મનોવૈજ્ઞાનિક પરિબળો તપાસીએ તો વ્યક્તિનો ઉછેર અને નીચો ઈ.ક્યુ. (ઈમોશનલ કવોશન્ટ) તેમ જ અન્ય વક્તિઓ સાથેના વૈચારિક અને ભાવનાત્મક સંબંધો મહત્વના ગણાય છે. જો નાનપણથી જ બાળકને પોતાની લાગણીઓને સમાજમાન્ય રીતે અભિવ્યક્ત કરતા તેમ જ સમય આવ્યે મેનેજ કરતાં ન શીખવાડાયું હોય તો મોટી ઉંમરે ઇમોશનલ મેનેજમેન્ટ અઘરું પડે છે. વ્યક્તિ લાગણીઓની યોગ્ય અભિવ્યક્તિ શીખી શકાતી નથી. અન્યના પોઈન્ટ ઓફ વ્યુને તટસ્થ રીતે સમજવાની અને સ્વીકારવાની ક્ષમતા કેળવવી ખૂબ જરૂરી હોય છે. ‘મેં તારા માટે આટલો ભોગ આપ્યો તો તે સામે મારી શું કદર કરી?’ આ પ્રકારની અપેક્ષાઓથી લોડેડ માનસિકતા અનુકુલનના પ્રશ્નો સર્જે છે. ખાસ કરીને પોતાની નજીકના વ્યક્તિ પર પ્રેમ કે ગુસ્સાની તીવ્રતા વિકૃત રીતે વરસતી રહે છે. અને જો સામેની વ્યક્તિ પણ કોઈક પ્રકારે ન્યુરોટિક કે ડીપ્રેસ્ડ હોય તો મામલો વધુ બીચકાય છે. મતલબ સંઘર્ષો કે ઝઘડાઓ એટલા જટિલ બને છે કે સંબંધમાં પહેલી ગાંઠ ક્યાં પડી હતી તે જ સમજાતું નથી. એ ગાંઠોને ખોલવા જતા વ્યક્તિ એટલું બધું બળ વાપરી નાખે છે કે સંબંધનો સેતુ તૂટી જાય છે અને હતાશા તેમ જ નિરાશાના પૂરમાં આખે આખો માણસ ડૂબી જાય છે અને એને આત્મહત્યા સિવાય બીજો કોઈ આરો રહેતો નથી. સામાજિક નિયમો અને સાંસ્કૃતિક જડતા પણ ક્યારેક વ્યક્તિના શ્વાસનો ભોગ લઇ લે છે. આનો ઉપાય છે, જાગૃતિ. જેમ હ્રદય રોગ કે કેન્સર માટે આપણે જાગૃત થઈને તરત એકસપર્ટનો સંપર્ક કરીએ છીએ તેમ સ્ટ્રેસ કે ડીપ્રેશન જેવું અનુભવાય કે તરત જ કોઈ પણ જાતના સંકોચ કે શરમ વગર નિષ્ણાતનો સંપર્ક કરવો અનિવાર્ય છે. જો આ સમજ સમાજમાં ફેલાશે તો વધુ એક પ્રત્યુષા આત્મહત્યાની અગનમાં નહિ હોમાય.