સાંજે લટાર મારવા નીકળ્યા ત્યારે એક વૃદ્ધ દંપતીએ અમને તેમના ઘરે ચા પીવા આવકાર આપ્યો. ચા નો એક કપ પીવાઈ રહે એટલી વારમાં તો આન્ટીએ એમની આખી જીવન કહાણી સંભળાવી દીધી. તેઓ આખી જીંદગી દિલ્હીમાં રહ્યા હતા અને હવે બધો કારોબાર બાળકોને સોંપીને અહિયાં વસી ગયા હતાં. અંકલ ગણીને બે વાક્ય બોલ્યા હશે. તેઓ અમને ઘર દેખાડવા લઇ ગયા. તેમણે ઘરનું ફર્નીચર જાતે બનાવ્યું હતું. બગીચામાં એક નાનકડી નહેર ખોદી હતી જેના પ્રવાહથી તેઓ અનાજ દળવાની ચક્કી ચલાવતા. ઉપરાંત તેમનો સફરજનનો બાગ હતો. તેમણે અમને સફરજન આવે ત્યારે ફરી આવવાનું નિમંત્રણ આપ્યું. હું પહેલી જ વાર આ રીતે મમ્મી – પપ્પા વગર એકલો ફરવા નીકળ્યો હતો અને એમાં આવા હુંફાળા લોકો મળ્યા એ વાત મને ભવિષ્યમાં વધુ ને વધુ પ્રવાસ કરવા માટે લલચાવી રહી હતી.