અટલ બિહારી વાજપેયી માટે આ પહેલો વિશ્વાસઘાત નહોતો. દોઢ દાયકા પહેલાં પણ તેમને આવો અનુભવ થઈ ચૂક્યો હતો. ૧૯૮૦માં જનતા પક્ષમાંથી બહાર આવીને પૂર્વાશ્રમના જનસંઘના નેતાઓએ BJPની રચના કરી ત્યારે પક્ષનું સુકાન વાજપેયીને સોંપવામાં આવ્યું હતું. તેમની ગણતરી એવી હતી કે વાજપેયીનો ઉદારમતવાદી ચહેરો કામમાં આવશે. એ પછી ૧૯૮૪ની સામાન્ય ચૂંટણી આવી અને રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ અને BJPના નેતાઓની ધારણાથી ઊલટું પક્ષનું ધોવાણ થઈ ગયું. એ સમયે BJPને માત્ર બે બેઠક મળી હતી. પક્ષે ઉદારમતવાદ અને ઉદારમતવાદી વાજપેયીને બાજુએ ફગાવી મૂક્યા અને હિન્દુત્વનો રસ્તો અપનાવી લીધો. વાજપેયી માટે એ કપરો દાયકો હતો. તેમને પક્ષની ઔપચારિક બેઠકો સિવાય બોલાવવામાં નહોતા આવતા. સલાહ લેવાનો તો પ્રશ્ન જ નહોતો. ૧૯૮૦માં ભાજપનું સૂત્ર હતું : અંધેરે મેં એક ચિનગારી, અટલ બિહારી... અટલ બિહારી. પાંચ વર્ષ પછી એ જ અટલ બિહારી ખોવાઈ ગયા હતા. પક્ષના નવા કર્ણધાર લાલકૃષ્ણ અડવાણી હતા જે એ સમયે સંઘના લાડકા હતા. અડવાણીએ સોમનાથથી અયોધ્યાની રથયાત્રા કાઢવાનો નિર્ણય લીધો ત્યારે વાજપેયીએ એનો વિરોધ કર્યો હતો, પણ પક્ષે એને ગણકાર્યો નહોતો. એ સમયે વાજપેયીએ પોતાની દુર્દશા એક કાવ્યમાં વર્ણવી હતી : જાએં તો જાએં કહાં. અટલ બિહારી વાજપેયીની ત્રિશંકુ અવસ્થા કરવા બદલ અડવાણીએ દુ:ખ અનુભવ્યું હોય એવું જાણમાં નથી. લાલકૃષ્ણ અડવાણીની આત્મકથામાં વાજપેયીને પહોંચાડેલી પીડાનો ઉલ્લેખ સુધ્ધાં નથી.