હવે સાવધાની અને સ્મરણ સતત મરણનાં કરવાનાં કે પ્રભુનાં- એ આપણી પસંદગીનો વિષય છે. સદ્દનસીબે પ્રભુ જો ‘પ્રીતમ પ્યારો’ બન્યો હશે તો આ સાવધાની વરદાનરૂપ બની જશે. એક બાજુ, પ્રીતમનું નિત્ય મધુર સ્મરણ, બીજી બાજુ એની બનાવેલી દુનિયાના સૌ જીવાત્મા સાથે પ્રેમભર્યા સંબંધની ખેવના ! આવા અભિગમથી પૃથ્વીલોક અને પ્રભુલોક બંને લોક સધાશે. આપણી પાસે પૃથ્વી પરના સ્નેહીજનોની પ્રેમસંપદા પણ આવશે, જે આપણા ગયા પછી ફૂલની મીઠી સુગંધ બનીને પૃથ્વી પર વહેતી રહેશે. પરંતુ ઘણા લોકોને માટે આ જ્ઞાન ‘સ્મશાન જ્ઞાન’ જેટલું ક્ષણિક નીવડે છે. આ નિરંતર યાદ નથી રહેતું. એટલે ભગવાન અને મૃત્યુ નિત્ય-સ્મરણનો વિષય છે. જે રીતે શ્વાસ લેવા-મૂકવાનું યાદ કરવું પડતું નથી, એવો જ ભગવાન હૈયા વગો થઈ જવો જોઈએ. શ્વાસે શ્વાસે રામ કહો, બિના નામ નહીં સાંસ ! હકીકતે, ભગવાન યાદ કરવાની ચીજ નથી. ભગવાન યાદ આવવાની ચીજ છે. એ સતત યાદ આવતો રહેવો જોઈએ.