મિત્રના પત્રનો જે મૂળ મુદ્દો છે તે તો દહેશતનો છે. આ બાબતમાં માણસે પોતે જ તન અને મનને જાતે જ ટટ્ટાર કરવાં પડે છે. શરીરની બાબતમાં, જિંદગીનાં સુખદુઃખની બાબતમાં શંકા અને ડરના ચક્કરમાં પડીએ તો તો જીવી જ ના શકાય. કોઈ પણ માણસ એવા વિચાર-તરંગમાં અટવાય કે કલાક પછી શું બનશે? ચાર કલાક પછી શું થશે? રાત્રે શું થશે? આમ જુઓ તો જીવન એક સંગ્રામ છે અને માણસે પોતે એક સ્વસ્થ અને શૂરવીર લડવૈયાના મિજાજથી જ તેનો સામનો કરવા તૈયાર રહેવું જાઈએ. આવી ‘તૈયારી’નો અર્થ એવો નથી કે બીજી ઘડી, બીજા કલાક કે બીજા દિવસે શું બનશે, તેના વિશે અકારણ ચિંતા અને ડર સેવવો. માણસમાં એટલું મજબૂત મનોબળ હોવું જાઈએ, ન હોય તો એવું મનોબળ કેળવવું જાઈએ કે કોઈ પણ પળે જે કાંઈ બને-સારું બને કે ખરાબ બને-હું કોઈ પણ પરિસ્થિતિને પહોંચી વળવા પૂરેપૂરો સજ્જ છું!