રામજીએ જલદી જલદી સાંઠીકડાનો નાનો ભારો બાંધી દીધો અને તે ગાડા પાસે આવ્યો. તેણે પાણી પીધું અને પુલિયા સામે જોયું. સડક પાસેના ખાડામાં બેઠે બેઠે ઘાસ વાઢતી માની પીઠ એને દેખાઈ. એની આંખોમાં ઉચાટ તરવરી ગયો. એને થયું - શું માએ હજી સુધી ઘાસ નહીં વાઢી લીધું હોય ? રોજ તો જલદી જલદી ઘેર વળી આવતી હોય છે. આજે ગામમાં કેટલી બધી ધામધૂમ હશે તેની શું ખબર નહીં હોય ? એ ગાડાની ઊંધ પર બેઠો બેઠો ગામને જોઈ રહ્યો. આખા ગામથી ઊંચા ઊભેલાં દહેરાસરને એ એકીટશે તાકી રહ્યો. એને લાગ્યું જાણે દહેરાસર ઘડીક નજીક આવે છે. ઘડીક દૂર જાય છે.