‘ઓ ભાઈ! જરા એક નજર અહીં પણ નાંખતા જજો.’ જતી આવતી ભીડને ઉદ્દેશીને કરાતો એ હૃદયદ્રાવક પોકાર સાંભળીને કોઈનું પણ દિલ દ્રવી જાય ને બે નહીં તો એક ઘડી પણ કોઈનેય ત્યાં ઊભા રહેવાનું મન થઈ જાય. પણ રે લેખકની કિસ્મત! પાપી કે પવિત્ર પેટને ખાતર સવારથી દોડતી ભાગતી ભીડને એવી એકાદ નજર નાંખવીય પોસાતી નહીં. ક્યાંથી પોસાય? બીજા, ત્રીજા ને ચોથા ચાર રસ્તેય કોઈ લેખક કે કવિનો એવો આર્તનાદ સંભળાયો તો? ઑફિસમાં પોતાનો આર્તનાદ કોણ સાંભળશે? એ બીકે જ દરેક રાહદારી પોતાના દિલમાં કલાકાર પ્રત્યે સંપૂર્ણપણે સહાનુભૂતિ ને દયા-માયા ધરાવતો હોવા છતાં, જોયું ન જોયું કરીને એક નજર નાંખવાનું પણ ટાળી જતો.