આવા અમારા એક બીજા મિત્ર છે. હવે તો તેઓ નિવૃત્ત થઈને વતનમાં જતા રહ્યા છે. પણ પહેલાં અમદાવાદમાં શિક્ષક હતા. તેઓ હંમેશાં માંદા રહેતા. પહેલા વરસાદે શરૂ થયેલી એમની શરદી છેલ્લા વરસાદ સુધી ચાલુ રહેતી. આ પછી એકાદ મહિનાના લઘુવિરામ પછી દિવાળીના દિવસથી શરૂ થઈ હોળીના દિવસ સુધી શરદીના પ્રભાવ હેઠળ રહેતા. ઉનાળામાં આઈસ્ક્રીમ ખાય એ દિવસે એમને અચૂક શરદી થતી. (મિત્રોની લાગણીને માન આપવાની ભાવના એમનામાં ઘણી પ્રબળ, એટલે એમને આઈસ્ક્રીમ ખાવાના પ્રસંગો પણ બહુ આવતા.) પોતાની નબળી તબિયત અંગે ખેદ પ્રગટ કરતાં તેઓ કહેતા, ‘વિધિની વક્રતા જુઓ ! મારા બાના દાદાના મામા પ્રખર વૈદ્ય હતા. લોકોએ જેમને મૃત્યુ પામેલા માન્યા હોય, સગાંસંબંધીઓને સ્મશાને આવવા માટે કહેવરાવી દીધું હોય, નનામીનું બધું મટિરિયલ આવી ગયું હોય એ વખતે મરનારના – આમ તો જો કે જીવનારના – નસીબ હોય ને કોઈને અમારા એ પૂર્વજ યાદ આવે ને તાબડતોબ એમને તેડું જાય અને તેઓ જો ઘેર હોય તો સ્મશાને જવા આવેલા ડાઘુઓને ઘેર પાછા જવું પડે ! નનામીનો સામાન તો કોઈ પાછો રાખે નહીં પણ એ તો આજ નહીં તો કાલ, આપણને નહીં તો પડોશીને કામ આવશે એમ માની મેડે ચડાવી દેવામાં આવે. દાદાએ ચાટણ ચટાડ્યું નથી કે પેલો (કે પેલી) સળવળ્યો નથી ! હા, કલાકમાં દાદા પહોંચી જવા જોઈએ. ગામમાં બીજા બે વૈદ્યો હતા. એમની પ્રૅક્ટિસ ભાંગી ન પડે એ માટે દાદા સીરિયસ કેસ જ હૅન્ડલ કરતા. ગામમાં નનામીના સાજસામાનની એક દુકાન હતી એ એણે ધંધો પડી ભાંગવાને કારણે કાઢી નાખેલી. એટલે ક્યારેક દાદા આઉટ ઑફ સ્ટેશન હોવાને કારણે કોઈનું મૃત્યુ થતું તો નનામીનો સાજસામાન લેવા બહારગામ જવું પડતું. આવા દાદાનો વંશજ એવો હું સદાય માંદો ને માંદો રહું છું એ વિધિની વક્રતા, બીજું શું ?’ મિત્ર અતિશયોક્તિ કરી રહ્યા છે એમ મને એકલાને જ નહીં બીજા મિત્રોનેય લાગતું, પણ દાદાની વાત ચાલતી હોય ત્યારે એમની શરદીમાં રાહત રહેતી. છીંકો ઓછી આવતી એટલે અમે એની એ વાતો ફરી ફરી સાંભળતા.