ધનિયા-ખેમીને ઘણું જ માઠું લાગ્યું. તેમના રંગમાં ભંગ પડ્યો. તેમનો બધો ઉલ્લાસ ઉડી ગયો. બંને કશું બોલ્યા વિના ઉઠી ચાલવા માંડ્યા. ક્યાં જવું એ નક્કી ન હતું પણ ખેમી, સ્વાભાવિક રીતે કંઈક મનને વિનોદ મળે તેવા દ્રશ્યો તરફ જવાની પ્રેરણાથી રીચી રોડ પર ચાલવા લાગી. ધનિયાને વધારે માઠું લાગ્યું હતું. ખેમી તેને આશ્વાસન આપવા લાગી. ધનિયાથી ત્યાં ન બોલાયું તે આટલી વારે અહીં બોલ્યો, ‘કૂતરાં હાંકવાનું કામ તો ઘાંયજાનું હતું, તેમાં મારા પર શા સારું આટલા વાના કર્યાં?’ વળી ખેમીએ આશ્વાસન આપ્યું. ધનિયાએ તેના મનમાં જે ખરું દુઃખ હતું તે કહ્યું, ‘બીજું કાંઈ નહિ, તારા દેખતા એ એવું બોલી ગયો એ મારાથી નથી ખમાતું.’