કાવેરીએ સામે રમતાં બાળકો તરફ હાથ લાંબો કર્યો : ‘આ બાળકો તું જુએ છે, બેટા ? એ બધાં જ અહીં રહે છે…. આ જ મકાનમાં. લોકો પોતાના વડીલોની મૃત્યુતિથિએ, પોતાની લગ્નગાંઠે અહીં આવે છે, એમને મીઠાઈ ખવડાવે છે…. આઈસ્ક્રીમ ખવડાવે છે….. અહીં દાન પણ આપે છે…. તને ખબર છે કેટલાય પૈસા આવે છે અહીં ? કદાચ જરૂર પૂરતા અથવા જરૂરથી ઓછા કે વધુ…. આ બાળકોને એનાથી કોઈ લેવા-દેવા પણ નથી…. એ તો નાનામાં નાની અને સાદામાં સાદી બાબતોથી ખુશ થઈ જાય છે. એમને પૈસા આપનારા, દાન આપનારા દાનવીર તો ઘણા છે. જે ચેકબુક પર સહી કરીને બીજે દિવસે ભૂલી પણ જાય છે. પરંતુ બેટા…. ખરેખર તો આ બાળકોને જે ખોટ છે તે છે પ્રેમની…. મમતાની… તારે બાળક જોઈએ છે ને, બેટા ? જો આ છે તારાં બાળકો…. પ્રેમ અને મમતા માટે તરસતાં…. આ તારા લોહી કે પિંડમાંથી બંધાયેલાં અવશ્ય નથી પણ તું એમને તારા પ્રેમથી ચોક્કસ બાંધી શકીશ…. પેલી નિર્જીવ ઢીંગલીઓ તરફ તું જેટલો પ્રેમ બતાવે છે એમાંથી ચોક્કસ થોડોય જો તું આમને આપીશ તો કદાચ આમના જીવનમાં રહેલી માની ખોટ પુરાઈ જશે…. અને તારો ખાલી ખોળો ભરાઈ જશે. તારી મમતાનું ખરું ઠેકાણું તો આ છે…..’