રડીને મનનો ભાર હલકો થયા પછી ગાલાઆંટી ઊભા થયાં, જોયું તો એમના સામાનની બે જૂની બેગની બાજુમાં જ એક નવી બેગ અને એક બોક્સ પડેલું હતું. “આ કોણ લઈ લાવ્યું હશે, મારું ધ્યાન પહેલાં કેમ ન ગયું, મારા દુઃખમાં હું એટલી ડૂબી ગઈ કે લાવનારનો આભાર પણ માનવાનો રહી ગયો. નક્કી આ સલોની અને સોમૂનું જ કામ હશે”, એમણે વિચાર્યું. પોતાની બેગ ખાલી કરીને કબાટમાં કપડાં મૂક્યાં, બે-ચાર ધાર્મિક પુસ્તકો મૂક્યાં. પોતાની દવાઓ, બામની શીશી, જપવાની માળા, ભગવાનની બે નાની છબી ટેબલ પર મૂક્યા, આંખે ઝાંખપ વળતી હતી કે વારે વારે ઝળઝળિયાં આવતાં હતાં સમજાતું ન હતું.