જો સાહિત્યના વિકાસ સાથે સમાજોત્થાનની વાત પ્રજાને સમજાવાઈ હોત તો ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીના સમયના કલ્યાણગ્રામથી સેવાગ્રામ રચવાને આટલો સમય ન લાગ્યો હોત. દરેક માનવીનું જીવન સ્થાનિક તેમ જ વ્યાપક સ્તરે વિકસવું જોઈએ અને ખેડૂત એક કર્મશીલથી જુદો ન હોય તેવી માન્યતાએ મનુભાઈના કેળવણી, સાહિત્ય અને સમાજને લગતા કામને એક્સૂત્રી બનાવ્યું. મન:સુખરામના સમયને આમ આદમીની ખબર નહોતી જે રમણલાલ દેસાઈ અને ઇન્દુલાલ યાજ્ઞિક દ્વારા જાણ થઈ, જ્યારે મનુભાઈએ આમ આદમીને કેન્દ્ર સ્થાન આપ્યું. ભદ્ર અને સંત સંસ્કૃિત વચ્ચે હિલ્લોળા લેતા સમાજ સામે મેઘાણીએ લોક સંસ્કૃિત ઉઘાડી આપી. ‘દર્શક’નો નાયક લોક સંસ્કૃિતમાંથી આવે છે. કનૈયાલાલ મુનશી ઉચ્ચ વર્ણના પાત્રો અને રાજા રજવાડા પાસે ગયા, તો ‘દર્શક’ ગણતંત્ર અને આમ વર્ગના પાત્રો પાસે ગયા. આમ વંશાનુક્રમ, વર્ગાનુક્રમ અને વર્ણાનુક્રમ વગરની દુનિયાની વાત ‘દર્શકે’ કરી. મહાભારતમાં વસ્ત્રાહરણની વાત સહુ જાણે છે. આપણે માનીએ છીએ કે ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે દ્રૌપદીના ચીર પૂર્યાં।પણ ‘દર્શક’ કહે છે, એક નારીની લુંટાતી લાજથી ગાંધારી વ્યથિત થઈ એટલે બીજી રાજ સ્ત્રીઓએ તેની સાથે મળીને વસ્ત્રાવરણ (વસ્ત્ર આવરણ) પૂર્યું. આવું દર્શન ‘દર્શક’નું જ હોય. નવા યુગની નારી શક્તિનું મહત્ત્વ તેમણે આમ લોક માનસમાં રોપ્યું. મનુભાઈ પંચોળી એક કેળવણીકાર, ઇતિહાસવિદ્દ અને સમાજહિત ચિંતક તરીકે પોંખાયા અને ‘દર્શક’ ઉપનામ હેઠળ ઉત્તમ સાહિત્યકાર તરીકે પંકાયા, પણ તેમને પોતાને મન તો પોતાની સમાજચર્યાની ચોપાસ તેમનાં બધાં કાર્યો અને સિદ્ધિઓ ગરબે ઘુમતી રહી એવું પ્રકાશભાઈના વક્તવ્ય પરથી ફલિત થયું.