બસ, હવે બાકી શું હતું – નક્કી કરેલાં સમયે અને સ્થળે હું પહોચ્યો અને તારા ઘરની કોલબેલ રણકાવી. મને થયું દરવાજો ખોલતાં જ આપણાં બન્નેની આંખોમાં પ્રથમ વખત રૂબરૂ થયાનું ચમકીલું તારક રચાશે… સાથે સાથે ઉમટતી લાગણીઓને રોકવાની જવબદારી પણ નિભાવવી પડશે…. પણ ત્યાં તો મારા વિચારોને ધક્કો લગાવી હડસેલતો દરવાજો ખૂલ્યો! મને સમજતાં સહેજ પણ વાર ન લાગી કે દરવાજો ખોલનાર આ જાજરમાન સ્ત્રી એ તારા મમ્મી જ છે. મેં ‘જયશ્રી કૃષ્ણ’ કહી અભિવાદન કર્યું! પછી તરત જ બોલાઈ ગયું ‘સંજના…..’