હું એવા ભારતનું સ્વપ્ન જોઉં છું જેમાં મન નિર્ભય હોય અને મસ્તક ઊંચું હોય, જેમાં જ્ઞાન મુક્ત હોય, જેમાં સંકુચિત સ્થાનિક દીવાલોથી ખંડિત થયેલું વિશ્વ ન હોય, જ્યાં સત્યની ઊંડાઈએથી ઘોળાઈને શબ્દો ઊભરતા હોય, જ્યાં પૂર્ણતાની પ્રાપ્તિ માટે નિરંતર ઉદ્યમ થતો હોય, જ્યાં મૃત ટેવોની રેતમાં નિર્ભેળ બુદ્ધિ/તર્કનું ઝરણું સુકાઈ ગયું ન હોય.