એટલામાં એક રેંકડીવાળા (હાથલારી) ભાઈ પોતાની રેંકડી લઈને દુકાન પાસે આવ્યા. તેમની રેંકડીમાં થોડો ભંગારનો સામાન હતો. જૂના ફાટેલાં કપડાં પહેરેલાં અને અપુરતા પોષણને લીધે જાણે કે શરીર નંખાઈ ગયું હોય તેવા થાકેલા અને શ્રમિત જણાતા હતા. તેમણે તેમની હાથલારીમાં પોતાની દશ-બાર વર્ષની દીકરીને બેસાડી હતી. દીકરીનું મુખ પણ ભૂખને કારણે તેજવિહિન દેખાતું હતું. બંને બાપ-દીકરી કંઈક અસમંજસતામાં જણાતા હતા. મારું ધ્યાન તો બેકરી પ્રોડક્સના લીસ્ટને જોવામાં હતું પરંતુ એ બંને વચ્ચે સંવાદનો આરંભ થતાં અચાનક મારા કાન એ તરફ ખેંચાયા.