ડૉક્ટરની દવાથી કે પછી પ્રાર્થનાથી બન્ટી સાજો થઈ ઘેર પાછો ફર્યો એ તો મૌલાબહેન નક્કી ન કરી શક્યાં, પણ હૉસ્પિટલમાં વિતાવેલી રાતો દરમિયાન ‘પરમ સમીપે’માંથી પ્રાપ્ત કર્યું તે આટલું જ : જે પરમતત્વને આપણે પામી શક્યા નથી તો એની હાંસી શા માટે ? એ રાત્રે બન્ટી સૂતો ત્યારે મૌલાબહેને એના માથા પર હાથ ફેરવતાં ફેરવતાં હળવા સાદે ગાયું : ઊંડા અંધારેથી, પ્રભુ પરમ તેજે તું લઈ જા. સોફા પર બેઠાં બેઠાં સાસુએ વહુને પ્રાર્થના કરતી સાંભળી. એને માળાના મેરુને આંખ પર સ્પર્શ કરાવતાં મનોમન પ્રાર્થના કરી : પ્રભુ, વહુની આવી સદ્‍બુદ્ધિ તું કાયમ રાખજે.