યુવરાજનો ગુસ્સો કેમેય કરીને બુઝાવાનું નામ નહોતો લેતો. એણે મનુને કહ્યું, ‘ચાલ તૈયાર થઈ જા. આપણે પેલા મલ્હાર પાસે જવું છે.’ મનુ એક પણ પ્રશ્ર્ન પૂછ્યા વગર તૈયાર થઈ ગયો. લગભગ કલાક બાદ એમની ગાડી એક અવાવરુ ખંડેર પાસે ઊભી રહી. અંધારું ઘટ્ટ બની ચૂક્યું હતું. આમ એ લોકો મુંબઈમાં જ હતા અને આમ લાગતું હતું જાણે મુંબઈ એમનાથી બહુ દૂર રહી ગયું છે. દૂર દૂર હાઈરાઈઝ બિલ્ડિંગ્સની લાઇટ્સ દેખાઈ રહી હતી. લોકલ ટ્રેનોનો ખડખડાટ હવામાં ધીમો દેકારો ભરી રહ્યો હતો. મુંબઈમાં જ પણ મુંબઈથી અંતરિયાળ આવેલું આ ખંડેર અઢારસોની સાલના કોઈ ભૂતબંગાલ જેવુ લાગી રહ્યું હતું. આસપાસ દૂર દૂર સુધી માણસ માત્રનો શ્વાસ પણ નહોતો કળાતો. શિયાળવાની લાળી અને તમરાંઓના અવાજ વાતાવરણને વધારે બિહામણું બનાવી રહ્યા હતા. યુવરાજ અને મનુ નીચે ઊતર્યા. મનુએ એક મોટી ટોર્ચ સાથે જ લઈ લીધી હતી. એણે ટોર્ચ ચાલુ કરી અને બંને અંદર પ્રવેશ્યા. હમણા થોડા સમય પહેલાં આવ્યા હતા તોયે આખા ખંડેરમાં જાળાંઓનું સામ્રાજ્ય બાઝી ગયું હતું. જાળાંઓને હટાવતાં બંને પહેલા મજલે ગયા. ત્યાં વચ્ચોવચ્ચ મલ્હારને એક થાંભલા સાથે બાંધીને રાખવામાં આવ્યો હતો. એ અધમુવો થઈ ગયો હતો. મનુ રોજ અહીં આવીને મલ્હારને એક ટાઇમનું ખાવાનું આપી જતો. એ પછી એને પાણી પણ નહોતું મળતું.