એક શુદ્ધ સાત્વિક વાનગીમાં ટેસ્ટ લાવવા માટે એમાં પરાણે તેલ-મસાલા નાખ્યા કરો તો એ વસ્તુમાં સરવાળે ફાયદા કરતાં નુકસાનનું પલ્લું જ ભારે થઈ જાય. લેખક-દિગ્દર્શક સુનીલ પ્રેમ વ્યાસની આ ફિલ્મમાં એવું જ થયું છે. બાળકો પાસેથી રેસના ઘોડા જેવી અપેક્ષાઓ રાખતા હેલિકૉપ્ટર પેરન્ટ્સ અને એ અપેક્ષાઓના ભાર નીચે ચગદાતાં બાળકોની શી હાલત થાય છે એ મેસેજ આપવાના ઉત્સાહમાં તેમણે ફિલ્મની સ્ટોરી પર ધ્યાન આપ્યું જ નથી. એટલે જ શરૂઆતથી અડધી ફિલ્મ બાળકો પર થતા શારીરિક-માનસિક અત્યાચારની છૂટીછવાઈ વાતોનું કલેક્શન માત્ર બની રહે છે. જ્યારે ફિલ્મમાં ઢેન્ટેણેન ટાઇપનો ડ્રામા લાવવા માટે ઇન્ટરવલ પછીના ભાગમાં બિલકુલ અવાસ્તવિક લાગે એવી ઈગો-ટસલ ઊભી કરી દેવાઈ છે. બે-પાંચ માર્ક માટે ઘરમાં કોઈનું અવસાન થયું હોય એવું વાતાવરણ સર્જી‍ દેતાં પેરન્ટ્સનું અને ઈજાગ્રસ્ત બાળકને પણ બેરહેમીથી ટીપી નાખતા આલ્કોહૉલિક પિતાનું ચિત્રણ કરવામાં પેટ ભરીને અતિશયોક્તિ કરાઈ છે. પરિણામે કંઈક આવી જ વાત કહેતી ફિલ્મો ‘તારે ઝમીં પર’ અને ‘થ્રી ઇડિયટ્સ’ જેવી અસરકારકતા અહીં ક્યાંય દેખાતી નથી.