તમે બીજા કોઈને પૂછો એ પહેલા હું જ જણાવી દઉં કે, હું પહેલાં અનાથાશ્રમમાં રહેતો હતો પરંતુ છેલ્લા બે વરસથી હવે સ્વતંત્ર રહું છું, ભાડે મકાન રાખ્યું છે. કોલેજમાં આવ્યો ત્યારથી ટ્યુશન કરાવું છું, હવે હું ક્લાસીસ ખોલવાનું વિચારૂં છું.’ કાયમ ઓછું બોલતો હું એકીશ્વાસે આટલું બધું બોલી ગયો. પરિણામ શું આવશે, લજ્જા શું વિચારશે તેના વિશે કઈ પણ વિચાર્યા વગર જ. પણ લજજાના પપ્પાએ હું બોલ્યો એટલીવારમાં વિચારી લીધું. જેનાં પ્રતિભાવરૂપે ઉપરાઉપરી બે તમાચા મારા ગાલને ભેટમાં મળ્યાં.. ‘બેશરમ, નાલાયક તારી હિંમત કેવી રીતે થઈ આમ મારા ઘરે આવીને મારી સામે આવું બોલવાની. નથી મા-બાપના ઠેકાણા, નથી ધરમ કે જ્ઞાતિની ખબર, નથી મકાન કે કોઈ બીજી મિલકત ને આવી ગયો લજ્જાનો હાથ માંગવા.’ આટલું બોલીને એણે મને ધક્કો મારીને બહાર કાઢી મૂક્યો. લજ્જા તો આવા અણધાર્યા બનાવથી ફસડાઈને પડી ગઈ. ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.’