આટલું વાંચતા લેખકને બાર મિનિટ થઇ. હજુ આખો વાંચવો હોય તો પોણો કલાક ખાઇ જાય. ખીચોખીચ અને ગરબડીયા અક્ષરો, વચ્ચે બે શબ્દો વચ્ચે ઘોડી કરીને નવા વાક્યો ઘુસાડેલા, વળી ટપાલનું કવર ખોલતાંવેંત ગુંદર સાથે ચોંટી જવાને લીધે કેટલાક શબ્દો ઉતરડાઇ ગયેલા. આમાં શું વાંચવું ? છતાં એના જ વતનના કોઇ જૈફ વયના ચાહકનો કાગળ હતો એટલે વાંચવાનો પુરુષાર્થ લેખકે આદર્યો. પણ અંતે ચાર વાક્યો પછી ચશ્મા ઉતારી જ નાખવા પડ્યા. જેટલું વંચાયુ તેમાં વખાણોનો ગંજ તો જાણે કે સમજ્યા, હોય જ, પણ વચ્ચે વચ્ચે સલાહ-મશવરા એવા એવા વેરેલા કે કાગળકલમ એને હવાલે જ કરીને ગંગાકિનારે પહોંચી જવાનું ઝનૂન ઉપડે. એનો એક નમૂનો: "તમે મતિલાલને સાતમા પ્રકરણમાં જ મારી નાંખ્યો એ મને તો બહુ સારુ લાગ્યું. પણ હવે સવાલ એ ઊપજે છે કે તમારા હીરા અનુરાગને હવે ટકરાવાનું કોની સાથે ? હિરોઇન સુરૂપાને હવે ફફડવાનું કોનાથી ? તમે તો એવું કર્યું કે જાણે દૂધમાં ઉફાળો આવતા પહેલાં જ તપેલીની નીચેથી ચૂલો ખેસવી લીધો. વાંધો નહિં મે'રબાન, પણ તમે ય જો મૂંઝાણા હો તો મને એક પત્તું લખી નાખજો. મારી પાસે એનોય કિમીયો છે. કલમ તમારી, કિમીયા મારા.,,, જેમ કે.....”