આમ જુઓ તો ઘણા બધા માણસો ફિલસૂફની અદાથી કહે છે કે જીવન એ તો ખાલી પાત્ર છે. ખરેખર એમાં દૂધ પણ નથી અને અમૃત પણ નથી. ભગવાને જન્મ આપ્યો તો સુખ કે દુખમાં જીવવું પડે છે. છેવટના અંતની ખબર તો છે પણ ગમે તેવાં દુખો અને ગમે તેવી સમસ્યાઓ વચ્ચે પણ એમ થાય છે કે અંત જેટલો મોડો આવે એમ સારું. દીકરો પરણાવ્યો, દીકરીને સાસરે વળાવી, બંને મંગલ પ્રસંગો, પણ એમ થાય છે કે મારા દીકરાને ત્યાં એક સંતાન થાય, દીકરો કે દીકરી જે મને દાદા ટહુકો કરે! આ તૃષ્ણા માણસને ગમે તેટલી કઠિન પણ લાંબી સફર કરાવે છે. એક વૃદ્ધ મરણ પથારીએ હતા, જીવ જતો ન હતો. સંબંધીઓએ પૂછ્યું કે તમારા મનમાં ક્યાંક કશોક કાંટો છે. કહો એ કાંટો શું છે અમે કાઢી આપીએ.’ વૃદ્ધે કહ્યું, ‘આમ જુઓ તો બીજો કોઈ કાંટો નથી. મારી પુત્રવધૂને નવમો મહિનો જાય છે. એ જે બાળકને જન્મ આપે – દીકરો કે દીકરી – એનું પ્રથમ રૂદન સાંભળીને જવું છે! એ પ્રથમ રૂદન હું સાંભળીશ અને હસતા ચહેરે દુનિયા છોડ દઈશ. બસ આટલી જ ઇચ્છા છે અને મને એમ થાય છે કે આજ સુધીના જીવનમાં બધું મળ્યું અને ઘણું બધું ના મળ્યું. એ બધા હિસાબનો સરવાળો મારાં પૌત્ર કે પૌત્રીના પ્રથમ રૂદનને હું સાંભળીશ ત્યાં જ મારી જીવનકથાની સમાપ્તી.’