શરૂઆતમાં આ માણસને કેવું ડિપ્રેશન આવ્યું હશે એની કલ્પના કરવા માટે આપણી સંવેદનશીલતા પણ ટૂંકી પડે. જોકે દુખનું ઓસડ દહાડા એ ન્યાયે જૉને જીવનના આ ટર્નિંગ પૉઇન્ટને ધીમે-ધીમે સ્વીકાર કરવો શરૂ કર્યો. એમાં પણ તેને પેઇન્ટિંગ જ કામ લાગ્યું. દૃષ્ટિ ચાલી ગયા પછી પણ તે કલાકો સુધી પોતાનાં ચિત્રો અને પેઇન્ટિંગ કિટને પંપાળતો રહેતો. જ્યારે તેની પાસે દૃષ્ટિ હતી ત્યારે તેને પોતાની કિટમાંના બધા જ કલરનું ટેક્સ્ચર સરખું લાગતું હતું, પણ જ્યારે કલર જોઈ શકાતો નહોતો ત્યારે તેની આંતરિક દૃષ્ટિ જે-તે કલરનું ટેક્સ્ચર ફીલ કરીને કલર આઇડેન્ટિફાય કરવા લાગી. એ પછી તેણે ફરી પેઇન્ટિંગ કરવાનું શરૂ કર્યું. આટલાં વષોર્ દરમ્યાન જે સૃષ્ટિ તેણે પોતાની આંખે જોઈ હતી એને કૉપી કરવાને બદલે હવે તે અંદરથી જે સ્ફુરણા થાય એનાં ચિત્રો પેઇન્ટ કરે છે. એ પણ ઍબ્સર્ડ આર્ટ નહીં; માણસો, પ્રાણીઓ, કુદરતી દૃશ્યો, ઝરણાં જેવી રિયલ લાઇફ ચીજો એ વગર આંખે પેઇન્ટ કરે છે.