મૌલાબહેનને દિવસ-રાત હૉસ્પિટલમાં રહેવું પડતું. સૌ સગાં-સંબંધીઓ હૉસ્પિટલમાં આવી ખબરઅંતર પૂછી જતાં. મૌલાબહેનનાં સાસુ ઠાકોરજી પાસે બેસી પૌત્રના લાંબ આયુષ્ય માટે પાંચ માળા વધુ કરતાં. દરરોજ બપોરે એ હૉસ્પિટલમાં ટિફિન લઈને જતાં ત્યારે ઠાકોરજીને ચડાવેલાં પુષ્પો બન્ટીની આંખ પર લગાડતાં. શરૂશરૂમાં મૌલાબહેન આ ચિમળાયેલાં ફૂલોને, સાસુજી જાય પછી, કચરાપેટીમાં પધરાવી દેતાં, પણ જેમ જેમ બન્ટીની માંદગી વધુ ચાલી એમ એમ એ ફૂલોને બન્ટીનાં ઓશીકા નીચે મૂકી રાખતાં.