‘જાકારો આપતાં જીવ થોડો ચાલ્યો હશે ?’ વનિતા કહી રહી હતી : ‘એની દીકરીનાં સાસરિયાંએ જ ઑબ્જેક્શન લીધું. દીકરી બિચારી શું બોલે ? બાપની મજબૂરી જાણતી હતી. ન ખમાયું ત્યારે એકવાર હિંમત કરીને અડધી રાતે મારા બંગલે પહોંચી ગઈ. આ રીતે આવેલી જોઈને મને પહેલાં તો નવાઈ લાગી. એનાં સાસરિયાંએ કરિયાવર અંગે કકળાટ કર્યો હશે કે શું ? બાપ આવડી મોટી મૅડમ સાથે સંબંધ ધરાવતો હોય એ જાણ્યા પછી દાઢ સળકી પણ હોય ! મેં એને પ્રેમથી આવકારી ત્યાં જ એ ફસડી પડી. અડધો કલાક લગી હીબકાં ન શમ્યાં. કળ વળી ત્યારે પણ વાત કેવી રીતે કરવી એ નક્કી નહોતી કરી શકતી. ‘તું તારે જે કંઈ મનમાં હોય તે કહી દે, બેધડક !’ મેં એને વચન આપ્યું, ‘તારા બાપુ ભલે મને તારી મમ્મીનો દરજ્જો ન આપી શક્યા હોય, પણ મેં તો તને પહેલવહેલી જોઈ તે જ ક્ષણે દીકરીનો દરજ્જો આપી દીધો હતો.’