સાંજે ઘેર આવે ત્યારે દીકરીઓ એને કપડાં પણ બદલવા દેતી નહીં. આખો દિવસ બંને વચ્ચે ચાલેલા ઝગડાઓનું સમાધાન કરે ન કરે ત્યાં જ નવી ફરિયાદો શરૂ થઈ જતી. આખું ઘર વેરવિખેર પડ્યું હોય. કેટલીય ચીજો આડીઅવળી પડી હોય. છોકરીઓનાં બૂટ-ચંપલ પગમાં અથડાય. સ્કૂલબેગ અને કપડાં પલંગ પર ફેંકેલા દેખાય. સોફા પર પણ કેટલીય ચીજો પડી હોય. ડાઈનિંગ ટેબલ પર એંઠી પ્લેટ્સ પડી હોય. છોકરીઓની વયની સાથે કામ પણ વધતું ગયું. એક હોત તોય કામ ઓછું રહેત પણ આ તો બબ્બે. થોડી મિનિટોના અંતરે જ જન્મેલી. બંનેને બધું જ એકસાથે કરવું હોય. ભૂખ પણ સાથે લાગે. ઊંઘ પણ સાથે જ આવે. એકને એક કેસેટ સાંભળવી હોય અને બીજીને બીજી. ખેંચાખેંચી ચાલે. માગણીઓ પણ બમણી અને જુદી જુદી. નાનીમોટી કોઈ જ વાતનો નિર્ણય લઈ શકાતો નહીં. એક તો નારાજ રહે જ. માયા જાણે અલગ અલગ દિશામાં ખેંચાતી રહી હતી. એનો એક હાથ તન્વી ખેંચતી હોય અને બીજો હાથ આનિયા ખેંચી રહી હોય. એ બધાંની વચ્ચે દીપેશ એની તંગ મુદ્રામાં સતત ફરિયાદ કરતો ઊભો હોય. માયા લાચાર નજરે દીપેશને દૂર ને દૂર સરકતો જોઈ રહી હતી. એ કહું જ કરી શકી નહોતી. એ દીપેશને સમજાવી પણ શકી નહોતી. દીપેશે સતત પોતાની અવહેલના થતી હોય તેવું જ અનુભવ્યું હશે. સતત તાણમાં જીવતી માયા ક્યારેક જીવ પર આવી જતી અને એને બધું જ છોડીને ક્યાંક નાસી જવાની ઈચ્છા થઈ આવતી. એ ક્યાંય જઈ શકી નહીં. માત્ર દીપેશ ચાલ્યો ગયો. બધું જ માયા પર ફેંકીને. માયા બોજ નીચે કચડાતી રહી. એની પાસે જાણે વેદના અને એકલતા અનુભવવાનો પણ સમય નહોતો.