આપને કોટિ કોટિ પ્રણામ. ઘણા સમયથી અમારા આંગણે આપનું આગમન થયું નથી, તો અમારી નમ્ર વિનંતીનો સ્વીકાર કરીને આપ અમારે ત્યાં સત્વરે પધારશો. આપને કદાચ અહેસાસ નથી કે અમારા મનમાં આપનું શું સ્થાન છે ! અમારા હૃદયની સંવેદનાઓ આપ સુધી પહોંચે એ માટે જ આ પત્ર આપને પાઠવ્યો છે. અમને આશા છે કે અમારા મનની આ વ્યથાને જાણીને આપ તુરંત અમારે દ્વારે દોડી આવશો….!” ——- બહુમતિ જનસંખ્યા માટે આ આશા જો ઠગારી ન હોય તો આવકારદાયક છે. મેં મારું ગામ છોડ્યું ત્યારે ત્યાં વીજળી પણ નો’તી આવી અને એ જનજીવન કરતાં જો આ સત્ય હોય તો ખોટું નથી. હું તો એટલે સુધી ઇચ્છું કે ભારત અહિંના અમેરિકા જેવું થઇ જાય.