તે બોલ્યો, ‘ના, ના, નિશાળે જવાની કોઈ જરૂર નથી. તું જુલાબ પી લે અને ચૂપચાપ પડ્યો રહે.’ એણે જબરજસ્તી પાચક પિવડાવી દીધું અને બહાર જઈને ઘરને તાળું લગાવી દીધું. સુશીલ પથારીમાં પડ્યો-પડ્યો આખો દિવસ રડતો રહ્યો અને વિચારતો રહ્યો. ત્યાં સુબલ બહાર એકલો બેઠો-બેઠો વિચારતો રહ્યો, ‘મા-બાપ મને બહુ લાડ-પ્યાર કરતાં હતાં તેથી મારું ભણતર સારી રીતે થઈ શક્યું નહીં. જો બાળપણના તે દિવસો પાછા આવી જાય તો જરા પણ સમય બગાડું નહીં અને એકએક પળ અભ્યાસમાં જ વીતાવું.’