ગુર્જરભાષી અને ગુર્જરવાસી માટે નારાયણભાઈ હવે એટલા બધા પોતીકા થઈ ગયા છે કે એમ થાય કે એમનો શું પરિચય આપવો ? છતાંય સાઠ-સાઠ વર્ષના એમના પરિચય બાદ અંતરમાં જે છબિ ઊઠે છે તેનું આછુંપાતળું રેખાંકન તો કરવું જ રહ્યું ! પચાસ-પચાસ વર્ષોનો પડદો હઠાવીને જોઉં છું ત્યારે આ હકીકતનું ભાન થાય કે નારાયણભાઈ જ્યારે જુવાન હતા ત્યારે પ્રત્યેક જુવાનને થતું કે આપણે એમના જેવા થઈએ. સ્વરાજ્ય પછીના ભૂદાન-આંદોલનમાં દેશ આખામાં સૌથી વધારે જુવાનોને ખેંચી લાવ્યા હોય તો તે નારાયણભાઈ છે. ગુજરાતના સર્વોદય પરિવારના અધિકાધિક લોકો એ જમાનામાં પોતપોતાના નોકરી-ધંધા છોડીને સમાજને સમર્પિત થયા હોય, તો તેમાં નિમિત્તરૂપ હતા નારાયણભાઈ. આખી જુવાની ભારતભરનાં ગામડાં ખૂંદવામાં વિતાવી, થોડા વધુ પાકટ બની શાંતિકાર્ય માટે દેશદેશાવર ઘૂમવા માંડ્યા. સમાજના જાગ્રત વર્ગના અગ્રણી બનીને વિશ્વશાંતિ-મિશનના અધ્યક્ષ બન્યા. હવે જ્યારે જીવનની સાંજ ઢળુંઢળું થઈ રહી છે ત્યારે પંચાશી વર્ષની વયે પણ ગાંધીપ્રેમથી પ્લાવિત ઉમંગની લહાણી કરવા દેશ-વિદેશમાં ‘ગાંધી-કથા’ વહેવડાવી અનેક તરુણો ઉપરાંત વયસ્કોનાં પણ અંતઃકરણપૂર્વકના પ્રણામ ઝીલી રહ્યા છે. એમની વિશિષ્ટતા જોઈ જયપ્રકાશજી યાદ આવે. જે.પી. યુવાનોના મસીહા તો હતા જ, જીવનની પ્રત્યેક નવી વાટે અને નવા ઘાટે તેઓ લોકહૃદયના લોકનાયક બનીને જીવી ગયા.