અગસ્ત્યાદિ ઋષિઓ નહુષને પાલખીમાં બેસાડી ખભે ઊંચકી જતા હતા. ઈન્દ્રાણી પાસે ખૂબ જલદી પહોંચવા મદાંધ નહુષે સપ્તર્ષિઓને ‘સર્પ’, ‘સર્પ’ એમ કહી જલદી ચાલવાનું કહ્યું અને અગસ્ત્ય ઋષિને લાત મારી. અગસ્ત્યે ક્રુદ્ધ થઈ નહુષને પૃથ્વી પર જઈ સર્પ થઈ વસવાનો શાપ આપ્યો. આમ તેમનું સ્વર્ગમાંથી પતન થયું હતું. પાંડવો જયારે વનભ્રમણ કરી રહ્યા હતા, ત્યારે તેમણે નહુષ રાજા (તેમના પૂર્વજ) ને અજગરરૂપે જોયા. યુધિષ્ઠિર સાથે અજગરનું સંભાષણ થતાં જ નહુષને અજગરના દેહમાંથી મુક્તિ મળી હતી અને તેઓ સ્વર્ગે સિધાવ્યા હતા. અગસ્ત્યે દક્ષિણમાં રહી દ્રાવિડી ભાષામાં ઘણા ગ્રંથો લખ્યા હતા. તેમણે સઘળી પ્રાકૃત ભાષાઓનાં વ્યાકરણો રચ્યાં છે એવું કહેવાય છે. સ્થાપત્ય પર તેમણે લખેલા આધારભૂત ગ્રંથ પરથી વિશ્વકર્માએ ઘણા આધારો લીધા હતા. અપૂર્ણ સ્થિતિમાં મળતા તેમના ગ્રંથનો ભાગ ‘માનસાર’ શિલ્પશાસ્ત્રને મળતો આવે છે. તેઓ તંત્રશાસ્ત્રના આચાર્ય હતા. તેઓ ઉતમ તત્વવેતા તથા ધનુર્ધારી હતા. તેઓ ધનુષ્ય હંમેશાં પોતાની સાથે રાખતા. મહાભારતના શાંતિપર્વમાં ‘અગસ્ત્ય કલાધિકાર’ છે. તેમણે ‘અગસ્ત્યસંહિતા’ની રચના કરી છે. પંચવટી પાસે અગસ્ત્યાશ્રમ આવેલો છે.