એકે એક નવી વસ્તુ શીખતા તેને અનેરો આનંદ આવવા લાગ્યો હતો. પણ હૉસ્પિટલમાં બધાંને એમ હતું કે બનાવટી અંગો કુદરતી અંગોની જેમ બધાં કાર્યો ન કરી શકે તે જાણતા ડેનિયેલા હતાશ થઈ જશે તો ? પણ આત્મબળ ને દ્રઢ મનોબળથી ડેનિયેલાએ તેના જીવનની વાસ્તવિકતા સ્વીકારી લીધી હતી. હજી તો તે તેવીસ વરસની જ હતી. ઍક્સિડન્ટ પછીના એક વરસમાં તો તે માનસિક ને શારીરિક રીતે ખૂબ આગળ વધી ગઈ હતી. હવે તેને જીવવું હતું. ડૉક્ટર બનવું હતું. ડૉ. એસ્કેવેનેઝીની જેમ. રિહેબિલિટેશન ફિઝિકલ ડૉક્ટર. તેમના શબ્દો તે કદી ભૂલી શકી નો’તી : ‘તમારા અંગોની ખોડનો તમે અહેસાસ કરશો જ. તમે જે ખોયું છે તે પાછું આવવાનું નથી. તમારી પાસે બે પસંદગી છે. કાં તો ખૂણામાં બેસી રડી રહો અથવા જે ક્ષણો જીવન જીવવું છે તે દ્રઢ મનથી જીવી જાઓ. તમારું જીવન તમારું છે. તેની સાથે શું કરવું એ તમારે વિચારવાનું છે.’ અને ડેનિયેલા જીવી ગઈ. છ અઠવાડિયાં પછી ડેનિયેલા ઘરે ગઈ. રિકાર્ડો ને માતાપિતા ઍરપોર્ટ પર લેવા આવેલાં. બનાવટી પગો સાથે તે ફાંકડી રીતે ઍરમાંથી ઊતરી ચાલીને તેઓ તરફ આગળ વધી. તેના ચહેરા પર એક ખુશી ચમકતી હતી.