સાંજ પડી ગઈ હતી. ઠંડા પવનની લહેર વહેવા લાગી હતી. બાગમાંના મોગરાની મહેક હવામાં પમરાતી હતી. ચંદ્રાવતીને પોતાના તન મનમાં એક પ્રકારનો ઉલ્લાસ પ્રગટ્યો હોય તેવું લાગ્યું. કેસરી – કિરમજી રંગનું આકાશ જાણે પૃથ્વિને આલિંગન આપવા ઝુકી રહ્યું હતું અને ક્ષિતિજની રેખા એટલી નજીક દેખાતી હતી, જાણે હાથ લાંબો કરી તેને અડી શકાય!