માફ કરજો મિત્રો. મેં લેખ વાંચ્યો અને ગમ્યો પણ ખરો. મને ગામે ગામ અને શહેરે શહેરનો અનુભવ નથી. સેંકડો વર્ષની સંસ્કૃતિના પોસ્ટમોર્ટમ કરવાની મનોદશામાંથી બહાર આવી આજની પરિસ્થિતિ અને આવતી કાલની જીંદગીનો વિચાર કરતાં મિત્રોએ શીખવું જોઈએ. ત્રણેક વર્ષ પહેલા સુરત ગયો હતો. પ્રવીણચંદ્ર ધમાલિયાએ કરેલી વાત સાચી જ છે એક વખતનું ગંદુ ગણાતું મારું સુરત અને લોકો સ્વચ્છ થયેલા દેખાયા. એ ગંદા શહેરની સ્વચ્છ ડેડએન્ડ શેરીમાં હું જન્મ્યો અને મોટો થયો છું. ચોમાસાના દિવસો બાદ કરતાં સવારે બારણાં વળાઈ જતાં, બીબાં કે હાથથી નાના સાથીયા પૂરાતા. ઘરના ખૂણાં પર કચરાની નાની ઢગલી થતી અને સુધરાઈના કામદારો લઈ જતા. આજ હાલત દક્ષિણ ગુજરાતના ઘણાં ગામોમાં મેં જાતે નિહાળી છે. મહારાષ્ટ્રની દક્ષણી પ્રજામાં પણ મેં આ નિહાળ્યું અને અનુભવ્યું છે. પારસીઓના આંગણા પણ સ્વચ્છ અને બીબાના સાથીયાથી શુશોભિત રહેતા. અમારા સમયમાં સાયકલનું ચલણ હતું. આજે તે મહોલ્લાઓમાં બાઈક, અને કાર ખડકાયલા છે. ચાલવાની જગ્યા નથી તો સાંથીયા રંગોળીની તો વાત જ ક્યાં થાય. ઘરની મહિલા બિચારી રધવાટમાં જેમતેમ કરીને નોકરો કરવા દોડે તો પોતા કરવા કામવાળી રાખવી પડે. દોસ્તો વધુ નથી લખતો. વધારે નથી લખતો મારે બાપુને ત્યાં ચા પીવા જવાનું બાકી છે. ભૂતકાળમાં હતું એ હતું. વર્તમાન વિચારો અને ભવિષ્યની કલ્પના કરો.