ખિસ્સામાં પૂરતા પૈસા લઈ, સ્કૂટર પર સવાર થઈ, શહેરના પશ્ચિમ વિસ્તારના જાહોજલાલીવાળા મેઈન રોડ પર પહોંચ્યો. આમ-તેમ જોતાંજોતાં હું ધીમે-ધીમે સ્કૂટર ચલાવી રહ્યો હતો. એકાએક મારી નજર સામેની સાઈડ પર કામચલાઉ ધોરણે ઊભા કરવામાં આવેલા કેરીના માંડવા પર ગઈ. રસ્તાની વચ્ચે પથ્થરની રેલિંગ હતી પણ અર્જુનની જેમ મારી આંખ માત્ર ને માત્ર લક્ષ્ય પર જ સ્થિર થઈ જતી હોય છે એટલે મને દૂરનો કેરીનો માંડવો દેખાયો, પણ નજીકની પથ્થરની પાળ ન દેખાઈ. હું જમણી બાજુ સ્કૂટર વાળતો જ હતો ને બે મોટરવાળા ને ત્રણ સ્કૂટરવાળાએ જોરજોરથી હૉર્ન માર્યાં ને એકદમ હું અર્જુન મટી ગયો. પછી શાંતિથી દૂર સુધી જઈ, ચાર રસ્તા પરની બત્તીની રજા લઈ, સ્કૂટર ઘુમાવી હું માંડવે પહોંચ્યો. વર્ષો પહેલાં ઘોડા પર બેસી લગ્નના માંડવે જઈને ઊભો રહ્યો હતો એ વખતના રોમાંચ કરતાં આજે સ્કૂટર પર બેસી કેરીના માંડવે જઈ ઊભો રહ્યો એનો રોમાંચ નિઃશંક વધુ હતો. મારા પૂર્વજોને કેરીના મોટા-મોટા બગીચા હોય ને કેરીનું જ્ઞાન મેં વારસામાં મેળવ્યું હોય એવી છટાથી મેં જુદીજુદી પેટીઓમાં મૂકેલી કેરીઓનું અવલોકન કરવા માંડ્યું. મારી ઘ્રાણેન્દ્રિય અત્યંત નબળી છે. મારું નાક સૂંઘવા કરતાં છીંકો ખાવામાં વધુ કામ આવે છે. આમ છતાં, જુદી-જુદી ત્રણચાર પેટીમાંથી કેરી લઈ સૂંઘી જોઈ. આટલી પરીક્ષા પર્યાપ્ત છે એમ માની એક પેટી પર હાથ મૂકી મેં કહ્યું, ‘આ કેસર કેરીનો શો ભાવ છે?’