‘હે રાધિકેશ્વર મારા પંથને, મારા સંકલ્પને બળ દેજયો, મારા ગૃહત્યાગને કાયમ કરજો, પ્રભુ! હું તમારે શરણે છું, શરણે જ રાખજો…’ અને અંતે સૌ સૂતાં… મોડી રાતે માતા-પિતાને ક્યાંકથી ખાતરી થાય છે કે સવારે મોંઘીબા સમજી જાશે… ઘરની માયા અને આપણા પ્રેમ અવરથે નહીં જાય… જાય કાંઇ? આપણે એનાં માવતર છીએ…! માવતરની માયા દીકરીને કોઇ દી’ છુટે ?સવાર થઇ. દીકરીને સાથે તેડીને ભર્યા હૈયે ઘેર પાછાં ફરવાના ઉલ્લાસ સાથે મા-બાપ જાગ્યાં… મોંઘીબા તો પાંચ વાગે જાગીને, સ્નાન કરીને, સ્વચ્છ કપડે ઠાકોરજીના મંદિર આગળ બેઠાં હતાં.