ફોજદાર આવ્યો’તો કોસ હાંકવા?’ ‘પણ ઇ તો રાજના માણાંહ કહેવાય…’ ખેડૂતે થોડો શ્વાસ ખાધો: ‘મને કહે કે આમાંથી તારે અરધી જુવાર આપવી પડશે. કાલ બપોરે હું ગાડી લઇને ભરવા આવીશ.’ ‘ભરવા સોંતે આવશે?એની સારું?’ ‘ના. રાજ સારું. રાજ માગે છે….’ ‘રાજ માગે છે?રાજનો ધણી તો બાપુ કૃષ્ણકુમાર છે…ઇ આપણા જેવા ગરીબ પાસેથી જુવાર માગે? બાપુ કૃષ્ણકુમાર તો ધરમરાજાનો અવતાર છે. આ દુકાળમાં એણે ખેડૂતો, મજૂરોને ગદરવા માટે અન્નના અને નાણાંના ભંડાર ખુલ્લા મૂક્યા છે અને આપણી રાંકની જુવાર લ્યે?’ ‘ફોજદાર કહે છે…’ ‘બાઇએ દાંત કચકચાવ્યા.’ એનું બટકું જાય…! રોયાનું…! બેલમપર ગામમાં આપણા એકના જ કૂવામાં પાણી હતું. ગામ આખાને પાયું અને વધ્યું એની જુવાર કરી… આખું કુટુંબ કામ કરીને તૂટી ગયું, તઇં બે કળશી જુવાર થઇ… છોકરાંની માંડ અરધા વરસની ‘ચણ’ થઇ છે…ઇ કાળમુખો જુવાર લેવા આવે તો ખરો?મારાં જણ્યાં ભૂખે મરે ને ઇ જુવાર લઇ જાય?’ બાઇની બત્રીસી કણહળી:‘કાચે કાચો ખાઇ જાઉં,ઇ પિટયાને…’