જયવંતીબહેન તેમની ધાર્મિક શ્રદ્ધાની વાત કરતાં કહે છે, ‘મને ભગવાન પ્રત્યે પૂરી શ્રદ્ધા છે છતાં હું પુષ્ટિમાર્ગીયની જેમ ૧૦૦ ટકા નિયમોનું પાલન નથી કરતી. મને મળેલા મારાં માતા-પિતાના સંસ્કાર મેં રાજકારણમાં આવ્યા પછી પણ ટકાવી રાખ્યા છે. હું મિનિસ્ટર બની ત્યારે પણ સવારે ઠાકોરજીની પૂજા-અર્ચના કરવાનું ચૂકતી નહોતી. અંત સમયમાં ધર્મ અને ધર્મ પ્રત્યેની શ્રદ્ધા જ આપણી સાથે આવશે. હું આમાંથી ડગમગી જાઉં તો મારો પૌત્ર ધર્મના સંસ્કાર કેવી રીતે પામશે? તેને પણ હું ધર્મના સંસ્કાર આપું છું. અધિક માસમાં તેને પણ હું શીખવાડું છું કે આ સમયે મંદિરમાં કાળાં કપડાં પહેરીને દર્શન કે પૂજા માટે ન જવાય, એને અશુભ કહેવાય. જેમ આપણે લગ્નપ્રસંગ જેવા પ્રસંગે ઠાઠમાઠથી તૈયાર થઈને જઈએ છીએ એવી જ રીતે મંદિરમાં પણ દર્શન કે પૂજા કરવા માટે જવું જોઈએ. હું એમ માનું છું અને કરું પણ છું. આ બધા માટે લોકો મને રૂઢિચુસ્ત સમજે તો ભલે સમજે, મને એની પરવા નથી. મને ઈશ્વર પર શ્રદ્ધા છે અને મૃત્યુ પર્યંત રહેશે.’