રાતે આઠ વાગ્યે અમે પ્રાર્થના કરતાં હતાં એ વખતે ભામસરાથી તેડું આવ્યું. વરસતા વરસાદમાં ચીકણો ગારો ખૂંદતાં ત્રણ કલાકે ત્યાં પહોંચ્યાં. જોયું તો બાળક પેટમાં મરી ગયું હતું, અને તેના ઝેરની અસરથી દરદીને લીલી ઊલટી થતી હતી. જો પ્રસૂતિ કરાવું તો લોહીની જરૂર પડે.એટલે ગામના આગેવાનોને અમદાવાદ લઈ જવા કહ્યું. એ બધા કહે : “સાવ ગરીબ છે, પૈસોય નથી; અને ચાર બાળકો છે. મજૂરી કરીને માંડ ખાવા ભેગાં થાય છે, ત્યાં અમદાવાદ લઈ જવાનું કેવી રીતે કરે? “મેં કહ્યું, “અમારે વિઝિટ કે દવાના પૈસા નથી લેવા. ઉપરાંત દરદી, તેના પતિ અને મારા પ્રવાસનું ખરચ હું ઉપાડીશ.” પછી ઘરમાંથી ત્રણ ખાલી માટલાં લાવીને મૂક્યાં અને કહ્યું:”આટલું અમે કર્યું, હવે ગામની પણ કાંઈ ફરજ ખરીને ? જેને આપવાની ઈચ્છા હોય તે અનાજ આ માટલામાં નાખી જાય. “શરૂઆત મુખીએ કરી. એમાં પંદર દિવસ ચાલે એટલાં દાળ, ચોખા ને લોટ થઈ ગયાં. પડોશી બહેન કહે, “છોકરાં હું સાચવીશ.” આમ ગોઠવાયું.