એક શિક્ષિકાનું નામ છે ગોપીબહેન. પિતાને લકવો થઈ ગયો છે. વૃદ્ધ મા કાયમ બીમાર રહે છે. મોટી બહેનનું લગ્ન થયું પણ બીજા જ વરસે એ વિધવા થઈને પિયર પાછી આવી છે. ગોપીબહેન પર આ આખા કુટુંબનો ભાર છે. દુઃખ તો ઘણુંય છે પણ એ આનંદમાં રહે છે. ખૂબ દિલ દઈને છોકરાઓને ભણાવે છે. કોઈ બાળક સાજું-માદું હોય તો એને ઘેર જઈ એના ખબર અંતર પૂછે છે. બાળકનાં મા-બાપ સાથે વાતો કરે છે. એમની મુશ્કેલીઓ જાણવા મથે છે અને પોતાની રીતે મદદરૂપ થવા પ્રયાસ કરે છે. કોઈ બાળક બીમાર હોય એની સંભાળ લેનાર કોઈ ન હોય તો જાતે જ એને દવાખાને લઈ જાય છે. ગામમાં પણ કોઈને નાનુંમોટું કામ હોય તો ગોપીબહેન વગર બોલાવે હાજર થઈ જાય છે. કોઈ અભણ ખેડૂતને શહેરમાં રહેતા પોતાના દીકરાનો કાગળ આવ્યો હોય તે વંચાવવો હોય તો ગોપીબહેન પાસે દોડી જાય છે. ગોપીબહેન હસતાં હસતાં તેનું કામ કરે છે. આખું ગામ ગોપીબહેન માટે આદરભાવ ધરાવે છે. એ શિક્ષિકા બહેન કહે છે : “હું ગામને ચાહું છું અને ગામ મને ચાહે છે. ગામનું અને લોકોનું કામ કરવામાં મારું દુઃખ હું ભૂલી જાઉં છું અને મને એક પ્રકારનો સંતોષ મળે છે.”