બીજા ઋષિઓએ વળી એમ કહ્યું કે, “એ ઉદ્ધત એમ નહીં સમજે. આપણે એને લોહી આપો. ભલે આપણું લોહી લઈ લે.” બધાએ પોતાની ટચલી આંગળી કાપી લોહીથી ઘડો ભર્યો. લોહી ભરેલો ઘડો લઈ માણસ મોકલ્યો રાવણના દરબારમાં. તેણે દરબારમાં પહોચીને કહ્યું, “લ્યો આ આ તમારો કર.” ઢાંકણું ખોલીને જોયું તો લોહીથી ભરેલો ઘડો ! રાવણ ચમકી ગયો. ડાહ્યા દરબારીઓ કહ્યું, “અરે! સત્યાનાશ વાળ્યું. લોહી!! અને એય બ્રાહ્મણોનું ! તમે તો ભારે ભૂંડું કર્યું !” રાવણને પણ થયું બહુ ખોટું થયું. મૂળ તો બ્રાહ્મણનો, પુલત્સ્ય ઋષિનો દીકરો ખરો ને ! (બ્રાહ્મણ ખરો પણ મનોવૃત્તિનો સવાલ છે) તેણે આજ્ઞા કરી, “જઈને કોઈક જગ્યાએ આ ઘડો દાટી આવો. પણ જો જો આપણા રાજની સરહદમાં ન દાટતા. વળી કંઈક ઊંધું-ચત્તું થઈ જશે.” નોકરો જઈને આ ઘડો જનક રાજાના રાજમાં કોઈક ખેતરમાં દાટી આવ્યા. પણ પ્રભુનો પાર કોણ પામી શક્યું છે ? ‘ગજ કાતરણી લઈને બેઠો દરજી દીનદયાળ, વધે ઘટે તેને કરે બરાબર સહુની લે સંભાળ. ધણી તો ધીરાનો રે હરિ મારો હીંડે હકે.’ ભગવાનને કોઈ છેતરી શકતું નથી.