બેટા, તું જાણે છે કે અમેરિકામાં કેટલુંક ગુજરાતીપણું એના સાચા સ્વરુપમાં સચવાઈ રહ્યું છે. મને નટવરભાઇને જોવું-સાંભળું એટલી વાર મારી પેલી ઉક્તિ યાદ આવે જ. ” અમેરિકામાં એક ફ્રીઝમાં મુકેલું ગુજરાત ધબકે છે”. નટવરભાઇ આ ગઝલ-અછાંદસના યુગમાં સોનેટની એક સુખદ સવારી લૈને નીકળ્યા છે તે આપણી ભાષાનું સદનસીબ છે. નટવરભાઈએ વૉશિગંટનનું નાણાંતંત્ર સંભાળ્યું છે, તે ડેફીસીટના નહીં પણ સરપ્લસના માણસ છે. હું જ્યારે જ્યારે વૉશિગંટન ગયો છું ત્યારે ત્યારે એમની સાથે કાવ્ય-વિનોદની મહેફિલ અમે અચૂક માણી છે. એ ખડખડાટ હસી શકે એવા કવિ છે, એક્ષપ્રેશનના માણસ હોવાને કારણે ડીપ્રેશનને એમનું સરનામું મળ્યું નથી. એમની સાથે એમના કાવ્યસંગ્રહ ‘પેંસિલવેનિયા એવન્યૂ’ની વાત થઈ. આ કાવ્યસંગ્રહમાં એક અદભુત ગ્રહમંડળ જેવું ચાર કાવ્યોનું એક ઝુમખું વાંચવા જેવું છે, એનું શીર્ષક ‘નટવરસરના પાઠ’ એવું છે, બહુ રોચક શૈલીમાં લખાયેલા આ કાવ્યો વિશે ક્યારેક વિસ્તરણથી લખીશ. આજે તો એમને રજુ કરેલા કાવ્યની એ પંક્તિ આ પત્ર થકી ગણગણવી છે જે આજે પણ કવિના અવાજમાં ફરફર ઉડી રહી છે,