મેં તેમને સહમત થતાં તરત કહ્યું : ‘જુઓ ગુરુજી, આપની વાત તો સાવ સાચી છે ! માત્ર તેમાં એક જ વાત ઉમેરું. વિજ્ઞાનીઓ પણ જ્યારે વિશ્વ વિશે વિચારે છે કે હું પણ મારું કાર્ય કરું છું ત્યારે પહેલેથી થોડી જ ખબર હોય છે કે આજે આ ગણતરી કરીશું કે પેલું ગણિત માંડશું ! આ ટેબલ પર બેઠા કે વ્યાખ્યાનમાં ગયા કે કુદરતમાં એક લટાર મારવા નીકળ્યા, અને ક્યાંક અનાયાસે જ અંતઃસ્ફુરણા થાય છે કે આ સમસ્યા કે રહસ્યનો ઉકેલ તો આ ગણિતીય પગલાથી મળી શકે. અને ગણતરી તો તે પછી શરૂ થાય છે ! આમ વિજ્ઞાન કહો કે સંગીત, મૂળ મહત્વ તો એ અંતઃસ્ફુરણાનું જ છે.’ વિજ્ઞાન અને સંગીતને ભેગા કરવાની આ વાત ગુરુજીને થોડી નવાઈ ભરેલી તો લાગી પણ પછી સાનંદાશ્ચર્ય એ પણ બોલી ઊઠ્યા કે ‘ભાઈ, બાત તો યે સચ લગતી હૈ !’