આપણે સૌ પ્રથમ એ સમસ્યાને સમજવાની છે જે આપણને સ્વર્ગથી દુરરાખે છે. તે સમસ્યા આ છે. આપણું પાપી સ્વભાવ ઇશ્વર સાથે આપણો સંબંધ રાખવાથી દુર રાખે છે. આપણે સ્વભાવથી અને પસંદગીથી જ પાપી છીએ. “કારણકે સઘળાએ પાપ કર્યુ છે, અને દેવના મહિમા વિષે સઘળા અધૂરા રહે છે” (રોમન–૩:૨૩). આપણે આપણી જાતને નથી બચાવી શકતા. “કેમ કે તમે કૃપાથી વિશ્વાસ દ્વારા તારણ પામેલા છો, અને એ તમારાથી નથી, એ તો દેવનું દાન છે. કરણીઓથી નહિ, રખેને કોઇ અભિમાન કરે” (એફેસી–૨:૮-૯). આપણે મ્રુત્યુ તથા નરકના પાત્ર છીએ. “ કેમકે પાપનો મૂસારો તો મરણ છે” (રોમન–૬:૨૩).