અમે નક્કી કર્યું કે અમે પછાતમાં પછાત ગામડાંના સૌથી પછાત લોકો વચ્ચે રહીશું. શોધ અને સેવાનું સંયોજન કરીશું. પરંતું આ કરતાં પહેલાં અમને લાગ્યું કે શોધ કરવાની વૈજ્ઞાનિક પધ્ધતિ અમેરિકા જેવા જ્ઞાનથી ઉન્મત દેશમાં જઈને શીખવી. આ માટે અમેરિકાની વિશ્વપ્રસિધ્ધ જોન્સ હોપકિન્સ વિદ્યાપીઠમાં અઢી વર્ષ અભ્યાસ કર્યો. ખૂબ સાહિત્ય, માહિતિ અને જ્ઞાન સાથે પરત થઈ અમે ગડચિરોલી ગામની પસંદગી કરી. મહારાષ્ટની પૂર્વે, મધ્યપ્રદેશ અને આંધપ્રદેશની સીમાએ આવેલા આ ગામનો 60 ટકા વિસ્તાર જંગલથી ઘેરાયેલો છે. 40 ટકા આદિવાસી પ્રજા છે. આ આખી પ્રજા ખૂબ ગરીબ, ભૂખે મરતી, સુવિધાઓના અભાવે મરવાના વાંકે જીવે છે. આ ગામને જ અમે સેવા અને શોધ માટે પસંદ કર્યું. અનુભવે અમે શીખેલા કે લોકો ઉપર આપણાં મંતવ્યો લાદવાથી સ્વાસ્થ્યના પ્રશ્નો ઉકલતા નથી. થોડાંક મહિનાઓની અમારી તબીબી સેવાઓ દ્વારા અમે ધણાં ગામોના લોકોનો વિશ્વાસ મેળવી શક્યા હતા. અમે પણ એમની સાથે એમના જેવા થઇને રહ્યાં. જ્યારે બરાબર વાતાવરણ સર્જાયું ત્યારે રાત્રે અમે ગામ સભાઓ શરૂ કરી જેમાં આદિવાસીઓ પાસે અમને જાણવા મળ્યું કે આ પ્રજા મોટા દવાખાના – હોસ્પિટલોમાં જવાથી ડરે છે. પહેલું કારણ સફેદ ડગલાંમાં ફરતાં ડોકટરો અને નર્સોને જોતાં જ આ લોકોને લાગતું કે આ તો મડદાંને પહેરાવાતા સફેદ કપડાં પહેરે છે એટલે બીક લગતી. એમની ભાષા આ પ્રજાને સમજાતી નહીં.