પૂજ્ય મહાત્મા ગાંધીજીના પરિવારમાં જન્મેલા શ્રી નવિનભાઈ ગાંધી તેમજ શ્રી ધીરેનભાઈ ગાંધીને સર્જકોની આ વ્યથાનો અંદાજ આવ્યો. તેમને વિચાર આવ્યો કે કુદરતના ખોળે, પ્રકૃતિના સાનિધ્યમાં કોઈ એવી સંસ્થાની રચના થવી જોઈએ કે જ્યાં આવીને સર્જકો તેમનું પોતીકુ એકાંત મેળવી શકે. એવી કોઈક વ્યવસ્થા ઊભી કરવી જોઈએ કે જ્યાં આવીને કલાકારો પોતાની કલા ઉપાસનામાં લીન થઈ જાય. જો આમ થાય તો જ સમાજને ઉત્તમ કૃતિઓ સમય સમયપર મળતી રહે. ગાંધીજીની છત્રછાયામાં સાબરમતી આશ્રમ ખાતે તેમજ ટાગોરની શિક્ષણ સંસ્થા ‘શાંતિ નિકેતન’માં અભ્યાસ કર્યા બાદ બંને ભાઈઓની આ ઈચ્છા વધુ તીવ્ર બની. ગાંધીજીના સત્ય અને ટાગોરના સૌંદર્ય – એમ બંનેની ઉપાસના થઈ શકે એ માટે કોઈક સંસ્થાનું નિર્માણ કરવાની ઈચ્છા તેમને થઈ આવી. પણ ક્યાં-શું-કેવી રીતે કરવું એનું ચિત્ર સ્પષ્ટ નહોતું થઈ રહ્યું. 1948માં સ્વરાજ પ્રાપ્તિબાદ તેમણે પોતાનો આ વિચાર તે સમયના રાજકીય, સામાજિક અને સેવાક્ષેત્રે કાર્યરત એવા સાધુચરિત મહાપુરુષ શ્રી રતુભાઈ અદાણીને કહ્યો. તેમણે આ વાતને તરત વધાવી લીધી. માત્ર માર્ગદર્શન નહીં, પરંતુ ખરેખર આવી સંસ્થા કાર્યરત બને તે હેતુથી પ્રાકૃતિક સૌંદર્યથી છલોછલ ગિરનારની તળેટીમાં સુયોગ્ય જમીન માટે ભારે જહેમત ઊઠાવી. આખરે, બંને ભાઈઓનું સપનું સાકાર થયું. ગિરની તળેટીમાં સર્જકોને પ્રોત્સાહિત કરતી સંસ્થાની મંગલ શરૂઆત થઈ. તેને નામ અપાયું : ‘રૂપાયતન’ – એટલે કે ‘રૂપનું ધામ !’