દ્રૌપદીને ગૌરવ છે પોતાના વ્યક્તિત્વનું, સતીત્વનું, પાંડવો જેવા પરાક્રમી પતિઓની પત્ની હોવાનું, કુરુકુળની કુળવધૂ હોવાનું અને આ પ્રસંગ એવો બન્યો કે હસ્તિનાપુરની ભરીસભામાં, કુરુકુળના સંસ્કારી વડીલોની વચ્ચે, પાંડવોની હાજરીમાં દ્રૌપદીનાં વસ્ત્રો ખેંચાયાં અને કોઈએ કશું જ કર્યું નહીં. આ શું ? ભીષ્મને પૂછે છે – નિરુત્તર. દ્રોણ, ક્યાં ગયું ગૌરવ ? અરે, પાંડવો પણ કંઈ ન બોલી શકે અને વસ્ત્રો ખેંચાય. ક્યાં સુધી ? વેદનાની પરાકાષ્ઠા અને એકલાં જ આપવાની પરીક્ષાની પળ. ત્યારે જ આત્મતેજ પ્રગટે. કોઈનો સાથ મળતો હોય ત્યાં સુધી તે પ્રગટતું નથી. દ્રૌપદીની આત્મશક્તિ પરનાં બધાં પડળો આ આઘાતે તોડી નાંખ્યાં અને તેની આંતરિક તાકાત પ્રગટ થઈ. જ્યારે કોઈ સ્થાન, કોઈ સગાં, કોઈ સંબંધી, કોઈ અધિકાર, કોઈ સંસ્કાર કે સભ્યતા કામ નથી આવતાં ત્યારે દ્રૌપદી કૃષ્ણને આર્તસ્વરે પુકારે છે, બધા અહંકારથી મુક્ત થઈને પ્રાર્થના કરે છે. અને એના જીવનમાં એક નવી જ શક્તિ પ્રગટ થઈ હશે. એ બધો જ ભય છોડીને ઊભી રહી ગઈ હશે. ખેંચ તું તારે ! થાય એ કરી લે ! અને તાકાત છે કોઈ માણસની કે આ નિર્ભયતાની સામે થાય ! દ્રૌપદી જ્યારે કશું જ કર્યા વિના ઊભી રહી ગઈ હશે ત્યારે દુઃશાસનની તાકાત છે કે એ ખેંચે ? શું આનંદ આવે એને ? શું પરાક્રમ લાગે તેને ? આ એક મનોવિજ્ઞાનનો નિયમ છે કે જ્યાં સુધી સામો માણસ ભય પામે ત્યાં સુધી જ ભય આપનારને આનંદ આવે છે. પણ શિકારને કોઈ અસર જ નથી એ જાણીને શિકારીને પણ શિકાર કરવાનો આનંદ નથી આવતો. આ વિચાર પર જ ગાંધીજીનો અહિંસક સત્યાગ્રહનો સિદ્ધાંત રચાયો છે.