મારો મોટો દીકરો અશ્વિન ચાર વર્ષનો હતો, દીકરી ગીતા ત્રણ વર્ષની હતી અને નાનો દીકરો સતીશ ગર્ભમાં હતો. આઠમો મહિનો ચાલતો હતો ત્યારે જ કૅન્સરમાં પતિ ગુજરી ગયા. લગ્નના પાંચમા વર્ષે પતિને લિવરનું કૅન્સર છે એની ખબર પડી, તાતા હૉસ્પિટલમાં ઑપરેશન કરાવ્યું અને બે મહિનામાં તો તે ગુજરી ગયા. ત્યારે હું માંડ બાવીસ વર્ષની હતી, કારણ કે સત્તરમા વર્ષે મારાં લગ્ન થયાં હતાં. પતિની નોકરી સામાન્ય હતી એટલે મૂડી કંઈ નહીં; પણ હા, ઘાટકોપરના રામ નિવાસમાં એક રૂમ હતી. આવું કહેતાં અને આટલાં વરસો સુધી જિંદગીનો બોજ વેંઢારીને પણ ૬૯ વર્ષનાં દમયંતી ધીરજલાલ ગંભીરને જિંદગી સામે કોઈ ફરિયાદ નથી. તેઓ ખુશખુશાલ છે. તેમની આ ખુશી તેમની વાતોમાં પણ દેખાઈ આવે છે.