‘જઉં કે ના જઉં ?’ આ તે કેવી કન્યાવિદાય ?! ન મમ્મીને બાઝી રડવાનું, ન મુરબ્બીઓના આશીર્વાદ લેવાના, ન તો શણગારેલી કારનાં પૈડાં પાસે શ્રીફળ મૂકવાનું, ન તો ગોરમહારાજના મંત્રોચ્ચાર… ન મેંદી, ન શણગાર, ન પાનેતર…. તન્વીના હ્યદયમાંથી જાણે કોઈ ગાંડુતૂર પૂર ઊમટયું. પાછી ઉપર જઉં… મમ્મીને બાઝીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી લઉં… મમ્મીનો હાથ પકડીને મારા માથે મૂકુંને પછી નીકળું… પણ તન્વીએ આવું ગાંડપણ કર્યું નહિ. આવુંઆવું થતાં આસુંઓ આડે બંધ બાંધી દીધો. પાણી પાણી થઈ જતા પગ પરાણે ઝડપભેર ઉપાડયા…