નંદિનીનાં કાનમાં એ તાળીઓનો અવાજ ગૂંજી ઉઠ્યો જે વર્ષો પહેલાં મયૂરને માટે હતો. મયૂર સ્ટેજ પર વ્યક્તવ્ય આપતા હતાં ત્યારે પણ આમજ તાળીઓનો ગડગડાટ હતો પણ એ મયૂર માટે હતો. પ્રેક્ષકગણની છેલ્લી હરોળમાં નંદિની બેઠી હતી. એનાં હાથમાં હતું એક કાર્ડ જેમાં વક્તાઓની યાદી એમનાં વક્તવ્યનાં વિષયો સાથે લખેલ હતી. સ્ટેજ પર વક્તા તરીકે મયૂર હતા અને એમનો વિષય હતો ‘શિક્ષણ – એક ધંધો’ એ બોલી રહ્યાં ને નંદિની એમનાં વાણી પ્રવાહમાં તણાતી જતી હતી. નંદિની મયૂરની વાક્છટાથી ખુબજ પ્રભવિત થઈ ગઈ. આમ તો એક લેખક તરીકે એ એમને ઓળખતી જ હતી… એમની વાર્તાઓ.. એમની કવિતાઓ.. એમનાં નિબંધો.. એ અનેક વિષયો પર લખતાં ને મોટે ભાગે એમનું દરેક લેખન નંદિની વાંચતી પણ એમને રૂબરૂ સાંભળવાનો મોકો એને પહેલી વાર જ મળ્યો હતો. કાર્યક્રમ પૂરો થતાં એ મયૂરને મળવાની તક શોધતી બહાર એક કારને ટેકે ઉભી હતી. એના આશ્ચર્ય વચ્ચે મયૂર એની તરફ જ આવતાં હતાં. નંદિનીના ધબકારા એકદમ વધી ગયા.