શરીર અને મનને જ પોતાનું અસ્તિત્વ માની બેસવું અને તેની વાસના ઓ, તૃષ્ણાઓની પૂર્તિ માં એટલા રચ્યા૫ચ્યા રહેવું કે આત્મા નું સ્વરૂ૫ અને લક્ષ્ય પૂરે પૂરાં ભુલાઈ જાય, એ દૂરદર્શિતા પૂર્ણ નથી. શારીરિક અને માનસિક ઉ૫લબ્ધિઓ માટે જેટલો શ્રમ કરવામાં આવે છે અને જેટલો મનોયોગ લગાવવામાં આવે છે, જોખમ ઉઠાવવા માં આવે છે, એટલો જ મનોયોગ જો આત્મોત્કર્ષ માટે, આત્મબળ ના સંપાદન માટે લગાવી શકાય તો મનુષ્ય આ જીવનમાં જ મહા માનવ બની શકે છે અને એ વિભૂતિઓને હસ્તગત કરી શકે છે, જે દેવદૂતોમાં જોવા મળે છે.