બીગલ્સનો વિકાસ પ્રાથમિકરૂપથી સસલાનો શિકાર કરવા માટે થયો હતો, એક ક્રિયાશીલતા જે બીગલીંગ તરીકે જાણીતી હતી. જુવાન શિકારીઓ માટે જે પોતાને ટટ્ટુ પર મૂકી શકતા અને ગરીબ શિકારીઓ જેઓ સારા શિકારી ઘોડાઓના તબેલા રાખવાનું પોશાતું ન હતું તેઓ માટે તેઓને આદર્શ શિકારી સાથીઓના રૂપે જોવાતા, જેઓ પોતાને થકાવ્યા વગર ઘોડા પાછળ પીછો કરી શકતા.[૪૯] 19મી શતાબ્દીમાં, શિયાળના શિકારની શૈલીની આગમન પહેલાં, શિકાર એ આખા દિવસનું કાર્ય હતું જેમાં આનંદ મારવાથી મેળવી શકાતો હતો તેના કરતાં પીછો કરવાથી મળતો હતો. આ ગોઠવણીમાં નાનું બીગલ સસલાની સાથે સારો મેળ ખાતું, હેરીયર્સની જેમ તેઓ શિકાર જલ્દી ખતમ નથી કરતા, પરંતુ તેમની જબરજસ્ત સૂંઘવા દ્વારા પીછો કરવાનું કૌશલ્ય અને સહનશકિતના કારણે તેઓ આખરે સસલાને પકડવાની બાંયધરી આઅતાં હતાં. બીગલ સમૂહ ભેગા એકદમ નજદીક દોડે છે ('એટલું નજીક કે તે કવર સાથે ઢંકાય જાય છે'[૯]), જે લાંબા શિકારમાં ઉપયોગી હોય છે, કારણ કે તે ભટકેલા શ્વાનોને છૂપાવામાંથી પાછા લાવે છે. ગીચ ઝાડીઓમાં તેઓને તીતરના શિકાર કરવો હોય ત્યારે સ્પેનિયલ્સની જગ્યાએ પસંદ કરાય છે.[૫૦]