વરસાદ આપણી આંખોને આકાશમાં તાણી જાય છે. પાણી છે એટલે તાણ તો હોય જ. એક સાથે કેટલા બધા લોકોની નેત્રરેખાઓ આકાશ તરફ દોરાતી જાય છે! દૂર-દૂર સુધી વાદળને અડીને આંખો ફરી પાછી આવે છે. વરસાદ જોઈને હૈયું ભીંજાઈ જાય એ મનુષ્ય છે. હૈયું ભીંજાવું એટલે જેઓ વહાલા લાગવા જોઈએ તે વહાલા લાગે. વરસાદને મન શું નગર, શું ગ્રામ કે શું વન ને વગડો! વરસાદ તો સ્વયં કંકુ ને સ્વયં ચોખા છે. એનાં પગલાં પડે તે સર્વ માંગલિક. ઑફિસમાં હોઈએ ને વરસાદ આવે ત્યારે એ વર્ષાધાર સાથે ઘર જ જાણે કે ઑફિસમાં આવી જાય.