ડો.વીજળીવાળાએ જે વાત આ લેખમા કરી છે તેવી પરિસ્તિથી અમારા ઘરની હતી. માર દાદાને કેંસર હતુ અને ખુબજ નાની વયે તેમનુ મૃત્યુ થયુ હતુ. એ વખતે મારા ફઈ ફક્ત ૬ મહિનાના હતા. મારા દાદી ની ઉપર ૩ દિકરા અને ૧ દિકરી અને દાદાની બા એમ ૬ જણાના ભરણ-પોષણની જવાબદારી આવી પદી. ડો.વીજળીવાળાએ વર્ણવ્યા એવા ઘણા પ્રસંગ મારા દાદીએ જોયા અને અનુભવ્યા છે. પણ એમણે કદી પણ હાર ન માની. માર દાદાના બા પણ હંમેશા કહેતા કે જેણે પેટ આપ્યુ છે તે કોળીયો પણ આપશે. મારા દાદીએ લોકોના ઘરના પાણી ભર્યા તો લોકોના મણ-મણના બાજરા/ઘઊં પણ દળ્યા છે અને મરચા અને મસાલા પણ ખાંડ્યા છે. મારા દાદી એ સાડી પણ થીગડા મારી ને જ પહેરી છે. હુ કોલેજ મા હતો ત્યા સુધી તે સાડી થીગડા વાળીજ પહેરતા. હુ એમને કહેતો કે બા હવે તો સારુ છે અને સારી સાડીઓ પણ છે તો પછી કેમ આ થીગડા વાળી સાડી પહેરો છો? તો કહે કે વર્ષો સુધી આવાજ કપડા પહેર્યા છે એટલે હવે આ આદત જતી નથી પણ પછી અમે બહુ કહેતા એટલે પછી સારી સાડી પહેરવા કાઢતા.આ કહેવાનો ભાવાર્થ એટલોજ કે જે કરકસર વાળુ જીવન એ જીવ્યા એ આદત હજી પણ છે.