અરુણની આ હતાશામાં એક ખુશીનું ઝરણું વહેતું હતું, નામ હતું ખુશી, અરુણની વહાલીસોય પુત્રી. જો કે અરુણની પત્ની છાયા ગર્ભવતી હતી ત્યારે અરુણને પુત્રની જ ખેવના હતી, અને જયારે ખુશીનો જન્મ થયો ત્યારે અરુણને મનમાં ઊંડે ઊંડે ખુચેલું. પણ સમય જતા આ ખુશી આખા ઘરની ખુશી બની ગયેલી. અરુણ માટે તો ખુશી જાણે કાળજાનો કટકો, અરુણ ખુશીને જોઈ ને પોતાની બધી હતાશા ભૂલી જતો. આ ખુશી જોતા જોતામાં ત્રણ વર્ષની થઇ ગઈ. અને તેને લોઅર કે. જી. માં મુકવામાં આવી. અરુણ મોંધીઘાટ અંગ્રેજી સ્કૂલનો ખર્ચો ઉપાડી શકે તેમ ન હતો, તેથી જ તો પોતે જે પછાત વિસ્તારમાં રહેતો હતો તે વિસ્તારમાં જ આવેલી એક સામાન્ય સ્કુલ કે જેમાં મોટેભાગે ગરીબ અને પછાત વર્ગોના બાળકો અભ્યાસ કરતા, એ સ્કુલમાં ખુશીનું એડમિશન કરાવેલું. પણ આ વાતને કારણે અરુણને પોતાની જાત ઉપર ખુબજ ગુસ્સો આવેલો. પોતાની વહાલીસોય પુત્રીને સારી સ્કુલમાં બેસાડી નહિ શકવાનો રંજ અરુણને હદયમાં ડંખતો રહેતો. પોતે જીંદગીમાં કશુ કરી શક્યો નહિ, ન પોતાના માંબાપ માટે કે નાં પોતાની પત્ની અને બાળકી માટે, આવી કંગાળ જેવી સ્થિતિ માટે અરુણ પોતાની જાતને દોશી માનતો અને પોતાની જાત સાથે સતત નારાજ રહેતો.