શારદાએ એના પિતાજીને લખ્યું હતું કે એ ભણ્યા નથી પણ એટલા હેતાળવા છે કે ન પૂછો વાત, એની કોઠાસૂઝ ભલભલા ભણેલાને પણ પાછા પાડી દે એવી છે. મને તો એકેય વાતે ઓછું જ નથી આવવા દેતા, મારી ખૂબ જ કાળજી રાખે છે, કામઢા એવા છે કે કામ કરતાં થાકે જ નહીં, મારે પરાણે તેમની પાસેથી કામ છોડાવવું પડે છે, થોડા ખીજાળ છે પણ તરતજ ગુસ્સો ઉતરી જાય છે, મને ઘણી વાર થાય છે કે એ ભણેલ હોત તો? સોનામાં સુગંધ ભળત. થાય છે કે તેને હું જ ભણાવું. ને વાંચતા લખતા શીખવી દઉં. પણ એને મારી પાસે ભણતા નાનપ નહીં લાગે ને? એને અપમાન જેવું લાગે તો? એટલે એને હું કહી શક્તી નથી, તમે આવો ત્યારે મારા વતી તમે એને વાત કરજો, જેથી એને નાનપ ન લાગે…