બપોરના અઢી વાગ્યા હતા. રામપુર ગામની પ્રજા જ નહીં ધૂળ પણ જંપી ગઈ હતી. બરાબર એ જ વખતે એક મોંઘીદાટ ગાડી રામપુરના પાદરમાં પ્રવેશી અને જંપી ગયેલી ધૂળને આકાશમાં ઉડાડતી શેરીમાં પ્રવેશી. પાદરમાં ઊગેલા લીમડા ફરતે બાંધેલા ઓટલે ખાટલો ઢાળીને સૂતેલા બે-ચાર ભાભાઓ જાગી ગયા. ચશ્મા આંખે ચડાવ્યાં પણ ધૂળ સિવાય કંઈ નજરે ના ચડ્યું. એ ગાડી એક પછી એક શેરીને ચીરતી સરપંચ બાપાના આંગણે ઊભી રહી ગઈ. એ સાથે જ ગાડી પાછળ દોડતા ટાબરિયાઓ પણ થંભી ગયા. યુવરાજ ગાડીમાંથી નીચે ઊતર્યો. ટાબરિયાઓ સામે પરિચિત સ્મિત વેર્યું. પણ ટાબરિયાઓ એને ના ઓળખી શક્યા. આમેય એ ઓળખાય એવો નહોતો રહ્યો. મોંઘાદાટ કપડાં અને બૂટમાં સજ્જ એ યુવરાજ હવે બદલાઈ ગયો હતો. એણે ગાડીની ડેકીમાંથી કેટલોયે સામાન ઉતાર્યો. પછી ગાડીને રીમોટ વડે લોક કરી અને બંને હાથે સામાન ઊંચકી ડેલી ખખડાવી.