કેટલી મોટી વાત કહી છે.દુનિયામાં સંબંધોનાં દાવે બે માણસો તો ધણા મળતા હશે.પણ જ્યારે બે ફૂલો જેવા કોમળ હ્રદયનાં માણસો મળે,કે એવા બે માણસો,જેનાં અહંમનું કોઇ નામોનિશાન નથી,માત્ર એની લાગણીમાં નિતરતી નરી સંવેદનાં અને પોતિકાપણાનો અહેસાસ દેતી લાગણી છલકતી હોય,આવા બે માણસો બે મિત્રોથી લઇને બે પ્રેમી પણ હોઇ શકે..કોઇ બે મોટા શાયર મળે ત્યારે બંનેનાં પદ કે સ્ટેટસની ચર્ચા નથી કરતા,એ બંને શાયર શાયરી અને ગઝલોની નજાકત વિશે ચર્ચા કરે એવું થયુ..કે પ્રેમમાં ગળાડુબ હોય એવી બે વ્યકિત મળે છે ત્યારે બસ આ જ સુંગંધની આપ લે કરવાનો માહોલ સર્જાય છે.કારણકે પ્રેમમાં ગળાડૂબ વ્યકિતને પોતે કોણ છે,ક્યાં સ્થાને બિરાજે છે.એ બધું પોતાનાં પ્રેમી પાત્ર સામે ભૂલી જાય છે અને એક સાચો પ્રેમી જ્યાં અહમ અને પદ એ બધું એક બાજુ મુકીને પોતાને પ્રિય પાત્ર સામે એક નખશીખ માનવિય પ્રેમથી છલકતો અહંકાર શૂન્ય માણસ હોય છે.પોતાની અંદરની સારપનો બીજા અંદર રહેલી સારપનો અદલાબદલી કરવી,એટલે માનવિય સુંગધની આપ લે કરવી.