આ જેતપુરમાં 1952માં શિક્ષિકાની નોકરી અગાઉ શાંતાગૌરીબહેને જે પુરુષાર્થ કર્યો હતો તેની કથા ધીરેધીરે ટપકટપક આ છવ્વીસ વરસો દરમિયાન મળી. નાતરિયા વરણની વિધવા નાતરું કરે. બિન-નાતરિયા વરણની વિધવા પારકાં કામ કરે અને અનેક લોલુપ નજરોનો ભોગ બને. હળવદી બ્રાહ્મણ શાંતાબહેને નક્કી કર્યું કે પતિએ સોંપેલા આઠ માસના બાળકને, સ્વમાન કે સ્વત્વનો લેશમાત્ર ભોગ આપ્યા વગર મોટું કરવું. જિંદગીનો નકશો સ્પષ્ટ નહોતો. પિતા સામાન્ય કોન્ટ્રાક્ટર હતા. ભાઈ નહોતો. અંધારું હતું. તેમાં દીવો જોઈએ માત્ર ભણતરનો. આમ છતાં એક વરસ શાંતાબહેને રિવાજ પ્રમાણે ખૂણો પાળ્યો. પછી પાંચ-છ ધોરણથી અધૂરું મૂકેલું ભણતર હળવદમાં આગળ ધપાવ્યું. પોતાનાથી મોટી વયની વિધવા, એક બાળકવાળી વિદ્યાર્થીનીને જોઈને નાનકડી છોકરીઓ મશ્કરી પણ કરતી હશે. બધું સહન કર્યું. ફાઈનલ પાસ કરીને રાજકોટ અને બીજે પી.ટી.સી.નો અભ્યાસ કર્યો. એમાં એના મોટા બનેવી સોમનાથભાઈએ અને બહેને સાથ આપ્યો. બહેન બેનકુંવરનો છોકરો જગ્ગુ એટલો હળી ગયો કે શાંતાબહેનને જ ‘મા’ કહીને બોલાવતો. છેક સમજણો થયો ત્યારે ખબર પડી કે શાંતાબહેન તો મારી મા નથી, માસી છે. ભાઈ વગરનાં શાંતાબહેન બીજી પાંચ બહેનોમાં સમાઈ રહ્યાં.