એણે તરત જ બાપુજીના પલંગ નીચેથી કાઢી આપ્યું. કદાચ બાપુજીના મરણનો પગરવ એને પણ સંભળાયો. ધૂંધવાટ શમી ગયો. અને સામાન્ય માણસના ચહેરા પર કોઈનુંય મરણ નજર સમક્ષ થતું જોઈને આવે એવી અલિપ્ત કરૂણાની લાગણી જન્મી. મેં ગંગાજળની ચમચી બાપુજીના ઉઘાડા મોંમાં ટોઈ પછી અમુલ તરફ ગંગાજળ લંબાવ્યું. ગમે તેવા મતભેદ બાપુજી સાથે એને હતા. અને ક્યારેક તો હુમલો કરી બેસવાની હદે…. છતાં પણ એ પણ એમનો જ દિકરો હતો. એના હાથે પણ ગંગાજળના બે ટીપાં પડવા જોઈએ. મેં પાત્ર લંબાવ્યું. એણે લીધું – બાપુજીની નજર સામે આવ્યો.બાપુજીની બુઝાતી નજર જોતાં જોતાં એણે પણ એમના મોંમાં ગંગાજળ મુક્યું. પછી હળવેથી એણે બૂમ મારી :”પિતાજી….”