બાળક પરિવારના સભ્યોને એકસૂત્રે બાંધે છે. બાળક માટે પરિવાર સર્વસ્વ છે અને પરિવાર માટે બાળક એક જીવતું જાગતું રમકડું છે. બાળક વહાલનો દરિયો છે. આજે સંયુક્ત કુટુંબ તૂટતાં ગયાં છે, જેથી બાળક વિભક્ત કુટુંબમાં માતા-પિતા સાથે રહેતાં તેનો વિકાસ સીમિત થઈ જાય છે. મા-બાપનો ધ્યેય બાળકના સર્વાંગી વિકાસનો હોય છે. તેના માટે તે ઘરમાં સેવકો અને બહુ નાની ઉંમરથી શિક્ષકોને હવાલે તેને વિવિધલક્ષી પ્રવૃત્તિ માટે ઘરની બહાર મોકલે છે કે ઘરમાં શિક્ષકો દ્વારા ઔપચારિક રીતે શીખે છે તે ઘણું ભારરૂપ બને છે. માતા-પિતા બન્ને બહાર કમાવા જતાં હોય તો બાળકને પારણાંઘરમાં મોકલવામાં આવે છે અથવા ઘરમાં કામવાળાના ભરોસે મુકાય છે. સેવકો અને શિક્ષકો બાળકનો સંયુક્ત કુટુંબ જેવો વિકાસ સાધી શકતા નથી. તેમાં પ્રેમ, લાડ, હૂંફ મળતાં નથી. બાળકોમાં જે એક પોતાપણું આવવું જોઈએ તે ઘરની બહારના લોકોમાંથી આવતું નથી અને તેનો આત્મવિશ્વાસ પણ સંયુક્ત કુટુંબ જેવો મજબૂત બનતો નથી. બાળક માટે સંયુક્ત કુટુંબ જ આદર્શ પુરવાર થાય છે અને પછી બાળક મોટું થતાં તેના વિકાસ માટે બાહ્ય સંસ્થાનો આશરો પૂરક બને છે અને બાળકના વિકાસમાં અભિવૃદ્ધિ કરે છે. આજે વિશ્વના વિકસતા દેશોમાં પણ સંયુક્ત કુટુંબ જોવા મળે છે.