ખરેખર તો વાત અટકી નહોતી, વાત ત્યાંથી જ શરૂ થઈ હતી. પેલાં બહેનના મનમાં મારા માટે કેવી કેવી ગલત ધારણાઓ બંધાઈ હશે ! એમને કેવા કેવા વિચારો આવ્યા હશે ? મારા લેખ કયાંથી આવે છે ? એમને તો એમ જ ને કે… જાણે કે… હું આંબાવાડીમાં એકાદ આંબાના ઝાડ નીચે-આમ્રવૃક્ષની છાંવ તળે-કાથીનો ખાટલો ઢાળીને એના પર પલાંઠી મારીને બેઠી હોઈશ, કે પછી, આરામખુરશીમાં નિરાંતે લંબાઈને બેઠી હોઈશ. મારી નજીક લાકડાંના આડાં અવળાં પાટિયાં ઠોકીને બનાવેલા એકાદ ઢચુપચુ ટેબલ પર બે-ચાર ચોપડીઓ, પાનાંની થપ્પી, બે-ચાર આધી-અધૂરી, ચાલતી-ન ચાલતી પેન ને ચાનું થર્મસ પડયું હશે. મારા એક હાથમાં ઠરી ગયેલી ચાનો કપ હશે ને બીજા હાથમાંની પેન, લેખના વિચારોમાં ગળાડૂબ કપાળ પર ફરતી કે ઠોકાતી હશે ? લેખ અડધે પહોંચી ગયો હોવાથી ને આગળ શું લખવું તે સૂઝતું ન હોવાથી હું આમતેમ ફાંફાં મારતી હોઈશ. લેખને આગળ વધારવા હું કયાં કયાં નજર નાંખતી હોઈશ ?