‘હા બૂન….! સાલ્લો કંઈ અમરપટો લઈને આયો છે…! એય ફાટે તો ખરો જ ને….! પણ.. હું એવો સાલ્લો હરિજનબાઈ કે શાકવાળીને આલી દઉં. બાપડી પહેરે ને યાદ કરે. આપણ બીજું શું દયાદાન કરવાનાં હતાં…! જો હું ફાટલો સાલ્લો પહેરું તો લોક કહે – ‘ધણી મુંબઈમાં કમાય છે ને દીકરો અમદાવાદ કમાય છે તોય ફાટેલા સાલ્લા પહેરવા પડે છે.’ મારા ધણીનું ને દીકરાનું બેયનું નામ વગોવાય.’ પેલી સ્ત્રી નાથીમાના ચહેરા સામે તાકી રહી…. દાદાજીના ગુજરી ગયા પછી પિતાજી અને બાના આગ્રહ છતાં નાથીમા અમદાવાદ ન જ આવ્યાં. ઓરાણના ખોરડામાં એકલાં જ રહ્યાં. સોય-દોરો એમનો સદાનો સાથી.