ગીરની ભોમકાનો પ્રતાપ કહો કે તેમનો સંતોષ પણ હજી સુધી મેં એવું સાંભળ્યું નથી કે કોઇ માલધારી તેમના ઢોરને સંભાળવા પાછા ન આવ્યા હોય. ગીરમાં ક્યારેક ખૂણે ખાંચરે નેસના નાનકડા ઝૂંપડાની બહાર રાતે દીવડાના પ્રકાશે લીંપેલી જમીન પર બેસીને રામસાગરના તારે ગવાયેલા કોઇક ભજનને સાંભળો તો એમાં સતોષનો એક અર્થ આપમેળે સમજાઇ જાય. ગીરની આ વાત એટલે કરવાની ઇચ્છા થઇ કારણકે એ જમીનમાં, એ વિસ્તારની અનેક જગ્યાઓમાં, સતની અનેકો સરવાણીઓમાં સંતોષની ધારાઓ ઠેર ઠેર વહે છે. પ્રથમ વખત ગીરમાં ગયો ત્યારે વીચારેલું કે આ લોકોને ટીવી, કોમ્પ્યુટર, ઇંટરનેટ, ફ્રીજ, ગીઝર, માઇક્રોવેવ, કાંઇ વાપરવાનો વિચાર પણ નહીં કરવાનો એમાં રહેવાય કઇ રીતે? નેસમાં જંગલખાતાની પરવાનગી વગર એ કાંઇ સુધારા પણ ન કરી શકે, જંગલખાતાના પ્રતાપે અને વનની જાળવણીના શુભ હેતુને ધ્યાનમાં રાખીને અહીં વીજળી અપાઇ નથી, એ આશિર્વાદ છે કે શ્રાપ?