વિશ્વાસે કચકચાવીને આંખો ભીડી દીધી, બાળકો પરના બંને હાથ અક્કડ થઈ ગયા… ના હવે છૂટા તો નથી જ પડવું. એકાએક ધસમસતા આવેલા પ્રવાહે ઝંખનાને ઉપાડી, પ્રેયને ફંગોળ્યો, વિશ્વાસ ગોથું ખાતા બચી ગયો, એણે એક હાથે કેબિનનું બારણું પકડ્યું અને શ્રેયનો હાથ બળપૂર્વક પકડી રાખ્યો. એણે ઝંખનાને પોતાનાથી દૂર જતી જોઈ, વિખરાતા જતા વાળમાં ભેરવાયેલું મંગળસૂત્ર એ નિઃસહાય બની જોઈ રહ્યો, ઝંખના ગઈ, એકાએક એને ભારવિહીન ખભાનો ખ્યાલ આવતાં તેણે જોયું.. પ્રેય ક્યાં… અરે આ તો કેવો વિનિપાત પ્રભુ, રડવામાં તો થોડો વિસામો આપ! આજે વિશ્વાસ રડી રહ્યો હતો પણ એની આંખમાંથી વેદના અને માત્ર વેદના જ ટપકતી હતી. આજે તો અશ્રુ પણ સાથે ન હતાં. શ્રેય બેટા… શ્રેય, એણે શ્રેય સામે જોયું – એ પણ શાંત – નિશ્ચેત હતો.