બીજા દિવસે જાગ્યા પછી ઑસ્વાલ ફૂલોની ઘાટી તરફ ચાલી નીકળ્યો. કાલે દોરશાએ તૈયાર કરી આપેલું ઔષધ તેણે એક થર્મોસમાં ભરી સાથે લીધું. તે ઘાટીની એક ઊંચી ટેકરી સુધી જઈને આખો દિવસ સ્વચ્છ આકાશમાં સૂર્યને નિહાળતો રહ્યો. તેને પ્રાર્થના કરવાનું મન થયું. તેણે પોએટિકાને યાદ કરી, દોરશાનો આભાર માન્યો, એડવર્ડને પરેશાની આપવા માટે માફી માગી. જીવનમાં તેને મળેલા, તેને યાદ આવતા દરેક મનુષ્યનો આભાર માની ભૂલો માટે પસ્તાવો કર્યો. સાંજ સુધીમાં તેનું મન જાણે ઘણી બધી ગ્રંથિઓથી છૂટીને હળવું થઈ ગયું હતું. સૂરજ ક્ષિતિજ તરફ સરકતો જતો હતો. ઑસ્વાલે દોરશાએ આપેલું થર્મોસ ખોલ્યું અને એક ઘૂંટમાં બધું પ્રવાહી પી ગયો.