આ ઘટનાએ મને દુ:ખી તો કર્યો પણ સાથે આ આખાય ઘટનાક્રમમાં મારી ભૂમિકા અને જવાબદારી માટે મને વિચારતો પણ કરી દીધો. બિલ્લીને મારા પર સંપૂર્ણ વિશ્વાસ થઈ ગયો હતો કે ક્યાંય નહીં પણ અહીં તો મને આશ્રય જ નહીં અભય-સ્થાન પણ મળશે. અને આ વિશ્વાસ ઘણી ચકાસણી પછી ઊગ્યો હતો. એને જ્યારે કોઈ સતાવતું ત્યારે તે ભાગીને મારી પાસે લપાઇ જતી. મારી કેટલીયે પજવણીને રમત સમજી નિર્વિઘ્ન સૂઈ રહેતી. દર પ્રસૂતિ વખતે એ બચ્ચાઓને કેવલ મારા પાસે જ રાખીને નિશ્ચિંત થઈને ગમે ત્યારે અને ગમે તેટલા વખત માટે જઈ શકતી. એ વિચારતી હશે કે આ વખતે એવું તે શું થયું કે મારી આટલી અવગણના થાય છે ? તે વારંવાર મારી તરફ કાતર નજરોથી જોતી અને દરવાજો ખુલે કે અંદર ભાગતી અને હું એને બહાર કાઢતો. તેના માટે તો આ મારો વર્તાવ ન સમજાય તેવો હશે પણ મારા માટે તો અત્યંત દુ:ખદાયી હતો. મારા મનમાં કાંઈ કાવતરૂં નહોતું એટલે હું આને વિશ્વાસઘાત તો નહીં કહું પણ વિશ્વાસભંગ તો અવશ્ય છે, જે મને સતત સાલે છે. હું બીજા ઉપાયો પણ વિચારી શકતો હતો જે મેં ન કર્યા. મારા લીધે એને પ્રસૂતિ બહાર કરવી પડી