આની સામે સ્ત્રી પિયરદેશ ગઈ હોય અને પતિ ઘરે હોય ત્યારે પતિને થતી વેદનાનાં કાવ્યો, ગુર્જરગિરાના હે કવિઓ, તમે કેમ લખ્યાં નથી ? કદાચ રડીખડી એકાદ કવિતા મળી આવે (આપણા પ્રથમ પંક્તિના કવિ રાજેન્દ્ર શુક્લે પુરુષના વિરહને વર્ણવતી બારમાસી લખી છે.) પણ આવી થોકબંધ કવિતાઓ ગુજરાતી ભાષામાં કેમ નથી ? જે સ્ત્રી સાથે પોતાને કશી લેવાદેવા નથી એ સ્ત્રીની વિરહવેદના વર્ણવતાં કવિઓ ઝાલ્યા રહેતા નથી, તો પત્ની પિયર જાય ત્યારે કવિઓ ‘આંસુમેં કલમ ડુબોય’ કવિતા લખવા કેમ નથી મંડી પડતા ? આ બહુ મહત્વનો પ્રશ્ન છે. માત્ર સાહિત્યના પ્રશ્ન તરીકે જ નહિ, સામાજિક પ્રશ્ન તરીકે પણ આ મોટો પ્રશ્ન છે. વિરહી પુરુષના વિરહને ન વર્ણવીને પુરુષકવિઓએ જ પુરુષોને ઘણો મોટો અન્યાય કર્યો છે. પણ પુરુષજાતિની મથરાવટી એટલી મેલી છે કે સ્ત્રીના વિરહમાં પુરુષ ઝૂરે – આજના જમાનાનો પુરુષ ઝૂરે એવું માનવા જ કોઈ તૈયાર ન થાય અને ધારો કે ‘બેનિફિટ ઑફ ડાઉટ’ આપીને કોઈ પુરુષ સ્ત્રીના વિરહમાં ઝૂરી રહ્યો છે એવું માની લેવામાં આવે તો એ વખતે કરુણારસ નહિ, હાસ્યરસ જ પ્રગટે. આવા વિરહી પુરુષની સૌ મજાક જ ઉડાવે.