‘જો મુંજાલ તે મને જેટલા દિવસ આપ્યા તે મારા. મે તેને મારા મનની મંજુષામાં સાચવીને મૂકી દીધાં છે. આ બહુ થોડો સમય આપણો મનગમતો સમય જો કદાચ લંબાત તો તેને સમયની જ નજર લાગત. તેમાં કેટલાય સાચકબુલા, સાચી ખોટી વાતો કે તારામારા ગમા અને અણમગમાઓની ટક્કર થાત. તારા લગ્ન મંદા સાથે થયા છે. તું તેની સાથે સારીરીતે તારું જીવન પસાર કર. હું મારું જીવન મારા અમોલની યાદ અને સત્યેનના ઉછેરમાં પસાર કરીશ. તું હવે મને પત્ર કે મેલ લખતો નહીં. હા, મારી યાદ આવે તો તું મંદાનો હાથ પકડી અસ્ત થતાં સૂર્યને જોજે અને નાનકડી કવિતા વાંચી સંભળાવજે. મને કોઇ દિવસ પત્ર કે મેલ લખતો નહીં મને ભૂલી જજે એમ નથી કહેતી તારું નવું સુખમય જીવન શરું કરજે.’ આમ બોલી તેણે મુંજાલના ગાલ પર હળવું ચુંબન કર્યુ અને જતાં જતાં બોલી ‘મારે નાનકડી મીઠી કવિતા થવું છે કોઈ મહાકાવ્ય નહી.’