ગુલાબો તો ફાટી આંખે જોઈ જ રહી હતી કે સાયેબ શા માટે તેના ખભા અને હાથ સુંઘી રહ્યા છે. પરંતુ તેનો એક ફાયદો થયો કે તે રડવાનું ભૂલીને હળવી બની. પોતાના શરીરને સુંઘી રહેલા અભયના હોઠનો સ્પર્શ પણ તે ક્યાંક અનુભવી રહી, જેનાથી તેના પૂરા બદનમાં ઝણઝણાટી પ્રસરી રહી હતી. હવે સભાન બનેલી ગુલાબો અભયની પકડમાંથી છૂટવાનો પ્રયાસ કરતાં બોલી: સાયેબ, મું જઉં. મારે મોડું થાહે.