છંદની માફક જ ચૌદ પંક્તીઓની હોવા છતાં આ રચનાને મેં સોનૅટ કહેવાનું ટાળ્યું છે ! મુ. પ્રજ્ઞાદીદીએ એનો ઉલ્લેખ કર્યો જ છે તો કહી શકું કે પ્રથમ બન્ને ખંડોમાં આવતા વીચારપલટા અને છેલ્લે બન્ને પંક્તીની ચોટને સોનૅટના મુળભુત નીયમો સાચવનારાં ગણાવી શકાય…..છતાં મેં હંમેશાં મારી રચનાઓને સાધારણ ગણાવવાનું જ રાખ્યું હોઈ એને બહુ મહત્ત્વ આપ્યું નથી. કાવ્ય પદારથ બહુ મોટી વસ્તુ છે. એને હું મારી રચનાઓની ઓળખ માટે વાપરતો નથી. (સમગ્ર રચનામાં છેલ્લી બે પંક્તીઓના પ્રાસને બાદ કરતાં કોઈ પ્રાસયોજના આ કાવ્યમાં જળવાઈ નથી તે પણ આ રચનાનું નબળું પાસુ ગણાય.)