મૂળમાં, આ ત્રણ પણ, ઈશ્વરની જ વિવિધ ભાસ્તી શક્તિઓ છે. જેમ માણસની જ્ઞાનશક્તિ, કે બુદ્ધિશક્તિ, કે શારીરિક શક્તિને તથા તેના ગુણોને કોઈ આકાર નથી, તેમ એની માણસથી અલગ હયાતી નથી, તેવું ઈશ્વરની શક્તિઓનું પણ છે. પરંતુ, એક વાર અબુધ જનને સમજાવવા માટે, એ શક્તિઓની અલગ અલગ દેવોરૂપે વાર્તા માંડી, પછી, વેશ પૂરો ભજવવો જોઈએ. એટલે, એમની પણ “પત્નિઓ” કલ્પાઈ માણસને બધું જ પોતાને આકારે, છતાં જરા વિચિત્ર જોઈએ છે. તેથી ચાર ભુજવાળા વિષ્ણુને લક્ષ્મી, પાંચ મુખવાળા બ્રહ્માને સરસ્વતી, ને ત્રણ નેત્રવાળા શિવને ઉમા અથવા પાર્વતિ, એમ પત્નીઓ કલ્પાઈ, ને એ દેવીઓ ગણાઈ. લક્ષ્મી ધનદોલત, અને યશ, કીર્તિ તથા સંપત્તિની દેવી, બ્રહ્માણી વિદ્યા-કલાની દેવી, ને પાર્વતી માતારૂપ દેવી સ્થપાઈ. બ્રહ્માને અનેક માનસપુત્રો હોવાનું, ને મહાદેવને ગણેશ તથા કાર્તિકેય નામના પુત્રો હોવાનું નક્કી થયું. આ બધાના આધ્યાત્મિક અર્થો છે જ, પણ કર્મકાંડી સંસારાસક્ત, દેવઘેલાં, આલોક તથા પરલોકનાં સુખોનાં લોભી લોકને, તેની સાથે કશી નિસબત નથી. એમને તો વરદાન આપનારાં દેવદેવીઓ જ ખપે છે. અને એમના કામ માટે, એમ હોવું બરોબર છે.