આજકાલ કરતાં અમદાવાદમાં બાર વર્ષ થયાં (ના, આ કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ ઉઘરાવવાની પોસ્ટ નથી!). વાળમાં ચોંટેલી ચ્યુઇંગગમની જેમ ચીપકી ગયેલા આ શહેર સાથે મારો લવહેટનો વહેવાર ચાલતો રહે છે. આ શહેરની મને ન ગમતી એકાદ કરોડ બાબતો પૈકીની બે એટલે અહીંનું એક્સ્ટ્રીમ વેધર અને શહેરનો ADHDના પેશન્ટ જેવો રેસ્ટલેસ સ્વભાવ. સવારના સાતેક વાગ્યાથી રાત્રે બાર વાગ્યા સુધી લોકો સતત ક્યાંક જવા માટે ભાગતા જ હોય. પહેલી વાર ગોવા ગયેલો ત્યારે બે મિનિટ તો પણજીની રોડસાઇડે ઊભા રહીને મેં ટ્રાફિક જોયેલો. રીતસર સ્લોમોશનમાં ચાલતાં વાહનોમાં કોઇને ક્યાંય પહોંચવાની ઉતાવળ જ નહીં. ઇવન તમે રસ્તાની વચ્ચે આવી જાઓ કે કોઈ વાહનને ઊભા રહેવું પડે, તોય બીજી જ સૅકન્ડે હૉર્ન મારીને ચેંચેંપેંપેં કરવાની ફિતરત પણ નહીં. આગળના ટ્રાફિકને શાંતિથી ક્લિયર થવા દે. ડિટ્ટો હિલસ્ટેશનોમાં પણ એવું. એક શાંત સોફ્ટ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ પીસની જેમ દિવસ શરૂ થાય અને સૂધિંગ રોમેન્ટિક સોંગની જેમ આગળ વધતો રહે. જ્યારે અમદાવાદમાં દિવસ સીધો ક્રેસેન્ડોથી જ શરૂ થાય અને એનાથીયે ઊંચા નૉટ્સ પર પહોંચવાની ટ્રાય કરતો રહે.