ઓફિસેથી છૂટીને એ ઘરે પહોચી ત્યારે ૮ વાગી ગયા હતા. રોજ કરતા થોડું મોડું થઇ ગયું હતું. નાનકડી રૂમમાં સસરા મોટા વોલ્યુમ પર કોઈ ફાલતુ સીરીઅલ જોઈ રહ્યા હતા. હમેશની જેમ પરિતોષ પાનના ગલ્લે ઊભો હશે તેમ માની લીધું અને સાસુ બાજુમાં ગામ-ગપાટા મારવા નિકળી ગયા હતા. ન કોઈ આવકાર! ન કોઈ ઉમળકો! ન કોઈ એને સવાલ કરે કે ન કોઈ મદદગાર! એની હાજરીથી કોઈને ઝાઝો ફરક પડતો નહોતો. ફરક ત્યારે જ પડતો જ્યારે એ પહેલી તારીખે આવતું પગારનું કવર સાસુના હાથમાં મૂકી દેતી. ત્યારે દર મહીને યંત્રવત મળતા એમના આશિર્વાદ ‘સુખી થજે!’ બસ આટલું જ..