સવાનવ વાગે તો ગુલાલની ગાડી બગોદરા - ધંધુકા હાઈવે પર આવેલા મહાદેવના મંદિરની જમણી સાઈડ આવેલા રફ રસ્તે દોડી રહી હતી. અંધારું ઘટ્ટ થઈ ચૂક્યું હતું. ખેતરોને વીંધતો ગાડીની હેડલાઈટનો શેરડો સૂમસામ ખેતરોને વીંધી રહ્યો હતો. દૂર દૂર સુધી ચકલુંય નહોતું ફરકતું. ખેતરે ખેતરે ઊભેલા ચાડિયાઓ બિહામણા લાગી રહ્યા હતા. તમરાઓનો અવાજ ગાડીના કાચ તોડીને અંદર આવી રહ્યો હતો. અચાનક ગુલાલની ગાડી આગળથી એક લાંબો કાળોડિબાંગ સાપ પસાર થઈ ગયો. સારૂં થયું ગુલાલે બ્રેક મારી, નહીંતર એના કટકા જ થઈ ગયા હોત. ગુલાલ થથરી ગઈ. એણે પાછળ વળીને જોયું. નેરોલેક્સના બ્લેક ઓઇલ પેઇંટનું ડબલું વાતાવરણમાં ઢોળાઈ ગયું હોય એવુ અંધારું અને એમાં ગાડીનાં ટાયરોને કારણે ઊડતી ધૂળ. ગુલાલને ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે એ કેવી ભયાનક જગ્યાએ આવી પહોંચી હતી. પણ ભલભલા ભાયડાની છાતી બેસી જાય અને હિંમત ભાંગી જાય એવા આ વાતાવરણમાં આ છોકરી એની ઇજ્જત પાછી લેવા માટે જરાય ડર્યા વગર આગળ વધ્યે જતી હતી. એણે નાનપણમાં વાંચ્યું હતું અને સાંભળ્યું પણ હતું કે સાવિત્રી એના પતિનો જીવ બચાવવા માટે છેક યમરાજના દ્વારે પહોંચી ગઈ હતી. આ દેશની એક સ્ત્રી જો યમરાજ સામે બાથ ભીડી શકતી હોય અને એકલી એની સામે જઈ શકતી હોય તો મલ્હાર તો એની સામે મગતરુંછે. એનાથી શું ડરવાનું?