ને એક દિવસ.. મારી બેગુનાહી સાબિત થઇ. હવે હાથમાં બેડીઓ નહોતી.. મેં આખું આકાશ જોયું, મેં ધરતીને સ્પર્શ કર્યો.. વરસાદની બુંદ, માટીની મહેક, લીલા વૃક્ષ, ઉડતા પક્ષીઓ, હવાની ખુશ્બુ.. હું દોડયો, ખૂબ દોડયો, આ બધુ જ ફરી જીવી લેવા, મારી અંદર બધું જ ઉતારી લેવા.. હું મથ્યો.. પણ એક ઠોકર વાગીને….. ફરી દુનિયા આખી વિરોધમાં.. અને હું એકલો.. મે દરવાજો ખોલ્યો, પણ આ શું… એ વહેલી પરોઢનું સ્વપ્ન હતું.