તેણે કહ્યું : ‘ડૉકટર સાહેબ, તમારાથી શું છુપાવવાનું હોય ? થોડીઘણી બચત હતી તે દવા પાછળ ખર્ચાઈ ગઈ છે. બે મહિનાથી તેઓ કામ પર જતા નથી. હવે મારી પાસે કાંઈ જ નથી. તમારી ફીના તથા દવાના પૈસા આપવા મારી સોનાની બંગડી ગીરે મૂકી તેના ઉપર પૈસા લેવા જઉં છું. આપ બેસજો, તમને ઝાઝા ખોટી નહીં કરું. દાગીના ઉપર ગમે તે માણસ પૈસા આપશે !’ તેનો અવાજ ધીરો બન્યો. હું અવાક્ થઈ ગયો.