તે તેના છેલ્લા શબ્દો હતા. મને સમજાઈ ગયું હતું કે મારા ફિરસ્તાએ શું કર્યું હતું. મારો અફસોસ વ્યર્થ હતો, બીજે દિવસે સવારે તે મૃત્યુ પામ્યો. તેણે છેલ્લે સુધી કહ્યા કર્યું, ‘ડેડી ! તે પૈસામાંથી ઘણી બધી વસ્તુ લાવજો. તમારા માટે ગરમ મોજાં લાવજો. મમ્મી માટે સ્વેટર લાવજો. ઘરમાં તેલ નથી તો તેલ લાવજો.’ જાણે કે પુષ્કળ પ્રમાણમાં પૈસા મળ્યા ન હોય ! હકીકતમાં ૪૭ રૂબલ હતા. તે પણ એનોકિને પોલીસ પાસેથી લઈ લીધા હતા. હું એનોકિન પાસે ગઈ ત્યારે તેણે મને પાંચ રૂબલ આપ્યા. વળી ઊલટાનો બડબડાટ કરવા લાગ્યો, ‘છોકરો તો તેની જાતે કચરાવા આવ્યો હતો. ઘણા બધાએ જોયું હતું. તું વળી શેની માંગવા હાલી નીકળી છે !’ ત્યારથી હું પછી ગઈ જ નથી.