અમારા ગાંમડાંમાં ભેંસોના દલાલો વોય સે. કોઈને ભેંસ લેવી વોય તો ઇનં બે-ચાર ભેંસો બતાવવામાં આવે. એમાંથી એકાદ મનનં ગમે તો ઇનું બાંનું આલવામાં આવે. ભાવ-તાલ નક્કી થાય. પણ જો પાછળથી લેવાની ઇચ્છા ના થાય તો પછં અનેક પ્રકારના બહાનાં બતાવે: ઇનું તો પૂછડું બરાબર નથી, શેંગડા ભારે છે, આંચળ લાંબા-ટૂંકા છે,મારકાંણી સે – આમ, ન લેવાનાં નખરાં શરૂ થાય. ઈમ તમારી છોડીઓની હાલત પણ પેલી ભેંસો જેવી સે. ભૈ, એ તે કોઈ શોકેસમાં મૂકવાની પૂતળીઓ સે? કે નાનાં છોકરાંનં રમવાનું કોઈ રમકડું સે? તમે શ્યું સમજી બેઠા છો ઇયાંનં? હરવાનું-ફરવાનું, થોડો આનંદ કરી લેવાનો, થોડી લાળ પાડવાની અનં પછં પાડી દેવાની ના! આ તે કાંઈ માંણહાઈ કે’વાય આપણી? ભૈ માંણહનં વચનની કેંમત વોય સે, હમજ્યા?