ભગવાન મહાવીરે ત્રીસ વર્ષની વયે દીક્ષા અંગીકાર કરી. કેવલજ્ઞાન પછી તેમણે ત્રીસ વર્ષ પર્યંત સતત ધર્મોપદેશ આપ્યો. એ પછી પ્રભુ મહાવીર પોતાનું અંતિમ ચાતુર્માસ કરવા પાવાપુરી પધાર્યા. આ સમયે તેમની જીવનયાત્રાનું ૭૨મું વર્ષ ચાલતું હતું. પાવાપુરીમાં તેમણે રાજા હસ્તિપાલની લેખશાળામાં મુકામ કર્યો. અહીં તેમની ધર્મસાધનામાં ત્રણ મહિના પસાર થયા અને ચોથો મહિનો પૂર્ણ થવાને ચંદ દિવસ બાકી રહ્યા ત્યારે પ્રભુએ નજીક આવી રહેલા પોતાના નિર્વાણની સૌને માહિતી આપી. પ્રભુનું હવે નિર્વાણ થશે એ સમાચારથી પાવાપુરીના ઘર-ઘરમાં દુ:ખની છાયા પ્રસરવા લાગી. પ્રભુની અદ્ભુત દેહછબિ હવે ફરી જોવા નહીં મળે, તેમની અમૃતવાણી હવે દુર્લભ બનશે એ વાતથી સમગ્ર પાવાપુરીમાં શોકનું વાતાવરણ છવાવા લાગ્યું. કેટલાક જ્ઞાનીઓ આ શોકને દૂર કરવા કહેવા માંડ્યા કે ‘આ તો આનંદનો અવસર છે. પ્રભુ હવે શિવરમણીને વરશે, મુક્તિ વચ્ચેથી શરીરની દીવાલ દૂર થશે અને પ્રભુની જીવનજ્યોત એક મહાજ્યોતિમાં મળી જશે. પ્રભુ સર્વ રીતે સ્વતંત્ર થશે.’