આમ જુઓ તો હું એવી પ્રકૃતિનું પ્રાણી છું જેને પોતાનું ઘર છોડીને બહાર નીકળવું પડે તે અસહ્ય થઈ રહે છે. આ જ કારણ છે કે સવારના સમયે હું મારા નાનકડા ઓરડામાં મેજની સામે બેસીને એ કાબુલી સાથે ગપશપ કરીને ઘણું ભ્રમણ કરી લઉં છું. મારી સામે કાબુલનું આખું ચિત્ર આવી જાય છે. બંને તરફ ઉબડખાબડ લાલ ઉંચા દુર્ગમ પર્વત છે અને રણમાં રસ્તો છે, તેમાં ભારથી લદાયેલા ઉંટોની કતાર જઈ રહી છે. ઉંચા ઉંચા સાફા બાંધેલા સોદાગર અને યાત્રીઓમાં કોઈક ઉંટની સવારી કરે છે તો કોઈક તેની સાથે ચાલે છે. કોઈના હાથમાં બરછી છે તો કોઈક હાથમાં બાબા આદમના જમાનાની જૂની બંદૂક રાખીને ચાલે છે. વાદળોની ભયાનક ગર્જનાના સ્વરમાં કાબુલના લોકો પોતાની મિશ્ર ભાષામાં પોતાના દેશની વાતો કરી રહ્યા છે.