હું બસ ‘હમમમ’ કરતો રહી ગયો. કારણકે મી.બંસલ નો મારા પરનો ગુસ્સો વ્યાજબી હતો. અને મને તો એ ગુસ્સાની પણ નાનપણથી જ આદત પડેલી હતી. મી.બંસલ મારા પિતાના ખાસ મિત્ર હતા. અને તેઓ અવારનવાર અમારા ઘરે આવતા જતા રેહતા. તેઓ અનેક મેગેઝીન અને બુક્સ ના પબ્લિશર્સ હતા. નાનપણમાં હું તેમને મારી લખેલી વાર્તાઓ અને કવિતાઓ બતાવતો. અને ક્યારેક સારી કવિતા કે વાર્તા ને તેઓ કોઈક મેગેઝીનમાં સ્થાન આપતા. અને આજે હું જે કંઇ પણ છું, તેની પાછળ તેમનો ઘણો મોટો ફાળો છે… ! બેશક તેઓ મારી લખેલી બુક્સ છાપે છે, અને ત્યારે જઈ હું વેચાવું છું… પણ એ ઉપરાંત પણ તેઓ એક વડીલ, એક માર્ગદર્શક તરીકે મારા જીવનમાં એક આગવું સ્થાન ધરાવે છે… !