એક યુવકે મને પત્ર લખીને જણાવ્યું કે મહારાજ સાહેબ, હાથ-કંકણ અને આરસીની જેમ આખું ચિત્ર આપે સ્પષ્ટ તો કરી દીધું છે, પણ એક પ્રશ્ન એ થાય છે કે પ્રેય એટલું ત્રાસદાયક હોવા છતાં અને શ્રેય આટલું આનંદદાયક હોવા છતાં બહુજનવર્ગમાં પ્રેયની જ બોલબાલા અને શ્રેયની લગભગ અવગણના, આ મનોવૃત્તિ જોવા મળે છે એની પાછળનું કારણ શું છે?