સવારના આઠેક વાગ્યા હશે કે વહિદા હામિદના ઘર આંગણે આવી પહોંચી. ઘરની બાહર પોતાની દીકરીઓનું બાળપણ વાસણોના બોજા હેઠળ ધોવાતુ જોઈ તે કંપી ગઈ. લીમડાના વિશાળકાય વૃક્ષની પાછળ તે લપાઈ બધુ જોતી રહી. ઘરની લગભગ બહાર જ કહી શકાય એવી નળની નીચે બન્ને માસૂમ દીકરીઓ એકબીજા સામે જોતી જોતી વાસણો સાફ કરી રહી હતી. વહિદાના હૈયામાંથી નિ:સાસો નીકળી ગયો- ‘અરે હાય હાય! મારા કાળજાના કટકા! તમારા આ હાલ? ક્યાં એ માનો દુલાર અને ક્યાં આ ધુત્કાર!’