આ વાંસ ત્રેતાયુગ સુધી ભગવાન વિષ્ણુના કૃષ્ણાવતારની રાહ જુએ છે. કહેવાય છે કે ધીરજનાં ફળ મીઠાં હોય છે. ભગવાન વિષ્ણુએ શ્રાવણી આઠમે વાસુદેવ તથા દેવકીના આઠમા સંતાન તરીકે કંસના કારાગૃહમાં જન્મ લીધો છે. મામા કંસના હાથે મૃત્યુના મુખમાંથી ઉગારવા વાસુદેવ કૃષ્ણને ઘોર અંધારી રાત્રે યમુના પાર કરી ગોકુળમાં નંદ-યશોદાને ત્યાં મૂકી આવ્યા છે. સમગ્ર ગોકુળ નંદ ઘેર આનંદ ભયો જે કનૈયાલાલકીના નાદથી ગુંજી ઊઠ્યું છે. યશોદાનો કનૈયો ગોકુળમાં મોટો થાય છે. ગોપાલક બાળકો સાથે ગોકુળનાં જંગલોમાં ગાયો ચરાવે છે. મધુવન તથા વૃંદાવનમાં ગાયો ચરાવતી વખતે શ્રીકૃષ્ણાવતારી વિષ્ણુને તેમણે વાંસને આપેલું વચન યાદ આવે છે. ગોપાલકૃષ્ણ વાંસ પર હાથ ફેરવે છે તેમાંથી સુંદર વાંસળી બનાવે છે. કૃષ્ણ કનૈયો આ વાંસળીમાંથી એવા મધુર સૂરો રેલાવે છે કે જેથી વૃંદાવનનાં પશુ-પક્ષીઓ તથા વનસ્પતિ ડોલવા લાગે છે. વૃંદાવન તથા મધુવનમાં ગોવાળો, ગોપીક્ધયાઓ નાચી ઊઠે છે. જ્યારે કૃષ્ણ વાંસળી વગાડે છે ત્યારે ગોપીઓ ઘરનાં કામ પડતાં મૂકી ભાનભૂલી ગીત ગાય છે કે ‘વેરણ વાંસળી વાગી...’ આ વાંસળીના મધુર સૂરથી સૂતાં બાળકો પણ જાગી જાય છે. તેથી ગોપીઓ ફરિયાદ કરે છે કે ‘કોઈ જઈ કાનુડાને કહેજો કે વાંસળી વગાડે નહીં, મારા સૂતા બાલુડાને જગાડે નહીં...’ આજે આ લોકગીત-ગરબો ખૂબ જ પ્રચલિત છે.