કૌરવ-પાંડવોના યુદ્ધની આ પરિણતિ જોતાં ‘આ બધું શા માટે બન્યું ?’ પ્રશ્ન અંગે – યુધિષ્ઠિરની જેમ જ – આપણે પણ વિચારવું અપરિહાર્ય ઠરે છે. તે યુદ્ધના સંદર્ભમાં ‘यतो धर्मस्ततो जय:’ સૂત્ર આપણે કાને આવ્યું હોય છે. તેમ છતાં, તે યુદ્ધ ધર્મ માટે થયેલું નથી, અને જે બાજૂએ ધર્મ છે તે બાજૂનો જય થતો હોય છે એવા ભરોસાથી તો નહિ જ નહિ. યુદ્ધ પૂર્વે થયેલ વિચારવિનિમયમાં અને વાટાઘાટોમાં વ્યાસે તે યુદ્ધનું કારણ ગૂંથ્યું છે. યુદ્ધ બાદ યુધિષ્ઠિરને થયેલા પસ્તાવામાં વ્યાસે તે કારણ અધિક સ્પષ્ટ કર્યું છે. તે કારણ છે – રાજ્ય. યુધિષ્ઠિરના મુખનો શબ્દ વાપરીએ તો – રાજ્યલોભ. પાંડવોને – ભલે ને પાંચ ગામોનું હોય પણ – પોતાનું રાજ્ય જોઈતું હતું; અને આ રાજ્ય અમારું છે તમારું નથી એ ભાવનાથી, કૌરવ તેઓને – પાંચ ગામની વાત તો જવા જ દો – એક રજકણ પણ આપવા તૈયાર નહોતા. પરંતુ, રાજ્ય એ મુખ્ય કારણ હોવા છતાં, કૌરવ-પાંડવો વચ્ચેનું યુદ્ધ કેવળ એટલા જ કારણે થયું નથી. વિવિધ કથાપાત્રોના સ્વભાવ, તેમના પોતા વિષેના અને પ્રતિપક્ષ વિષેના અભિપ્રાય, તેમની પ્રતિપક્ષ પ્રત્યેનાં ઈર્ષા અને માનાપમાન – તે યુદ્ધ થવાનાં કારણોમાં આવી અને ઇતર તત્સમ બાબતો હોવાનું વ્યાસે કથામાં ગૂંથ્યું છે. અને વેર. તેની તો મહાભારતમાંના બધાં જ કથાપાત્રોને જાણે બાળસોગઠી આપી હતી.