રોહન અવંતિકાની યાદોમાંથી બહાર નીકળી રહ્યો નહોતો. કહો કે એને નીકળવું જ નહતું. રોજ રાત્રે પોતાના પર્સમાં રાખેલ અવંતિકાનો ફોટો આંખો સામે રાખી એને જોયા કરતો. એની યાદમાં ખોવાયેલો રહેતો. અને કયારેક કોઈ ગઝલ કે કવિતામાં પોતાનું દર્દ ઠાલવી નાખતો. અવંતિકા તેનાથી દૂર ભલે ગઈ છતાં તેની યાદો રોહનને વીંટળાઈ રહેલી. કૉલેજના એન્યુઅલ ડેમાં પોતાની પહેલી કવિતા રજૂ કર્યા બાદ તેને શબ્દો સાથે પનારો પડી ગયો. અને એક પછી એક કવિતા ગઝલ લખતો થયો. શબ્દો હવે તેની એકલતા દૂર કરવાનું અને પોતાનો પ્રેમ અભિવ્યક્ત કરવાનું સાધન બની ગયું હતું. પોતાના બિઝનેસમાં તેની સફળતાના વખાણ થતાં રહ્યાં. પોતાની એકલતા દૂર કરવા તે સતત કામ કર્યા કરતો છતાં અવંતિકા યાદોમાં ડોકાયા કરતી. વરુણ પણ પોતાના પરિવારને રોહનના કારણે વધુ સમય આપી શકતો. મોટાભાગની જવાબદારી રોહને જાતે ઉપાડી હતી. એટલે વરુણ પણ ચિંતા નહોતી.