બાલ્કનીમાં હીંચકા પર બેસી, ક્ષિતિજ પર તાકી રહેતાં નૈતિકે સિગારેટ જલાવી. તે ભાગ્યે જ સિગારેટ પીતો. નિષ્ઠાએ આ જોયું પણ ખામોશ રહી. બિલકુલ વિચારશૂન્ય અવસ્થામાં ક્ષિતિજ પર અપલક ક્યાંય સુધી તાકી રહી તેણે કસ ખેંચ્યે રાખ્યા. સિગારેટનું ઠૂંઠું એશ-ટ્રેમાં બુઝાવતાં બબડયો, ‘સ્ત્રીઓ નસીબદાર છે કે આસાનીથી રડી શકે છે, પણ પુરુષ…’ કાંઈક ઔપચારીક વાતાવરણ થઈ ગયું ઘરનું. બધાં ખુશ રહેવા, દેખાવા અને એકબીજાને ખુશ રાખવા પ્રત્યન કરવા લાગ્યા. રાત્રે સ્વિચ ઑફ કર્યા પછી પણ મોડે સુધી બધાં જાગતાં હતાં. ટીકીએ મમ્મીનો ધીરો સ્વર સાંભળ્યો. ‘આપણે ટીકીને હસતે ચહેરે વિદાય આપીશું.’ સારું હતું ત્યારે અંધારું હતું.