પણ એની આ દહેશત બાલીશ હતી. એને કદાચ ખબર નહોતી પણ એના પિતા,એટલે કે મારા બનેવીનું સરનામું શોધવા મેં અને મારા મોટાભાઈ ઈંદુકુમારે આકાશપાતાળ એક કર્યાં હતાં. એક વાર અમને બહુ હેતથી રમાડતા એ બનેવી. અમારી બહેનના 1945માં થયેલા અવસાન પછી અમારાથી તો ઠીક, પણ પોતાના એકના એક સંતાન એવા પુત્ર જિતુ તરફથી પણ મોં ફેરવી ગયા હતા. સાવકી માના અસહ્ય ત્રાસ અને ટકટક વચ્ચે બે ત્રણ વર્ષની ઉંમરથી ભાવનગર જિલ્લાના રાજુલા નામના ગામમાં જિતુનું બચપણ ગુજર્યું હતું, એ હકીકતનો ભારે પીડા આપનારો અહેસાસ મારા મનમાંથી ખસતો ન હતો. એક વાર તો સાવ કિશોરવયે એણે ખુરશી પર ચડીને ગળામાં ગાળિયો નાખીને જીવ કાઢી નાખવાની પેરવી પણ કરી હતી, પણ એ વખતે એના સાવકા મામા (રમણીલાલ પંડયા-બહુ ભલા હતા!) આવી ચડયા હતા અને એને ઉગારી લીધો હતો. એ પછી થોડાં વરસો એવાં ત્રાસમાં ગુજારીને જિતુ મુંબઈ ચાલ્યો ગયો હતો. એલ.આઈ.સી.માં નોકરી લીધી હતી. પરણ્યો હતો, પણ એના લગ્નમાં એના પિતા, નવી પત્ની હીરાના ડરથી, કોઇ દૂરના પારકા મહેમાન આવીને જેમતેમ હાજરી પૂરાવીને ચાલ્યા જાય તેમ તરત ચાલ્યા ગયા હતા. જિતુના હૃદય પર એનો ઊંડો જખમ પડ્યો હતો. પિતાની આ અકળ વિમુખતા એનાથી સહન થતી નહોતી. એટલે લગ્ન પછી થોડા જ મહિને વતનમાં રાજુલા ગયો. ત્યાં જઇને જોયું તો આખી હવા ઝેરી બની ગઈ હતી. છતાં એણે ત્યાં ત્રણ દિવસ કાઢયા. ચોથે દિવસે એક નાનકડા અપમાનથી ઉશ્કેરાઈને એણે સાવકી માતા સાથે (બાપ સાથે નહીં!) થોડી બોલાચાલી કરી હતી અને ઘર છોડીને નીકળી ગયો હતો.