અમે ફરીને બે કલાક પછી પાછા આવ્યા, ત્યાં સુધીમાં ગાઢ મિત્રો બની ચૂક્યા હતા. એકબીજા વિષે ઘણું બધું જાણી ચૂક્યા હતા. એ અમદાવાદના સુખી, સંસ્કારી પરિવારનો સૌથી નાનો સભ્ય હતો. એના મોટાભાઈ સર્જન હતા. (અને આજે પણ છે. એ વખતે પરદેશમાં હતા, અત્યારે અમદાવાદમાં જ છે.) એક બહેન જે પરણાવેલી છે અને સુખી છે. સંકેત ક્યારેય ઘર છોડીને બહાર નીકળ્યો નહોતો. અહીં પહેલીવાર સાવ અજાણ્યા સ્થળે આવ્યા પછી ભયંકર રીતે હોમસિકનેસ અનુભવી રહ્યો હતો. જ્યારે મારું એનાથી તદ્દન વિપરીત હતું. મેં જિંદગીનાં ચૌદ વરસ ઘરથી દૂર કાઢ્યાં હતાં. હોસ્ટેલ લાઈફ માત્ર કોઠે પડી ગઈ હતી એમ નહીં, પણ એક આદત બની ચૂકી હતી. મારા જેવા રીઢા માણસનો એને સહારો મળી ગયો.