એ પછી એકાદ મહિને હું મુંબઈમાં મશહૂર કવિ પ્રદીપજીના ઘરે બેઠો હતો. દસ મિનિટ માટે જાઉં ને દસ કલાક ગાળીને જ ત્યાંથી પરત થાઉં છું. આજે આમાંના પાંચમા કલાકની પટ્ટી ચાલતી હતી. મધ્યાંતર સરીખો સમય આવ્યો. ચાર પાંચ કલાકની કાવ્ય-સંગીત અને ફિલ્મજગતની જૂની, વણપ્રીછી, વણસાંભળી વાતો પછી હવા ખાવા માટે પ્રદીપજી અમે બન્ને જે ઓરડામાં પૂરાયા હોઇએ એ ઓરડાના દરવાજા ખોલે ત્યારે ભદ્રાબહેન, મિતુલ, સરગમ વગેરે સાધિકાર પંદર વીસ મિનિટ માટે અંદર પ્રવેશે. વચ્ચે વચ્ચે અર્ધી એક મિનિટ માટે એ લોકો અંદર આવ્યા હોય ખરાં –પણ એ તો સિનેમા થિયેટરના અંધકારમાં આંગતુક માટે ખોલાતા પડદા જેટલી જ કાળની કંજુસીથી. એ વખતે એ લોકોને વચ્ચે બોલીને દખલની પણ કવિ દ્વારા સખ્ખત મનાઈ. ટ્યૂબના સફેદ સ્નિગ્ધ પ્રકાશમાં કવિનો વૃદ્ધ ચહેરો ઓર દેદિપ્યમાન લાગે અને એમનો નરેડી જેવો, ખરજનો છતાં કંઈક અંશે પાતળો હોવાથી સ્પર્શે તેવો અણીદાર સ્વરવધારે અંગત- ઈન્ટીમેટ લાગે. એમનું ગુજરાતી શુદ્ધ, પણ ઉચ્ચારોમાં હિન્દીની લઢણ વરતાય. ડબલ નહીં, પણ ટ્રીપલ બેડનો હોય એવા ઓરસ-ચોરસ પલંગમાં સ્વચ્છ, સફેદ ચાદર પર અનેક તકીયા જેવા ઓશિકા અને જૂના જમાનાની આરામખુરશી સંકેલીને મૂકી હોય એમ કવિ બંને પગ ઊંચા લઈને,ઘૂંટણને છાતીસરસા ચાંપીને સફેદ ધોતી, અને લાંબા સફેદ પહેરણમાં બેઠા હોય ત્યારે દર વખતે તસવીર લેવાને લાયક લાગે. વરસો પહેલાં બાર તેર વર્ષની ઉંમરે ‘દેખ તેરે સંસર કી હાલત ક્યા હોઈ ગઈ ભગવાન’ની રેકર્ડ વસાવેલી ત્યારે લખનાર-ગાનાર એક જ હોય.અને લેખન-ગાયન બંને આવાં હૃદયસ્પર્શી હોય ત્યારે એ બંને જેમાંથી પ્રગટીકરણ પામ્યાં હોય તે દેહ કેવો હશે તે જાણવા-જોવાની જિજ્ઞાસા પ્રગટેલી. ફોટા જોવાથી આઠ આની શમેલી, પણ રૂબરૂ જોવાની તમન્ના તો મળ્યો (1981 માં) ત્યાં લગી અકબંધ રહેલી. 1992માં તો પરિચય અગિયાર વર્ષ જૂનો થઈ ગયો, છતાં રોમાંચની ઝણઝણાટી શમી નહોતી અને એમની વાતોનો ઝરો પણ સૂકાયો નહોતો.