ના, માની જ નથી શકાતું. મન પાછું પડે છે. વિનોદ વિશે આવી કશી ધારણા બાંધતા છતાં લોહીઝાણ કરી મૂકે એવી કારમી, નઠોર વાસ્તવિકતા સામે આવીને ઊભી રહી ગઈ છે. સીમાને થયું – જે કંઈ સાંભળ્યું, સમજાયું તે બધું ભૂલી જવાય તો કેવું સારું ? જિંદગી પાછી હતી એવી ને એવી પાટે ચડી જાય તો કેવું સારું ? પણ એવું નહોતું બનવાનું. પેલા એમ જ બોલાયેલા શબ્દો લોહીના અણુએ અણુમાં પ્રસરી ચૂક્યા હતા. વિનોદના મિત્ર કપાસીના દીકરાના રીસેપ્શનમાં તે ગઈ હતી. હંમેશની જેમ એકલી. વિનોદ તો બિઝનેસટૂરમાં હતો. ચહેરા પર સફળ દાંપત્યની હાસ્યધજા ફરકાવતી તે ઘૂમી રહી હતી મોજથી. સાવ અણધાર્યું, એક ધીમેથી કહેવાયેલું વાક્ય સાંભળીને તેના પગ અટક્યા. ભીડની પેલી બાજુ કોઈ પુરુષસ્વર બાજુમાં ઊભેલાને પૂછતો હતો : ‘વિનોદ કેમ દેખાતા નથી આજે ! કપાસી તો એના જિગરી છે.’