મન મક્કમ કરી, ચપ્પલના મોટા પટ્ટામાં હળવેથી પગ નાખી સાવ ધીમે ધીમે મેં પરીક્ષા કેન્દ્ર તરફ પ્રયાણ કર્યું. એક પગ ઘસડતાં ઘસડતાં ધીમે ધીમે લગભગ સવા કલાકે હું પીરછલ્લા શેરી તરીકે ઓળખાતી ગલીમાં આવેલ અશોકા રેસ્ટોરંટ પાસે પહોંચ્યો. મદ્રાસી વાનગીઓ પીરસતા અશોકા રેસ્ટોરંટમાં એ સમયે એક રૂપિયામાં મસાલા ઢોસાની ડિશ મળતી. ઉપરાંત એક્સ્ટ્રા સંભાર ફ્રી મળતો. મારો સવારનો નાસ્તો ગણો કે બપોરનું ભોજન, એ ઢોસાની ડિશ જ હતી. કારણ કે એકાદ રૂપિયાથી વધારે સવારે ખર્ચ થઈ જાય તે મારા બજેટને મંજૂર નહોતું ! ઢોસો ખાઈને ધીમે ધીમે ચાલતા બીજી અડધી કલાકે હું પરીક્ષા કેન્દ્ર સુધી પહોંચ્યો. ધર્મશાળાથી પરીક્ષાકેન્દ્ર સુધીના બે કિલોમિટર કાપતાં, નાસ્તાનો સમય બાદ કરતા મને લગભગ બે કલાક થયા હતા. દુ:ખતા પગનો દુ:ખાવો કંઈ કેટલાય ગણો વધી ગયો હતો. મારા દોસ્તો તેમજ અન્ય વિદ્યાર્થીઓને રિક્ષામાં, કારમાં કે સ્કૂટર પર આવતાં જોઈ બે ક્ષણ માટે મારી આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. પરંતુ એ ફક્ત બે જ ક્ષણ માટે ! એનાથી વધારે નહીં ! એ બધા વેવલાવેડામાં પરીક્ષા પરથી ધ્યાન જરાય વિચલિત કરવાનું મને પોસાય તેમ જ નહોતું. મેં એ દિવસના પેપર અંગે વિચારવાનું શરૂ કરી દીધું.