સાથે લઈને જાય છે. ને અન્યમાં (એટલે કે પોતાનાં દેહ ઈંદ્રિયાદિ) માં અહંતા કરવાનું છોડી દઈને, તે પોતાની આત્મીય અહંતામાં સ્થિર થાય છે, અને એ સર્વ પૂર્વ સંસ્કારોને એક મિત્ર-રૂપમાં દેખતો હોવા છતાં, તે એ સર્વથી અલગ, માત્ર (એને) નીહાળનારો સાક્ષી બની રહે છે. ત્યાં એ ‘સ્વયં જ્યોતિ’ બને છે. સ્વપ્નમાં, માણસ પોતાના જ દેહ તથા ઈંદ્રિયો વગેરેને પોતે જ તટસ્થ રહીને જોતો હોય છે.)