મારો એક સારસ્વત મિત્ર એક દાયકા પૂર્વે મારે ત્યાં આવ્યો ત્યારે તેનો ચહેરો કંઈક દુ:ખની લાગણીની ચાડી ખાઈ રહ્યો હતો. મેં તેને આવકાર્યો. ચા-પાણી પતાવી તેના આગમનનું પ્રયોજન સહજ ભાવે પૂછ્યું. વાત કરતાં પહેલાં જ તેની આંખમાંથી બે અશ્રુબિંદુઓ સરી પડ્યાં. થોડી ક્ષણો મૌન ! પછી તેણે અશ્રુભીની આંખે કહ્યું, ‘વિપુલ, તું મારા જીવનકવનથી પરિચિત છે. નિવૃત્તિ પૂર્વે ત્રણ દીકરીઓને સાસરે વળાવી. પુત્રનાં લગ્ન થાય તે પહેલાં જ સહધર્મચારિણી પરલોકને પંથે સિધાવી. પુત્ર માટે ઘણા બધા સ્વજનોનાં માગાં આવ્યાં. મેં કન્યા જોઈ પસંદગી કરવા પુત્રને સૂચન કર્યું. તેણે કન્યાઓ જોવાના સૂચનને નકાર્યું નહીં પણ કોઈની પસંદગી કરતો નથી. તેના મનમાં શું છે તે તેની થોડીસી ઉગ્ર પ્રકૃતિને કારણે હું પૂછી શકતો નથી. અને મને વિશ્વાસ છે, તું મારી મૂંઝવણનો ઉકેલ શોધી આપવામાં મદદરૂપ બનીશ.’