અધિકારીઓ ગયા એટલે વિધવા હેમાબહેને વાદળી શાહીવાળા અંગૂઠા સાથે દીકરા અને વહુનો ટેકો લઈને આખા ખેતરમાં આંટો માર્યો. ત્રણેય જણાં પાછાં ફર્યાં ત્યારે તેમની આંખો ચાડી ખાતી હતી કે તેઓ રડ્યાં હતાં. આ તરફ બીજા અરજદાર રામાભાઈનાં ઘરડાં માતાપિતાએ વારાફરતી નીચે નમી, ખેતરને પગે લાગી ચપટી ધૂળ માથે ચડાવી. આ બે દ્રશ્યોએ એક પણ શબ્દના પણ પ્રત્યાયન વિના કહી આપ્યું કે, આઠ વીઘાનો એ જમીનનો ટુકડો તેમના માટે શું મહત્ત્વ ધરાવતો હતો! બંને પરિવારો પરત ફર્યા ત્યારે અમે વિચારતા હતા કે સરકારી તંત્ર રામાભાઈ અને હેમાબહેન જેવા સામાન્ય માણસનાં સપનાંને ક્યારે સમજતું થશે? શું હવે તંત્ર કોઈ માણસને ત્યારે જ ન્યાય આપશે જ્યારે તે મોતને વહાલું કરી લેશે?