આ નાટકમાં કામ કરતો આ પ્રભાવશાળી ‘કોઈક ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી’ પછીથી ‘સહુ કોઈનો ઉપેન્દ્ર’ બની જવાનો હતો. પછીના વરસે પણ ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીએ વિષ્ણુકુમાર વ્યાસ દિગ્દર્શિત અને અજિત પટેલ લિખિત નાટક ‘પાવક ભસ્મ’માં આવો પરચો બતાવ્યો. ત્યારે ઘણાને થયું, ‘આ ઉપેન્દ્રને એમ ભૂલી શકાય એવો નથી. જો સાધના ચાલુ રાખશે તો એ જરૂર એક મોટો કલાકાર બનશે. પણ….’ આ ‘પણ’ પછીનો વિચાર એવો આવતો કે સાધના અને સંઘર્ષ કરનારા આજે છે ક્યાં ? ક્ષણભર ઝબકીને આવા કંઈક તારલાઓ ખરી પડે છે અને દુનિયામાં એમની નોંધ પણ લેવાતી નથી. આવી ધારણા સાચી હશે, પરંતુ ઉપેન્દ્ર એવો ઝબૂકિયો તારો ન હતો, એની બીજાને ક્યાંથી ખબર હોય ? આવી એક નાટ્યસ્પર્ધામાં એક વાર એવું બનેલું કે નાટ્યખંડ ભજવવા માટે ઉપેન્દ્ર કફની અને ધોતિયું ચડાવીને સ્ટેજ પર પ્રવેશ્યો. આવા પહેરવેશમાં ગુજરાતીને બદલે તે ઉત્તરપ્રદેશના રહેવાસી જેવો દેખાતો. સાવ અલગ પહેરવેશથી બધાનું ધ્યાન તેની તરફ ખેંચાયું. પરંતુ ઉપેન્દ્રે પસંદ કરેલો નાટ્યખંડ કરુણરસપ્રધાન હતો. આ પ્રેક્ષકો શૃંગાર અને હાસ્ય એ બે રસથી ટેવાયેલા અને આગળ જણાવ્યું એમ અતિશય કડક આલોચકો. નાપસંદગીની તત્ક્ષણ અભિવ્યક્તિ કરી દેવામાં સૌ માને. આ બધાની વચ્ચે ઉપેન્દ્ર નામના નવા-સવા છોકરાએ કરુણરસનો નાટ્યખંડ ભજવવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે પ્રેક્ષકોએ એમને આવડતા હતા એ બધા જાનવરોના અવાજો કાઢવા માંડ્યા. આ ઉપરાંત સિસોટીઓ, તાળીઓ અને હાસ્યનું બૅકગ્રાઉન્ડ ‘મ્યુઝિક’ પણ ખરું. પરંતુ સામે ઉપેન્દ્ર પણ જાણે એમની સામે હોડમાં ઊતર્યો હતો. આ બધી ધમાલથી વિચલિત થયા વિના એણે પોતાની ભૂમિકાને પૂરો ન્યાય આપ્યો. તન્મય થઈને ભજવણી કરી, આંખમાં આંસુ, અવાજમાં વેદના અને હાવભાવ દ્વારા લાગણીઓ એણે સચોટ રીતે વ્યક્ત કરી. અને આખરે પ્રેક્ષકોએ શાંત થઈ જવું પડ્યું.