સમય પસાર થતો રહ્યો, બપોર પૂરી થઈ અને સૂર્ય હવે પશ્ચિમ તરફ આગળ વધ્યો. દરિયાકિનારે ભીડ વધવા માંડી. એ ભીડની નજરમાં આ બંનેના અસ્તિત્વનું કોઈ મૂલ્ય નહોતું, અહીં એ બંને વણજોઈતી હસ્તી હતાં. થોડેક દૂર એક ફિલ્મનું શૂટીંગ શરૂ થઈ રહ્યું હતું, અભિનેત્રીને જોવા લોકોની ભીડ એકઠી થઈ રહી હતી, એનાથી તદ્દન અનભિજ્ઞ એવા બંને પોતાના નિઃશબ્દ એકાંતમાં જ મહાલી રહ્યાં, અને તેમના અસ્તિત્વને અવગણનારા – તેમના શું, પોતાના સિવાય અન્ય સર્વેના અસ્તિત્વથી કોઈ નિસબત ન હોય એવા સૂક્કા લોકોથી એ દરિયાકિનારો ઉભરાતો ચાલ્યો. આ બંનેને જાણે એ અવગણનાની પણ ટેવ પડી ગઈ હોય તેમ અન્ય લોકોને અવગણવાની વૃત્તિ જ એમણે પણ ધારણ કરી હતી, એ તો પોતાની અ-ક્ષર વાતોમાં જ મસ્ત હતાં. આંખોની વાતો કદી પૂરી થતી હશે? આખરે પેલી યુવતિએ યુવકના ખભે પોતાનું મસ્તક ટેકવ્યું અને આંખો બંધ કરી, કલાકો વીતતા રહ્યાં પણ બંને બેઠા રહ્યાં. એ સ્પર્શ સંવાદને વિરામ આપવાનો કોઈ પ્રયત્ન ન થયો. સૂરજ હવે અસ્તાચળ તરફ દોટ મૂકી, ને પશ્ચિમ તરફ ઉતરી પડ્યો, અંધારુ ઘેરાવાનું શરૂ થવા લાગ્યું એટલે બંને ઉભા થયા, મનની ઓતરાતી વાતોને ત્યાં જ ખંખેરી, રેતીની સાથે તેને પણ દરિયાને હવાલે કરીને બંને ચાલ્યા, જાણે અણગમતી સફરે નીકળી રહ્યા હોય તેમ ભારે ડગલે શહેર તરફ આગળ વધ્યા.