લોભલાલચને ખેડી નાંખું. તો એણે યાદ રાખવું, કે નદીમાં તરંગો ન ઉઠે, એવું તો બનવા ન પામે, પરંતુ, એને લીધે, જે અંતરિક્ષમાં એ નદી વહેતી હોય છે તે અંતરિક્ષમાં કંઈ તરંગ નથી ઉઠતા. (ગમે તેવા જપ તપ કે વ્રતોથી અંતઃકરણમાં ઉઠતા તરંગો તો ઉઠતા ન અટકે, પરંતુ, જે આત્મામાં એ અંતઃકરણ કામ કરે છે, તેનામાં કંઈ એને લીધે તરંગો નથી ઉઠવા પામતા.) અંતઃકરણમાં લોભલાલચના તરંગો જો હોય, તો યે, ચિત્તમાં રહેલા જ્ઞાનરૂપી આકાશ – આત્મામાં એનો ધક્કો નથી લાગતો, અરે, ત્યાં એનું નામનિશાન નથી હોતું. જેને એ હકીકતની જાણ છે, ને તે જ્ઞાનને રૂડે પ્રતાપે, મનમાં ઉઠતા તરંગોને પોતાનાં ન માનતાં, જે તેનાથી અસંગ અને નિર્લેપ રહી જાણે છે, એ જ ખરો નિર્લોભ છે. (પૂર્વના સંસ્કારો, વાસનાઓ તથા કર્મોના બાકી રહેલાં ફળોને ધક્કે, મનમાં વૃત્તિઓ સરવાળે, એ સ્વાભાવિક છે. મન એટલે, વૃત્તિઓ ઉપજવાનું સાધન, પરંતુ, વૃત્તિ થાય ત્યારે, અને જીવ સાટે વળગી ન પડતાં, કે એ બદલ હરખશોક ન કરતાં, ‘એ તો માત્ર મનની રમત છે, એ મેં જોઈ, પણ મને, મારા આત્માસ્વરૂપને હું શા માટે એનો વળગાડ થતો માનું? (એમ વિચારીને, તે એને દાદ ન આપે, તો, એવો જ્ઞાની સંયમી, લોભથી સાચેસાચ પરો રહી શકે, બાકીની, બધી કહેવાની વાતો.) જે (એવો) નિષ્કામ છે. તે જ આપ્તકામ, (એટલે કે, મનની બધી કામનાઓ પૂરી થઈ ચૂક્યાના આત્મસંતોષ વાળો, નિષ્પૃહ) હોઈ શકે છે. અને જે આપ્તકામ હોય તે જ ખરો આત્મકામ (એટલે, – પરમેશ્વર સ્વરૂપતા સિવાયની, એટલે કે પોતાના આત્માને જ પોતાનું સાચું સ્વરૂપ હોવાનો અનુભવ કરવાની ઈચ્છા સિવાયની અન્ય સર્વ કામનાઓથી મુક્ત) છે. એ જ ‘પ્રસાદ’ (ચિત્તની નિત્ય નિરંતર પ્રસન્નતાની સ્થિતિ) છે. કર્મ ફળવાળા ‘ન્યાયની’ સાંકળમાં એ નથી જકડાતો, બલકે, પ્રસાદ (ફજલ) માં એનો પ્રવેશ હોય છે.