રાજ્યના અધિકારીઓને ઘણું આશ્ચર્ય થયું. તેઓ પોશાક વગેરે લઈ પાટનગરમાં પાછા આવ્યા. અને પોતાને થયેલા આશ્ચર્યની સઘળી હકીકત રાજાજીને નિવેદન કરી. કવિવર જગન્નાથ તે વખતે હાજર હતા. પોતાને હરિજન જાતિના ગણાવાની વાત થઈ ત્યાં સુધી કોઈ પણ પ્રકારના ખેદની વૃત્તિ સુદ્ધાં એમના ચહેરા પર દેખાઈ ન હતી. પોતે બતાવેલી કૃપા અને ચોરોની દુષ્ટતા જાણ્યા છતાં એમના મનમાં એ ચોરોને વિષે લેશ પણ તિરસ્કારની ભાવના સ્ફુરી નહીં. પરંતુ અધિકારીઓએ છેવટે કહ્યું કે ‘ચોરોએ જ્યારે જગન્નાથ કવિની જાત માટે કહ્યું ત્યારે તુરત જ પૃથ્વી ફાટી.’ એ છેવટનું વાક્ય અધિકારીઓએ કહેતાં દયાથી આર્દ્ર એવા જગન્નાથથી ચીસ પડાઈ ગઈ અને તેઓ હાથનાં ઠૂંઠાં ઘસવા મંડી ગયા. अत्युग्र पुण्य पापानम इहैव फ़लमश्नुते પ્રમાણે, ઉપર ચોરોના ઉગ્ર પાપની વાત થઈ અને જગન્નાથની સહૃદયતાની ઉગ્રતાના ગુણને લીધે, પ્રભુએ એના હાથનાં ઠૂંઠામાંથી બન્ને હાથ બહાર કાઢ્યા. રાજા તો આ જોઈ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. ચોરોનો વિનાશ અને જગન્નાથના હાથનું પાછું પ્રાપ્ત થવું, એ પ્રસંગથી આખી મંડળી મુગ્ધ બની ગઈ. અને થોડી વારના મૌન પછી રાજાજીએ કવિને પૂછ્યું, ‘મહારાજ, તમે કોઈ મહા પ્રતાપી પુરુષ છો. કૃપા કરીને કહેશો કે આ બધા પ્રસ્તાવનું રહસ્ય શું છે ?’ આગ્રહને લીધે કવિએ પોતાનાં કાંડાં કપાયાના પ્રસંગથી તે ચોર મિત્રોને શિરપાવ અપાવ્યા સુધીની સઘળી વાત કહી સંભળાવી ત્યારે માણસ માણસમાં કેટલો ફેર છે, તેનું ભાન સાંભળનારાઓને થયું.