કવિ પણ માણસ છે. એ જીરવી જીરવીને કેટલાની વેદના જીરવી શકે. એટલે જ કાવ્ય જાણે કે એક ચીસથી શરૂ થાય છે ...બસ ચૂપ રહો, નહીં તો અહીંથી ચાલવા માંડો. પણ પાત્રો એમની વ્યથા સાથે આવ્યાં છે. એમની વ્યથાને વાચા આપે એવા કોઈ કવિની તલાશમાં આવ્યાં છે. આમાં કોઈ જયંત નથી, શિરીષ નથી, લોપા નથી, ગોપા નથી, કોઈને નામ નથી. નનામીની જેમ રહેતાં અનામી પાત્રો છે. એમની પાસે જીવન છે, પણ જીવનનો આનંદ નથી. મરણ છે, પણ મરણની શાંતિ નથી. એમનો ભૂતકાળ વાંઝિયો છે, વર્તમાન નિર્જીવ છે અને ભવિષ્ય ભેંકાર છે. શાપિત આત્માઓ છે. કોઈના જીવનમાં પરિવર્તન આવતું નથી. માણસ હોવાની એમને વેદના પાડે છે. મરવા વાંકે જીવે છે. બધાં જ ક્રૂર નિયતિના પાશમાં છે. ભીંતને ટેકે વરસોથી ઊભેલો ફેરિયો. ભીંતના જીવનમાં પરિવર્તન આવે છે. એને તો ચૂનાની ચમક પણ મળે છે. ભીંત ફરી પાછી નવીનકોર થાય છે અને વરસો વહેતાં જાય તેમ ફેરિયાના ચહેરા પર કરચલીઓ પડતી જાય છે. માણસ થઈને એણે કહેવું પડે છે :