અમારું દામ્પત્યજીવન દિવસ-રાત અને ઋતુઓની જેમ ચાલ્યું છે ને આજેય એમ જ ચાલે છે. એની જ તો મજા આવે છે. દામ્પત્યજીવનમાં સવાર-બપોર-સાંજ આવે છે. અમે તો લાંબી કાળી એકલવાયી રાત્રિઓ જોઈ છે ને પરોઢ આવતાં ઘણી વાર મોડું થઈ ગયાની લાગણી વચ્ચે દિવસ પણ પાનખર જેવો લાગ્યો હતો… પણ દિવસ-રાતની બધી વેળાઓનો આનંદ લેવામાં અમે પાછાં નથી પડ્યાં. બળતી બપોર વીતતાં વાર લાગી છે છતાં ઘણી વાર સખી-સંગાથી રાયણ-પીપળના છાંયડાની જેમ, માથે ને સાથે રહ્યાં છે. દામ્પત્યમાં પાનખર વર્ષમાં ક્યારેક તો ત્રણ-ચાર વખત આવે, પડાવ નાખે, પાંદડાં ફૂટાડતાં નેળનાં પાણી મોભે ચઢ્યાં છે… પણ ત્યારેય સુંવાળા દિવસો અને હૂંફાળા સહવાસની વેળાઓની યાદો આધાર બનીને સંકોરતી રહી છે… ‘જીવ ! આ દિવસોય વીતી જશે !’ છતાં કહેવું જોઈએ કે દામ્પત્યજીવન દોહ્યલું છે – કદીક તો ખાંડાની ધાર પર ચલાવે ને કદીક ‘અસિધારા વ્રત’ જેવું પાળવું પડે છે – પત્ની માટે આવું વ્રત કસોટી કરે ને છેવટે આનંદ ન આપે તોય સમજણ આપીને બધું સહય બનાવે છે.