પોશ એરિયા નું પંદરમાં માળ નું પેન્ટ હાઉસ અને એ 1500 સકવેરફીટ માં આખો દિવસ હું એકલી . સામેના પેન્ટહાઉસ વાળા પટેલભાઈ કાયમ માટે અમેરિકા જતા રહ્યા .અને ભાડે પણ નહોતા આપવાના . બસ કામવાળા કમળા બેન આવે એ જ વસ્તી . નીચે ના ફ્લોર પર જવાની તારી મનાઈ હતી .હું ઘરની બહાર જવાના બહાના શોધતી …અરે ગાયને રોટલી ખવડાવવા જેવા . કોક મળે અને બે ઘડી વાત થાય .. તારા બધા સમય ઘડિયાળને કાંટે સાચવતા હું ક્યારે મશીન બનતી ગઈ ખબર ના રહી . મને અંદરખાને જીવવા પર જ અભાવ થવા માંડ્યો .હું રીતસર જાત સાથે ઝઝૂમતી રહેતી .મારા સંગીત અને કવિતાનો શોખ ક્યારે લુપ્ત થઈ ગયો એ પણ ખબર ના રહી .