મલય કશું જ બોલ્યા વિના ખુરશી પરથી ઊભો થયો અને કેબિનનો દરવાજો ખોલીને બહાર આવ્યો. મલયનો ઉતરી ગયેલો ચહેરો જોઈને સાથી કર્મચારીઓ કૂતુહલવશ તેની સામે તાકી રહ્યા હતા. તમામ રીતે હારી ગયો હોય તેમ મલય પોતાના ટેબલ પાસે આવી ખુરશી પર બેઠો. પટેલકાકાએ મલયના ખભે હાથ મૂકી પૂછ્યું, ‘ભઈ, શું થયું? કેમ આમ લેવાઈ ગયો છે?’ મલયે માંડ માંડ પકડી રાખેલો લેટર પટેલકાકાને આપ્યો. લેટર વાંચીને પટેલકાકા પણ દુઃખી થઈ ગયા. ‘જોયું, સારા કર્મચારીની ય સંસ્થાને જરૂર નથી રહી. મંદી તો આવે ને જાય, સારા માણસો બીજી વાર ન મળે.’ પટેલકાકાની વાત સાંભળી અન્ય કર્મચારીઓ વાતનો સાર પામી ગયા. મલયના ખભે હાથ મૂકી ચંદ્રેશ બોલ્યો, ‘અરે યાર, આ છેલ્લી નોકરી થોડી છે, બીજી મળશે…’ચંદ્રેશની વાતમાં સૂર પુરાવતાં પટેલકાકાએ કહ્યું, ‘ચંદ્રેશ સાચું કહે છે. આજે આ છૂટી ગઈ તો કાલે બીજી મળશે… ચિંતા શા માટે કરે છે? મારી જ વાત કરું તો પાંચ વર્ષ પહેલાં તારી જેમ મનેય મારા શેઠિયાએ રોકડું પરખાવી દીધું’તું. થોડા દિવસ ઘરે બેઠા પછી અહીં મળી ગઈ… તું એમ સમજી લે કે મિનિ વેકેશન મળ્યું છે…’ પટેલકાકા અને બીજા મિત્રોના આશ્વાસનથી મલય સ્વસ્થ થઈ રહ્યો હતો.