ઑસ્વાલની આંખ ખૂલી ત્યારે સવાર થઈ ચૂકી હતી. આકાશ ધૂંધળું હતું, પણ અંધારાની સ્પષ્ટ ગેરહાજરીને કારણે પર્વતો પાછળ સૂરજ ઊગી નીકળ્યાનો સંકેત મળતો હતો. તે આખી રાત ફૂલોની પથારીમાં પડ્યો રહેલો. રાતની ઘટના જાણે સ્વપ્ન જેમ આવી અને પસાર થઈ ગયેલી. તે નક્કી ન કરી શક્યો કે એવું કશું વાસ્તવમાં બન્યું હતું કે પછી ફૂલોની સુગંધને કારણે તે કોઈ સ્વપ્નના અવાસ્તવમાં તરતો હતો? તેણે બેઠા થઈ ટોર્ચ અને રેઇનકોટ બેગમાં મૂક્યાં અને ફટાફટ ઘાંઘરિયા ગામ તરફ ચાલવા લાગ્યો. આગલી રાત્રે ઘટેલી ઘટનાને બાદ કરતા ઑસ્વાલના લગભગ તમામ વિચારો ક્યાંક ગાયબ થઈ ગયા હતા. તે હજુ કોઈ પ્રકારની તંદ્રાના વશમાં હતો. તેનું શરીર યંત્રવત્ ચાલતું-ચાલતું ચેકપોસ્ટ સુધી પહોંચ્યું ત્યારે તેને ભાન થયું કે તેણે ત્રણ કિલોમીટરથી વધારેનું દુર્ગમ અંતર અટક્યા વગર કાપી નાખેલું.