તો, આજે આપના પંડમાં દેવી પ્રગટ્યા અને આપે દેવીપૂજક સમાજ (કે એવા ઘણાં અંધશ્રદ્ધાળુ કહેવાતા સમાજો)ની ભોર તાણી (ભોર તાણવી = તરફેણ કરવી). સારું કર્યું. અમે તો એ ધોકો પછાડી પછાડીને થાક્યા કે ભ‘ઈ અમ ગરીબ- બચાડાઓનો જ શું વાંક ? કે પછી તાલેવંત કરે ઈ લીલા અને ગરીબ બીચારા કરે ઈ છીનાળા ?! ભ.ગો.મં. કહે છે કે ’ગરીબ’નો મૂળ અર્થ ’અજાણ્યો’ એવો થાય છે. એક અર્થમાં ’જે જાણતો નથી’ એમ પણ કહેવાય ને ! તો જેને ઝેર પ્રતિરોધક રસીની જાણકારી નથી તે સર્પદંશનો ઈલાજ કરાવવા ક્યાં જશે ? ગારુડી પાસે જ ને ? તો જાણકારનો ધર્મ એ છે કે તેને જાણકારી આપવી, તે સમજી શકે તેવી ભાષામાં તેને સમજાવવા, તેને બદલે જાણકાર ’વિદ્વાનો’ તો તેની પાછળ ધોકો લઈને ધીબેડવાનો ધંધો જ કરશે ! કહેવાતા ’ભક્ત’ કવિઓએ, સાહિત્યકારોએ, (જે ખરેખર તો સમાજ સમજે તે ભાષામાં સમજાવનારા હતા !) આ સમાજ સુધારનો ધંધો બહુ કર્યો પરંતુ કહેવાતા બુદ્ધિમાનોએ તેમને ’અભણ’, ’ગમાર’, ’ગામડીયા’, ’અંધશ્રદ્ધાળુ’ વગેરે વગેરે પારિતોષિકોથી નવાજ્યા છે. અખો, કબીર, નરસિંહ, …. કંઈ કેટલાયે સમાજસુધારકો થયા જેમણે સેંકડો વર્ષ પહેલાંની એ વિકટ સ્થિતિમાં પોતાની મતિ અને શક્તિ પ્રમાણે સામાજીક, ધાર્મિક સુધારણાના કાર્યો કર્યા. આજે જબરજસ્ત તકનિકી સહાય ઉપલબ્ધ હોવા છતાં આપણી વાત પચાસ-સો લોકો સુધી પહોંચાડતા પગે પાણી ઉતરે છે ત્યારે છસો-આઠસો વર્ષ પહેલાંના એ સમયમાં તેઓ પોતાની રચનાઓ દ્વારા ઘરે ઘરે પહોંચી શક્યા, એટલું જ નહીં હજુ પણ છવાયા રહ્યા છે, એ કંઈ જેવીતેવી ઉપલબ્ધિ કહેવાય ? પરંતુ દુઃખ સાથે કહેવું પડે કે હવે તેઓને ભુલાવી દેવાની પ્રવૃત્તિ થાય છે.