આ ગીતમાં કવિએ સવારના પ્રકૃતિસૌંદર્યને મનોહર નારીસ્વરૂપે આલેખ્યુ છે. સવારને કવિએ પુષ્પ સૌરભમાં સ્નાન કરીને આકાશના દર્પણમાં એની રૂપઝલકને પ્રસારતી વર્ણવી છે. સાગરજલનો પાલવ, એના કેશ ગૂંથતી વાયુલહરી વાદળાને ફૂલની જેમ એના કેશમાં મૂકે છે એવુ શબ્દચિત્ર આપીને કવિએ પ્રભાતને સ્વપ્નલોક્ની પેલી પારની સુંદરી રૂપે અંકીત કર્યુ છે. પરંતુ પછીથી એ સુન્દરતા સાથે સવારની ભવ્યતાનો પણ સુમેળ સાધ્યો છે. ઊગતા રતુમડા સૂર્યને પ્રભાતના લલાટ પરની ટીલદી રૂપે દર્શાવવામાં કવિકલ્પ્નાની ઊચી ઉડાન દેખાય છે. રૂપક યોજના દ્ધારા કવિએ સ્ત્રીના લાવણ્યને રજૂ કરી દીધું છે.