જ્યોતીન્દ્ર હ. દવેનો હાસ્યલેખ મજાનો રહ્યો. તે વખતનું સાહિત્ય ” પંડિતયુગનું સાહિત્ય ” ગણાતું. ભારેખમ શબ્દો, અઘરા અલંકારો, વિચિત્ર ઉપમાઓ, ઘણી વખત ન સમજાય તેવું ક્લિષ્ઠ વર્ણન વગેરેને મહત્વ અપાતું હતું. સમાજનો એક ખાસ વર્ગ જ સમજી શકે તેવું લખાણ સંસ્કૃતમાં … વેદો, પુરાણો, મહાકાવ્યો વગેરેમાં લખાયું છે જેને આમ આદમી સમજી શકતો નથી, પરિણામે — તેને સમજવા તેની ‘ટીકા’ વાંચવી પડે છે, જેમાં જે તે ટીકાલેખકનો પ્રભાવ તથા પૂર્વગ્રહ પણ ભળેલો હોય છે! અરે ! ગીતા જેવો ગ્રંથ પણ ક્યાં સમજાય છે ?