આપણો કોઈ મિત્ર કે આપણું કોઈ સ્વજન વિદેશનો પ્રવાસ કરીને આવે છે ત્યારે એ ત્યાંનાં ગુણગાન ગાય છે. વિદેશમાં કેવી ડિસિપ્લિન છે, ત્યાં લોકો કેવા મહેનતુ અને કેવા પ્રામાણિક છે એની વાત કરે છે. અમેરિકા, ચીન, જાપાન, દુબઈ વગેરે જેવા વિકસિત દેશોની સાથે આપણા ભારતદેશની આપણે તુલના કરીએ છીએ. આપણે વિકાસ નથી કરી શકતા એનો અજંપો અનુભવીએ છીએ, પરંતુ એનાં કારણોનો વિચાર નથી કરતા. સવા સો કરોડની વસતિ ધરાવતો આપણો દેશ અને એની પ્રજા ધારે તો શું ન કરી શકે? આપણા દેશમાં નદીઓ છે, પર્વતો છે, ખનિજ સંપત્તિ છે, માનવી પાસે કામ કરવાની શક્તિ અને સામર્થ્ય છે, આવડત પણ છે; આ બધું જ હોવા છતાં દાનત નથી, નિયત નથી, નિષ્ઠા નથી અને તેથી દેશ વિભાજિત થતો રહે છે. સરહદ પર સૈનિકો પોતાના પ્રાણ ન્યોછાવર કરે છે અને પોલિટિશિયનો ડર્ટી પોલિટિક્સ કરીને દેશને ચૂંથી રહ્યા છે. ધર્મગુરુઓ સ્વર્ગ, મોક્ષ, વૈકુંઠ અને જન્નતની લાલચમાં માણસને બહેકાવી રહ્યા છે. સંપ્રદાયના ખાબોચિયામાં છબછબિયાં કરતા છીછરા લોકોને દેશની કે રાષ્ટ્રની કોઈ પરવા નથી. કોઈને પોલીસ પર ભરોસો નથી તો કોઈને કાનૂન પર વિશ્વાસ નથી. અદાલતોમાં ત્વરિત ચુકાદો મળતો નથી. ન્યાય માટે વર્ષો સુધી આપણે પ્રતીક્ષા કરવી પડે છે.