સાત વર્ષ નોકરી કર્યા પછી તેમના જ એક ફ્રેન્ડની કંપનીમાં તેઓ પાર્ટનર તરીકે જોડાયા. તેઓ કહે છે, ‘એક મિત્રની કંપનીમાં જૉઇન કરીને નાની કંપનીને ચાર વર્ષમાં ઘણી મોટી કરી આપી. આ ગાળામાં ગ્રોથનો અનુભવ મેં પણ કર્યો હતો. હું લોકોને સફળ બનાવી શકું તો આગળનાં વષોર્ મારે મારા માટે અને મારી ફૅમિલી માટે કાઢવાં છે એવો નિશ્ચય કરીને ૨૦૦૩થી ફ્યુચરનેટની શરૂઆત કરી. હું, મારી વાઇફ અને બીજા બે એમ્પ્લૉઈ એમ ચાર જણે મળીને એક કંપની શરૂ કરી. ત્યારે મેં અને મારી વાઇફે નક્કી કર્યું કે નેક્સ્ટ ત્રણ વર્ષ આપણે કમર કસીને રહીશું. હું મારા એમ્પ્લૉઈને ૫૦,૦૦૦થી ૬૦,૦૦૦ ડૉલરની વાર્ષિક સૅલેરી આપતો હતો, પણ હું ઘરે ખાલી ૩૦,૦૦૦ ડૉલર લઈ જતો હતો. એ દરમ્યાન અમે દર વર્ષે સો ટકા રેવન્યુ જનરેટ કરતા હતા. મેં પહેલેથી જ ઇન્ડિયાની કંપનીમાં કામ કર્યું અને પછી મારા ફ્રેન્ડને ત્યાં કામ કર્યું જેનાથી અમેરિકન ગવર્નમેન્ટમાં કામ કેવી રીતે થાય, પ્રોજેક્ટ કેવી રીતે લેવાય એનો અનુભવ સારો થઈ ગયો હતો. મેં મારી કંપની શરૂ કરી ત્યારે જ નક્કી કર્યું હતું કે મારી કંપની અમેરિકાની ગવર્નમેન્ટ માટે કામ કરશે. સાથે એ પણ નક્કી હતું કે આટલું બધું ભણ્યા પછી અન્ય ગુજરાતીની જેમ મોટેલ ખોલીને નહીં બેસી જાઉ. ધંધાદારી તો થઈશ જ, પણ ભણતર સાથેના બિઝનેસમાં આગળ વધીશ.’