પ્રમિલા થોડીવાર બેઠી. થોડીવાર પછી સામે થી જીવન ની બધી ચાલો રમી ને થાકી ગયેલા એવા વૃદ્ધ ને લાકડી ના ટેકે ચાલતા આવતા જોયા. મોઢા પર ની કરચલી એમની ઉમર ની ચુગલી કરતીતી. હળવે હળવે એમના પગલા પ્રમિલા તરફ વધતા ગયા. રસ્મી બા પ્રમિલા પાસે પોંચી ને પુછ્યું, “બેટા તારી ઓળખાણ ના પાડી. બેટા તું કોણ છે? ને મને શું કામ મળવા આવી છે?” પ્રમિલા ને આંખો થોડી ભીની થઇ ગઈ. મનમાં થયું કે મેનેજર એ જે ફોન પર કહ્યું હતું એ સાચું હતું. જે રસ્મી બા ને પ્રમિલા ઓળખતી હતી એમની આવી હાલત જોઈ પ્રમિલા ની આંખો ભરાઈ ગઈ.