મેઘાણીભાઈના "માણસાઈના દીવા" પ્રસિદ્ધ થઈ ગયા હતા. એક નાના શા મિત્રમંડળમાં મેઘાણીભાઈ પોતાના એ પુસ્તકનું વસ્તુ કેવી રીતે રવિશંકર મહારાજ પાસેથી મળ્યું અને એ દ્વારા મહારાજના અંતરની ઓળખાણ પણ એમને શી રીતે થઈ એની વાત પોતાની રંગદર્શી અને રમ્ય વાણીમાં કહેતા હતા. વિચિત્રતા એવી હતી કે એ મંડળીમાં ખુદ મહારાજ પોતે હાજર હતા. મેઘાણીભાઈ ત્યારે જરાક લાંબુ બોલ્યા હતા. પોતાની કૃતજ્ઞતા અને કૃતાર્થતા વિષે બોલતાં ગદ઼ગદ઼ થઈ ગયા હતા. શ્રોતાઓના ચિત્ત પર એની ઊંડી અસર થઈ હતી. સૌ શાંત હતા. સૌ મૌન હતા. એ મૌનને મહારાજની કોમળ વાણીએ જરાક આસ્તેથી હઠાવ્યું. મહારાજની વાણીમાં અકૃત્રિમ પ્રવાહ છે. વાતચીતની એમની સહજ શૈલી છે. એમના વિચારો આચરણના અમી વડે સિંચાયેલા હોય છે. એટલે એમની વેધકતા આરપાર નીકળી જાય એવી ધારદાર હોય છે. દૃષ્ટિ એમની પારદર્શક હોય છે. એમણે કહ્યાનું સાંભરે છે. "મેઘાણી તો મોટા સાહિત્યકાર છે. બહુ મોટા કલાકાર છે. આ હું તો ભટકતો બ્રાહ્મણ. બહુ બહુ તો ધારાળા બારૈયાનો ગોર. અભણ માણસ. ગાંધીજીનો માથે હાથ ફર્યો. આ જીવતર વિષે કંઈક સમજણ પડવા માંડી. થયું, ગાંધીજીની વાત સાચી છે. પ્રેમની શક્તિ પારાવાર છે. એને જો બરાબર યોગ્ય ઠેકાણે વાપરવામાં આવે તો ધાર્યું પરિણામ લાવે. આવી શ્રદ્ધા બેઠી.