મેં સ્ત્રીઓને મહારાજ પાસે આવતા ઘણી વખત જોઈ છે. મેં દસ વીસ મહારાજની પાસે સ્ત્રીઓને આવતાં દીઠી છે. સ્ત્રીઓ પોતાને હાથે મહારાજના ચરણસ્પર્શ કરીને તે હાથ આંખને લગાડે છે. વાદીના ચરણસ્પર્શ કરતા પણ મેં સ્ત્રીઓને જોઈ છે. કેટલાએક મહારાજો એ વખતે પોતાના પગના અંગુઠાથી સ્ત્રીઓના હાથ દાબે છે. વાદીને મેં તેમ કરતા જોયો નથી. પગના અંગુઠાથી સ્ત્રીઓનો હાથ દાબવો એ જારકર્મ કરવાની ઇશારત છે. સ્ત્રીઓ જ્યારે મહારાજની સામે જુએ છે ત્યારે મહારાજો પોતાની આંખથી ઇશારા કરે છે. એ ઇશારત ઉપરથી જ સ્ત્રીઓ ભીતર (અંદર)ના ઓરડામાં જાય છે. આ વાત હું મારા પોતાના અનુભવ ઉપરથી કહું છું. વસંત પંચમી પછી મહારાજો ગુલાલ ઉડાડે છે. જે સ્ત્રીઓ સાથે મહારાજ જારકર્મ કરવાની ઇચ્છા રાખે છે, તે સ્ત્રીઓ ઉપર તેઓ વધારે ગુલાલ નાખે છે. રંગના પાણીની પીચકારી પણ એવી સ્ત્રીઓની છાતી ઉપર તાકીને મારે છે. મહારાજોની હજુર સેવકીઓ જારભાવના ગીત ગાય છે, જેવા કે ‘સુતી જગાઈ, મેરેકું અધર ઉઠાઈ, તેડી જાય તો હમારો મન ઠરે.’, ‘હું વલ્લભ વર (મહારાજ) ને વરી જાઉં.’ ઇત્યાદી. આ ગીત મહારાજની હજુર ગાવામાં આવે છે. તે ઉપરથી તેની મતલબ ખુલ્લી માલુમ પડે છે. મહારાજો વ્યભીચારી છે એ વાત મશહુર છે. બીજા મહારાજો કરતાં વાદીની આબરૂ સારી નથી. હમારા શાસ્ત્ર મીતાક્ષરા પ્રમાણે સ્ત્રીઓની ઉપર ગુલાલ અથવા કાંઇપણ ભુકો (સુગંધી ભુકો) નાખવો એ વ્યભીચાર છે અને તેની શીક્ષા વ્યભીચારના મથાળા હેઠળ લખવામાં આવી છે. જાર ભાવના ગરબા ગાવા એ પણ નીતીશાસ્ત્રથી વીરુદ્ધ છે. પણ હમારા લોકો મુંગે મ્હોડે જોયા કરે છે, અને પોતાની હજુરમાં મહારાજોની આગળ એવા ગીત ગાવાની (સ્ત્રીઓને) છૂટ આપે છે. આશરે ૧૬ મહીના ઉપર વાદીની સાથે મારી પેહેલી ઓળખાણ જીવરાજ બાલુને ઘેરે થઈ, મુંબઈ મધે. હું સાત આઠ મહારાજોને ઓળખું છું. તેઓના નામ જીવણજી, ગોકલેશજી, ચીમનજી, મગનજી, દ્રારકાનાથજી, જદુનાથજી. કચ્છ માંડવી તથા બેટ મધ્યે પણ મેં મહારાજોને દીઠા છે. માંડવીમાં રણછોડજી મહારાજ છે, તેની સાથે અને ત્યાંના માજી મહારાજ (મહારાજની વીધવા) સાથે મારી ઓળખાણ છે.