સામેથી લાલાશ પડતી ચળકતી દસ-બાર આંખો અમારી તરફ આવતી હતી. ધબકારા વધી ગયા. ડરના માર્યા ઘડી વાર આંખો બંધ થઈ ગઈ. ટમટમતી આંખો હવે ચાર-પાંચ ફૂટ જ દૂર હતી. બ્લડપ્રેશર વધતું જતું હતું. જાણે હમણાં ધડાકા સાથે માથાના ફૂરચાં ઊડી જશે ! આ વિચારથી આંખો બંધ થઈ ગઈ. પંદર-વીસ-પચીસ સેકન્ડ પસાર થઈ ગઈ. મને લાગ્યું વાઘ ધીમે ધીમે ડગ ભરતો અમારી તરફ આવી રહ્યો છે. અમારી અને મોતની વચ્ચે લાંબું અંતર ન હતું. આવા કપરા સમયે પણ મને વાઘ અને કેદીની વાર્તા યાદ આવી ગઈ. કેદીએ એક વાર જંગલમાં વાઘના પગમાંથી કાંટો કાઢી, તેને ઝાડના પાંદડાં બાંધી આપેલાં. પાંજરામાં કેદીને ફાડી ખાવા ધસેલો વાઘ કેદીને ઓળખી ગયો. તેને મારવાને બદલે વહાલ કરવા લાગ્યો. કદાચ એ કેદી અમે જ હોઈશું એવા વિચારથી આંખો ખૂલી ગઈ. બધે જ અંધારું. આંખની અંદર અને બહાર ડોકું ફેરવીને પાછળ જોયું તો ટમટમતી આંખો આગળ ને આગળ જઈ રહી હતી. તરત જ સમજાયું કે આ તો દેવદૂત સમા આગિયા અમારી પાસે આવ્યા હતા ! જાણે પોતાનો નાનકો પ્રકાશ આપીને અંધારાને હડસેલવા મથતા હતા. પછી તો આકાશમાં તારલા ને અવકાશમાં આગિયા. અંધારામાં ભાત પાડતા આગિયા અંધારાને શણગારતા હતા. ધીમે ધીમે આગિયાનું ઝુંડ ઊડતું ઊડતું પસાર થઈ ગયું કે ફરી સ્થળકાળનો ભેદ ભૂલવતો ઘેરો અંધકાર અમને વળગી પડ્યો. અમને આખે આખા પોતાનામાં ડુબાડી દીધા. મેં વાંચેલું અને સાંભળેલું ‘બ્રહ્મ સત્ય જગત મિથ્યા’ પણ અહીં તો અંધારું સત્ય અને જગત મિથ્યાનો અનુભવ થયો. પાછું અંધારું પણ બ્રહ્મની જેમ નિરાકાર, અકળ ને અમાપ. જંગલના અંધારાની એક જ ઓળખ ડર, ભય. અવળચંડું આપણું મન પણ ઉદ્યમ કરીને વાઘની આકૃતિ બનાવી ડરાવે. અનાયાસે મન બોલી ઊઠ્યું : ‘ઊંડા અંધારેથી પ્રભુ પરમ તેજે તું લઈ જા.’