પોતાના મહારાણાની સ્વાયત્તતા જાળવી રાખવાની ભાવનાત્મક બાબત ઉપસ્થિત સહુનાં હદય સોંસરવી ઊતરી ગઈ. તરત જ સહુએ ઉભા થઇ મહારાણાનાં ચરણોમાં સ્થાન લીધું અને ચિત્તોડ પાછું ન મળે ત્યાં સુધી "ઘાસની પથારીમાં સૂવું અને પતરાળામાં જ જમવું" જેવી પ્રતિજ્ઞાનું પ્રાણના અંતે પણ પાલન કરવાનું વચન આપ્યું. મહારાણા પ્રતાપ પછી પણ તેના વંશજોનો સંઘર્ષ જહાંગીર અને ઠેઠ ઔરંગઝેબ સુધી ચાલુ રહ્યો હતો. પણ પ્રતાપ-અકબર સામે તો તે બધું ફિક્કું કે લુખ્ખું લાગતું હતું. (ચિત્તોડના સિસોદિયાઓએ મહારાણા પ્રતાપની આ પ્રતિજ્ઞા આઝાદી -૧૯૪૭ પછી પણ ટકાવી રાખી હતી. તેઓ જમતી વખતે થાળી નીચે અને સૂતી વખતે પથારી નીચે ઘાસનું તણખલું મૂકી પ્રતીકાત્મક રીતે પણ પ્રતાપની પ્રતિજ્ઞાનું પાલન કરતા હતા. તેમને આ પ્રતિજ્ઞામાંથી મુક્ત કરવાનું કામ પંડિત નેહરુએ કર્યું હતું.) પોતાના પછી મેવાડ નોંધારું નથી તેવા વિશ્વાસ સાથે વીરત્વની મૂર્તિ સમા મહારાણા પ્રતાપે નિરાંતે દેહ છોડ્યો ત્યારે તારીખ હતી ૨૧ જાન્યુઆરી અને વર્ષ ૧૫૯૭નું. રાણાની ઉંમર ૫૮ વર્ષની અને તેમની વીરભૂમિ હતી ચાંવડ ગામ. રાણો ભલે ચિત્તોડ પુનઃ પ્રાપ્ત ન કરી શક્યો, પણ ભારતના ઇતિહાસમાં આજે પણ વીરત્વનો આદર્શ મહારાણા પ્રતાપના જીવનમાંથી શોધાય છે.