‘વિચારીને જ ના પાડી છે દીવાનસા’બ! નાણાં નો’ય તો ક્યાંથી કાઢું?’ ‘ના પાડવામાં સારાવાટ નથી આપા!’ ‘કલ્યાણ શેઠ! હું કાંઇ જૂનાગઢની તમારી રૈયત છું? તમારો તાબેદાર છું? જૂનાગઢ મારી પાસે ધરોંત માગે છે શેઠ?’ ‘હા આપા! ધરોંત માગે છે.’ કલ્યાણ શેઠની પાઘડી ઊંચીનીચી થઇ: ‘જૂનાગઢ ધારે એની પાસેથી નાણાં કઢાવી શકે છે આપા!’ ‘તમારી ધમકીથી ગોદડ ખવડ ડરી જાશે એમ માનતા હો તો તમે ભીંત ભૂલ્યા છો, કલ્યાણ શેઠ!’ ‘ઇ તો આપા! શરમ’ના વાગશે એટલે ખબર પડશે કે ભીંત કોણ ભૂલ્યું છે?’ ‘તો કલ્યાણ શેઠ! એકને બદલે બે તલવાર બાંધીને આવજો. હું કાઠીનો દીકરો છું. મોતથી ડરું તો ગિરાસ શાનો ખવાય? અમે તો ખડિયામાં ખાપણ રાખનારા નાના ગિરાસદાર!’ અને ગોદડ ખવડ ઊભા થઇ ગયા.