ઘરેથી પડિયા, પતરાળાં અને પાણીનાં બોઘરણાં, ગ્લાસ વગેરે સાથે લઈ જવાનો રિવાજ હતો. અત્યારે કહેવાતું ચોખ્ખું પાણી ‘જાર’, બોટલોમાં અને પાઉચમાં વેચાય છે એવું ત્યારે નહોતું. નદી, કૂવા કે બોરનાં પાણી પીવાતાં, છતાં એ પાણીથી થતા રોગોનું પ્રમાણ આજના મુકાબલે ઘણું ઓછું રહેતું. અને લગ્ન ટાણે ગામડાંમાં તો ઘી પણ પાણીની પેઠે વપરાતું. પંદર-વીસ ગાઉં દૂરના ગામોમાંથી ખમતીધર માણસના ત્રીસથી ચાળીસ ગાડાં જોડીને જાન આવે. વરના ગામથી કન્યાના ગામે વહેલા પહોંચવાની ઉતાવળ હોય તેમ બળદોને દોડાવવાની હોડ ચાલે. બળદોય શાણા, સમજુ-પોતાનાં ગામના વરરાજાની આબરૂનો સવાલ હોય તેમ કે પછી જાણે પોતાનું જ લગ્ન હોય તેમ બળદોય પૂરી તાકાત લગાવીને દોડતા. ગાડે જોડેલ જે બળદની જોડ કન્યાના માંડવે પહેલી પહોંચે એનું બહુમાન થાય, બળદની એ જોડ ફાવી જાય. પાસેના હવાડામાં ઘી હોય એ ઘીથી ભરેલો હોય. પ્રથમ આવેલા બળદોને ત્રણ ત્રણ નાળ જેટલું ઘી ઈનામ પેટે પીવા મળે. બાકીનું ઘી અન્ય બળદોની વચ્ચે વહેંચાય. આ થઈ બળદની વાત.