આપણે સુખ શોધતાં પ્રાણીઓ છીએ. ખરેખરું સુખ જો સાચને વળગી રહેવામાં જ હોય તો એને છોડાય કેમ ? સાચને વળગીને જીવવા જતાં અવરોધો તો આવે; કસાવાનું- સહન કરવાનું પણ થાય; પરંતુ જેટલું કસાવાય એટલો આપણો કસ વધે છે. જેટલું સહન કરવાનું થાય એટલો આપણો સુખ ને શાંતિનો પાયો મજબૂત થાય છે. ઉમાશંકરે તો કહ્યું જ છે : જે સહે છે તે હસે છે. સાચને વળગી રહેવા કે સાચવવા માટે; સારાને સહાય કરવા માટે જો સહન કરવાનું થાય, ઘસાવાનું થાય તો તેથી આપણી અંદરથી ધાતુ વધારે ઊજળી-ચમકતી થાય છે. જ્યારે આપણે સાચને માટે, સારાને માટે જીવનમાં મથામણ કરતા હોઈએ છીએ ત્યારે આપણી દૈવી સંપત્તિ માટેની પાત્રતા પણ સહજતયા જ કેળવાતી રહેતી હોય છે. આપણી સત્વશીલતાનો – સાત્વિકતાનો આંક ઊંચે ચડતો લાગે છે અને ત્યારે આપણને આપણી આત્મસંપન્નતાનો પરચો મળવા માંડે છે.