બિહારના પશ્ચિમી ચંપારણ જિલ્લાના બનકટવા ગામના લોકોએ ૩૭ વર્ષ પહેલાં ભપસા નદીનું વહેણ બદલવા શ્રમદાન દ્વારા બંધનું નિર્માણ કર્યું હતું. તેમણે કરેલાં સંઘર્ષનાં મીઠાં ફળ હવે આજે લોકોને મળી રહ્યાં છે. આજે આ ગામ ‘મેંગો વિલેજ’ તરીકે ઓળખાય છે. અહીંના ખેડૂતોની સરેરાશ વાર્ષિક આવક દોઢથી બે લાખ રૃપિયા સુધી પહોંચી ગઈ છે, પરંતુ પહેલાં આવી સ્થિતિ ન હતી. દર વર્ષે ચોમાસામાં અહીંથી વહેતી પહાડી નદી ભપસા ગામ પર કહેર વરસાવતી હતી. આથી ગ્રામજનોએ ૧૯૮૧માં ડેમ અને ચેનલ બનાવી નદીનું વહેણ ફેરવી દીધું હતું. ગામથી ૧૦૦ મીટર દૂર વહેતી ભપસા નદી હવે દોઢ કિમીના અંતરે વહેવા લાગી હતી. આ નદીના વહેણમાં સમાયેલી સેંકડો એકર જમીનમાં રેતી જ રેતી હતી. આવી જમીનમાં અન્ય પાકોની ખેતી થઈ શકે તેમ ન હતી. વર્ષાે સુધી જમીન પડતર રહી. આ પછી ગ્રામજનોએ આ જમીનમાં વૃક્ષો રોપવાનું નક્કી કર્યું. આ માટે બહારથી માટી લાવવામાં આવી અને બે-બે ફૂટના ખાડાઓ ખોદી તેમાં આ માટી નાખી આંબાના છોડવા રોપવામાં આવ્યા. ઉનાળામાં પાણીની સમસ્યા થઈ ત્યારે ભપસા નદી સિંચાઈ માટે કામ આવી. પાંચ-છ વર્ષમાં આંબાના ઝાડ પર કેરીઓ બેસવા લાગી તો અન્ય ગ્રામજનો પણ બાગાયતી ખેતી તરફ વળવા લાગ્યા. થોડાં જ વર્ષાેમાં ૧૦૦ એકર જમીનમાં કેરીના ઝાડ લહેરાવા લાગ્યા. આ સિલસિલો આજે પણ જારી રહ્યો છે. આ ગામની કેરીઓ ખરીદવા ઉત્તર પ્રદેશ, કોલકાતા અને નેપાળથી પણ વેપારીઓ આવવા લાગ્યા છે. રાજ્યના બાગાયત વિભાગે ગામને ‘મેંગો વિલેજ’ જાહેર કરી દીધું છે.