મીના રડી રહી છે અને મનોજ મીના પાસે સોફા પર બેસે છે. મીનાનુ માથુ પોતાના ખભા તરફ લઇ મુકે છે અને પોતાની આંખો નમ કરતા કહે છે કે “મીના તુ દર વર્ષે આ અણબનાવ યાદ કરે છે અને રડે છે, બસ હવે મીના” અને ડોરબેલ વાગે છે. મીના મનોજ તરફ જુવે છે અને ફટાફટ આંશુ લુછે છે. મીના સોફા પરથી ઉઠી દરવાજો ખોલે છે. સામે ૨૭ વર્ષનો યુવાન ઉભો છે અને મીનાને કહેછે “શું મમ્મિ હંમેશા દરવાજો મોડેથી ખોલે છે” મીના કહે છે “વિવાન આજે કેમ જલ્દી?” મનોજ વિવાનનો અવાજ સાંભળતા જ ફોટો આલ્બમ સંતાડી દે છે અને છાંપુ વાંચવાનુ નાટક કરે છે. વિવાન ઘરમા પ્રવેશતા “આજે મને પ્રમોશન મળ્યુ તો રજા લઇને આવ્યો તમારી બન્ને સાથે સમય વિતાવી શકુ.” વિવાન મનોજ સામે જોવે છે મનોજ છાંપુ નિચે કરી સ્મિત આપે છે. મીના વિવાનના ગાલ પર પ્રેમથી હાથ ફેરવે છે અને કહે છે “ઓકે બેટા જા ફ્રેશ થઇજા” વિવાન સ્મિત આપી પોતાના રૂમ તરફ જાય છે. વિવાન એક ડગલુ રૂમ તરફ ભરે છે અને યાદ આવે છે કે ૧૦ વર્ષ પહેલા આજ્ના દિવસે તેણે આત્માહત્યા કરવા પ્રયાસ કર્યો હતો પણ મમ્મી-પપ્પા રૂમમા આવ્યા ત્યારે હજુ થોડો જિવ બાકિ હતો વિવાનને યાદ આવે છે કે પપ્પાને જેવી ખબર પડે છે કે મારામા જીવ બાકિ છે એ મને પંખા પરથી નીચે ઉતારી અને તરત જ હોસ્પિટલ લઇ જાય છે. વિવાનને યાદ આવે છે કે સારવાર બાદ જ્યારે ઘરે પરત ફરે છે ત્યારે મમ્મી-પપ્પા મને રૂમમા લઇ જતા ત્યારે હુ કેવો નર્વસ હતો અત્યારે પણ વિવાન એટલો જ નર્વસ છે. વિવાન રૂમનો દરવાજો ખોલે છે અને બાળપણનો વિવાન દરવાજો ખોલતો હોય એ યાદ આવે છે. વિવાન રૂમમા આવે છે અને બાળપણનો વિવાન મમ્મિ-પપ્પા સાથે રૂમમા આવે છે. બન્ને વિવાન દિવાલ સામે આવિને ઉભે છે. હિંમત કરતા કરતા દિવાલ તરફ જુવે છે. દિવાલ પર લખેલ છે.”ડોન્ટ વરી, જો તુ ક્યારેય નિષ્ફળ થયો હશે તો પણ તુ અમારા માટેહિરો જ રહિશ ” બાળપણનો વિવાન મમ્મી-પપ્પાને ભેટ્ટીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડિ પડે છે. વિવાન પણ ગોઠણીયાભર જમીને પર બેસી પોતાના બન્ને હાથ મોઢા પર રાખી ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહ્યે છે.