પછી હું મારાં કપાડાં પહેરીને, નયનોમાંથી જવાલામુખી વરસાવતો શોભાનાને "સાહેબજી" કરીને ઓટલા ઉપરથી નીચે ઉતર્યો. સરલાએ તેની સાથે શેકહેન્ડ કરી. શોભનાની આંખમાં શરમને માર્યે ઝળઝળીઆં આવી ગયાં. મને ખાસ સ્નેહભાવથી, સરલા સાથે વધુ પરિચય થાય એ ઉદેશથી બોલાવેલો ને પરિણામે કલાક પણ વાત કરવાની તક મળી નહિ એથી એના મનમાં બહુ લાગી આવ્યું હતું. પણ તે બિચારી કરે પણ શું ! તેમ હજી પણ સ્નેહવદન અમારો પીછો છોડે એમ ક્યાં હતું ? મને એમ થયું કે ચાલો હવે એકલા પડીશું. સાંજનો સમય, નવાં નવાં વૃક્ષને કાંઇ પ્રેમ સંદેશો કહેતી હોય તેમ અંધારામાં આગળ વધતી ટ્રેન, ટ્રીપ ઉપરથી પાછા ફરતી વખતે સ્વાભાવિક રીત હૈયામાં થતી દિલગીરી; સ્વગૃહે જતું પુકારતું તલસતું હૈયું ! આ પ્રમાણેની સ્થિતિ ફક્ત અર્ધા કલાકમાં પણ શું ન કરે ? આવા વિચાર્થીહું હજારો નિરાશામાં છુપાયેલી આશાને ઓથે, ઉત્સાહભર્યે હૈયે કમ્પાઉન્ડની બહાર નીકળવા જતો હતો એટલામાં ઉપલા માળની બારીએથી "ધીમે-ધીઇઇમે ! કેમ બહુ ઉતાવળા ! તમને એકલા જવા દેવા છે એમ કેમ ધારો છો ?" આ પ્રમાણે વાક્ય ઉચ્ચારતો સ્નેહવદનનો ઘાંટો સંભળાયો ! આશાની ઓથ અદ્રશ્ય થઇ ગઇ. શોભનાએ ઘણું પણ કહ્યું કે ‘અત્યારે રાત પડી ક્યાં જાઓ છો ?’ પણ સાંભળે છે કોણ ?