પરણીને આવી ત્યારે રતન જાણે અત્યારની નેણુ જ જોઈ લો. એવી જ મીઠી જીભ અને એવી જ નેહ નીતરતી આંખો. આખા દિવસનો થાક એને જોતાં જ ઊતરી જતો. એની સુંવાળી સુંવાળી હથેળીઓ બધું જ ભુલાવી દેતી, પણ સુખના એ દિવસો બહુ ઓછો સમય રહ્યા. ન જાણે રતનને શી બીમારી લાગી કે એ વળતી જ ન થઇ. એની સાથે ગાળેલી સુખની ક્ષણોના ફળ સ્વરૂપ ત્રણ સંતાનોને મોટાં કરતાં કરતાં તો ચામડીનો રંગેય બળીને કાળો થઇ ગયો. રતન ગઈ સાથે તમામ બરકત પણ ગઈ. દિવસે દિવસે ઘર ઘસાતું ચાલ્યું. નેણુથી મોટા બેય છોકરાઓને પરણાવ્યા તે ભેગા જ મોં ફેરવી ઊભા રહ્યા. જમીન ત્રણ ફાડિયામાં વહેંચાઇ ગઈ. જાતી ઉંમરે ખેતરમાં ઢસડાવું પડ્યું.