દેવલમાં જીવવાનો જબરજસ્ત ઉત્સાહ હતો. એનું નાનામાં નાનું કામ પણ કલાત્મક રીતે થયેલું હોય. અમે નોકર રાખતા નહિ, દેવલને કામ કરતી હું જોઉં એટલે હુંય એની સાથે જોડાઈ જતો. ઘરનાં રોજિંદા કામો કરતાં એ સાહિત્યની અને ઉદાત્ત જીવન જીવનારાં નોખાં માનવીની એટલી વાતો કરતી કે કોઈ કામ અમને નીરસ ન લાગતું. કોઈ પણ પ્રકારની યાંત્રિકતા અમારા કામને સ્પર્શી પણ શકતી નહિ. પ્રત્યેક ક્ષણ નાવીન્ય અને તાજગીસભર લાગતી. રસોઈ કરતી વખતેય એ પૌષ્ટિકતાનો પૂરો ખ્યાલ રાખે. એ કહેતી આપણે સારી રીતે જીવવું હોય તો અડધા વૈદ્ય બની જવું જોઈએ. આપણા શરીરને પૂરેપૂરું સમજવાનું અને એને પોષણ મળે એવું જ આપવું જોઈએ. દરેક કામમાં એની નિયમિતતા, ચોકસાઈ, ચીવટ જોઈને હું આભો બની જતો. એની ઉંમર વધતી જતી હતી પણ એના ઉત્સાહ અને પ્રસન્નતામાં ક્યાંય જરાય ઓટ આવી ન હતી. એ સગાં, સ્નેહીજનોના વ્યવહાર સાચવે, કોઈને સહાયની આવશ્યકતા હોય તો પોતાનાથી બનતું બધું કરી છૂટતી. એની જાતને શ્રમ પડે તોય હું થાકી કે હું કંટાળી જેવા શબ્દો એના મોંથી કદી ના નીકળે. હું એને પૂછતો : ‘તું કેમ થાકતી નથી, કેમ કંટાળતી નથી ? તો એ કહેતી મને જીવવાનું બહુ ગમે છે, રંગરસભરી આ દુનિયા, આ દુનિયાના માણસો, આ કુદરત, આ સૂરજ, ચંદ્ર, તારા, આ વૃક્ષો બધું મને બહુ ગમે છે. સવારે મારી આંખ ખૂલે છે ત્યારે આપોઆપ પ્રભુનું સ્મરણ થઈ જાય છે, પ્રભુનો આભાર મનાઈ જાય છે કે એણે આપણને કેટલું સરસ જીવન આપ્યું છે.’