1960માં હાર્વર્ડ મેડિકલ સ્કૂલના અધ્યાપક ડો. ડેવિડ લીટમન દ્વારા અગાઉના સ્ટેથોસ્કોપ કરતા વજનમાં હલકા અને સુધારેલ શ્રાવ્ય તંત્ર ધરાવતા સ્ટેથોસ્કોપનું સર્જન ન કરાય ત્યાં સુધી સ્ટેથોસ્કોપમાં ગૌણ એવા અન્ય ઘણા બારીક સુધારા કરવામાં આવ્યા.[૨] 1970માં 3એમ (૩M)-લીટમન દ્વારા ટ્યૂન કરી શકાય તેવા ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા)રજૂ કરવામાં આવ્યા: આ વધુ પડતા સખત (જી-10) કાચ-રાળમાંથી બનેલા ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) સભ્ય છે જેમાં આસપાસમાં સ્થિતિસ્થાપક સિલિકોન જડેલા શ્રાવ્ય તંત્રો હોય છે, અને તે પોતાનો અવાજ એકઠો કરતી સપાટીના અનુસંધાનમાં “z”-અક્ષમાં ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) સભ્યનું વધેલું ભ્રમણ સ્વીકારી શકતુ હતુ. ચોતરફી સમકેન્દ્રિય સપાટીમાં નિલંબિત ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા) સભ્યની વધારેલી તીવ્રતા દ્વારા ઉત્સર્જિત કરવામાં આવતા લાંબા તરંગોને કારણે ડાબે ઓછો રણકાર ધરાવતી આવૃત્તિઓ તરફ થતા સ્થળાંતરને કારણે કેટલીક મંદ આવૃત્તિઓનો અવાજ વધે છે. તેથી વિરૂદ્ધ મનોવૈજ્ઞાનિક ઈચ્છિત ધ્વનિ ધરાવતા શારીરિક વિસ્તાર સામે સ્ટેથોસ્કોપના ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા)ને દબાવતાં પડદાની તીવ્રતા ઘટાડીને, સમકેન્દ્રિય ઘસારાને કારણે થતા "z" (ઝેડ) અક્ષના દબાણના પ્રતિભાવ રૂપે પડદાની તીવ્રતા ઘટાડવા માટે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) વિસ્તારનો ઉપયોગ કરી શકાય છે. ઉચ્ચ શ્રેણીના મનોવૈજ્ઞાનિક અવાજો સાંભળવા માટે, તે તરંગલંબાઈ ઘટાડીને આવૃત્તિઓની વક્રતા વધારે છે. 3-એમ (૩-M) લીટમેન સ્ટેથોસ્કોપની નળીને બે ભાગ પાડતા તોડી શકાય તેવા ઢાંચા માટે પણ જાણીતું છે, જે સ્ટેથોસ્કોપની એક નળીને[૩][મૃત કડી] ડાબા અને જમણા એમ બે દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય નળીઓમાં વિભાજીત કરતા વિભાજક સાથે આવે છે. (જે "કાર્ડિયોલોજી ટ્યૂબિંગ" તરીકે પણ જાણીતું છે; દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય કાનની નળીને જોડતા આંતરિક કે ઢંકાયેલ કમાનવાળા પાટીયાનો પણ સમાવેશ થાય છે).