મારા જીવનની એ સૌથી દુઃખદ ઘટના બરાબર 11 ઑગસ્ટે બપોરે પોણા-ત્રણ વાગે બની. એક રીતે જોવા જઈએ તો મારા જીવનનો એ મધ્યાહ્નકાળ અને મારી કારકિર્દીનો પણ મધ્યકાળ. તે ક્ષણ સુધી પાણીના ખળખળ વહેતાં ઝરણાની જેમ મારા દિવસો સરળતાપૂર્વક વીતી રહ્યા હતા. 15મી ઑગસ્ટ આવવાની હોઈ છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી કૉલેજમાં દેશભક્તિનાં ગીતોની પ્રૅક્ટિસ હું કરાવી રહી હતી. 11 ઑગસ્ટે અમારાં ગીતો બરાબર તૈયાર થઈ ગયાં હતાં. હવેના ત્રણ દિવસો માત્ર તેનો મહાવરો કર્યા કરવાનો હતો. તે દિવસના મારાં વ્યાખ્યાનો પૂરાં થવાની તૈયારીમાં હતાં. પોણા-ત્રણ વાગે મારી ઘડિયાળમાં નજર ગઈ. ત્યાં તો એક પ્રોફેસર-મિત્રે મને વર્ગની બહાર આવવા કહ્યું. હું સ્વાભાવિકપણે જ ગઈ. તેમણે કહ્યું : ‘તમે ગભરાતા નહિ, પણ તમારા દીકરાને અકસ્માત થયો છે.’ રોહનના મિત્રો પણ સાથે જ હતા. તેઓએ કહ્યું કે, ‘ટ્યૂશન જતાં રોહનને વાહન પરથી પડી જતાં ગંભીર ઈજા થઈ છે અને તેને સુરત લઈ જવો પડશે.’