એ વખતે અમે જેને અમારું વહાલું ઘર ગણતા એ કાચી માટીની દીવાલોથી બનેલું હતું. ઉપર પતરાં ગોઠવીને છાપરું બનાવેલું. કાચી માટીની દીવાલોની એટલી ત્રેવડ જ નહોતી કે આટલા દે-માર વરસાદની ઝીંક જીલી શકે. દર વરસે આ કાચી દીવાલોના રક્ષણ માટે અમે દક્ષિણ તથા પશ્ચિમની દીવાલો આડા સાંઠીઓમાંથી બનેલ કટલાં ગોઠવી દેતાં. (સાંઠી એટલે કપાસના સૂકા છોડની દાંડીઓ અને કટલાં એટલે આવી સાંઠીઓ ગૂંથીને બનાવેલ પાતળી દીવાલ જેવું જે માટીની દીવાલ આડે મૂકી દેવાથી એને સીધા વરસાદના મારથી બચાવી શકે.) આ વખતે પણ અમે આવા સાંઠીના કટલાં ગોઠવેલા પરંતુ કઠણાઈ એ હતી કે વાવાઝોડું અને આવો ભારે વરસાદ ઉત્તર દિશામાંથી આવ્યાં હતાં. કાયમ નૈઋત્યનો વરસાદ આવે એટલે આવી તો અમને ધારણા પણ નહોતી. એટલે પશ્ચિમ તેમજ દક્ષિણ દિશા તરફની દીવાલો તો સાબૂત રહી શકી, પરંતુ ક્યારેય વરસાદનો માર સહન ન કરનાર ઉત્તર તરફની દીવાલમાંથી માટીના લોંદા ખરવાની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી. એ જોઈ અમને બધાને ચિંતા થતી હતી. કારણ કે જો એ દીવાલ ધસી પડે તો છાપરું નમી જાય કે પડી જાય. છાપરા પરનાં પતરાં ઊડી ન જાય એ માટે અમે બબ્બે મણ વજનના પથ્થર એના પર ગોઠવેલ હતા. છાપરાના નમવા કે પડવા સાથે આ પથ્થર પણ નીચે આવે તેમાં કોઈ શંકા નહોતી. જો એવું થાય તો એ પથ્થરો કોઈને પણ ઈજા પહોંચાડી શકે. હવે શું કરવું એ વિચારતા અમે બધા મૂંઝાઈને બેઠા હતા. ઘર છોડીને નીકળી જવું પડે તેવી નોબત કોઈ પણ ક્ષણે આવી પહોંચે તેવું લાગતું હતું. પરંતુ પ્રશ્ન એ હતો કે આવા અનરાધાર વરસાદ અને વાવાઝોડામાં જવું ક્યાં ?