મોરારિબાપુ એટલે પ્રવૃત્તિનો પાવરહાઉસ. એમની વિદ્યુતવેગી વાગ્મિતા સાંભળી વાગેશ્વરીદેવી પણ પ્રસન્ન થઇ જાય. એવું કહેવાય છે કે વ્યાસપીઠ પર બિરાજમાન થાય છે ત્યારે સ્વયમ હનુમાનજી શ્રોતા રૂપે બિરાજે છે. ભારતની આઝાદીની લડાઈમાં એક એ બાપુનું પ્રદાન અને ભારતની આબાદીમાં આ બીજા બાપુનું પ્રદાન અભૂતપૂર્વ છે. સંગીત, સાહિત્ય અને બધી જ કળાઓને પોંખે છે. શિક્ષક હતા ત્યારે ચાર દીવાલનો વર્ગખંડ હતો, હવે ચારે દિશામાં કરોડોનો ચાહકવર્ગ છે. સૌને સ્ફટિકમય શુદ્ધતાથી સમભાવે ચાહે છે. પ્રેમ, પુરુષાર્થ અને પરમેશ્વરનો ત્રિવેણીસંગમ એટલે બાપુ. લોકશિક્ષણની યુનિવર્સિટી છે. નિજાનંદના નીર સહજતાના સરનામે વહેતા રહે છે. કશાય આડંબર વગર એમનું સહજસમાધિ જેવું વ્યક્તિત્વ આબાલવૃદ્ધ સૌને સુગંધિત કરતું રહ્યું છે. સંસ્કૃતિના સંરક્ષક બાપુ વિશે કંઈ કહેવું એટલે સૂર્ય સામે ટોર્ચ બતાવવા જેવું. પોતાના વક્તવ્યમાં કહે છે કે ‘મા, માતૃભૂમિ અને માતૃભાષાનું ઋણ કદી ઉતરી ન શકે.’ એમની સાદગીનો શૃંગાર અને તેજતર્રાર સ્મૃતિનું વરદાન સૌને વિસ્મિત કરે છે. તાજેતરમાં યોજાયેલ આફ્રિકાની કથામાં માત્ર પાંચ મિનિટમાં પાંચ કરોડનું ભૂખ્યાજનો માટેનું દાન એકત્રિત કરાયું હતું. હોસ્પિટલ માટે કથા, કિન્નરોની કથા, ગારુડીઓ માટેની કથા, દેપૂજકો માટે કથા ઈત્યાદિ વંચિતોના વાણોતર માટે કાર્ય કર્યું છે. છેવાડાના માણસને પ્રથમ પાટલીએ બેસાડ્યો છે. ૨૧મી સદીનો નવો ધર્મ એટલે મુસ્કુરાહટ. બાપુ કહે છે કે મારી કથામાં સોગિયા મોંને ‘નો એન્ટ્રી’ છે. ઓટલા પરિષદના અધ્યક્ષો અને ચોરાના ચેરમેનોની ચિંતા કર્યા વગર ઉત્તમ કાવ્યતત્વ ધરાવતા ફિલ્મી ગીતો પણ બાપુ મોજથી વ્યાસપીઠ પરથી લલકારે છે. કથા દરમ્યાન અનેક સાહિત્યિક-સાંસ્કૃતિક સંદર્ભોના ઉઘડતા રહે છે. હજારોની માનવમેદનીને જીવન શિક્ષણના પાઠ ભણાવ્યા છે. ગોસ્વામી તુલસીદાસ પછી રામાયણને ઘેર ઘેર પહોંચાડવાનો શ્રેય બાપુને જ આપવો રહ્યો.