ભારત માટે આખી બાબત વધારે શરમજનક એટલા માટે છે કે આપણે શૌચાલયના મામલે વિશ્વના અતિપછાત દેશોથી પણ ક્યાંય પાછળ છીએ. દુનિયાના કોઈપણ દેશ કરતા ભારતમાં શૌચાલય વિનાના ઘરો વધુ છે. દેશની ૬૫ ટકાથી જેટલી વસ્તી જ્યાં વસે છે તે ગ્રામીણ ભારતમાં આજે પણ મહિલાઓ ખુલ્લામાં શૌચ જવા મજબૂર છે. ત્યાં મહિલાઓએ શૌચ જવા માટે અંધારું થવાની રાહ જોવી પડે છે. શરમની મારી તે દિવસે ખુલ્લામાં જઈ શકતી નથી. પરિણામે તેમણે અનેક યાતનાઓ ભોગવવી પડે છે. અનેક મહિલાઓ, યુવતીઓ તેના કારણે શારીરિક સમસ્યાઓનો ભોગ બને છે. શાળાઓમાં છોકરીઓ માટે અલગ ટૉઈલેટની અપૂરતી વ્યવસ્થાના કારણે તેમણે અધવચ્ચે ભણતર છોડી દેવું પડે છે. જેના કારણે ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં કન્યાઓમાં શિક્ષણનું પ્રમાણ નીચું રહે છે. એક અંદાજ પ્રમાણે ભારતમાં દરરોજ એક લાખ ટન માનવમળ ખુલ્લામાં નીકળે છે જે જળસ્ત્રોતોને પ્રદૂષિત કરે છે. યુનિસેફના રિપોર્ટ મુજબ એક ગ્રામ મળમાં અંદાજે એક કરોડ વિષાણુ, એક લાખ જીવાણું અને ૧૦૦ પરોપજીવી ઈંડા મળી આવે છે. કેન્દ્રિય પેયજળ અને સ્વચ્છતા મંત્રાલયના અંદાજ મુજબ દેશનું ૭૫ ટકા ભૂગર્ભ જળ માનવમળ, ખેતી અને ઉદ્યોગોમાંથી નીકળતા કચરાને કારણે પ્રદૂષિત થઈ જાય છે.