કોશાની આંખોમાં બે-ત્રણ વરસનો એ સમયગાળો ઊપસી આવ્યો. કોશાના પ્રેમાળ સ્વભાવના લીધે એ પોતાના મકાન માલિક હરિભાઈના પરિવારથી હળીમળી ગઈ હતી. નિશિથ બેંકમાં મેનેજર હતો. નવીનવી એની બદલી થઈ હતી. કલોલ શહેર તેનાથી અજાણ્યું નહોતું એટલે મકાન શોધતા એને વાર ન લાગી. એક મિત્રના સંબંધી એવા હરિભાઈના મકાનમાં બીજેમાળે નિશિથ અને એનો પરિવાર ગોઠવાયો હતો. બંને પરિવારો વચ્ચે દિવસે-દિવસે સંબંધો ગાઢ થતા જતાં હતાં. નિહારિકા અને કોશા આખો દિવસ સાથે ને સાથે જ રહેતાં. રાગિણીબેન અને હરિભાઈ પણ નવરા પડતાં કે કોશા અને નિશિથ સાથે વાતે વળગતા. દસમા ધોરણમાં ભણતી નિહારિકા પણ સ્કૂલેથી આવીને પુસ્તકો લઈ તરત જ પહોંચી જતી કોશા પાસે. કોશા કામ કરતી અને નિહારિકા વાંચતી. ક્યારેક પુસ્તકો બાજુએ મૂકીને નિહારિકા કોશાને મદદ કરતી. રસોડામાં બન્નેને સાથે જોઈને નિશિથ ઘણીવાર કહેતો, ‘જોજે કોશા… આનું રિઝલ્ટ જો ડાઉન આવશે ને તો એ તારું જ નામ દેશે… એટલે આને તારાથી દૂર જ રાખ…..’ નિશિથના શબ્દો સાંભળી નિહારિકા મીઠું હસી પડતી.