ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં કોપી-પેસ્ટ અને કોપીરાઈટ વિશે બહુજ ચર્ચા થતી રહે છે. અને અનુભવી લોકો નવા લેખકો ની ભુલો કાઢતા હોય છે. સ્વભાવિક છે, નવા લોકોની ભુલો પણ થાય, ઍટલે જ કે તેઓ નવા છે, અને અનુભવી લોકો તે બીજીવાર ન થાય તે માટે ધ્યાન દોરે. પણ મને એક સવાલ થાય છે કે શું તેમણે કયારેય ભુલ કરી જ નહિં હોય ? શું તેઓ પહેલેથી જ સંપુર્ણ હતા ? ભુલ માટે ધ્યાન દોરવુ સારી વાત છે, પણ સારી વાત કહેવા માટે તોછડાઇ કે રૂઆબ શા માટે ? ઘણી વાર મેં જોયુ છે અને જોતો આવુ છુ કે નવા લેખક ને શું નુ શું કહી નાખે છે. પણ જરા વિચારો કે જો તમારી સાથે સ્કુલમાં કે કોલેજોમાં આવો વ્યવહાર તમારા શિક્ષકોએ કર્યો હોત તો તમને કેવુ લાગત. અને બન્યુ હોય તો એ વખતે તમારા પ્રતિભાવો શું હતા. મિત્રો એવા બહુજ ઓછા લોકો હોય છે જે “માં” ના ઉદરમાંથી શિખી ને આવે છે. જરા વિચારી જુઓ, કેટલા લોકો શિખી ને આવ્યા છે. તમારો એક કાર્યક્ષેત્રમાં નો અનુભવ અને નવા લોકો ને એ જ કાર્યક્ષેત્રમાં નો અનુભવ. – વિચારો જોઇએ. તમે નવા લોકો જોડે હરીફાઇમાં ઉતર્યા હોય તેમ કે નવા લોકો તમારી જોડે હરીફાઇ કરતા હોય તેમ લાગે છે કે નહિં ? તમે બીજાને કશુ કહો છો સારી વાત છે પણ કદી વિચાર્યુ કે તમે તેને કહેવા માટે પુરા સક્ષમ તો છો ને ? જે લોકો ને આપણે આદર્શ માનીએ છીએ, તેઓ પણ પોતાને સંપુર્ણ નહોતા માનતા, જો કે તે તેમની મહાનતા હતી. અને મહાન વ્યકિત ને મહાન શું બનાવે છે, તેમની નમ્રતા. બોલીવુડમાં ઘણા કલાકાર છે પણ અમિતાભ બચ્ચન માં જેટલી નમ્રતા બીજા કોઇમાં છે. તેમજ સચીન પણ ? જો આ પ્રકારની નમ્રતા અને મહાનતા અનુભવી પાસે જો હોય તો આપોઆપ જ તે કેટલા મહાન બની જાય છે. મિત્રો ખરેખર આ વિચારવા લાયક વસ્તુ છે કે નહિં ? નમ્રતા.