પ્રેમ તો સાવ નોખી અને નખરાળી વસ છે… ઝટ ઝટ ગમવા લાગે પણ એની ચાલ પરખાતાં-પકડાતાં વર્ષોય નીકળી જાય એમ બને. પ્રેમ તો છે કાળમીંઢ પથ્થરો વચ્ચેય ઊછળતું-કૂદતું ઝરણું. પથ્થરોના અવરોધો સાથે એ અફળાય છે, ચૂરચૂર થાય છે ને ત્યારે જે ગાય છે એ ગીતે તે પ્રેમ છે. પથરીલા પ્‍હાડોને પોચા કરીને એની કૂખમાંથી પ્રગટે છે – બુન્દ બુન્દ… ને પછી થનગને છે વ્હેવા… પૃથ્વી ખૂંદી વળવા ચાહે છે એ નાનકડું નટખટ નિર્ઝર ! વખતે ન વહેવા મળે તો પડી રહે છે છેક તળિયે-ભીતરમાં ! પ્‍હાડો પર વૃક્ષો સદાકાળ લીલાં કેમ રહે છે, જાણે છે ? સમતા ! પેલું નહિ વહી શકતું નિર્ઝર એમને ભેજ આપ્યા કરે છે. પ્રેમનુંય એવું જ છે. એ ઊંડે દબાઈ-છુપાઈનેય ચાહ્યાંને લીલાંછમ રાખે છે. તારાં મમ્મી = પન્ના – એનું દ્રષટાંત છે. – તું એમને જાણે છે ખરી ?! હું તારાં મમ્મી પાસેથી આવું આવું તો ઘણુંય શીખ્યો હતો.