પછી એણે મારા મેજના પાછળના ભાગે પગ પાસે બેસીને પોતાના બંને ઘૂંટણ અને હાથ હલાવી હલાવીને ખૂબ ઝડપથી ‘અટકન બટબન દહીં ચટાકો’ બોલવાનું શરૂ કરી દીધું, ત્યારે મારી નવલકથાના અધ્યાયમાં પ્રતાપસિંહ એ સમયે કંચનમાલાને લઈને રાત્રીના પ્રગાઢ અંધકારમાં બંદીગૃહના ઉંચા ઝરૂખામાંથી નીચે કલકલ કરતી નદીમાં કૂદી રહ્યા હતાં.