‘જામનગરના એક મંદિરમાં આજે પણ કોઈ મૂર્તિ નથી, ત્યાં કુરાન અને ગીતા સાથે પૂજાય છે – પરંતુ મિડિયાનું ધ્યાન ત્યાં જતું નથી. સમાજ તો હકીકતે સંપથી જ જીવતો હોય છે. સ્વામી પ્રાણનાથ અને નાનકે તો હજ પણ પઢી. હિન્દુ સાધુ હોવા છતાં આજે પણ પ્રણામી સંપ્રદાયનો ચુસ્ત અનુયાયી અવસાન પામે તો એના મોઢામાં ઝમઝમના કૂવાનું પાણી અને જમુનાજીનું જળ – એમ બંને એક સાથે મૂકવામાં આવે છે. બતાવો કોઈ મિડિયાએ આની નોંધ લીધી હોય તો ! સૌરાષ્ટ્રમાં તો વળી ક્યાંય ભેદભાવ નથી. જૂનાગઢમાં મુસલમાનો પણ ચાંલ્લો કરતા. કેટલાક મંદિરોમાં શીતળામાતાની પૂજા કરતાં મુસ્લિમોને મેં જોયા છે. એમને મળો તો એ કહેશે કે આ તો અમારી પરંપરા છે, ભલે ને ધર્મ ગમે તે હોય. જૂનાગઢના નવાબે ગાયો પણ રાખેલી અને એમની એક ગાયને તો પશુમેળામાં એવોર્ડ મળેલો. હું પોતે સૌરાષ્ટ્રનો 1000 કિ.મીનો દરિયાકિનારો પગે ચાલીને ફર્યો છું. મેં અનેક સંવાદોના સુમધુર પ્રસંગો જોયા છે. ક્યાંય કોઈ વિસંવાદિતતા છે જ નહિ. હા, મધ્યકાળમાં શૌચની પ્રથાએ થોડી ગરબડ ઊભી કરી. જે કેવળ સ્વચ્છતા માટે હતું એણે આભડછેટનું વૃક્ષ પેદા કર્યું. સૌરાષ્ટ્રના 800 વર્ષના શાસનકાળ દરમિયાન કટ્ટરતાના માત્ર બે દાખલા નોંધાયા છે; ફક્ત બે. સૌરાષ્ટ્રનો એવો મોટો આધ્યાત્મિક પ્રભાવ છે કે અહીં કટ્ટરતા ચાલતી નથી અને પ્રજા સમરસ થઈને જીવે છે.’