દોઢ કલાકના વાંચન બાદ બીજો તબક્કો ‘વાર્તા કથન’નો હતો. આ તબક્કામાં બાળકોએ પુસ્તકમાં જે વાર્તા વાંચી હોય તે સ્ટેજ પાસે આવીને મોઢે કહી સંભળાવવાની હતી. બાળકોમાંથી સ્ટેજની બીક દૂર થાય, વાર્તા કહેવાની અને પોતાના વિચારો રજૂ કરવાની ક્ષમતા ખીલે તે માટે આ રીતનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું. શરૂઆતમાં બાળકો સંકોચ અનુભવતા હતા. આયોજકોને પણ શંકા હતી કે ગ્રામ્ય વિસ્તારના બાળકો જાહેરમાં બોલવા ઊભા થઈ શકશે કે કેમ ? પરંતુ એક-બે બાળાઓએ વાર્તા કહેવાની શરૂઆત કરતાં સૌ કોઈ એક પછી એક ઉત્સાહભેર નિર્ભીકપણે બોલવા ઊભા થઈ રહ્યા હતાં. કોઈએ વિક્રમ-વેતાળની વાર્તા કહી તો કોઈએ પોતાની આગવી અદાથી ચતુર બિરબલની વાર્તા કહી સંભળાવી. દરેક બાળકની પોતાની આગવી શૈલી, હાવભાવ અને મુદ્રાઓ હતી. તેમાંય ઉત્તર ગુજરાતની મીઠી ભાષા અને લહેકાઓનું તો પૂછવું જ શું ! બાળકોના નિર્દોષ અને માસૂમ ચહેરાઓ સાથેની આ સહજ બોલી બધાને આનંદિત કરી રહી હતી. એક નાનકડા ટપુડાએ રમૂજી ટૂચકો શરૂ કરતાં કહ્યું કે :