બની શકે કે હું નાના નગરમાંથી આવું છું માટે આ કહેવાતા મહાનગર અને તેની મહામારીનો મને ઝાઝો અનુભવ ન હોય. પણ માનવતા આટલી હદે મરી પરવારી શકે છે એ તો અહીં આવીને જોયા બાદ જ સમજાયું. અને મારા જેવા તો રોજના કેટલાય આ મહાનગરમાં ઠલવાતા હશે ! આંખોમાં ઊંચી મહત્વકાંક્ષાઓ, માબાપના અરમાનો અને કઇંક કરવાની ધગશ સાથે. પણ આ ખુદગર્ઝ દુનિયાને નજીકથી જોયા બાદ એમને પોતાના જ સ્વપ્નો ખભા પરના બોજ લાગવા લાગે છે ! ક્યારેક કંટાળીને અજાણતામાં જ હોમસીકનેસથી પીડાતા હશે અથવા તો ડિપ્રેશનના શિકાર પણ થઈ ગયા હશે ! કારણકે જીવતા માણસના સાથની વર્તાતી ઉણપ આ ફોન, મેસેજ અને વિડીયોકોલ તો કઈ રીતે ભરી શકે ?