કેન્ટિનવાળો ચા લઈને આવ્યો એટલે પાંચેક મિનિટનો વિરામ મળ્યો. ‘રેલવેમાં મારા બાપાના ઉપરી તરીકે એક દેસાઈસાહેબ હતા. એ સાહેબને મારા બાપા માટે સાચી લાગણી. દર મહિને ફરજિયાત બચત કરાવે અને વર્ષના અંતે એ પૈસાનું વ્યવસ્થિત રોકાણ કરાવે. ધીમે ધીમે એ બધું રોકાણ દેસાઈસાહેબે પોતાના હાથમાં લઈ લીધેલું અને મારા બાપા પાસેથી દર મહિને ફરજિયાત પૈસા લઈ લેતા. અમે બધાં ભાઈ-બહેન ભણવામાં હોશિયાર એટલે સડસડાટ આગળ વધતાં ગયાં. વર્ષો ક્યાં વહી ગયાં એ પણ ખ્યાલ ના રહ્યો. મોટા બાલકૃષ્ણ માટે કન્યાનું માગું આવ્યું એ જ સમયે દેસાઈસાહેબે ધડાકો કર્યો. એ વખતે મણિનગર અને ઈસનપુર વચ્ચેનો વિસ્તાર ખાસ વિકસ્યો નહોતો. ત્યાં નવી બનતી સોસાયટીમાં દેસાઈસાહેબે મારા બાપાના નામે એક ટેનામેન્ટ નોંધાવી દીધેલું હતું. ચાલી જેવા પોળના જૂના મકાનમાંથી નવા મોકળાશભર્યા ઘરમાં પહોંચ્યા પછી જાણે આખી દુનિયા બદલાઈ ગઈ. બી.એડ્. થયેલા બાલકૃષ્ણને નોકરી મળી ગઈ. ઘરમાં ભાભી પણ આવી ગઈ. સીતાનાં પણ લગ્ન ગોઠવાઈ ગયાં હતાં. બાપાની નોકરી હજુ ચાલુ હતી. બી.કોમ.ના અભ્યાસ સાથે મેં પણ પાર્ટટાઈમ નોકરી શોધી કાઢેલી. ઈનશોર્ટ વી વેર હેપી…’