ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી મોટા મંદિરે બિરાજતા હતા એ વખતે એમના મંડળમાં એકેય સાધુ નહોતા છતાં બાપાના સિધ્ધાંતોને વિશ્વવ્યાપી કરવાનો સંકલ્પ જ કંઈક જુદો હતો. પોતાની જોડમાં બીજા સાધુના મંડળમાંથી ઉછીના સાધુ લઈને પણ ગામડે-ગામડે, શહેરે-શહેરે બાપાશ્રીના સિધ્ધાંતોના પ્રચાર માટે ખૂંદી વળતા. જોડે રહેનારા ઉછીના સાધુ પણ અજબ-ગજબની લીલાનાં દર્શન કરાવતા. ક્યાંક રિસાય, હઠે ભરાય, જીદે ચડે. ગામોગામ વિચરણ કરતા ત્યારે ગુરુવર્ય પ.પૂ.બાપજી ખુદ પોતે બધો સામાન ઊંચકતા, રસોઈ કરતા, કથાવાર્તા પણ કરતા. ગામડાંઓમાં બાપાના હેતવાળા સાધુ જાણીને લોકો એમનો તિરસ્કાર કરતા, મંદિરમાંથી કાઢી મૂક્તા, ઉતારા ન આપતા છતાં બાપાના સિધ્ધાંતોના પ્રચાર માટે વર્ષો સુધી ગામોગામ ફરતા ને અનેક કષ્ટો સહન કરતા. સંપ્રદાયમાં જે બાપાશ્રીના નામથી પણ સમાજ વંચિત હતો ત્યાં આ પુરુષના અગન જ્વાળા સમ કઠિનાઈની કેડી ઉપર ચાલવા જેવા પુરુષાર્થે બાપાશ્રી... બાપાશ્રી... આ શબ્દ ગુંજતો કરી મૂક્યો.