છેક દીવા પડ્યા ત્યાં સુધી આ પ્રમાણે રમત ચાલુ રહી, અને પછી વાળુનો પ્રોગ્રામ શરૂ થયો, તે પૂરો થયો, પાનબાન ખવાયાં એટલે સ્નેહવદન પોતાના ઓરડામાં સીગાર લેવા ગયા. એટલામાં શોભનાએ કહ્યું, " અહા શું મજેનું મૂનલાઇટ છે ! તમે એમ કરો, નાનાભાઇ, તમે અને સરલા આમતેમ ફરવા માંડો એટલે હું એમની સાથે આવું છું" હું અને સરલા ઓટ્લાના પગથીયાં ઉતરીને ટેનીસ કોર્ટ ભણી ચાલ્યાં. મને એમ લાગ્યું કે આખરે મારા સુભાગ્યે આ તક મળી છે. રાત્રીમાં ચમકતી ચન્દ્રિકા, વૃક્ષને પાંદડે પથરાયેલા આગીયા કીડા, અમૃત વરસાવતી ગાઢ શાંતિ: આહા ଴! આવાં કોડભર્યાં કુંજન કુદરતનાં, તેમાં પનોતા પ્રેમને ઉદભવતા શી વાર ! પરંતુ મારા આવાં વિચાર દીર્ઘકાળ પર્યંત ટક્યા નહિ. દશ સેકન્ડમાં સ્નેહવદને દોડતાં આવીને મારો હાથ પકડ્યો. "અરે તમે બન્ને ભલાં માણસ જણાઓ છો ! નાહક અમને બદનામ કરવાનો વિચાર છે ! અજાણ્યાં છો એટલે ખાડાખડીઆ આવ્યા કે ટાંટીઓ ભાંગ્યો; એ તો ટઃઈક થયું કે તરતજ હું ઓટલા ઉપર પાછો આવ્યો. શોભનાને એટલી અક્કલ નહિ કે તમને બેને એકલા ન જવા દઇએ ! અને તેવ પણ રાતે મૂનલાઇટ હોય તો પણ શું ખાડા જણાય ખરા કે ? હં, ઘેર પરોણાને બોલાવી તેમની કેમ બરદાસ કરવી જાણવાની તો સમ જ ખાધેલા."