ભારતીય સંતસાહિત્યના પરિપ્રેક્ષ્યમાં વિચારીએ તો કબીરને આદિ સંત તરીકે ઓળખાવીને હિન્દી ભાષામાં થયેલાં સંશોધનો પ્રમાણે કબીર સાહેબ(અવ.ઈ.સ.૧૪૯૭), કમાલ(ઈ.સ.૧૪૪૮ આસપાસ), ધરમદાસ(ઈ.સ.૧૪પ૦ આસપાસ), સિંગાજી(ઈ.સ.૧પ૧૯- ૧પપ૯), દાદુ(ઈ.સ.૧પ૪૪-૧૬૦૩), બખના(ઈ.સ.૧પપ૩-૧૬૪૩), રજ્જબ(ઈ.સ.૧પ૬૭-૧૬૮૩), મલૂકદાસ(ઈ.સ.૧પ૭૪-૧૬૮ર), સુંદરદાસ(ઈ.સ.૧પ૯૬-૧૬૮૯), પ્રાણનાથ સ્વામી(ઈ.સ.૧૬૧૮- ૧૬૯૪), ધરનીદાસ(ઈ.સ.૧૬પ૩), યારીસાહેબ(ઈ.સ.૧૬૬૮-૧૭૧૩), કેશવદાસ(ઈ.સ.૧૬૯૩- ૧૭૬૮), બુલ્લાસાહેબ(ઈ.સ.૧૬૩ર-૧૭૦૯), દરિયાસાહેબ બિહારના(ઈ.સ.૧૬૭૪-૧૭૮૦), દરિયાસાહેબ મારવાડના(ઈ.સ.૧૬૭૬-૧૭પ૮), જગ જીવનસાહેબ(ઈ.સ.૧૬૮ર-૧૭૬૧),દૂલનદાસ(ઈ.સ.૧૬૬૦-૧૭૭૮),ચરણદાસ (ઈ.સ.૧૭૦૩-૧૭૮ર),સહજોબાઈ(ઈ.સ.૧૬૮૩-૧૭૬૩),દયાબાઈ(ઈ.સ.૧૬૯ર-૧૭૯૩), ગુલાલસાહેબ (ઈ.સ.૧૬૯૩-૧૭૯૩), ગરીબદાસ (ઈ.સ૧૭૧૭-૧૭૭૮), પલટૂસાહેબ(ઈ.સ.૧૭૯૩ આસપાસ), ભીખાસાહેબ(ઈ.સ.૧૭૯૧) અને તુલસીસાહેબ(ઈ.સ.૧૭૯૩-૧૮૪૩) વગેરે સંતો આ પરંપરાના વિશિષ્ટ સંત કવિઓ છે. જેમાંના કેટલાયના નામ ઉપર પંથોની સ્થાપના થઈ છે અને પોતપોતાની આગવી સાધના પરંપરા શરૂ થઈને આજ સુધી જીવંત રહી છે.