સવારની જ વાત. રસોડા ને ડાઈનિંગ હૉલ વચ્ચેના બે પગથિયાંની ઝડપભેર ચડઊતરમાં એ પગથિયું ચૂકી ને ઊંધે માથે પડી. બાજુમાં જ સકુ ઊભેલી પણ બીકના માર્યાં એણે લંબાવેલો હાથ પાછો ખેંચી લીધેલો. હાથ ધોયા વગર ? ઝડપથી સાબુથી હાથ ધોઈને સકુ શેઠાણી પાસે પહોંચે એટલામાં તો એ બેભાન ! પછી ફોન, ઍમ્બ્યુલન્સ ને હૉસ્પિટલની દોડાદોડી વ્યર્થ ગઈ. એ સુમીતને છોડી ગઈ. સકુ ખૂબ રડીને પસ્તાઈ પણ એનો વાંક ક્યાં હતો ? સુમીતની નજર સામે ફરી ફરી એ જ દશ્ય ! ડૉક્ટરે ઝડપથી હાથ ધોયા વગર એને તપાસી. ઍમ્બ્યુલન્સમાં બધાએ હાથ ધોયા વગર એને સૂવડાવી. ને છેલ્લે ? એને મૂકતી વખતે કોના હાથ ધોયેલા હતા ? પોતાના પણ ક્યાં ? એવા હોશ જ ક્યાં હતાં ? એને રડવું નહોતું આવતું. કોણ હાથ ધુએ છે ? ના વિચારે એની નજર ચકળવકળ ફરી રહી. બધાએ એને બાજુએ બેસાડ્યો : ‘બિચારો !’