‘ઈક ડોહીમા હતા. ઈ ડોહીમો બહુ દારૂ પીએ. પીને…પીને…. ઈ મોંદા પડ્યા. સોકરો ઈની સેવા નો કરે. પણ તોય ડોહીમા બહુ મોંદા થ્યા તે સોકરો દાક્તર પાંહે ગ્યો. દાકતર પોંહે જઈને કહે, દાક્તર સા’બ… ડોહીમા બીમાર સે તી દવા આલો… દાક્તર કહે : આ લ્યો… હલાવીને પાઈ દે’જો…. તે ઈ સોકરો દવા લઈને ઘેર આઈવો…. ડોહીમોને બરોબરના હલાઈવા…. ઈ હાલવામાં ને હાલવામાં તો ગુજરી ગ્યા ને દવા રહી ગઈ એક કોર !!….’ દવાની બાટલી હલાવવાની જગ્યાએ મૂર્ખાએ ડોશીમાને હલાવ્યા – એની સરસ અભિવ્યક્તિ ટપુડાએ જાણે શબ્દો દ્વારા ભજવી બતાવી ! એક પછી એક બાળકો સુંદર વાર્તાઓ કહી રહ્યા હતા. વાર્તાની સાથે એનો બોધ એમને બરાબર યાદ રહી ગયો હતો. શ્રોતાઓ તરીકે સાંભળનારા બાળકો પણ જિજ્ઞાસાથી નવી નવી વાર્તાઓનું રસપાન કરવામાં એકાગ્ર થઈ ગયા હતાં. એમની ચંચળ આંખો કશું નવું શીખવામાં જાણે સ્થિર થઈ ગઈ હતી. બાળકોના વાર્તા-કથન બાદ ડૉ. પ્રણવભાઈએ તેમને સુંદર મજાની બોધપ્રદ બે વાર્તાઓ કહી સંભળાવી હતી. તેમને અનેક પ્રકારના પ્રશ્નો પૂછવામાં આવ્યા જેના બાળકોએ સંતોષકારક જવાબો આપ્યા હતાં.