“મોંઘી, મુ તારા જેટલો ભણેલો તો ની મલું… પણ મુ તો એટલું જ જાણું કે માણસમાત્રની જિંદગી આખી ખર્ચીને કમાવેલી મૂડી જો કોઈ હોય તો ઈ બીજાની આંખોમાં પોતાને માટે કમાવેલી ઈજ્જત જ ! અને જો ઈ જ ના હોય તો માણહ આત્મહત્યા સુધીના પગલા લેતા પાછળ નથ પડતા ! અને અહીં તો મારા જ દીકરાની સામે મારા સ્વમાનની વાત…! અને તું જ કે, મુજના અદના નાના માણહ માટે પોતાના જ દીકરાની નજરોમાં પડવું પોહાય ખરું? ભલે તું કે’તી હોવ કે આપણે ટબુડાને પરિસ્થિતિ સમજાવી શક્યા હોત, અને ટબુડો પણ ભલે મને ક્યારેક મોઢેમોઢ કાયર ન કહેવાનો હોય, પણ મોંઘી સાચું કહું તો એ ઘડીએ મારું મન કહેતું હતું કે જો આજે એ કુમળાં મનમાં ઇનો બાપ ‘કાયર’ તરીકે અંકાઈ ગયો તો… તો એ આ જન્મારે ક્યારેય ન ભૂંસી શકાત ! અને ભલે કાલે મારી પાસે લુંટાવા જેવું કંઈ ખાસ હતું નહીં, પણ જો ટબુડાની આંખોમાં એના બાપુ પ્રત્યેની લાગણીઓ પેલાઓ લુંટી ગયા હોત, તો મારી પાસે કંઇ જ ન બચતું ! અને એટલે જ ઈ ઘડીએ મને જે ઠીક લાગ્યું એ મેં કર્યું બસ…!”, કહી એણે ઊંડો શ્વાસ ભર્યો.