ઘરે આવ્યા બાદ પળે પળે અમોલને એકલાપણાનો અહેસાસ થવા લાગ્યો. નિકુંજની જવાબદારી, ઘરના રોજિંદા કાર્યો, ઓફીસની ખટપટો અને સૌથી વધારે તો નિકુંજની સારસંભાળ કેવી રીતે કરવી તે જ તેની સમજમાં ન આવતું. આખા ઘરનું મેનેજમેન્ટ કરવાવાળી જતી રહી હતી. સવારના નાસ્તો ચા બનાવે કે ઈસ્ત્રીવાળાને કપડાં આપે ? નિકુંજને સ્કુલ માટે તૈયાર કરે કે આવેલા ફોનોના જવાબો આપે ? તેને પોતાને ઓફીસે જતાં નહાવા માટે પાણી ગરમ કરવાનું ભૂલી જવાય. એક મોજું જ જડે અને બીજા માટે તે આખું ઘર ફેંદી વળે. તેની પરેશાનીનો પાર ના રહ્યો. તેમાં વળી નિકુંજ તેને મમ્મી ક્યારે આવશે તેવા સવાલો પૂછી પૂછીને હેરાન કરે. ચાર જ દિવસમાં તેને સમજાઈ ગયું કે લાખો રૂપિયા હશે પણ જો અનિતા નહીં હોય તો તેનું જીવન અંધકારમય છે. પૈસાથી ખુશીઓ નથી ખરીદી શકાતી. આજથી નિકુંજને શાળામાં દિવાળીની રજાઓ પડી હતી અને તે તેને લઈને દર વર્ષની જેમ મહાબળેશ્વર જઈ રહ્યો હતો.