વિચારોનું પ્રતિભાવો દ્વારા આદાન-પ્રદાન થતું રહે છે-રહેશે તેમ છતાં વ્યક્તિગત જાણવાનું -પરિચય મેળવવાનું રૂબરૂ મુલાકાત વગર સંભવી ના શકે.શ્રી સુરેશભાઈએ જણાવ્યા પ્રમાણે અંદાજે 11 વર્ષ થયા એકલો રહેતા શીખ્યો છું. અલબત્ત બાળકો પાસે પણ અવાર નવાર જતો રહુ છું તેઓ પણ આવતા-જતા રહે છે. છતાં મોટા ભાગનો સમય તો એકલા જ પસાર થતો રહે છે .જે આ વધતી જતી ઉમરે જીવનસાથી વગરની એકલતા-ખાલીપો કેટલી હદ સુધી માનસિક પરિતાપ આપે તે બરાબર અનુભવી રહ્યો છું .જે ઘર લગભગ રોજના એક ક્રમ પ્રમાણે મોડી રાત સુધી હસ્તુ, રમતું અને આનંદ કિલ્લોલ કરતું હતું તે તેણી ની વિદાય પછી અચાનક જ સ્મશાનવત શાંતિમાં ફેરવાઈ ગયું-એક બિહામણૉ સન્નાટો જાણે ચોતરફ ફેલાઈ ગયો ! ગમે તેવું મહેલ જેવું મકાન હોય તો પણ તે ગૃહિણી વગર ઘર ના જ બની શકે તેની ખરા અર્થમાં પ્રતીતિ થઈ ! સાથે જ એકલતા કેટલી કઠોર અને બિહામણી હોઈ શકે તેની માત્ર અને માત્ર અનુભૂતિ જ થઈ શકે તેનું શબ્દોમાં વર્ણન સંભવી ના શકે અને તે પણ વધતી જતી ઉમરે કે જયારે પોતાની સંવેદના/લાગણી ઠાલવી હળવા થવા જીવનસાથીના ખભાની કે ખોળાની અનિવાર્ય આવશ્યકતા રહેતી હોય ત્યારે ભૌતિક સુખના કોઈ પણ સાધન કે સંપત્તિ તેનો પ્રયાય ના બની શકે !