વાડીકાકાને હજી તો ગયા મે મહિનામાં જ પંચ્યાશી પૂરાં થયાં હતાં. નંદિનીએ ન્યુ યોર્કથી ફોન કરીને જન્મદિવસની શુભેચ્છા આપતાં કહ્યું હતું, પપ્પાજી, હજી તો પંદર રન બાકી છે. સેન્ચુરી માર્યા વગર મેદાન છોડવાનું નથી; સમજ્યા? જવાબમાં વૃદ્ધ વાડીકાકા બોખું હસ્યા હતા. બેટા, હવે પૂરતું જીવી લીધું કહેવાય! તું તારા માળામાં સુખી છે, એનો મને સંતોષ છે. તારી લીલી વાડી જોઈ આંખ ઠરે છે. હવે તો તું રજા આપે એટલી જ વાર. તારી જીજીને ગયાં આજકાલ કરતાં સાત વરસ થઈ ગયાં. એને મળવા જીવ ઊપડી ગયો છે. બહુ છેટું પડી જાય એ પહેલાં ઉપરવાળો વેળાસર બોલાવી લે તો કેવું સારું! અમે બેઉ ભગવાનને ઘેર બેઠાં બેઠાં તને અને તારાં ભાણેજિયાંને આશીર્વાદ પાઠવતાં રહીશું, શ્રાવણ મહિનાની હેલી જેવી શુભેચ્છાઓ વરસાવતાં રહીશું!