“ખેતીધંધા”ને રેઢો નહીં મૂકવાનો મારો ભાવાર્થ “ખેડૂતે પોતે પંડ્ય મહેનત કરવા પૂરતો મર્યાદિત સમજવાનો નથી. કારણ કે તેમાં દુષ્કાળો, અતિવૃષ્ટિ, વાવાઝોડાં, માવઠાં, હીમ જેવા અણધાર્યા કુદરતી અકસ્માતોનો પાર હોતો નથી. આવા ટાણે વખતોવખતના નિર્ણયો બદલવા ઉપરાંત રોજબરોજનાં સમયસર આટોપવા પડતાં કાર્યો અને ધંધાના ગાય, બળદ, મજૂર જેવાં પાત્રોની અચાનકની બીમારી કે અંદરોઅંદરના ઝઘડા અને કૂવામાં ઊતરવા જેવાં જોખમી કામો વખતે પોતાની જીવંત નિગરાની કે ખળા-ખળવટ વખતે સીધી હાજરી -આ બધી બાબતોમાં “જા બિલ્લી ! કૂત્તે કો માર !” નહીં ચાલે ભાઈઓ ! એવે ટાણે પંડ્યની હાજરી જો શક્ય ન જ બને એમ હોય તો જ ધંધાર્થીના કોઈ અતિ વિશ્વાસુ અને જવાબદાર પ્રતિનિધિને સોંપવાનું જરૂરી બનતું હોય છે.