“ખુડચી લાવી દઉં પડખેવાળાની !” છોકરાએ પૂછ્યું ને મારા જવાબની રાહમાં ઉભો રહ્યો. મેં કાંઇ જવાબ ના આપ્યો, મગજમાં એના સવાલને બેસારવાની પણ જગ્યા નહોતી. બારસાખને બે હાથનો ટેકો દઈને હું ઉભો રહ્યો. એ સૂરત એકીટશે નિરખી રહ્યો. મરેલા પિતા જાણે કે જીવતા થયા હતા અને મારા ભણી ઝીણી આંખે જોયા કરતા હતા.મારે એમને કાંઇક પૂછવું હતું, પણ ત્યાં તો કુઇણાએ એક આંચકો ખાઇને મોં ફેરવી લીધું, એની પીઠ ફરી આંચકા ખાવા માંડી.