જાહેર કામકાજ બાવળિયાની ઝાડી જેવું છે. કાંટા ન વાગે તો જ નવાઈ. રામભાઈનો પ્રસંગ હતો એટલે મારે ઘરેથી આરંભ કરીને છેક લગી બધી પ્રવૃત્તિઓમાં હું ગળાડૂબ રહેલી. બાબુભાઈ ચિનાઈના આગ્રહને લીધે મારે માથે ટ્રેઝરરની કપરી કામગીરી આવી પડી. હિસાબની ચોકસાઈ માટે ઑડિટરે સૂચવેલા નિયમોના પાલનમાં બાંધછોડ કરવાની મારી સહેજે તૈયારી નહીં એટલે કેટલાક સાથીદારોનાં મન કચવાયાં તે એટલે લગી કે સમારંભને દિવસે મને તદ્દન બહિષ્કૃત કરવાનું કોકડું ગોઠવાયું. જાણ થઈ એટલે એક વાર તો એવો ગુસ્સો ચડ્યો કે બધું ફેંકી જ દઉં અને સભામાં પગ ના મૂકું. પણ રામભાઈનો પ્રસંગ બગાડાય નહીં માટે કડવો ઘૂંટડો ગળી ગઈ અને સ્ટેજ પર પગ મૂકવાનો નહોતો તો કંઈ નહીં, દરવાજો તો હતો જ ને ! ત્યાં ઊભા રહીને મહેમાનોનું સ્વાગત કર્યું. શાંતિથી ભાષણો સાંભળ્યાં ને બધું પત્યા પછી ઘરે જઈને નક્કી કર્યું કે ભવિષ્યમાં આવાં કામ માથે લેવાં નહીં. રામભાઈને આ વાતની ગંધસુદ્ધાં ન આવે તેની તકેદારી રાખેલી, છતાં એ કોને ખબર ક્યાંથી જાણી ગયા. બીજે દિવસે મને મળવા આવીને કહે : ‘ધીરુબહેન, તમે આ શું કર્યું ?’