રસ્તામાં મળ્યા તેને મળતો જતો મૂળજી, વચ્ચે આવતાં કુટુંબીજનો-સ્વજનો-જ્ઞાતિજનોનાં ઘરે નવા વરસના રામ-રામ કરવા જતો રહ્યો. મળનાર દરેકને મુખે એમનો અંગત ઈતિહાસ છલકાતો હતો. ભાગ્યે જ કોઈની નજર મૂળજીના બૂટ પર જતી. તો પણ તે એની સરખામણીમાં પોતાની જ કોઈને કોઈ ખરીદીની સ્તુતિ કરતો મૂળજીને થકવતો ગયો. મૂળજી અંતે ખરેખર થાક્યો ત્યારે એણે ચૉરાની દિશા પકડી. ચૉરો એને માટે સમય પસાર કરવાનો સારો વિકલ્પ હતો ને રમી એને મન બીજી રમતોથી વધુ નિર્દોષ ! અગિયાર થવા આવ્યા હતા. રસ્તા પરની અવરજવર થોડી ઘટી હતી. ચૉરે પહોંચ્યો ત્યારે પત્તાં ચીપતી ભેરુબંધોની ગેરહાજરી એને કઠી. વાલજી, કાનોભાઈ, કાળુભા – આ બધા ભાંગ્યાના ભેરુ હતા. ભીડ પડે ભાગીને આવે એવા. એકલતાનો સહારો ને આફતનો આધાર. પણ અત્યારે એમાંનું કોઈ ન હતું. નહીં તો એ તો નોંધ લેત જ ! હશે એના સ્વજનોમાં ખોવાયેલા ! આવશે, થોડીવારમાં અહીં જ ! કહેતો તે ઓટલે ન ચડતાં પગથિયાંની પાળીએ જ પગ લબડાવતો બેઠો. ચૉરે આવનારા લોકોની સંખ્યા પણ આજે ઓછી તો નહોતી જ. રામજી પાસે હાજરી પુરાવવી એ જ સૌને જરૂરી લાગતી હતી. આવતાં-જતાં દર્શનાર્થીઓને બૂટ-ચંપલ ઉતારતાં-પહેરતાં જોતો રહેતો મૂળજી એના બૂટને બીજાઓનાં પગરખાં સાથે સરખાવતો રહ્યો. નહાઈ-ધોઈને નવા ધોતિયામાં શોભતા કૈલાસગિરિએ મૂળજીને અંદર આવી પ્રસાદ લઈ જવા હાક મારી, પણ બૂટ કાઢીને ઓટલે ચડતાં મૂળજીનો જીવ ન ચાલ્યો. પ્રસાદ લઈ ઊતરતાં શાંતામાસીના હાથમાંથી સાકરિયાનો એક દાણો લઈ, ચાખી, ‘આવી ગયો, પરસાદ !’ કહેતાં તેણે પગથિયાં છોડ્યાં.