ખેતરતો બળીને રાખ થઈ ગયું હતું. હવે એમાં નવો પાક ઉગાડવા માટે ન તો નાણું હતું કે ન કોઈ માણસ. પારકા ખેતરે મજૂરી કરીને સવિતાને હેતથી મોટી કરવા માંડી, ને છતાંય પૈસાની કટોકટી રહેતાં પોતાનું નાનું એવું ખેતર ગીરવે મૂક્યું અને અમુક વર્ષો જતા વેચી દેવું પડ્યું. હવે વાલીમાં પાસે પોતાની તૂટી ફૂટી ઝૂંપડી જેવા નાનકડા ખોરડા સિવાય કોઈ મૂડી બચી નહોતી. સવિતા થોડી સમજણી થતાં એ પોતાની દાદીમાંનો હાથવાટકો બની ગઈ. ઉંમર થતા વાલીમાંનું શરીર પાછું પડવા માંડ્યું. અવાર નવાર માંદગી ડોકાવા લાગી. “બસ હવે મારી લાડોના હારે ઠેકાણે લગન કરી દૌં એટલે નિરાંતે ધામમાં જાવું.” આ એક ઇચ્છાને કારણે ગમે તેવી ગંભીર બીમારીમાંથી પણ તે પાછા ઉભા થઈ જતાં. પણ હમણાં થોડા સમયથી ઘૂંટણમાં દુખાવો ઉપડ્યો હતો. ગામના વૈદ્ય પાસે ખૂબ દવા કરાવી પણ કોઈ ફેર ન પડ્યો. ઘૂંટણ પર હાથ પસવારતા એ કહેતાં, “આ દરદ તો હવે મારી હારે જ જાહે.”