મમ્મી-પપ્પા વૃદ્ધ થાય છે ત્યારે સંતાનો એમને દોસ્તની જેમ ટ્રીટ કરે છે અને મમ્મી-પપ્પા સાચવી સાચવીને જીવે છે. ‘તબિયત’ એમનું કેન્દ્રબિંદુ બની જાય છે. અજંપો હવે ઉચાટમાં પરિણમે છે. નો બોલમાં આઉટ થઈ ગયેલી જિંદગી સમય નામના અમ્પાયર જોડે સમાધાન કરીને ફરી જીવવા મળે એવી આજીજી પ્રાર્થના બની જાય છે. વૃદ્ધાવસ્થા અનુભવવી અને હોવી એ બંને વચ્ચે ટાંકણીથી જોડે અને યુ પીનથી જોડેલા કાગળો જેટલો ફેર છે. એકમાં ભોંકાય છે અને બધા જ સજ્જડ રીતે એક થઈ જાય છે. એકમાં બધા અલગ ને તોય એક! એકલતા અને વૃદ્ધાવસ્થાથી બચવાનો ઇલમ છે તમારાં પૌત્ર, પૌત્રીઓ, દોહિત્ર, દોહિત્રીઓમાં જીવ પરોવીને તમારાં સંતાનોની જેમ એમને ફરીથી વાર્તા કહો. એમને ટીવી અને ટેબ્લેટ આપ્યા વગર તમારી પાસે રમાડો. કેટલીક વાર જિંદગી બહુ મોડેથી સમજાય છે. ઠળિયાને બીજ બનતાં અને બીજને અંકુરિત થતાં કેટલી વાર લાગે છે? બે પેઢી વચ્ચેના સમન્વયનું નામ વૃદ્ધાવસ્થા છે. {