“હું મસાણની મેલડી…!! કોગળિયું કરાવીશ..!! લોહીની ઉલટી કરાવીશ…!! પેટમાં મોટા મોટા જીવડા થશે..!! હાલવાના ફાંફા થશે અને રોવાના ય દાડિયા કરવા પડશે..!! માનીજા હરજી માનીજા મારા ચરણે થઇ જા.. બેટા તારું કલ્યાણ થઇ જશે” હરજી નો બાટલો ફાટ્યો.. આમ તો એ ખુબજ ધીરજ વાળો અને શાંત ચિત વાળો સમજુ માણસ ક્યારેય ગુસ્સો ના કરે..!! પણ શાંત માણસ જયારે ગુસ્સો કરેને ત્યારે એ ભયાનક જ હોય!! કાંતુ ન વાળ પકડીને કાનફાળા માં બે અડબોથ જીંકી ને કાંતુનો બધો જ ઓતાર જતો રહ્યો પણ નાનજીને શુંય સુઝ્યું કે એણે બે લાફા હરજીને ઝીંક્યા તે હરજીના ચાર દાંત પાડી દીધા..નાનજી અક્કલમઠો હતો પણ લોંઠકો પણ હતો અને બેય ભાઈ બાધી પડ્યા!! બસ આટલી જ વાત અને એક કાયમી દીવાલ બંને વચ્ચે ચણાઈ ગઈ. વળતે દિવસે વશરામભાભાએ બેયને જુદા કરી દીધા વાડી પડા સોંપી દીધા. એક ઘરના બે ભાગ કરી દીધા. પોતે હરજીની સાથે રેવા જતા રહ્યા અને પછી તો ત્રણ જ વરસમાં વશરામ ભાભા અને ગોમતી માં એ ગામતરું કરેલું આમ તો વરસ દિવસ બીમાર રહેલા..!! અને કાંતુ ગામ આખાને કેતી કે હજુ તો આ શરૂઆત છે..!! બાકી મારી મેલડી કોઈને નહિ મુકે..!!જેના જેના પેટમાં પાપ હતું એ બધાયનું પાપ બહાર આવવાનું છે..!! ગામ આખું જોઈ લે જો આ મેલડી ના પરચા!!