ને એક સણસણતો તમાચો કોશાના ગાલ પર…! “હવે હદ થઈ ગઈ. ઈનફ ઈઝ ઈનફ. આવી તે કાંઈ છોકરમત હોય? મારી એક એક મિનિટ કેમ વીતી છે એનો તને કંઈ અંદાજ છે? કંઈ ભાન છે? આટલા બધા લોકોની હાજરીમાં, જાહેરમાં મારી ફજેતી થઈ એની તને કાંઈ પરવા જ નથી! પાંચ તો શું, બે મિનિટ પણ અંદર પુરાઈ રહે એટલે ખબર પડે કે સામેવાળાની શી હાલત થાય છે! તારે તો બહાર રહીને બસ તમાશો જ જોવો છે. અત્યાર સુધી મેં ‘હશે, હવે સમજી જશે’ કહીને જતું કર્યું હતું, પણ હવે નો વે. નથીંગ ડુઇંગ. આજથી તારી આ બધી છોકરમત બંધ. હું જરાય ચલાવી નહીં લઉં. કોઈ વાતે સમજતી નથી તેમાં નફ્ફટ?” મિતાલીનો ગુસ્સો ફાટફાટ થતો હતો. એણે કોશાને ધક્કો માર્યો ને કોશા ધરાશાયી. મોલમાં સોંપો પડી ગયો.! વિસ્ફારિત નજરે બધાં આ તમાશો જોઈ રહ્યાં. ધારણાના જન્મદિવસ માટે મોલમાં ગીફ્ટ ખરીદવા આવેલાં એનાં માબાપ ને કોશાના સહ્રદયી પડોશી રાજેન્દ્રભાઈ-રશ્મીબેન કોશાને ઊભી કરવા દોડી આવ્યાં. જો કે કોશા હતપ્રભ થયા વિના જાણે કંઈ જ બન્યું નથી એમ પોતાની જાતે જ તરત ઊભી થઈ ગઈ.