પેસા કાનૂનનો અમલ કરવા માટે ગુજરાત પંચાયત ધારા-1993માં 1998માં સુધારો કરાયો હતો. આ સુધારા અનુસાર તો ગૌણ વન પેદાશોની બધી આવક આદિવાસી વિસ્તારોની પંચાયતોમાં જમા થવી જોઈએ કારણ કે કાયદા મુજબ તો ગૌણ વન પેદાશોની માલિકી ગ્રામ પંચાયતોની છે. અને તે માટે ગૌણ વન પેદાશોના વ્યાપારનું સંચાલન ગ્રામ પંચાયતો દ્વારા જ થવું જોઈએ. પણ હકીકતમાં તેમ થતું નથી. પેસા કાનૂન અને ગુજરાત પંચાયત ધારામાં તેને આધારે કરવામાં આવેલા સુધારા પછી તો ગુજરાત રાજ્ય વન વિકાસ નિગમ બંધ કરી દેવું પડે અને વન પેદાશોના વ્યાપારનું કામ પંચાયતોને સોંપી દેવું પડે. જો પંચાયતો પાસે તે અંગેનું નિષ્ણાત જ્ઞાન ના હોય તો તેઓ તે ભાડે મેળવી શકે. વળી, જો ગ્રામ પંચાયતો આ કામ ના કરી શકે તેમ હોય તો તાલુકા કે જિલ્લા પંચાયતોને તે કામ સોંપી શકાય. પણ પંચાયતોને આ કામ સોંપવાની ગુજરાત સરકારની દાનત જ નથી એ વરવી વાસ્તવિકતા છે. ગ્રામ પંચાયતો કે તાલુકા અને જિલ્લા પંચાયતોના ચૂંટાયેલા સભ્યોને ગૌણ વન પેદાશોના વેપાર માટે કડી કોઈ તાલીમ આપવામાં આવી જ નથી અને એમ માની લેવામાં આવ્યું છે કે પંચાયતોને ગૌણ વન પેદાશોનો વેપાર કરતાં ના આવડે અંદ વન વિકાસ નિગમને જ તે આવડે!