દસ માળની ઊંચી ઈમારત, ત્યારે અમદાવાદની એક માત્ર સૌથી ઊંચી ઈમારત હતી. ઈમારતની નીચે ઊભા રહી વિચાર કર્યો મમ્મી ક્યાં હશે? પાછા આ ઈમારતમાં એ-બી-સી બ્લોક હતા. મમ્મીને તો શોધવી જ પડશે પણ કેવી રીતે તેની ખબર ન્હોતી. થોડીવાર ત્યાં ઊભો રહ્યો. એક માણસ મને ક્યારનો જોઈ રહ્યો હતો, તે મારી પાસે આવ્યો તેણે મને પુછ્યું દિકરા ક્યાં જવુ છે? મેં કહ્યું મમ્મી પાસે, તેણે પુછ્યું ક્યાં છે તારી મમ્મી? હું પાંચ વર્ષનો હતો ક્યાં છે મમ્મી મને કેવી રીતે ખબર હોય, મેં ઈમારત તરફ ઈશારો કર્યો, તે પણ મુંઝાઈ ગયો. આ દસ માળની ઈમારતમાં એક ડઝન કરતા વધુ સરકારી કચેરીઓ આવેલી હતી. આ છોકરાની મમ્મી ક્યાં નોકરી કરતી હતી કેવી રીતે ખબર પડે, પણ તે સારો માણસ હતો. તેણે મારી આંગળી પકડી અને કહ્યું ચાલ, તેણે પહેલા માળથી એ-બી-સી બ્લોકથી મારી મમ્મીને શોધવામાં મારી મદદ શરૂ કરી. તે દરેક ઓફિસમાં જઈ પુછતો આ છોકરાની મમ્મી અહીં કામ કરે છે? બધા પહેલા મારી સામે જોતા અને ના પાડી દેતા. આમ કરતા કરતા અમે આઠમે માળ પહોંચ્યા અને મેં મારી મમ્મીને કામ કરતા જોઈ. મને જાણે મારી કોઈ કિંમતી વસ્તુ મળી ગઈ હોય તેવો આનંદ થયો. મેં જ્યારે આઈ કહી તેને બુમ પાડી ત્યારે પહેલા તો તેને સાચું લાગ્યુ નહીં તેને લાગ્યું કે પ્રશાંતનો અવાજ ક્યાંથી આવ્યો, પણ મને જોતા તેને ફાળ પડી કે હું તેની ઓફિસ સુધી કેવી રીતે પહોચ્યો. પેલા માણસે આખી વાત કરી. મમ્મીએ તેનો આભાર માન્યો પણ મમ્મી તે દિવસે ખુબ ડરી ગઈ હતી. રસ્તામાં મને કંઈ થઈ જતું તો? મને કોઈ ઉપાડી જતું તો? વગેરે પ્રશ્નોએ તેને ડરાવી દીધી હતી. મારા પપ્પા પણ ત્યાં જ નોકરી કરતા હતા, તેઓ પણ ત્યાં દોડી આવ્યા. મમ્મી-પપ્પા મને જોઈ ખુશ થવાને બદલી ચિંતામાં પડી ગયા હતા. જ્યારે અમરેલી રહેતા મારા દાદા-દાદીને ખબર પડી ત્યારે તે મારા મમ્મી-પપ્પાને ખુબ વઢ્યા અને તેમણે કહ્યું હવે અમે પ્રશાંતને અમારી સાથે અમરેલી લઈ જઈશું અને હું અમરેલી ગુજરાતી સ્કૂલમાં દાખલ થયો.