આજે મોર્ડન માતા-પિતા નાનપણથી પોતાની દીકરીને પગભર થવાની હિમાયત કરે છે. કૉલેજ બાદ નોકરી શોધીને આવી કેટલીયે દીકરીઓ માતાપિતા પાસેથી હાથખર્ચીનો પૈસો ન લીધાનો ગર્વ અનુભવે છે. માવતરોને સંતાનોની આ સિદ્ધિ માટે માન ઉપજે છે. આ પ્રવાહમાં શ્રીમંત કુટુંબની દીકરીઓ પણ જોડાય છે અને કેટલાય ઘરોમાં ખર્ચની જરૂરિયાત કરતાં આવકનો બમણો જથ્થો ભેગો થાય છે. આ રકમનો ઉપયોગ ક્યાં થાય છે ? મૉલ, મલ્ટિપ્લેક્સ અને મોજશોખમાં. એક જ ઘરમાં બે ટી.વી., બે કાર અને બીજું ઘણું બધું. આપણો સમાજ આ રસ્તે ભૌતિકવાદની ગર્તામાં ધકેલાય છે. એક તરફ બેકારી વધે છે અને બીજી તરફ મોજમસ્તીની છોળો ઊડે છે ! ઘરનો પગાર માસિક રૂ. 40,000 થી પણ વધી જાય તોય કોઈના મોં પર સંતોષની નાનીસરખી રેખા દેખાતી નથી. ‘આટલું તો હવે જોઈશે જ !’ એવો સિદ્ધાંત દ્રઢ થતો જાય છે. બધાને પોતપોતાની રીતે કમાઈ લેવાનું શીખવાડ્યું હોવાથી પરિવારમાં સ્નેહનો તંતુ વિકસવાની જગ્યાએ એકબીજાના પદનો અહંકાર ટકરાય છે. ઓછી આવકવાળો ઘરનો સદસ્ય આપણને ‘બિચારો’ લાગવા માંડે છે ! સૌને ફક્ત આવક અને ડિગ્રીઓના તોલે માપવામાં આવે છે. તેમાંય સ્ત્રી જો કમાતી હોય તો લોકો એને ‘સ્માર્ટ’ અને ‘એકટિવ’ માને છે. જે ઘરમાં આર્થિક મુશ્કેલી હોય ત્યાં ઘરને મદદ કરવાના હેતુથી મહિલાઓ નોકરી કરે એ તો પ્રશંસનીય છે પરંતુ ગૃહિણી બની રહેવામાં શરમ અનુભવવાને કારણે નોકરીનો માર્ગ લેનારો વર્ગ હવે નાનોસૂનો નથી રહ્યો. ઘર ચલાવવા માટે પતિ પાસેથી જરૂરી રકમ લેવામાં જો સ્ત્રી પરતંત્રતા અનુભવતી હોય તો એવા જીવનને દાંપત્યજીવન ન ગણતાં ભાગીદારી પેઢી જ ગણવી જોઈએ. સમાજમાં જે ઐશ્વર્યનું અધિક પ્રદર્શન કરી શકે છે તેઓને સફળ ગણવામાં આવે છે. ઘરની સ્વચ્છતા, ઘરને સજાવવું, મહેમાનોની આગતાસ્વાગતા કરવી, તહેવારોનો સપરિવાર આનંદ માણવો, બાળકોને કેળવણી આપવી, વધારાના સમયમાં ઈતર વાંચન કરવું – એ બધું તો જાણે હવે કોઈ ગણનામાં જ નથી. જેની પર આપણી આખી સંસ્કૃતિ ઊભી છે તે અચાનક સાવ આટલું નકામું કેવી રીતે થઈ ગયું ?