સવારે બ્રેકફાસ્ટ પતાવી, સ્લીપીંગ બેગ અને બ્લેંકેટ જમા કરાવી અને અમારે એક્ટીવીટી એરીયામા એકઠા થવાનુ હતુ. અમારે બને એટલો ઓછો સામાન લેવાનો હતો અને એમા સૌથી વધારે ગરમ કપડા, અને વધુમાં વધુ પગનાં મોજા જરૂરી હતા. અમને આપવામાં આવેલા બ્રેકફાસ્ટ, લંચ, ડિનર ખુબ જ સારા હતા, છતાં ગૃપના બધા જ ગુજરાતીઓએ નાસ્તો ભરેલો જે આગળ જતા અમને ભારે પડેલો. ચઢાણમાં સપોર્ટ મળે એ માટે અમે લાકડી ખરીદ કરેલી. અમને 2 ગાઈડ આપવામા આવ્યા જે પુરા ટ્રેકિંગ દરમિયાન અમારી સાથે રહેવાના હતા. ટ્રેકિંગ કેમ્પ લિડર, કેમ્પ ઈંસ્ટ્રક્ટર, ગાઈડ દરેક વ્યક્તિ ઓફીસીયલ સર્ટિફાઈડ માઉન્ટેનીયર્સ હતા. કવિ શ્રી ઉમાશંકર જોષીની રચનાની જેમ “ભોમિયા વિના મારે ભમવા’તા ડુંગરા…”, પણ અહીં એ શક્ય નહોતું, અમારે પણ અર્જુનની જેમ સારથીની જરૂર હતી. અમારા પછી આવેલા ગૃપે અમને તાળીઓના ગડગડાટ અને ચીચીયારીઓથી પ્રોત્સાહિત કર્યા. જાણે અમે કોઈ શિખર પર નહી યુધ્ધ કરવા જઈ રહ્યા હોય, પણ એ અજાણી આંખોમાં એક વિશ્ર્વાસ ઝળકાઈ રહ્યો હતો, એ વિશ્ર્વાસ હતો જંગ જીતવાનો.