કોઈ ગુજરાતી ઘરના બારણે જઈને પૂછીએ કે “બા ઘરમાં છે?” ત્યારે આઠ-દસ વર્ષનું ગુજરાતી ભટૂરિયું બહાર આવીને જવાબ આપે છે, ‘બા ઘરમાં નથી છે’. મનજીભાઈ મોબાઇલમાં જવાબ આપે છે, ‘આઉંગા તો આઉંગા નકર કહેવડાઉંગા’. બહોળો ફેલાવો ધરાવતાં અને અગ્રિમ કક્ષાનાં બધાં જ ગુજરાતી અખબારો ‘છત્રીસ પોઇન્ટ બોલ્ડ’માં મથાળાં ચીતરે છે, ‘ભાજપ અને ઉમાભારતી આમનેસામને’. (સાચો શબ્દ છે સામસામે) ‘હા, લેકિન મારે તો સુરત જવાનું થશે’. જેવાં વાક્યોને બોલવામાં અને લખવામાં આપણે એટલી હદે સ્વીકારી લીધાં છે કે આવાં વાક્યો આપણને નિર્ભેળ લાગવા લાગ્યાં છે. ‘વચ્ચે વચ્ચે ની બોલો’ વાક્યને ગુજરાતી માસ્તર એકમાંથી એક ગુણ આપતો થઈ ગયો છે. ભૂતિયા લેખકો પાસે ગુજરાતી કવિતાઓ અને લેખો લખાવીને રાજકારણીઓ પણ સાહિત્યકારની પંગતમાં બેસવા લાગ્યા છે. ‘લડે સિપાહી ને જશ જમાદારને’. અને વળી પાછા આ રાજકરણીઓ શેખી કરતા ભાંભરે છે, ‘હું પહેલાં ગુજરાતી સાહિત્યકાર છું અને પછી રાજકરણી.’ આવા રાજકરણીઓને વાંછી જઈને એક ગણિકાએ નિવેદન આપ્યું હતું કે જયારથી રાજકારણીઓએ પોતાની મોટર ઉપર લાલબત્તી (રેડ લાઇટ) મૂકવાનું ચાલુ કર્યું છે ત્યારથી અમને અમારા વિસ્તારને ‘રેડ લાઇટ એરિયા’ કહેવામાં શરમ આવે છે. લખવાની જગ્યા થોડી છે અને ઉદારણો અનંત છે. દસ વર્ષ પછી નહીં પણ પાંચ જ વર્ષમાં મુન્નાભાઈની ભાષામાં કહેવું હોય તો, ‘ગુજરાતી ભાષાની વાટ લાગી જવાની છે.’ આ વાતને કોઈ ઠઠ્ઠામશ્કરીમાં ઉડાવી ન દે એ માટે આ સાથે સેન્ટૃલ બોર્ડ ઓફ સેકેન્ડરી એજ્યુકેશને (સી.બી.એસ.ઈ) સાલ ૨૦૦૭-૨૦૦૮ની દસમા ધોરણની પરીક્ષામાં આપેલા એક રેઢિયાળ પ્રશ્નપત્રનો નમૂનો પાઠવ્યો છે જેમાં વીસ ગંભીર ભૂલો છે. પ્રૂફરિડિંગ કર્યા વગરનું આખું પશ્નપત્ર વિદ્યાથીઓના માથા ઉપર મારી દેવામાં આવ્યું. શું થશે દસ વર્ષ પછી ગુજરાતી ભાષાનું?