ફુલવા આખી રાત પોયણીના વિચારો કરતી રહી. બીજે દિવસે સવારની ટ્રેનમાં એ પોયણીને ત્યાં પહોંચી. જોકે હજી પણ કૃપેશ તરફ એનું મન કડવાશથી ભરાયેલું હતું તેથી એ પ્રથમ વખત જ પોયણીને ત્યાં જતી હતી. એ પોયણીને ત્યાં પહોંચી ત્યારે બપોરે બાર વાગી ગયા હતા. ફુલવા મુસાફરીથી થાકી ગઈ હતી. એક તો શિયાળાની કડકડતી ઠંડી હતી અને સવારે વહેલી ઊઠી હતી એટલે પુષ્કળ થાક લાગ્યો હતો. પોયણી ફુલવાને જોતાં જ પંલગમાં બેઠી થઈ. ફુલવાને ભેટી પડી, બોલી : ‘આખરે તું આવી ખરી !’ ‘હા, પોયણી ! મને તારી પુષ્ક્ળ ચિંતા થઈ અને તારી પાસે દોડી આવી. પોયણી ! હું તને લેવા આવી છું. હું ઑફિસમાં રજાઓ લઈ લઈશ, મારી પાસે પુષ્કળ રજાઓ છે.’