“તે દિવસે પણ બાગમાં પેલા બાળકને એની મા ને સોંપવા ગયેલી ને લોકોએ મને…. શું મારા નસીબમાં બાળક સાથે રમવાનું છે જ નહીં ? બાળપણ માં પણ કોઇ મારી સાથે રમતું નહોતું.. તેં શા માટે મને આવા રુપ સાથે આ ધરતી પર મોકલી ?” સૌમ્યાનું રૂદન અટકતું જ નહોતું કે નહોતી અટકતી એની ભગવાન પ્રત્યેની ફરિયાદ.. ‘તારા પોતાના સંતાન … તું એની સાથે રમી શકશે અને એ તને પ્રેમ પણ કરશે…’ મનમાંથી એક અવાજ આવ્યો.. પણ કેવી રીતે ? એના જેવીને તો પરણે પણ કોણ ?