લેખની શરૂઆતમાં જૂની ગુજરાતીનો દોહરો આપ્યો છે તેમાં પતિવિરહે સ્ત્રી એટલી દૂબળી થઈ ગઈ છે કે નીચી નમે છે તો હાથનાં કંગન નીચે જમીન પર પડી જાય છે એવું વર્ણન છે. આની સામે અમારા મિત્રનાં પત્ની પિયર જાય ત્યારે મિત્રનું વજન ખાસ્સું વધી જાય છે. મને એમણે જ કહેલી આ વાત છે એટલે એમાં શંકા કરવાનું કારણ નથી. મિત્રના હેમોગ્લોબિનના પ્રમાણમાં પણ નોંધપાત્ર વધારો થાય છે. ચહેરા પર આવી ગયેલી લાલીને કારણે હર્ષ છુપાવવાનું શક્ય નથી હોતું. આમાં ક્યાંથી કરુણરસનાં કાવ્યો રચાય ? આમાં તો હાસ્યરસને જ અવકાશ છે. કવિ કાન્તનું ‘સાગર અને શશી’ નામે પ્રસિદ્ધ કાવ્ય છે. આ કાવ્યનો આરંભ આવો છે :