પણ્ લખવાનો ઉન્મેષ સૌથી વધુ 1960 થી 1968ની સાલ દરમ્યાન રહ્યો હતો. એ દરમ્યાન હું પહેલા ભાવનગર અને પછી રાજકોટમાં હતો. વાર્તાસ્પર્ધાઓમાં ઘણા ઇનામો મળ્યા. ચાંદની-આરામ-નવચેતન જેવા માસિકોમાં લખતા રહેવાથી નવોદિતોમાં જરી નામ થયું. આ બધી વસ્તુઓએ મારી લખતા રહેવાની મનઃસ્થિતી બનાવી આપી.હું લખતો રહેતો. ઓડીટર તરીકેની નોકરીએ મને અનેક ગામ ફરવાની અને દિવસો લગી ત્યાં મુકામ કરવાની તક આપી એને કારણે નાનાભાઇ જેબલિયા, રતિલાલ બોરીસાગર.રમેશ પારેખ,અનિલ જોશી, હસમુખ રાવળ જેવા જુવાન મિત્રોની સોબત થઇ. મોહમ્મદ માંકડ અને મકરંદ દવે જેવા સિનિયરોની નજરમાં પણ જરા માન વધ્યું. એને કારણે પણ લખવાની ચાનક ચડતી. એવે વખતે પણ મુડ બુડની ચિંતા નહોતી. બીજા નવોદિતોની સ્પર્ધા અને મોટાની શાબાશી એ જ ધક્કો મારનારું બળ. એક વાર મકરંદભાઇ મારી એક વાર્તા વાંચીને આખી રાત ઉંઘી નહોતા શક્યા એ વાતના પોરસે મને પોતાને અનેક રાત્રીઓ સુધી ઉંઘવા નહોતો દીધો. એવું જ રસિક ઝવેરીના પ્રોત્સાહક પત્રથી થયું હતું. આ બધી વાતો જ પ્રેરણા-મુડ–વાતાવરણની કારક બની જતી. પણ એક વાત ચોક્કસ હતી. વાર્તાઓ ઉપર જિવિકા તો હતી નહિં એટલે એકને એક વાર્તાને રાંકના ગોળની જેમ દિવસો લગી હાથ પર લઇને ફર્યાકરવાનું બનતું. .