એ દિવસોમાં, એક નિરાંતની બપોરે, ઘાટકોપર ગામડાની બજારમાં કાળો કેર વરતી ગયેલો. હીરૂભાઈ ડોક્ટર લખે છે તે માનવું જ રહ્યું કે એક સાથે સો દોઢસો અજાણ્યા દંગાવાળા મરદ-બૈરા બપોરે ધસી આવ્યા. છરી-કાતરો-ચપ્પા વેચવા આવ્યા હશે એમ લાગે. પણ પછી તરત જ ખબર પડી કે એ લોકો છરી-ચાકા વેચવા નહિ પણ પરોવી દેવા આવ્યા હતા. આમ તો ચાર-છ દિવસથી બાજુના જંગલમાં પથારો કરીને પડ્યા હતા. દિવસે ઘાટકોપરમાં આવી જતા. છરી-ચાકા વેચવાને બહાને ગામનો ફેરો( રેકી) કરી જતા અને પરિસ્થિતિનો મોરાગ લઈ જતા હતા. માલૂમ કરી ગયેલા કે મોટા ભાગનો સબળ પુરુષ વર્ગ બપોરે ગામમાં હાજર હોતો નથી. ઘરડા-બુઢા ગામની હાટડીઓ સંભાળે છે. આવો અવસર લાખનો ગણાય. એટલે ખરા બપોરે બજારમાં ત્રાટકીને કાળો કેર બોલાવી દીધો. ખુલ્લી છરી સાથે દુકાનમાં ધસી જાય અને ગલ્લામાં જે રોકડ હોય યા જે રોકડ સરખી વસ્તુ હોય તે ખભ્ભે ભરવેલા ઝોળામાં ઠાલવી દે. એ લોકોના બૈરાંઓ ઉસરડો કરે, ને એમની પાછળ મૂછાળા ખૂંખાર ઉઘાડા જમૈયા સાથે લાલ આંખે ઊભા હોય. બે કલાક ચાલ્યું. હાહાકાર અને હો-દેકારો. પોલીસમાં કોઈએ ટેલિફોનો કર્યાં હશે પણ…