લશ્કરખાન ગુજરાતી ઉપરાંત અંગ્રેજી, ઊર્દૂ અને ફારસીના પણ ઉચ્ચ કોટિના વિદ્વાન હતા. પાલનપુરના તત્કાલીન રાજવી નવાબ તાલેમહંમદખાનજીએ તેમને ‘દમ’ ઉપનામ સૂચવેલું. જો કે એ તેમણે સ્વીકાર્યું કે નહીં તેના વિશે કોઈ માહિતી ઉપલબ્ધ નથી. પણ બાદમાં તેમણે પોતાના નામ ઉપરથી ‘લશ્કર’ ઉપનામ રાખીને ૧૯૩૦માં ‘લશ્કરમાલા’ નામનો કવિતાસંગ્રહ પ્રસિદ્ધ કર્યો હતો. વડોદરાના રાજવી સયાજીરાવ ગાયકવાડે તેમને પોતાને ત્યાં નોકરીએ રાખેલાં હોઈ તેમનો આ સંગ્રહ પણ વડોદરામાં જ પ્રિન્ટ થયો હતો. ૧૯૨૨માં તેઓ મહારાજા સાથે યુરોપના પ્રવાસે ગયા હતા ત્યારે ત્યાં મોટાં મોટાં કારખાનાઓ જોઈને તેમણે ઉપર જણાવ્યો તે શેર લખ્યો હતો. સયાજીરાવ ગાયકવાડના દરબારમાં તેને ‘આફતાબે મૌસીકી’ એટલે કે સંગીતના સૂર્યનો ખિતાબ મળ્યો હતો. ૧૯૬૦માં લગભગ ૬૦ વર્ષની વયે લશ્કરખાને દેહ છોડ્યો ત્યાં સુધીમાં તેઓ અસલ પાલનપુરી બોલીના પ્રથમ કવિ તરીકે પ્રસ્થાપિત થઈ ચૂક્યાં હતા. તેમના ગયા પછી એ પ્રકારની કવિતાઓ લખાવી થોડા સમય માટે અટકી ગઈ.