પાળેલા કૂતરાને ખૂબ પ્યાર કરતા એક વડીલને જોયા. ઉંમરલાયક દીકરીઓ સાસરે ગઈ. કમાઉ દીકરો દેશાવર ગયો ત્યારે તેમને માટે આ વફાદાર દોસ્તી જીવનનો મુખ્ય રસ બની રહી. તેમણે વાતવાતમાં કહ્યું – ‘માણસનું કુટુંબજીવન આબાદ હોય કે વેરાન હોય, એણે આંગણે એક કૂતરું બાંધવું જોઈએ અને એ બની શકે તેમ ના હોય તો થોડાક ફૂલછોડ રાખવા જોઈએ. કંઈ ન બને તો એકાદ પંખી રાખો, માણસના જીવનમાં એટલી દોડધામ છે, એટલાં વેરઝેર છે, એટલો બધો કંકાસ છે, એટલી કર્કશતા છે કે ફૂલછોડની મીઠી વાસ, પોપટ અગર મેનાનો ટહુકો ને તુલસીનાં પાનની સુગંધ તેના ઉશ્કેરાયેલા જ્ઞાનતંતુઓને શાંત પાડવા માટે જરૃરી બની જાય છે. જીવનમાં સંઘર્ષ અને સ્પર્ધાના પ્રસંગો એટલા વધી પડ્યા છે કે એમાંથી પ્રગટતી ગ્લાનિ, કઠોરતા, રૂક્ષતાને મોળી પાડવા એકાદ ફૂલછોડ, એકાદ પંખી કે એકાદ શ્વાનની સોબત ઉપકારક થઈ પડે છે.’