એકાએક રતુંબડા બાલ રવિનું બિંબ જોઈ વનિતા બોલી ઊઠી : ‘પંડિત, હજી તો સૂરજ ઊગવાની વેળા છે. તમે અને હું જેને સાંજ સમજી બેઠાં છીએ એ જિંદગીને શું વાસંતી સવારમાં ન પલટી શકાય ?’ બેઉ એકમેકની આંખોમાં આંખો પરોવીને કોઈ અગોચર ઉત્તરની પ્રતીક્ષામાં ખોવાઈ ગયાં. સાબરમતીના પટ પર નવજાત સૂરજનાં અજવાળાં નાચી રહ્યાં હતાં.