રમણદાદાએ પોતાની વાત આગળ ચલાવી : ‘તમને તો ખબર જ છે કે ગામમાં પાણીવાળી એંસી વીઘાંની આપણી જમીન. જમીન પણ પાછી સારી એટલે ખાધે-પીધે સુખી. થોડી બચતેય થયેલી એટલે ગામમાં બીજું ઘર ખરીદીને નાનાને આપ્યું. એ બેય માણા જુદા થયાં એટલે મોટાને આપ્યું જૂનું. પાંચ ઓરડી અને ઓસરીવાળું ઘર એટલે અમે બેય, સુરેશને ઈ ચાર આરામથી સમાઈ જાય. દીકરીઓ બધીને સાસરે વળાવી દીધેલી એટલે હવે આપણે કોઈ જાતની ચિંતા નહીં. માટે જ મેં જમીન પણ બેયને આપી. એમના ખાતે જ ચડાવી દીધી અને પ્રભુભજનમાં ચિત્ત લગાવ્યું. મારી પાસે હતું એ બધું એમને આપ્યું એટલે થયું એવું કે મારી પાસે કોઈ બચત ન રહી. શરૂઆતમાં બહેન-દીકરીને દેવામાં કે કોઈ સારા-નરસા પ્રસંગે બહારગામ જવા માટે દીકરા પાસે પૈસા માગવા પડતાં. એક-બે વાર તો ઠીક પણ પછી દીકરાની વહુનો પૈસા આપવામાં જીવ ખચકાય. મેં આ જોયું. છેવટે બેય દિકરાઓને બોલાવીને કીધું કે ‘તમારે મને દર વર્ષે પંદર હજાર રૂપિયા આપી દેવાના એટલે મારો છૂટક ખર્ચો નીકળ્યા કરે.’ શરૂઆતમાં તો બેઉ દીકરા માની ગયાં પણ આ વર્ષે મોટાએ પહેલાં તો મને મારા ઘરમાંથી જુદો કર્યો. ઘરની પાંચ ઓરડીમાંથી ચાર એણે રાખી અને એક મને આપી. સાથે સાફ સુણાવી દીધું કે ‘તમે અને મા બેય જુદા રોટલા ઘડવાનું રાખો.’… મારી પાંસઠ વર્ષની ઘરવાળીને આ ઉંમરે રોટલા ઘડતી જોઉં છું ત્યારે મારી આંખ ભીની થઈ જાય છે…..’