યસ, સત્યને આઝાદી મળે અથવા સત્ય જાતે સ્વતંત્ર થાય ત્યારે પ્રેમમાં પરિણમે છે. સત્ય અને તેનું પ્રતિબિંબ, બસ બેનું જ મિલન. મને હું જેવો છું તેવો જ દેખાવો જોઈએ અને એ જોઈને મારું મોઢું બગાડવું ના જોઈએ કે ના હું અટ્ટહાસ્ય કરવો જોઈએ. ના અભિમાન કે ના લઘુતાગ્રંથિ. ત્યાં પ્રેમ જન્મે છે, જીવે છે. બે મનુષ્ય એકબીજાની આંખમાં એકબીજાને જોઈને જ્યારે પામે ત્યારે સુંદરતાનો આવિર્ભાવ થાય છે. તું મારો છું ‘ને હું તારી છું! પણ, પ્રાથમિક અને ફરજિયાત શરત હું ‘ને તું, સત્યરૃપ હોવા જોઈએ. આંખને ફિલ્ટરની જેમ નથી વાપરવાની બલ્કે આંખથી અલગ કર્તાપણું જ ગુમાવી દેવાનું છે. હંન બરાબર આંખ અને આંખ બરાબર હું. ‘મારી આંખ’ એવું ના હોય ત્યાં ‘મારી નજર’ એવું થવાનું જ નથી, અને અંતે દૃશ્ય ફક્ત દૃશ્ય બની રહેશે. એ ‘મારું દૃશ્ય’ છે કે એને ‘મારું દૃશ્ય’ કેવી રીતે બનાવવું એ પ્રશ્ન જ ના રહે.