‘ના મમ્મી, હું ગાઊં છું’ પ્રેય બોલી ઉઠ્યો, એને ક્યાં ખબર હતી આજની પ્રાર્થનાની!! પાણી હવે કમર સુધી આવી ગયું હતું. ઝંખનાનાં પગ પાણીમાં સ્થિર રહેતા નહોતા, વિશ્વાસે બંને બાળકોને ખભે બેસાડી દીધા, ‘હેત લાવી હસાવ તું, સદા રાખ દિલ સાફ ….’ શ્રેય આજે પિતાના ખભા પર હતો અને કળિયુગ હસી રહ્યો હતો, કેબિનમાં સામાન આળોટી રહ્યો હતો… કક્કો બારાખડી તરી રહ્યાં હતાં.