મારો સિત્તેરમો જન્મ દિવસ હતો, પણ બેચેની તો મુગ્ધા જેવી જ. હું દાદી બની ગઈ હતી, મારા પૌત્ર-પૌત્રી આવું વાંચે તો? મને કોઈ સાહિત્ય પરિષદમાં ફ્રાન્સ જવાનું આમંત્રણ મળ્યું. મારા ઉદાર પતિને કહી, મેં આ તક ઝડપી લીધી. હું મિર્ચાને ધિક્કારતી, સંભારતી, મનમાં એની સાથે સંવાદ કરતી અને મારા સુખી સંસાર વિશે વિચારતી ફ્રાન્સ ઊતરી. એરપોર્ટ ઊતરતાં જ મેં મિર્ચા વિશે પૂછ્યું. મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે દરેક વ્યક્તિ મને ઓળખતી હતી, ‘તમે યુકલીડ્સના અમૃતા?’ ઓહ! યુકલીડ્સની અમૃતા… ક્યારેક મારે બનવું હતું. હું મિર્ચાને શોધવા આગળ વધતી ગઈ તેમ તેમ મારી અંદર મિર્ચાની અમૃતા હોવાનો અહેસાસ એક અલગ જ સ્પંદન ઊભો કરતો રહ્યો. હું એને શોધતી છેવટે એક લાઇબ્રેરીમાં પહોંચી. એ ઊંધો ઊભો હતો, વૃદ્ધ.. ત્યારે મને યાદ આવ્યું કે હું પણ તો હવે વૃદ્ધા છું, એ મને ઓળખશે? મન મક્કમ કરી મેં મારા મનના બધા ઊભરા ઠાલવી દીધાં. એ ચૂપચાપ સાંભળતો રહ્યો.એની ચૂપકીદીથી હું અકળાઈ ગઈ. હું એની પાસે પહોંચી, એની સામે જઈ ઊભી રહી પણ એની આંખો પથ્થરની થઈ ગઈ હતી.