ત્યાર પછી ઘણા દહાડા વીતી ગયા. સવારે એ તરફની બારી ખોલતાં થોડેક આઘે ટેકરી દેખાય છે. બહુ આનંદ થાય છે. લગભગ રોજ એકાદ વખત વિચાર આવે, ‘ફરી એક વાર જવું છે. કોઈને સાથે લીધા વગર. જોવું છે, એ કયો જાદુ હતો… શબ્દ જ્યાં શમી જતા હતા. શરીર શ્રાંત અને શિથિલ, મનમાં કોઈ અજાણ્યો થનગનાટ…’