અલબત્ત, સાહિત્ય એ કળા છે. કોનલિ નામક અંગ્રેજી સાહિત્યકાર એવં વિવેચકે કહેલું-સાહિત્ય એવું લખવાની કળા છે જે બે વાર વંચાય, પત્રકારત્વ પ્રથમ પ્રયત્ને સમજાઈ જાય. ઉપ્સ! આપણે ત્યાં તો ચિંતન-મનન વિનાની વાતચીતમાં જે પહેલી વાર વંચાય ‘ને ગોખાઈ જાય તે જોલ્દાલ સાહિત્ય બોલાય-સંભળાય છે. ખરું ડિસ્ટર્બ વા અનકન્ફર્ટ તો એ સ્વીકારીને થવાય છે કે આપણે ત્યાં ઘણી, ઘણી ‘ને ઘણી વાર બે વાર વાંચવું પડે તેવું નહીં, પણ કમ સે કમ બે વાર છપાઈ ગયેલું ત્રીજી વાર લખાય છે અને એ અગાઉ વાંચી લીધું છે, યાદ છે એટલે ચૌદમી વાર વાંચવાની મજા આવે છે. યસ, તરત જ સમજાઈ જાય છે. શું સમજ્યા? પ્રથમ વાંચનમાં યાદ રહી જવું જોઈએ. અગાઉ ક્યાંક એટ ધ લિસ્ટ એક વાર છપાયું હોય તે જ ફરી લખાવું જોઈએ. ત્રીજી શરત એ કે એ ડિસ્ટર્બ ‘ને કમ્ફર્ટ એવી અઘરી વાતો ના કરે, સીધે સીધી ટૂંકમાં સરળ મનોરંજનનું લોકાર્પણ થવું જોઈએ. જ્યોર્જ ઓર્વેલનું એક કહેણું યાદ આવે છે- બીજું કોઈ છાપવા ના માંગે તે છાપવું તે પત્રકારત્વ છે, બાકી બધું પબ્લિક-રિલેશન છે. હવે આમને શું કહેવું? અહીં તો ૨૦૦૨ ‘ને રામ-મંદિર અંગે લખો કે લસણ ‘ને કૅન્સર વચ્ચેના સંબંધની સ્ટોરી લખો, વારંવાર છપાયા કરશે અને સાહિત્યમાંથી જો પીઆરઓવિદ્યા કાઢી નાખો તો સેલ્સનું શું? હાંક… છી!