પૂર્વ ભારતમાં સાડાપાંચ-છ વાગતાં સૂર્યાસ્ત થઈ જાય છે. અંધારું થવા લાગ્યું છે. હવે રસ્તો બહુ જ ખરાબ છે. દિમાપુર પહોંચ્યાં ત્યારે સાત વાગી ગયેલા. અમારો ઉતારો કાલીબાડી તરીકે ઓળખાતા કાલી મંદિરમાં હતો. મનોજ જૈન નામના સ્થાનિક વેપારીને અમારા રહેવા-જમવાની વ્યવસ્થા સોંપવામાં આવી હતી. આજે અમારે દિમાપુરના જ એક વિસ્તારમા મેડિકલ કેમ્પમાં જવાનું હતું. અમે ત્યાં પહોંચ્યાં ત્યારે અમારા સૌનું સ્વાગત નાગાલેન્ડના લાલ-કાળા-સફેદ ઊનમાંથી બનાવેલ પરંપરાગત ખેસ દ્વારા કરવામાં આવ્યું. તે પછી અમે દરદીઓને તપાસવાના શરૂ કર્યા. દવાઓની વ્યવસ્થા પણ હતી. ભાષાની થોડી ઘણી મુશ્કેલી પડે તો સ્વયંસેવકો અમને મદદ કરતા. પછીના દિવસોમાં લોહારીજાન, કાલીરામ બસ્તી, સિંગરીજાન, દુબાગાંવ નામનાં સ્થળોએ મેડિકલ કેમ્પમાં સેવાઓ આપી તેમ જ આરોગ્યલક્ષી વક્તવ્યો આપ્યાં.