પુત્ર, પુત્રવધૂ, પૌત્રી બે દિવસથી એક સંબંધીને ત્યાં વ્યાવહારિક કામે ગયાં છે. ઘરમાં ધનસુખ એકલો છે. તેથી આકરી બપોર વધારે આગ જેવી લાગે છે. તેનો જીવ મૂંઝારો અનુભવતો હતો. ખાલીપો વધારે બોઝીલ બનતો ગયો. આવા વૈશાખ મહિનાના પ્રખર તાપમાં વર્ષા તેની બાજુમાં હોય. તેની હાજરીમાત્ર શીતળતા આપે. ‘વર્ષા નથીનો’ સંતાપ ગળે વળગી પડ્યો. મનોમન બોલી ઊઠ્યો, ‘તારા વગરનું આ તે કેવું જીવન ? ઘરમાં દીકરો-વહુ મારી ખૂબ કાળજી લે છે. પપ્પાને ઓછું ન આવે તેનું ધ્યાન રાખે છે. ટપુકડી તો નાનું રમકડું છે. દાદાને વહાલ આપે. બચ્ચી ભરે. આ બધું સમીપે હોવા છતાં ધનસુખને કંઈક ખૂટતું લાગે.