જા્ગ્યો, ત્યારે થોડી વારમાં એપ્રોન પહેરેલા બે છોકરા અને એક છોકરી આવ્યા અને સવાલો પુછવાનું શરૂ કર્યું. પણ ક્ષિતિજ તો બસ બારીની બહાર વરસતા વરસાદ ને જોઇ રહ્યો. થોડીવાર માં અગાથા કપડા બદલાવીને આવી અને છોકરાઓએ તેમને પુછવાનું શરૂ કર્યું. “તમે આમના પત્નિ છો? શું નામ છે તમારૂ? કેવી રીતે આમને આ પ્રોબ્લેમ થયો ?” ખુબ જ સખત અવાજ માં જવાબ મળ્યો. “ મારૂ નામ નિશા છે અને આમને આ પ્રોબ્લેમ બે વર્ષથી છે. બે વર્ષ પહેલા તેમણે મીલીટરીની નોકરીમાંથી રાજીનામું આપી દીધું છે અને ત્યારથી અહીં જ દાખલ છે. આનું કારણ બે વર્ષ પહેલા મારી સોળ વર્ષની પુત્રી અગાથાનું મૃત્યુ છે. તેને લ્યુકેમીયા હતો ! ક્ષિતિજ ને આઘાત લાગ્યો, પણ એ સુનમુન જ રહ્યો. તેના મગજમાં વિચારો આવતા હતા, “શું સ્વર્ગ માં લઇ જનાર હેલીકોપ્ટર એ મારી કલ્પના માત્ર હતી ?! શું ધોધમાર વરસાદ માં અર્થિ પર પોતાની પુત્રીને અગ્નિદાહ આપવા જતી વખતે પણ તેણે હોસ્પિટલ માં લઇ જવાની જીદ કરેલી?! શું પોતાની વહાલ સોઇ પુત્રી ના મરણને પણ તે કોઇ અનજાન માણસ ની જેમ જ જોઇ રહેલો!!...”