(૧૫૯) એમ, નક્કી એ થયું કે, ઈશ્વરીય દેહમાં જે સત્યકામ અને સત્યસંકલ્પનો સંબંધ છે, તે, કર્મભોગોને કારણે નહિ, પરંતુ સહજ સ્વભાવે કરીને, નિષ્કારણ છે, અને એ ઈશ્વર, પોતાના શુદ્ધ સત્વ ગુણ પ્રધાન સંકલ્પો વડે, હરેક વ્યક્તિની મનોવૃત્તિઓમાં રહેલા સુખભાવને સામુદાયિક રૂપે ભોગવે છે. અને સર્વ દુઃખોનું પોતે આસન (એટલે કે અધિષ્ઠાન) થઈ જાય છે. અને તોયે વિવેકવિચારને લીધે, પોતાના સ્વ-રૂપમાં સ્થિર, નિત્યમુક્ત રહે છે. (જ્ઞાની જનને, પ્રકૃતિને રહે, મર્યા પછી બ્રહ્મલોકરૂપી ઊંચામાં ઊંચા સ્વર્ગલોકની પ્રાપ્તિ થઈ જાય, પરંતુ ત્યાંયે, જેમ મનુષ્યદેહે એ પોતાની જ વૃત્તિઓ તથા ચેષ્ટાઓ પરત્વે સાક્ષીભાવ રાખીને સર્વથી અલિપ્ત રહેતો હતો, તેમ સ્વર્ગમાં, ઈશ્વરપદમાં પણ, ત્યાંને ઘટતી વૃત્તિઓ તથા ચેષ્ટાઓમાં, સાક્ષીભાવ વડે, એ એવો જ અલિપ્ત, આત્મસ્વરૂપ, બ્રહ્મસ્વરૂપ રહે છે.) વેદાન્તિઓનો એવો સિદ્ધાન્ત છે.