પન્નાલાલ પટેલનો જન્મ 7મી મે, 1912ના રોજ માંડલી ગામ (જે હાલ રાજસ્થાનની સરહદમાં આવેલું છે)માં થયો. મેઘરજ તાલુકો અને સાબરકાંઠા જિલ્લો છે. ગ્રામ્ય અને ખેડૂત સમાજમાં જન્મ હોવાના નાતે સાદું અને પરિશ્રમી જીવન એમને હસ્તગત હતું. એમની વાણીમાં તળપદી પારદર્શકતા અને ધરાતલ ઉપરનું અત્યંત સૌમ્ય વ્યક્તિત્વ એ એમના આગવા ગુણ હતા. આંખો વેધક અને ‘હું બધુંય જાણું છું.’ એવી ચમક અને જન્મજાત ખુમારી. લેખનમાં પ્રભાવક અને રસાળ કથાપ્રવાહ, મજબૂત પાત્રાલેખન, વાસ્તવને સ્પર્શતું વિષયવસ્તુ, લોકજીવનના અવનવા રંગ અને પાત્રોની અંતરંગ લાગણીઓનું આબેહૂબ આલેખન એ એમની વિશિષ્ટતા હતી. તળપદાં ગીતો અને ગ્રામ્ય બોલચાલ, કહેવતોને એમણે કુશળતાપૂર્વક પોતાનાં લખાણોમાં પ્રયોજ્યાં છે, જેના કારણે પન્નાલાલ પટેલનું ગદ્ય વાચકોને નવીન અને તાજગીસભર અનુભૂતિ કરાવે છે. એમની ગુજરાતી ભાષા તદ્દન નિરાડંબરી અને ગૌરવશાળી છે. અન્ય સર્જકોની તુલનામાં પન્નાલાલ વધારે મૌલિક કથાકાર લાગે છે, જેણે આપણી માતૃભાષા ગુજરાતીને ગૌરવ બક્ષ્યું છે. એમનાં અસંખ્ય પુસ્તકોને અનેક પારિતોષિકો મળ્યાં છે. ભારતનો સર્વશ્રેષ્ઠ સાહિત્ય માટેનો જ્ઞાનપીઠ એવોર્ડ એમની સુપ્રસિદ્ધ નવલકથા ‘માનવીની ભવાઈ’ માટે મળેલો છે, જેના દ્વારા તેઓ રાષ્ટ્રીય દરજ્જાના જાનપદી કથાકાર તરીકે દેશભરમાં જાણીતા થઈ ચૂક્યા છે.