– તાં કો’ક આદો જ હોય. હાવ નવર્યા. કાંય કામ-ધંધો નંઈ તે હામે પાટવે જ આવતા હોય! પાસા તો પગી હામે લવારો કર; અમણ થોડી ખબર્ય છ ક જમાદાર્યની ધોડી ભૂખી છ? આટ્લો બોલ તાં’તો આવડો આ પગી ગાળ્યુંની ગળી વેતરવા મંડ. બબ્બે કટકાં ગાળ્યું દેય. પણ મન કાંય ન ક્વાય. મું તો ગઢની મેતરાણી ન પાસી પંચાત્યની સભ્ય! માળી પાંહ તો સઈ કરાવવા વાંકો વાંકો આવવો પડતો તે…