‘‘સૂણી વાંભ ને હીંદ દેતી હિલોળા, વળે વાછરું ઉપરે સાંજ વેળા, ખળેળે નથી આઉમાં દૂધ મા’તાં, સદા સમૃદ્ધિ રેલતી સુખદાતા. દહીં દૂધ ને ઘી મીઠી ફોર્યવાળાં, સુધાના સમા એ સ્વાદ વાળાં. ધરા ખેડવા આપતી પુત્ર સારાં, કહો કેમ ભૂલાય ગુણ તારાં.’’