કન્યાકુમારી હવે બાર જ માઈલ હતું. કેવું સ્થળ હશે ? ત્યાં શું હશે ? મનમાં પ્રશ્નો ઊઠતા હતા. મારી આતુરતાને પૂરી કરવા જ જાણે મોટર વેગથી દોડતી હતી. ઉત્તરમાં હજી ટેકરીઓ ચાલુ જ હતી; પણ તે હવે નીચી અને છૂટીછવાઈ. દક્ષિણે નાળિયેરીઓ પણ હવે ઘટવા લાગી હતી. કન્યાકુમારીની ભૂશિર તરફ અમે જતાં હતાં. સિંધુ અને ગંગાના મુખ આગળથી શરૂ થતા હિંદના પશ્ચિમ અને પૂર્વ કિનારા હજાર માઈલથી પરસ્પરને મળવા ધસી આવતા આવી રહ્યા હતા. જમણી બાજુની ઊંચીનીચી છતાં રેતાળ થતી જમીન સમુદ્રકિનારાનું સૂચન કરતી હતી. બે ડગલાંમાં સામે કિનારે જઈ શકો એવી એક નાની નદી પણ પશ્ચિમમાંથી વહી આવતી રસ્તામાં મળી ગઈ. હવે રસ્તાની માટી પણ ધોળી બની હતી, ધૂળ પણ ઠીક ઊડતી હતી અને જોતજોતામાં કન્યાકુમારીના નાનકડા ગામની શેરીઓમાં વાંક લેતી મોટર ધર્મશાળાના ચોગાનમાં ચક્કર લઈને થંભી ગઈ.