આઝાદી બાદનું મીરાબહેનનું જીવન મોટાભાગે દુઃખમાં વીત્યું હતું. વર્ષ ૧૯૪૭માં દેશને આઝાદી મળ્યા પછી મીરાબહેને બાપુની પરવાનગી લઈને હરિદ્વાર અને રૃડકીની વચ્ચે મૂલદાસપુર ગામ પાસે ‘કિશાન આશ્રમ’ શરૃ કર્યો હતો. જ્યાં ખેતી, પશુપાલન, કાંતણ, વણાટનું કામ થતું. ગામ લોકો માટે એક દવાખાનું પણ અહીં શરૃ કરાયેલું. બાદમાં યુપી સરકારની પશુકલ્યાણ અંગેની યોજના હેઠળ બીમાર પશુઓ માટે ઋષિકેશ પાસે ‘પશુલોક આશ્રમ’ પણ સ્થાપ્યો. તેમને એવી આશા હતી કે ગાંધીજી તેમનો આશ્રમ જોવા ક્યારેક તો જરૃર આવશે. પણ આઝાદ ભારતના ભાગલાં અને દુર્દશાથી વ્યથિત મહાત્મા ક્યારેય ત્યાં આવ્યા નહીં. એ દરમિયાન મીરાબહેને દેશના નેતાઓના બદલાયેલા સ્વરૃપ વિશે જે વર્ણન કર્યું છે તે આજે પણ એટલું જ આબેહૂબ લાગુ પડે છે. મીરાબહેન લખે છે, ‘સરકારી તંત્ર કેમ ચાલે છે તેનો પરિચય કરવા માટે હું કૃષિમંત્રી પાસે લખનઉ ગઈ. અહીં વળી એક નવી જ દુનિયા હતી. અત્યાર સુધી તો હું હિંદના જ હિંદુસ્તાનીઓ સાથે રહી હતી. પણ હવે હિંદીઓએ અંગ્રેજોના અનુકરણમાં અપનાવેલી અમલદારશાહી જોવા મળી. દરેક અધિકારી તેમજ કારકુનો પૂરા નહીં તો અરધા અંગ્રેજી પોશાકમાં સજ્જ રહેતા હતા અને એકબીજાને મિસ્ટર કહેતા હતા. બાપુએ તો એક એવા ભારતની કલ્પના કરી હતી જે સાત્વિક, સ્વસ્થ અને સુખી હોય. પરંતુ હવે જે ભારત દેખાઈ રહ્યું હતું તેમાં બાપુને જીવતા રહેવાની ઈચ્છા નહોતી રહી. તેમના માટે આઝાદી એક ભ્રમનિરસન સાબિત થઈ હતી.’