તેત્સુજેન એનું કાર્ય અધૂરું છોડવા માંગતો નહોતો. તેણે બીજાં દસેક વર્ષ અથાગ પરિશ્રમ કર્યો અને લોકો પાસેથી ફાળો એકત્રિત કર્યો. બૌદ્ધ સૂત્રગ્રંથ જાપાની ભાષામાં છપાવવાની તૈયારીઓ ફરી શરૂ કરી. પણ આ સમયે બીજી એક મુશ્કેલી આવી. જાપાનના અનેક વિસ્તારમાં મરકીનો રોગ ફેલાયો. અસંખ્ય લોકો તેનો ભોગ બન્યા. તેત્સુજેનનું સંત હૃદય આ જોઈને કકળી ઊઠ્યું. તેના મનમાં ફરીથી વિચાર ઉદ્‍ભવ્યો – ‘આ ગ્રંથ માટે એકત્રિત થયેલાં નાણાં આ મહામારીનો ભોગ બનેલા લોકોની સેવાચાકરી માટે ખર્ચાય તો કેવું સારું !’ તેણે આ વિચાર બહોળા લોકસમુદાય આગળ મૂક્યો. તેમણે તે વિચાર સ્વીકારી લીધો. તેત્સુજેને લોકોની સાથે રહીને બધી રકમ રોગનો ભોગ બનેલા લોકો માટે ખર્ચી કાઢી. સારા કાર્યમાં તે ધનનો ઉપયોગ થયો એવા સંતોષ સાથે તેણે ધન્યતા અનુભવી. તે પોતાનું નિર્ધારિત કાર્ય અધૂરું છોડવા માંગતો નહોતો. તેણે ફરીથી લોકો સામે ટહેલ નાંખી. લોકો પાસેથી થોડા પૈસા ભેગા કરતો, એમને રસીદ આપતો અને એ પૈસાનો પૂરો હિસાબ રાખતો. ગ્રંથ છપાવા જેટલાં નાણાં ભેગાં કરતાં આ વખતે તેને વીસ વર્ષ લાગી ગયાં. પણ આ વખતે કોઈ આપત્તિ કે વિઘ્ન ન આવ્યું. બૌદ્ધ સૂત્રગ્રંથ જાપાની ભાષામાં છપાયો. જો કે તેત્સુજેને પહેલી અને બીજી વખત આ ગ્રંથ ન છપાયો તેને આપત્તિ કે વિઘ્ન તરીકે લેખ્યું નહોતું. ઊલટું આપત્તિ કે વિઘ્ન સમયે કામમાં આવેલ એ શ્રેષ્ઠ સહાય હતી એમ જ માન્યું.