ગુરુવારે અમે સીતાપુરથી રવાના થયા. નક્કી કર્યું હતું કે રામવાડી નામના ગામે સૌ ચા પીવા માટે ઊભા રહીશું. હરિદ્વારથી આવતા હતા ત્યારે આ રામવાડી ગામે જ અમે ચા પીધી હતી. ડ્રાઇવર બસ ચલાવતો રહ્યો, પણ રામવાડી ક્યાંય દેખાયું નહીં. અમે બધા મૂંઝાયા. પછી એક જગ્યાએ પૂછપરછ કરી ત્યારે ખબર પડી કે એ આખું ગામ પાણીના વહેણમાં તણાઈ ગયું છે. આવું જ બીજાં ગામોનું થયું છે. બસની એ હરિદ્વાર સુધીની સફરમાં તારાજીનાં દૃશ્યો જોવા મળતાં હતાં. આર્મીના જવાનો કામ પર લાગી ગયા હતા. અગાઉ જે હરિદ્વારથી સીતાપુર પહોંચવામાં અમને સાડાછ કલાક લાગ્યા હતા એ જ સીતાપુરથી હરિદ્વાર પહોંચતાં અમને ૪૨ કલાક લાગ્યા હતા, જે ટ્રાફિક જૅમ અને રસ્તાઓમાં થયેલી નુકસાનીને આભારી હતા. બસના એ ૪૨ કલાક દરમ્યાન મારા મનમાં એક જ વિચાર ચાલતો હતો કે જ્યારે હું આ પ્રદેશમાં દાખલ થયો ત્યારે આહ્લાદક હતો, બે જ દિવસમાં આખા પ્રદેશને કુદરતે સૌંદર્યવાન બનાવી દીધો અને એ પછી કુદરતના રૌદ્ર રૂપ સાથે એ જ પ્રદેશનું ધનોતપનોત પણ નીકળી ગયું.