એક આસામી ભાઈ તેમના પરિવાર સાથે અમારા ગૃપમાં હતાં, તે ઉભા થઈ ગયાં તો અમારો ગાઈડ ગુસ્સે થઈ ગયો, “અરે યે ક્યા ખડે હો ગયે? કાન્હાજી ગુસ્સા હો જાયેંગે, ઔર આપ કો પાપ લગેગા, ચલો બૈઠ કર અપના યોગદાન દીજીયે” પેલા ભાઈ તો પણ ઉભા થઈ ગયા અને બહાર નીકળી ગયા. અમે પણ ઉભા થવા ગયાં તો મને કહે, “આપ કા કીતના લીખ્ખે? બોલીયે?” મેં કહ્યું “ઈક્યાવન રૂપયે” તો મને કહે “દાનપેટીમેં ડાલ દીજીયે, ઈતના કુછભી નહીં” અમે કાંઈ મૂક્યા વગર પાછા નીકળતાં હતાં ત્યાં બહારથી જોરજોરથી બૂમ બરાડાનાં અવાજો આવવા લાગ્યાં. બહાર પેલા પૂજારીનો છોકરો બૂટ ચપ્પલના એક જોડીના દસ રૂપીયા માંગતો હતો, ચપ્પલ પર ચાર જણ અડ્ડો જમાવી બેસી ગયા હતા અને પેલા આસામી ભાઈ પાસેથી તેમના પરિવારના પચાસ રૂપીયા માંગતા હતાં. અમે બધાં આવ્યા એટલે આસામી ભાઈ અમને પરિસ્થિતિ વિષે જણાવવા લાગ્યાં, અમે બધાં જબરજસ્તી બૂટ ચપ્પલ ખેંચી ચાલતા થયાં કારણકે અમને ઉતારતી વખતે કહ્યું હતું કે આ ફ્રી છે. અમે આગળ નીકળ્યા પણ રસ્તો બતાવવા ગાઈડ ન મળે, હું અને બીજા ચાર જણા, ગાઈડને લેવા મંદિરમાં પાછા ગયાં તો એ દાનપેટીમાંથી પૈસા કાઢતો હતો. અમે તેને રસ્તો બતાવવા આવવા કહ્યું તો કહે “જીસ રાસ્તે આયે થે ઉસી રાસ્તે ચલે જાઇએ” અમે બધાં ત્યાં ભેગા થવા લાગ્યા એટલે એ આખરે સાથે આવ્યો.