મૉનજીને ઉદવાદા, પારડી, તેમ જ ગામડામાં સગવડ હતી જ પણ પોતાના ગામનો નાવી ન કરે, ને બીજે જઈને ક્ષૌર કરાવવું પડે એ કલ્પના જ એવી અસહ્ય હતી કે થોડા દિવસ ડૂમો હૈયામાં ને હૈયામાં ગોપવ્યે રાખ્યા પછી એક દિવસ બંધ તૂટ્યા જ; અને બાઈ પોયરાંની હાજરીમાં  પાડોશીના ઘર લગી સંભળાય તેમ પોકે પોકે રડ્યા!