‘હા, કાપડના તાકા સંકેલતાં ઉખેળતાં અને ફાડતાં આ વાત કરી. તમારી જેમ એમને પણ નવાઈ લાગી. એમને થયું કે આ ધોતિયાં- ઝભ્ભાવાળો વેપારી કાંઈ સરકારને ટક્કર મારે એવા ખેલ કરી શકે ? પણ નવાઈને દાબીને એ બન્ને બોલ્યા કે પહેલાં તમારા એક-બે શો જોવા પડે. એમની વાત સાચી.મેં એમને મારા ચેરિટી શોનાં આલ્બમ બતાવ્યાં, એ પ્રભાવિત પણ થયા. પણ આખરે તો ભઈ, આઈ.એન.ટી. જેવી સંસ્થાના પરખંદા માણસો. નજરે શો જોયા વગર કેવી રીતે માને ? એમણે વિચારવાની પણ હા પાડી એ મારા માટે મોટી વાત.પણ આવી મોટી વાત મને સુખેથી સૂવા શાને દે? મારી ઊંઘ ઊડી ગઈ. આ વાત બન્યા પછી એ મુંબઈ ચાલ્યા ગયેલા. થોડા જ દિવસોમાં મેં એમને મારા ખર્ચે પ્લેનમાં બોલાવ્યા. મારા એક-બે ચેરિટી શો હતા. મેં એમને બતાવ્યા.એટલા બધા અંજાઈ ગયા છતાં કંઈ બોલ્યા નહિ. પાછા મુંબઈ જતી વખતે કહે કે અમને જરૂર લાગશે તો તમને બોલાવીશું. પાછી મારી ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ. એ દુવિધામાં જ કે શું થશે ? મેં મારા શોને અપ-ટુ-ડેઈટ બનાવેલો. સરકાર તો પોતાના શોમાં બેન્ડ વગડાવતા જે માત્ર લગ્નપ્રસંગે જ હોય. જ્યારે મેં તો મારા શોમાં મધુર સંગીતનું આયોજન કરેલું. એ માટે બાર તો વાદકો રાખેલા. પંડિત રવિશંકરના આસિસ્ટન્ટ જેવા માણસો. લાઈટ-ઈફેક્ટમાં પણ મેં પ્રખ્યાત નૃત્યકાર ઉદયશંકરના શોમાંથી પ્રેરણા મેળવેલી. આમ જાદુના ખેલ માટે તદ્દન નવા જ પ્રકારનું વાતાવરણ તૈયાર કરેલું ને આમ છતાં પેલા બે મને પાકો જવાબ આપ્યા વગર જ મુંબઈ પાછા ચાલ્યા ગયેલા. હું ઊચક જીવે હતો. ધંધામાં મન લાગે નહિ. ત્યાં મારા બનેવીનો તાર મુંબઈથી આવ્યો કે ભાઈ, તારો ઘોડો વિનમાં છે. ચિંતા ના કરીશ.’