‘કામમાં તો શૌકતભાઈ, આ છોકરાનું જ કામ છે. આટલા દા’ડાથી મંડાયેલ આ ગાંડા વરસાદમાં નિશાળે જતાં-આવતાં તેની ભણવાની ચોપડિયું પલળીને લોંદો થઈ જાય છે. બચાડો પછી ભણે કેમનો ? મેં કીધું, ચાલ મારી ભેગો ચાચા પાંહે. ચાચા કાંક રસ્તો કાઢી આપશે.’ ‘અરે, એમાં કઈ મોટી વાત છે ? છતરી બનાવવાનો સામાન તો મારી પાસે છે જ. એવી સરસ મજાની છતરી બનાવી આપું કે, ચોપડા પર પાણીનું એક ટીપું ય નંઈ પડે.’ સુરેશે તો ધાર્યું હતું કે, કદાચ કાકા કંઈક વધારે સારી જાતનું અને જાડું પ્લાસ્ટીક આપશે, એને બદલે છત્રીની વાત સાંભળીને એનો ચહેરો ખીલી ઊઠ્યો, ‘છત્રી ? અને મારી પાસે ?’ એ જાણે સાતમા આસમાન પર પહોંચી ગયો.