પતિ ક્યાં છે એ જાણવાનું શ્રેષ્ઠ સાધન એટલે મોબાઈલ, પત્ની કહે “ક્યાં છો?”, પતિ કહે, “ગાડીમાં છું અને ડ્રાઈવ કરું છું” તો સામેથી કહેવાય, “જરા હોર્ન મારો એટલે ખાત્રી થાય.”, કે પતિ કહે મંદિરમાં છું તો કહે “જરા ઘંટનાદ કરો એટલે ખબર પડે કે તમે કઈ દેવી પાસે છો.” આમ પરણિતો માટે એ સ્વતંત્રતાના મૂળભૂત અધિકાર પર તરાપ છે, પણ શું થાય? કાયદામાંય એથી બચવાની જોગવાઈ નથી. (જો કે આજે કોઈકને ફોન કરો ત્યારે પાર્શ્વભૂમિકામાં ટ્રેનનો, ગાડીના હોર્નનો કે પ્લેનનો અવાજ મૂકી શકો એવી સુવિધાઓ પણ કોઈક ત્રાહિત પતિની જ શોધ હશે.) આજે શાળાએ જતા બાળકને જોઈને માતાનો જીવ ઉંચો થઈ જતો નથી, કારણકે બાળક શાળાએ જાય અને મોબાઈલની રીંગ રણકાવે. બહારગામ કે વિદેશ પણ ભણવા જતા લોકોને લઈને ઘરવાળાના મનમાં હવે કોઈ વિશેષ ભાવ રહ્યો નથી, પત્નિ પૂછે, “ક્યાં પહોંચ્યા….”, તો ભાઈ સાહેબ જવાબ આપે..”બસ, આ દુબઈ પહોંચ્યો છું…. બે ત્રણ કલાકમાં આવી જઈશ” તો સામે પત્નિ કહેશે, “ડ્યૂટી ફ્રી ઝોન માંથી ફલાણું લેતા આવજો.” હવે તો ચંદ્ર પર જવા આવવાનું થાય તો કદાચ થોડીક નવાઈ ઉપજે. આ અનોખી ઉત્ક્રાંતિમાં ટપાલીઓનો ખો નીકળી ગયો છે, એમનું કામ હવે મોબાઈલના અને ઈલેક્ટ્રીકના બિલ પહોંચાડવા પૂરતું જ રહ્યું છે. (સાહિત્યકારો માટે આભાર… સાભાર…. પરત… ના પત્રો ખરા… એ અંશે એમનો ટપાલીઓ સાથેનો નાતો જળવાયેલો છે, એટલે સાહિત્યમાં ટપાલ આજે પણ હાજર છે.)