“ બા અમુક વાતો સમજવાની ના હોય અનુભવવાની હોય. આશા ને મેં જોઈ નહોતી પણ એમની વાતો દ્વારા અનુભવી હતી. મને તો કશી ખબર નહોતી એની બહેનપણી કવિતાના ફોનમાંથી હું એની સાથે વાતો કરતો હતો. કવિતા દ્વારા જ મને જાણવા મળ્યું કે એ મને નોકરી મળે એ માટે એકટાણા કરતી હતી. નિસ્વાર્થ ભાવે એ એક ટાણા કરતી. એને એ પણ ખબર નહોતી કે સબંધ થશે કે નહિ. બસ મેં જયારે એને સમાચાર આપ્યા કે નોકરી માટે હું સિલેક્ટ થયો છું ત્યારે એ રોઈ પડી હતી. ઘણીવાર બીજાની શુભભાવના તમારે માટે ખુશીનું કારણ બનીને આવતી હોય છે..!! બસ મને લાગ્યું કે આ જ મારી જીવન સંગીની બનશે. બસ પછી તો મારા મોબાઈલમાં બાયોડેટા નો ઢગલો થઇ ગયો હતો. સહુ કોઈ મારા કારણે નહિ પણ મારી નોકરીને કારણે છોકરી આપવા રાજી હતા. મેં વિચાર્યું કે તમારું મન ફગી જાય ઈ પહેલા હું જ રૂપિયો અને નાળીયેર દેતો આવું એટલે કામ પૂરું થઇ જાય!! મે આશાને કીધું કે હું આવું છું તું કોઈને વાત ના કહેતી. હું વાત ચલાવવા વાળા સાહેબને ઘરે રોકાયો. સાંજે આશાના ઘરે ગયો ત્યાં જમ્યો. બીજે દિવસે આશા અને કવિતા સાથે ચાલીને વીસેક કિલોમીટર દૂર એક જગ્યાએ ગયો. આશાએ મારી માટે માનતા માની હતી. બસ પછી તો હું રૂપિયો નાળીયેર દઈને આવ્યો. બે ફોન મેં લીધા હતા. એક આશાને આપ્યો છે અને એક આ તારા માટે!! એના મમ્મી પાપા કહેતા હતા કે કુમાર વેવાઈને તેડાવી લ્યો! પણ મેં જ ના પાડી અને કહ્યું કે હવે શિયાળામાં તમે સારું મુહુર્ત જોઈ ને મારા પાપા ને મળી લેજો..!! બોલો બા મેં આમાં શું ખોટું કર્યું.??”