‘અમને આ સ્વીકાર્ય નથી કે તે ન થવું જોઈએ.’ એ પ્રકારની વાત અમે નથી કરતાં, કારણ કે એ બળજબરીની કે નકારાત્મક રીતે લોકો અમને કદી નહીં સમજી શકે. અને જ્યારે આપણા જ લોકો એ પ્રકારની જબરદસ્તી કરે છે, હું અરેબિકને ત્યારે નફરત કરી બેસું છું. આપણે કહીએ છીએ કે આપણે આપણી હકીકતને બદલવી છે, અને આપણે સંમત છીએ કે એ રસ્તે આપણી ઇચ્છાઓ, સ્વપ્નો અને રોજીંદા જીવનને એ પ્રતિબિંબિત કરે છે. એ લોકો પણ આપણી જેમ જ વસ્ત્રો પહેરે છે અને વિચારે છે. તો ‘હું તમારી સાથે પૂર્વમાંથી વાત કરું છું અને તમે મને પશ્ચિમમાંથી જવાબ આપો છો.’ એ લોકોના મર્મસ્થાન પર ઘા કર્યો. એ ખૂબ સરળ હતું, પણ છતાંય સર્જનાત્મક અને મનમાં ઉતરી જાય એવું સચોટ અને પ્રભાવી હતું. એ પછી અમે બીજી ઝુંબેશ ઉપાડી જેમાં મૂળાક્ષરો જમીન પર પડ્યાં હોય, તેને ફરતે કાળી અને પીળી પટ્ટીઓ વીંટાળેલી હોય અને ટેપમાં લખ્યું હોય, ‘તમારી ભાષાની હત્યા કરશો નહીં..’ તમે પૂછશો કેમ? કારણ કે ખરેખર તમારી ભાષાનું ખૂન ન કરશો, કોઈએ પોતાની ભાષાને મરવા ન દેવી જોઈએ. જો આપણે આપણી ભાષાને મરવા દઈશું તો આપણી નવી ઓળખ શોધવી પડશે, નવું અસ્તિત્વ શોધવું પડશે. આપણે ફરીથી શરૂઆત કરવી પડશે. અને આ કિંમત આધુનિક કે સભ્ય સમાજના હિસ્સા હોવા માટેની શક્યતા માટેની કિંમતથી ક્યાંય વધુ હશે.