વસંતવિલાસનું એક પ્રબળ પાસંુ છે એની બાહ્યાંતર સમૃદ્ધિ. આંતરયમકની સંકલના પહેલી કડીથી જ ભાવકનું ધ્યાન ખેંચે છે. આ સુગેય કૃતિ છે જેમાં માત્રામેળ છંદ, દૂહાનો વિનિયોગ થયો છે. ૨૪ માત્રાના છંદોમાં દૂહા કે દોહરા કે દૂહા-રોળામિશ્રિત પંક્તિઓ જરૃરી રાગલયમાં લાંબીટૂંકી ગાઈ શકાય એવી છે. મેઘદૂતમાં કાલિદાસે પ્રકૃતિવર્ણન અને શૃંગારનું આલેખન કર્યું છે. એની સાથેના થોડાક ભેદને સ્વીકારીને કહીએ તો ‘વસંતવિલાસ એ ગુજરાતનું મેઘદૂત છે’ એવો ચંદ્રશંકર ભટ્ટનો મત સર્વથા ઉચિત છે. વસંતવિલાસમાં નથી કોઈ નાયક-નાયિકા કે નથી કોઈ ઘટના, નથી કોઈ કથાવસ્તુ, તેમ છતાં કેવળ સૌંદર્ય અને ભાવરસની એક અનુપમ રસસૃષ્ટિ આ ફાગુના સર્જકે સર્જી દીધી છે. માત્ર પ્રકૃતિસૌંદર્યના નિરૃપણને આધારે નરનારીના સર્વસામાન્ય શૃંગારભાવની રસાત્મકતાએ વસંતવિલાસની કાવ્યસૃષ્ટિ છે. એ અજ્ઞાત કવિની અદ્વિતીય સિદ્ધિ તો એ છે કે આમ છતાં પણ રસાસ્વાદમાં લગીરેય રસક્ષતિ થતી નથી. રતિભાવ, શૃંગારરસને પ્રમુખતા આપીને કવિએ એના ઉદ્દીપન માટે વસંતશ્રીના વર્ણનને સુપેરે ગૂંથી લીધું છે. એના કારણે જ પ્રકૃતિવર્ણન અને શૃંગારરસ સાગમટે અહીં અભિન્નરસ તરીકે વહે છે.