સમતા ! આ લખું છું ત્યારે તારી અને તન્મયની બધી જ સ્થિતિઓ જાણું છું એમ તો ન કહી શકું પણ તમારી બંનેની વેદના-સંવેદનાના ઘણા પહેલુઓ મને સ્પંદિત કરે છે. મારી વીતેલી વેળાઓ પણ ફેણ માંડીને સામે થાય છે. પન્નાના અને મારા રસ્તાઓ ફંટાઈ ગયા પછી આજે અઢીત્રણ દાયકા બાદ આમ નામ પાડીને તને લખ્યું છે. બાકી કદી મળવાનો કે કશે કશી તપાસેય કરવાનો વિચાર આવવા નથી દીધો. પણ એનો અર્થ એ નથી કે કોઈ કદી સાંભર્યું જ નથી ! લાગણીઓના અશ્વો ઘણી વાર ભીતરમાં તોફાન મચાવે ત્યારે કાબૂમાં કરતાં વેદના થઈ છે સમતા ! હાથમાંથી હાથ છૂટી જાય કે સમાજ આડો આવીને ઊભો રહે – સાથ પણ છૂટી જાય ! છતાં પ્રેમ તો રહે જ છે – છેક ભીતરમાં, પંડમાં તળિયે ! ક્યારેક અંદર રહીને રડાવે, શાંત પાડે, સમજાવે. ઘૂઘવે ને ઓટ બનીને ઓસરી જાય છે. જે પ્રેમ પ્રત્યક્ષપણે ભૌતિક રીતે પ્રાપ્ત થતો નથી એ જ પ્રેમ ગુપ્ત રહીને નિર્દય નિયતિની ચાલબાજી સમજાવે છે, એ જ નિર્ભ્રાન્ત કરે છે ને શાણપણ સંપડાવે છે. ખેર…!