પણ લાલજી મહારાજની મંડળીએ ઉપાડેલા ભજનના બોલ રમતા રહયા દોકડ પર થાપી પડતી રહી. એકતારો રમરમતો રહયો. મહારાજની મંડળીના સેવકોના ગળાના સુર ગુંજતો રહયો. મહારાજ સ્થિત પ્રજ્ઞાુ થઈ નિમર્ળ નયને બેચર મોતીનો તાલ નિરખતાં રહયા. બેચર મોતીના પડકારને કોઈએ કાને ધર્યો નહીં એટલે ફરીને ડારો દેતા બોલ્યો.