આ બધી વાત આમ તો દેવ આનંદના વિષય સાથે કોઈ સંબંધ ધરાવતી ના લાગે. પણ મારા માટે એ એટલા માટે અગત્યની છે કે જે સાંજે (૧૯૯૬ના માર્ચમાં) દેવ આનંદે પોતાના ‘ આનંદ ડબીંગ સ્ટુડિયો’માં આવકારીને મને શેમ્પેઈનની ‘સલાહ’ કરી હતી. (ને મેં ના પાડી હતી) ત્યારે એક આગીયાના ચમકારાની જેમ આ યાદ મારા મનના અંધારા ખૂણામાં માત્ર એક નિમિષમાત્ર માટે ઝબકી ગઈ હતી - કારણ કે જે ફિલ્મના હોર્ડિંગની વિષે મારે હોટેલના માલિક સાથે માનસિક ઝપાઝપી થઈ હતી તે બોર્ડ ‘મિલાપ’ ફિલ્મનું હતું. જેનાં હિરો-હિરોઈન દેવ આનંદ-ગીતાબાલી હતા. ‘દેવ આનંદ’ નામના ગાઢ પરિચયની (હા, ગાઢ પરિચયની) એ મારી પહેલી ક્ષણ હતી. એ ઉંમર (સત્તર વર્ષ) લગી મેં બહુ ઓછી ફિલ્મો જોઈ હતી ને જે જોઈ હતી તેમાં જયરાજ, પ્રેમ અદીબ, અશોકકુમાર જેવા કેન્દ્રસ્થ હતા. બાર-તેર વર્ષની ઉંમરે ‘બાઝી’ કે ‘ટેક્સી ડ્રાઈવર’ ફિલ્મોના નામ સાંભળ્યા હતા. ગીતો પણ, પણ જેટલું નામ ‘બૈજુ બાવરા’ ના ભારત ભુષણનું સ્મૃતિકોશમાં રજીસ્ટર્ડ થયું હતું. એટલું તો શું, બલકે લગભગ કાંઈ જ ના કહી શકાય તેવું નામ દેવ આનંદનું થયું હતું. અરે ‘જીયા બેકરાર છાઈ બહાર હૈ’ ની ધૂન પર પેરોડી પંક્તિ ‘જીયા બેકરાર હૈ, સુરૈયા બિમાર હૈ, આ જા ડાક્ટર દેવ આનંદ, તેરા ઈંતઝાર હૈ’ પ્રચલિત થઈ હતી પણ દેવ આનંદના નામની બહુ નોંધ, ચિત્ત પર ઉપસી શકી નહોતી. કારણ કે એ દિવસોમાં આવી પેરોડીઓ અમારા જેવા નિશાળીયાઓની જીભે રમતી રહેતી, જેમ કે ‘હાથમાં બીડી, મોઢામાં પાન, લઈ લે ઝીણા પાકિસ્તાન’ અથવા ‘યા સર સૈયદ અહમદ કર દો બેડા પાર, યા ખુદા કી ખટમીઠ્ઠી ચટણી, ચેવડો મસાલેદાર’ અથવા ‘દારૂ પીના બંધ કર ભૈયા, નકર પછી મર જાના, બંદે જીવન હૈ સંગ્રામ’. આમાં દેવ આનંદ કોઈ જાણવાજોગ વિશેષ વ્યક્તિત્વ નહીં લાગેલું.