અમીચંદભાઈ સર્પદંશથી ગુજરી ગયા, ગુજરી જવું તે શું? આ સવાલે બાળ શ્રીમદજીને ખૂબ મુંઝવી દીધા હતાં. દાદા પંચાણભાઈએ સમજાવ્યું કે, તે હવે ખાશે-પીશે નહિ, બોલશે-ચાલશે નહિ, એના શરીરને સ્મશાનમાં બાળી નાખશે. આવા સારા માણસને અગ્નિમાં બાળી નાખશે? સંવેદનશીલ આ દિવ્ય બાળકને ખૂબ દુઃખ થયું અને તે છુપી રીતે ડાઘુઓની પાછળ ચાલી ત્યાં સ્મશાનમાં રહેલા બાવળના ઝાડ ઉપર ચઢી ગયો. બળતી ચિતાને જોઈ અંતરમાં ઈહાપોહ જાગ્યો. કેમ આ શરીર અચાનક ચાલતું બંધ થઇ ગયું? એવું કયું તત્વ હતું કે જે તેમાંથી ચાલ્યું ગયું? અંતરમાં મનોમંથન ચાલતું રહ્યું અને પૂર્વના ભવો સાક્ષાત દેખાયા, જાતિસ્મૃતિજ્ઞાન પ્રગટ થયું. નાની ઉંમરે એ સત્ય સમજાઈ ગયું કે, મરે છે શરીર, પણ આત્મા તો એ નો એજ છે કે જે અલગ-અલગ શરીર ધારણ કરે છે. શાશ્વત અને અશાશ્વતનો ભેદ આ સાત વરસના બાળકને સમજાઈ ગયો હતો. આપણે આવી કેટલીયે ચિતાઓને જોઈ પણ સ્મશાનભૂમિમાં લૌકિક વાતો જે કરતાં રહે તેનું કલ્યાણ ક્યાંથી થાય?