‘આરોહી, આસમાનમાં મુકત ઉડ્ડયન કરતું એ પંખી સાંજ પડે એટલે હૂંફ મેળવવા પોતાના નાનકડા માળામાં આવીને લપાઇ જાય છે. એ સત્ય ભૂલી ન જતી. આરોહી, I really love you..મને તારી પારદર્શકતા, નિખાલસતા અને દંભ વિનાનો આ ચહેરો ગમે છે. હું ઇચ્છું કે તારા વિચારોમાં કોઇ બદલાવ આવે અને આપણે એક બની શકીએ….આપણો એક સહિયારો માળો હોય જયાં પૂરી સ્વતંત્રતા સાથેનું બંધન હોય…જયાં……’ અનુજના અવાજમાં સચ્ચાઇના રણકા સાથેનું મેઘધનુષ ઉતરી આવ્યું. આરોહીને કંઇક સ્પર્શી ગયું. ભીતર કશુંક… પણ ના, એમ ઢીલું બનવું ન પાલવે. એમ તો મમ્મી, પપ્પાની પ્રેમકહાનીની શરૂઆત પણ કયાં રંગીન નહોતી ?