બ્રહ્મવૈવર્ત પુરાણની વેદવતીની જેમ તુલસી પણ વેદનું જ્ઞાન ધરાવતી હતી. તુલસીએ શંખચૂડને કરેલા આ ઉપદેશમાં તેનું વેદજ્ઞાન છતું થાય છેઃ શ્રુતિઓમાં એવું સાંભળવામાં આવ્યું છે કે કુલીન પુરુષ કોઈ કુલીન કન્યા સાથે એકાંતમાં વાત કરતો નથી. જે લંપટ, કુળહીન તથા ધર્મશાસ્ત્રના જ્ઞાનથી અને વેદોના અર્થોના શ્રવણથી રહિત છે તે જ કામી પુરુષ કામિનીને ચાહે છે. કામિની એ ક્ષણે તો રમણીય પ્રતીત થાય છે, પણ અંતમાં પુરુષ માટે ઘાતક સિદ્ધ થાય છે. કામિનીનું હૃદય સજૈયાની ધાર જેવું હોય છે, પણ એ નિરંતર મધુર વાણી બોલે છે. તે પોતાના સ્વાર્થની પૂર્તિ માટે સ્વામીના વશમાં રહે છે. અન્યથા તે કોઈને અધીન ન રહેનારી છે. વેદો અને પુરાણોમાં તેમના ચરિત્ર ન કહેવા યોગ્ય દર્શાવ્યા છે. કયો બુદ્ધિમાન પુરુષ મૂર્ખની જેમ તેમનો વિશ્વાસ કરશે? સ્ત્રીથી જિતાયેલા પુરુષ તો ચિતા પર બળતી વખતે જ શુદ્ધ થાય છે એવું વેદમાં કહ્યું છે.