આ લખનારે પહેલી વાર અમેરિકામાં પગ મૂક્યો ત્યારે ઇમિગ્રેશન માટેની લાઈનથી લઈને વોલમાર્ટ અને પોસ્ટ ઑફિસની લાઈનમાં ઉભા રહેવાનો યાદગાર અનુભવ ધરાવે છે. અમેરિકામાં પણ બધાંને સમયની કિંમત હોય છે, છતાં લાઈનમાં સભ્યતાથી અને ધીરજથી ઉભા રહે છે, કોઈના પગ ઉપર નહિ! એકબીજા વચ્ચે ઓછામાં ઓછું બે ફૂટ અંતર હોય. તમે જો પોસ્ટ ઑફિસમાં પ્રવેશો તો બે જણ વચ્ચેનું વધારે અંતર જોઈ એમાં ઘૂસ મારવાની તમને તીવ્ર ઇચ્છા થાય. અને જો તમે તમારા આ અંતરાત્માના પોકારને આપી લાઈનમાં ઘૂસો તો અમેરિકન તમને કદી રોકશે નહિ, બલ્કે તમારે કોઈ ઇમર્જન્સી હશે એમ માની તમારા માટે સહાનુભૂતિથી વર્તશે. દરેક ભારતીય અમેરિકા જઈ પાછો આવે એટલે અમેરિકાની ચોખ્ખાઈ અને ડિસીપ્લીનની આવી માનવામાં ન આવે એવી વાતો ભારતમાં આવીને કરે. પણ આમ અંજાઈ જવાનું આપણા સ્વભાવમાં નથી, કારણ કે ગુજરાતીને મોઢે તો અવારનવાર સાંભળવા મળે કે ‘એ લૉર્ડ કર્ઝન હોય તો એના ઘરનો’. આમ કર્ઝનો અને અંકલ સામોથી અંજાઈ જાય તો એ ગુજરાતી ભાયડો કે ગરવી ગુજરાતણ નહિ.