એક જમાનામાં દર બીજે ત્રીજે દિવસે અમે મળતા. કોઈ રેકોર્ડિંગ કે કાર્યક્રમના રિહર્સલ અથવા તો કોઈ નવું સ્વરાંકન શેર કરવા માટે. આશિતભાઈ જ્યારે એમનું કોઈ ગમતું તાજું સ્વરાંકન ઉમળકાથી સંભળાવે ત્યારે એમના ચહેરા પર એક અલગ જ પ્રકારનું તેજ જોવા મળતું. કોઈ પ્રયોજન વગર રચેલાં સ્વરાંકનોની મજા જ અલગ હોય છે. સૂર સત્સંગમાં કલાકો ક્યાં નીકળી જાય એનું ભાન ન રહે અને હેમાબહેનની સ્વાદિષ્ટ રસોઈનો લાભ પણ મળી જાય એવા દિવસો ખૂબ યાદ આવે છે. આમ તો સ્વરકારને પોતાના દરેક સર્જન પ્રત્યે સમભાવ હોય એ છતાં આશિતભાઈને એમનાં અઢળક સ્વરાંકનોમાંથી અમુક એમના હૃદયની ખૂબ જ નજીક છે અને જે ગાવાની એમને ખૂબ મજા આવે છેઃ અણગમતું આયખું (જગદીશ જોશી), સાંજ પહેલાંની સાંજ, મોરપિચ્છની રજાઈ, મનના મેવાડમાં એક રાણો વસે છે (ડો. સુરેશ દલાલ), હાથને ચીરો તો ગંગા નીકળે, કે કાગળ હરિ લખે તો બને, તારી ચૂંટી ખણીને (રમેશ પારેખ), શુષ્ક થઈને એમને, જરા અંધારનાબૂદીનો દસ્તાવેજ (શોભિત દેસાઈ), માણસ ઉર્ફે રેતી ઉર્ફે (નયન દેસાઈ). માનીતાં હેમાબહેનના સંગાથ, સહકાર અને યજ્ઞબલિ વગર આશિતભાઈ કદાચ આટલી ઊંચાઈએ ન પહોંચી શક્યા હોત. કુંજબિહારીસુત અને મયૂરીપુત્ર એવા આશિતભાઈ એક સચોટ સ્વરકાર ગુજરાત અને સમગ્ર ભારત પાસે છે એનું અમને બધાને તો ગૌરવ છે જ, પણ સરકારની નજર કોણ જાણે ક્યાં છે! સમયોચિત રાષ્ટ્રીય સન્માનના હકદાર એવા આ મહારથીને નવાજવાનો સમય પાકી ગયો છે, મિત્રો!