ના રે, એ કોઈ કામ નથી. વધાવવું એ જોબ કે વર્ક નથી. કર્મ નથી. ઓટો-એક્ટ છે. મનુષ્ય ઊછળી ઊછળીને કહી શકે છે- હું પણ નિસર્ગ છું. વીતેલા મહિનાઓમાં એ ભૂલી ગયેલો. એણે પ્રયત્ન પણ કરેલો કે હું એ હું ‘ને તું એ તું, હું જ ઈશ્વર છું! પણ, વસંત આવે છે. એનામાં પણ, અને એ કહે છે. તું ય ઈશ્વર છે ‘ને હું ય માનવી છું! એ નાચે છે કારણ કે કર્મ અને કર્તા ત્યાં એક થાય છે. તેના નર્તનમાં નૃત્ય ‘ને નર્તક એક થાય છે. ‘છે’ ‘ને ‘હોવાપણું’ જોડાઈ જાય છે. સમયમય થવું એટલે વસંત! માનવી નાચતો-નાચતો ગાય છે ‘તું મારો સ્વભાવ ‘ને હું તારો સ્વભાવ’. સ્વાભાવિકપણાનો સાક્ષાત્કાર એટલે વસંત! કણ કણમાં ‘ને ક્ષણ-ક્ષણમાં થતાં અહમ વસંતાસ્મિના બ્રહ્મનાદ માટે આપણે ઋતુનાથ ‘ને રસનૃપ એવા મધુમાસનો વંદન સહ આભાર માનીએ એટલો ઓછો છે.