રાજીબહેને અમારા બધા માટે જમવાનું બનાવવાનું નક્કી કર્યું, તો અમે બે ટોર્ચ લઈને નદીકિનારે ‘ફ્રેશ’ થવા ગયા. વારાફરથી બધા જઈ આવ્યા ત્યાં સામેથી આતાભાઈ આવતા દેખાયા. માલને ચરાવીને પાછા વાળતા તેઓ જ્યારે નેસમાં પહોંચ્યા ત્યારે રાજીબહેને તેમને અમારા વિશે કહ્યું, એટલે તેઓ ખેતરમાં વપરાય તેવી મોટી બેટરી અને તેમની સાથે કાયમ રહેતો તેમનો દંડીકો લઈ અમારી સુરક્ષાના હેતુથી અમારી પાસે આવ્યાં. હું અને વિનયભાઈ અમારી આસપાસ વિસ્તરેલા જંગલ અને ઘેરાઈ રહેલા અંધકારને જોઈ રહ્યાં હતાં, આગિયા અને તમરાઓ વિશે વાત ચાલતી હતી, આતાભાઈને રામરામ કરીને અમે બધાં ફરી તેમની સાથે નેસ તરફ આવ્યા. નેસમાં આવી ખાટલાઓ પર લંબાવ્યું, બોરડી નેસના આસપાસના બધાં ખોરડાઓના પુરૂષો ત્યાં અમારું સ્વાગત કરવા ઉભા હતાં. મારી ખુશીનો તો પાર ન મળે, અરે અમે તો વણનોતર્યા, ખરેખર અ-તિથિ અતિથિ, બધાંને રામરામ કરી અમે ખાટલે બેઠાં. તેમાંથી એક ભાઈએ પહેરણના ખીસ્સામાંથી ટીમરુના કાપેલા પાન અને તમાકુ કાઢીને બીડી બનાવી, પહેરણના જ એક છેડેથી દોરો તોડ્યો અને બીડીને વીટી દીધો. ખીસ્સામાંથી બાકસ કાઢીને બીડી પેટાવી.