સુરેશને જાણે આટલાં વર્ષોની ખુશી એકીસાથે મળી ગઈ. એના આનંદનો પાર નહોતો. શનિ, રવિ, સોમ… જેમતેમ કરતાં ગુરુવાર આવ્યો. હા…શ, કાલે તો છત્રી મળી જશે. આખી રાત એણ પડખાં ઘસીને કાઢી. થોડીઘણી ઊંઘ આવી તો એમાં ય છત્રીનાં જ સપનાં આવ્યાં. શુક્રવારે એ નિશાળેથી ઘરે આવ્યો ત્યાં સુધીમાં કિસને શૌકતચાચા પાસે જઈને છત્રી લાવી રાખેલી. છત્રી હાથમાં લીધી ત્યારે સુરેશની છાતી જોરજોરથી ધડકવા લાગી. પછી તો એને મજા પડી ગઈ. નીચેની ચાપ દાબે એટલે ફટાક કરતી છત્રી ખૂલે અને ઉપરની દાબે એટલે બંધ થઈ જાય. બીજે દિવસે એ નિશાળે છત્રી લઈ ગયો. બધા જોશે તો વટ પડી જશે. છેલ્લા એક સપ્તાહથી પળેપળ જેની રાહ જોઈ હતી એ છત્રી એના હાથમાં હતી. સૌથી પહેલાં વકીલબાબુનો દીકરો પંકજ મળ્યો. છત્રી જોઈને કહેવા લાગ્યો,