તરલબહેને પડખે બેસાડીને શાંતિથી, પ્રેમથી સમજાવ્યું : ‘બેટા ! તું તો અમને બહુ વહાલી હતી. છો જ ! સાંભળ, આપણું કુટુંબ નાનું, અમે બે જ ભાઈઓ, તું જેને કાકા-કાકી કહે છે એ મારાં જેઠ-જેઠાણી. અમારાથી ચાર વર્ષ મોટાં. ખરેખર તો સૌરાષ્ટ્રના રિવાજ પ્રમાણે તારે એમને દાદા-ભાભુ કહેવાં જોઈએ. પણ તેં તો નાનપણથી જ એમને મમ્મી-પપ્પા કહ્યાં છે. અમારાં લગ્ન પછી ત્રીજા વર્ષે તું જન્મી. પણ એમનો ખોળો તો ખાલી જ હતો. આમ કુટુંબમાં કેટલાંય વર્ષ પછી તારા પપ્પાના જન્મ પછી નાના બાળકનું – તારું આગમન થયું. તારો જન્મ તો આનંદનો ઉત્સવ હતો. તેને વધાવવા તો આખું ઘર હિલોળે ચડેલું ! તું અમારા ચારેયની અતિશય લાડલી. બન્યું એવું કે તારા જન્મ પછી ત્રીજા વર્ષે કુંજ જન્મયો. એ દરમિયાન મારી તબિયત પણ નરમગરમ રહી. કુંજ આવ્યા પછી મારે એને વિશેષ સાચવવો પડે. સ્વાભાવિક જ તું એમની પાસે વધારે રહેતી, એ લોકો જ તને સાચવતાં. તું એટલી નાની, તને તો ક્યાંથી સાંભરે ? નાનપણથી જ તું એમને જ મમ્મી-પપ્પા કહેતી હતી. સરકારી નોકરીના કારણે એમની બદલી ઔરંગાબાદ થઈ. એ તને પણ સાથે લઈ ગયાં. હા, અમારી સંમતિથી ચોક્કસ પણ એમાં તને છોડી દેવાનો કે તું અમને નથી ગમતી માટે તને આપી દેવાનો કોઈ ભાવ નહોતો. તું એમની સાથે હળીમળી ગઈ હતી, તો ભલે ત્યાં સચવાય. થોડો સમય ત્યાં રહે. દીકરી તો અમારી જ છે ને. એમને કોઈ બાળક નહોતું તો ભલે તને ઉછેરવાનો આનંદ લે. એટલો જ માત્ર ભાવ હતો અને તું આનંદથી ત્યાં રહેતી હતી.