વરસાદનું સંગીત જંગલમાં સાંભળીને મનુષ્યનું હૃદય કલાસ્પર્શથી ભીંજાયેલું છે. વરસાદનો ધ્વનિ એકલો કોરો-મોરો ન હોય. વૃક્ષોના ઉપરના હરિતછત્ર તરીકે જે પર્ણવૈભવ પથરાયેલો છે તેના પર વર્ષાના બિંદુઓ અવતરે છે. એકસરખાં પાંદડાંઓમાંથી જાણે કે સમૂહગાન પ્રગટે છે. આભેથી અવતરેલા એ જળ અનેક પાંદડાંઓ પરથી સરી સરીને વૃક્ષતળે પહોંચે છે. ત્યાંથી ફરી ઢળતા ઢાળે એ આગળની નદીઓને જઈ મળે છે. નદીની દેહયષ્ટિનું નિર્માણ કરતા એ વરસાદી પ્રવાહોનો મેળો ધરતી પર જામેલો હોય છે. દરેક રીમઝીમ મંત્રોચ્ચારથી સરિતા સજીવન થવા લાગે છે ને જોતજોતામાં એનો ઘૂઘરિયાળો ઝાંઝરરવ સંભળાય છે. જેમ માત-પિતાની વાત્સલ્યધારામાં પુત્રીને એમ વરસાદી વહાલમાં નદીને યૌવનમાં પ્રવેશતા શી વાર લાગે? સદીઓ પછી આ નદીઓ એક નાનકડી નળની ચકલી બનીને નગરવાસીઓ સાથે રહી છે. નળની એ ચકલીમાં બે કાંઠાના ઘટાદાર વનવગડા વચ્ચે વહેતી નદી હવે સ્મૃતિશેષ છે. નળના પાણીમાં સરિતજળનો અણસાર છે, જેમ સંતાનોનાં સંતાનોમાં આપણી ઘટાઓ અને છટાઓનો અણસાર હોય તેમ! મનુષ્ય જંગલથી જુદો પડી ગયો છે, જંગલનો હાથ છોડાવીને નગર તરફ નાસી છૂટ્યો છે, પરંતુ જંગલ હજુ એની પાછળ હાથ લંબાવે છે.