‘બસ દરબાર… બસ!’ રાજા ડાંગરે દિલુભાના ખભે હાથ મૂક્યો અને પછી કહ્યું : ‘હું બધું જ જાણું છું કે ના છૂટકે તમે આ પગલું ભર્યુ છે પણ ઉપરવાળાએ મને છુટ્ટા હાથે જે કંઇ આપ્યું છે એ મારે ચપટી ચપટી વહેંચવાનું છે. હું મારા બળદની હાર્યોહાર્ય જ તમારા બળદને સાચવીશ. એની કોઇ ઉપાધિ રાખશો નહીં અને મનને મારીને જીવતા નહી. ખોટા જીવ કોચવતા નહીં. કપરો કાળ તો કાલ્ય વહ્યો જાશે પણ કાળની હાર્યે બાખડીને જીવવું છે દરબાર…! કાળ તો વહ્યો જાશે, રહી જાશે કહેણી…’