28 વરસ પહેલાં આ ઘર મારે છોડી જવું પડ્યું હતું. બહુ નાની ઉંમરે પરણીને આ ઘર છોડેલું. પણ એકાદ વરસમાં તો વિધવા થઈને પાછી આવી ગઈ. મા અને દાદી બહુ જ રૂઢિચુસ્ત. વિધવાથી આ ન કરાય ને તે ન કરાય. વિધવાથી આ પહેરાય ને આ ન પહેરાય. વિધવાથી આમ હરાય-ફરાય ને આમ ન હરાય-ફરાય. હું એકદમ અકળાઈ ગઈ હતી. મેં આગળ ભણવાની વાત મૂકી, ત્યારે તો મા અને દાદી તૂટી જ પડ્યાં. છતાં દાદા વચ્ચે પડ્યા ને હું ભણી શકી. અમારું સંયુક્ત કુટુંબ. તેમાં કાકી મારા ઉપર ખૂબ પ્રેમ રાખતાં. આ ભાઈ પણ મારો કાકાનો દીકરો. ભણતાં-ભણતાં ભરત સાથે મારું દિલ મળી ગયું. અને મેં પરણવાનું નક્કી કર્યું. ઘરમાં હાહાકાર મચી ગયો. મા અને દાદીએ તો કકળાટ કરી મૂક્યો, ‘અમે નહોતા કહેતા કે વિધવાને બહાર પગ ન મૂકવા દેવાય. લ્યો હવે, લાગ્યું ને કુળને કલંક !’