એક સાંજે ચોમાસાની મોસમમાં સાંબેલાધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. કૉલેજથી છૂટીને દિવ્યા બસ-સ્ટેન્ડ પર વરસાદમાં પલળતી બસની રાહ જોઈ રહી હતી. દિવ્યા પૂરેપૂરી ભીંજાઈ ગઈ હતી. તેનાં ભીંજાયેલાં કપડાં તેના ગોરા, ઘાટીલા, સુંદર યૌવનસભર દેહને ચપોચપ ચોંટી ગયાં હતાં. તેના ભીંજાયેલા યૌવનસભર દેહનો ઉભાર બહાર નીકળી આવ્યો હતો. આવી યૌવનસભર, સુંદર દેહાકૃતિ તે બસ-સ્ટેન્ડ પાસેથી પસાર થતા એક બાઈક સવારની નજરમાં પડી… આયુષ રોજ આ બસ-સ્ટેન્ડ પાસેથી સવાર-સાંજ પસાર થતો. તેનો ઓફિસે જવા-આવવાનો સમય દિવ્યાના કૉલેજના સમય સાથે મેળ ખાતો હતો. રોજ તે દિવ્યાને જોતો. પણ, આજે દિવ્યા કંઈ ખાસ લાગતી હતી…. ખજૂરાહોમાં કંડારેલી કોઈ શિલ્પમાં મઢેલી અપ્સરા જેવી ! આયુષે અચાનક દિવ્યાની આગળ બાઈકની બ્રેક મારી.