આકાશને ઊંડા વિચારમાં ગરકાવ જોતાં ચાંદની એને હળવો ચીમટો ભરી પૂછી રહી, ‘પપ્પા, તમે ક્યાં ખોવાઈ ગયા ? મારી વાત તો સાંભળો ! આમ તો મારો આખોય નિબંધ લગભગને ગમ્યો, પણ તેમાંનું એક મૌલિક લખાણ સૌને ખૂબ પસંદ પડ્યું. એ કયું ખબર છે ? એ જ કે વસંત પૂરબહારમાં ખીલે છે, ખેલે છે, ખૂલે છે. એ મરતી નથી કેમ કે પાનખરથી એ ડરતી નથી. બીજું ઘણું મેં પુસ્તકો વાંચીને લખેલું. ને એ બધા વિચારો મારી સ્ટાઈલમાં લખ્યા હતા પણ આ વાક્યો મેં ક્યાંયથી ઉછીનાં લીધાં નથી. આ મને લખતી વખતે અંદરથી જ સૂઝયું ને મેં આમ લખી નાખ્યું. મારા શિક્ષકે આ લખાણ વાંચી વખાણમાં શું કહ્યું ખબર છે ? એ કહે કે ‘બેટા, આ વાક્યરચના માત્ર મૌલિક નથી… અલૌકિક છે ! પપ્પા, તમને કેવી લાગી શબ્દોની આ સજાવટ ? ને મારો પહેલો નંબર આવ્યો છે પપ્પા, હું તમને પૂછું છું. તમે ચૂપ કેમ છો ? જવાબ તો આપો !’