સત્તરમી સદીની શરૂઆતમાં સંગીતકારોએ વધુ સંવેદનશીલ કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. તેમને લાગ્યું કે એકતારાની પદ્ધતિ સંવેદનશીલ સંગીત સાથે વધારે અને શ્રેષ્ઠ રીતે બંધ બેસતી છે અને તેમણે સંગીતનાં એવા ટૂકડાઓનું સર્જન કર્યું કે જેમાં માનવીઓ પોતાના અવાજમાં ગાઈ શકે.[૮૪] જેનાં પરિણામે જે સાધનો વિશાળ રેન્જમાં પોતાની ક્ષમતા પુરવાર નહોતા કરી શકતા તેમનો અવાજ સંવેદનાહિન લાગવા માંડ્યો અને તેમનુ ચલણ બંધ થવા લાગ્યું. તેમાંનું એક સાધન હતું શરમાઈ કે તુરાઈ[૯૧] વાયોલિન, વાયોલા, બેરિટોન અને વિવિધ પ્રકારનાં તંતુવાદ્યોએ પ્રખ્યાત સંગીત ઉપર પોતાનું આધિપત્ય જમાવ્યું.[૯૨] જોકે, વર્ષ 1750ની શરૂઆતમાં ગિટારની લોકપ્રિયતા વધવાને કારણે સંગીતનાં સૂરોમાંથી તંતુવાદ્યો અદૃશ્ય થવા લાગ્યા.[૯૩] તંતુવાદ્યો આધારિત સંગીત મંડળીઓનું ચલણ વધવાને કારણે વાંસળી, શરણાઈ, બાસૂન વગેરે જેવાં સુષિર વાદ્યો ફરી પાછા મંડળીમાં સામેલ થવા માંડ્યા જેની પાછળનો આશય માત્ર તંતુવાદ્યોની એક જ પ્રકારની બીબાંઢાળ પદ્ધતિને બદલવાનો હતો.[૯૪]