મેં ૨૨ વર્ષ સુરેન્દ્રનગરમાં વિતાવેલા છે. ૮૪-૮૫-૮૬ ની સાલમાં પણ ત્રણવર્ષ સુધી વરસાદ ન્હોતો થયો. સ્ત્રીઓને મેં પાણી માટે રીતસર રડતાં જોઈ છે. ભરવાડોની દિકરીઓને ‘મેવલા’ દેવની માટીની મૂર્તિ લઈ ને ધરે ધરે ફરતી જોઈ છે. તેમની ભોળી આંખોમાં લાચારી જોઈ છે. એ વર્ષોમાં અને ત્યાર બાદ પણ ડંકી પરથી પાણી ભરીને બંને હાથમાં એક એક ડોલ લઈને ત્રીજા માળ સુધી પાણી ચઢાવ્યું છે. પહેલાં વરસાદની ખુશીમાં સ્કુલમાંથી છુટ્ટીઓ પડતાં જોઈ છે અને માણી પણ છે. થોડો વરસાદ પડે તો ઘરનાં વાસણો અને વાટકીઓ પણ પાણી ભરવા માટે મુકી છે. પાણીનાં દુકાળ સાથે વિજળીનો પણ કાપ મુકાતો અને રોજ ૪-૫ કલાક વિજળી વગર પણ ચલાવવું પડતું. મોટેરાંઓ ડેમનાં રાજકારણ પર ચર્ચાઓ કરતાં…. જોકે અમને એમાં કાંઈ ગતાગમ પડતી નહી પણ….