મોહનલાલ ખૂબ જ ખુશ હતા. વિદ્યાર્થીઓના હિતમાં જાણે એમનું હિત સમાયેલું હતું અને સામે તેમના પ્રિય બાળકો રેખા, મીતા, ફાલ્ગુની, રહીમ અને અમર પણ ખૂબ જ ખુશ હતાં. જો કે એમની ખુશીનું મુખ્ય કારણ તો હતું એમની સામે ઊભેલું લાં….બું વેકેશન ! અને એમનું વેકેશન એટલે માત્ર લાંબી રજાઓ જ માત્ર નહીં, પણ એ રજાઓનો મિત્રો સાથે મળીને મજાનો ઉપયોગ. એમને માટે રજાઓ એટલે… એમ નહીં, કે બસ કંઈ કરવાનું જ નહીં ! કે પછી…. રજાઓ એટલે બસ, માત્ર મજા કરવાની…. એમની રજાઓનો એક-એક દિવસ એટલે તો મજાની, જ્ઞાનની, રમતોની, રખડપટ્ટીની સરવાણી ! અને આ સરવાણી ફૂટી નીકળતી હતી મોહનલાલની આગેવાની હેઠળ વેકેશનમાં આદરવામાં આવતી પ્રવૃત્તિઓની વણઝારમાંથી. આમ તો આ સરવાણીમાં ભીંજાવાનું ખુલ્લું આમંત્રણ શાળાનાં બધાં જ વિદ્યાર્થીઓને મળતું. પરીક્ષાઓ શરૂ થાય તે પહેલાં સવારની પ્રાર્થના દરમ્યાન મોહનલાલ બધાંને એક લાંબુ ભાષણ આપતા. વેકેશનનો સદુપયોગ કરવાના વિષય પર એમનું આ ભાષણ તેમના પોતાના અનેકવિધ શોખ પર આધારિત રહેતું. લગભગ કલાકેક ચાલતા આ ભાષણમાં તેઓ બધાંને કોઈને કોઈ સારી પ્રવૃત્તિમાં જોડાવાનો આગ્રહ કરી પોતાની વેકેશન પ્રવૃત્તિમાં જોડાવા આમંત્રણ આપતા.