ક્યારેક થાય કે આપણે આપણા મૃત્યુને જોઈ શકતા હોત તો કેવું સારું ! હા, એક સગવડ છે – જીવતાંજાવત આપણે આપણો મરણોત્તર વિધિ કરી શકીએ છીએ, ગામડાના લોકો એને ‘જીવતે જગતિયું’ કહે છે. હમણાં છેલ્લા કેટલાક વખતથી ઘણાં મૃત્યુ જોવાનું બન્યું છે. આપણી વય પણ વધતી જાય છે, એટલે આપણાથી મોટા ક્રમ પ્રમાણે વિદાય લેવા માંડે છે, એક ખાલીપો સર્જાઈ જાય છે, વિદાય લેનારાઓએ આપણું કેટલું બધું લાલનપાલન કર્યું હતું, આપણે આપણાથી નાનાઓનું એવું લાલનપાલન કરી શકીશું ખરા ? પણ સૌથી વધારે કપરું તો હોય છે આપણાથી નાની વયનાંઓનું મૃત્યુ. વચ્ચે મુંબઈ ફોન પર મંદા સાથે વાત કરવા ગયો અને એ હજુ કશું બોલે એ પહેલાં મારા હોઠ પર શબ્દો આવી ગયા – નીતિનને ફોન આપને જરા…. પણ તરત જ ખ્યાલ આવ્યો કે એ તો હવે કાળદેવતા સાથે ગોષ્ઠી કરી રહ્યો છે. થોડા દિવસ પર એક સ્વજનને ત્યાં ગયો હતો, કોઈ પૂજાવિધિ ચાલતો હતો, હું ઊભો થઈને બોલવા ગયો, આ વિધિ પૂરી થઈ જાય ત્યાં સુધીમાં હું સનતને મળી આવું. તરત બેસી પડ્યો. હવે ક્યાં છે એ ? વાસ્તવને સ્વીકારવાનું મન તૈયાર કેમ નથી થતું ?