પરાશર મુનિએ કહ્યું : હૈ મૈત્રેય ! પ્રહ્લાદની પ્રભુભક્તિ - કીર્તનનો એક પ્રસંગ સાંભળ. પ્રહ્લાદના ગુરુ શણ્ડામર્કને થયું કે પ્રહ્લાદ તાળી પાડીને કીર્તન કરે છે તો લાવ તેને તાળી પાડતો બંધ કરી અભ્યાસમાં તેનું ધ્યાન પરોવું; તે તેના સહાધ્યાયીઓને જોડે છે અને બાળકોને બગાડે છે. હવે આ નહિ સુધરે. દોડતા જઈને પ્રહ્લાદજીને કહ્યું : ‘કીર્તન બંધ કરો, બંધ કરો.’ કોણ સાંભળે ? કાન ઉઘાડા છે પણ મન શ્રીકૃષ્ણચરણમાં છે. પ્રહ્લાદજી સાંભળી શક્યા નહિ. શણ્ડામર્કે વિચાર કર્યો કે, ‘પ્રહ્લાદના બે હાથ પકડું. એની તાળી અટકે તો કીર્તન બંધ થશે.’ શણ્ડામર્ક પ્રહલાદજીના બે હાથ પકડવા ગયા. પ્રહ્લાદજીના રોમરોમમાંથી કૃષ્ણ નામનો જપ થતો હતો. આખું શ્રીઅંગ કૃષ્ણમય હતું. પ્રહ્લાદજીનો જ્યાં સ્પર્શ થયો તો શણ્ડામર્કને પણ ભક્તિનો રંગ લાગ્યો. કુલગુરુ પણ હરેકૃષ્ણ-હરેકૃષ્ણ કરતાં તન્મય બન્યા. પ્રહ્લાદજીના સતસંગનો રંગ સર્વેને લાગવા માંડ્યો.