ગોલ્ડમૅનની દલીલ હતી કે ક્રેડિટ ડિફોલ્ટ સ્વૅપ એ બજારને આધીન હોય છે (એટલે કે વર્તમાન બજાર કિંમત અનુસાર તેનું મૂલ્ય નક્કી થાય છે) અને પ્રતિપક્ષો વચ્ચે તેમની સ્થિતિ દરરોજ મૂલવવામાં આવે છે. આમ, ડિફોલ્ટ સામે એઆઇજી (AIG)ના કરારોને વીમો આપવાની કિંમત તેના બેલ-આઉટ વખતે મોટા પ્રમાણમાં વધી હતી, CDS કરારો વેચનારાઓએ વધુ સંલગ્ન જામીનગીરી ગોલ્ડમૅન સૅશને આપવી જ પડી હોત. આમ, આ પેઢીનો દાવો હતો કે જો એઆઇજી (AIG)ને નિષ્ફળ જવા દેવામાં આવી હોત તો, તેનું બચાવ ભંડોળ અસરકારક હતું અને એઆઇજી (AIG) નાદારી અને ફટકા વખતના ડિફોલ્ટોના જોખમ સામે પેઢીનું સંરક્ષણ થઈ શકયું હોત.[૮૫] જો કે, વ્યવહારુ દષ્ટિએ, બંને પ્રકારના નુકસાન સામે સંલગ્ન જામીનગીરી પૂર્ણ સંરક્ષણ ન આપી શકી હોત કારણ કે સંરક્ષણ વેચાણકર્તાઓએ નાદારી દરમ્યાન થયેલા સંપૂર્ણ નુકસાનને સંલગ્ન જામીનગીરી હેઠળ આવરવું આવશ્યક નથી અને એઆઇજી (AIG) નાદારીના પગલે સંલગ્ન જામીનગીરીનું મૂલ્ય અત્યંત અનિશ્ચિત બન્યું હોવાથી પણ તે શકય બનવા પામ્યું ન હોત. લેહમૅન બ્રધર્સના નાદારીના કિસ્સામાં બન્યું હતું તેમ, એઆઇજી (AIG) ડિફોલ્ટના પરિણામે આખા તંત્રમાં અને આર્થિક રીતે વ્યાપક અને લાંબાગાળાનો કોલાહલ ઊભો થયો હોત, જેના કારણે સંભવતઃ પેઢી અને બજારના તમામ અન્ય સહભાગીઓને અસર પહોંચી હોત.