દરેક ઋતુમાં હિમાલય પોતાનું નોખું અનોખું સ્વરૂપ દેખાડે છે છતાં હેમની ઋતુમાં એના રૂપની રમણીય ભવયતાનું પોત અનન્ય હોય છે. કારતક વદ બારસની રાત હતી. સાડાસાત ફૂટની ઊંચાઈએ ડિસેમ્બરની આકરી ઠંડી વરસતી હતી. રાતનું ટેમ્પરેચર ત્રીસ પાંત્રીસ થઈ જાય. રાત્રે પડતું ઝાકળ સવારમાં ઠરીને હિમ (ફૉસ્ટ) થઈ જાય. ઉત્તર પૂર્વનો પવન નીકળે. દિવસ પણ ઠંડો જ ઊગે, ને દિવસે સૂર્ય કેવળ પ્રકાશ આપે. ગરમીની હૂંફ નહીં. એવી એ શીતળ રાતે તારાઓની જે અદ્દભુત મહેફીલ જામે, તેની સુંદરતા જોવાનું ઘણું મન થાય. પરંતુ બહાર નીકળીને એની સાથે સંતલસ કરતાં કરતાં ઠરી જવાય. છતાં એ આકાશનું સૌંદર્ય એના વિસ્તારમાં નાની મોટી પૃથ્વી જેવા અગણ્ય તારકો, એમનાં તેજસ્વી રૂપ, એ રૂપની મર્યાદા વડે સમગ્ર વિસ્તારને આંતરતું એનું ગૌરવ, એ બધી લીલા કવિતા જેવી લાગે.