કોઈ માણસ લોભી પ્રકૃતિનો હોય ત્યારે એ ઊંડે ઊંડે જાણતો પણ હોય છે કે પોતાની પ્રકૃતિની તરાહ લોભી છે પણ લોભી હોવું એ સદગુણ નથી એ સમજણ તો એને હોય જ છે. પોતે લોભી હોવા છતાં લોભી નથી એવું જાહેરમાં દેખાઈ ન આવે એટલે એ પોતાના લોભને કરકસરનું નામ આપીને વગર પૂછ્યે જ જાતનો બચાવ કરવા માંડે છે. લોભ ક્યારે પૂરો થાય અને કરકસર ક્યારે શરૂ થાય એની કોઈ ચોક્કસ માર્ગરેખા હોતી નથી. સ્થળ કાળના સંદર્ભમાં વિવેકબુદ્ધિથી આ બે વચ્ચેનો ભેદ પારખી શકાય છે. એ જ રીતે કોઈ તોછડો કે અવિવેકી માણસ પોતાની તોછડાઈ કે અવિવેકને સમજતો જ હોય છે એટલે એક ધ્રુવ પંક્તિ જેવું વાક્ય એ અકારણ જ વાતવાતમાં બોલી ઊઠતો હોય છે – ‘મારાથી ખોટું સહન થાય જ નહિ. મારાથી ગોળ ગોળ વાત થઈ શકતી જ નથી. જે કંઈ સાચું લાગે એ બોલ્યા વિના મારાથી રહેવાતું જ નથી.’ દેખીતી રીતે જ પોતાની નિર્બળતા છૂપાવવા માટે એ આવાં સુવાક્યોનાં આભૂષણો આગળ ધરીને પોતે અલંકૃત છે એવું દેખાડતો હોય છે. એ જરૂરી નથી કે આ બધું સભાનાવસ્થામાં જ થતું હોય. માણસના અંતર મનમાં આ બધી પ્રક્રિયાઓ સતત ચાલતી હોય છે અને આ પ્રક્રિયાઓના ફળ રૂપે જ એનું વર્તન સહજતાથી બદલાઈ જતું હોય છે.