નિરંજન ભગત આપણા મૂર્ધન્ય અને અસામાન્ય કવિ છે. ગુજરાતી કવિતામાં કોઈએ સાચા અર્થમાં નગરકવિતા આપી હોય તો તે નિરંજન ભગતે. એમના કાવ્યસંગ્રહનું નામ 'છંદોલય' સૂચક છે. છંદ અને લય દ્વારા કવિતાને એ સાર્થક કરી શકે છે. એમની કવિતામાં ક્યાંય લઘરાપણું નહીં દેખાય. કાવ્ય કે કાવ્યસંગ્રહ-કાવ્યસંગ્રહમાં કાવ્યની ગોઠવણી પણ એ પ્રકારની શિસ્તતાથી સજ્જ છે. વ્યક્તિ નિરંજન કે કવિ નિરંજન ક્યારેય સુસ્ત નથી. સુઘડતા અને સ્વચ્છતા એમના વ્યક્તિત્વમાં અને કવિતાના સ્વત્વમાં દેખાય છે. છંદનું ગણિત સાચવીને છંદને બોલાતી ભાષાના લય-લહેકાઓ વળાંકો આપી શકે છે. અક્ષરમેળ છંદ હોય કે માત્રામેળ. ગતિને પણ એ પ્રાસના સશક્ત કાંઠા વચ્ચે સ્વાભાવિક રીતે વહેતી કરી શકે છે. કવિતા ધ્વનિની કળા હોવા છતાંયે એમની કવિતાને એક વિઝયુઅલ શેપ આપી શકે છે. ઓછું લખે છે એ એમનો અવગુણ નથી. કલા અને કસબ એમના લોહીમાં છે, જે એમની શાહીમાં ઊતરી આવે છે. આપણા અભ્યાસી કવિ છે. પુષ્કળ વાંચે છે. અઢળક વાતો કરી શકે છે. તમારા કાનનાં કમાડ ખુલ્લાં હોય તો તમે એમની વાતોમાંથી પણ મબલખ ખજાનો મેળવી શકો. વિશ્વનું સાહિત્ય એમના કેન્દ્રમાં છે, પણ એમનું લખાણ અનેક સંસ્કારોથી સમૃદ્ધ હોવા છતાં પણ ઊપસી આવે છે એમની નરી મૌલિકતા. “છંદોલય” પ્રગટ્યો એ ગુજરાતી કવિતાની ધન્ય ક્ષણ છે. , નિરંજન ભગતે પાત્રો નામનું એક દીર્ઘ કાવ્ય લખ્યું છે. એમાં પાત્રો છે ફેરિયો, આંધળો, ભિખારી, વેશ્યા, પતિયો અને કવિ. આ બધાં જ પાત્રોનાં જીવનમાં અવાક વ્યથા છે. આ વ્યથાનેવાચા આપે છે મધરાતના એકાંતમાં કવિ પોતે.