કાવ્યનું શીર્ષક સૂચવે છે કે દિશા ભૂલી ગયેલા ઈન્સાનની આ વાત છે. આપણને પોતાને જ ખબર નથી કે આપણે ક્યાં જઈ રહ્યા છીએ. ચોક્ક્સ અભિગમ રહિત હેતુવિહોણું નિષ્ક્રિય જીવન આપણે જીવી રહ્યા છીએ એવો સૂર આ કાવ્યમાંથી નીકળે છે. પોતે જ ઊભી કરેલી જંજાળૉમાં ફસી જઈને આપણે ક્યાંક અધવચ્ચે અટકી ગયા છીએ અને ત્રિશંકુની હાલતમાં જીવન વિતાવી રહ્યા છીએ એ વાત કરતાં કવિ કહે છે, ઉપર ઊંચે ગગનમાં બાજપક્ષી આપણને નિશાની બનાવીને ત્રાટકવા માટે ઊડી રહ્યું છે અને નીચે ધરતી પર શિકારી પોતાની શ્વાનટોળકી સાથે જાળ બિછાવીને બેઠો છે. કેમેય કરી આ હાલતમાંથી છટકી ન શકીએ એવી પરિસ્થિતિ આપણા માટે સર્જાઈ છે.