પ્રથમેશની આંખમાં બાળપણથી સ્વપ્ન અંજાયેલું હતું કે કંઇક મોટું અને શાખવાળું કામ કરવું છે. એવું મોટું કામ કે જે તેના કુટુંબ માટે સ્વપ્નમાં પણ ન વિચારી શકાય. તેના સ્વપ્ન એટલા માટે સહજ ન હતાં કે તેના પરિવારની સ્થિતિ કંઇક અલગ હતી. એવી કફોડી સ્થિતીમાં તેણે જ્યારે એન્જીનિયરિંગમાં જવાનું નક્કી કરેલું ત્યારે કેરીયર કાઉન્સિલરે તેને સાયન્સના ક્ષેત્રના બદલે વિનયન શાખામાં જવાનું કહ્યું હતું. ત્યારે પ્રથમેશના હૈંયામાં ફાળ પડી ગઇ હતી. જોકે અડગ મનથી ગમે તેટલી મુશ્કેલી પડે પણ ઇજનેરીમાં જ અભ્યાસ કરવો છે તેવું નક્કી કરી જ લીધું. પોતાના સ્વપ્નને વિખેરાઇ જતું જોવું તેને મંજૂર ન હતું. માતાપિતાને કહ્યું કે ગમે તે થાય તે એન્જીનિયર બનીને રહેશે અને તેના માતાપિતાએ પણ તેનામાં વિશ્વાસ મૂક્યો કે દીકરો જે કદમ ઉઠાવશે તે સમજીવિચારીને તૈયારી સાથે ઉઠાવતો હશે.