મારા એક દુર ના માસી ના બધ્ધા જ બાળકો હોશિયાર, એક ડોકટર, બીજો એન્જી. અને ત્રિજુ ડબલ ગ્રેજ્યુએટ પણ સૌથી મોટી દિકરી બહુ ભણી શકી નહીં. તેમના લગ્ન પણ થોડુ ઓછુ ભણેલા ભાઈ જોડે થયા. મા-બાપ બેવ થોડા અબલા-ગબાલા કહેવાય તેવા. કુવા મા હોય તો હવાડા મા આવે તે ઉક્તિ તેમના બાળક ને બરાબર બંધ બેસે. બહેન ના લગ્ન નવસારી જેવા ગામ મા થયા હતા. બધા ભાઈ-બહેનો ભણિગણિ ને અમેરિકા મા સ્થાયી. ફક્ત આ બહેન જ નવસારી રહે. માસી અને માસા પણ તેમના છોકરા જોડે અમેરિકા સ્થાયી, ભાઈઓ બહુ સારા અને પ્રેમાળ. તેમને આ ગરિબ બહેન ને અમેરિકા મા સ્થાયિ કરવા નુ નક્કી કર્યુ. બહેન ને ૩ છોકરી અને ૧ છોકરો. છોકરો જરા કમ અક્કલ, અને નવસારી જેવા ગામ મા રહી થોડો વધુ કારણ ત્યા બધા છોકરાઓ ગાંડો-ગાંડો કહી ને ચિડવે. જ્યારે બહેન ના વિઝા આવ્યા તે સહ કુટુંબ અમેરિકા આવી ગઈ. છોકરાઓ ને ત્યાની શાળા મા ભણવા મુક્યા. છોકરો અને એક છોકરી લગભગ ૧૦-૧૨ વરસ ના. નવસારી મા ગુજરાતી માધ્યમ મા ભણેલા છોકરા ઓ ને અંગ્રેજી મા કંઈ સમજ ન પડે. તેમા છોકરો તો થોડો કમ અક્કલ પણ ત્યાં ની સમાજ વ્યવસ્થા અને શિક્ષણ પધ્ધતિ એ, એ છોકરા ને તારી દિધો. તેમના માટે શાળા એ ખાસ ગુજરાતી સમજતા શિક્ષક ની વ્યવસ્થા કરી અને છોકરા એ પણ પોતાનૂ હિર બતાવ્યુ અને તે ભણ્યો, પરણ્યો અને ન્યુજર્સી એરપોર્ટ ઓથોરિટી મા કામે પણ લાગ્યો. જો તે ભારત મા રહ્યો હોત તો તે પણ તેના મા-બાપ ની જેમ અબલા-ગબલા મા ખપી ગયો હોત.