માણસજાતે આજે જ્ઞાન-વિજ્ઞાનનાં ભંડાર સમા અનેક શબ્દકોશ અને વિશ્વકોશ તૈયાર કર્યા છે, પરંતુ જીવનની સાચી પરિભાષા હજુ તે તૈયાર કરી શક્યો નથી. પછી જીવનને એના મૂળ સ્વરૂપે જોવાની, જાણવાની અને માણવાની દૃષ્ટિ એની પાસે ક્યાંથી હોય? ખૂબ જ ઝડપથી વિકસી રહેલ દુનિયામાં કેન્દ્રસ્થાને રહેલો મનુષ્ય આજે પોતાના કેન્દ્રથી વધુ ને વધુ દૂર થતો જાય છે. એકવીસમી સદીમાં આજે કંઈ પણ વિચાર્યા વગર મનુષ્યજાતે આંધળી દોટ મૂકી છે, પરંતુ એ બધું કોના અને શાના ભોગે? એ વિચારવાનો પણ આપણી પાસે સમય નથી. જો આ ક્ષણે એ અંગે વિચારીશું નહીં, તો ભવિષ્યમાં એની ભારે કિંમત ચુકવવી પડશે. આંધળી દોટની એ સ્પર્ધામાં જિંદગીની અમૂલ્ય ક્ષણો સાવ વ્યર્થમાં વેડફાઈ જતી હોય છે અને છેવટે ખુદ જિંદગીથી જ હાથ ધોઈ નાખવા પડતાં હોય છે. એટલા માટે જ હાથમાં રહેલી વર્તમાનની ક્ષણને ખૂબ જીવંત બનાવી જીવવાની કળા આપણે શીખવી પડશે. જીવન પ્રત્યે એક નવો વિધાયક અભિગમ અપનાવવો પડશે. આપણામાં રહેલી એવી અનેક શક્તિઓને જગાડવાનો સમય આવી પહોંચ્યો છે અને એકવીસમી સદીનું એ નાનકડું લાગતું હોવા છતાં ખરેખર એક વિરાટ કદમ છે.