‘હા, હા.’ લાલને પાછો વાતનો સાંધામેળ થઈ ગયો :‘હા, બાપુજી એમ બોલ્યા કે પુષ્પા – મારી પત્ની – જો એમની લાજ કાઢવાનું બંધ કરે તો જ આ રજા અમલમાં આવે.’ બોલતાં લાલ ખૂબ ગંભીર થઈ ગયા : ’એ મારી પત્નીને દીકરીની તોલે ગણતા હતા. એટલે આ નિમિત્તે એમણે એની લાજ છોડાવી. એકસો એક રૂપિયા એના હાથમાં આપ્યા, બોલ્યા, તું અમારી વહુ નથી, દીકરી છો. તમારો વર-મારો દીકરો- ભલે ગામેગામ શો માટે ફરતો. પણ આ દુનિયાભારે લપસણી જગ્યા છે. મેં કોઈ ચડતા જુવાળવાળા કલાકારને શુદ્ધ જોયો નથી. માટે તમારે ગામેગામ એની સાથે ફરવાનું. એટલો ભોગ દેવાનો. તમારાં છોકરાંવને અમે સાચવીશું. તમારાં સાસુ તો એનાં છોકરાંવને કદી અળગાં કરી શક્યા નથી. પણ તમારે કરવાં. એ એટલા માટે કે કાંતિના જીવનમાં કોઈ ડાઘ ન લાગે.’