‘મારે ફાઈન આર્ટસમાં જવું હતું. પેઈન્ટીંગ એ મારૂં પેશન હતું, છે અને કાયમ રહેશે. દસમા ધોરણ પછી મેં જયારે આ વાત જાહેર કરી ત્યારે અમારા ધરમાં ભૂંકપ આવી ગયો. સાયન્સ રાખવું પડ્યું. બારમા ધોરણ પછી JEE માં ઓછો સ્કોર આવ્યો ત્યારે ફરી વાત કરી તો ત્યારે ઘરમાં સુનામી ફરી વળી. એન્જીનીયરીંગમાં એડમિશન લેવું જ પડ્યું. અમદાવાદ કે વડોદરા એડમિશન ન મળ્યું પણ વલ્લભ વિદ્યાનગર એડમિશન મળી ગયું. ત્યાં હું એકલો રૂમ રાખીને રહેતો હતો, એ પાછળનું કારણ હતું કે હું સારી રીતે વાંચી શકું એટલે રીઝલ્ટ સારું આવે. આ તકનો લાભ ઊઠાવીને મેં મારાં રૂમને પેઈન્ટીંગ સ્ટુડીયોમાં ફેરવી નાખ્યો. હું સમય બચાવીને મારૂં ગમતું કામ કરતો. ત્યાં રહીને મેં ઘણાં બધાં પેઈન્ટીંગ કર્યા. અમદાવાદ, વડોદરા અને મુંબઈમાં યોજાયેલ એગ્ઝીબીશનમાં ભાગ પણ લીધો. મારાં વર્કના વખાણની સાથે, ઘણાં પેઈન્ટીંગ ભગવાનની કૃપાથી સારી કિંમતે વેચાયા પણ ખરા. આમ એ જીંદગી મારાં માટે સ્વર્ગ સમાન હતી. પરંતુ એન્જીનીયર બન્યા બાદ ફરી કેટનું ભૂત ધૂણ્યું એટલે મારી બધી પ્રવૃતિઓ બંધ થઈ ગઈ. એકવાર લો સ્કોર આવ્યો એટલે અમદાવાદ મોકલ્યો સારા કોચીંગ માટે. ફરી મને સ્વર્ગ મળી ગયું. મારો રૂમ ફરી બની ગયો મારો સ્ટુડીયો. પરંતુ આ વખતે પરિસ્થતિ થોડી અલગ હતી પહેલા કરતાં…’