મેં કહ્યું, શ્રેયા ચાલ પેલા ગાર્ડનમાં બેસીએ. હું અને શ્રેયા એક બાંકડા પર બેઠા હતાં. મેં કહ્યું, પાણી પીવું છે. એણે પોતાની બેગ માંથી પાણીની બોટલ કાઢી અને મેં પાણી પીધું ! મેં કહ્યું, હમણાં ખૂબ જ ચિંતામાં રહું છું. મને દીક્ષા સાથેની બધી જ વાતો યાદ આવે છે અને ખાસ તો એ રાતો જેમાં અમે બંને એકબીજાના થઈને રહેતાં હતાં. શ્રેયા બોલી, એ સમય જતો રહ્યો અને દીક્ષાના લગ્ન પણ થઈ ગયા તો તું હવે કેમ એ બધી વાતોને મગજમાં ભરે છે ? હું કંઈ જ ન બોલ્યો. શ્રેયા મારી બાળપણની મિત્ર હતી તેથી તેને બધી જ ખબર હતી કે હું શું વિચારું છું. આઠ વાગ્યા હતા અને મેં શ્રેયાને પૂછયું, તું મારા માટે કેમ ચિંતા કરે છે ? શ્રેયાએ કહ્યું, તે મને મારી બધી જ મુશ્કેલીઓમાં સાથ આપ્યો છે અને આજે તું મુશ્કેલીમાં છે તો મારે પણ તને પૂરો સાથ આપવો જોઈએ. અમે બંને શાંત થઈ ગયા. શ્રેયા બોલી, તને ભૂખ નથી લાગી ? મેં કહ્યું, આઇ એમ સોરી શ્રેયા, તું બરોડામાં છે અને મેં તને પાણી માટે પણ ના પૂછ્યું !એ હસવા લાગી અને બોલી, તું કેટલો ચેન્જ થઈ ગયો છે ને ! મેં કહ્યું, ચાલ. શ્રેયા બોલી, પણ ક્યાં ? મેં કહ્યું, તું ચાલ ને. મેં સામેના એ.ટી.એમ માં જઈને ત્રણ હજાર રૂપિયા ઉપાડ્યા અને શ્રેયાને એક રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા લઈ ગયો. મેં પૂછ્યું, શ્રેયા તું ઘરે શું કહીને આવી છે ? શ્રેયાએ કહ્યું, એક ફ્રેન્ડના લગ્નમાં જવું છું ! હું હસવા લાગ્યો અને બોલ્યો, કોના લગ્ન છે ? શ્રેયા મારી સામે જોઈ રહી અને બોલી, તું હસે ત્યારે મને ખૂબ જ ગમે !