એમ જ રાત વીતી ગઈ અને સહ્યાદ્રીની ટોચેથી આછો ઉજાસ રેલાવા લાગ્યો. રૂંગડો હજુ ય એમ જ બેઠો હતો, સ્તબ્ધ અને નિષ્પ્રાણ હાલતમાં. તેની કોરી, સૂકી આંખોમાંથી વહેતો નર્યો સન્નાટો કોઈથી જોવાતો ન હતો. એ ઘડીક ઊભો થતો હતો, ઘડીક આકાશ સામે જોયા કરતો હતો, ઘડીક ખીણના સામા છેડે શૂન્યમાં તાકી રહેતો હતો. તેના ભેરુડાઓ તેના માટે નાળિયેરનું પાણી લાવે, પરાણે બે ઘૂંટડા ગળા નીચે તે ઉતારે, ન ઉતારે અને ફરી આકાશમાં તાકવા લાગે.