આ સંજોગોમાં કામદાર સાવ ઢળી ન પડે અને દુનિયામાં પોતે માનવીય મૂલ્યો માટે ચિંતિત છે એમ બતાવવા માટે થઈને બ્રિટિશ પાર્લામેન્ટે કામના કલાકો નિયંત્રિત કરતો કાયદો બનાવવાની ફરજ પડી. એ પછી સામાજિક દબાણને કારણે એણે સલામતી માટે પણ કાયદો બનાવ્યો જેમાં સલામતી માટે લઘુતમ ધોરણો નક્કી કરાયા. એમ ન થયું હોત તો માલિકોના આર્થિક ફાયદા ખાતર કેટલાય કામદારોના હાડકા ભાંગ્યા હોત. અનેક અપંગ થયા હોત. જોકે કાનૂની જોગવાઈઓ સલામતીના લઘુત્તમ જરૂરી ધોરણો દર્શાવે છે પણ સાથે-સાથે એથી એ વાત પણ સ્પષ્ટ થાય છે કે કામ કરવાની પદ્ધતિમાં જ સલામતી સમાયેલી છે. કામદારનું વર્તન એ માટે એટલું જવાબદાર નથી. કાયદો હોવા છતાં સલામતી અને નફા વચ્ચે આજે આપણે વિસંગતિ જોઈ શકીએ છીએ. જોકે માલિકો દ્વારા સલામતી માટેના અથવા તો અકસ્માત અટકાવવા માટેના એવા જ ઉપાયો અમલમાં મુકાય છે જેમાં ઉત્પાદકતા વધતી હોય. મશીનનું ગાર્ડ જો કાઢી નાખેલું હોય તો સુપરવાઈઝર આંખ આડા કાન કરે છે. વળી નંગ ઉપર વેતન ચૂકવવાની પદ્ધતિ અથવા ઉત્પાદકતા સાથે સંકળાયેલા બોનસ ચુકવણીની પદ્ધતિમાં કામદારો સલામતીને અવગણવા પ્રેરાય છે.