પાણીપુરી, પિત્ઝા, બર્ગર, ચવાણું, ભજિયાં, ભાજીપાઉ, વડાપાઉ, દાબેલી એવા અસંખ્ય બહારના ગંદકીથી ભરપુર નાસ્તા કરી કરી બધા દવાખાનાના રસ્તે નાસતા થઈ ગયા છે. શું ખાવું શું ન ખાવું એ માટે શું ટયૂશન વર્ગો ખોલવા પડશે કે..?? તીવ્ર હરિફાઈના યુગમાં માણસ જીવવાનું જ ભૂલી ગયો છે. એ કસરત કરતો નથી, ચોખ્ખાં ઘી દૂધ પચાવી શક્તો નથી, હાથમાંથી પલભર પણ મોબાઈલ નીચે મૂક્તો નથી, રાત્રે ટીવી છોડતો નથી, પૂરતું ઉંઘતો નથી, શાંતિથી જમતો નથી, સારાં પુસ્તકો વાંચતો નથી. પડોશીને ઓળખતો નથી, ભગવાનમાં માનતો નથી અને પછી બૂમો પાડયા કરે છે. આ મારી સાથે જ આવું કેમ થાય છે..?? એ ભૂલી જાય છે કે કરેલાં તો અહીંને અહીં જ ભોગવવાં પડે છે…