તેમની ચિંતા એ છે કે આ પ્રસ્તાવિત યુરોપિયન સંઘ સાથેનો FTA ભારતમાં પશુપાલન અને ઘરેલુ ડેરીઉદ્યોગ પર ગંભીર અસર પાડશે અને એના કારણે યુરોપિયન સંઘ દ્વારા અપાતી મસમોટી સબસિડીઓને કારણે અત્યંત સસ્તાં ડેરીઉત્પાદનો ભારતીય ગ્રાહકોમાં પેંઠ જમાવી દેશે. મોદીની ચિંતાઓ અસ્થાને નથી. હકીકતમાં તો આ પરિસ્થિતિ સાચી પણ ઠરી શકે છે. ચાલુ વર્ષે ફેબ્રુઆરી મહિનામાં યુરોપિયન સંઘનું ૨૦૧૪-’૨૦નું બજેટ જાહેર કરાયું હતું. ૯૬૦ અબજ યુરોના બજેટમાં મહાકાય ૩૮ ટકા એટલે કે ૩૬૩ અબજ યુરો સીધેસીધા કૃષિ સબસિડીપેટે ફાળવવામાં આવ્યા છે. એ વાતમાં કોઈ શંકા નથી કે આટલી મોટી સબસિડીઓ યુરોપિયન સંઘનાં કૃષિ ઉત્પાદનોને ભારતીય ઉત્પાદનોની સરખામણીમાં ઘણાં સસ્તાં બનાવી દેશે. ભારતમાં વિવિધ માળખાકીય મુદ્દાઓને કારણે કૃષિ ઉત્પાદનો માટે ઘણો મોટો ખર્ચ કરવો પડે છે જે તેમને મોંઘાં બનાવે છે. આ જ બાબત અન્ય ઉદ્યોગો માટે પણ એટલી જ લાગુ પડે છે. કોઈ પણ કલ્પના કરી શકે છે કે કોઈ પણ FTA સીધેસીધી આયાતને પ્રોત્સાહન આપતો હોવાથી એ કોઈ પણ પ્રકારની રોજગારીનું સર્જન કરતો નથી, પરંતુ રોજગારી ઘટાડવાનું કામ કરે છે. એ ઉપરાંત સમયની સાથે-સાથે સસ્તી આયાતો વધવાની સાથે ઘરેલુ ઉદ્યોગો પર તાળાં લાગી જાય છે. ૧૯૯૦ના દાયકામાં સેનેગલમાં FTAને કારણે રોજગારીની તકોમાં ૩૦થી ૩૫ ટકાનો ઘટાડો થયો હતો અને વિશેષ મૅન્યુફૅક્ચરિંગ સેક્ટરમાં એવો ઉલ્લેખ વિવિધ અહેવાલોમાં મળી આવે છે. આ જ પ્રકારનું વલણ સિયેરા લિયોન, યુગાન્ડા, સુદાન, ઘાના અને અન્ય આફ્રિકન દેશોમાં પણ જોવા મળ્યું હતું.