ભૌતિક રીતે તમામ પ્રકારની સુવિધાઓ ધરાવતું કે બાહ્ય દેખાવથી અત્યંત આકર્ષક લાગતું ઘર પણ શુષ્ક બની જતું હોય છે, જો એમાં સ્પંદનો ધબકતાં ન હોય, જો એમાં લાગણી નામની ભીનાશ ન હોય, જો તેમાં હૂંફ નામની છત ના હોય, જો એમાં આવકારના દરવાજા ના હોય અર્થાત્ ઘર એ મનુષ્યની સંવેદનામાંનું મિલનસ્થળ છે, સિમેન્ટ-કોંક્રીટનું રચનાસ્થળ નથી! દુનિયાભરનો પ્રવાસ કરીને થાકેલું મન કેવળ ઝંખે છે. આપ્તજનોનો પ્રેમ અને ઘરની હૂંફ – એટલે જ કદાચ કહેવાયું હશે કે ધરતીનો છેડો એટલે ઘર! ઘરની અશાંતિ, ઘરમાંથી મળતો જાકારો કે ઘરથી મળેલી નિષ્ફળતા માણસને ક્યાંય ઠરીઠામ થવા દેતી નથી. ઘરનો બળેલો માણસ જંગલમાં જાય તો ત્યાં પણ દવ લાગતો હોય છે, ટૂંકમાં ઘરથી ડિસ્ટર્બ થયેલો મનુષ્ય ગમે ત્યાં ભટકે તેને શાતા મળતી નથી, એક અજંપો કે એક તલસાટ તેને કોરી ખાય છે અને એ જ્યારે કોઈ સુંદર ઘરની વાત સાંભળે છે ત્યારે તેનું અસ્તિત્વ એવા સુખની તલાશમાં બેચેન બની જાય છે.