‘અરે ! નમન બેટા ! જલદી ડૉક્ટરને બોલાવો.’ ઘનશ્યામભાઈનો સ્વર ધ્રુજી ઊઠ્યો. લક્ષ્મીબહેન મરક મરક હસી રહ્યાં ને પછી બોલ્યાં :