સતાવીસ જ વર્ષની ઉમરે એ નીકળી પડી આદિવાસી વિસ્તારોમાં કાર્ય કરતી સંસ્થાઓની તપાસમાં અને સાથે સાથે લોકોની વચ્ચે રહી સમસ્યાઓની સમજણ મેળવવા. એને સમજાયું કે શહેરી-ગ્રામ્ય વિસ્તારના પ્રશ્નો કરતા આ અંતરિયાળ પ્રદેશમાં વસતા આદિવાસીઓના પ્રશ્નો માત્ર વિપુલ જ નથી પરંતુ સાવ અટપટા અને ન સમજાય તેવા છે. લોકોની દઢ માન્યતાઓમાં ભળે શિક્ષણ અને સાધનોનો અભાવ, ત્યારે પ્રશ્નોના ઉત્તરો લાવવા એ પડકારજનક સમસ્યા છે. સુજાતાએ સમજી લીધું કે મારે જો પરિણામલક્ષી કાર્ય કરવું હશે તો પ્રશ્નોના મૂળમાં ઉતરવું પડશે, સર્વાંગી વિકાસ કરવો હશે તો પાયો મજબૂત કરવો પડશે અને અહીં ભાષણોથી બદલાવ નહિ આવે, ઉતાવળે તો આંબા નહિ જ પાકે. એથી એણે નક્કી કર્યું કે મારે આદિવાસીઓની વચ્ચે જ રેહવું અને એમને જ મારો પરિવાર બનાવવો. એમના દુઃખ મારા છે એ અનુભવવું એટલું જ નહિ પણ એમને સમજાવવું કે તમારું દુઃખ એ મારું દુઃખ છે. વેડછી પ્રદેશ સેવા સમિતિ નામની સંસ્થામાં ચાર વર્ષ એણે કામ કર્યું અને દરેક પ્રશ્નોનાના પાયાની શોધમાં એણે પોતાના તન-મનને હોમી દીધા. એનો પોતાના જીવનકાર્યની શોધ પુરી થઇ એટલે પાંચ દાયકાથી ધરમપુરમાં કાર્યરત સર્વોદય ટ્રસ્ટમાં જોડાઈ. મહારાષ્ટ્રની સીમા નજીક આવેલું ગુજરાતનું અંતરિયાળ ગામ ખડકી જેને સુજાતાએ પોતાનું સ્થાઈ ધામ બનાવ્યું. કુદરતના ખોળે આવેલા ડુંગરોમાં વસતા આદિવાસીઓની વચ્ચે આ એકલી અટૂલી મહિલાએ પોતાનો ડેરો જમાવ્યો. આ ટ્રસ્ટ અભાવગ્રસ્ત આદિવાસીઓના સર્વાંગી વિકાસનો યજ્ઞ માંડીને બેઠું છે અને એમાં ભળી સુજાતા જેવી ખંતીલી, સાચકલા માનવતાના ભાવથી ભરપુર અને મોજમસ્તીના જીવનને લાત મારી નીકળી પડનારી મહા-મહિલા. પીંડવળના કામને નવી કુંપળો ફૂટી, વિનોબાના શબ્દોમાં એમ કહેવાય કે વાંસ ઉપર શેરડીની કલમ થઇ, જેમાંથી વાંસની મજબૂતાઈ અને શેરડીની મીઠાશ નો જનમ થયો.