રેખા હાંફતી હાંફતી રોડ પર દોડી રહી હતી અને બચાવો….મને કોઈક બચાવો… એમ બુમો પાડી રહી હતી અને રેખાએ એકાએક બૂમ પાડી ! સવારના સાત વાગ્યા હતા અને રેખાના ચહેરા પર બે છોકરાઓએ એસિડ ફેંક્યું ! રેખા ત્યાં જ પડી ગઈ, લોકો ભેગા થઈ થયા અને રેખાને હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા, બપોરેના બાર વાગ્યે રેખા ભાનમાં આવી અને રેખાની આંખો સામે એના મમ્મી-પપ્પા હતાં. બાજુમાં કોઈ લેડી પોલીસ ઓફિસર પણ હતાં, રેખાના મમ્મી-પપ્પા રેખાને જોઈને જોર જોરથી રડતાં હતાં. રેખાનો ચહેરો લગભગ 80% બળી ગયો હતો અને દરેકને લાગતું હતું કે રેખાનું હવે શું થશે ? બાજુમાં ઉભેલા લેડી ઓફિસરે રેખાના માથા પર હાથ મુક્યો અને કહ્યું, બેટા કોણ હતાં એ નરાધમો ? રેખાએ ધીમા અવાજમાં કહ્યું, મેડમ મેં એમનો ચહેરો ઠીકથી નથી જોયો અને હું એમને ઓળખતી પણ નથી ! રેખાના કાકા બાજુમાં ઉભા હતાં એ બોલ્યા, સાહેબ એ લોકોને બરાબરની સજા મળવી જ જોઈએ. પોલીસ ઓફિસર બોલ્યા, તમે ચિંતા ન કરો, કાયદો કોઈ ગુનેગારને છોડતો નથી ! રેખાના મમ્મીએ રેખાની આંખોમાં જોયું અને ધીમે ધીમે બોલ્યા, બેટા બહુ બળતરા થાય છે ? આટલું કહેતા રેખા એકાએક રડી ગઈ અને આખા રૂમનો વાતાવરણ શાંત થઈ ગયો. પોલીસ ગઈ અને બાદમાં મીડિયા અને સ્થાનિક નેતાઓ પણ રેખાની મુલાકાત લેવા માટે આવ્યા. રેખા સરખી રીતે વિચારી પણ નહોતી શકતી કે એને શું કરવું ? સાંજે રેખાને ડિસ્ચાર્જ કરવામાં આવી અને રાત્રે ટીવી પર માત્રને માત્ર રેખાના જ ન્યુઝ હતાં. રેખાને અઠવાડિયા સુધી ઊંઘ જ નહોતી આવતી !