એ કિશોરીઓ ગામના પાદરેથી આગળ વધીને વાતો કરતીકરતી ધીમેધીમે એક ચૌરાહા સુધી પહોંચી કે જ્યાંથી તેમને છૂટાં પડવાનું હતું. હજુ તો એમની વાતો ચાલુ જ હતી, ત્યાં તો પાદર તરફથી આવતો પવન આખા પરગણામાં ખ્યાતનામ એવા ખુશાલના ઢોલના અવાજને ખેંચી લાવ્યો. ગોચરમાં બકરાં ચારતા એ ખુશાલને કોઈકે સમાચાર આપ્યા હતા કે તેની સ્કૂલની કેટલીક છોકરીઓ તેના ઘરે બેઠેલી છે, ત્યારે તો તે ઘેટાંબકરાં રેઢાં મૂકીને શ્વાસભેર ઘરે દોડી આવ્યો હતો. રૂખીમાસીએ છોકરીઓની સઘળી વાત જ્યારે ખુશાલને ટૂંકમાં કહી સંભળાવી, ત્યારે તો તે હરખપદુડો થઈને ઓસરીની ખીંટીએ લટકતા ઢોલને ગળે ભરાવીને દાંડી વડે એવો તો વગાડવા માંડ્યો હતો કે પેલી છોકરીઓને તો એ અવાજ ‘થેંક્યુ…થેંક્યુ’ જેવો જ સંભળાવા માંડ્યો હતો. જી હા, ઢોલના અનેક તાલો પૈકીનો શીખ(વિદાય)નો એ એક તાલ હતો. લગ્નપ્રસંગોએ તમામ અવસરો પતી ગયા પછી ઘરધણી ઢોલીને કપડાં, અનાજ, રોકડ રકમ, મિષ્ટાન્ન વગેરે આપીને તેને રાજી કરે, ત્યારે આભારવશતાના ભાવને વ્યકત કરતો શીખવેળાનો એ ઢોલ ઢોલી દ્વારા વગાડવામાં આવતો હોય છે.