આ મુકામ પર પહોંચવા માટે સુભાષ પાલેકરે કમરતોડ મહેનત કરી છે. પારાવાર મુશ્કેલીનો સામનો પણ કર્યો છે. દાયકાઓ પહેલાં આકોલાની પંજાબરાવ કૃષિ યુનિવર્સિટીના વિદ્યાર્થી એવા ખેડૂતપુત્ર સુભાષ પાલેકરે અભ્યાસ કરતાં કરતાં મેલઘાટનાં જંગલોમાં જઈને નૈસર્ગિક પર્યાવરણ વ્યવસ્થા આદિવાસીઓનાં જીવન પર કેવી અસર કરે છે એના પર સંશોધન કરેલું. આ આદિવાસીઓ મીઠા સિવાય કોઈ ચીજ બહારથી ખરીદવી ન પડે એટલી હદે સ્વાવલંબી હતા. ભોજનમાં મીઠાશ લાવવા માટે એ લોકો જંગલી વનસ્પતિનો ઉપયોગ કરતા. એ અરસામાં રાસાયણિક ખેતીની અવળી અસરો દેખાવાનું શરૂ થઈ ગયું હતું. રાસાયણિક ખાતરથી વંચિત વન-વગડાનાં વૃક્ષો પર લચી પડેલાં ફળ-ફૂલ જોઈને યુવાન પાલેકરને થયું : ‘હવે જો વિદ્યાપીઠમાંથી કૃષિમાં પીએચ.ડી. થઈશ તો ખેડૂતોને આત્મહત્યા તરફ જ દોરી જવામાં હું પણ એક નિમિત્ત બનીશ !’