અસહકારના પાયામાં પ્રેમ અને અહિંસા રહેલાં છે, એ વાત શરૂશરૂમાં એટલી સ્પષ્ટ ન હતી. ત્યારે તો સરકારને સાથ આપવો બંધ કરી તેનું કામ થંભાવી દઈ તંગ કરી, સ્વરાજ આપવાની તેને ફરજ પાડવા પૂરતીજ સામાન્ય સમજ હતી પરંતુ મને ખબર નથી કેવી રીતે, પહેલેથી જ લાગેલું કે આ લડત અનોખી છે, એની પાછળ પ્રેમનું બળ છે. અસહકારના રંગે રંગાયા પછી એ ભાવના મારા મનમાં વધુ સુરેખ રીતે આકાર લેતી બની, તે સરકારને સાથ આપતા હિંદીઓ માટે જે રોષની લાગણી થતી તેનો સામનો કરી એ સૌના હ્રદયપલટા માટે આપણે મોટાં બલિદાન આપવાં જોઈએ એવું હું માનતો થયો. આથી લડતનો રંગ જ્યારે પૂરેપૂરો જામ્યો ને સરકારી નોકરોના ઘૃણાજનક બહિષ્કારની હિલચાલ ઉપડી ત્યારે હું ઘણો વ્યથિત રહેતો. મારી એ વ્યથાને ૧૯૩૨ની સાલમાં સાબરમતી જેલમાં લખાયેલી મારી નવલિકા ‘બાબાજાન’ માં અસંદિગ્ધ રીતે, તે વખતે એમ કરવામાં રહેલા જોખમનો ખ્યાલ હોવા છતાં, મેં વ્યક્ત કરેલી છે.