દમયંતીબહેને સુવાવડ પછી તરત કામ શરૂ કરી દીધું. રેડીમેડવાળા કટિંગ કરીને આપે એને તેઓ સીવીને આપી દેતાં. તેમનાં મા-બાપ તેમની સાથે રહેવા લાગ્યાં અને બાળકોને સાચવવામાં મદદ કરવા લાગ્યાં. એમ કરતાં એક વરસ નીકળી ગયું. દમયંતીબહેન કહે છે, ‘રેડીમેડના કામમાં ત્યારે રોજનો દોઢ રૂપિયો મળતો એમાં શું થાય? તેથી હું સાથે-સાથે કપડાંનું કટિંગ શીખવા લાગી. એક જણે મને તેમનું સિલાઈ મશીન વાપરવા આપ્યું એટલે રિપેરિંગનું કામ કરવા લાગી. એમાં મને થોડી વધુ આવક મળવા લાગી. જોકે એ મશીન બે વરસ પછી જેનું હતું તેને પાછું આપ્યું અને મારા પિતાએ મને નવું મશીન લઈ આપ્યું. કપડાંના રિપેરિંગના કામમાં અને રેડીમેડના કામમાં થોડી આવક થતી અને થોડીઘણી મદદ મારા પિતા કરતા.’