લાગે છે કે હવે બધું પૂરું થઈ ગયું છે અને બીજી જ ક્ષણે લાગે છે, કશું જ પૂરું થયું નથી. ક્યારેક હું જેમાં રહ્યો તે છવ્વીસે છવ્વીસ ઘર મારી સ્મૃતિમાં એકીસાથે ઝિંકાય છે ને મને ભય લાગે છે – હું એ બધાંનો ભાર સહન કરી શકીશ નહીં. પછી સમજાય છે કે મારો ભય પાયા વિનાનો છે. ભાર ઘરનો હોતો નથી, વીતેલા સમયનો હોય છે. ઘર તો આપણને પોતાની અંદર સ્નેહથી સમાવી લે છે. ઘર આપણાથી છૂટું પડતું નથી, આપણે જ ઘરને છોડીને ચાલ્યા જઈએ છીએ. મને ઘણીવાર વિચાર આવે છે કે જો મને મારું જીવવું જીવવા જેવું લાગ્યું હોય તો મારાં બધાં જ ઘરોને લીધે. એ ઘરોને લીધે મારે ક્યાંય બહાર રહેવું પડ્યું નથી. હું સદા ભીતર રહી શક્યો છું.