અને એ પછીની પાંચ-દસ મિનિટ ભયંકર દોડધામમાં પસાર થઈ. કુલસુમને બેહોશીનું ઓપરેશન અપાયું, એ પછી જ એ શાંત થઈ. ઓપરેશન થિયેટરમાં માત્ર મશીનોનો અવાજ મૌજુદ હતો. વચ્ચે વચ્ચે કયાંક મારા અને અલ્પેશના સૂચનો આપ-લે ચાલુ હતી અને મેં ગર્ભાશય ઉપર આડો ચેકો મૂકયો. પાણીનો અને લોહીનો ફુવારો છૂટયો. મેં અંદર જમણા હાથની હથેળી સરકાવી. મારું હૃદય ચિંતાગ્રસ્ત હતું.: ”શું થશે ? બાળક જીવતું તો હશે ને ?” અને ધીમે-ધીમે મેં બાળકનું માથું બહાર કાઢૂયું, પછી એનું ધડ, પછી પગ ! હું એ બાબો છે કે બેબી એ તપાસું એ પહેલાં જ એના પ્રચંડ રૂદનથી રાતનો સન્નાટો ચિરાઈ ગયો અને નવજાત શિશુના મૂત્રની ધાર હવામાં ઊડી. મેં પહેરેલા કપડા પણ ખરડાઈ ગયા.