આજે આ ગામ બેંક, એટીએમથી માંડીને તમામ પ્રકારની ભૌતિક સુવિધાઓ ધરાવે છે. એક પણ ઘર શૌચાલય વગરનું નથી. ભૂગર્ભજળના તળ ઊંચા આવવાથી કૂવા ખોદીને પણ ખેડૂતો પાણી મેળવી લે છે. ૧૦૦ કૂવાઓ એવા છે જેમાં બારેમાસ પાણી ખૂટતું નથી. પહેલા ૪૦૦ ફૂટે પણ પાણી મળતું ન હતું આજે ૫૦ થી ૭૦ ફૂટે પાણી મળી રહે છે. ખેડૂતોએ પોતાની જરિયાતના અનાજ અને શાકભાજી બહારથી લાવવા પડતાં નથી. ગામની બધી જ જરિયાતો ગામમાં પૂરી થાય છે. પપૈયા, લીંબુ તથા મરચા જેવા પાકોના ઉત્પાદન માટે ૮૦ ટકા પાણીનો બચાવ કરતી ટપક સિંચાઈ પદ્ધતિ અપનાવવામાં આવી છે. પાણીની વધુ જરૂરિયાતવાળા પાકો જેમ કે શેરડી તથા ડાંગરના સ્થાને હવે ઓછા પાણીએ અને ટૂંકા ગાળામાં થતા કઠોળ અને અનાજના પાકો પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવામાં આવ્યું છે. અનાજ પાકે ત્યારે ખેડૂતો ભેગા થઈને તેના ભાવ નક્કી કરે છે. સામાન્ય રીતે ખેડૂતોએ માર્કેટયાર્ડમાં પોતાનું પાક ઉત્પાદન લઈને લાઇનમાં ઊભા રહેવું પડે છે જયારે માર્કેટયાર્ડના અધિકારીઓ રાલેગણ સિદ્ધિમાં ખુદ મુલાકાત લેવા આવે છે. ખેડૂતો એક જ વર્ષમાં ખેતીની ત્રણ સિઝન લે છે. ઢાળવાળી જમીનમાં પગથિયાં પદ્ધતિથી થતી ખેતીથી જમીન ધોવાણ અટકી ગયું છે. એક સમયે બંજરભૂમિના કારણે રોજગાર મળતો ન હોવાથી અનેક લોકો ગામ છોડીને બીજે રહેવા જતા રહ્યા હતા. ૧૯૭૫માં માત્ર ૭૦ એકર જમીનમાં સિંચાઈ થતી આજે ૨૫૦૦ એકરમાં સિંચાઈ થાય છે. આજે ગામમાં કોઈને પણ બેરોજગારીના કારણે સ્થળાંતર કરવું પડતું નથી. ગામના લોકોએ સરકાર કે એનજીઓની કોઈની પણ મદદ લીધા વિના ૨૫ લાખ રૂપિયાનું ફંડ એકત્ર કરીને એક હાઈસ્કૂલ બનાવી છે. જેમાં ક્યાંય એડમિશન ના મળતું હોય તેવા અભ્યાસમાં નબળા વિધાર્થીઓને પ્રથમ પ્રવેશ આપવામાં આવે છે. આ સ્કૂલમાં ૧૦૦૦ જેટલા વિદ્યાર્થીઓ ભણે છે. જો કે રાલેગણ સિદ્ધિને આ સફળતા રાતોરાત મળી નથી તેનો જશ ચાર દાયકા સુધીનો, સંઘર્ષ, મહેનત અને લોક ભાગીદારીને મળે છે.