પોતે પહોંચ્યો એની દસેક મિનિટ પહેલાં જ એમણે દેહ મૂકી દીધો હોત તો મારા ઉપર એમનું બહું મોટું અહેસાન થઇ જતું. વિભાકર વિચારતો હતો. જિંદગીનો જે પ્રવાહ વહેતો હતો એનું વહેણ હસતું- રમતું એની નિયમિત ગતિએ આરામથી આગળ વધતું હતું. રસ્તામાં આવતા પથ્થરોને પ્રેમથી રમતિયાળ રીતે સ્પર્શીને કાંઠે ઊગેલા ઘાસની સાથેય દોસ્તીનો હાથ લંબાવતું હતું. મનનો ભાર હળવો કરવા છેલ્લા શ્વાસ ચાલતા હતા ત્યારે મામાએ ભીતર જે ભયાનક ધરતીકંપનો આંચકો આપ્યો હતો એને લીધે એ વહેણે પ્રચંડ સુનામીનું વિકરાળ રૂપ ધારણ કર્યું હતું. વિરાટ મોજાંઓ એવી ખોફનાક રીતે ઉછળ્યાં હતાં કે પથ્થરો, ઘાસ કે આજુબાજુનું કંઇ જ બચ્યું નહોતું. ધસમસતા ઉછળતા પાણીની ભયાનક ભીંસ વચ્ચે વિભાકર ઝઝૂમતો હતો!