હરિયાળી ક્રાંતિએ "ઉંચી ઉપજ આપતી વિવિધતાનું સર્જન" કરીને ઉપજમાં ઘણા ગણો વધારો કરવા માટે પરંપરાગત વર્ણસંકરતા કરણની પદ્ધતિને લોકપ્રિય બનાવી દીધી. ઉદાહરણ તરીકે, યુએસએમાં દાણા (મકાઈ)ની સરેરાશ ઉપજ વર્ષ 1900ની આશરે હેક્ટરદીઠ 2.5 ટન (એકરદીઠ 40 બુશલ)થી વધીને વર્ષ 2001માં હેક્ટરદીઠ 9.4 ટન (એકરદીઠ 150 બુશલ) થઇ હતી. સમાન રીતે, ઘઉંની વૈશ્વિક સરેરાશ ઉપજ વર્ષ 1900ની હેક્ટરદીઠ 1 ટનથી પણ ઓછીથી વધીને વર્ષ 1990માં હેક્ટરદીઠ 2.5 ટનથી પણ વધુ થઇ હતી. દક્ષિણ અમેરિકાની ઘઉંની સરેરાશ ઉપજ આશરે હેક્ટરદીઠ બે ટન, આફ્રિકાની હેક્ટરદીઠ એક ટનથી પણ ઓછી, ઇજિપ્ત અને અરેબિયાની સિંચાઇ સાથે હેક્ટરદીઠ 3.5થી 4 ટન જેટલી છે. જેની તુલનાએ, ફ્રાન્સ જેવા દેશમાં ઘઉંની સરેરાશ ઉપજ હેક્ટરદીઠ 8 ટનની છે. ઉપજમાં જોવા મળતી ભિન્નતા પાછળ વાતાવરણ, જનનશાસ્ત્ર, અને ઘનીષ્ઠ ખેતીની તકનીકોની કક્ષા (ખાતર, રસાયણ જંતુનાશકોનો ઉપયોગ, જગ્યા ન રહે તે માટે વૃદ્ધિ નિયંત્રણ).. કારણભૂત હોય છે. [૫૨][૫૩][૫૪]