બાળક ચિત્ર દોરતું હોય ત્યારે એક્દમ તલ્લીન થઈ જાય. એના માટે જાણે એનું વિશ્વ જાણે કાગળમાં જ સમાઈ ગયું હોય. એ જ રીતે કલાકારે પાત્રની સંવેદના આત્મસાત કરી ભાવને ઉભારવાનો હોય. જે અભિનેતા ફિલ કરી શકે એ ફિલ કરાવી શકે. તખ્તો કઈ સ્ક્રીન નથી કે ઉછીના આંસુ સારવા મળે. તખ્તો આંસુ પ્રગટાવવાની સજ્જતા માગે છે. એ વાત જુદી છે કે આજકાલ હાસ્ય અને રમૂજનું સામ્રાજ્ય વ્યવસાયી રંગભૂમિ પર છવાયેલુ છે. જેને કશું અર્થસભર અને મર્મસભર જોવું હોય એણે ઘણી મથામણ કરવી પડે. નાટકોના અનેક મંડળો ઊભા થયા છે એ સારી વાત છે. એના કારણે એક નાટકના અનેક પ્રયોગો શક્ય બન્યા છે. વાત એ છે કે જો ટેસ્ટ પણ ઊંચો જાય તો રંગભૂમિ ઊંચી આવે. પ્રતિભાવંત લેખકો-દિગ્દર્શકો-કલાકારો આપણે ત્યાં છે જ, પણ આર્થિક સમીકરણની વાત આવે ત્યારે કળાએ છેલ્લી સીટ પર બેસવું પડે છે.