‘સાહેબ, એની પાછળ વર્ષોની મહેનત છે. હું ગામડાની શાળામાં બારમું ધોરણ ભણેલો. કોમ્પ્યુટર ક્યારેય જોયેલું પણ નહીં. એકવાર અમદાવાદ આવ્યો. ગુલાલ વિશે તપાસ કરી. ગુલાલ વિશે તમામ વિગતો તો મળી ગઈ પણ એ પણ ખબર પડી ગઈ કે મારા જેવા માણસ માટે એની સાથે સામી છાતીએ લડવું અઘરું જ નહીં, અશક્ય હતું. એને મારવી હોય તો એવો વાર કરવો પડે કે એને ખબર પણ ના પડે કે વાર કોણે કર્યો અને શાના વડે કર્યો. મેં બહુ વિચાર્યું. મહિનાઓ સુધી વિચાર્યું. પણ કંઈ સૂઝ્યું નહીં. એવામાં એક દિવસ છાપામાં સમાચાર વાંચ્યા કે ઇન્ટરનેટ પર કોઈ છોકરાએ એક છોકરીની નગ્ન તસવીરો મૂકી દીધી. યુવતીએ બદનામીના ડરથી આત્મહત્યા કરી લીધી. એ છોકરો હજુ પકડાયો નહોતો. બસ, ત્યારે જ મને થઈ ગયું કે વાર કરવો તો આવો જ કરવો. પણ એ માટે મારે કોમ્પ્યુટરનું નોલેજ લેવું જરૂરી હતું. હું ભણવાને બહાને મુંબઈ ગયો. ત્યાં સતત એક વર્ષ હું આ કોમ્પ્યુટર અને સાયબરની દુનિયાને સમજતો રહ્યો, શીખતો રહ્યો. અને મારા ઝનૂને મને એક જ વર્ષમાં સાયબરનો કીડો બનાવી દીધો. ત્યાં મને મનુ મળી ગયો. મેં એને મારી વાત કરી. એણે મને સાથ આપવાનું નક્કી કરી લીધું. બસ, પછી શું એક ખખડધજ કોમ્પ્યુટર લઈ આવ્યા અને ગુલાલ માટે જાળ બિછાવી. ગુલાલ ભૂલી ગઈ હતી કે આ સાયબર જગત છે, અહીં બધું જ અંગત છે છતાં બધું જ જાહેર. પહેલાં મેં જેમ્સના નામે એને ફસાવવાનો બહુ પ્રયત્ન કર્યો પણ ગુલાલ જુદી માટીની હતી. પણ એક દિવસ અચાનક એના અને મલ્હારના ચેટિંગ મને જોવા મળ્યા અને પછી તો મેં એ બંનેનું મેઈલ અને પાસવર્ડ હેક કરીને એવો ઉપયોગ કર્યો કે ગુલાલ બરબાદ થઈને જ રહી...’