સુખ અને દુ:ખ મનુષ્યને માટે એકસરખું જ મહત્વ ધરાવે છે. જીવન માટે બંનેની જરૂર છે. જાવનમાં એકલું સુખ જ હોય તો જીવન વિકૃત થઇ જાય. જાવનમાં કેવળ દુ:ખ જ હોય તો પણ જીવન અસહ્ય અને વિકૃત બની જાય. સુખ અને દુ:ખ એ બંનેમાં સુખ છે કેવળ પોષક જ્યારે દુ:ખ બોધક છે. દુખ જીવનરૂપી મહાસાગરમાં કેમ તરવું તે શેખવે છે, દુ:ખ એ મહાસાગરમાં ડૂબકી લગાવીને એની અંદરથી મહાન તત્વરૂપી મોતી લૈ આવવાની કળા અને હિંમત આપે છે. સુખ મનુષ્યને છીછરો બનાવી શકે. એને મોહમાયામાં ફસાવી શકે. જીવનને સમજવાની બુધ્ધિ અને જીવન જીવવાની હિંમત તો આપણને દુ:ખમાંથી જ મળે છે. આમ જે દ્રષ્ટિસુખ – દુ:ખ વિશે યોગ્ય છે તે જ મૃત્યુ વિશે પણ સાચી છે. મૃત્યુ માત્રની બીક રાખવી માણસને માટે યોગ્ય નથી.