એક મિત્ર તેમની વાતો દરમિયાન હંમેશા કહેતા રહેતા હોય છે : ‘અમારા ગુરુના આદેશને કારણે અમે આ નથી ખાતા અને તે નથી ખાતા !’ દોસ્તો, શું ખાવું ને શું ન ખાવું એ તત્વતઃ વ્યક્તિસ્વાતંત્ર્યનો મુદ્દો છે. આપ શ્રદ્ધાળુ હશો તો બેશક આપને ઝાટકો લાગશે પણ એક વાત પૂરી ગંભીરતાથી કહેવી છે. મનુષ્યજીવનમાં ગુરુ કરવાની જ કોઈ જરૂર હોતી નથી. જીવનો અભ્યાસક્રમ એટલો અઘરો નથી કે તે માટે તમારે ગુરુનું ગાઇડન્સ મેળવવું પડે ! તમારે ‘એ… બી… સી… ડી…’ શીખવા માટે શિક્ષકની જરૂર પડે… પણ ભણીગણીને એક જવાબદાર નાગરિક બની જાઓ પછી વાંચવા લખવા માટે તમને દર વખતે શિક્ષકની જરૂર પડતી નથી. ચાલતા આવડી જાય પછી ચાલણગાડીની જરૂર પડતી નથી. છતાં તમારે ગુરુ કરવા હોય તો ગુરુનું સરનામું નોંધી લો. ઈશ્વરે ખાવા, પીવા અને બોલવા માટે મોઢું આપ્યું છે. વિચારવા માટે મગજ આપ્યું છે. સમજવા માટે બુદ્ધિ આપી છે. તો વિચાર… બુદ્ધિ અને સમજ એ જ તમારા અસલી ગુરુ છે ! જેમકે મોઢું આપ્યું છે તો તે વડે અન્ન ખાવું અને પાણી પીવું પરંતુ ગુટકા ન ખાવા કે લઠ્ઠો ન પીવો, એ સામાન્ય બુદ્ધિની વાત છે. બોલવા માટે જીભ આપી છે અને વિચારવા માટે બુદ્ધિ આપી છે એથી મા સાથે કેમ બોલવું અને પત્ની સાથે કેમ બોલવું તે વિવેકબુદ્ધિથી માણસ નક્કી કરી શકે છે. એ માટે ગુરુ પર આધાર રાખવાની જરૂર હોતી નથી. અમેરિકા, ઓસ્ટ્રેલિયા કે જાપાનમાં ક્યાં કોઈને ગુરુ હોય છે ? આપણે મોક્ષ માટે આકાશ તરફ નજર માંડીને ઊભા છીએ. વિદેશીઓએ એવા કાલ્પનિક સ્વર્ગના ચક્કરમાં પડવાને બદલે સખત પરિશ્રમ દ્વારા તેમના દેશમાં જ સાચુકલું સ્વર્ગ ઊભું કર્યું છે.