સવિતાબેહેને બેઠે બેઠે બહાર જોયું. હંમેશાં નાનાં નાનાં ઝભલાં, મોજાં, ચડ્ડીઓથી ભરચક્ક રહેતી વળગણી પર સુકાતા હતાં માત્ર બે લેંઘા. કોઈ બેડોળ માણસ જેવા. તેમણે સાડીના છેડાથી ચશ્માં સાફ કર્યા. વસંતરાય કશુંક અનુસંધાન શોધતા હોય તેમ સ્થિર બેઠા રહ્યા.