ડૉક્ટરોને સફળતા મળી હતી એ પણ એક હકીકત હતી, મારા નહીં તો બીજાના કિસ્સામાં! મારા હાથ તો હવે જઈ રહ્યા હતા. કારમનના હાથની હાલત મારા કરતા પણ ખરાબ હતી! અને આ ડૉક્ટરો કહેતા હતા, કે રોગને નાથી શકાય એમ છે! કારમનના કિસ્સામાં એ સાચું હશે કદાચ, પણ મારા કિસ્સામાં તો નહીં જ! મારા શરીરમાં તો બીજાં ચિહ્નો પણ દેખાતાં હતાં. ‘ઊભો થા, અને લડ, સૈનિક! જીવન તરફ પાછો ફર! આમ નિરાશ થઈને સૂઈ ન જા, હમણાં તો નહીં જ! થોડો વધુ પ્રવૃત્ત થા! આંખો ઉઘાડી રાખ તારી! એક રક્તપિત્તિયા તરીકે તારાથી જે થઈ શકે એ કામ કર! તારો આ હાથ ખવાઇ જાય એ પહેલા સહી કરતો જા!’ હાથ લંબાવીને મેં પેન ઊઠાવી, અને સામે પડેલા લાકડાના ટેબલ પર મેં મારી સહી કોતરી નાખી. એ સહીની ઉપર કોઈ જ લખાણ લખેલું ન હતું. પણ હું જાણતો હતો, મારી જાતમાંથી હું ભરોસો ખોઈ બેઠો હતો. મારી સામે કામ હતું, મારી પાસે શક્તિ પણ હતી. હું જીવતો રહીશ અને કામ કરતો રહીશ!