સકારાત્મકતાની સાથે સંવેદનશીલ પણ બનવાનું છે. જે સંવેદનશીલ માણસ છે, જે બીજાનાં દુ:ખે દુ:ખી થાય. બીજાનાં દુ:ખને જોઇને જ્યારે આપણને દુ:ખ થાય ત્યારે આપણા ઉપકારની કે મહેરબાનીની ભાવના ન હોય તો જ અર્પણ થાય સમાજને. આ તો કૃતજ્ઞતાજ્ઞાપન છે. આપવાનું અભિમાન તો કરવાનું જ હોતું નથી. માટે જ આપણે ત્યાં ધર્મક્રિયામાં ‘સ્વાહા’ શબ્દથી ઇશ્વરને સમર્પણ થાય છે. ‘સ્વધા’ શબ્દને સમર્પણ પિતૃઓને થાય છે. ‘સ્વાહા’ શબ્દથી સમર્પણ કરતો ભક્ત કેટલો દીન બનીને, કેટલો નમ્ર બનીને કહે છે કે ‘ઓમ્ વિષ્ણવે નમ: સ્વાહા’ નમસ્કારપૂર્વક સ્વાહ શબ્દ સાથે એ સમર્પણ કરે છે. અભિમાન નથી કરતો જાણે છે કે ‘ઇદં વિષ્ણવે, ન મમ’ છેલ્લે બોલવામાં આવે છે કે આ વિષ્ણુનું છે.