વરસની તપસ્યાનો ઢગલો સળગીને ભડકા નાખતો હોય તેવું રૂપ બંધાઇ ગયું. હૈયામાંથી ‘હાય !હાય !’એમ હાહાકાર નીકળી આભને અડવા માંડ્યા: ‘અરે હાય હાય ! જગતનાં માનવી ! દયા પરવારી રહ્યાં ! મારો બાલ સિદ્ધનાથ માથાની મૂંડમાં કીડા પડે ત્યાં સુધીયે ભારિયું ખેંચે ! અને મારી તપસ્યા ! ભડકે ભડકે પ્રલેકાર મચાવીદઉં ! મારે તપસ્યાને શું કરવી છે ! સિદ્ધનાથ !બચ્ચા ! દોડ, ઓલી કુંભારણને ચેતાવ. માંડ ભાગવા. પાછું વાળીને ન જોવે હો : આજ હું પ્રેહપાટણને પલટાવું છું.”