‘કાળજું કઠણ કર અરૂ. પછી રડવાનો બહુ સમય મળશે. હવે જે કરવાનું થશે તે આપણે જ તો કરવાનું છે.. ચાલ….’ પગમાં બેડી હોય એમ માંડ પગ ઉપાડતી આરતી, આરાધનાનો હાથ પકડી ત્યાં પહોંચી. ટોળામાંથી રસ્તો કરી કુંડાળાની વચ્ચે પહોંચતા જ લોહી નીતરતો, છૂંદાયેલો દેહ જે એકવાર એનાં વહાલા દાદુ હતા. આરાધનાના કંઠમાંથી તીણી ચીસ હવાને આરપાર વીંધતી નીકળી ગઈ. એ મૃતદેહ પર તૂટી પડે એ પહેલાં ટોળામાંથી કલબમાંથી આવી ગયેલા વિશ્વંભરનાં મિત્રોએ તેને પકડી લીધી. આરતીને ચક્કર આવતાં હતાં. આસપાસનાં ઊંચા બિલ્ડિંગો જાણે એક સાથે તૂટી રહ્યા હતા. કાટમાળ નીચે દટાઈ ગઈ હોય એમ એ હાંફવા લાગી. પૂછવાની જરૂર ન લાગી. થોડે દૂર બીજી બે કાર સાથે અથડાઈને એક ગાડી ભાંગીને ભૂક્કો થઈ ગઈ હતી. થરથર ધ્રૂજતા યુવાન પર ઈન્સ્પેક્ટર વરસી પડ્યો હતો.