આવી રીતે વોટ્સેપ ગ્રુપમાં તમને કોઈ એડ કરે એ પછી તમારી જિંદગી નર્ક બનવાની શરુ થાય છે. કોલેજ સમયના જૂનાં દોસ્તો પંદર વરસ પછી ભેગાં થાય, નંબર એક્સચેન્જ થાય એટલે જાણે કૃષ્ણને સુદામા મળ્યા હોય એટલો આનંદ થાય. પણ પછી એજ સુદામાઓ ભેગાં થઈ દિવસના પાંચસો છસો પોસ્ટ ઝીંકવા માંડે ત્યારે શામળો પણ અહીં ભૂલા પડવાની ખોડ ભૂલી જાય એવું વાતાવરણ સર્જાય છે. એમાં પણ સૌથી ઉત્સાહી, વિવેકી અને સક્રિય સભ્ય પાસે સૌથી જુના, બોરિંગ અને ચવાયેલા મેસેજીસ-ફોટોનો ભંડાર હોય છે, અને આપણા સૌનાં કમનસીબે એ સાવ નવરો પણ હોય છે! આવા કોઈ ગ્રુપમાં લાંબો સમય ગાળ્યા પછી તમને અચાનક ભાન થશે કે તમારો જન્મ આવા જંક મેસેજીઝ ડીલીટ કરવા માટે નથી થયો! કંટાળીને તમે ગ્રુપ છોડવાની ચેષ્ટા કરશો તો તમને પાછા ‘એડ’ કરવામાં આવશે. એટલું સમજીલો કે કૃષ્ણ ભગવાને જેટલી સહેલાઈથી ‘ગોકુળ’ છોડ્યું હતું એટલી સહેલાઈથી વોટસેપના ગોપ-ગોપીઓ તમને ગ્રુપ છોડવા નહિ દે.