આજે સવિતાબહેન ને બજર યાદ આવી. ડબ્બી ગોતી પણ મળી નહીં. હોય તો મળે ને ! પરસેવો વળી ગયો. તેમનાથી રાડ પડાઈ ગઈ : “તૃપ્તિ !” આવી બૂમ ક્યારેય તૃપ્તિએ સાંભળેલી નહીં. તે દોડી, તેની પાછળ નિલય દોડ્યો. તૃપ્તિ ને નિલય જ્યાં સવિતાબહેનના ઘરમાં દાખલ થયાં કે તેમનો શ્વાસ અધ્ધર ચડી ગયો. તેમની આંખો માનવા તૈયાર નહોતી. સવિતાબહેન પથારીમાં ચત્તાપાટ પડ્યાં હતાં. તેમના મોંમાંથી ફીણ નીકળી રહ્યાં હતાં, આંખો ચડાવી ગયેલાં. બંને ગભરાઈ ગયાં.