નાવલી મા જળ ભરી રૈયત ને સુખી કરવી કા’તો પોતાના લોહિ થી માં ખોડીયાર ને અંજલી આપવા નો નિશ્ચય કરી આવેલ કોટીલા એ તલવાર પોતાના માથા પર ઉગામી. તલવાર ની ધાર ના તેજીલા કિરણો અંધારી રાત ને પણ અજવાળી રહ્યા હતા. વાતાવરણ ભયંકર બનઈ ગયુ. અને આકાશવાણી થઇ કે “સબુર! સુમરા-સબુર! તારા જેવા પ્રજા ના પાલનહાર ને મરવા દેવાય નહિ.! ઉભો થા ! ઉઠ! ઘોડી પલાણ, દોડાવી જા, જ્યા સુધી તારી ઘોડી દોડશે ત્યા સુધી નાવલી મા બારે માસ પાણી છલકાશે, કોઇ તાપ સુકવી શકશે નહિ. ! પણ હા પાછુ વળી ને જોઇશ નહિ..!