આ વામ માર્ગીઓમાં પાંચ પ્રકારના ‘મ’ નું ખાસ મહત્વ, માંસ મદિરા, મંત્ર, મૃત્યુ અને મૈથુન. આ વામમાર્ગીઓ પશુઓના બલિદાન આપે, તેમનું માંસ ભક્ષણ કરે, માનવબલી પણ આપે, ભાંગ ગાંજા ચરસનું સેવન પણ કરે. સામાન્ય લોકો માટે જે વસ્તુઓ વર્જ્ય ગણાય છે તે બધી ત્યાં પવિત્ર મનાય છે. કદાચ એટલે જ વામ માર્ગ કહેવાય છે. સ્ત્રીઓને તે પ્રકૃતિ સ્વરૂપ માનતા, અને તેમના માનવા પ્રમાણે પ્રકૃતિની દરેક રચના ભોગ માટે જ રચાયેલી છે. એમના તંત્રશાસ્ત્રમાં અનેક યંત્રો છે, જે ભૂમીતીના અનેક આકારોના સંયોજન જેવા લાગે છે. સામાન્ય રીતે તેઓ શક્તિસ્વરૂપ એવા દેવીની પૂજા કરે છે, જેમાં ચામુંડા અને મહાકાળી માતા મુખ્ય છે. માનવ ખોપરીઓને એ લોકો પાત્ર તરીકે વાપરે છે, તેમાં ખાવુ પીવુ તે લોકો માટે સ્વાભાવિક છે, એમ મનાય છે કે ગુરુ સમાધિ લે કે મૃત્યુ પામે ત્યારે તેના સૌથી યોગ્ય ચેલાને તેની ખોપરી મળે છે, જીવન પ્રત્યેનું તેમનું તત્વગ્નાન એટલે ભોગ. આ ભોગી બનતા પહેલા તેમણે ખૂબ લાંબી અને ઘોર ઉપાસના અને સાધના કરવી પડે છે. સાધના થી કોઈ પ્રસન્ન કરવા એ હેતુ નથી હોતો, સામાન્ય માન્યતાને અવગણી, એ કદી ઉપાસનાના હેવુ નથી, પણ ઉપાસના અને સંયમ થી મન પરનો કાબુ, તેની શક્તિઓ વધારે મજબૂત બને છે. મંત્રો એ માધ્યમ છે, જેના પર સવાર કરીને આવા તાંત્રીકો મનની સિધ્ધીઓનો ઉપયોગ કે દુરૂપયોગ કરે છે. મારા મત મુજબ આ બધી જ માનસિક શક્તિઓ છે જે શરીરના સંયમ થી પ્રાપ્ત થાય છે. મનુષ્યના શરીરને જે મૂળભૂત ચક્રોમાં અહેંચવામા આવ્યુ છે તેમાના મૂલાધાર ચક્ર અને નાભિ તથા મૂત્રમાર્ગની વચ્ચેના ચક્રમાં રહેલી કુંડલીની શક્તિ, આ બે મનુષ્યના મનને ગજબની શક્તિ અર્પે છે.