વૃક્ષ આપણને પ્રાણવાયુ આપે છે. વિજ્ઞાનના સહારે ઇન્સાન પોતે પણ વળતી સજ્જનતા દાખવે છે તેવું માનવા કહી શકે કે આપણેય વૃક્ષને તેનો પ્રાણવાયુ આપીએ છીએ. તો કેમ આપણે ચાલો જંગલમાં જઈને ઉચ્છ્વાસીએ જેથી વૃક્ષોને લાભ થાય તેવું નથી વિચાર્યું? એથી સારું એ છે કે આપણે એવું નથી વિચાર્યું કે ચાલો જંગલમાં જઈને કશું સળગાવીએ જેથી વૃક્ષને દિવસ દરમિયાન સારો પ્રાણવાયુ મળે! કાળું શેતાની માથું તો કાલે ઊઠીને પોતે અગ્નિનો જે કોઈ દુરુપયોગ કરીને અંગારવાયુનું ઉત્સર્જન કરે છે તેને વૃક્ષ પરની પોતાની કૃપા ગણાવી શકે છે. જંગલમાં વૃક્ષો એકબીજાની એકદમ નજીક હોય, હજારો છોડ હોય છતાં સરસ ખીલે છે. એકબીજાના કાર્બન ડાયોક્સાઇડમાં એ ગૂંગળાતા નથી અને શહેરમાં વિકસેલા વિશાળ વૃક્ષ પણ તમે નિવૃત્ત અધિકારીના એકાકીપણા જેવા નિસ્તેજ જોઈ શકો છો. ના, વૃક્ષને આપણા ઉચ્છ્વાસની કોઈ જરૃર નથી. સર્વ પ્રથમ સામાજિક જીવડું એવી ઊધઈ પણ ૨૫૧ મિલ્યન વર્ષથી જ અસ્તિત્વમાં છે. વૃક્ષ સાચા અર્થમાં સ્વતંત્ર ‘ને ઉત્ક્રાંતિની રેસમાં વિજેતા રહ્યાં છે.