વેંકટરામન પર એ અવહેલનાની કશી અસર ના થઈ; કારણ કે એ વિવેકી હતા અને એમનું મન સનાતન સત્યના સાક્ષાત્કારમાં લાગેલું. સત્યનો સાક્ષાત્કાર કરવા માગનારે ને સત્યમય જીવન જીવવાનો સંકલ્પ કરનારે સારી પેઠે સમજી લેવું જોઈએ કે સંસારમાં એના પંથ પર સર્વત્ર પરિમલભર્યાં પુષ્પો પથરાશે કે એનું સન્માનપૂર્વકનું સ્વાગત કરાશે એવું નથી. એના માર્ગને સમજનારા અથવા એના સિદ્ધાંતોને સહાનુભૂતિપૂર્વક મૂલવનારા માનવો બહુ ઓછા મળશે. આંગળીને વેઢે ગણી શકાય એટલા માણસો જ એની કદર કરશે. ને મોટા ભાગના માણસો તો એની તરફ અવજ્ઞાની નેહરહિત નજરે જ નિહાળ્યા કરશે. એ માર્ગમાં સુમનની સૌરભસુવાસિત સેજો નથી પરંતુ પાવકની પીડા ભરેલી પ્રજ્વલિત પથારીઓ છે. છાયા નથી, તાપ છે; આરામ નથી, ઉજાગરાઓ છે; માન નહિ પરંતુ અપમાન, શરૂઆતમાં શાશ્વત શાંતિ નહિ પરંતુ અશાંતિ, ને વિરોધ, વિસંવાદ, વિહ્વળતા ને વેદના છે. શરૂઆતથી જ સુખ શાંતિ, સફળતા અને સમૃદ્ધિની અભિલાષા સેવનારે આ પથ પર પ્રયાણ કરવાનાં સ્વપ્નાં ના સેવવાં.