'અત્યારે તારા એ બાળપણના દિવસો યાદ કર. તારી બહેન કે ભાઇઓને ક્યારેય મોસાળ જવાનું મન થતું હતું? રજાઓ પડે કે તરત તને ગારિયાધાર દોડી આવવાની ઇચ્છા કેમ થતી હતી? અહીં હું, કમલેશ અને તારી બંને મામીઓ પાસેથી તને જે પ્રેમ અને લાગણી મળતી હતી, એનો એ બંગલામાં સદંતર અભાવ હતો. દુનિયાને દેખાડવા માટે સાવકી મા મંજુ વહાલનું નાટક કરતી હતી, પણ અંદરથી એ તને ધિક્કારતી હતી. તારા કુમળા હૈયામાં સ્નેહ અને હૂંફની જે તરસ હતી એ તું બોલીને સમજાવી નહોતો શકતો પણ અહીં આવીને તું જે રીતે ખીલી ઊઠતો હતો એના ઉપરથી અમને એ અભાવનો ખ્યાલ આવી જતો હતો.'