રોજ રોજ મિતુડાના બાપુનો સ્વભાવ બગડતો જાતો હતો. હવે તો મિતુડો ચાર પગે ચાલતો થયો હતો એટલે ચારે તરફ દોડા દોડી કરી મુકતો. તે દિવસે મિતુડાના બાપુ ઘરે હતાં. સવલીએ એમને કહ્યું કે “તમે જો મિતુડાનું ઘડીક ધ્યાન રાખો ને, તો એટલી વારમાં હું એક બાજુ શાક વઘારીને, બીજી બાજુ રોટલા ઘડવાની તૈયારી કરું, ને ઝટ દૈને તમને ખાવા બેહાડી દઉ”. આટલું કહેતાં સવલી મિતુડાને એના બાપુ પાસે મુકીને કામે ચડી. મિતુડો ચાર પગે ચાલતો ચાલતો પરસાળની ધારે પહોંચી ગયો. મિતુડાના બાપુ મિતુડા સામે એકીટશે જોઇ રહેલા, પણ મિતુડાને પડતો અટકાવવા તેમણે સહેજ પણ પ્રયત્ન ન કર્યો. મિતુડો જાણે તેમને દેખાતો જ નહોતો. આ જોઇને સવલીની આંખો ફાટી ગઇ, એ ચિસ પાડીને દોડી ‘એ જોઇ હુ રહ્યા છો ? પકડો નકર પડી જાહે આઘડી. . .’ પણ સવલી પહોંચે તે પહેલા તો મિતુડો પરસાળની ધારેથી નીચે પછડાયો અને તેનું માથું અફળાયુ ફળીયામાં. ભેંકડા તાણતા મિતુડાને ખોળામાં લઇ, તેને છાનો રાખવા માટે તેનું પેટ ભરાવવા લાગેલી સવલી બબડવા માંડી “એક નો એક સોકરો સે, કાંક થૈ ગ્યુ હોત તો ? જોવો તો ખરા ઇના માથા ઉપર કેવડુ ઢીમડુ થૈ ગ્યુ છ ? કોકના સોકરાવને તો રમતા હોય તોય રોકતા ફરો સો, ને પોતાના ને ?”. સવલીનો બબડાટ સાંભળી રહેલા તેના ધણીની આંખોમાં ધીમે ધીમે શુન્યતા છવાતી ગઇ. એ કંઇ પણ બોલ્યા વગર ઉઠ્યો અને ઓસરીની ધારે બેસીને મિતુડાનું પેટ ભરાવતી સવલીને પીઠમાં કચકચાવીને એક લાત મારી. સવલી મિતુડા સાથે નીચે ફળીયામાં પડી. તેની અંદરથી એક ચીસ નીકળી, મોં વિકરાળ થઇ ગયું, મોઢામાંથી થુંક ઉડે એટલા ઝનૂનથી જમીન પર પડી પડી જ બોલી, “બાપ થ્યો તો ખરો, પણ બાપ બનતા તો શીખ ! આમ મારા ઉપર ખાલી ખાલી જોર દેખાડ્યે શું વળશે ? તારાથી બીજુ થાહે પણ હું? હાળા થાકલ . . ” સવલીને બીજી લાત મારવા ઉઠાવેલો તેનો પગ હવામાં જ થીજી ગયો. સવલીનો ધણી, મારવા માટે હવામાં ઉપાડેલા એ જ પગથી સવલીને કુદીને ખડકી બહાર નિકળી ગયો. સવલી આંખોમાંથી ધીમે ધીમે ઉતરી રહેલા લોહીની લાલાશની આરપાર, ભાંગેલા પગે જઇ રહેલા મિતુડાના બાપના આકારને નાનો અને નાનો થતો જતો જોઇ રહી.