જો મેં જે અભિપ્રાય કહ્યું છે તે મનોવૈજ્ઞાનિક રીતે સાચી છે - જો મનુષ્યનો સ્વભાવ કોઈ એવી વસ્તુની ઇચ્છા ન હોય તો જે સુખનો એક ભાગ ન હોય અથવા સુખના માધ્યમ ન હોય, ત્યાં કોઈ અન્ય સાબિતી નથી, અને અમને કોઈ અન્યની જરૂર નથી, તે આ જ ઇચ્છનીય વસ્તુઓ છે જો એમ હોય તો, સુખ માનવ ક્રિયાનો એકમાત્ર અંત છે, અને તે પ્રમોશન જે તમામ માનવીય વર્તણૂકના આધારે કરે છે તે પરીક્ષણ; જ્યાંથી તે આવશ્યકપણે નીચે મુજબ છે કે તે નૈતિકતાના માપદંડ હોવું આવશ્યક છે, કારણ કે એક ભાગ સમગ્રમાં શામેલ છે.