રાજમહેલના કચેરીહોલમાં સવારના નવ વાગે મોટો દરબાર ભરાયો. ત્યારે તેમના નાનપણના શિક્ષક જગજીવન કાલીદાસ પાઠક એમના રાજ્યો રોહણ વખતે હાજર હતા. ” દરીયા મહેલ ” આજની આર.જી. ટી. કૉલેજ ના પટાંગણમાં એક વિશાળ આયોજન થયું હતું. સૌરાષ્ટ અને મુંબઇ – કોકાતાના અંગ્રેજ અધિકારીઓ સાથે રાજા-મહારાજા જેઠવા ભાયાતો તથા શ્રેષ્ટીઓની બહોળી હાજરી વચ્ચે જુવાન નટવરસિંહજી પોતાની ગૌરવયુક્ત, ધીરગંભીર ચાલથી સભામંડપમાં પ્રવેશે છે. નટવરસિંહજીની નજર પ્રથમ ચાર હરોળ વટાવીને એક બાજુ ખૂણામાં દેખાતી બ્રાઉન રંગની પાધડી ઉપર પડે છે. ! આંખથી આંખ તો હસી ગઇ. પણ નટવરસિંહજીને એટલાથી સંતોષ ન થયો. તેઓ પોતાના પ્રિય ગૃહશિક્ષકને આ પ્રસંગે પગે લાગવા માગતા હતા. આગલી હરોળના અભિનંદન ઝીલીને નટવરસિંહજી મુખ્ય આસન ઉપર બેસે તેની પહેલા સ્ટેજ પાસેથી વળાંક લઇને દૂરના ખૂણામાં પહોંચી જાય છે. માતા રામબા અને સમગ્ર રાજવી પરિવાર આશ્વર્યથી ખૂણામાં જુએ છે. રાજા-મહારાજા અને અંગ્રેજ અધીકારીઓ પોતાના મસ્તક ફેરવીને પાછળ નિહાળે છે. પોતાની પછેડીથી આંખો લૂછતા એક ગૌરવર્ણના નાગર ગૃહસ્થ ત્યાં ઊભા છે. નટવરસિંહજી માથાનો સાફો પડી જાય તો ભલે પડી જાય , તેની દરકાર કર્યા વિના રીતસર તે ગૃહસ્થના ચરણોમાં પોતાના જમણા હાથથી સ્પર્શ કરે છે ! સાગના સોટા જેવા પોતાનાથી વેંત ઊંચા નટવરસિંહજીને બાથમાં લઇને પેલો નાગર ગૃહસ્થ એમના વાંસામાં હેતનો હાથ ફેરવે છે ! આ હતા શિક્ષકવર જગજીવન કાલીદાસ પાઠક મહારાણા નટવરસિંહજી ના આવા અનેક પ્રસંગો હનુમાનવંશી જેઠવા રાજપુત શૌર્ય ગાથા વર્ણન થયેલ છે. જે આજના યુવાવર્ગ માટે પ્રેરણાસ્ત્રોત છે.