આજે ઘણા સમય પછી મારી સવાર સાત વાગ્યે થઇ. આજે વહેલું ઉઠવું જરૂરી જો હતું ! ગઈકાલે રાત્રે કાર્તિકનો ફોન આવ્યો હતો, કહેતો હતો કે આજે બપોર સુધી જ મળી શકે એમ છે. બપોરે એની બેંગ્લોર માટેની ફ્લાઈટ છે. અને આપણે રહ્યા મિત્ર-ઘેલા ! તરત જ મળવા માટે હામી ભરી દીધી. પણ યાર, એ પણ શું દિવસો હતા, જયારે મિત્રોને મળવા ન તો ક્યારે ફોન કરવા પડતા કે ન તો સમયની પાળ બાંધવી પડતી. ખેર, હવે તો એક સમયનો મારો દોસ્ત ‘કાત્યો’ આજે ‘મોટો માણસ’ થઇ ગયો છે, અને મને મળવા માટે યાદ પણ રાખે છે… મારે મન અમારી મિત્રતામાં એટલું પણ પુરતું છે !