આખરે ઑસ્વાલ તડકો જોતો ત્યારે તાણ અને ચિંતા હળવાં થઈ જતાં. તેને હવે ખોરાકની જરૃર ન પડતી. ઘણુ વિચાર્યા પછી તેને થયું કે એ સિવાય જીવનનિર્વાહ માટે કશું કામ કરવાની તેને જરૃર શું હતી? તેને જે જોઈતું હતું એ તો વિનામૂલ્યે મળી જતું, તડકો! તે દિવસભર લાઇબ્રેરીમાંથી જાતભાતનાં પુસ્તકો લાવીને વાંચતો રહ્યો. રસ્તાઓ પર ટહેલીને, શહેરનાં અલગ-અલગ ગાર્ડનમાં ફરીને દિવસો પસાર કરતો રહ્યો. સાંજ પડે એ પહેલાં ઘરે પહોંચીને ઑસ્વાલ બેહોશી ઘેરાય એ પહેલાં જ સૂઈ જતો. આના કારણે મૂર્છામાં ઢળી પડવાની પીડાથી છુટકારો મેળવવું સરળ થઈ ગયું હતું.