‘માર હસબન્ડ શાક લેવા, દળણું દળાવવા, છોકરાને લેવા-મૂકવા, ભંગાર/પસ્તી આપવા, ઈસ્ત્રીનાં કપડાં લેવાં-આપવાં, કચરો ફેંકવા – એમ કોણ જાણે કેટલી વાર લિફ્ટમાં જતા હશે, પણ એમને ક્યારેય એવો ખ્યાલ ન આવ્યો કે આ લિફ્ટની સર્વિસ કરાવવી જોઈએ… હવે કેવા હેરાન કરે છે ! દળણું દળાવવા જાય તો કેટલી વારે પાછા આવે… ૨૦-૨૫ પગથિયાં ચડે, વળી પોરો ખાય, વળી ૧૫-૨૦ ચડે ને આરામ કરે. ઘરમાં છોકરાં ‘ભૂખ લાગી ભૂખ લાગી’ કરતાં હોય પણ આ લોટ લઈને આવે, તો રોટલી માંડું ને !’ એક બહેને પોતાના કમભાગીપણાની વાત પોતાની પડોશણને જ સંભળાય એવા ધીમા અવાજે કહી. અત્યારે તેમણે એટલા ધીમા અવાજે વાત કરી કે તેમની બાજુમાં ઊભેલ પડોશણા સિવાય કોઈને સંભળાયું નહિ. પણ ક્યારેક ઘરમાં તેમની બાજુમાં જ ઊભેલ તેમના પતિને તેઓ એવી રીતે આજ્ઞા કરતા કે પડોશણ તેના પોતાના ઘરમાં જ બેઠા બેઠા સાંભળી શકતી. ત્યારે તેને નજીક હોવાની જરાપણ જરૂર રહેતી નહિ.