ડો. બેન્સન એવા તારણ પર પહોંચ્યા હતા કે પ્રાર્થના કરનારાઓના શરીરમાં એડ્રલનિનનો સ્ત્રાવ ઓછો થાય છે. મતલબ કે તનાવનું પ્રમાણ ઓછું હોય છે. નિયમિત પ્રાર્થના, ધ્યાન અને ઊંડો ભક્તિભાવ ધરાવતી વ્યક્તિઓના ઇઇજી પરથી સાબિત થયું હતું કે તેમના મગજમાં જે ક્રિયાઓ થતી હતી એ લયબદ્ધ અને શાંતિપૂર્ણ હતી. જેઓ નિયમિત મંત્રજપ કે પ્રાર્થના કરે છે તેમના મગજમાં *લૂપ થિંકિંગ* એટલે કે વિચારોના વમળ સર્જાતા નથી. જ્યારે આપણે કોઈપણ બાબત પર વ્યથિત હોઈએ છીએ ત્યારે એકના એક વિચારોના વર્તુળમાં અટવાયા કરીએ છીએ અને એ ચક્કરમાંથી બહાર આવી શકતા નથી. પરંતુ જેઓ પ્રાર્થના કરે છે તેઓ એમાંથી બહાર આવીને વિવેકપૂર્ણ નિર્ણયો લઈ શકે છે. ગમે તેટલા વિકટ સંજોગોમાં તેઓ પોતાનું સંતુલન ગુમાવતા નથી. મનમાં સમાધાન, શાંતિ અને વિવેક હોય તો એની સીધી અસર રોજબરોજના જીવન પર અને પરિણામે શરીર પર પડે જ છે. મતલબ કે પ્રાર્થના કરનારાઓનું શરીર પ્રમાણમાં વધુ સ્વસ્થ રહે છે, તેમની રોગ પ્રતિકારક શક્તિ પણ વધુ હોય છે.