એકલા આરામખુરશી પર બેઠાં બેઠાં સાવ શાંતિથી બીજે માળેથી નીચેની દુનિયા જોયા કરવાની પણ એક મઝા તો ખરી જ. આપણે ઘરમાં જ હોઈએ, અને છતાંય જાણે બહાર. એકલા તો ય જાણે ભીડમાં. અરે એ એક કલાક તો ક્યાં પસાર થઈ જાય ખબરેય ન પડે. આમ તો આ રીક્ષાઓ કે રીક્ષાવાળાઓમાં કે પછી રોડ પર જતા-આવતા માણસો કે વાહનોમાં જોવા જેવું તો શું હોય ? પણ તો ય જોયા કરવાનું- બસ, જોવા ખાતર જોવાનું. થોડીવાર માટે આ ગેલેરીની પાછળ આવેલા ઘરના અસ્તિત્વને ભૂલી જઈને જોયા કરવાનું. આપણા પોતાના શ્વાસને પણ ભૂલી જવાના. અંદર-બહારની બધી દીવાલોને ઑગળવા દેવાની. જોવાનો આનંદ લેવાનો- જોય કરવાનો આનંદ. આમ તો બધી રીક્ષાઓના નંબર અલગ અલગ હોય એ તો આપણે સૌ જાણીએ છીએ, પરંતુ રીક્ષાવાળાઓના ચહેરા પણ અલગ હોય એવું તો ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું. પણ આજે એક કલાક સુધી ફરીને રીક્ષા સ્ટેંડ પર પહોંચી જતી નજરે નોંધ્યું કે દરેક રીક્ષાવાળાને પોતાનો એક અલગ ચહેરો છે. દરેક રીક્ષાવાળાને એના નંબરથી અલગ એવી પોતાની આગવી ઓળખ હતી. બધાના ચહેરા પર ફરતી ફરતી નજર અચાનક એક રીક્ષા પર પડી. રીક્ષાવાળો ખોળામાં બેઠેલી એક એક-બે વર્ષની બાળકીને સીધું પ્લાસ્ટિક પાઉચમાંથી જ્યૂસ જેવું કંઈક પીવડાવી રહ્યો હતો. બાળકી ગોળમટોળ –ગોરી ગોરી સુંદર હતી. અને રીક્ષાવાળો ? કાળો કાળો વાન, સૂકલકડી દેહ, આંખો લાલ અને ચહેરો નંખાયેલો-થાકેલો જેવો. રાત આખી ઢીંચીને પડ્યા રહે પછી બાજું શું થાય ? પણ આ ફૂલ જેવી સુંદર બાળકી એના ખોળામાં ક્યાંથી ? જરૂર કોઈની ઉઠાવી લાવ્યો હશે.