કથા પીરસતા સમયે કથાકારનાં ચરણસ્પર્શ થઈ જાય તો બેડો પાર થઈ જાય એવું મોટા ભાગનાં માને છે એટલે ત્યાં ધક્કામુક્કી થાય છે. કથાપુરાણીને પાછળથી નીકળી જવું પડે છે. ઘણાંને કથારસ એવો માફક આવી ગયો છે કે કોઈ પણ જગ્યાએ હોય પણ કથાકારની કથા બેસે એટલે તે ત્યાં પહોંચી જ ગયા હોય. કથાકાર હવે પછી શું કહેશે તેની રજેરજની માહિતી તેમના મગજમાં ભરી હોય છે. ભોજનરૂપી મહાપ્રસાદનો લહાવો લઈ તે ધન્યતા અનુભવે છે. આ કળિયુગને કથાયુગ કહીએ તો કાંઈ ખોટું નથી. કથાસ્ય કથા રમ્ય !