એ જ્યારે આવી ત્યારે તેનાં વર્તનમાં કશું વાંધાજનક નહોતું લાગ્યું. પરાગ તેને મુકવા પણ આવ્યા હતા. એમને જોઈને પણ કશુંક નવતર બન્યું હોય તેવું એમને નહોતું લાગ્યું. ને આ સ્નેહા આમ અચાનક આવી વાત કરે. જ્યાં સુધી વાતનો તાળો ન મળે ત્યાં સુધી સ્નેહાના પપ્પા ને પણ કંઈ કહેવાય એવું નહોતું. એ તો સીધા તડ ને ફડ કરી નાખે. દીકરી કહે તે સત્ય… ને તો સ્નેહા પોતાનું ધાર્યુ કરાવીને જ રહે. બાપ-દીકરી ભેળાં થાય તો નાનકડી સ્નિગ્ધા વિશે પણ વિચારવા બેસે તેવા ન હોતાં. એ જાણતાં મંજુબહેન આધાત અને અવઢવમાં ફસાઈ ગયાં. જો પોતે થોડા દિવસ આગળ વાત ધકેલવાનું વિચારે તો ય મરો તો થવાનો જ, સ્નેહા સીધી જ પિતા પાસે દોડી જશે. આ તો કદાચ સારું થવાનું હશે તે પહેલાં મા ને વાત કરી. આવા વિચારવમળમાંથી અચાનક એમને કશુંક સુઝી આવ્યું કે ચાલને પરાગ સાથે જ સીધી વાત કરું. કદાચ કંઈક ખટરાગ થયો હોય તો ખબર પડે. પણ સ્નેહા ત્યારે ઘરમાં ન હોવી જોઇએ. તો જ આરામ થી વાત થઇ શકે… વળી, એવો લાગ એમને મળી પણ ગયો. પરાગ સાથે ફોન પર વાત કરી. પણ કંઈ સીધું તો પુછાય નહીં ! તોય આડી અવળી વાતોમાંથી એમણે જે જાણવું હતું તે જાણી લીધું. પરંતુ…… પછી તો તે વધારે અપસેટ થઈ ગયાં. જમાઈના મનમાં તો કંઈ ખોટ ન લાગી. કાન્તાબહેન એટલે કે સ્નેહાના સાસુ સાથેની વાતમાંથી પણ કશી ખામી ન પકડાઈ. એક વાતની ખાત્રી થઇ ગઈ કે જે કંઈ છે તે સ્નેહાના મનમાં જ છે હવે…?