જાનકીબહેનની હિસ્ટ્રી રસપ્રદ હતી. એક દિકરી અને એક દિકરાની માતા થયા બાદ એમને લાગતું હતું કે મારૂ ફૅમિલી કંપલીટ છે. હસબન્ડ ગવર્મેન્ટ ઓફિસર પૈસે ટકે સુખી કુટુંબ, મોટી દિકરી પરણીને વિદેશ ગઇ. નાનો દિકરો પબ્લીક સર્વિસની એક્ઝામ આપીને એના પપ્પાની જેમ ગવર્મેન્ટમાં જૉબ લીધી. લગ્ન થયા. એડમિનિસ્ટ્રેટીવ સર્વિસમાં ટ્રાન્સફર બહુ થાય. એટલે શરૂ શરૂમાં તો ચારેય જણા દર ત્રણ વર્ષે શહેર બદલે. પછી ઉંમરના લીધે જાનકીબહેનના હસબન્ડને એક જ ઠેકાણે ઠરીઠામ થવાનું યોગ્ય લાગ્યું. દીકરા-વહુને જ્યાં જવું હોય ત્યાં જાય, પણ આ વાત જાનકીબહેનને ખટકવા લાગી. મારો પરફેક્ટ પરિવાર હવે વિખાઇ જશે. દિકરી તો ગઇ હવે છોકરો પણ જશે. આ અસલામતી ધીમે ધીમે ભરડો લેવા લાગી. બ્લડ પ્રેશરની તકલીફ રજૂ થઇ. એવામાં દાંતનો દુખાવો થયો. દાઢ પડાવ્યા પછી આ ટીંગલીંગ સેન્સેશન ચાલુ થયું. ટૂંકમાં, અચેતન માનસમાં રહેલી પેલી એકલતાની ભીતિ હવે આ જડબાના વિચિત્ર સંવેદનોમાં દેખાવા લાગી. મનોદૈહિક ફરિયાદો વધી ગઇ.આવા કિસ્સામાં દર્દીની ફરિયાદનો સમજીને સ્વીકાર કરવો જરૂરી છે. વાસ્તવિક રીતે કોઇ તકલીફ નથી, એ વાત સાચી. પરંતુ દર્દીને તે અનુભવાય છે, તે પણ એક હકીકત છે. એટલે દર્દી તો પરેશાન થાય જ છે. આ પરેશાનીને દૂર કરવા અન્ય શારીરિક વિકૃતિ કે ખામીને રૂલઆઉટ કર્યા બાદ માનસિક સારવાર આપવી જરૂરી છે.