માંડ-માંડ અમે બે-અઢી કલાક કાપીને મામાના ઘરે જૂનાગઢ પહોંચતા. મામાના ઘરનો પણ અમને ખૂબ લગાવ હતો. એ ઘર નહીં, જાણે કે નાની એવી હવેલી જ હતું. એ ઘરના ખૂબ જ મોટા હવેલી જેવા દરવાજા અને એ દરવાજામાંથી અંદર જઈએ એટલે સૌથી પહેલા મોટું ફળિયું આવે. એ ફળિયું એટલે ધૂળમાટીનું અમારું રમત સ્થળ. ત્યાં ફળિયામાં આંબો, જામફળ અને ચીકુના ઝાડ. આ ઉપરાંત ત્યાં ચારે બાજુ અલગ-અલગ પ્રકારની વનસ્પતિ ઉગાડેલી હતી. આ સિવાય અનેક શાકભાજી તો ખરાં જ. આ શાકભાજીમાંથી અમે જાતે શાક તોડીને મામીને આપતા અને ત્યારે અમને ન ભાવતો હોવા છતાં પરાણે-પરાણે ભીંડો પણ હસતું મોં રાખી ખાઈ લેતા કારણ કે એ શાકભાજી અમે જાતે તોડેલા હતા. પણ હા, અમને એ શાકભાજી તોડવા સિવાય એક પણ વનસ્પતિ ને હાથ પણ લગાવવાની સખ્ત મનાઈ હતી. તો પણ અમે આસપાસ કોઈ ન હોય ત્યારે લજામણીના છોડને અડકવા દોડ્યા જતાં અને તેની સાથે રમતાં. તે ફળિયા ફરતે મારા પાંચેય મામાના ઘર આવેલા હતા. એ બધાં ઘર એકબીજા સાથે કોઈક રીતે જોડાયેલાં હતાં. એકબીજાના ઘરમાં ફળિયામાં આવ્યા વગર પણ જઈ શકાતું. વળી, બધાં ઘરને પોતાની આગવી ખુલ્લી ઓસરી તો ખરી જ અને એમાં રાખેલી ખાટ (હિંચકો) જે અમારું ખૂબ જ માનીતું સ્થળ હતું. એ અમારું રિસાવાનું સ્થળ હતું. કંઈ પણ થયું હોય કે કોઈ ખિજાયું હોય તો અમે રિસાઈને ત્યાં જ બેસી જતાં અને રાહ જોતા કે કોઈ આવે જલ્દીથી મનાવવા !