જ્યારે વૈજ્ઞાનિકોને આ હકિકતની જાણ થઈ ત્યારે એમાંના કેટલાકે એ સહેલાઈથી સ્વીકારી ન હતી. અમુકોએ ચોક્કસ પ્રકારના પ્રયોગો આદર્યા. સ્વાભાવિક રીતે જ પ્રયોગો કરવા માટે મરઘી જેવાં પક્ષી કે પછી ગીનીપીગ, ઉંદર કે બીલાડી જેવાં પ્રાણીઓ પસંદ કરવામાં આવ્યાં. પ્રયોગશાળામાં એક નાની કોટડી બનાવવામાં આવી, જ્યાં કોઈ પણ રીતે બહારના વાતાવરણનો સીધો સંપર્ક ન રહે અને તેથી કોઈ પણ પ્રકારનાં બેક્ટેરિયાની ઉપસ્થિતી એમાં હોય નહીં. આવી કોટડીમાં પક્ષી/પ્રાણીના નવજાત બચ્ચાને રાખી, એને જરૂરીયાત મુજબનાં હવા, ખોરાક અને પાણી મળી રહે એવી વ્યવસ્થા કરવામાં આવી. પણ એ દ્રવ્યોમાં કોઈ પણ પ્રકારના બેક્ટેરિયાનો એકાદો કોષ પણ દાખલ ન થઈ જાય એ માટેની પૂરતી તકેદારી લેવામાં આવી. પરિણામે પ્રયોગ હેઠળ રહેલું બચ્ચું બેક્ટેરિયાના સહેજેય સંપર્કમાં ન આવે એની ખાત્રી કરી લેવામાં આવી.. આવા એક કરતાં વધુ પ્રયોગો વિવિધ પક્ષીઓ/પ્રાણીઓ ઉપર કરવામાં આવ્યા અને દરેકમાં એક સમાન પરિણામો જોવા મળ્યાં, જ્યાં ખુબ જ યોગ્ય માત્રામાં હવા, ખોરાક અને પાણી મળતાં હોવા છતાં બેક્ટેરિયાના સંસર્ગ વગર રખાતાં પ્રાણીઓ સ્વસ્થપણે ઉછરી ન શક્યાં અને કેટલાંક તો અકાળે મૃત્યુ પામ્યાં. આ પરથી તારણ એ નિકળ્યું કે દરેક પ્રાણીશરીર માટે અમુક બેક્ટેરિયા અનિવાર્ય છે. એમની ગેરહાજરીમાં યોગ્ય વૃધ્ધિ કે વિકાસ ન થઈ શકે એટલું જ નહીં, જીવન પણ લાંબું ટકી શકતું નથી. આ પ્રકારના પ્રયોગો Germ free life/Gnotobiotic life/જીવાણુરહિત જીવન(પ્રણાલી) તરીકે પ્રચલિત થયા અને અનેક પ્રકારનાં સંશોધનોમાં ઉપયોગી નીવડ્યા.