આપણે ત્યાં સૌથી વધુ ધારાવાહિકો સ્ત્રી દર્શકો માટે બને છે. અને એ ધારાવાહિક જોઈએ તો લાગે કે આપણે ત્યાં ગરીબમાં ગરીબ સ્ત્રીઓ પણ સાડી અને ઘરેણાં પહેરે છે. સ્ત્રી સાસુ તરીકે અને નણંદ તરીકે વિલન જેવી હોય છે. મા તો બિચારી જ હોય. અને સ્ત્રીએ લગ્ન બાદ પતિને ખુશ કરવા અનેક વ્રતો કરવાના અને સજીધજીને તૈયાર રહેવાનું. સ્ત્રીનું પોતાનું સાદગીપૂર્ણ સ્વમાની વ્યક્તિત્વ હોય જ નહીં. જ્યારે પાકિસ્તાની ધારાવાહિક જિંદગી ગુલઝાર હૈ ની વાર્તા એક મા(રાફિયા) અને તેની ત્રણ દીકરીઓની છે. તેમાં ન તો રોકકકળ છે કે ન તો ઘરેણાંના ઠઠારા છે. દીકરાની આશાએ રાફિયાનો પતિ મુર્તઝા પોતાની પત્ની અને ત્રણ દીકરીઓ હોવા છતાં દીકરા માટે બીજાં લગ્ન કરે છે. રાફિયા શિક્ષિકા છે તેના પતિએ તલાક ન આપી હોવા છતાં પતિની પાસે કોઈ અપેક્ષા રાખતી નથી. પોતાના પૈસાએ છોકરીઓને ભણાવે છે અને પગભર બનાવે છે. તેના પતિની નામરજી હોવા છતાં મોટી દીકરી કશફને યુનિવર્સિટીમાં મોકલે છે. તે ભણી ગણીને મોટી ઓફિસર બને છે. મા જેવો જ સ્વમાની સ્વભાવ ધરાવે છે. કશફ પરણે છે અને તેને બે દીકરીઓ થાય છે તેનો પતિ દીકરાની આશા નથી રાખતો દીકરીઓને જ રાજીખુશીથી ઉછેરે છે. દીકરાના લગ્ન કશફ સાથે થાય તે માટે સાસુ રાજી ન હોવા છતાં પણ ખરાબ પાત્ર નથી. પતિની પાસે એક પૈસાની આશા ન રાખતી એ સ્ત્રી સ્વમાનભેર પોતાની દીકરીઓને ઉછેરે છે તેમાં સ્ત્રી શક્તિનો મહિમા છે. જ્યારે આજે તો શિક્ષિત શ્રીમંતવર્ગની સ્ત્રીઓ બાળકોના ઉછેર માટે પતિને કોર્ટમાં ઘસડી જાય છે.