જાણે એક ઊંચા આસન પર ભગતની જોડાજોડ તે બેઠી છે. સામે બેઠી છે સમસ્ત નાત. ભગતની સ્નેહાળ આંખો બેઠેલા બધા લોકો પર ફરે છે અને બધા નાનકડા હરિયા બની પોતાની પાસે દોટ મૂકે છે. કોઈ ખોળો ખૂંદે છે, કોઈ આંગળી પકડે છે તો કોઈ પાલવ . તે બધાને માથે હાથ ફેરવે છે. ભગત હસે છે. હસ્યા જ કરે છે. રામસાગરનાં તાર રણઝણે છે અને ભગતનો ઘેરો સૂર દશે દિશાઓમાં ફેલાઈ જાય છે.