દર્દી પાસે આવી, ટેલિફોન સેવાઓની માફક સતત લવારી કરતા હોવા છતાં, મોટા ભાગના દર્દીઓને મુલાકાતીઓ ન આવે તે ગમતું હોતું નથી. હૉસ્પિટલમાંના જનરલ વૉર્ડમાંના બીજા પંદર વી ખાટલાઓ પર સૂતેલા, વિવિધ રોગોથી પીડાતા, કણસતા, કોઈકતો પડખું પણ ન ફરી શકતા હોય તેવા વિવિધ વયના દર્દીઓ જોવાને કોઈ ને કોઈ આવ્યું હોય.કોઈની પાસે પોતાના સમવયસ્ક સફેદ મુછાળા મિત્રો હોય, કોઈની પાસે એની ઑફિસના સાહેબ આવ્યા હોય, કોઈના પુત્રો હોય,ભાઈઓ, ભત્રીજાઓ, ભાણેજોમાંથી કોઈક હોય કોઈ એકલદોકલ વડીલ પાસે લજ્જાશીલ પુત્રવધૂ ઊભી હોય, કોઈની સમીપે ઑફિસનો પટાવાળો પણ ખડો હોય અને આપણા ખાટલા પર,સમાજથી ત્યક્ત જેવા આપણે એકલા સૂતા સૂતા પડખાં ફેરવીએ, હૉસ્પિટલની પથારી ઘસીએ, ચોમેરના મુલાકાતીઓથી ઘેરાયેલા મરીજોની અદેખાઈ પણ મનમાં કરીએ અને, નળરાજા એ તરછોડેલી દમયંતીની જેમ, એકલતાનો અસહ્ય અજંપો આપણે અનુભવીએ.