ઈરમાએ વસ્ત્રો સંકોર્યા. તેનાં ચહેરા પર ગજબ ચમક હતી. ઐહિક તૃપ્તિ અને એથી ય વિશેષ તો ગમતીલા માહોલમાં મનગમતાં પુરુષના સહવાસની એ સંતૃપ્તિ હતી. કવિતાઘેલી ઈરમાને સ્વર્ગનો અહેસાસ કરાવતી એ મધૂર ક્ષણોએ પણ મિલ્ટનની કાવ્યપંક્તિઓ જ સૂઝી. એ ધીમા અવાજે ગણગણી રહી હતી અને આર્થર મંદ સ્મિતભેર હવામાં ધૂમાડો ઊડાડતો તેને જોઈ રહ્યો હતો.