સાંભળ્યું છે કે સિંહ મરી જવાનું પસંદ કરે પણ કદિ ઘાસમાં મોઢું નાખતો નથી. હંસ ભૂખ્યો રહેવા તૈયાર હોય પણ મોતીના ચારા સિવાયનો કોઇ ચારો ચરતો નથી. કોયલ મૂંગી રહેવા તૈયાર-બાકી કાગડાની ભાષા બોલવાનું પસંદ કરતી નથી. ખેડૂત તો જગતનો તાત, અન્નદાતા, જીવનદાતા છે. ઓછું રળવાનું મળે તો કુરબાન ! બાકી અપ્રમાણિકતાનો આશરો લઇ પેદાશના વેચાણ બાબતે દગો કે છેતરામણ ક્યારેય કરે જ નહીં. પોતાના ક્ષણિક આર્થિક લાભ માટે નીતિ ચૂકી ગેર વ્યાજબી વર્તન-વ્યવહાર કરે એ ખેડૂત શાનો ? પરાપૂર્વથી ઉતરી આવેલા સંસ્કાર જાળવી રાખવાનુ તો ખેડૂતોએ ડાબે કાળજે લખી રાખવું પડે.