બસ, આ દિવસથી મમ્મીમાં ઝીણા ઝીણા ફેરફારો શરૂ થઈ ગયા. પપ્પાને તો ફુરસદ નહોતી આ બધું જોવાની પણ મારા ધ્યાનમાં આવ્યા વિના રહેતું નહીં. હવે મમ્મીના ઘાંટા સદંતર બંધ થઈ ગયા હતા. કકળાટ કરતી મમ્મી હવે કશુંક ધીમું તાલબદ્ધ ગણગણ્યા કરે. દરેક ટંકે એનામાં ટિફિન કરવાનો એક અલગ ઉત્સાહ મને જોવા મળતો. હું ટિફિન ગોઠવતી અને ભરતી પણ જેવું એકવીસમું ટિફિન ભરાઈ જાય કે મમ્મી તરત બોલે, “એક મિનિટ નિતલ, એ ટિફિન બંધ ન કરતી.” હું બસ જોઈ રહેતી, મમ્મી ડ્રોઈંગરૂમમાંથી ટેબલ ઘસડતી લાવે અને એના ઉપર ચડે. અભરાઈ ઉપરથી અથાણાની બરણી ઉતારે અને પછી એકવીસમા ટિફિનના બોક્સમાં ગોળકેરીના અથાણાની બે-ચાર ચીર મૂકે અને પછી સંતોષથી ટિફિનને તાકી રહે. હવે તો બટેટાનું શાક પણ ટિફિનમાં અવારનવાર બનવા માંડ્યું છે અને એ દિવસે એકવીસમા ટિફિનના બોક્સમાં રોજ કરતાં વધુ શાક ભરાતું. એ ટિફિનની રોટલી પર પણ મમ્મી વધુ ઘી લગાવતી. મને આ બધું બહુ જ બાલિશ લાગતું. એક સ્ટુપિડની જેમ હું બધું જોયા કરતી.