સુખીએ આ સાંભળ્યું અને રડવાનું બંધ કરી, રસોડામાંથી જ જવાબ આપ્યો, “ઝીણીએ બાવાને હાચે મારી કાઈ’ઢો?” હું આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. પોલિસની મોટરબાઈક દેખાઈ રહી હતી અને સાઈરન સંભળાઈ રહી હતી. નીચે લોકોની અફડાતફડી ચાલુ હતી. સુખી લપસણી ટેકરી પરથી નીચે ધીરે-ધીરે ઊતરી રહી હતી, એને નીચે ઉતરવાની કોઈ જલદી હોય એવું નહોતું લાગતું. ઝરમર વરસાદ હજુ પડી રહ્યો હતો. સરુબેન અને બાળકોનો રૂમ હજુ બંધ હતો. એ લોકો ઊઠ્યાં નહોતાં. ત્યાં જ આગળનો દરવાજો ચાવીથી ખૂલવાનો અવાજ આવ્યો અને વિનુએ અંદર આવીને લીવીંગ રૂમમાં રેડિયો ચાલુ કર્યો. એનાઉન્સમેન્ટ આવી રહી હતી, “વિવિધ ભારતી પર “આપકી પસંદ”મેં અબ પેશ કરતે હૈં, ફિલ્મ “ઉજાલા” કા યહ નગમા, સંગીત શંકર-જયકિશનકા હૈ, લિખા હૈ શૈલેન્દ્રને ઔર ગાયા હૈ મન્નાડેને “અબ કહાં જાયેં હમ, યે બતા અય જમીં, ઈસ જહાંમેં તો કોઈ હમારા નહીં!”