આજે પૂરાં ચૌદ વરસ પછી ઘર યાદ આવ્યું ? શરીર સાથ નથી આપતું એટલે ? દસ ચોપડી ભણેલી, કોઈ ડિગ્રી વિનાની પત્ની, સાવ નાનકડાં બે સંતાનો, વૃદ્ધ મા-બાપ… ઘરમાં કોઈ બચત નહીં એવી નારી કેમ જીવશે ને બધાને કેમ જિવાડશે ? એવો કોઈ વિચાર સુદ્ધાં ન આવ્યો ? કદાચ આવેશમાં આવીને ચાલી ગયા તોપણ એક અઠવાડિયા, એકાદ મહિના અરે, એકાદ વરસમાં પણ કોઈ જવાબદારી યાદ ન આવી ? પતિની ગાળો કે કદીક પતિના હાથનો માર ખાધા પછી પણ હું એક ગામડાની છોકરી પતિ પરમેશ્વરના પાઠ ભણેલી, સામાન્ય મધ્યમ વર્ગની સ્ત્રી એક હરફ ન ઉચ્ચારતી. પતિના લાખ અન્યાય પછી પણ માથે પતિ નામનું છાપરું હોવાની એક સલામતીની ભાવના મનમાં ઊછરતી. કદાચ એને લીધે જ તમારા ગયા પછી પણ શરૂઆતનાં બે, ચાર વરસ મારી ભીતર એક શબરી શ્વસતી રહી હતી. દરેક ટકોરામાં તમે આવ્યાનો આભાસ થતો. રઘવાઈ બની હું બારણું ખોલતી પણ મારા વલોપાતને ચૌદચૌદ વરસ સુધી કોઈ હોંકારો ન મળ્યો.