સંવત ૧૯૫૯ મા મહારાજશ્રી ઓધવરામજી વ્યવસાયાર્થે મુંબઇ ગયાપ ત્યા તેમણે બારદાનનો, મુકાદમનો એમ જુદા જુદા વ્યવસાયો પણ કર્યાં. મોહમયી મુંબઇનગરી મોહિની લાગતા એક સમયે તેમણે ગૃહવસ્થામા પ્રવેશવાનુ પણ વિચાર્યુ. પરંતુ એક વખત મિત્રો સાથે પાછા ફરતા ફરતા સત્યવાદી રાજા હરીશચન્દ્રનો આખ્યાન સાંભળવાનુ થયુ અને તેમના પુર્વના સંસ્કારો જાગી ઊઠ્યા. વિષય વાસનાને વશ થઇને ઇન્દ્રિય સુખ માટે તેમને બંધનમા બંધાઇને ઉતમ મનુષ્ય અવતાર વેડફી નાખવાનુ યોગ્ય ન લાગ્યુ. તેમના માતાની પણ મનોમન એ જ ઇચ્છા અને એ જ પ્રાર્થના હતી કે પુત્ર સંસારમા બંધાઇ ન રહેતા સંસારીઓને બંનધનમાથી મુકત કરનાર સંત બને.