દુર્ગાભાભીને આશા હતી ઃ ‘વે જરૂર વાપસ આયેંગે…લ્લ પણ આશા-કિરણો લાહોરની અંધારી રાતમાં અસ્ત થઈ ગયાં હતાં. આઝાદ પણ ખળભળી ઊઠ્યા. ચિત્તમાં હાહાકાર-‘થિન્ક ટેંકલ્લની આવી વિદાય! આઝાદ કદાચ, પહેલી વાર ધ્રૂસકાભેર રડી પડ્યા. કોણ કોને આશ્વાસન આપે?