બીજે દિવસે, રવિવારે સવારે સરલાનો ફોન આવ્યો, “હાય જયશ્રી, સોરી આઈ કોલડ સો અર્લી. વિનુભાઈ છે?” મેં કહ્યું, “બાળકોને લઈને ગ્રોસરી માટે ગયા છે, કઈં કામ હતું?” એ કહે, “હા, થોડીક ટેક્સ માટે એડવાઈઝ જોઈતી હતી. આવે તો ફોન કરાવીશ?” “ભલે. તું આજે સાંજની શીફ્ટમાં કામ કરે છે?” “ના, મારે ઓફ છે. એટલે જો વિનુભાઈ પાસે સમય હોય તો હું આવું.” હું જે કમ્યુનીટી હોસ્પિટલમાં કામ કરતી હતી ત્યાં જ ઈમરજન્સીરૂમમાં, સરલા, નર્સ તરીકે કામ કરતી હતી. મેં કહ્યું, “આવ. અમે ઘરે જ છીએ. બપોરે ત્રણ વાગે ફાવે તો આવજે. આપણે સાથે ચા પીશું.” સરલા સમયસર આવી ગઈ. ઊંચી, નાજુક, નમણી અને સહેજ શ્યામ, પણ ખૂબ જ આકર્ષક દેખાતી. દેખાવડી અને મ્રુદભાષી સરલા, મુંબઈમાં બ્રીચકેન્ડી હોસ્પિટલમાં નર્સ તરીકે કામ કરતી હતી, જ્યાં એ એના એક્સ-પતિને મળી હતી. વણિક કુટુંબના ગુજરાતી માતાપિતાની મરજી વિરુધ્ધ, એ તામિલ ડોક્ટર સાથે, લગ્ન કરીને ન્યુ યોર્ક આવી. એ બેઉના માતાપિતા અને કુટુંબીજનોએ સહુ સંબંધો કાપી નાખ્યાં હતાં. અહીં આવવાના બે વરસોમાં એના પતિના લગ્નેતર સંબંધોને લીધે, ડિવોર્સ થતાં, સરલા બે મહિના પહેલાં, ફિલાડેલ્ફિયા, અમારા કોમ્પલેક્સમાં મુવ થઈ હતી. સરલા આવી રીતે, પહેલીવાર અમારે ઘરે આવી રહી હતી. સરલા આવી અને વિનુ સાથે ટેક્સની વાતો પૂરી થતાં, મારી પાસે કિચનમાં આવી મને મદદ કરાવવા લાગી. અમે ચા પીતાં, વાતો કરતાં હતાં ત્યાં જ સરલા વ્યંગમાં હસીને બોલી, “જયશ્રી, તને વિનુભાઈ પર હું જાદુ કરી દઈશ એવું ન લાગ્યું? મને ખબર છે કે મારી પાછળ બધાં જ આવું વિચારે છે, મારા માટે!” જવાબમાં હું હસીને કહ્યું, “ખોટા સિક્કા બેઉ બાજુથી એક છાપના હોય તેમ, વિનુ પણ અંદરથી અને બહારથી, કોઈ પણ વિરોધાભાસ વિનાના છે! અમારા બેઉમાંથી કોઈ એકને પણ લઈ જશે તો સામા પૈસા દઈને પાછા મૂકી જશે! બીક શેની?” તો, વિનુ હસીને બોલ્યાં, “બધાનું છોડો. તમે શું તમારા વિષે વિચારો છો?” સરલા પણ હસી પડી. સરલાએ પછી આગળ વાત કરી, “મને ક્યારેક ખેદ થાય છે, જ્યારે, લોકો મારા પર અપવાદ મૂકે છે કે મારામાં જ કમી હશે જેથી મારા ડિવોર્સ થયા! મેં માતાપિતાની મરજી વગર લગ્ન કર્યા એનું દુઃખ તો ખરું પણ મારું જજમેન્ટ માણસ પારખવામાં ખોટું ગયું એ દર્દ ભૂલાતું નથી, પણ…..” એણે ભીની આંખો લૂછી અને કહ્યું, “મારો ભરોસો મારા પરથી જ ઊઠી ગયો છે! આઈ હેવ બીકમ વલ્નરેબલ! જોઈએ, આગળનો રસ્તો મને ક્યાં લઈ જાય છે!” વ્યક્તિગત રીતે, સરલા સાથેના અમારા પરિચયનો આ પહેલો પ્રસંગ હતો. હું વધુ કઈં ન બોલી. વિનુ માટે મને એક જ ઈર્ષા રહેતી કે હું કેમ એમની જેમ ઓછું નથી બોલી શકતી! એ ન બોલે તો લોકોને અજુગતું ન લાગતું પણ, હું કશું ન બોલું તો સામાવાળાને ઓછું આવી જતું! આથી મેં, કહેવા ખાતર કહ્યું, “તું પણ શું વાત કરે છે સરલા!” અને, પછી, જનરલ વાતો કરીને અમે છૂટાં પડ્યાં. સરલા ગઈ પછી મેં વિનુને કહ્યું, “ડો. રાજીવ ખન્ના, સરલા સાથે એ થોડાક વધુ ફ્રેન્ડલી નથી લાગતા?” વિનુ એમની ખાસિયત પ્રમાણે ત્રણ શબ્દો બોલ્યા, “સહુનો જેવો સ્વભાવ.” અને વાત પૂરી થઈ!