વાસ્તવિકતાને હવે હું ઓળખતો હતો. આ પહેલાં મેં કોઈની પાસે તો શું, મારી જાત પાસે પણ આ વાસ્તવિકતાનો સ્વીકાર કર્યો ન હતો. ક્યુલિઅનની શેરીઓમાં ફરતો હોઉં કે પછી કોઈ જાહેર સમારંભમાં હાજરી આપતો હોઉં, મારા હાથ પર હું હંમેશા મોજાં ચડાવી રાખતો, અથવા તો મારા હાથને છુપાવીને રાખતો હતો. રે મુર્ખ, અહીં ક્યુલિઅનમાં રહીને આ રીતે કોઈથી કંઈ છુપાવી શકાવાનું હતું! એક વેઢા જેટલી ટૂંકી થઈ ચૂકેલી મારી આંગળીઓને મેં બીજા હાથે પકડી લીધી! હાથમોજાંમાંથી આંગળીઓને બહાર કાઢીને હું એની સામે મજાકભરી નજરે જોતો રહ્યો. નશો ચડતો જતો હતો!