ભણી-ગણીને મોટો અધિકારી બની ગયેલો સવલીના પતિનો બાળગોઠીયો શહેરથી આવ્યો હતો. હમણાં એની સાથે જ રાતે મોડા સુધી ફર્યા કરતા સવલીના પતિને, ઘરે આવે ત્યારે સવલી ક્યારની સુઇ ગઇ હોય એટલે “હાલો હુઇ જાઇ ? આજે તો બઉ થાક લાઇગો છ” નો જાપ રટવો પડતો નહોતો ! સવલી સામેના ખાલી ખોરડામાં સુઇ રહેતા એના પતિના મિત્રને ચા અને નાસ્તો આપવા જતી. એ રોજ મોડો ઉઠતો. સવલી ઘરના મોટા ભાગના કામ આટોપી લઇને પછી એના માટે ચા અને નાસ્તો લઇને જતી. એ હજુ સુતો હોય અને સવલી એને “અફસર સાયેબ, ઉઠો જોઉ . . . હવે તો નળીયા ય સોનાના થ્યા . . .”” એવા ટહુકા સાથે ઉઠાડતી. એ રોજ કહેતો “ભાભી તમે બધાને આવી મિઠાશથી જ ઉઠાડો છો ?” સવલી શરૂઆતમાં તો શરમાઇ જતી. પણ પછી ધીમે ધીમે તેની અંદર પણ એક બારી ખુલવા લાગી અને એક સમચોરસ ચાંદરણું બીજા અજવાસમાં ભળી જવા તેના અસ્તિત્વમાં રેલાવા લાગ્યું. એણે જવાબ આપ્યો કે “એમ અમારે ઉઠાડ્યે બધા ઊઠી જતા હોત તો તો જોઇયે હું બીજું ?” એ ઉઠીને કોગળા કરીને ચા પીવા બેસે તે દરમિયાન સવલી બધું ઝાપટઝુપટ કરીને છેલ્લે પથારી ઝાપટતી હતી. ગાદલા ઉપર ચાદર સરખી રીતે પાથરવાની મથામણ કરી રહી હતી, પણ ચાદર સરખી પથરાતી નહોતી. અચાનક સવલીને લાગ્યું કે કોઇ તેની બરાબર પાછળ, સાવ લગોલગ ઉભુ રહી ગયું છે. તેની પાછળથી બે ભરાવદાર કાંડા તેના પંજા સુધી લંબાયા અને ચાર હાથે હવામાં ફેલાઇને ચાદર સરખી રીતે ગાદલા ઉપર ફેલાઇ ગઇ. સાથોસાથ સવલીને પણ ચાદરની માફક પથરાઇ જવાનું મન થયું. બારીનો સમચોરસ પ્રકાશપૂંજ બારીમાંથી રેલાઇને દરવાજામાંથી સરકી આવતા અજવાસ સાથે ભળી ગયો.