“અરે! તારા ગામમાં જ આવી છું અને સ્ટેશન ઉપર ઊતરી તે સાથે જ તને ફોન કર્યો, તારા ઘેર જ આવું છું. મારી બદલી તારા ગામમાં જ થઈ છે અને સાંજની ગાડીમાં તારા જીજાજી પણ આવશે…” ફોન મૂકી દેતાં નિશા બોલી. વિદિશાને ઘણું સારું લાગ્યું. નિશા તેની મુશ્કેલીમાંથી જરૂર માર્ગ કાઢી આપશે તેવી તેને ખાતરી હતી. તે નિશાની જ રાહ જોવા લાગી. નિશા અને તે બન્ને કૉલેજમાં સાથે જ ભણતી હતી અને બન્ને એકબીજાની સુખ-દુઃખની સાથી હતી. વિદિશા બીમાર પડી અને તેને દવાખાનામાં દાખલ કરી ત્યારે દસ દસ દિવસ સુધી એ જ નિશા તેની સાથે દવાખાનામાં રહી હતી. એટલું જ નહીં, પણ બન્ને એકબીજાની અંગત વાતો પણ કોઈ પણ પ્રકારની શેહશરમ કે છોછ વિના એકબીજાને કરતી હતી… ‘અલી, ક્લાસમાં આવેલો પેલો નવો છોકરો તો ચાલુ પીરિયડે પણ તારા તરફ જ ટીકીટીકીને જોયા કરતો હતો’ કે ‘પેલો બુખારી તારી પાછળ લાળ દદડાવે છે. પણ સાવચેત રહેજે… કૅરેક્ટરનો ગયેલો કેસ છે…’ તો ક્યારેક ‘પેલો મર્સીડિઝ લઈને આવે છે તે છોકરો જોયો તેં? એવો જીવનસાથી મળી જાય તો લાઇફ બની જાય યાર…! વૉટ એ ડેશિંગ પર્સનાલિટી…!’ ‘અને પેલો કૌસ્તુભ તો ઊડતી ચકલીઓ પાડે એવો છે. જોજે તેની વાતોમાં આવી જતી…!’ ‘અરે! પેલા ઈકોનૉમિક્સના સર તો કુંવારા જ લાગે છે… ક્લાસમાં તેમની નજર હંમેશાં છોકરીઓ ઉપર જ ફરતી હોય છે.’ – આ અને આવી ઘણી ઘણી વાતો કે જેની આવી રીતે જાહેરમાં ચર્ચા પણ ના કરાય – તેમની વચ્ચે થતી રહેતી. પણ કોઈ પણ સમસ્યા કે મુશ્કેલીનો હલ નિશા પાસે વગાડતામાં જ મળી રહેતો એટલે જ નિશા આવે છે જાણી વિદિશા ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. તેની મુશ્કેલીના સમયે નિશાનું આવવું એક આશીર્વાદ જેવું હતું…! તેની સ્મસ્યાનો ઉકેલ પણ નિશા પાસેથી અવશ્ય મળી રહેશે તેની વિદિશાને ખાતરી હતી અને એટલે જ તે ઉભી થઈ અને ઘરમાં બધું ચોખ્ખું કરવા માંડી. નહીંતર પાછી એ નિશલી જ કહેશે કે વિદુ, તું તો પહેલાની માફક ફુવડ જ રહી…! ડોરબેલ વાગ્યો એટલે વિદિશાએ દોડીને બારણું ખોલ્યું. સામે નિશાને જોઈ તેનાં મનનાં બધાં જ બંધનો ખૂલી ગયાં. અત્યાર સુધી સંતાડી રાખેલ દુઃખ આંસુનો ધોધ બનીને વહેવા માંડ્યું. તે નિશાને બાઝીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા માંડી. નિશા પૂછતી જ રહી કે શું થયું? પણ તેનાં ડૂસ્કાં બંધ થવાનું નામ જ નહોતા લેતાં. ઘર વિદિશાનું હતું તોપણ નિશા અંદર જઈ ફ્રીઝમાંથી પાણી લઈ આવી અને વિદિશાના મોઢે માંડ્યું. બસ… થોડી વાર અને પછી વિદિશા સ્વસ્થ થઈ, છતાં કશું બોલવાના તો તેના હોશ જ નહોતા. તેણે આજે જ કુરિયરમાં આવેલો તેના નામનો કાગળ નિશાના હાથમાં પકડાવી દીધો. નિશાએ એકધ્યાન થઈ તે કાગળ વાંચ્યો. ફેરવી ફેરવીને જોયો. થોડીક વાર વિચાર કરતી રહી પછી તેણે વિદિશા પાસેથી રાજનનો નંબર માગ્યો. વિદિશાએ તેને નંબર આપ્યો અને પૂછ્યું પણ ખરું કે તું શું કરવા માગે છે? જોજે રાજનને સીધી જ પૂછી લેતી, નહીંતર… એ ચેતી જશે. નિશાએ તેને સાંત્વના આપતાં કહ્યું – તું શાંતિ રાખ અને મારા ઉપર વિશ્વાસ રાખ… તું માત્ર હું જ કરું તે શાંતિથી જોયા કર… તારી મુશ્કેલીનો ઉકેલ તો આ રહ્યો… ચપડી વગાડતાંમાં…!