પછી તો શર્વરી આવી. શર્વરીનાં સાસરિયાં પણ આવ્યાં. સહુ સ્તબ્ધ તો થઈ ગયાં. પણ એમના રોષનોય કોઈ પાર રહ્યો નહિ. ઉમેશ જેને ‘મારો બંગલો’ કહેતો હતો એ એનો શી રીતે કહેવાય, એવો પ્રશ્ન સહુની જીભે હતો. અનસૂયાની જીભ તો જાણે તાળવે ચોંટી હતી. એ કશું જ જાણે બોલી શકતી જ નહોતી. માતાને સધિયારો આપવા શર્વરી થોડાક દિવસ પિયરમાં રહી. સ્થાનફેર કરવાથી માતાને સારું લાગશે એમ માનીને થોડા દિવસ માટે એણે માતાને યાત્રાધામોમાં પણ ફેરવી, પણ અનસૂયાનો જીવ જાણે ક્યાંય ચોટતો નહોતો.