ડૉ.વીજળીવાળાસાહેબના આ લેખે તો મારા જીવન જોયેલી સત્ય ઘટના ને યાદ કરાવી દીધી. જેની વાતો હુ ઘણી વાર કરતી હતી. પરંતુ સમય ના પ્રવાહ મા ક્યાક ભુલાઈ ગઈ હતી.કેનેડા ના ચાર વષૉ એ ઘણુ બધુ ભુલવી દીધુ. એ પણ એક મોચી જછે જેઓ બારડોલી ના રહેવાશી છે એઓ આ સ્ટેશન રોડ પર રહેતા બહેરા(કાને નહી સાભડી શક્તા) મોચી ને જાણતા જ હશો.એક કર્મ નિષ્ટ મોચી .બધા મોચી ઓ મા સૌથી સસ્તો.અને સ્વમાની એટ્લો કે અગર તમે દયા કરી એકાદ રુપીયો વધારે આપો તો એવી રીતે પાછો આપશે કે જાણે તમે એના સ્વમાન ને ઠેસ પહોચાડો છો.લાલચી દુનિયામા અગર કોઈ મહત્મા હોઈ તો મારા મતે એજ હોઈ શકે.મારા જીવન નુ એ આદશૅ પાત્ર હતુ પરંતુ સમય અને સંજોગો ની ધૂળ ની પરતોએ એને ઝાખી કરી દીધી હતી. આ લેખ વાચ્યા પછી બારડોલી ની એ બડ બડતી બપોર મા માથે છત્રી ઓઢી બેઠેલો બહેરો મોચી નજર સમક્ષ તાદ્રુશ થયો. ભુલાઈ ગયેલી સવેદના ને જગાડવા બદલ આ લેખ ની ખુબ ખુબ આભારી છુ. આ સાથે હુ રીડ ગુજરાતી ડોટ કોમ નો પણ આભાર માનુ છુ.