ઉમેશ અને અનસૂયા આ બે જ તો પરિવારમાં હતાં. પિતા મૃત્યુ પામ્યા ત્યારે ઉમેશ માંડ કિશોર-અવસ્થામાં હતો. પૈસેટકે ખાસ કંઈ કમી નહોતી. રૂડોરૂપાળો એક માળનો બેઠા ઘાટનો બંગલો હતો. બૅન્ક-બૅલેન્સ અને મૂડીરોકાણ પણ પૂરતા પ્રમાણમાં હતાં. શર્વરી પરણાવવા જેવડી થઈ ચૂકી હતી, એટલે એની જવાબદારી હજુ પૂરી નહોતી થઈ, પણ અનસૂયાએ મન મક્કમ કરીને બધો જ વ્યવહાર જાળવી લીધો. શર્વરીને સારું ઘર અને સારો વર જોઈને ધામધૂમથી સાસરવાસી કરી દીધી. સાસરું ગામમાં જ હતું, એટલે પુત્રી માટે પણ ભાઈ અને માતાની સારસંભાળ લેવાનું સુગમ હતું, તો માતા માટે પણ પુત્રી નજર સામે જ હોવાથી મોટો સધિયારો હતો.