“હું અમદાવાદ આવ્યો ત્યારે મારે પાસ કશું જ નહોતું. બસ, ભજીયા અને ગાંઠિયા બનાવવામાં મારી માસ્ટરી હતી. મેં 1500 રૂપિયા રોકીને નહેરૂનગર ચાર રસ્તા પાસે ફૂટપાથ પર ગાંઠિયાની રેકડી કરી. હું જેટલા પણ ગાંઠિયા બનાવતો એ ચપોચપ વેચાઇ જતા. મારે દર બીજા દિવસે સામાન ખરીદવા બજાર જવું પડતું. બસ ત્યારે જ મેં નક્કી કરી લીધું કે, આનાથી સારો બિઝનેસ કોઇ હોઇ જ ન શકે, મેં નક્કી કરી લીધું હતું કે, ગાંઠિયાના ધંધામાં જ હવે આગળ વધવું છે. એકધારી ગુણવત્તાને કારણે ગ્રાહકો અને ધંધો વધતા ગયા. રૂપિયા એકઠા કરીને મેં તેજ ફૂટપાથ નજીક ગાંઠિયાની પ્રથમ દુકાન કરી. અમદાવાદમાં ધંધો કરતા કરતા ધંધો કરવાની એવી તો સૂઝ વિકસી ગઇ કે એક પછી એક ગાંઠિયા રથની 8 શાખાઓ શરૂ થઇ ગઇ.”