યુવાન હવે ધીરજ રાખી શક્યો નહિ. તેના ગળે ડૂમો ભરાયો. તે બોલ્યો : ‘મારું જીવ્યું ધિક્કાર છે ! તારો હાથ પકડીને હું તને મારા ઘેર લાવ્યો હતો. આટલાં વર્ષો મારા જીવનનું સઘળું સુખ તું મને આપતી રહી છે. આજે તું વિપત્તિઓથી ઘેરાયેલી છે, ત્યારે હું તને દવા નથી લાવી આપી શકતો, હાથ-પગ શેકવા માટે દેવતા પણ નથી લાવી શકતો, મારા ઘરની લક્ષ્મી છે તું, અને હું કેવળ લાચાર છું. હું તારું દુઃખ તલભાર પણ ઓછું નથી કરી શકતો.’