નાનકડી એવી મેડીની ઓરડીમાંથી પડઘાતું રહ્યું. જયશ્રી ઊભી ઊભી જોતી રહી. એને લાગ્યું બધું ત્યાનું ત્યાં જ જેમનું તેમ અકબંધ છે. ફકત પોતે અહીં ગેરહાજર છે. એ ધીમે પગલે ઊતરાદી બારીએ આવી. વર્ષોથી બંધ રહેલી બારીના નકુચાચ જામ થઈ ગયા હતા. કોઈક સમયે એના ખૂદના હાથે દેવાયેલો રંગ સુક્કોભઠ્ઠ થઈ ખરી પડ્યો હતો બારીના કમાડમાં તિરાડો પડી ગઈ હતી. એણે આંચકા સાથે બારી ખોલી તે સાથે જ ધસી આવેલા પવને મોઢા પર છાલક મારી. એ બારીમાંથી દેખાતા રાયધણજરના બોડા ડુંગરાની પથરાયેલી હારને જોઈ રહી. એને યાદ આવ્યું કે પહેલાં નૉવેલ વાંચતા વાંચતાં અચાનક ચોપડી બંધ કરી દૂર દૂર સુધી ફેલાયેલા ડુંગરા જોયા કરવાનું ગમતું. આ મેડીમાં જ કેટલીય નૉવેલો વાંચી નાખી હતી. બાજુના ગામે હાઈસ્કૂલમાં જતી વિમળા નીતનવી નૉવેલો લાવતી. વાંચતા વાંચતા અજબ સૃષ્ટિમાં પહોંચી જવાતું. કેટલીય ચોપડીઓ કશુંય પાથર્યા વિનાના ખાટલા પર સૂઈને હાંફતી છાતીએ વાંચેલ. તેમાંયે પેલા વિઠ્ઠલ પંડ્યાની નૉવેલો તો... ઘણી વખત નદીના પટમાં એની રાહ જોવામાં ખાખરાનાં વૃક્ષો વચ્ચે બબ્બે-ત્રણ ત્રણ પ્રકરણ વંચાઈ જતા. એ આવતો ત્યારે ખાખરાનાં એ બરછટ વૃક્ષો લીલાંછમ્મ થઈ ઊઠતાં. ક્યારેક હું વાંચતી એ સાંભળતો આંખો બંધ કરીને. એની સામે જોતાં તે વખતે ગળું સુકાઈ જતું. અચાનક ઊથલપાથલ મચી જતી શરીરમાં અને મનમાં. પણ એ તો બસ મરક્યા કરતો સ્થિર બેસીને. એનું એ ગંભીર હાસ્ય.