શ્રેષ્ઠ તીવ્ર સાધક અંતિમ અવસ્થાનો અનુભવ કરે છે અને તે છે પરા વૈરાગ્ય. તેનો અર્થ થાય છે પરમ વૈરાગ્ય. જો ઇચ્છાઓ જ ન થવી તે ઇચ્છાઓને પરાજિત કરવા કરતાં શ્રેષ્ઠ બાબત હોય તો ઇચ્છાઓની પરિપૂર્ણતા કે અપરિપૂર્ણતામાં સમતા એ અંતિમ અવસ્થા છે. કારણકે ઇચ્છાઓ જો દરેક દુ:ખોનું મૂળ હોય તો આપણે એ હકીકતને પણ નકારી નથી શકતા કે માનવ પ્રગતીના મૂળમાં પણ ઈચ્છાઓ જ રહેલી છે. વ્યવહારુ સ્તરે, ઇચ્છાઓનું મુલ્ય આપણે ઓછું ન આંકી શકીએ. કોઈ જગ્યાએ કોઈએ એક ચોક્કસ પ્રશ્ન માટેના ઉકેલની ઈચ્છા રાખેલી હતી. અને માટે તેઓએ અગ્નિ, સાધન, પૈડું, વીજળી, ફોન, વિમાન, કમ્પ્યુટર વિગેરેની શોધ કરી. એક દક્ષ સાધક આ સ્તરે પોતાની ઇચ્છાઓથી અલિપ્ત રહીને એક પારમાર્થિક ચેતનાનો વિકાસ કરે છે. પોતે સમાધિ કે સમતામાં સ્થિર રહીને, શાંતિપૂર્વક પોતાનું જીવન દરેક સચેતન જીવોનાં કલ્યાણ માટે સમર્પિત કરે છે.