પાલણપુર સ્ટેટના શાસન વખતે ભાખર ગામ માં ભાટી,ચૌહાણ.ડોડીયા,પરમાર જેવી અટક ધરાવતા રાજ્પૂતો રહેતા હતા.વિક્રમ સવંત ૧૮૮૫માં આ રાજ્પૂતોને ગામના જ પાલવી દરબારો સાથે કજીયો થયો હતો.દરમિયાન એ અરસામાં ગામના બે રાજપુત બાદરજી ભાટી અને વખતસિહજી ભાટી ગામના ભાઈઓ ઉપર વાઘે હુમલો કર્યો હતો.વાઘ વખતસિહને કાંડા માંથી પકડી બોડમા ઘસડી ઘયો હતો ત્યારે મા જણ્યા ભાઈને બચાવવા ઝનુનમાં બાદરજી બહાદુરીપૂર્વક વાઘની બોડમા ઘુસી ગયા હતા.બાદરજીએ વાઘનો સામનો કરી ભાઈ વખતસિહને તો છોડાવી લીધા પણ હાથમા આવેલા શિકારને મોમાંથી છોડાવી જનાર બાદરજી ઉપર ક્રોધે ભરાયેલા ખુંખાર વાઘે બાદરજીના માથા માં પંજો મારી લોહી લુહાણ કરી દીધા હતા.વખતસિહને બચાવીને ઘેર લઈ આવેલા બાદરજીને એ વખતે દરબારોએ આવીને તેમના ઘા ઉપર મીઠુ ભરવાની સલાહ આપતા તેઓએ ભોળપણ માં એ સલાહને અનુસરતા મીઠાની આડઅસરથી ઝેર ચડી જતા બાદરજી થોડા સમયમા જ મૃત્યુ પામ્યા હતા.એ વખતે તેઓના કુટુંબીજનોને સ્મશાનમાજ એ વાતનો અહેસાસ થયો કે,આ તો જુના કજિયાનુ વેર વાળવા દરબારોએ ખોટી સલાહ આપી હતી.જેમા બાદરજીને ગુમાવવાનો વારો આવ્યો હતો.,બસ એ જ ઘડીએ રાજ્પુતોએ આવુ ગામ છોડી દેવાનો સંકલ્પ કરી લીધો.