ઘરના જ બીજા ખૂણે લઈ જઈ ગોમતીએ આંસુભરી આંખે બધી વાત કહી. ગોમતીએ કોકીને વિનંતી કરી, ‘કોકી આ મારા દૂણાયેલા દીકરાને હવે તું પાછો હસતો-રમતો કરી આપ.’ કોકીએ હિંમત આપી, ‘બેન, તમે જરાય ચિંતા ના કરશો. હું બધું સંભાળી લઈશ. બધું ઠીક થઈ જશે. સહુથી પહેલાં તો આપણે સૂરજનો પગ ઠીક કરાવી દઈશું.’ નાના ઘરમાં બંનેની વાત સૂરજને ના સંભળાય તેવું તો ન હતું. કોકીના છેલ્લે બોલાયેલા શબ્દો – ‘પગ ઠીક કરાવી દઈશું.’ સૂરજના કાને પડ્યા કે વળી સૂરજમાં ચેતન આવી ગયું. ‘શું? શું કહ્યું માસી? પગનું શું કહ્યું? શું મારો પગ ઠીક થઈ જશે?’ સૂરજ એકીશ્વાસે બોલી ગયો. કોકીએ આ બદલાવને સહર્ષ નોંધ્યો. તેણે તરત જવાબ આપ્યો, ‘હા રે દીકરા, કેમ નહીં? જયપુર પગની વાત તેં સાંભળી છે?’ ‘ના માસી, તમે કહોને’ સૂરજ અધીર બની ગયો. ‘સાંભળ બેટા, જયપુરમાં બનાવટી પગ બનાવી આપે છે. અસ્સલ આપણા પગ જેવો જ લાગે. કોઈને ખબરે ના પડે કે બનાવટી પગ લગાડ્યો છે!’ સૂરજની આંખો ચમકી ઊઠી.. પણ એક જ પળમાં તે પાછો નિરાશ થઈ ગયો ને બોલ્યો, ‘પણ માસી ખર્ચો…..’ કોકી તરત બોલી, ‘ગાંડા, પૈસાની તારે શી ચિંતા? હું છું ને? તારે બસ સાજા થવામાં સાથ આપવાનો છે. મારી ભેગા જયપુર આવવાનું, સમજ્યો?’ ‘હા, માસી હું તૈયાર છું. તમે મને જયપુર લઈ જજો.’ ‘બસ ત્યારે સૂરજ, હવે બધું મારા પર છોડી દે બેટા. તું જયપુર જવાની તૈયારી કર. હું બીજી બધી તૈયારીઓ કરું છું.’ કોકીએ સૂરજને સારવાર કરાવવા તૈયાર કર્યો, ગોમતીને ધીરજ બંધાવી, પછી ત્યાંથી વિદાય થઈ.