એક હતા પટેલ. પટેલ પાંહે પાર વગર્યના પૈસા. પટલાણી તો બોવ વેલા સર્ગે સિધાવી ગ્યા’તા. પટેલને બસારાને એક જ સોકરો. પણ ભાય સોકરામાં કાંય સક્કરવાર નો મળે. અક્ક્લનો સાંટો જરાક ઓસો. તે પટેલને રાત્ય ને દી એક જ ફિકર ખાય જાય. મારા મર્યા કેડ્યે આ અક્કલમઠાનું હું થાશે ? પૈસા હાટુ થયને હગાવાલા કાં તો એને જીવવા નઈ દયે ને જીવવા દેશે તોય એને રાન રાન ને પાન પાન કરી મેલશે. ભગવાનની દયાથી આ ગાંડાહાજાને જો ડાય વઉ મળી જાય તો મારી વાંહે મારું ઘર હસવાય જાય….