છેક સાંજે અમે ઓરડીમાંથી બહાર નીકળ્યા. ચાના સમયે અમારી ઘણી રાહ જોવાયેલી. જમવા રહેવામાં મોડું થાય છતાં આગ્રહ હતો એટલે નાસ્તો કર્યો. સાંજની ટ્રેન આવવાના સમયે પૂર્વીને સ્ટેશને મૂકવા જવાનું હતું. નીકળતાં પહેલાં અમે ‘સજોડે’ મોટેરાં સહુને પગે લાગ્યાં. વજાદાદાને પણ પગે લાગ્યા. એમણે આશીર્વાદ આપીને કહ્યું : ‘આ સાયેબની કાંઈ ચંત્યા નો કરતાં હોં, વઉ….. આંયથી બદલી થઈને સાહેબને બીજે વયા જવાનું થાય તો ય બેય માણહ આંયા આવતા રે’જો. સાહેબ આયાં સે ન્યાં લગણ અમે ધ્યાન રાખશું. બાકી તો વવ, ધ્યાન રાખવાવાળાં તમે તો સો જ ને !’