કાવ્યમાં કે કોઈ પણ કૃતિમાં, વ્યક્તિની અન્દર કે બહાર, નજીક કે દૂર બનતી ઘટનાનું સર્જક શું કરે છે અને કેવી રીતે કરે છે એમાં સહ્રદયને રસ પડતો હોય છે. એટલે કે કોઈ ઘટના કે સામગ્રી રસપ્રદ હોય કે ન હોય એનું કોઈ મૂલ્ય નથી. એ સામગ્રીનું કૃતિમાં સર્જનાત્મક રૂપાન્તર સિદ્ધ થાય તો જ એનું મહત્વ છે. કવિ હરીશ મીનાશ્રુ ‘ગૃહિણી’માં ચાનો કપ આપવો, દવા આપવી, કપડાં છંટકોરી સૂકવવા, પપૈયાની ચીર ટેબલ પર મૂકવી, શરીર પર પ્રસાધન સામગ્રી લગાડવી, ટીવી સિરિયલો જોવી, રાજગરો વેરાઈ જવો જેવી રોજરોજની ઘરગથ્થુ ઘટનાઓનું મોટે ભાગે રમ્ય રૂપાન્તર સાધી શક્યા છે તેને આપણે માણ્યું-પ્રમાણ્યું પણ ખરું.