સ્વામી વિવેકાનંદજી તેમના વ્યવહારુ વેદાંત વિશે વાતની સુપેરે માંડણી કરતાં કહે છે કે, આપણે આપણી ધાર્મિકતા-આધ્યાત્મિકતાને પર્વતોની ગુફાઓ અને ગિરિશ્રૃંગો ઉપરથી તળ ધરતી ઉપર સામાન્ય લોકસમૂહવગી કરવાની અનિવાર્યતા છે. જેનાથી સમગ્ર રાષ્ટ્ર અને આખોયે સમાજ જાગી ઊઠવો જોઈશે ! એટલે જ વિવેકાનંદજી જૂના ધર્મને સ્થાને નવા ધર્મની વ્યાખ્યા આપતાં જણાવે છે : "જૂના ધર્મો ઈશ્ર્વરમાં શ્રદ્ધા સાથે આપણને જોડે છે. નવો ધર્મ પોતાની જાતમાં શ્રદ્ધા મૂકવાનું શીખવે છે. આ રીતે ‘આત્મદીપો ભવ:’ એ જ ખરી આસ્તિકતા છે ! સ્વામીજીનો આ મૌલિક વિચાર સ્વાર્થ પ્રેરિત નથી. પરંતુ માત્ર પોતાની જાતમાં જ શ્રદ્ધા-વિશ્ર્વાસ નહીં, માનવમાત્રની ભલાઈમાં વિશ્ર્વાસની ભાવના ઉજાગર કરે છે, કારણ કે સચરાચર સૃષ્ટિ એક જ ગુણાતીત-ભાવાતીત પરમબ્રહ્મનો જ આવિષ્કાર છે !