અને હવે આવે છે એ દિવસ જયારે હોસ્પિટલના લેબર રૂમમાં અસહ્ય પીડા જે જીવ લઈલે એવી પીડા સહન કરી એક નાનકડા ફૂલને જન્મ આપે છે, તેનો રડવાનો પહેલો આવાજ સાંભળે છે, જે કળી અત્યાર સીધી તેના ગર્ભમાં ખીલતી હતી એ ફૂયુલને હાઈ તે તાદર્શ જોઈ શકે છે તેને અસ્પર્શી શકે છે,તેના કોમળ અંગો જેને ગર્ભમાં હાલત મહેસુસ કર્યા તેને હવે તે સ્પર્શી અને પંપાળી શકે એ તેની કલ્પના આકાર લઇ ચુકી છે અને તેની આંખોની સામે છે….આ અહેસાસ માત્ર માતા જ કરી શકે છે…..અને એટલે જ કહેવાયું છે કે માઁ તે માઁ બીજા વગડાના વા…અને જનનીની જોડ સાલખી નહિ મળે રે લોલ…….