(૪૩) ‘હે રાજા, પિતા તો એ ત્યારે જ હોય, કે જ્યારે ત્યાં એનો કોઈ પુત્ર હોય, માતા તો એ ત્યારે જ હોઈ શકે કે જ્યારે ત્યાં એનું કોઈ બચ્ચું હોઈ. ત્યાં એવું કોઈ નથી હોતું કે જેને એનો દીકરો માની શકાય. તેથી, નથી એ પિતા, કે નથી માતા. અને તેવી રીતે, ત્યાં કોઈ સંસાર નથી. કેમકે, એને નથી કોઈ આ લોક કે નથી પર લોક, અને ત્યાં, નથી લોક પરલોકનાં ફળ બતાવનારા વેદ, જો વેદ નથી, તો ધર્મ-અધર્મ પણ નથી. ત્યાં પછી, શું ચંડાળ, કે શું બ્રાહ્મણ, શું મારનાર કે શું મરનાર. શું રાજા કે શું રંક. બધાં, એક થઈ જાય છે, અને એ જ એનું રૂપ કૈવલ્ય કે અદ્વિતીય છે. જેને પામીને માનવી અમર થઈ જાય છે.