એ સમયે ગામમાં જ રહેતા અજિતસિંહે પોતાને ત્યાં સ્વામીશ્રી પધરામણીએ પધારે તેવી સંતો દ્વારા વિનંતી કરી. સ્વામીશ્રી ત્યારે જમતા હતા. અજિતસિંહની વાત સાંભળતાં સ્વામીશ્રી કહે, ‘ચાલો અત્યારે જ પધરામણીએ જઈ આવીએ.’ એમ કહીને ભોજન આટોપીને તરત ઊભા થયા. ગામમાં લાઇટ હતી નહીં. છતાં સ્વામીશ્રી ગામમાં નીકળ્યા. આ દરમ્યાન અહીંના હરિભક્ત નરેન્દ્રસિંહનું ઘર વચ્ચે આવતાં સ્વામીશ્રી કહે, ‘ચાલો બાપુ, તમારા ઘરે પણ જઈ આવીએ.’ એમ કહીને એ ઘરમાં સ્વામીશ્રીએ પધરામણી કરી. અહીંથી અજિતસિંહ બાપુના ઘરે ચાલતાં ચાલતાં પધાર્યા ત્યારે વચ્ચે અંધારામાં ગામની ઊભરાયેલી ગટરના કાદવના ખાબોચિયાંમાં સ્વામીશ્રીનો પગ પડ્યો અને તેમની મોજડી અંદર ફસાઈ ગઈ. સ્વામીશ્રી એક પગની મોજડીને કાદવમાં જ રહેવા દઈને એક પગે મોજડી અને બીજા ખુલ્લા પગે પધરામણીએ ચાલતા રહ્યા. ધૂળ-ઢેફામાં કાંટા-કાંકરા વાગશે એની પરવા કર્યા વગર! પેટ્રોમેક્સના અજવાળે અજિતસિંહના ઘરે સ્વામીશ્રી એક પગમાં રહેલી મોજડી કાઢતા હતા ત્યારે સૌનું ધ્યાન ગયું, પૂછ્યું, બીજી મોજડી ક્યાં? જાણે કે કાંઈ બન્યું જ ન હોય એવા ભાવથી સ્વામીશ્રીએ સહજતાથી કહ્યું કે ‘કાદવમાં રહી ગઈ હશે.’