એક હોરર ફિલ્મમાં લોકોને ડરાવવા માટે શું શું જોઇએ? ડરામણું લાગતું વાતાવરણ, વીજળીના ચમકારે જ મોતીડાં પરોવવાનાં હોય એમ સમ ખાવા પૂરતી રાખેલી લાઇટો, જે લાઇટો ચાલુ હોય એ પણ યુપી-બિહારની જેમ ચાલુ-બંધ થયા કરતી હોય, સતત વરસતો વરસાદ, બેતહાશા ચમકતી-ગર્જતી વીજળી, ધડાધડ ખોલ-બંધ થતાં બારી-દરવાજા અને તેનો કિચૂડાટ, બિહામણાં મકાનો, રિયલ લાઇફમાં ક્યાંક જોઈ લઇએ તો બે દિવસ સુધી એકલા સૂસૂ જવાની પણ હિંમત ન થાય એવા બિહામણા ચહેરા, છૂટ્ટા વાળ રાખીને ફરતી ધોળાધબ ચહેરાવાળી સ્ત્રીઓ, ઓટલા પરિષદોમાં સાંભળ્યા હોય એવી વેરાયટી ધરાવતા શેતાન અને એમને પૂજતા ભેદી સંપ્રદાય, માણસો-પ્રાણીઓનો બલિ, અમથું અમથું બીપી હાઈ થઈ જાય એવું ડરામણું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, કેમેરાની ટ્રિકથી આપણું ધ્યાન ક્યાંક બીજે દોરીને પાછળથી ‘બૂઉઉ’ કરીને આવતું ભૂત, એકાએક પાછળથી દેખાતા હાથના પંજા, ઇવિલ ચાઇલ્ડ, ઇવિલ વુમન, હૉન્ટેડ પ્લેસ, અમર સિંહ કે સુબ્રહ્મણ્યમ સ્વામીની જેમ ક્યાંકથી ફૂટી નીકળતા અને અમને બધી જ ખબર છે એવો ફાંકો લઇને ફરતા તાંત્રિક-પ્રોફેસર-ડૉક્ટર, ભૂત-પલિત કશું જોયા વગર પ્રેમમાં પડી જતા હીરોલોગ, છળી મરીએ એવી ચીસો… હોરર ફિલ્મોના આ લાંબા ચૅકલિસ્ટથી કંટાળ્યા હો તો સોરી, લેકિન અનુષ્કા શર્માની ‘પરી’માં બધાં જ ઍલિમેન્ટ્સ ઠૂંસેલાં પડ્યાં છે! અને છતાં આ ફિલ્મ ભાગ્યે જ આપણને ડરાવે છે!