પરણીને આવી ત્યારે રવજીને ડુંગરા નદીપાર કોતરોમાં વાડી હતી જાણે હસતાં રમતાં આંગણું લીપે એમ સખત મહેનત કરીને વાડીને લીલીછમ લુંબેઝુંબે કરેલ. કંકુના ફૂલ જેવા કોમળ હાથ બરછટ બનેલ. વાડી હતી, ઘોંસલા સમ ઘર હતું. પછી તો નાનું બાળ પણા હતું – પતિની શીળી છાંય હતી. આ બધી માયા-મહેલાત ગૂંથતા વર્ષો વીતેલ. સંધ્યાના ગોરજની અલપ-ઝલપ છાંયમાં માથા પર ઘાસનો પૂળો લઈ ઝડપભેર ઘેર પહોંચવાની કંકુને અને ગૌરી ગાયને જાણે હોડ લાગતી. ઘેર પહોંચતી ત્યાં બા-બા કરતો નાનો કિસન દોડતો આવીને કંકુને વળગી પડતો અને ગૌરી ગાય પણ દોડતી વાછડા પાસે પહોંચીને તેને ચાટીને વહાલ વર્ષાવતી.