હું ઘણીવાર કહું છું કે બાપુ સાથે મારી વાતચીત થાય છે. જ્યારે તે જીવતા હતા ત્યારે પાંચ માઈલ ચાલીને તેમને મળવા જવું પડતું. બે કલાક તેમાં જતા. તકલીફ પણ થતી, હવે તો આંખો બંધ કરું છું અને એક સેકંડમાં તેમની મુલાકાત થઈ જાય છે. પ્રશ્ન પૂછી શકું છું, ઉત્તર પણ મળે છે. કોઈ તકલીફ નથી થતી. ત્યારે તેમને શરીરનું બંધન હતું. હવે તેમાંથી મુક્તિ મળી છે. અને તેઓ બધે જ છે. કોઈ જાતનું બંધન નથી. હું છું હજી બંધનમાં. પરંતુ જ્યાં સુધી શરીરમાં છું, તેમની પાસેથી પ્રેરણા મળતી રહેશે. આ જાતના કેટલાક વ્યાપક સાક્ષાત્કાર પણ થાય છે, જેમાં અનેક પ્રાચીન પુરુષોનો અવાજ વાતાવરણમાં ફેલાયેલો પડ્યો છે. તે ગ્રહણ કરવાની શક્તિ જેની પાસે હશે તેને તેનો અનુભવ આવશે. મેં કેટલીયે વાર કહ્યું છે કે હું યાત્રા કરી રહ્યો છું તો મારી આગળ રામ જઈ રહ્યા છે, પાંચ પાંડવ જઈ રહ્યા છે, બુદ્ધ, મહાવીર, શંકર, રામાનુજ, કબીર, નામદેવ જઈ રહ્યા છે. તેમની પાછળ પાછળ હું જઈ રહ્યો છું. બાબા એકલો નથી, એ સહુનો સથવારો છે. ક્યારેય એકલાપણું નથી અનુભવાતું. નિરંતર અનુભવ આવે છે કે તમનો સથવારો છે. તુફાનયાત્રાના એ દિવસો. મારો પડાવ બેતિયામાં હતો. એક દિવસ રાતના સ્વપ્ન આવ્યું. એક સાત્વિક મુખમુદ્રા ધરાવનાર વ્યક્તિ મારી સામે બેસી, મારી સાથે વાતચીત કરી રહી હતી. ચર્ચાનો વિષય હતો, તુલસીદાસજીની વિનયાંજલિ. તેણે બે ભજનોનો અર્થ પૂછ્યો હતો; કેટલીક શંકા પણ ઉપસ્થિત કરી હતી. હું સમજાવી રહ્યો હતો. તે એકાગ્રતાથી સાંભળી રહી હતી અને વચ્ચે વચ્ચે માથું હલાવી સંમતિ પ્રકટ કરી રહી હતી. ઘણી વાર પછી મારા ખ્યાલમાં આવ્યું કે આ તો સાક્ષાત તુલસીદાસજી છે, જે મારી સાથે વાત કરી રહ્યા છે. અને મારી ઊંઘ ઊડી ગઈ. હું વિચારવા લાગ્યો કે આને શું કહેવું ? યાદ આવ્યું કે આજે તુલસીદાસજીની જયંતી છે. પ્રત્યેક વરસે તુલસી-જયંતિને દિવસે હું રામાયણ અથવા વિનયપત્રિકા જોઈ તુલસીદાસનું સ્મરણ કરી લેતો. પરંતુ તે દિવસ તુલસી-જયંતિનો દિવસ મારી ખ્યાલ બહાર રહ્યો. અને રાતના આવીને મને એ બે ભજનોના નવા અર્થ સૂઝ્યા.