એક ગામની બહાર, વનની નજીક, ચોખ્ખા પાણીનાં કુવાની પાસે, એક ચમકતું, આકર્ષિત, અને સ્વાદિષ્ટ લાલ બોરનું એક વૃક્ષ હતું. આ બોર જો કે ઝેરી અને નશીલા હતાં જે કોઈ પણ એને ખાય તે કેટલાંય કલાકો સુધી મૂર્છિત થઇ જતાં. નજીકનાં એક મોટા વૃક્ષની પાસેથી, એક કુખ્યાત લુટારાઓનું ટોળું ત્યાંથી પસાર થતાં અજાણ્યા મુસાફરો ઉપર સતત નજર રાખતું હતું. મોટા ભાગનાં વટેમાર્ગુઓ બોરનાં વૃક્ષ પાસે બોર ખાવા માટે ઉભા રહેતાં અને બોર ખાઈને બેભાન થઇ જતાં અને આ રીતે પેલાં લુટારાઓને લુંટવાની એક સરસ તક મળી જતી.