[dc]હ[/dc]શે તો સ્વપ્નું જ પણ હું જાણે જાગૃતાવસ્થામાં જ તેને જોઈ રહી છું, એવો મને ભાસ થયો. મારા ઘરના અભ્યાસખંડમાં બેઠી-બેઠી લખી રહી હતી ત્યાં તેણે પ્રવેશ કર્યો. આશ્ચર્યથી હું તેને જોઈ રહી. અગાઉ હું કદી તેને મળેલી ન હતી. હતો તો તે સાવ અજાણ્યો, છતાં તે કેમ જાણે ચિરપરિચિત લાગતો હતો ? અને તેના ચહેરા ઉપર કેવી કરુણાજનક ગ્લાનિ પથરાયેલી હતી ! તેનો ચહેરો નહિ, પણ તેની ઉપરનો ભાવ મને પરિચિત લાગ્યો. તેનો પોષાક જરા વિચિત્ર હતો. ઘણાં વર્ષોથી આ પ્રકારનો પહેરવેશ ગુજરાતી જુવાનિયાઓએ તજી દીધો છે. આગન્તુક હતો તો નવજુવાન, છતાં તેનો વેશ બહુ જુનવાણી ઢબનો હતો. વાળ ઓળવાની રીત ગયા જમાનાની જણાતી હતી. એટલું જ નહિ, પણ વાળ કપાવવાની પણ આ ઢબ હવે ગુજરાતમાં જવલ્લે જ જોવા મળે એવી હતી. મને મનમાં વિચાર આવ્યો – ક્યાંક જોયેલો છે, પણ યાદ નથી આવતું કે ક્યાં જોયો હતો. ઊગમણી દિશાની બારી પાસે એક ખુરશી હતી. તે બતાવી મેં તેને કહ્યું : ‘આવો, બેસોને ! કેમ ઊભા રહ્યા છો ?’