‘…અને મારું દુઃખ મેં તેમની સામે રાખી દીધું. પછી તો દમયંતી જે રીતે નળની શોધમાં ભટકી હતી, એવી જ રીતે ચરખો શોધી કાઢવાની પ્રતિજ્ઞા લઈને તેમણે મારો બોજ હલકો કરી નાખ્યો. ગુજરાતમાં સારુંએવું ભટક્યા પછી ગાયકવાડના વીજાપુર ગામેથી ગંગાબહેનને ચરખો મળ્યો! ત્યાં ઘણા બધા પરિવારો પાસે ચરખા હતા. જેમાંથી એક ઉપાડીને તેમણે મારા માટે છત પર સાચવીને મૂકી દીધો અને મને સમાચાર મોકલ્યા. મારી ખુશીનો પાર ન રહ્યો…‘