નીચે એ જ વાતાવરણ હતું. સ્તબ્ધ, ખામોશ અને રડતું. સૌ ચુપચાપ બેઠાં હતાં. તેમણે પોતાની પત્ની સામે જોયું. બે દિવસથી રડી રડીને સૂઝી ગયેલી આંખો જોતાં એમની પ્રૌઢ નસોમાં ફરતા લોહીનો વેગ ક્ષણેક તેજ થયો અને તરત ઠરી ગયો. મોટી ખુરશીમાં સંકોચાઈને બેઠેલાં પોતાનાં બા સામે જોઈ એમને થયું – આ બા ? આવા નિરાધાર ? હંમેશની સફેદ સાડી અને ગોલ્ડન ફ્રેમનાં ચશ્માં તો અત્યારે હતાં. છતાં સામેની વ્યક્તિને આંજી નાખતું અને જરૂર પડ્યે ચૂપ કરી દેતું તેજ દેખાતું ન હતું. ચશ્માં પાછળ દેખાતી જાજવલ્યમાન આંખો પર અચાનક વયઆવીને બેસી ગઈ હતી. તેઓ નીચું જોઈ બેઠા હતા, કશુંક અણદેખ્યું કરવા.