સમગ્ર દક્ષિણ ભારતનો પ્રવાસ કરતાં કરતાં અમે કન્યાકુમારીને રસ્તે જઈ ચડ્યા. કન્યાકુમારીને રસ્તે ! ભારતભૂમિના ચરણના અંગુષ્ઠની તરફ ! પ્રવાસમાં સદા ઉત્સુક રહેતું હૃદય વધારે ઉત્સુક બન્યું ! મેં પાંપણો પરની ઊંઘને ખંખેરી કાઢી અને ઊઘડેલી આંખે પ્રભાતનું વિકસતું સૌંદર્ય જોવા માંડ્યું. આકાશના જેવો જ તેજનો એક પૂરો ઉજાસ તમામ પદાર્થોને કોમળતાથી વ્યક્ત કરતો હતો. મલબારનું સૌંદર્ય ચાલુ જ હતું. રસ્તાની રાતી માટી, બાજુ પરનાં છાજેલાં ઝૂંપડાં, નાળિયેર તથા પાલમાયરાનાં ભરચક થડ અને ઝૂકતાં પાંદડામાંથી થતી વિવિધ આકૃતિઓ અમારી સાથે સાથે ચાલુ જ હતાં. ક્ષિતિજનું દર્શન તો અહીં પણ થતું ન હતું.