અઠવાડિયાં ધીરે-ધીરે મહિનાઓમાં બદલાતાં જતાં હતાં. અમારા જીવનમાં ભાગ્યે જ કઈં ફેરફાર દેખાતો હતો. બહુ સરળ નિત્યક્રમ પ્રમાણે અમે જીવી રહ્યા હતા. મનિલાથી મારા માટે માલસામાન આવતો રહેતો. ડૉ. વિંટનની ધારણા મુજબ ટોમસ બહુ જ સારો મદદનીશ બની ગયો હતો. થોડું અહીંની સ્ત્રીઓ પાસેથી, અને થોડું, ખાસ કરીને અમેરિકન વાનગીઓ મારી પાસેથી, શીખીને એ રસોઈમાં નિપૂણ બની ગયો હતો. હંમેશા કોઈ ને કોઈ વાનગીના પ્રયોગો એ મારા પર કરતો રહેતો. ધીમે-ધીમે અમારું ભોજન અમેરિકન અને ફિલિપાઇન ભોજનનું મિશ્રણ બનતું જતું હતું. અમારા કપડાં ધોવાનું કામ મેં એક ધોબણને સોંપી દીધું હતું. ડૉ. વિંટન મને પેન્શન અપાવવામાં સફળ રહ્યા, એટલે આમાંનું મોટા ભાગનું શક્ય બન્યું હતું. ટોમને પત્ર લખીને મેં જણાવી દીધું હતું કે મારે હવે વધારે પૈસાની જરૂર નહીં પડે. (અમારા પત્રો ટાપુ પરથી બહાર જાય, એ પહેલા એને જંતુ રહીત કરી દેવામાં આવતા હતા.) અને છતાં, ક્રિસમસના ટાણે ટોમે બસ્સો ડૉલર મોકલી જ આપ્યા! એમાંથી મેં થોડું નવું ફર્નિચર અને બાથરૂમનાં સાધનો મગાવ્યાં, રસોડામાં અમે સિંક અને બાથરૂમમાં ફુવારો મુકાવ્યો. અમારી પોતાની જંતુનાશક ટાંકી બનાવી, જેથી પાણી ઉકાળ્યા વગર જ અમે વાપરી શકીએ. ટાંકીનું ઉષ્ણતામાન જ એ કામ કરી આપતું!