સહેજ અટકીને એણે યાદ કર્યું. 'અત્યારે મારું શરીર જોઇને કોઇને કલ્પના પણ ના આવે એવી નાજુક દશા હતી મારી નાનપણમાં હું આઠ મહિનાનો થયો ત્યાં સુધી ગારિયાધરમાં જ અમે મા- દીકરો રોકાઇ રહેલાં એનું કારણ મારી વારંવારની બીમારી. મારાં નાના-નાની અને બંને મામાઓને ખૂબ ઉચાટ રહેતો હતો. જીદ ઉપર આવીને મારી મમ્મીને એ ગારિયાધાર લાવેલા અને એમાં જો મને કંઇક થઇ જાય તો અહીં મોઢું બતાવવું ભારે પડી જાય એવી એમને બીક હતી. એ આઠ મહિનામાંથી છ એક મહિના તો હું હોસ્પિટલમાં જ રહેલો એવું મામાએ કહેલું. એમાંય એક વાર ખૂબ તાવ આવ્યો અને આંચકી શરૂ થઇ એ પછી ડૉક્ટરે હાથ અધ્ધર કરીને કહી દીધેલું કે ભગવાને આપેલું આ ફૂલ પાછું ભગવાન પાસે જવાની તૈયારીમાં છે. મારી નાની દિવસની એક લિટર ચા પીતી હતી. ડૉક્ટરે મારા જીવવાની આશા છોડી દીધી ત્યારે મારી નાનીએ ચાની બાધા લીધી અને મને ખોળામાં રાખીને પાંચ કલાક બેસી રહી. જાણે કોઇ ચમત્કાર થયો હોય એમ તાવ ઊતરી ગયો, આંચકી બંધ થઇ અને હું બચી ગયો. ખુદ ડૉક્ટર પણ સુખદ આશ્ચર્ય અનુભવતા હતા કે આ છોકરો કઇ રીતે બચી ગયો?'