આપણે હજી વ્યક્તિઓ બન્યા નથી. આપણે વ્યક્તિત્વને પામવા માટે હજુ તો પ્રયત્ન કરી રહ્યા છીએ; એ વ્યક્તિત્વ તે જ અનંત છે, અને માનવનું તે જ સાચું સ્વરૂપ છે. જેનું જીવન આખા વિશ્વમાં છે તે જ સાચું જીવે છે; જેમજેમ આપણે મર્યાદિત વસ્તુઓ ઉપર આપણું જીવન કેન્દ્રિત કરીએ છીએ, તેમ તેમ વધારે ને વધારે ઝડપથી મૃત્યુ તરફ આગળ વધીએ છીએ. જે ક્ષણો દરમિયાન આપણે આપણી જિંદગી વિશ્વને માટે, અન્યને માટે જીવીએ છીએ, તેટલું જ આપણે સાચું જીવન જીવીએ છીએ; આવું મર્યાદિત જીવન જીવવું તે તો મૃત્યુ છે; અને તેથી આપણને મૃત્યુનો ભય લાગે છે. મૃત્યુના ભયને ત્યારે જ જીતી શકાય, કે જ્યારે માણસ એમ સમજે કે જ્યાં સુધી આખા વિશ્વમાં એક પણ જીવ હયાત છે ત્યાં સુધી તે પોતે જીવે છે. જ્યારે તે એમ કહી શકે કે ‘હું દરેક વસ્તુમાં છું. દરેક પદાર્થમાં છું, બધાં જીવનમાં છું, હું જ વિશ્વ છું.’ માત્ર ત્યારે જ નિર્ભયતાની સ્થિતિ આવે. નિત્ય પરિવર્તનશીલ વસ્તુઓને વિશે અમરત્વની વાતો કરવી એ નરી મૂર્ખતા છે.