આજથી લગભગ પચાસ દાયકા પહેલાં મફતભાઈ પટેલ નામનો ગુજરાતી યુવાન અમેરિકાની ઇન્ડિયાના યુનિ, માં એમ.બી.એ ના અભ્યાસ માટે ગયા મફતભાઈ પોતે ગુજરાતી હતા ને છેક અમેરિકા ભણવા ગયા એટ્લે શરૂઆતમાં તો બધુ નવું નવું જોઈને એક અલગ જ દુનિયામાં આવ્યા નો અહેસાસ કરતાં હતા. રોજ અમેરિકન વાનગીઓ પેટ ભરીને ખાતા ને મજા માણતા. એક દિવસ ચીઝ બટર સેંડવીચ, તો એક દિવસ મસાલા સેંડવીચ, મસકા બન, મસાલા ફાવ. વગેરે ખાઈ ખાઈ ને ખંટાળી ગયા. એમને મન થયું ગુજરાતી ઘરોમાં રોજ બનતી ખીચડી ખાવાનું. આખા આખા અમેરીકાના શહેરમાં ફર્યા ક્યાંય તેમણે પૈસા આપતા પણ ખીચડી નસીબ ચડી નહી. તેમણે યાદ આવ્યું તેમનું ગામડું. ખાટલામાં બેસીને, રોજ ફળીયામાં બેઠા બેઠા ખુલ્લા આકાશમાં ને કુદરતના ખોળે બેસીને ખિચડી ખાતા ને જે અમીનો ઓડકાર આવતો એ ઓડકાર અમેરીકામાં આવ્યા પછી આજ સુધી નથી આવ્યો. મફતભાઈ પટેલ મૂળ મહેસાણા જિલ્લાના ભાંડુ ગામના. તેમણે તો તરત જ પોતાનું વતન ભાંડુ ગામ, ગાયોના ધણ ને માટી માંથી બનેલા કાચા મકાનો ને ખીચડી ને કાઢી યાદ આવ્યા. ગામની યાદ આવતા જ તે ખૂબ જ ભાવુક બની ગયા. તેમણે મનોમન નક્કી કર્યું કે હું ભલે અમેરીકામાં રહું. પણ, હું અહીંયા આખું મારુ ગામડું ઊભું કરીશ. તેમણે એમ.બી.એ પૂરું કર્યું. જેવુ ત્યાં ભણવાનું પૂરું થયું કે તરત જ તેમણે ત્યાની જ એક સારી કંપનીમાં સાર્સ મજાની સર્વિસ પણ મળે છે, હવે તો તે ડોલરમાં રૂપિયા પણ કમાવા માંડ્યા હતા. પણ રોજ એમને આવો પોછો પોછો ને રબબર જેવો ખોરાક તો ખાવાનો ને ? આટલી બધી કમાણી પણ શું કામની. ખાવાના તો આ ડૂચા જ ને ..એ પણ વાસી. ને ખીચડીને યાદ કરી ખૂબ દુખી થતાં, આંખોમાં આસું આવી જતાં જ્યારે તેમણે ભાંડુના ચૂલામા બનેલી ખીચડી જોવા મળતી ત્યારે એવું ણ હતું કે અમેરીકામાં રહેતા મફતભાઈની જ આ હાલત હતી. અમેરીકામાં રહેતા બધા જ ગુજરાતીઓની આ જ હાલત હતી. પણ કરે શું ?