કબ્રસ્તાન છોડતી વખતે મારા અને મિત્રો વચ્ચે ઉગ્ર ચર્ચા ચાલી હતી. એકનું કહેવું હતું ધાર્મિક વિધિ મુજબ અગ્નિદાહ મળે તો જ મોક્ષ મળે. તો બીજાનું કહેવું હતું, આમ જોવા જઈએ તો દફનવિધિ જ ખરા અર્થમાં પંચમહાભૂતમાં વિલીનીકરણ કહેવાય ! પણ મારું કહેવું તો એ બધાથી જુદું જ હતું ! ‘જયારે માણસને લાગણીઓ, ભાષા, ધર્મ, વિષે કશી ગતાગમ નહોતી પડતી ત્યારે પણ મૃત્યુ તો થતા જ હશે ને ! ત્યારે ગીધ, સમડી, જંગલી જાનવરો, જેવા પ્રાણીઓ દ્વારા દેહનો ઉપભોગ એ જ દેહનો અંતિમ નિકાલ હશેને ! તો પછી એ જ માર્ગ શું ખોટો !?’ મારી એ દલીલ પર એક મિત્રને લાગી આવ્યું અને એણે મને સંભળાવી દેવા આકરા શબ્દોમાં કહી દીધું, ‘તો તારા બાપા મરે ત્યારે નાંખી આવજે એમને જંગલોમાં !’ સાચું કહું તો એ વખતે એ દોસ્ત દુશ્મન કરતા પણ આકરો લાગ્યો હતો. પણ પછી થોડોક વિચાર કરતા લાગ્યું કે એનું કહેવું પણ સાવ ખોટું તો નહોતું જ ! પણ જો મારા પિતા સ્વયં એવું ઈચ્છતા હોય તો મારે મારા પુત્રધર્મને અનુસરીને તેમની એ ઈચ્છા પણ પૂર્ણ કરવી જ જોઈએ !!