લોકભારતીમાં આવવાનું મોડું થતાં લોકશીક્ષણમાં જગ્યા ન હતી. કૃષી ગમતો વીષય ન હતો. પરંતુ આર. આઈ.ના બે વરસના કોર્સમાં દીલ્હીની શીષ્યવૃત્તી (રુ. ૨૫૦/– વાર્ષીક !) મળવાની શક્યતા હોઈ કૃષીમાં જ દાખલ થયેલો. ને એમ એક બાજુ અણગમતા વીષય સાથે પનારો પડ્યો અને બીજી બાજુ સમગ્ર જીવનને પલટાવી નાખનારો લોકભારતીનો ખોળો મળી ગયો….ત્યાર પછીનાં સાડા ત્રણ વરસ મારાં આવનારાં જીવનવર્ષો માટે ખેડ–ખાતર–પાણી ને હવામાન શાં બની રહ્યાં. પછીનો જે કાંઈ સારો પાક મારે જીવન–ખેતરે પાક્યો તે બધો જ લોકભારતી–માડીના પ્રતાપે.