‘ચા-પાણી, નાસ્તો જે કરવું હોય તે કરી લો…૧૦ મિનિટનો હોલ્ડ છે.‘ રામલો દોડ્યો અને તેને જોઈને મથુર પણ દોડ્યો… ‘બોર લઈ લ્યો…બોર…! એક થેલીના ૧૦ રૂપિયા! તાજા, મીઠાં બોર… ૧૦ રૂપિયાની એક થેલી!‘ બસમાંથી ઊતરતા મુસાફરોએ કાંઈ ખાસ રસ ન દેખાડ્યો એટલે મથુર બૂમ પાડતો-પાડતો બસની બારીઓ પાસે જઈને ત્યાં બેઠેલા મુસાફરોને બોર વેચવા માંડ્યો. ‘બેન, બોર લઈ લ્યો…‘ એક બારી પાસે બેઠેલી છોકરીને જોઈ મથુર બોલ્યો. ‘એકદમ તાજા છે…!‘ મથુરે એક હાથ ઊંચો કરીને થેલી બતાવી…પેલી છોકરીએ થેલી જોઈ અને બાજુમાં બેઠેલી પોતાની બેનપણીને પૂછ્યું, ‘શિખા, બોર લેવા છે?’ મથુરે ડોક ઊંચી કરીને જોયું તો બાજુમાં પોતાનો અડધો ચહેરો દુપટ્ટાથી ઢાંકેલી, આંખો મીંચેલી એક છોકરી સીટનો ટેકો લઈને આરામથી બેઠી હતી. તેણે કોઈ રિસ્પોન્સ ના આપ્યો એટલે પેલી છોકરીએ વજનદાર અવાજ સાથે, કોણી મારીને ફરી પૂછ્યું, ‘ઓ શિખા મેડમ, બોર ખાશો?’ શિખાએ આંખો ખોલી, ચહેરા પરથી દુપટ્ટો કાઢ્યો, મથુરે પગ ઊંચા કરીને જોયું અને બસ જોતો જ રહ્યો…! શિખાનો સુંદર ચહેરો અને અણિયાળી આંખો મથુરના દિલમાં સોંસરવ ઊતરી ગયા! મથુરના ચહેરા પરનો અણગમો ગાયબ થઈ ગયો અને ચહેરા પર એક કુદરતી ચમક આવી ગઈ! શિખાએ કાનમાંથી ઇઅરફોન કાઢ્યા અને ચિડાયેલા અવાજે બોલી,