બહુ સ્વાભાવિકતાથી, કશીયે બડાશ વિના એક નરવા આત્મસંતોષથી અમરશી આ વાત કરતો હતો અને મારા અંતરમાં ચણચણાટી થતી હતી.’ આ અમરશીને અમે ઠોઠ કહેતા હતા ? નાઈલ નદીના મુખ આગળ કયું શહેર આવ્યું કે દરિયાઈ પવનો ક્યાંથી છૂટે છે અને ક્યારે છૂટે છે એ નહીં જાણવા માટે આને તમાચા મારતા હતા ? નાઈલ નદીનું મૂળ કે મુખ નહીં જાણવાથી તેનો ઘરસંસાર કઈ જગ્યાએ અટકી પડ્યો? ને ધારો કે મને જ એક બળદ ને વીસ વીઘાં જમીન મળ્યાં હોત તો હું તેમાંથી મારું ગુજરાન કાઢી,આ વાડી, આ ઘર વગેરે બાંધી શકત ખરો ? હું તો ભુખે મરી ગયો હોત—દુખી દુખી તો જરુર થાત. કોની પ્રાણશક્તિ ચડિયાતી ? મારી કે અમરશીની ? સમાજને મારા જેવાની વધુ જરુર કે અમરશી જેવાની ?