અગાઉ ચાર-પાંચ વર્ષે નવા કલાકારો પૈકીના એકાદનો સિતારો ચમકતો. તેને બદલે દર સાલ જૂના જોગીઓ સામે નવોદિત કલાકારો પણ ધુંઆધાર શરૂઆત કરીને લાંબી રેસના ઘોડા સાબિત થવાના નવા દૌરનું આગમન થતું હતું. (અત્યારે તો નવી/ફ્રૅશ ટૅલેન્ટ દર મહિને કે કદાચ દર અઠવાડિયે આવી રહી છે અને બાપ રે, કેટલી ધરખમ પ્રતિભાઓ! દરેક આત્મવિશ્વાસથી છલોછલ ભરેલા આર્ટિસ્ટ.) એટલે જે વર્ષે અમિતાભ બચ્ચનની ‘નસીબ’, ‘લાવારિસ’, ‘કાલિયા’, ‘યારાના’ વગેરે આવી તે જ ૧૯૮૧માં કમલ હસન અને રતિ અગ્નિહોત્રીની સુપરહિટ ‘એક દુજે કે લિયે’ અને સંજયદત્તની ‘રૉકી’ આવી. ’૮૨માં ‘પ્રેમરોગ’થી પદ્મિની કોલ્હાપુરે બતૌર હિરોઇન ચમકી અને ૧૯૮૩માં તો સનસનાટી થઈ ગઈ! અમિતાભની ‘કુલી’ સૌથી વધુ કલેક્શન લાવી; પરંતુ, તે પછીના ત્રણેય ક્રમે ભવિષ્યના ત્રણ સ્ટારની ફિલ્મો હતી. ‘બેતાબ’ બીજા નંબરે; તેના હીરો સની દેઓલની દોડ કેવી હણહણાટીભરી રહી એ કોણ નથી જાણતું? તે પછી હતી ‘હીરો’ જેમાં શરૂઆત કરનાર જેકી શ્રોફ પણ લંબી રેસ કા સ્ટાર સિધ્ધ થયા. જ્યારે ચોથે ચોક પૂરનાર શ્રીદેવીએ પણ ‘હિમ્મતવાલા’થી ધમાકેદાર પ્રારંભ કર્યો. પરંતુ, સાથે સાથે તે સાલ બૉક્સ ઓફિસનો, જાણવા જેવો એક અનેરો, ઐતિહાસિક રેકોર્ડ પણ સર્જાયો હતો.