હું હજીય એ દિવસો ઘણી વાર યાદ કરૂં છું. પીપાવાવ થી મહુવા અને મહુવા થી પીપાવાવની અમારી રોજની અપડાઉનની દોડાદોડ અમને આસપાસના ખેતરો અને રસ્તામાં વચ્ચે આવતા ગામડાઓના જીવનવ્યવહારમાં એવા ઘણાં પ્રસંગો દેખાડે છે જેમાં માતૃત્વની ઝલક દેખાયા કરે. જ્યારે યાદ આવે નાનપણનાં સોહામણા દિવસો, અમે ભાઇ બહેન ખૂબ તોફાન કરતાં, લેશન કરવામાં ચોરી કરતાં, અમારી માં અમને મારવા દોડતી, ક્યારેક પકડાઈ જતા તો ક્યારેક કોઈક બચાવી લેતા. કોઈ ના હોય તો ઢીબાઈ પણ જતાં અને પછી અમને રડતાં જોઈને એ અમને ખોળામાં લઈને રડતી, વહાલથી પંપાળતી, એક એકા એક અને એક દૂની બે યાદ કરાવતી. મને યાદ છે હું ખૂબ નાનકડો હતો ત્યારે કૂવા પાસેની જગ્યામાં કપડા ધોવા બેસતી અને ઓશરીના પગથીયે બેસીને હું પહાડા બોલતો એ મને ખૂબ પ્રેમ કરતી, મારૂ માથું ઓંળી આપતી, સરસ પાથી પાડી આપતી, મને સ્કૂલ જતા નાસ્તાનો ડબ્બો ભરી આપતી, વહાલ થી બકી કરતી, ખોળામાં સૂવડાવતી. જેણે મારી ઓંળખાણ મારી સાથે કરાવી, જે મને મારી પહેલા થી ઓળખે છે, અને હું જેના અસ્તિત્વનો એક ભાગ છું એવી મા માટે હું શું લખી શકું. શબ્દો કાયમ ઓછા જ પડવાના….