“મમ્મી, વહેલા નીકળવાનું છે ને? તો સવારે ગેન્ડીમાં બ્રશ કર્યાં પછી નળ ચાલુ કર એના કરતા બ્રશ કરતી વખતે જ બાથરૂમનો નળ ધીરેથી ચાલુ કરી નીચે ડોલ મૂકી ત્યાં નજર રાખજે. બ્રશ થાય ત્યાં સુધીમાં ડોલ ભરાઈ જશે.” કોશા આમ તો સ્કુલેથી છૂટતાંવેંત દફતરનો ઘા કરી ઝટપટ ફળિયામાં રમવા દોડી જાય. દફતરને ખબર ન હોય કે કોશા એને આજ ક્યાં ફેંકશે ને એ ક્યાં પડ્યું છે? પણ બહારગામ જવાનું હોય કે ક્યાંક તૈયાર થઈ જવાનું હોય કોશા એના આગલા દિવસે જે કપડાં પહેરવાનાં ને લઈ જવાનાં છે તેને પહેલેથી જ નિશ્ચિત જગ્યાએ મૂકી દે એટલે જયારે જવાનું હોય ત્યારે ફાંફાં ન મારવાં પડે ને સમય પણ બચે. રસોડાની કે રૂમની લાઈટ બળતી હોય, પંખો મફતનો ફરતો હોય ને અંદર કોઈ ન હોય તો એના ધ્યાનમાં એ બધું તરત જ આવે. એ લાગલી જ સ્વીચ બંધ કરી દે. ભલી લાગણીની સ્વીચ સદાય ખુલ્લી જ. આવું તો એ ઘણુંબધું કરતી ને એ પણ મસ્તીખોર ને વિરલ શૈલીમાં! ભણવામાં તેમ જ વિવિધ કળાની પ્રવૃત્તિઓમાં પણ કોશા આગળ પડતી. એની શાળાના હેડમાસ્તર શ્રી ભદ્રેશભાઈ એ માટે હંમેશા તેને આગળ કરતા. પિતા ચેતનભાઈ લાડમાં કહેતા. “આ તો મારી ડાહી તોફાની દીકરી છે. ગમે તેટલું અંધારું હોય, એ હોય એટલે ચોતરફ ચાંદનીનું અજવાળું ફેલાયું જ સમજો. ઈશ્વરે એક છોકરીમાં આટલું બધું સારું ભરી દીધું! ભલાઈ અને કળાનું ફૂલ પેકેજ. નક્કી ગયા ભવનો કોઈ મોટો પુણ્યશાળી આત્મા મારે ત્યાં જન્મ્યો છે.” જો કે મમ્મી મિતાલીને એની છોકરમત બહુ ન ગમતી કે ન સમજાતી. તે એને વધુ પડતું ગણાવી લાલબત્તી ધરતી, પણ પિતાજી લીલી ઝંડી આપી દેતા એટલે પીળી પાનખરના સ્ટેશને ઝાઝું રોકાણ થતું જ નહીં. કોશાની જીવનટ્રેન વ્હીસલ વગાડતી સડસડાટ આગળ ધપતી. ટ્રેનની વ્હીસલ પણ પિતાને નટખટ શ્યામસુંદરની બંસરી જેવી લાગતી.