‘જુઓ…. માણસની કવિ બનવાની ઉંમર તમે વટાવી ચૂક્યા છો. ખાસ કરીને તે તરુણાવસ્થામાં કવિ તરીકે આકાર લેવાનું શરૂ કરી દે છે. શરૂઆતમાં તે પોતાના દિલના દર્દની ઉદ્દીપક એવી કુમારિકાને કેન્દ્રમાં રાખી પોતાની ઊર્મિઓ વહેતી મૂકે છે ! આ સમયે તેને પ્રકૃતિના સર્વ તત્વો – પહાડો, વૃક્ષો, વનરાજી, નદી-ઝરણાં, ઉષા-સંધ્યા, ચંદ્ર, તારા, પશુ-પક્ષી સર્વ કંઈ ભર્યું ભર્યું અને પોતાના પ્રેમથી પરિપ્લાવિત ભાસે છે… તેને જ્યાં કંઈ સારું દેખાય છે, ગમે છે તે જાણે પોતાના પ્રિય પાત્રનું દિવ્ય સ્મરણ કરાવનારું જણાય છે…. આથી તે પ્રકૃતિને પણ પ્રેમ કરતો થઈ જાય છે….. તે પોતાની દિવાનગી શબ્દદેહે સ્પંદિત કરે છે….’