આજે ક્લેશ ઓફ સિવિલાઇઝેશનનો માહોલ છે. ખ્રિસ્તી અને ઇસ્લામ વચ્ચે જાણે ધર્મયુદ્ધ...સોરી, ધર્મના નામે જે યુદ્ધ ચાલી રહ્યું છે તે માનવે સાધેલા વિકાસને સરખી રીતે ભોગવવા દેતું નથી. આજે સુંદર-સુવિધાજનક ઇમારતોમાં પણ અસલામતીનો ડર શાંતિ-સુખને દોહ્યલા બનાવે છે. આજે માનવી કટ્ટરતાથી પરેશાન છે. કટ્ટરતા એટલે કરુણતાનો અભાવ. આપણે ધર્મના નામે નિર્દોષોનાં લોહી વહાવીએ એ નર્યા કરુણતાના અભાવની ચાડી ખાય છે. માનવતા જાણે મરી પરવારી છે. કહેવાતા ત્રાસવાદની વાત છોડીએ તો પણ માનવી માનવી પર કેટકેટલા ત્રાસ વિતાવતો હોય છે? વેપારી પોતાની સમૃદ્ધિ માટે ગ્રાહકને છેતરે છે, સરકારી અધિકારી પૈસા ખાતર ભ્રષ્ટાચાર આચરીને લોકોના હકનું છીનવી લે છે અથવા તેમાં ભાગ પડાવે છે, શેઠિયાઓ પોતાને ત્યાં કામ કરનારને નીચોવી લઈને માંડ તેનું ગુજરાન ચાલે એટલું ચૂકવણું કરતા હોય છે. બની બેઠેલા સત્તાધીશો લોકોના પૈસે તાગડધિન્ના કરે છે. ઉદ્યોગપતિઓ પોતાનાં કારખાનાં સ્થાપવા માટે બીજા હજારો લોકોને વિસ્થાપિત બનાવી તેમની જિંદગી દોઝખ બનાવે છે. આ બધંુ કરુણતા, માનવતાનો અભાવ જ દર્શાવે છે અને એને કારણે જ પછી પેદા થાય છે કટ્ટરતા. આ કટ્ટરતા ક્યારેક માઓવાદના સ્વરૃપમાં સામે આવે છે, તો ક્યારેક નક્સલવાદના, ક્યારેક ચોરી-લૂંટ તરફ વળે છે તો ક્યારેક અપહરણ-અપરાધ તરફ. આનાં મૂળમાં એક જ વાત હોય છે. સંવેદનાનો દુષ્કાળ. લાગણીઓનો સુકારો. માનવતાની ગુમનામી.