કચ્છની હસ્તકલાના સંવર્ધન માટે કામ કરતી સંસ્થા ‘કસબ’ના કો- ફાઉન્ડર પંકજ શાહના જણાવ્યા મુજબ, ‘ચર્મકામ કરતાં કારીગરો બન્ની, પચ્છમ, સુમરાસર, પ્રાગપર, હોડકો, નિરોણા જેવા થોડા વિસ્તારોમાં જ રહ્યા છે. મેઘવાળ, મારવાડા અને સોઢા ગુર્જર સમાજના લોકો પરંપરાગત રીતે આ કામ સાથે સંકળાયેલા છે. પહેલાના જમાનામાં ગાય, ભેંસ, ઊંટ કે ઘેટાં, બકરાં જેવા પશુઓના મૃતદેહ પરનું ચામડું કાઢીને તે દેશી બાવળની છાલથી સાફ કરીને રોગાન કરીને તે વસ્તુઓ બનાવવા લાયક બનાવાતું. હાલમાં દેશી બાવળ લુપ્તવત્ થઈ ગયો છે. ઉપરાંત હવે જીવનશૈલી બદલાઈ છે. લોકોના ગમા-અણગમા બદલાયા છે. તેથી હવે દેશી ચામડાંનું સ્થાન કારખાનામાં બનાવાતાં ચામડાંએ લીધું છે. તે કારીગરોને મોંઘું પડે છે. સામી બાજુએ કારીગરોને વસ્તુઓના મળવા જોઈતા ભાવ મળતા નથી. લોકો તો એકસરખા દેખાતા પણ સસ્તા એવા રેક્ઝિન પર પસંદગી ઉતારે છે. માત્ર જાણકાર લોકો જ ચામડાંની વસ્તુઓ શોધે છે. તે ઉપરાંત આજે ચામડાંની વસ્તુઓમાં એકવિધતા જોવા મળે છે. તેના કારણે પણ ચામડાંની વસ્તુઓની માગ ઘટી છે. તેની અસરરૃપે કારીગરો પણ ઘટ્યા છે. આજે કચ્છમાં મોટા અને માહિર ગણી શકાય તેવા ૩૦-૪૦ કારીગરો જ છે. બાકીના લોકો તેમના મદદનીશની ભૂમિકા ભજવે છે.’