સાંજે રાજા પોતાનો રાજધર્મ બજાવી ઘેર આવ્યા. રાણીએ બધી ઘટના કહી સંભળાવી અને વેપારીઓની સ્ત્રીઓએ જે કંઈ કહ્યું હતું તે પ્રમાણે કીમતી વસ્ત્રો અને આભૂષણોની વ્યવસ્થા કરવા જણાવ્યું. ‘હું આપ જેવા સમ્રાટની પત્ની છું. મારી શોભા એ આપની શોભા છે.’ રાજાએ ઉત્તર આપ્યો, ‘હું કેવી રીતે મંગાવી દઉં ! રાજ્યના પૈસાનો સ્પર્શ પણ હું કરતો નથી, તો તેને ઉપયોગમાં તો લઉં જ કેવી રીતે ? અત્યારે તમારી બુદ્ધિ ભ્રષ્ટ થઈ છે. જો હું તમારા કહ્યા પ્રમાણે કરું તો મારી બુદ્ધિ પણ ભ્રષ્ટ થાય અને સંસાર તથા સમાજમાં આપણો રાજધર્મ અધર્મના માર્ગે વળે.’ રાજાનાં આ વચન સાંભળવા છતાં રાણીએ સ્ત્રીહઠ પકડી. રાણી ખૂબ ઉચ્ચકોટિના તથા પવિત્ર પિતાની પુત્રી હતાં પણ તેમનામાં આ કુબુદ્ધિ જોતાં રાજાથી રહેવાયું નહીં. પત્નીના પ્રેમથી પ્રેરાઈને રાજાએ વિચાર કર્યો કે ‘ભલે રાણી ગમે તેટલો આગ્રહ કરે પણ હું મારા રાજધર્મથી વિચલિત થઈશ નહીં. પરંતુ હું સમ્રાટ છું. દુષ્ટ, અત્યાચારી અને બળવાન રાજાઓ પાસેથી કર લઈ શકું છું.’ આ પ્રમાણે વિચાર કરી તેણે દૂર દેશનાં રાજ્યો તથા ખંડિયા રાજ્યો સાથેનો વહીવટ ચલાવનાર પ્રધાનને બોલાવ્યો અને કહ્યું, ‘મંત્રી ! આપ રાક્ષસોના રાજા રાવણની પાસે જાઓ અને કહો કે હું રાજા ચક્રવેણ પાસેથી આવ્યો છું. તેમણે મને આપની પાસેથી કર રૂપે સવા મણ સોનું લેવા માટે મોકલ્યો છે.’