દરમિયાન પહેલાં તેઓ તત્કાળ ભારત આવવા તૈયાર થઈ ગયા હતા. પણ બાદમાં તેમને સમજાયું કે આશ્રમનું વાતાવરણ, રહેણીકરણી, નિયમો, સંસ્કૃતિ વગેરે સાથે તૈયારી વિના જોડાઈ શકાય તેમ નથી. આથી તેમણે વહાણની ટિકિટ એક વર્ષ પાછી ઠેલી અને આશ્રમ નિવાસ માટે પોતાની જાતને તૈયાર કરવી શરૃ કરી. પલાંઠી વાળીને બેસવું, રૃ કાંતવું, પીંજવું, વણાટકામ વગેરે શીખવા માંડ્યું. પ્રેક્ટિસ ખાતર જમીન પર સૂવાનું શરૃ કર્યું, મોંઘા કપડાને બદલે ખાદી પહેરવા માંડી. દારૃ-માંસાહારનો ત્યાગ કર્યો. ગાંધીજી અને ભારત વિશે મળ્યું તેટલું સાહિત્ય વાંચી કાઢ્યું. ‘યંગ ઈન્ડિયા’નું લવાજમ ભરીને તેની નકલ મંગાવવી શરુ કરી. વેદ અને ગીતાનું વાંચન ઉપરાંત શરીરને મજબૂત બનાવવા ભરઉનાળે સ્વિટ્ઝરલૅન્ડના ખેડૂતો સાથે મજૂરી કરવા માંડી. છએક મહિના તાલીમ લીધા બાદ તેમણે ગાંધીજીને પત્ર લખી પોતાની આશ્રમમાં આવવાની ઈચ્છા જણાવી. જવાબમાં ગાંધીજીએ તેમની તાલિમની પ્રશંસા કરી. સાથે જ લખ્યું કે, ‘એક વરસની કસોટી પછી પણ તમારો આત્મા અહીં આવવા માટે દબાણ કરે તો તમે ભારત આવો એ ઠીક થશે.’ (એક સાધિકાની જીવનયાત્રા, પ્રકરણ-૧૬, પાનું ૫૪).