ભાષણને અંતે છેલ્લી તાળી પડી ત્યાં અશેષ હિંમતલાલ પ્રગટ થયો. ગરદન ઝૂકાવીને સ્મિત આપ્યું. પછી જમણા હાથની પહેલી આંગળીમાં પરોવેલી ગાડીની ચાવી હથેળી ઉંચી કરીને બતાવી. અને લેખકના ચિત્તમાં ઉતાવળનો સંચાર કરી દીધો. એટલે સંચાલકોનું ચેમ્બરમાં આવીને ચા નાસ્તો લેવાનું કહેણ પણ લેખકે ટાળી દીધું. અશેષ હિંમતલાલ પીળી નેનો લઇને આવ્યો હતો. પાછલી સીટ પર ગાલીચો અને ઉપર ગુલાબની પાંદડીઓ વેરેલી. બહુ ઝડપથી ગાડી ચલવીને પહોંચાડ્યા. બારણામાં ટોપીધારી “સર્વગ્રાહી” લાકડીના ટેકે રાહ જોઇને જ ઉભા હતા. બોખા મોંનો આવકારો પામીને લેખક અંદર ગયા ત્યારે જોયું કે ભોંય પર બે આસનીયા પાથરેલાં. બન્નેની સામે પિત્તળના થાળી-વાડકા-ચમચીઓ ઉંધા વાળીને રાખેલાં.વચ્ચે ઝૂલતા મિનારાની જેવા ચાર ખાનાના ટિફીનને ઉભું રાખેલું.