તેઓ સહમત થયાં, એ જાણીને કે હું, કે જેને તેઓ પોતે પણ પોતાના ગુરુ તરીકે જુએ છે, પણ તેમના મતનું સમર્થન કરું છું. “જો કે,” મેં ચાલુ રાખતાં કહ્યું, “તેઓ તમારા નુકશાનને જરૂર વહેંચી શકે, તેઓ તમારા દુઃખમાં જરૂર ભાગ પડાવી શકે. તમે તમારા સ્વાદિષ્ટ ભોજનની તૃપ્તિને તો બીજા સાથે ન વહેંચી શકો, પરંતુ તમારા ભોજનને બીજા સાથે જરૂર વહેંચી શકો. ત્યારબાદ તેઓને તૃપ્તિનો અનુભવ થાય કે ધ્રુણાભર્યો, તે તેમના ઉપર નિર્ભર છે. અને, પીડાનું પણ આવું જ છે: આપણી જોડે શું થઇ રહ્યું છે એના ઉપર નહિ પરંતુ જે પણ થઇ રહ્યું છે તેને આપણે કેવી રીતે જોઈએ છીએ તેના ઉપર બધો આધાર છે. તે કોઈ વાસ્તવિક પરિસ્થિતિ નહિ પણ તેના વિશેનું આપણું અર્થઘટન હોય છે કે જે આપણી અંદર અમુલ લાગણીઓને જન્મ આપતું હોય છે. આ અર્થઘટન બદલી નાંખો, અને તમારી લાગણીઓ તેની મેળે જ બદલાઈ જશે.”