‘સોરઠ તારાં વહેતાં પાણી’ (1937)ને ગુજરાતી ભાષાની પહેલી જનપદી નવલકથા ગણી શકાય તેમ છે. ‘નિરંજન’માં પણ ગ્રામજીવનનું આલેખન તો હતું જ. મેઘાણી જેવા ગ્રામજીવનના જીવની નવલકથામાં તે ન હોય તો જ નવાઇ. પણ ’સોરઠ તારાં વહેતાં પાણી’ ઓગણીસમી સદીના અંતાને વીસમી સદીના આરંભના સંધિકાળ વખતના સોરઠી જનજીવનની વાતાવરપ્રધાન જાનપદી કથા છે. જોકે મેઘાણી પોતે તેને ઇતિહાસકથા તરીકે ઓળખાવે છે : ”એ ઇતિહાસ વ્યક્તિઓનો છે અને નથીયે; પણ સમષ્ટિનો ઇતિહાસ તો એ છે જ છે, કેમ કે ઇતિહાસ જેમા વિગતોનો હોય છે, તેમ વાતાવરણનો પણ હોઇ શકે છે અથવા વિગતો કરતાં પણ વાતાવરણની જરૂર ઇતિહાસમાં વિશેષ છે, જો એ જનસમૂહનો ઇતિહાસ બનવા માગતો હોય તો જ બેશક.” (પ્રસ્તાવના)