થોડા સમય પહેલાની જ વાત છે. વિધાનગરની સાંજો જ્યારે ધીમે ધીમે ઢળતી, રાણક હોસ્ટેલની આસપાસ ની ચહલ-પહલ, છલોછલ છલકાતી છોકરીઓના ટોળા, પુરપાટ ઝડપે હોસ્ટેલ નો ગેટ બંધ થાય એ પેહલા પાછા ફરતા હોય ને, પાસેના ખૂણા પર ઉભેલા ઉત્સુક યુવાનો એકાદ પેમ્ફલેટ, કે નોટ, કે જર્નલ ની આપ -લે કરવાના બહાને કોક ગમતા પાત્ર સાથે ઉભા રહી જતા..ત્યારે સાંજ ઢળવાને બદલે રોકાય જતી, એકાદ મિનીટ માટે, કે એવુ લાગતુ અમને..