તોય હિંમત હારે તે લેખક નહીં. આ દુનિયામાં લેખક ‘ને કવિની જમાત ભારે મહેનતુ. કરોળિયાને ગુરુ માનીને લખવા પર મંડ્યા જ રહે. એમને તો રાત કે દિવસનોય ક્યાં બાધ હોય? ઊંઘમાંથી ઝબકીને જાગીનેય લખે ને ઝોકાં ખાતાંય લખે! વાત કરતાંય લખે ને વાત સાંભળતાંય લખે. કોઈના લખાણમાંથી જોઈનેય લખે ને બીજાનું પોતાના નામે કરીનેય લખે! બસ કોઈ પણ હિસાબે લખવું એ જ ધરમ. કોઈ નિસ્પૃહ ને સહનશીલ જાત હોય તો એ આ જાત છે એમાં ના નહીં. કોઈ વાંચે કે ના વાંચે તોય લખવું, કોઈ છાપે કે ના છાપે તોય લખવું, લોક મશ્કરી કરે તોય લખવું અને લોક દયા ખાય તોય લખવું. આનાથી મોટો કયો ધરમ છે જે આ બધું શીખવે છે કે દુનિયાની પરવા કર્યા વગર તમારા ધ્યેયને નજર સામે રાખીને બસ મંડી રહો, મંડી રહો ને મંડી રહો? કોઈ નહીં.