કવિ એક નાજુક હૈયાનો માલિક છે.બહારથી ભલે મજબૂત હોવાનો દેખાવ કરતો હોય,પણ જ્યારે એ એકલો પડે છે ત્યારે એનું મન પર હ્રદય હાવી થઇ જાય છે....ભારતથી માઇલો દૂર વસતા હોય અને બે ચાર વર્ષે તેઓને ભારત આવવાનું બનતું હોય છે.માટે જ્યારે પણ એ વતનથી દૂર હોય ત્યારે એનાં શરૂઆતી વતનનાં દિવસોને કોઇ પણ કાળે ભૂલી શકતો નથી...કોઇ ચાહિતાને ત્યાં છોડીને આવવું પડે છે તો માબાપથી લઇને કુટુંબીજનોથી દૂર જાવું પડે છે....વતન પ્રેમ,વતન ઝૂરાપો,અનેક નાજુક યાદો અને સ્પંદનોનાં ઝૂમખાઓ ગામને પાદર લટકાવીને આવ્યા હોય ત્યારે વારે વાંરે એ વતનથી દૂર રહેનારાનું મન જ્યારે મનમગમતું એકાંત મળે છે ત્યારે એકાંતને યાદોની ગાસળીમાં બાંધીને એને બળજબરીથી શબ્દદેહે ત્યાં લઇ જવાં મજબૂર કરે છે..