સવારે 6.30 વાગ્યે મેં મુખ્ય પ્રવેશ દ્વારથી ચઢવાની શરૂઆત કરી ત્યારે વાદળછાયા વાતાવરણમાં કુદરતી ઠંડક પ્રસરેલી હતી. નજીકથી ગિરનારનું સ્વરૂપ નયનરમ્ય લાગતું હતું. વિશાળ ઊંચા ખડકોને જોતાં એમ લાગતું કે આટલે ઊંચે તો કેમ કરીને ચઢી શકાશે ? પણ તેના વિરાટ શિખરો તો જાણે શ્રદ્ધાળુનોને સતત નિમંત્રણ આપી રહ્યા હતા. દર પચાસ પગથિયે નંબર ચિત્રિત કરવામાં આવ્યા છે જેથી થોડો વિશ્રામ કરતાં કરતાં ચોક્કસ ગણતરીપૂર્વક આગળ વધી શકાય. 100-200 પગથિયાં સુધીનો આસપાસનો વિસ્તાર સપાટ મેદાન પ્રદેશ જેવો છે. ઊંચા ઊંચા વૃક્ષો પર બેઠેલા મોર ટહુકા કરીને વાતાવરણને આનંદથી ભરી દે છે. ક્યાંક વાનરોની ટોળકી પોતાની ધમાલમાં મસ્ત દેખાય છે. યાત્રિકો લાકડીના ટેકે ઈષ્ટદેવનું સ્મરણ કરતાં પગથિયાં ચઢી રહ્યા છે. અમુક અંતરે ચા-પાણી-નાસ્તાની દુકાનો આવેલી છે. લીંબુપાણી પીને થોડો વિશ્રામ કરી યાત્રિકો આગળ વધે છે અને બીજા પચાસ-સો પગથિયાં ચઢવાની સ્ફૂર્તિ પ્રાપ્ત કરી લે છે. 1000 પગથિયાંની ઉપર જતાં ચોતરફ ઊંચા શિખરોનું પ્રાકૃતિક દ્રશ્ય મનને આહલાદકતાથી ભરી દે છે. વિશાળ ઊંચા પર્વતોની ગોદમાં તરતા આ રૂની પૂણી જેવા હલકાફૂલકા વાદળો કેવા અદ્દભુત લાગે છે ! વાદળોથી ઢંકાયેલા ખડકો ક્યારેક બિહામણી આકૃતિ ઉપસાવે છે. જાણે કોઈ અલૌલિક પ્રદેશની સફર આપણે નીકળ્યા હોઈએ તેવું લાગે છે ! 2000 પગથિયાંના પડાવ પછી હવે ચોતરફ કાળાડિબાંગ વાદળો છવાઈ ગયાં છે. તળેટીનો પ્રદેશ તો સાવ અદ્રશ્ય બની ગયો છે ! પવનના સૂસવાટા સાથે વાદળોમાંથી હળવો પાણીનો છંટકાવ શરૂ થાય છે. અહીં ઊંચાઈ પર મોસમનું કંઈ નક્કી કહી શકાતું નથી. ગમે ત્યારે વાદળો વરસી પડે છે તો ક્યારેક વળી અચાનક સુસવાટા મારતો પવન શરૂ થઈ જાય છે. ખડકો વચ્ચેથી પસાર થતાં જ્યારે મેં 3000 પગથિયાનું ચઢાણ પૂરું કર્યું ત્યારે વાતાવરણ વધુ બિહામણું બન્યું હતું. વરસાદના ઝાપટાં શરૂ થઈ જતાં કોઈક ખડકનો આશરો લઈને થોડીક મિનિટો માટે રોકાઈ જવું પડતું. વરસતા વરસાદમાં ન તો ઉપર કોઈ શિખરો દેખાતા, ન તો નીચે કોઈ તળેટીનો પ્રદેશ. નજર સામે આગળના માત્ર પાંચ પગથિયા રહેતા ! આ બધા વચ્ચે પણ પ્રકૃતિની છટામાં વાદળછાયા વાતાવરણ વચ્ચે ચઢવાનો આનંદ અનેરો હતો.