મારી બાજુમાં ઉભા રહેલા છોકરાએ જ્યારે તેને કંઈક ખાવાનું બતાવ્યું ત્યારે તે એકદમ અમારી પાસે નીચેની તરફ ધસી આવ્યો અને મારી સામે જ ‘ફેસ-ટુ-ફેસ’ આવી ગયો. મારા હાથમાં પેલો ધોકો હતો. જેમ બેટ્સમેન ચોક્કો મારવા બેટ વિંઝે તેમ મે એ ધોકો વિંઝ્યો અને માર્યો એ કપિના મોઢા પર. કદાચ એક ક્ષણ માટે તે વાનર ચોંકી ઉઠ્યો હશે પણ એ વન્યજીવમાં ‘સર્વાઇવલ’ની ભાવના અને સ્વબચાવની કળા તો હોય જ ને? અને આ તો વાનરની નકલખોર જાત. બીજી ક્ષણે તેણે પણ મારી જ રીતે તેનો હાથ ઘુમાવ્યો અને મને જાણે કે લાફો માર્યો. બરાબર એ જ વખતે મારી બાજુમાં ઊભેલા છોકરાએ મને તે હુમલાથી બચાવવા ખેંચ્યો. એટલે મને વાનરનો ‘લાફો’ પૂરો તો વાગ્યો નહિ પણ તેનો એક નખ મારા હોઠની નીચે લાંબો ચીરો કરતો ગયો. બધા જ મારી તરફ દોડ્યા માટે વાનર ગભરાઈને ધાબા પર નાસી ગયો અને મારા હોઠ નીચેથી લોહીની ધારા વહેવા લાગી. પછીતો મને દવાખાને લઈ જવામાં આવ્યો અને ટિંક્ચર લગાડવામાં આવ્યું અને ડ્રેસિંગ થયું અને બૂમાબૂમ અને પપ્પાનો ગુસ્સા અને ચિંતા મિશ્રિત ચહેરો! આ બધા પછી મને ‘વાનર સાથે વાનરવેડા કરનાર’નું ઉપનામ મળ્યું!