દુખતા પગ સાથે ત્રણ કિલોમીટરનો રસ્તો કાપતા સહેજે કલાક થઇ ગયો.દૂરથી આવતા કોસ અને તગારાઓના અવાજ બજરંગીના ભયને સાચો પાડી રહ્યા .કામ શરુ થઇ ચુક્યું હતુ .લાખ વિનવણી છતાં કન્ત્રાટી સાહેબ એકના બે ના થયા.ઉપરથી સમયની ચોકસાઈ વિશે ભાષણ સંભાળવું પડ્યું એ અલગ. પીછો છોડાવવા સાહેબે એટલું ચોક્કસ કહ્યુકે જો કોઈ મજૂરને વહેલા જવું હશે તો બાકીના કલાકો માટે એ બજરંગીને રાખી લેશે . પણ આ દુકાળમાં હાથમાં આવેલું કામ કોણ છોડે? સાંજ ના છ વાગ્યા સુધી ભૂખ્યો તરસ્યો બજરંગી સડક પાસે બેઠો રહ્યો . સૂરજનો આકાર જેમ જેમ નાનો થતો ગયો તેમ તેમ બજરંગીના ડાબા પગનો આકાર મોટો થતો ગયો. કામ કરીને પાછા ફરતા મજુરોના મોઢા ઉપર થાક ઉપરાંત સંતોષની રેખાઓ હતી. હવે ...?, પોતાનું તો ઠીક, રુખીનું પણ ઠીક પણ પેલા ત્રણ શિશુ કંકાલોનું શું ..? કઈ ખાવાનુ લીધા વગર તો ઘરે કેમ જાવું ..? ડાબો પગ તો ઢસડાતો જ હતો પણ ઘરે પાછા ફરવાની હિંમત ના હોવાને કારણે હવે જમણો પગ પણ જાણે જુગલબંધીમાં ઉતર્યો .