સીટી વાગી. રાતડાએ રુદન શરૂ કર્યું. ધમલાએ અને ભાયલાએ હાથ ઊંચા કર્યા. ધીમે ધીમે ટ્રેન ઊપડી. ડબ્બાની બારીની બહાર હું ડોકું કાઢી ઊભો રહ્યો. દૂરથી જ્યારે મિત્રો દેખાતા બંધ થતા હતા ત્યારે ઝીણો અવાજ આવ્યો: ‘વજિયા… આવજે… આવજે.’ મારી આંખો ભીની હતી. ગાડી આગળ ધપતી હતી. હું શાંત હતો. ગાડી પુલ ઉપર હતી. નીચે નદી વહેતી હતી. અહા! મારી નદી, જેમાં હું રમ્યો, કૂદ્યો અને આનંદ કર્યો. નદીનું નીર વિદાયગીત ગાતું હતું. આ એ જ પુલ કે જેની નીચે હું નદીની રેતીમાં બેસી જોયા કરતો અને નવી નવી કલ્પનાઓ રચતો. સૂર્ય આથમતો હતો. આખા વાતાવરણમાં ફક્ત એન્જિનનો અવાજ નીકળતો હતો: