ભાથામાંથી તીરની જેમ દેવી પારવતીના મુખમાંથી શબ્દબાણ નીકળી રહ્યાં હતાં. બાકી તો નીરવ શાંતિએ કબજો બરાબર જમાવી રાખ્યો હતો. ભગવાન શંકરનું  મૌન તુટ્યું “હે દેવી તમે જાણો જ છો કે ભગવાન વિષ્ણુ અને બ્રહમાની સયુક્ત શક્તિ વડે નિર્માણ પામેલ જગતના જીવોની મુક્તિનું દ્વાર કેવલ માનવ દેહ ખોલી શકે છે. માનવ આ અદભૂત શસ્ત્ર વડે ઇશ્વર અર્થાત વિષ્ણુ કે બ્રહમાની જેવી શક્તિ પણ પ્રાપ્ત કરી જગતના જીવોને ઉગારી શકે છે. આ માટે માનવને સમર્પણ, ત્યાગ, દયા, સંવેદના જેવા બીજાનું ભલુ કરી શકે તેવા ગુણો પણ આપ્યા છે. હે દેવી સાંભળો માણસ સ્વાર્થી બની પોતાનું કલ્યાણ કરવા રચ્યોપચ્યો રહે છે. તેમ કરવા જતા દિવાના પ્રકાશથી મોહીત થયેલું પતંગીયું ગેલમાં આવી જેમ નાશ પામે છે. તેમ સંસાર સુખની દોટ લગાવતો માણસ પણ મોક્ષ પ્રાપ્ત કર્યા વિના મૄત્યું પામી લખચોરાશી યોનીમાં ભટકતો રહે છે. પણ આનાથી ઉલ્ટુ દેવી જે માણસ વૈભવી સગવડ વચ્ચે પણ પોતાનું સમતોલન જાળવી બીજાનું ભલુ કરવા નિષ્ઠા પુર્વક કર્મ બજાવતો રહે છે,તે પરમધામના માર્ગે આગળ ધપતો રહે છે. આખરે તે મારા તેજમાં ભળી જાય છે. સૄષ્ટીના સંહાર સમયે પણ તે દુ:ખી થતો નથી. નાની મોટી નિષ્ફળતા તેને હતાશ કે નીરાશ કરી શકતી નથી. જેમ ઉકાળેલુ દુધ જંતુઓથી મુક્ત બને છે. તેમ દુ:ખ રૂપી દાવાનળમાં શેકાયેલો જીવ શિવ બની જાય છે. માણસ તમામ શક્તિઓથી વિદીત હોવાથી તેમણે સભાનતા પુર્વક મુક્તિના માર્ગે ડગ માંડવાના હોય છે. માત્ર પોતાનું કલ્યાણ કરવાના બદલે માણસે સર્વ જીવોનું ભલુ થાય તેવુ કર્મ કરતા રહેવુ જોઈએ.