એ સાંજે દાદાજી નવા પાડોશીને ત્યાં ગયા. સીધું તો એમને કશું કહેવાય એમ નહોતું. ખુબ વિચારીને ચા પીતાં પીતાં પોતાના ઘર વિષે વાતો કરતા હોય એમ વાત કરી, અમારા ઘરમાં અમે બધા દરેક વાતે દરેકનો વાંક કાઢતા હતા. કવન અઢી વર્ષનો થયો ત્યારે એ પણ અમારી દરેક વાતે વાંક કાઢવા લાગ્યો.પછી અમને સમજાયું કે ઘરમાં આપણે ઘરમાં એકબીજાનો વાંક જ કાઢતા રહીએ તો બાળકો એવું જ શીખે છે. એટલે અમે બધાએ નક્કી કર્યું કે કોઈનો કોઈપણ વાતે વાંક ન કાઢવો. એ પછી માંડ માંડ કવનનો સ્વભાવ સુધર્યો.