ખરેખર તો ચિત્રા મૂંઝાઈ જ ગઈ હતી. ડોક્ટરના શબદો તેના મગજમાં હથોડાની પેઠે ભટકાતા હતા, ઘણની જેમ માથામાં અઠડાતા હતા, ‘જુઓ ચિત્રાબહેન… તમને બ્લડકેન્સર છે, જેનો કોઈ ઈલાજ નથી… આપણે શંકા ના રહે એટલા માટે ચાર-ચાર વખત તમારા બધા જ ટેસ્ટ કરાવ્યા છે, પણ દરેક વખતે તેનો પોઝિટીવ રિપોર્ટ જ આવ્યો છે એટલે શંકાને કોઈ સ્થાન નથી. તમારા ઘરમાં અને કુટુંબમાં તમે એકલાં જ છો અને આ નાનાં નાનાં બે બાળકો – અભય ને રીમા… જે હજુ આ બધું સમજી શકે એટલાં મોટાં નથી થયાં – નહીંતર આ બધી વિગતવાર વાત હું તમને કરત જ નહીં. તમારી પાસે માત્ર છ મહિનાનો સમય છે, માટે એક તો માનસિક રીતે તૈયાર થઈ જાવ અને આ નાનાં નાનાં ભૂલકાં માટે જે વ્યવસ્થા ગોઠવવી હોય તે ગોઠવી દો, જેથી તમારી હયાતી બાદ તેમને તકલીફ ના પાડે…’ ‘શું વ્યવસ્થા ગોઠવું ડોક્ટર સાહેબ ?’ ચિત્રાને ચીસો પાડી પાડીને કહેવાનું મન થતું પણ શબ્દો ગળામાં જ અટવાઈ જતા તેને ગભરામણ થતી, પણ આ પરિસ્થિતિનો કોઈ ઉકેલ દેખાતો નહોતો…! હજુ ચાર વરસ ઉપર જ તેના પતિ રમાકાંતનું અકસ્માતમાં મોત થયું હતું – રમાકાંતનું મરણ થયું તે વખતે આ નાની રીમા બે વરસની હતી અને અભય સાડા ત્રણ વરસનો. રમાકાંતની ખૂબ ખૂબ ઈચ્છા હતી તેનાં સંતાનોને ભણાવવાની – ડોક્ટર કે એન્જિનિયર બનાવવાની…! પણ હવે શું ? બધું જ પૂરું થઈ ગયું, તે તો ક્યાંયનીય ના રહી. છ મહિના પછી આ બાળકો નોંધારાં બની જશે – શું કરવું – તેની કોઈ સમજ ચિત્રાને પડતી નહોતી. તે એટલી બધી માલેતુજાર નહોતી કે પોતાનાં બાળકો માટે કરોડો રૂપિયાની ફિક્સ કરતી જાય. રમાકાંત પોતે પણ મામૂલી ક્લાર્કની નોકરી કરતો હતો અને ઘર ચલાવતો હતો. એક વિધવા સાસુ હતાં તે તો તે પરણીને આવી તે પહેલાં જ પ્રભુને પ્યારાં થઈ ગયાં હતાં. તેણે તો જોયું નહોતું પણ તેમને ઓળખનારાં કહેતાં હતાં કે રમાકાંતની પ્રથમ પત્ની તેમને એટલું બધું દુઃખ દેતી હતી, ખાવા રોટલો પણ આપતી નહોતી એટલે તેના ત્રાસથી જ ડોસી મરી ગઈ.