‘સ્વજનનાં વખાણ સ્વમુખે ન થાય’ એ તો અનુભવવાની ચીજ છે, મમ્માની આંખોની ચમક અને એમનો પુલકિત ચહેરો જ અમારા માટે વખાણની ગરજ સારતો, એની અનુભૂતિ કરાવતો. પોતાનાં બાળકો સાથે રમતા મમ્માને અમે ક્યારેય નથી જોયા પણ દાદાજી અને નાનાજી બન્યા પછી એમનું બાળપણ પાછું ગેલ કરવા લાગેલું. અમે એમનાં બાળકો છતાં એમની સાથે વાત કરતાં કે કાંઈ પણ પૃચ્છા કરવી હોય તો ક્ષોભ અનુભવતાં, જ્યારે અમારાં બાળકોએ એમનો પ્યાર ભરપૂર માણ્યો છે, પછી એ સમયે દાદાજી કે નાનાજી મુંબઈ, અમદાવાદ, કપડવંજમાં હોય કે અમેરિકાની મુલાકાત લીધી હોય.