અમને એક નાનકડા નોટીસબોર્ડથી શરુ થયેલી યાત્રા કઈ રીતે ધીરે ધીરે વળાંક લઈ રહી હતી એ સાંભળવામાં રસ પડ્યો. આટલી વાતો કરતા કરતા ૪:૧૦ નો સમય થઈ ગયો હતો તે ખ્યાલ જ ન આવ્યો. પછી અમારા માટે ડો. પાર્થની મમ્મી દ્વારા ખાસ બનાવેલા ચીકૂ શેકનો સ્વાદ માણતા માણતા વાત આગળ વધારતા ડો. પાર્થે કહ્યું કે, ‘સ્પંદન’ ને મળેલી આ નાનકડી સફળતાથી મારા મગજમાં ‘સ્પંદન’ના નામે એક પુસ્તક બનાવવાના બીજ રોપાયા અને મારા આ વિચારને સમગ્ર ‘સ્પંદન’ ટીમે વધાવી લીધો. પરંતુ ખરેખર પુસ્તક બને કેમ એ વિશે અમને જરાપણ ખ્યાલ નહોતો એટલે અમે કોલેજના જૂના સોવેનિયર ફેંદી માર્યા. પણ અમારે ‘સ્પંદન’ને સોવેનિયર કરતાં કંઈક જૂદું બનાવવું હતું. જ્યારે પુસ્તક બનાવવાનું કામ હાથમાં લીધું ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે પુસ્તક બનાવવા માટે આર્થિક પાસું પણ એટલું જ અગત્યનું છે. આ માટે મને હિરેન, અન્ય એક મિત્ર દિગ્નેશ વાછાણી અને જામનગર એલ્યુમીની એશોસીયેશનનો સારો એવો સહયોગ મળ્યો. ખાસ તો જામનગર એલ્યુમીનીના એ વખતના પ્રેસિડેન્ટ ડો. દેવાંશુ શુક્લાના આર્થિક સહયોગ વગર તો આ પુસ્તક પુરું જ ન થાત. જો કે મર્યાદિત આર્થિક તંગી - પૈસા ને લીધે અમારે પુસ્તક નિર્માણ કાર્ય ઓછી સુવિધામાં અને વધારે મુશ્કેલી વેઠીને કરવું પડ્યું. કેમ કે અમે નક્કી કર્યું હતું કે આ માટે ક્યાંય અંગત ઓળખાણનો ઉપયોગ ન કરવો. જ્યારે અમે સ્પોન્સરશીપ માટે લોકોને કહેતા તો એ લોકો અમને પૂછતાં કે શું બનાવવાના છો ? કેવા પ્રકારનું પુસ્તક છે ? ક્યાં પ્રકાશિત કરવાના છો ? અને બીજું ઘણું બધું, ત્યારે આ Concept વાળું અમારું પ્રથમ પુસ્તક જ હોવાથી લોકોને આ Concept સમજાવવામાં થોડી મુશ્કેલી પડતી. ઘણાને અમારો Concept ગમતો તો ઘણીવાર મોટી રકમ પણ સહેલાઈથી મળી જાતી તો કોઈવાર નાની રકમ મેળવવા માટે પણ ધક્કા ખાવા પડતા...!