આ અજ્ઞાન માંથી નિવૃત થતા જ મૃત્યુ અમરત્વ લાગવા માડે છે, કારણ કે મૃત્યુ આપણું નથી, તે તો શરીરનું છે,અને શરીર આપણે નથી,તે તો વસ્ત્ર જેવું  છે,વસ્ત્ર ફાટી જાયતો નવું એનાથી સારું ખરીદી શકાય છે, જો આપણા આત્માને એકનો એક દેહ કાયમ વળગી રહેતો હોતતો આપણે જ કંટાળી જાત ને આપણું  ઠેકાણું જ ન રહેત ને સડી જાત જેમ વહેતું ઝરણું જ પવિત્ર હોય છે બંધ્યાર ગંધાય જાય છે, એમ આપણે પણ ગંધાય જાત અને  આપણો બધો જ  વિકાસ રૂંધાય જાત,અને આજે  જે જીવનમાં નવીનતા, પ્રગતી, ચપળતા, સુજ,વગેરે દેખાય છે,તે હોત નહી ને પ્રગતી થાત જ નહી, આનંદનો લોપ થાત, જ્ઞાનની પ્રભા જ જાંખી પડી જાત, એટલે શરીરના નાશથી ભય અનુભવવાની કોઈ જ જરૂર નથી,કોઈ કારણ પણ નથી, જો આત્માનો નાશ થતો હોત તો ભય પામવા જેવી બીના ગણાય, પણ આત્માતો અવિનાશી છે,શાશ્વત છે,અને મરણ ધર્મી નથી ,તે કદી મૃત્યુ પામતો નથી , આત્મા એક અખંડ વહેતો આનદનો મોટો ઝરો છે, તેના પર અનેક દેહ આવે છે, ને જાય છે, આપણે અસંખ્ય દેહો ધારણ કરેલા છે, એટલે દેહની સાથે સગાઈ કરી દેહમાં ફસાયને શોક કરવો તે આપણી નાદાની જ છે, આ સત્યતાની પ્રતીતિ થવી એ જ આત્મ જ્ઞાનની પ્રાપ્તિ છે,.