“તને જરૂર હોય એ સાચું ! પણ આમ કહ્યા વિના થોડી લઈ લેવાય ! એ તો ચોરી…”, હું મારું વાક્ય પૂરું કરું એ પહેલા જ એણે છાશનો ગ્લાસ કંઈક જોર સાથે નીચે પટક્યો અને બોલી, “માંગવાની મારી આદત નથી ! જમવાનું પણ કોઈ સામેથી આપી જાય કે ખવડાવે તો ખાઉં છું, બાકીને માંગીને ખાવાની બદલે ભૂખ્યાં જ સુઈ જાઉં છું ! અને એ સાડીઓની જરૂર એ ઝાડ કરતાં મારા ડીલને વધારે છે. એકવાર સાડી ચઢાવીને એ લોકો એમાંથી મુક્ત છે, એ બાદ એ સાડીનું શું થાય છે એનાથી એમને શું નિસ્બત ?” એના જવાબ સામે મારે મૌન થઈ જવું પડ્યું. થોડીવારે એકલા એકલા હસતી હોય એમ હસી અને બોલી, “લોકો મને ગાંડી કહે છે, પણ ખરેખર તો એ લોકો ગાંડા છે ! ઝાડને સાડી ઓઢાડીને બહુ મોટું પુન્ય કમાવ્યું હોય એમ મલકાય છે ! અને હમણાં જો હું એ ઝાડ નીચે બેસી અમસ્તી ધુંણવા માંડું તો આનાથી દસ ગણી સારી ચીજો મને માતા સમજીને ભેટે ચઢાવી જાય ! અને જેટલા પણ મને પતિની હત્યારણ કહે છે એ બધા એક જ રાગ ગાતા થઈ જાય કે, ‘સાક્ષાત દેવી અવતાર છે. માં કાલિકાનું રૂપ ધરી રાક્ષસનો વધ કર્યો.’ પણ એમના જેવું દંભી કોણ થાય ?”, કહેતાં એણે છાશનો ગ્લાસ મોઢે માંડ્યો.