“ઓકે…સી યુ.” અમારી ઊભી સંસદ વિખરાઈ. તે પાર્કિંગ તરફ જતી રહી. શાંબ પર વરસાવેલા શ્રીકૃષ્ણના અનરાધાર બાણ શમા મારા પ્રહારોથી એનો ઉપવાસ ડગી જ ગયો તેવી મને પાક્કી ખાત્રી થઈ. હું તેને જતી જોઈ રહ્યો. તેની ચાલમાં પહેલાં જેવો થનગનાટ નહોતો, તે પાર્કિંગમાં પહોંચી. પાર્કિંગમાં પડેલા એક બાઈકના મિરરમાં તેણે પોતાનું મોઢું જોયું. હું ચોક્કસ કહી શકું કે તેણે ડાર્ક સર્કલ છે કે નહી એ જ જોયા હશે. હું મનમાં મુશ્કેરાઈને બોલ્યો, “અંકિત, ભૂરા તારું કામ થઈ ગયું સમજજે. હવે માં અંબા ત્રિશુળ લઈ શીતલીને મારવા લે તો ય એ ઉપવાસ તોડી નાંખશે. આજ શીતલી મારા ઘરે પાણીપુરી ખાવા આવશે જ.”