બબ્બે દિવસે બપોરે પાપડનો ધંધો કરતા પાંત્રીસ વરસના નટવરલાલ બાબુલાલની નજરે એ રખડતી ભટકતી નજરે પડી. ખોડિયાર પરાની ચાર નંબરની શેરીમાં એક ખૂણામાં નિમાણી થઈને બેઠી હતી અને બીજા અજાણ્યા ગુજરાતી છોકરાને રમતાં કિલ્લોલતાં જોઈ રહી હતી. નટવરલાલને દયા આવી ગઈ. થોડું વહેમવાળું લાગ્યું એટલે પૂછ્યું –ઠપકારી ઠપકારીને પૂછવાથી એટલી ખબર પડી કે નામ લલિતા છે. ને વતન દૂરદેશમાં કર્ણાટક છે. બીજી શી ખબર પડે ? લલિતાને કન્નડ ભાષા સિવાય કોઈ ભાષા ના આવડે ? નટવરલાલને કન્નડ ભાષા ના આવડે. નટવરલાલને ડહાપણ સૂઝ્યું કે પોલીસમાં સોંપી દઈએ. ત્યાંથી ક્યાંક છેડો મળશે. ‘બી’ ડિવિઝન પોલીસ સ્ટેશનની હદમાં ‘ગુનો’ બનતો હતો. ત્યાં જઈને છોકરીની ભાળવણી કરી. જમાદારે બીજી જાન્યુઆરી છ્યાસીની તારીખમાં ૧૦/૮૬ નંબરની ઍન્ટ્રી પાડી. પછી છોકરીને બેસાડીને પાણીબાણી પાયું. ગાંઠિયા ખવડાવ્યા. ફરી પૂછપરછ શરૂ કરી. પણ ભાષાભેદના લોખંડી પડદા આડેથી કાંઈ સંભળાતું નહોતું. કંટાળીને એમણે કલમ મૂકી દીધી ને છોકરીને ગોંડલ રોડ – રાજકોટ ઉપરના કાઠિયાવાડ નિરાશ્રીત બાલાશ્રમમાં આશરો લેવા મોકલી આપી.