પશ્રીમના દેશોમાં શીક્ષણનું પ્રમાણ લગભગ ૧૦૦ ટકા જેટલું છે. આ ઉપરાંત ત્યાં રાજ્ય સરકારોની મુખ્ય સંચાલનની ફરજ પોતાના દેશના નાગરીકોનું સશક્તીકરણ કેવી રીતે થાય તે છે. દરેક દેશોના બજેટોમાં શીક્ષણ, સામાજીક સુરક્ષા( સોશીઅલ સીક્યોરીટી), અંગત અને જાહેર આરોગ્ય સેવાઓ માટે સૌથી વધારે નાણાં ફાળવવામાં આવે છે. યુરોપના કેટલાક દેશોમાંતો કે જી થી માંડીને ઉચ્ચશીક્ષણ સુધી શીક્ષણ તમામ વીધ્યાર્થીઓ માટે બીલકુલ ફ્રી છે. સંપુર્ણ આધુનીક આરોગ્ય સેવાઓ દેશના દેરક નાગરીકો માટે મફત હોય છે. દરેક પુખ્ત ઉંમરના બેકાર કે નીવૃત્ત નાગરીકને રાજ્ય તરફથી નીયમીત બેકારી એલાઉન્સ ( નાણાંકીય સોસીઅલ સીક્યોરીટી) મળે છે. જો નાગરીકની બધીજ શીક્ષણથી થી માંડીને તમામ અચોક્કસતાઓ ( અનસરટેનટીસ) ની જવાબદારી રાજ્યની ચુંટાયેલી સરકારો લેતી હોયતો પછી ધર્મ કે ચર્ચની શા માટે જરૂર છે? પુખ્ત ઉંમરના દીકરા દીકરીઓ પુખ્ત ઉંમરના થતાંજ મા– બાપના માળામાંથી ઉડી જઇને પોતાનો નવો માળો બનાવવા મચી પડતા હોય તો પછી મા– બાપના અને ચર્ચના ધર્મગુરૂઓના ધાર્મીક બોધ(!) વચનોની શું જરૂર છે? આર્શીવચનો કે બોધ વચનો સાંભળનારા જ ન હોય તો તે તોતોંગ ચર્ચની ઇમારતોની કઇ જરૂર છે? ચર્ચો મરશે તો તેના આધારીત જીવતા પરોપજીવીઓ કેવી રીતે બચવાના હતા?