ભ્રષ્ટાચાર અને લાલચ વિશ્વવ્યાપી છે, પરંતુ ભારત કરતાં અમેરિકામાં તે સામાન્ય જનતાને ઓછા સ્પર્શે છે, કારણ કે અમેરિકાની ન્યાયપ્રણાલી ઘણી સક્રિય છે. અમેરિકામાં ભારતની સરખામણીએ દર દસ લાખ લોકોએ ન્યાયાધીશોની સંખ્યા ૧૦ ગણી છે. જો આપણે આ પ્રકારનાં ધોરણો સ્થાપિત કરવાં હશે તો આપણા દેશને એક લાખથી વધુ વધારાના ન્યાયાધીશોની જરૂર છે. આ લક્ષ્યાંક પાંચ વર્ષના સમયગાળામાં સહેલાઈથી હાંસલ કરી શકાય એમ છે. દર વર્ષે વધારાના ૨૦ હજાર ન્યાયાધીશોની નિયુક્તિ માટે આપણે દર વર્ષે ૬૦૦૦ કરોડ રૂપિયાની રકમની જોગવાઈ કરવી પડશે. એમ ધારી લેવામાં આવે કે એક ન્યાયાધીશ અને તેમના ઑફિસના સહાયકો પાછળ વાર્ષિક ૩૦ લાખ રૂપિયાથી વધુનો ખર્ચ નહીં થાય, તેથી હું પ્રસ્તાવ મૂકું છું કે આપણે વિશેષ ફાસ્ટ-ટ્રૅક અદાલતોની તાકીદે સ્થાપના માટે ઓછામાં ઓછા ૬૦૦૦ કરોડ રૂપિયાની અલગ જોગવાઈ કરવી જોઈએ. આ અદાલતો માટે હું અનુભવી વકીલો અને તાજેતરમાં જ નિવૃત્ત થયેલા ન્યાયાધીશોને ફરી કાર્યરત થવા નિયુક્ત કરી શકું છું. આ અદાલતોએ વરિષ્ઠ સરકારી અધિકારીઓ અને રાજકારણીઓ વિરદ્ધના ભ્રષ્ટાચારના કેસો ચલાવવા જોઈએ અને એક વર્ષમાં સુનાવણી પૂરી કરી ચુકાદો જાહેર કરી દેવો જોઈએ. દોષિત ઠરનારા રાજકારણી કે વરિષ્ઠ અધિકારીઓને જાહેર જીવનમાં પ્રતિબંધિત કરી દેવા જોઈએ અને તેમની સંપત્તિ જપ્ત કરી લેવી જોઈએ. જ્યારે આમ થશે ત્યારે તમામ ભ્રષ્ટાચારીઓને આકરો સંદેશો જશે. મહેરબાની કરીને એમ કહેતા નહીં કે ભારત પાસે દર વર્ષે ૬૦૦૦ કરોડ રૂપિયાની રકમ અલગ ફાળવવાની જોગવાઈ નથી. જો ભૂતપૂર્વ રાષ્ટ્રપતિ પ્રતિભા પાટીલ તેમના એક વિદેશપ્રવાસ પાછળ ૧૮ કરોડ રૂપિયાના ખર્ચ કરી શકતાં હોય તો આ નિર્ણયના અમલ માટે આપણા દેશ પાસે પૂરતાં નાણાં છે.