‘સોરઠ તારાં વહેતાં પાણી’, ‘નિરંજન’, ‘વેવિશાળ’ અને ‘તુલસીક્યારો’ માં નવલકથા લેખે મર્યાદા કે ખામી નથી એમ નહીં, પણ એટલું તો નોંધવું જ જોઇએ કે આ નવલકથાઓ એક જમાનામાં આપણા વાચકોના બહોળા વર્ગને સ્પર્શી શકી હતી. અલબત્ત, જાનપદી નવલકથાની શક્યતાઓનો તાગ લીધો તે તો મેઘાણીના અનુગામી પન્નાલાલ પટેલે, અને પન્નાલલ ઉત્તર ગુજરાતના ગામડાને પોતાની કૃતિઓમાં ઘણી વધુ કલાત્મકતાથી સજીવન કરી શક્યા. પણ અહીં માણસ તરીકેની મેઘાણીની મોટાઇની એક નાનકડી હકીકત પણ નોંધવી જોઇએ.