થોડા સમયથી ટેલિવિઝન પર એક જાહેરખબર પ્રસારિત થઇ રહી છે. આ જાહેરખબરમાં એક નાવિક પોતાની દીકરીને નાવડીમાં બેસાડીને નદી પસાર કરાવી રહ્યો છે. હલેસાં મારતાં મારતાં એ દીકરીને કહે છે કે, મોટી થઇને ગામના બાળકોને શાળામાં જવા-આવવા માટે તકલીફ ન પડે તે માટે પુલનું નિર્માણ કરાવજે. ત્યારે પેલી દીકરી કહે છે કે, હું પુલ નહીં બંધાવું પણ ગામમાં જ શાળા શરૃ કરીશ. જાહેરખબર જોઇને વિચાર આવે કે આજના સમયમાં શું આવું કોઇ ગામ હોઇ શકે જ્યાં ગામવાસીઓને પ્રાથમિક જરૃરિયાતો માટે નદી કે તળાવ પાર કરીને બીજા સ્થળે જવાની ફરજ પડતી હોય. જે દેશમાં બુલેટ ટ્રેનની વાતો થતી હોય અને ભાવનગરથી દહેજ માટેની રો રો ફેરી સર્વિસ શરૃ થતી હોય એ દેશમાં શુંં આજે પણ એવું કોઇ ગામ હોઇ શકે જ્યાં વીજળી, પાણી, સ્વાસ્થ્ય, શાળા, જીવનનિર્વાહ માટેની સામગ્રી, રસ્તા વગેરેનો અભાવ હોય અને પારાવાર મુશ્કેલીઓ સહન કરીને એક ગામથી બીજા ગામ તે પણ નૌકાના સહારે જવું પડતું હોય. તો જવાબ છે – હા. વિકાસના વાદળો જ્યાં વરસ્યા નથી એવા ગામડાં પણ ભારતમાં છે અને બહુ દૂર નજર દોડાવવાની જરૃર નથી. કારણ કે, આવા જ ગામનો ચિતાર આપી રહ્યું છે આણંદ જિલ્લાના તારાપુર તાલુકાનું કનેવાલ ગામ. કનેવાલ ગામ નહીં પણ ટાપુ છે.