નક્કી કરેલ દિવસે યોગેશ અને વૈભવી સાત જન્મનાં બંધનમાં જોડાઈ ગયાં. આજે ધણાં વર્ષો બાદ વૈભવીની આંખમાં આંસું હતાં (ખુશીનાં) લગ્નનો બીજો જ દિવસ હતો હજી વૈભવીની હાથની મહેંદી પણ ઝાંખી થઈ ન હતી કે સવારમાં ઉઠતાંની સાથે જ સાસું દ્વારા ત્રાસ આપવાનું ચાલું, દરેક વાતે અને દરેક કામોમાં ટોણાં માર્યા કરતી. “આ કામ બરાબર નથી કર્યું, આ શાકમાં મીઠુ વધારે છે, રોટલી બરાબર શેકતાં નથી આવડતી, બાપનાં ધરે શું શીખીને આવી, આમતેમ ગમે તે બાબતમાં ટોકવાનું ચાલું કરી દીધું. પણ, વૈભવી જરાંય બકબક વીનાં બધું સાંભળ્યે જતી. અમુક સ્ત્રીને ભગવાને ગજબની શક્તિ આપેલી હોય છે સહન કરવાની. વૈભવી પણ આમાની જ એક હતી. દરરોજનાં મેણાંટોળા સાંભળતી પણ કોઈ દિવસ યોગેશને આ બાબતે ફરીયાદ નો’તી કરતી. પાંરકાં ધરે સાવ અજાણ્યાં લોકો સાથે વૈભવી ધણાં અપમાનો સહન કર્યે જતી હતી. નોકરાણી કરતાં ખરાબ હાલતે રહેતી હતી, આંસુંઓ તો બાળપણથી જ સારતી હતી. વૈભવી ને એવું હતું કે યોગેશનાં ધરે પોતાને માં-બાપનો પ્રેમ મળશે, પણ આ બાબતે એ સાવ ખોટી નિકળી. સહનશક્તિની હદ પૂરી થઈ ગઈ હતી, પરંતું કરે શું? કારણ કે યોગેશને ખુબ જ ચાહતી હતી. અને યોગેશ સિવાય કોઈ હતું જ નહીં આ દુનિયામાં. ક્યારેક બૅડરુમનાં ખૂણે બેસી અસંખ્ય આંસું સાથે રડી લેતી. ક્યારેક હોઠોની મુશ્કાનમાં દર્દ છુપાવી લેતી.