‘સંભાર્ય મા. વિસાજી! સંભાર્ય મા…’ વૃદ્ધ આહિર એનાં ઓખાઈ પગરખાં સુધી અરવ ધ્રૂસકી ઊઠ્યો. અવથાડ વડલો ફાટે એમ એકવાર એ ફાટ્યો પણ વળતી પળે પોતાને વશ કરી લીધો: