બે દિવસ વીતી ગયા . શ્રધ્ધા આગળ શું થશે ,તેના વિચારો માં ઘમરોળાઈ રહી હતી . છેલ્લા બે દિવસ માં એ ભાગ્યે જ કઈ બોલી હતી . તેના મુખ પર માત્ર અને માત્ર મૌન હતું . વિષાદે વિચારો ને કેદ કરી લીધા હતા . એ અંતર્મુખી બનતી જતી હતી . ઘર ના કોઈ પણ સભ્ય સાથે નજરો મેળવવાનું શક્ય બનતું નહોતું . ઘરના ચોકમાં જવાનું તેણે બંધ કર્યું હતું , હિંડોળા ની આસપાસ હવા થીજી ગઈ હતી . પરંતુ છત પર કપડા સુકાવવા જતી વખતે તે , નજરો ને સામે ના ઘર ની બારી તરફ જતી રોકી શકતી નહોતી . એ પ્રેમ નો આવેગ હતો જેના પર મગજ નો કોઈ કાબુ નહોતો . તત્પર પણ ત્યાં દેખાતો નહિ , અને આ ગેરહાજરી શ્રધ્ધા ને તેની તરફ ખેંચી રાખતી .