નવલકથાના મુખ્ય બે પાત્રો – મરિયમ અને લૈલા – અફઘાનિ સ્ત્રીઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી (મહદઅંશે તો દરેક મુસ્લિમ દેશની સ્ત્રીઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી) આ બે સ્ત્રીઓ દ્વારા લેખક સંદેશ આપે છે કે બુરખામાં બંધ કરી દેવાથી લાગણીઓ બંધિયાર નથી થતી. મરિયમ તેના મા-બાપનું કાયદેસરનું સંતાન નથી. તેની ખુદની મા જ તેને ‘હરામી’ કહ્યા કરે છે, જેનો અર્થ નાની મરિયમને ખબર નથી. મરિયમના પિતા જલિલ પરનો ગુસ્સો તેની મા મરિયમ પર કાઢ્યા કરે છે. પણ તે છતાં મરિયમ તો જલિલને બેશુમાર પ્રેમ કરતી રહે છે. મરિયમની માને ખબર છે કે હેરાત શહેરમાં જલિલની કાયદેસરની ત્રણ પત્નીઓ અને તેના નવ બાળકો જલિલના આલિશાન બંગલામાં રહે છે અને પોતે મા-દીકરી નાની ઝૂંપડીમાં નિરાધાર છે. તે મરિયમને કશું સમજાવી શકતી નથી અને ધૂંધવાયા કરે છે. એક દિવસ મરિયમ હેરાત જવાની જીદ પકડે છે. તેના પિતા જલિલ તેને બીજે દિવસે હેરાત લઈ જવાનું વચન આપે છે પરંતુ તે બીજે દિવસે આવતા જ નથી. મરિયમ એકલી જવા તૈયાર થાય છે ત્યારે તેની મા એને રોકે છે, ધમકી આપે છે કે તું જઈશ તો હું આપઘાત કરીશ. છતાંયે મરિયમ તો જાય છે. અહીંથી શરૂ થાય છે મરિયમની યાતનામય લાંબી જિંદગી. લેખક બખૂબી બતાવે છે પુરુષ શાસિત સમાજના ઘરોમાં ચાલતા સ્ત્રીઓના કાવાદાવા. જલિલની ત્રણેય પત્નીઓ મળીને પંદર વર્ષની મરિયમને તેનાથી ત્રીસ વર્ષ મોટા રશીદ સાથે પરણાવી દે છે. મરિયમ હેરાતથી દૂર… દૂર કાબુલમાં આવી જાય છે. રશીદ તેને બુરખો પહેરવાની ફરજ પાડે છે, પરંતુ રાખે છે પ્રેમથી. પણ મરિયમ તેને બાળક આપી શકતી નથી અને રશીદનો ત્રાસ શરૂ થાય છે.