મૂળ સવાલ લોકોના મનમાં પડેલી અસુરક્ષિતતાની લાગણીનો છે. માનવી લાગણી અને બુદ્ધિ એમ બે રીતે વિચારે છે અને ખાસ કરીને સંબંધોની બાબતમાં માનવી લાગણીથી વધુ વિચારે છે. આથી પોતાના વહાલા, નજીકના લોકોને કંઇક થઇ જશે તો ? તેવી મૂંઝવણ તેમના મનમાં તીવ્ર લાગણી જન્માવે છે. આ સમયે જો સુરક્ષનાં તંત્રો નજીક હોય તો તેને શાંતિ નીપજે છે. જૂના જમાનામાં કુટુંબ, જ્ઞાતિ, પડોશ, શેરી, ગામ વગેરેમાં નજીકના સંબંધો હતા અને આ સંબંધોનું માળખું તેમને સુરક્ષાની લાગણી આપતું. જ્યારે જરૂર પડતી ત્યારે આ સંબંધીઓ મુશ્કેલીમાં આવનાર લોકોની પડખે ઊભા રહેતા. સંયુક્ત કુટુંબ તો એક સામાજિક વીમા સ્વરૂપે હતું.. જૂના જમાનામાં જ્યારે કાયદાનું શાસન નહોતું ત્યારે આવા સંબંધો જ સલામતી આપતા. ત્યારે લોકો બહારગામ ઓછું જતા અને જતા તો પોતાના લોકો સંઘ કાઢીને અથવા તો જૂથમાં જ જતા. દિવસ દરમિયાન મુસાફરી કરતા. તે સમયે ઠગ, પીંઢારા, ડાકુ, બહારવટિયા, લૂંટારા વગેરેનો ડર ખૂબ જ રહેતો. તેમાં પણ ગામ બહાર વસનાર કેટલીક કોમો ગુનાઇત કોમો તરીકે જાણીતી બની ગઈ હતી. અમદાવાદમાં જે કોમની મહિલા પર હુમલો થયો તે મહિલાની અર્ધ ભટકતી કોમ પહેલાં ગુનાઇત કોમ તરીકે જાણીતી હતી.