સરદારે સિંહ વસાહતમાં આવ્યો એ માટે અમને દોષીત ઠેરવ્યા અને અમને આકરી સજા આપવા વિશે વિચારવા લાગ્યા. મે તેમને સમજાવ્યા કે એ ફક્ત એક અકસ્માત હતો. અમારો ઈરાદો ફક્ત અમારો જીવ બચાવવાનો હતો. અમને હતુ કે વસાહત જોઈ સિંહ નજીક નહી આવે. પણ સરદાર પર આ દલીલની કંઈ જ અસર ન થઈ. હું ખુબ જ ક્રોધિત થઈ ગયો. આ ક્રુર અને ઘાતકી લોકો ! એ લોકો અમને સજા કરશે એ ઘટના માટે કે જેના પર અમારો કોઈ કાબુ નહોતો. મને થયુ નિર્ણયની ઘડી આવી છે. જો મારે અમારો જીવ બચાવવો હોય તો કંઈક કરવુ જ પડશે. મેં ત્યાં પડેલી તલવારથી એક સૈનિક પર પ્રહાર કર્યો. પરંતુ પેલા સરદાર બહુ સચેત હતા. તેમણે તેમના ભાલાથી મારા પર પ્રહાર કર્યો અને મને વિંધી નાખ્યો. એ ક્ષણે જ મને ખ્યાલ આવી ગયો કે મારુ મૃત્યુ નિશ્ચિત હતુ. “હે ઈશ્રર, મારી સાધના, મારુ લક્ષ્ય ! હું આટલી ઉચ્ચ અવસ્થાએ પહોચ્યો અને હવે નવા જન્મમાં બધુ નવેસરથી શરુ કરવુ પડશે ! આ બધુ જ પેલા ક્રુર આદિવાસીઓને કારણે ! હું આવતા જન્મમાં એ બધાને મારી નાખીશ. હુ વેરની આગમાં બળી રહ્યો હતો. મેં છેલ્લી વાર નફરતથી તેમને જોયા અને હુ અંધકારમાં વિલીન થઈ ગયો.