વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીની તાજેતરની ચીનની અનૌપચારિક મુલાકાતની ફલશ્રુતિ અંગે ચર્ચા ચાલે છે ત્યારે ટીકાનો એક સ્વર એવો સાંભળવા મળે છે કે બંને દેશના નેતાઓ ચોવીસ કલાકમાં છ વખત મળ્યા છતાં કોઈ નક્કર પરિણામ આવ્યું નથી. આવી ટીકા કરનારાઓ એક વાત ભૂલી જાય છે કે અનૌપચારિક મુલાકાતમાં ઔપચારિક મુલાકાત જેવો કોઈ નિશ્ચિત એજન્ડા, કોઈ કરાર કે સંયુક્ત નિવેદન જેવી ઔપચારિકતાઓની અનિવાર્યતા હોતી નથી. બંને દેશના નેતાઓ પરસ્પર હિતના અનેક મુદ્દાઓ પર મુક્ત રીતે વાતચીત કરીને કોઈક સ્તરે સહમતી સુધી પહોંચવાના પ્રયાસ કરે છે. કોઈ નિશ્ચિત એજન્ડા ન હોવા છતાં વાતચીત માટેની ભૂમિકા તો હોય જ છે અને એટલે બંને નેતાઓએ એ માટેની તૈયારી પણ કરી જ હોય છે. ઔપચારિક શિખર સંમેલન તો અનેક પ્રકારના દબાણ વચ્ચે યોજાતા હોય છે અને તેમાં અમલદારશાહીની મોટી ભૂમિકા હોય છે. એ મુલાકાતમાં સત્તાવાર સમજૂતી, કરાર, ઘોષણાઓ અને સંયુક્ત નિવેદનની કવાયત થાય છે. જ્યારે અનૌપચારિક મુલાકાત એ બંને દેશના વડાઓના પારસ્પરિક વ્યક્તિગત સંબંધના એક સ્તરની પરિચાયક હોય છે.