બીજે દિવસે અમે ઊપડ્યાં. મારી માતા, ભાઈ પ્રકાશ, ગીતા અને મારો પુત્ર મનીષ અને મિત્રો ડૉ. દીપક દેસાઈ અને ડૉ. દીપક પંચાલ. બીજા બે’ક મિત્રો પણ હતા. સૌરભ કડકિયા પણ હતા. મારા માટે રૂમ તૈયાર હતો. હું તો વી.આઈ.પી. દર્દી હતો. હોસ્પિટલ શરૂ થઈ 1978માં અને ત્યારથી જ હું હૉસ્પિટલમાં જોડાયેલો હતો. આ મારી હૉસ્પિટલ હતી. આખી હૉસ્પિટલમાં ખબર પડી ગઈ. ધીમે ધીમે ઘણા મળવા આવ્યા. બીજા સંકોચથી ન આવ્યા. એડમિનિસ્ટ્રેટર મિ.ભાસ્કરન મળવા આવ્યા. ડૉ. મહેશ દેસાઈ આવ્યા અને સાથે ડો. મોહન રાજાપુરકર હતા. મહેશભાઈ સાથે વાતો કરી. વાતવાતમાં વાત નીકળી. મેં કહ્યું, ‘જ્યારે ઍન્જિયોગ્રાફીની વાત આવી ત્યારે મારા ઘણા મિત્રોએ મને કહ્યું કે ઍન્જિયોગ્રાફી તમે મુંબઈ કરાવો કે પછી લંડન-અમેરિકા. બધે મારા તબીબ મિત્રો છે અને ત્યાં જઈને આ કરી શકત. પણ મેં કહ્યું કે આ હૉસ્પિટલમાં હું કામ કરું છું અને હું પોતે જ આ તપાસ માટે મુંબઈ જાઉં તો પછી મારા અને બીજા દર્દીને અહીં આવવાનું કેમ કરીને કહી શકું ?’