એક કૉલેજની છબી તેની આંખો વાટે તેના દિલમાં વસી ગઈ. તે કૉલેજ હતી માઉન્ટ વરનોન, વૉશિંગ્ટનની સ્કાગિટ કૉલેજ. નીલા-ભૂરા ગગનની નીચે, ફુવારા અને હરિયાળીથી ભરપૂર જાણે પોતાના વતન ન્યાસાલેન્ડમાં આવેલ હોય તેવાં પર્વતીય શિખરોની વચમાં તે કૉલેજ આવી હતી. અમેરિકન કૉલેજનું જ્યાં ઝાંઝવાનાં જળ જેવું લક્ષ્ય હતું ત્યાં તેને પહેલી જ વાર સ્કાગિટ કૉલેજના રૂપમાં કંઈક ચોક્કસ – કંઈક સ્પર્શક્ષમ ચીજ હાથ લાગી. તેણે કાગળ હાથમાં લીધો, પેન ઉઠાવી અને તે જ કૉલેજના ડીન પર પત્ર લખી પોતે ક્યા સંજોગોમાંથી પસાર થઈ રહ્યો હતો અને શા માટે તે જ કૉલેજમાં તેને પ્રવેશ જોઈતો હતો તેની સમજ આપી. તેણે સ્કોલરશિપ માટે પણ આગ્રહભરી વિનંતી કરી. ઉત્તર ન આવે અથવા તેની વિનંતી અમાન્ય થાય તો તે માટે પણ તેણે તૈયારી રાખી. તેણે પેલા માર્ગદર્શક પુસ્તકમાંથી સરનામાં મેળવી અન્ય કૉલેજો પર પણ પત્રો લખ્યા. પરંતુ તે પત્રો બિનજરૂરી સાબિત થયા. સ્કાગિટ કૉલેજના ડીન કાયિરાના પત્રથી ખાસા પ્રભાવિત થયા. તેણે કાયિરાને યોગ્ય કારવાઈ પછી કૉલેજ-પ્રવેશ માટેનો સંમતિપત્ર મોકલ્યો અને સ્કોલરશિપ માટે કૉલેજ હોસ્ટેલનો વધારાનો ખરચો તે કાઢી શકે તે માટે ‘જોબ’ની વ્યવસ્થા કરી આપવાનું વચન પણ તેમણે તે પત્રમાં આપ્યું.