અમે નાના હતાં ત્યારે…..આવા જ એક મોચીદાદા અમારા ઘરે પણ આવતા. વાર્તા વાંચીને શંકા જાય કે ક્યાંક એ જ મોચીદાદા ન હોય. ખુબ વાતો કરતાં…..તેમનાં દિકરાં ખાધે પીધે સુખી પણ તેમને તેમનાં કામનો આનંદ અને લોકો તરફથી મળતો ઊમળકો કદાચ તેમને આ કામ તરફ ખેંચી રાખતો હશે. મારા મમ્મી હંમેશા તેમને હંમેશા જમાડતાં અને મોચીદાદા તેમના અને તેમની આસપાસ નાં જીવનની વાતો કરતાં (સૌરાષ્ટ્રની સંસ્ક્રુતિનો એ જ આનંદ છે.) તેમને આમ જ “અમૃતનો ઓડકાર” ખાતાં જોયા છે. તેમનાં ચહેરા પર પરની કરચલીઓ પણ તેમનાં અંતરનાં આનંદને પ્રતિબિંબિત કરતી. આ અને આવી અનેક છબીઓ મનનાં પટલ પર ઊંડી છાપ છોડી ગઈ છે અને અવારનવાર જીવનનાં અમુક તબ્બકે ઊભરી આવે છે અને જીવન જીવવાનુ બળ પ્રદાન કરતી રહે છે.