ઉદાહરણરૂપે ખાદીની વાત લઈએ. ગાંધીજીએ ખાદીને વસ્ત્ર નહીં, પણ વિચારધારા કહી છે. એનું આખુંય અર્થશાસ્ત્ર પણ છે. જે ખેતમજૂરથી લઈને ખાદીભંડારના કર્મચારી સુધી સૌને સન્માન સાથે રોજી આપે છે તે વસ્ત્રની તાકાતને નાનીસૂની ન ગણી શકાય. વર્ષોથી મોરારિબાપુ ખાદી પહેરે છે. એમને તે ગમે છે એટલે પહેરે છે. તલગાજરડાના મંદિરોમાં ભગવાન પણ ખાદીના વસ્ત્રોમાં વધુ શોભાયમાન થઈ ઊઠ્યા છે. અત્રેના મંદિરોની ધ્વજા હોય કે રામકથાનાં પોથીજી હોય, તમામ ખાદીના વસ્ત્રોમાં છે. કોઈને કોઈ સંદર્ભ કથામાં આવે ત્યારે બાપુ ખાદીના વસ્ત્રો વિશેનો વિચાર અને પોતાનો ભાવ વ્યક્ત કરે છે. એની અસરરૂપે આજે અનેક કથાપ્રેમી ભાઈ-બહેનો ખાદીના વસ્ત્રો પહેરવા લાગ્યાં છે. ભારત દેશને અનુકૂળ અને જરૂરી એવું આર્થિક આયોજન આપણે નથી કરી શક્યા. દેશમાં હજુ સાડા સાત લાખ ગામો છે. કથામાં આ વાત વણાઈ જાય છે અને તેના તાણાવાણા છેક શ્રોતાના હૃદય સુધી પહોંચી જાય છે. આ ઘટના કોઈ ચળવળ કે યોજના કે કોશિશનું પરિણામ નથી. શ્રોતાઓ સમજપૂર્વક અને સ્વેચ્છાએ ખાદી પહેરે છે. ભલે હજુ બધા ન પહેરે પરંતુ વિચાર પહોંચે છે.