ચારે માતાજીઓ ગોયણી જમવા આવે છે. એવામાં વહુની દીકરી ઘોડિયામાં ખૂબ રડે છે. વહુએ કહ્યું, ‘હે મા ! ઘોડિયું નાખનાર કોઈ નથી, જો તેને ભાઈ હોય તો હીંચકો નાખે.’ ત્યાં તો માતાજી બોલ્યાં, ‘ભાઈ કેમ નથી ? એને તો ચાર ભાઈઓ છે. લે આ તારા ચારેય દીકરા.’ માતાજી ગોયણી જમીને આશીર્વાદ આપી અદૃશ્ય થયાં. બ્રાહ્મણ તથા તેની પત્ની અને સૌ ગ્રામજનોને સાચી વાતની ખબર પડી. એવરતમા, જીવરતમા, જયામા તથા વિજયમાનો જયજયકાર થયો. ત્યારથી સૌ એવરત - જીવરત વ્રત કરવા માંડ્યા. શ્રદ્ધા રાખવા માંડ્યા કે જેમ વહુને આ માતાજી ફળ્યાં તેમ સૌને ફળે. આદ્યશક્તિની શ્રદ્ધાથી ઉપાસના કરવાથી સઘળા મનોરથો પૂર્ણ થતા હોય છે.