અખા ભગતે ભલે કહ્યું, “કથા સુણી સુણી ફૂટ્યા કાન, અખા તોય ન આવ્યું બ્રહ્મજ્ઞાન.” પરંતુ અમે તો પહેલેથી જ કથા રસિયા. અમારા ગામમાં કોઈ પણના ઘરે સત્યનારાયણની કથા હોય એટલે બીજા કોઈ શ્રોતા હોય કે ન હોય પરંતુ હું, અંબાલાલ, રતુ માસ્ટર, દોલતગર, અભેસંગ અને ગફાર આટલા તો ચોક્કસ હાજર હોઈએ જ. જશુ ભટ્ટ પાંચ અધ્યાય પૂરા કરે ત્યાં સુધી કોઈ ખુરશી, ખાટલા કે બૂંગણ પર બેઠાં બેઠાં વાતોના તડાકા માર્યા કરે, તમાકુ ચોળ્યા કરે કે બીડીઓ ફૂંક્યા કરે ત્યાં થાળ ગવાતો શરૂ થાય અને એકદલ શાંતિ છવાઈ જાય. હવે પ્રસાદી આવી સમજો. માણસના મોંમાં ન મૂકી શકાય એવો ધગધગતો શીરો ભટ્ટજી ભગવાનને છલોછલ છલિયું ભરીને ધરાવી દે. ભલે હિન્દુ નહોતો પણ આરતી દેવા તો ગફાર જ જાય. કારણ કે એ ભરોસાપાત્ર અને હાથનો ચોખ્ખો. ભૂતકાળમાં દોલતગર અને અભેસંગે થોડા આરતીના પૈસા તફડાવી લીધેલા પણ ગફારને ખુદાનો ડર હતો. અજવાળી બીજ, અગિયારસ અને પૂનમ એ કથાના દિવસોમાં અમે બહારગામ જવાનું ટાળીએ કારણ કે શીરાનો પ્રસાદ ગુમાવવાનું પાલવે નહીં. અમારી આ મંડળીને ઘણાં “પરસાદીયા ભગત” કહેતાં. શીરાનો પ્રસાદ વહેંચવામાં અંબાલાલ પાવરધો. ગમે તેટલા ભક્તોની સંખ્યા હોય તે બધાને પ્રસાદ પહોંચાડી દે અને એકાદ – બે બૂકડા મોંમાં પણ પધરાવી દે તોપણ છેવટે શીરો વધે તેમાં પણ કામની કદર રૂપે તેને થોડો વધારે શીરાનો પ્રસાદ મળે એમાંથી અમને પણ થોડોઘણો ભાગ આપે એટલો એ ઉદાર પણ ખરો.