પાંચ પાંચ પુત્રરત્નોના શહીદ થયા બાદ ધાર શ્રાવક ભમતાં – ભમતાં કાન્યકુબ્જ નગરીમાં આવી પહોંચ્યા. અજાણ્યા એવા સ્થાનમાં ગલીએ ગલીએ ફરતાં જૈન ઉપાશ્રયે આવી ચઢ્યા. ત્યાં આચાર્ય ભગવંત વ્યાખ્યાન ફરમાવતા હતા. ધાર શ્રાવક સભાજનોને ભેદતાં – ભેદતાં આચાર્ય બપ્પભટ્ટસૂરી મહારાજ સાહેબ પાસે આવીને બેઠા. થોડીવાર અમૃતવાણીનું શ્રવણ કાર્ય બાદ ધાર શ્રાવક સભા વચ્ચે ઉભા થઇ સકલ સંઘ સમક્ષ આચાર્ય ભગવંતને સંબોધી બોલ્યા, “ગિરનાર મહાતીર્થનો કબ્જો આજે ભયાનક બની ગયો છે. દીગમાંબ્ર પક્ષના લોકો હક્ક જમાવીને બેઠા છે અને શ્વેતાંબરને પાખંડી ગણીને ગિરિવર ઉપર આરોહણ કરતાં અટકાવે છે. પ્રથમ આ ગિરનાર મહાતીર્થને કબ્જે કરી ઉદ્ધાર કરો પછી આ વ્યાખ્યાનની પાટ ઉપર બેસી ધર્મદેશના આપો તે શોભાસ્પદ બનશે. આજે આ શાસ્ત્રોની વાતોને બાજુ ઉપર મૂકી શસ્ત્રથી સજ્જ થવાની જરૂર છે. સભામાં શાંતચિત્તે પ્રવચન શ્રવણ કરતાં આમ રાજા તો ધાર શ્રાવકના આક્રોશવચનોને સાંભળીને આભો જ બની ગયો. સૂરિવરના અપમાનને સહન કરવામાં અસમર્થ એવા રાજા ઉભા થતાં જ સૂરિવરે સંકેત આપી રાજાને મૌન રહેવા જણાવ્યું. પોતાના હૈયામાં લાગેલી તીર્થ માટેની લાગણીની અગનજવાળાની એક ચિનગારી સૌના હૈયામાં પ્રગટાવી. પાંચ – પાંચ પુત્રોના મરણ છતાં લેશમાત્ર પણ દીનતા ધારણ કર્યા વગર માત્રને માત્ર તીર્થરક્ષા માટે તલસતા ધાર શ્રાવકની હૃદયદ્રાવક વાણીએ સૌના હૈયામાં અનેરી અસર કરી.