1959માં વિનોબાજીએ બહેનો માટે પવનારમાં બ્રહ્મવિદ્યા-મંદિરની સ્થાપના કરી. ત્યારે આ બેમાંથી એકને તેમાં જોડાવાની તીવ્ર ઈચ્છા થઈ આવી. પરંતુ બીજાને એવી ઈચ્છા નહોતી. આ વિશે ઠીકઠીક મંથન ચાલ્યું. એક ત્યાં જાય અને બીજી ન જાય, એવો તો કોઈ સવાલ જ નહોતો. જાય તો બંને જાય, નહીં તો એકેય ન જાય. બંનેના એકત્વના ભોગે તો ત્યાં જવાની તૈયારી નહોતી જ. છેવટે બંનેનો નિર્ણય થઈ ગયો કે આપણે બ્રહ્મવિદ્યામંદિરમાં નથી જોડાતાં. સામાજિક કામ કરતાં-કરતાં આધ્યાત્મિક સાધના પણ કરતાં રહીશું. આમ, બંનેનું એકત્વ આ કસોટીને પાર કરી ગયું. બ્રહ્મવિદ્યામંદિરમાં જોડાવા કરતાંયે બંનેએ પોતાના સાથે રહેવાનું વધુ મહત્વનું માન્યું. બંનેના પરસ્પરના સમર્પણભાવનું, બંનેની એકાત્મતાનું તેમજ બેઉ વ્યક્તિત્વના થયેલા પવિત્ર સંગમનું આ દ્યોતક હતું.