૧૯પપ માં જેતપુરની બહાર ભાવનગર કોલેજમાં ભણવાનું થયું અને કોલેજના પહેલે દિવસે, ર૦મી જુને રૂપમ ટોકિઝમાં પહેલી ફિલ્મ જોઈ તે ‘મિસ્ટર એન્ડ મિસીસ ફીફટી ફાઈવ’. એમાં હિરો ગુરૂદત્ત અને સહનાયક કોમેડિયન જોની વોકર. કોલેજના પ્રથમ દિવસનો રોમાંચ અવર્ણનીય હતો. યુવાનીમાં પદાર્પણ થયું હતું. હિરો સાથે જાતને રિકન્સાઈલ કરવાના દિવસો શરૂ થતા હતા. ત્યારે ખબર પડી કે જેતપુરમાં મેં જોયેલી પૌરાણિક - ફેન્ટસી – સ્ટન્ટ - કોસ્ચ્યુમ ફિલ્મો કરતા આવી સોશ્યલ ફિલ્મોની દુનિયા વધારે રિયાલિસ્ટીક, વધુ દર્શનીય હતી. ગુરૂદત્ત એકદમ આમ આદમી જેવા લાગતા હતા, તો જોની વોકર તો ડબ્બા-ડુબ્બીને રેણ કરતા ઘરની બાજુમાં બેસતાં મિયાંજી જેવા. આમ ચહેરાઓની ઓળખ પરેડ, મનમાં સચવાયેલા ચહેરાઓના આલ્બમ સાથે થવા માંડી. રાજકપુર કટલેરીના વેપારી જેવો, દિલીપકુમાર જેતપુરના જીમખાના ગ્રાઉન્ડ પર રમતા અબ્દુલ્લા મોતીવાલા જેવો મનમાં બેસવા માંડ્યો. જયારે દેવ આનંદ તો અડોશ-પડોશમાં મુંબઈથી આવતા કોઈ હસમુખા, આપણા કરતા પાંચ-દસ વર્ષ મોટા જુવાન જેવો જણાવા માંડ્યો. પહેલીવાર એમની ફિલ્મો જોઈને લાગ્યું કે ના માણસ ‘સખી’ જેવો નથી. બલકે ઈમ્પ્રેસીવ છે. સારા ઘરનો, શાલીન, ભદ્ર, ભણેલો જુવાન લાગે. એનું હાસ્ય ત્રણેયમાં સારૂં. એક દાંત તૂટેલો દેખાય તે તો એના ચહેરાની મોહકતામાં ઉમેરો કરે છે.રાજકપુરની આંખો ભારે ચંચળ, ‘ડોફફર’ તોફાની, શિકારી, વિલાસી, લુચ્ચી લાગે. દિલીપકુમારની તો ભારે બોલકી અને સ્ત્રીઓ માટે નિમંત્રક લાગે, જયારે દેવ આનંદની આંખો નિર્મળ, વિશ્વાસ મૂકી શકાય તેવી, અનુકૂલન સાધનારી લાગે.