કાગડોની જેમ જ કાંચીડો, હુંફ, વેર સહિતની તેમની વાર્તાઓએ સુરેશ જોશી બાદ આથમી ગયેલા પ્રયોગશીલતાના સૂરજને સોળે કળાએ ખીલવ્યો છે. તેમની વાર્તાઓ આધુનિક શા માટે છે? કારણ કે તેમાં ક્રિયા-પ્રતિક્રિયા છે, તિરસ્કાર છે સાથે આત્મતિરસ્કારનો ભાવ પણ છે, તેમાં અંગ્રેજી સાહિત્યના પ્રકારો (ગેબ્રિયલ ગ્રેસિયા માર્ક્વેઝની) જેમ થોડુ ઘણું મેજીક છે. એવું અત્યારે ક્યાં છે? તો છેલ્લી વાર્તા કિરીટ દુધાતની લીલ મોજો કરાવશે. તેમાં જે રીતે ઘટનાનું વર્ણન છે…. આહાહાહાહા…. વધારે કઇ વાર્તાઓનો સમાવેશ થયો છે તેનો અહીં ફોડ પાડવામાં નહીં આવે. બાકી તમારે વાંચવી હશે તો મઝા મરી જશે.