આપણે બે સમયની વચ્ચે જીવતા હોઈએ છીએ. ચાલી ગયેલો સમય અને આવનારા સમય વચ્ચે ઊભા રહીએ ત્યારે ઘણી વખત સવાલ થાય કે, પાછળ વળીને જોવું કે નહીં? દરેક વખતે તો ક્યાં કંઈ આપણને પૂછીને થતું હોય છે? અચાનક જ આપણે વીતેલા સમયમાં સરી જઈએ છીએ. એક પતિ-પત્નીની આ વાત છે. બંનેએ લવમેરેજ કર્યા હતા. આમ તો લાઇફમાં કોઈ ફરિયાદ ન હતી. બધું ફાઇન હતું. હા, અગાઉ જે રોમાંચ હતો એ ક્યાંક ગાયબ થઈ ગયો હતો. જિંદગી રોજ ચાલતી હતી. ચાલતી જિંદગી જીવાતી હોય એવું જરૂરી નથી. નફરત ન હોય એટલે પ્રેમ હોય જ એવું જરૂરી નથી. પતિ એક દિવસ જોબ પર ગયો હતો. પત્ની ઘરમાં સફાઈ કરતી હતી એ દરમિયાન પતિની એક ડાયરી એના હાથમાં આવી. બંને પ્રેમમાં હતાં એ સમયની એ ડાયરી હતી. પત્ની એક પછી એક પાનું પલટાવતી ગઈ. ક્યાંક કાલીઘેલી ભાષામાં લખાયેલી કવિતાઓ હતી. એનો ચહેરો મલકી ગયો. અરે! આ તો મારા માટે જ લખાયેલી છે. એણે સંભળાવી હતી એ સમય તાજો થઈ ગયો. મિલનનું થોડુંક વર્ણન પણ હતું. તું મળવા આવી ત્યારે મને શું થયું હતું. તારા પહેલાં સ્પર્શે મને કેવો ખીલવી દીધો હતો. બધું તાજું કરીને એ રાજી રાજી થઈ ગઈ. અમુક પાનાંની તસવીરો એણે મોબાઇલમાં ખેંચી. પતિને વોટ્સએપથી મોકલી. સમય મળ્યો ત્યારે પતિએ એ વાંચ્યું. મારા જ અક્ષર, મારી સંવેદના, મારી જ અનુભૂતિ, મારો જ અહેસાસ. કેવા સરસ હતા એ દિવસો! એને મજા પડી ગઈ. ઘરે જતી વખતે એણે વેફરનું એક પડીકું અને કોલ્ડ્રિંકનું ટીન લીધાં. ઘરે જઈ પત્નીને હગ કરીને એ આપ્યાં ત્યારે પત્નીની આંખોમાં ભેજ છવાયો. જ્યારે મળવા આવતો ત્યારે તારા માટે વેફર અને કોલ્ડ્રિંગ લાવતો હતો. એ જ સ્વાદ હતો, બંને ખોવાઈ ગયાં. જૂના સમય ઉપર સંવેદનાનો થોડોક છંટકાવ કરો ત્યારે બધાં જ સ્મરણો જીવતાં થઈ જતાં હોય છે.