જાણે પોતે જ તે ગાડીમાં બેઠા હોય તેમ નાનાભાઈ ઊછળતા જાય અને જાણે લગામ જ હાથમાં જોઈ લ્યો ! આ દશ્ય જોતાં હું બેઠો હોઉં ત્યાંથી ઊભો થઈ જાઉં અને નાનાભાઈ ફરતો દોડાદોડ કરી મૂકું. મારું હસવું કેમે કર્યું અટકે નહીં. નાનાભાઈ પણ ખીલે. ગાડીને વધુ પુરપાટ મારી મૂકે અને વળી ‘ચકોરાણો વેર લેવા જાય, ચકોરાણો વેર લેવા જાય’ એમ વારંવાર બોલતા મૂછ મરડે, હોઠ ભીંસે, ગાલ ફુલાવે, આંખો કાઢે અને છાતી ફુલાવે – જાણે સાક્ષાત ચકોરાણો ! મારું હસવાનું વધતું જાય અને વાર્તા આગળ ચાલે. ‘મૂંઝાયેલી ચમારણ જ્યાં ખડકી બહાર પગ મૂકે ત્યાં પોદળામાં પગ પડ્યો ને ચમારણ તો લહરક…. કરતી લપસી પડી.’ નાનાભાઈ પોતે બેઠા હોય ત્યાંથી જ હાથને લાદી પર લપસાવી લાંબા થઈ જાય. મને ત્યારે ‘વન્સમોર’ની તો ખબર નહીં, પણ પૂછું, ‘હેં નાનાભાઈ, ચમારણ કેવી રીતે લપસી ?’ અને નાનાભાઈ બમણા રસથી હાથ લપસાવી લાંબા થઈ જાય અને તે પણ મારી તરફ. હસીને થાકેલો હું માંડ બેઠો હોઉં તે પાછો ઊભો થઈ જાઉં અને એક હાથ પેટે અને બીજો હાથ મોંએ રાખી આનંદ અને વેદનાને સાથે અનુભવી રહું.