માત્ર ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા તે અડધી આસ્તિકતા છે. ઈશ્વરમાં અને માણસમાં બંનેમાં માનો ત્યારે તમે પૂર્ણ આસ્તિક બનો છો અને બધી જવાબદારીનો ટોપલો ઈશ્વરના માથે નાખવાને બદલે ઈશ્વરની થોડી જવાબદારી તમે પણ ઉઠાવો તો તમે ઈશ્વરને અને માણસને બંનેને માનો છો એમ કહી શકાય. કોઈ અમીર, કોઈ ગરીબ, કોઈ નિરોગી, કોઈ રોગી આ બધા ભેદો છે તો તેને ઈશ્વરની કામગીરી ગણીને આપણે આપણી જવાબદારી અદા કરવી જોઈએ. ભૂખ્યા માણસના પાત્રમાં ભગવાન આકાશમાંથી રોટલી ફેંકવાનો નથી. એનું માધ્યમ તો તમે પોતે જ છો. કારભારીની નિક્રિયતા આપણે ઈશ્વરને માથે નાખીએ છીએ. ભગવાન તો સૌથી મોટો શેઠ છે અને આપણે બધા તેના નાના-મોટા મુનીમો છીએ. એટલે સ્વામી વિવેકાનંદની વાત વિચારવા જેવી છે કે ઈશ્વરમાં માનવું અને માણસમાં ના માનવું એ સાચી શ્રદ્ધા નથી. તમે માત્ર ઈશ્વરને પૂજો પણ માણસની અવગણના કરો તો એ વાત ઈશ્વરને મંજૂર હોઈ ન શકે કેમ કે આપણે તો માનીએ છીએ કે પરમાત્મા પરમ દયાળુ છે.