કેટલીય વાર પ્રીતિ મને એના કુટુંબ વિષે કહેતી. એ કુટુંબ સાચેસાચી હિંદી રીત-રસમો પ્રમાણે રહેતું હતું. ઘરમાં બધી ચીજો સ્વદેશી જ વપરાતી. આ સાંભળી મને દિલમાં બહુ ઓછું આવતું હતું, કારણ અમારું કુટુંબ તો તે વખતે વિલાયતી ઢબ પ્રમાણે રહેતું, ‘ને કપડાંથી માંડી બધુંય વિદેશી જ વપરાતું. પણ ભાવિ માટે તે દિવસોમાં અમારા મનમાં કોઈ નક્કર ખ્યાલ નહોતો. કોલ્લક કોલ્લક વાર મહાન વૈજ્ઞાનિકો થવાના અમે વિચારો કરતાં. તો કોલ્લક વાર ઝાંસીની રાણીનો દાખલો જોઈ દેશને ખાતર એવું જીવન જીવી જવાની ભાવના અમને ઉન્મત્ત બનાવી દેતી. અમે તો નીડર ક્રાંતિકારીઓ છીએ, તેવું અમને ઘણી વાર લાગતું. આ બધી ય અચોક્કસ ભાવનાઓ વચ્ચે એક ખ્યાલ ચોક્કસ હતો. અમારે કલકત્તા યુનિવર્સિટીની ‘રામચંદ્ર પ્રેમચંદ શિષ્યવૃત્તિલ્લ જીતવી. કલકત્તા યુનિવર્સિટીમાં વધુ અભ્યાસ અંગે વિદેશ જવા માટે આ સૌથી મોટી શિષ્યવૃત્તિ હતી.