સુરેન્દ્રનગર જિલ્લાના માળોદ ગામે સન 1973માં સ્વામીશ્રી પધારવાના હતા. ચોમાસાના દિવસો હતા. સખત વરસાદ વરસ્યો હતો. બાજુના ખારવા ગામેથી સ્વામીશ્રીને ટ્રેક્ટરની ટ્રોલીમાં બેસાડીને માળોદના ભક્તો માળોદ લઈ જઈ રહ્યા હતા. વરસાદને લીધે રસ્તા સાવ બગડી ગયા હતા. રસ્તામાં ઠેર ઠેર ઊંડા ખાડા પડી ગયા હતા. ખારવાથી માળોદ લગભગ પંદરેક કિલોમીટર થાય. એક તો ખરાબ રસ્તા, ચારેય બાજુ ખાડા અને એમાં વળી ઊછળતું ટ્રેક્ટર! ટ્રેક્ટર સાવ ગોકળગાયની ગતિએ આગળ વધતું હતું. અતિ ખરાબ રસ્તાને કારણે પાછળની ટ્રોલી અતિશય ઊછળતી હતી. અને સાથે તેમાં બેઠેલા સ્વામીશ્રી પણ! આવા હડદાને કારણે સ્વામીશ્રીને પેટની પિચોટી ખસી જવાનો પ્રશ્ન સૌને મૂંઝવતો હતો. સ્થાનિક ખેડૂતો પણ આવી ટ્રોલીમાં બેસવા તૈયાર ન થાય એવી પરિસ્થિતિ હતી. પરંતુ સ્વામીશ્રી તો ભજન કરતાં કરતાં, આનંદભર્યા મોંએ માળોદ પધાર્યા. અહીં ઉતારા કરીને થોડી જ વારમાં પંદર કિલોમીટર દૂર આવેલા રામપરા ગામે જવા નીકળ્યા. રસ્તાની પરિસ્થિતિ એવી ને એવી જ. ટ્રેક્ટરની ખુલ્લી ટ્રોલીમાં ઊછળતાં ઊછળતાં બેઠેલા સ્વામીશ્રી પર વચ્ચે વચ્ચે ક્યાંક વરસાદ પણ છાંટણાં નાખી જતો હતો. રામપરામાં સભા કરીને સ્વામીશ્રી આવી હાલતમાં પાછા પંદર કિલોમીટરનું અંતર કાપીને માળોદ પધાર્યા. આવી હાલતમાં એક જ દિવસમાં કુલ 45 કિલોમીટરની મુસાફરી ટ્રેક્ટરમાં કરીને સ્વામીશ્રી રાત્રે દસેક વાગે પાછા માળોદ પધાર્યા, ત્યારે સ્થાનિક ગામના લોકો સભા માટે રાહ જોઈને બેઠા હતા. સ્વામીશ્રીએ સભામાં કથાવાર્તાનો લાભ આપ્યો, પછી જમ્યા, અને થાક્યાપાક્યા રાતના એકાદ વાગે સૂતા!