આ લખનારને વહેમ છે કે આજના મુકાબલે તે સમયના વાલીઓ છોકરાના અભ્યાસ બાબતે ખાસ્સા ઉદાસીન કે પછી ઢીલાઢફ હશે. તમે જુઓ, આટલું બધું નબળું- એક ટકાથી પણ ઓછું (એકસો ને પાંચમાંથી સોગંદ ખાવા પૂરતો એક જ પાસ !) પરિણામ આપવા છતાં ધૃતરાષ્ટ્ર કે કુંતી દ્રોણાચાર્યને ધમકાવવા નહોતાં ગયાં કે માસ્તર (અથવા તો મહેતાજી), અમારાં ટાબરિયાંઓને આટલા સહેલા સવાલનો જવાબ પણ ન આવડ્યો તો બાર બાર મહિના સુધી તમે એમને ભણાવ્યું શું ? બસ, મફતનો જ પગાર ખાધો ? ભલો તમારો જીવ ચાલ્યો, હરામનો પગાર ખાવાનો ! અથવા તો તમે જે ભણાવ્યું નથી એવા સવાલો પૂછીને અમારાં સંતાનોના મોરલ, જુસ્સો આ રીતે તોડી નાખવાનાં ? બીજી સ્કૂલોમાં તો છોકરાને ચાલીસથી પચાસ માર્કસ ગ્રેસના આપી પાસ કરવામાં આવે છે. અમારા લાડકાને તમારે ત્યાં અમે નાપાસ થવા મૂકેલો ! આ તો શું કે સમાજમાં તમારી છાપ એક પ્રામાણિક માસ્તરની છે, ડોનેશનની લાલચમાં તમે પડ્યા નહિ તે એકલવ્યને શાળામાં દાખલ ના કર્યો એને લીધે તમારી આબરૂનો આંક શેરબજારના ઈન્ડેક્સની જેમ ઊંચો આવેલો, પણ આવું સાવ નાખી દેવા જેવું પરિણામ આપીને તમે શું મેળવ્યું ?…… ના ચાલે, દ્રોણાચાર્ય નામનો માથાભારે માસ્તર ગમે એટલો કાબેલ હોય, ને નોન-કરપ્ટ હોય તોપણ આજના શિક્ષણમાં તો ન જ ચાલે. કોઈ પણ શૈક્ષણિક સંસ્થાનું ટ્રસ્ટીમંડળ આવા આચાર્યનો તો પડછાયો પણ ન લે- ઉઠમણું થઈ જાય. રાતોરાત ધંધા વગરના થઈ જવાય.