'વેલી અને રૂંગડો બંને પોતપોતાના મા-બાપનું પ્રથમ સંતાન હતા. અમારા રિવાજ મુજબ, ચોમાસા દરમિયાન આકાશ વાદળોથી ઘેરાયેલું રહે. ભાગ્યે જ તારલાઓ દેખાય. એમાં જ્યારે સપ્તર્ષિનું તારકવૃંદ સ્પષ્ટ ભાળી શકાય એ અમારે મન સૌથી શ્રેષ્ઠ મુહૂર્ત. વેલી અને રૂંગડાના વિવાહ આડે બસ, આકાશમાંથી વાદળો જરાક હટે એની જ રાહ હતી. એ વખતે પાંડ્યાએ તેના આખ્યાનમાં લખ્યું કે હવે પછી માન્જોના કુટુંબમાં જન્મેલો પહેલો દીકરો કે પહેલી દીકરી કદી જ સપ્તર્ષિનો તારો જોઈ નહિ શકે. બસ, એમ જ ધારો પડી ગયો. ત્યારે આ હત્યાકાંડથી અમારા સમાજમાં ભયંકર આક્રોશ હતો. કોઈપણ પ્રકારે આર્થર મૅક્લિનને મારવાનું, તેનું લોહી ખાંભી પર ચડાવવાનું ઝનૂન અમારા વડવાઓના માથા પર સવાર હતું. આ પ્રણ, આ પ્રતિજ્ઞા તો બહુ જલદી પૂરી થઈ શકશે એવી કદાચ તેમની ધારણા હોય, પણ એ ખૂબ અઘરું હતું, કહો કે અશક્ય જ હતું. છેવટે એ જ પરંપરા આગળ વધતી રહી. આજે સદીઓ પછી ય માન્જોના સેંકડો લોકો આજીવન અપરિણિત રહે છે...'