એક ઘણું સન્માન પામેલા ધર્મગુરુ એક શિષ્ય યુગલના ઘરે રહેતા હતા. તેમના ઉપદેશથી પ્રભાવિત થયેલ ગૃહિણીએ ‘અસંભોગ વ્રત’ લીધું. (બ્રહ્મચર્ય તો ઘણી અઘરી સાધના છે.) અસંતુષ્ટ પતિ વેશ્યાગમન કરવા લાગ્યા. પત્નીને જાણ થઇ. તેણે પતિ અને ગુરુજી પાસેથી વચન લીધું કે બંને જ્યાં પણ જશે ત્યાં સાથે સાથે જ જશે. જયારે પતિથી સંયમ ના જ રાખી શકાયો ત્યારે તેઓ ગુરુજી સાથે વેશ્યાના ઘરે ગયા. ગુરુજી નીચે બેસી રહ્યા, પતિ થોડા સમય માટે ઉપલા માળે જઈ આવ્યા. ઘરે ગયા ત્યારે ગૃહિણીના પ્રશ્નના જવાબમાં ગુરુજીએ વાત કહી દીધી. પાછળથી શિષ્યો સાથે વાતચીત દરમ્યાન ગુરુજીએ કહ્યું કે તેઓ એટલા બધા સાચાબોલા હતા કે તેઓએ આ વાત ગુહિણીને કહી દીધી હતી. ઉપલક દૃષ્ટિએ ગુરુજી ઘણા મહાન જણાય પરંતુ સહેજ ઊંડો વિચાર કરીએ તો તેમનો દંભ જોઈ શકાય. ખરેખર તો તેમણે પહેલેથી જ ગૃહિણીને સમજાવવી જોઈતી હતી કે તેને માટે ‘અસંભોગ વ્રત’ લેવું યોગ્ય નહોતું. તે પણ પતિની સંમતિ વિના તો સાવ જ અનુચિત હતું. પતિ સાથે વેશ્યાગૃહ સુધી ગયા તો ખરા પણ નીચે શીદ બેસી રહ્યા? પતિને સમજાવવા જોઈતા હતા કે “ચાલો ઘેર પાછા, હું તમારી પત્નીને કહીશ કે તે તમારી શારીરિક જરૂરિયાત પૂરી પાડે.”