‘મને ટોવેલ આપ. હું ભૂલી ગયો છું.’ સુરેશભાઈએ કહ્યું. હેમાબહેને ટોવેલ ધર્યો. સહેજ બારણું ઉઘાડીને હાથ બહાર કાઢીને ડૉક્ટર સાહેબ ટોવેલ લઈ લીધો. પણ જ્યાં શરીર લૂછવા ગયા, ત્યાં જ એમનું ધ્યાન ગયું કે શરીર પરથી પાણી તો સરી ગયું હતું. ભીનાશ ઊડી ગઈ હતી. ડિલ કોરું થઈ ગયું હતું. ડૉ. સુરેશભાઈ વિચારમાં પડી ગયા, ‘બસ? આ શરીરની આવી જ તાસીર? પળવારમાં ભીનાશ જતી રહી? મારા શરીરમાં આટલી બધી ગરમી? લોકો મને સુરેશ સગડી કહે છે એ આટલા માટે? અને શરીરની વાત જવા દો, મેં તો મારા મનમાંથી, જીવનમાંથી, વાણી-વર્તનમાંથી પણ બધી ભીનાશ ખંખેરી નાખી છે. આખી જિંદગી કોરોકટ રહીને જીવ્યો છું. માત્ર હું અને હું જ! જે પળે હું મૃત્યુ પામીશ ત્યારે મારા ‘હું’નું શું થશે?’ બુદ્ધિ તો હતી જ. તર્કશક્તિ પણ હતી. ભૂતકાળમાં કાનમાં પડેલાં શાસ્ત્ર-વચનો પણ હતાં. બધાનો સર‌વાળો ક્ષણવારમાં થઈ ગયો. જે દ્રાવણ રચાયું તે દિવ્ય હતું. બહાર આવીને એમણે પત્નીને કહ્યું, ‘હેમા, જેટલું કમાયો છું એ છુટ્ટા હાથે વાપરજો, માત્ર આપણાં માટે જ નહીં, બધાંના માટે. અને આજથી હું કમાવાનું બંધ કરું છું, કામ કરતો રહીશ.’ (1978-79ના સમયમાં જ્યારે આ ઘટના બની ત્યારે ડૉ. સુરેશભાઈ પાસે આશરે ત્રીસ કરોડની સ્થાવર-જંગમ સંપત્તિ હતી. પાછલાં વર્ષોમાં એ સાવ બદલાઈ ગયા હતા. લોકો એમને ‘સંત સુરેશભાઈ’ કહીને બોલાવતા હતા.)