આ સીઝનમાં ઉપરાઉપરી ત્રણચાર વાર કેરી નબળી આવી – સબળા ભાવની હોવા છતાં, અને હું ખરીદવા નહોતો ગયો છતાં ! ત્રણ-ચાર વરસ પહેલાં સ્વયંસ્ફુરણાથી ઊંચા ભાવની કેરી, હૃદયના એથીય ઊંચા ભાવથી હું ખરીદી લાવ્યો હતો અને તે પણ થોડીઘણી નહિ – ત્રીસ કિલો. પણ બહુ દિવસ સુધી કેરીનાં પાકવાનાં કોઈ ચિહ્નો જણાયાં નહિ એટલે પાકવાની આશા છોડી દઈ કાપવાની શરૂ કરી. એ દરેક કેરી ફેંકી દેતી વખતે મારા અણઘડપણા પર, મારા ઉડાઉપણા પર જે પસ્તાળ પડી હતી એનું વર્ણન થઈ શકે એમ નથી. કવિ સુરેશ દલાલના શબ્દોમાં કહીએ તો મારા પર માછલાં નહિ, મગરમચ્છ ધોવાયા. એટલે મેં તત્કાળ જ કેરીની ખરીદીમાંથી સ્વૈચ્છિક નિવૃત્તિ લઈ લીધી, કશાય કામનો નહિ એવો કારકુન વી.આર.એસ. લઈ લે અને બૅન્ક મૅનેજર તથા અન્ય અધિકારીઓ એને હૃદયના ખરા ઉમળકથી વધાવી લે એમ મારી સ્વૈચ્છિક નિવૃત્તિની જાહેરાતને ઘરના સર્વ સભ્યોએ હૃદયના ખરા ઉમળકાથી વધાવી લીધી. ત્યારથી મારા મનમાં એક બીક પેસી ગઈ છે કે કદાચ હું સંન્યાસી થઈ જવાની જાહેરાત કરું તોય ઘરનાં સૌ કદાચ રાજીના રેડ થઈ જાય ! ભગવાં પકડાંનો ખર્ચ ઘરનાં સૌ હોંશેહોંશે વહેંચી લે એવું મને સૌના ઉત્સાહ પરથી લાગ્યું હતું. પણ આ વખતે તો ખરીદીમાં નિષ્ણાત ગણાતા સભ્યો કેરી ખરીદી લાવ્યા હતા અને તોય કેરી સારી નહોતી નીકળી. સૌ મૂંઝાઈ ગયાં. સૌની મૂંઝવણ જોઈ હું ફરી ઉશ્કેરાઈ ગયો. રીડ પડ્યે જેમ રજપૂત છૂપે નહિ એમ કેરીની ખરીદીની ભીડ પડ્યે હું પણ મારો ઉશ્કેરાટ છુપાવી શક્યો નહિ.