અંધારું થવા આવ્યું હતું. દિવસરાતની સંધિની એ ગંભીર પળે રામભાઈના એવા જ ગંભીર શબ્દો હૃદયના ઊંડાણમાં જઈને બરાબર એ રીતે ઘર કરી ગયા જે રીતે નાનપણમાં ‘અરવિન્દ’ શબ્દની વ્યુત્પત્તિ ઘર કરી ગઈ હતી. લખવાનું બહુ વહેલેથી શરૂ કરેલું-એની મેળે થઈ ગયેલું, અવારનવાર કંઈક છપાતું પણ ખરું; પરંતુ રામભાઈના આ શબ્દોથી જાણે અંદર કંઈક જાગ્રત થયું. આડીઅવળી રમત મૂકી દઈને લેખનમાં બરાબર જીવ પરોવ્યો. પછી તો હું લખું, ધત્તુભાઈ (ધનસુખલાલ મહેતા) વાંચે અને એમને ગમે તો જ હું રામભાઈને વાંચવા આપું. રામભાઈનો સમય ન બગાડાય, ધત્તુભાઈનો બગડે તો વાંધો નહીં એવી મારી માન્યતા. ધત્તુભાઈ વધારે મોટા, તોયે તેમની સાથે મૈત્રી, જ્યારે રામભાઈની અદબ જાળવવાની એટલે વિચારીને જ વાતો કરતી. એ ગાળાનાં અનેકાનેક સ્મરણો છે પણ બીજું બધું કેટલુંયે લખવા જેવું રહી જાય એટલે સાહિત્યની વાતો હવે બંધ.