આમ લગ્નની ધામધૂમથી તૈયારીઓ થવા લાગી. એક દિવસ સૌ પરિવારજનો બજારમાં ખરીદી કરવાં જવાં નીકળ્યાં હતાં. ત્યારે દાદાએ અને કાકાએ કહ્યું, “બટુના લગ્નની કોઈ વસ્તુ બાકી ન રહેવી જોઈએ.” એટલામાં કોબીકાકીએ કહ્યું, “બધી ખરીદી થઈ ગઈ છે.” પછી તો સૌ ઘર તરફ પાછાં ફર્યાં. જોતજોતામાં લગ્નની તારીખ તો આવી ગઈ. બટુભાઈ ખૂબ જ ખુશ હતા. લગ્નની આગલી રાત્રે તેમને ઊંઘ પણ ન આવી. ને આમને આમ સવાર થઈ ગઈ. સૌ પરિવારજનો નાહી ધોઈને તૈયાર થઈ ગયા. બટુભાઈને પણ વરરાજાના કપડા પહેરાવીને તૈયાર કરી દીધા. પછી તો જાન લઈ નીકળ્યા, ગીત ગાતાં ગાતાં કે ‘હાલો હાલો બટુભાઈની જાનમાં, કેરી ભાભીને લેવા.’ ગાતાં ગાતાં સૌ કેરીના આંગણે પહોંચી ગયાં. બટુના આંગણે પહોંચતા સૌએ તેમનું સ્વાગત કર્યું અને વર-વધુને મંડપમાં બેસાડ્યાં. ચીકુ મહારાજ મંત્ર બોલવા લાગ્યા. સુંદર શણગારેલી વાડીમાં બટુ અને કેરીના શુભલગ્ન પૂરેપૂરી વિધી-વિધાન સાથે સંપૂર્ણ થયા. ત્યારબાદ બટુ તેની સુંદર અને વહાલી પત્નીને લઈને હરખભેર પાછો ફર્યો અને તેઓ સુખેથી રહેવાં લાગ્યાં.