બાપુ : ‘તારા પર કામનો બોજો બહુ રહે છે ! આ બધું તું ક્યાં સુધી નભાવી શકીશ ? મારે માટે પણ નાહવાધોવા અને ખાવાપીવાની વ્યવસ્થા તું જ કરે છે. મહેમાનો પણ ઘણુંખરું હોય છે જ. એમની આગતાસ્વાગતાની જવાબદારી પણ તારા પર જ છે. એમની સંભાળ રાખવાનું કામ આશ્રમમાં કોઈને સોંપવાનું અને તારાં પોતાનાં કપડાં માટે કાંતી લેવાનું કામ પણ તેં માથે લીધું છે. આ બધાં કામને પહોંચી વળવાનો સમય તું ક્યાંથી કાઢે છે એની જ મને નવાઈ લાગે છે ! આટલાં બધાં કામનો બોજો હોવા છતાં રામદાસ મુંબઈ જાય છે તેને માટે નાસ્તો વગેરે બનાવતી હતી ! આવું ક્યાં સુધી ચાલશે ? કાલે રામદાસ મુંબઈ જશે, પરમ દિવસે તુલસી નેપાળ જશે, ચોથે દિવસે સુરેન્દ્ર દિલ્હી જશે, એમ આમાંથી કોઈ ને કોઈ બહાર જતું-આવતું રહેશે. દરેકને માટે આમ ખાવાનું બનાવી આપીશ ?’