કોઈ કોલેજિયન ગર્લ જે રીતે એના બોયફ્રેન્ડને ચીપકીને બેઠી હોય એવી રીતે રાત અમદાવાદને ચીપકીને બેઠી હતી. રાતનો દોઢેક વાગ્યો હતો. ગુલાલ એના બેડરૂમના બેડમાં આડી પડી હતી. કાનમાં ઈયર ફોન હતા. અને મોબાઈલની સ્ક્રીન પર મલ્હારના ફોટા ઝગમગી રહ્યાં હતા. બહાર ઝરમર વરસાદ ચાલુ હતો અને એવી જ ઝરમર ગુલાલની આંખમાંથી પણ ટપકી રહી હતી. આ ઝરમર પડી ભાંગવાની નહોતી, પણ લવની યાદોની હતી. ગુલાલની એક આંખ સામે મોબાઈલ પર હસી રહેલી મલ્હારની તસવીર હતી અને બીજી આંખ સામે એની સાથે વિતાવેલા દસ દિવસનાં સંસ્મરણો. એ લોકલ ટ્રેનની ભીડમાં મલ્હારને ચીપકીને ઊભા રહેવાની મજા, મહાલક્ષ્મી મંદિરની પરસાળમાં પતિ-પત્ની જેમ અડખે-પડખે ઊભા રહીને એકબીજા માટે કરેલી પ્રાર્થના, જુહુના દરિયાકિનારાની ભીની રેતીમાં હાથમાં હાથ નાંખીને કલાકો સુધી મૌન બેસી રહેવું, ઊછળતાં મોજાંઓમાં ઊછળતાં ઊછળતાં ડૂબતા સૂરજ જેમ એકબીજામાં ડુબી જવું, તીખાં તમતમતાં વડાપાંઉ ખાતી વખતે બળી જતી જીભ પર મલ્હારનું પાણી બનીને છવાઈ જવું, એની મજબૂત પૌરુષી છાતીના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતાં ફેરવતાં ગીત ગણગણવું અને ધરતી પરથી અજવાળું હટાવીને અંધારું એમાં સમાઈ જાય છે એવી જ રીતે ખબર પણ ના પડે એમ એનું મલ્હારમાં સમાઈ જવું. એકેએક દૃશ્ય એના હાર્ટને પહોળું કરી રહ્યું હતું. કોઈ દિવસ નહીં ને આજે આ બંગલો એને મલ્હાર વગર ખાલીખમ ખંડેર જેવો લાગી રહ્યો હતો. સ્લીપવેલની ગાદી બીછાવેલા બેડનું ખાલી પડખું એના પડખામાં પથરીના દુખાવા જેવું દર્દ કરી રહ્યું હતું. એના હોઠ ચૂપ હતા પણ મન બોલી રહ્યું હતું, મલ્હાર કયાં છે તું ? આવી જા, હવે જીવવું મુશ્કેલ જ નહીં પણ અશક્ય છે. મેં તારા પર શક કર્યો એ મારી જિંદગીની સૌથી મોટી ભૂલ હતી. મને માફ કરી દે, આવી જા તું. એ આખી રાત કાનમાં ભરાવેલા ઈયર ફોનમાં વાગતા ગીતના શબ્દો ગણગણતી રહી અને મલ્હારનો ઇન્તજાર કરતી રહી,