છેલ્લા બે મહિનાથી યુવરાજ ગાંડાની જેમ કોમ્પ્યૂટર પર બેસી રહેતો હતો. ન તો એને સમયનું ભાન રહેતું, ન જમવાનું, ન ન્હાવાનું, ન ખાવાનું કે ન તો પહેરવાનું. હા, ધ્યાન રહેતું માત્ર પીવાનું. ટેબલ પર એઈટ પી.એમ.ની સસ્તી દારૂની બોટલ હંમેશાં પડી રહેતી. દસ-બાર કલાક કોમ્પ્યૂટર પર કામ કરવું એ એના માટે સામાન્ય વાત હતી. પણ ઘણી વાર તો એ વીસ કલાક કામ કર્યા કરતો. ખાવાનો તો એની પાસે સમય નહોતો એટલે થાકી ગયેલા શરીર અને મનને ચાર્જ કરવા એ દારૂની નીટ ચુશ્કી મારી લેતો. થોડીવાર એક બળતરા થતી, ખાલીખમ હોજરીમાં એસિડ જેવો દારૂ રેડાતો અને એને શક્તિ આવી જતી. અને પછી દારૂ પાસેથી ઉધાર લીધેલી કૃત્રિમ તાકાતને જૂનૂન બનાવી એ એની મંજિલ શોધવા ચાલી નીકળતો અલબત, કોમ્પ્યૂટરના રસ્તે જ. એનું ટાર્ગેટ હતી અમદાવાદની એક મોટી સાયબર કંપનીની સી.ઈ.ઓ. ગુલાલ. પહેલાં એણે સરળ અને સીધો રસ્તો લીધો હતો. જેમ્સનું નામ ધારણ કરી ગુલાલને ફસાવવાનો બહુ પ્રયત્ન કરી જોયો. પણ ગુલાલ કોઈ ફુટપાથ પર વેચાતી અત્તરની શીશી નહોતી, એ તો સાક્ષાત્‌ એક ખુશ્બૂ હતી. જેને પોતાની એક કિંમત હતી, એ આવા સસ્તા ફની મેસેજિસ, વિડિયોઝ કે જોક્સથી ભરમાઈ જાય એમ નહોતી. યુવરાજ એને ઓળખવામાં થાપ ખાઈ ગયો હતો. એને હતું કે એ પણ અત્યારની યંગ જનરેશન જેવી જ બોલ્ડ હશે. એ બોલ્ડ હતી એમાં ના નહીં, પણ યુવરાજની કિતાબમાં બોલ્ડની જે વ્યાખ્યા હતી એ જ ખોટી હતી.