‘લંબકોટ, ટોપીવાળા, નમૂછિયા ચહેરાઓ થડભાંગે ચડ્યા. કાપડના તાકાની જેમ એનાં ચિત્ત ઊખળ્યાં, સંકલાયાં અને છેવટે ગૂંચવાયાં, કે અઢારસો ગામડાં જેણે સરદાર વલ્લભભાઇને સૌપ્રથમ સોંપી દીધાં અને છતાં જેનો જીવડો કકળ્યો નહીં, તલભાર પણ ટૂંપાયો નહીં એવા ઉદારચરિત આ રાજવી પાસે, દુકાનના ભાડા જેવી મામૂલી રકમ માટે આપણે શું કામે આવ્યા? રાજ્યની સોંપણી પછી ધન ભંડારો, બંગલાઓ-બગીચાઓ અને કરોડોની એવી મિલકત દઇ દીધી છતાં પોતાના જૂના એક પણ નોકરને જેણે છુટો નથી કર્યો કે કોઇનો રોટલો ઝૂંટવ્યો નથી, એવા વિરલ માણસ પાસે આપણે શું મોઢાં લઇને આવ્યા કે અમારી દુકાનોનાં ભાડાં ઓછાં કરો?’