આપણા ૬૫-૭૦ કે ૭૫ વર્ષના આયુષ્ય દરમિયાન આપણે કેટલો સમય ખરેખર જીવતાં હોઈએ છીએ ? મને લાગે છે કે એવો સમય આખાય આયખામાં વીસેક ટકા જેટલો હોય તો પણ સારું ! આપણે હિસાબ-કિતાબ કરીએ છીએ, આવક-જાવકનો અંદાજ કાઢીએ છીએ અને આવક કરતાં ખર્ચ વધી ન જાય, ઉધારપાસું વધે નહિ તે માટે જાગૃત રહીએ છીએ. પૈસાના હિસાબ ઉપરાંત આપણે સામાજિક વ્યવહારોમાં અને સંબંધોમાં પણ આપ-લેનો ખ્યાલ રાખીએ છીએ. આપણને કોઈએ જમવા માટે આમંત્ર્યા. આપણે એમને પણ આમંત્રણ આપીને બોલાવવા જોઈએ. આમ સતત ગણતરી ચાલતી હોય છે. પરંતુ આપણે કેટલો સમય જીવતાં હોઈએ છીએ એનો અંદાજ નથી કાઢતા. ખરું જોતાં આ ગણતરી આ હિસાબ આપણે કરવો જોઈએ. કઈ કઈ વસ્તુઓ અને કઈ ક્રિયાઓ આપણી ક્ષણોને જીવંત બનાવે છે અને કઈ નથી બનાવતી એના વિશ્લેષણમાંથી આપણને કંઈક સત્ય લાધે ખરું. આપણે પોતે જ આપણે માટે એ શોધવાનું છે.