‘લેચ કી’ બાળકો અને એકલવાયા અસહાય વૃદ્ધો આજના યુગની વાસ્તવિકતા બની ગઈ છે. પહેલાં બાળકો માટે દૂધ અને નાસ્તો તૌયાર રાખી એમની રાહ જોતી માતા ઘરેઘરે હતી અને આજે ઘણાંય બાળકો માં ના આવવાની રાહ જોતાં એકલાં ટી.વી જોતાં કે કૉમ્પ્યુટર પર રમત રમતાં બેઠાં હોય છે ! તો કેટલાંક માસૂમ શિશુઓ ઘોડિયાઘરમાં કે આયા પાસે રહેતાં હોય છે. સંયુક્ત કુટુંબ તૂટતાં બાળકો અને વડીલજનો માટે એકલતા ઊભી થઈ છે. તો સ્ત્રીઓ માટે બેવડી જવાબદારી આવી પડી છે. ભારતમાં મધ્યમવર્ગીય ગૃહિણીઓને સંયુકત કુટુંબની પ્રથાનો ફાયદો જતો રહ્યો છે એટલું જ નહિ પણ આધુનિક રહેણીકરણીનો પણ જોઈએ તેટલો લાભ મળતો નથી. ગરીબ વર્ગની મહિલાઓને તો પેટ ભરવા માટે કમાવું જ પડે. શ્રીમંત વર્ગની મહિલાઓને આ સમસ્યાઓ ખાસ નડતી નથી. પરંતુ મધ્યમવર્ગની મહિલાઓ બન્ને જવાબદારીઓ વચ્ચે ભીંસાય છે કારણકે આ બન્ને ભૂમિકાઓ સાથે નિભાવવી અતિ મુશ્કેલ છે પરિણામે પોતે સતત માનસિક તણાવ અને શારિરીક થાક અનુભવે છે. એની દશા હેમલેટ જેવી થઈ જાય છે ! નંદિની ઘણીય વખત રાત્રે ઝબકીને જાગી જાય છે. એનો પતિ અને બાળકો ઊંઘતા હોય છે. આમ ક્યાં સુધી ચાલશે? વ્યવસાય અને ગૃહજીવન વચ્ચે એ વિસામણ અનુભવે છે. પોતે પતિ અને સંતાનોનું પૂરતું ધ્યાન નથી રાખી શકતી એવા અપરાધભાવથી એ સદાય પીડાય છે! આના પ્રત્યાઘાત સમગ્ર પરિવાર પર પડે છે. ઘરમાં એક પ્રકારનો સતત તણાવ રહે છે. સમયનો અભાવ વરતાયા કરે છે. ઘરમાં જાણે કે હસતાં – બોલતાં આનંદથી વાતચીત કરતાં કોઈને આવડતું જ નથી!