મા સહેજ ઊભી થઈ તકિયાને અઢેલીને પલંગ પર બેસી ગઈ. બહાર ખીલેલા ચંદ્રની ચાંદનીનો પ્રકાશ બારી વાટે ચળાઈને સીધો તેના ચહેરા ઉપર પડી રહ્યો હતો. તેનું શાંત મુખ વધુ પ્રકાશિત થઈ ગયું. ‘તારું સત્ય મારા સત્યથી અલગ નથી આશુ ! તું મારી દીકરી હોત તો કદાચ વધુ સારી રીતે સમજી શકત પણ તોય તું સમજવા પ્રયત્ન કર. તું મારા માટે ક્યારેય વણજોઈતું સંતાન ન હતો. તને તો મેં ઝંખ્યો હતો, હંમેશાં, ક્ષણેક્ષણ….. એ ઘટના મારી સાથે બની ત્યારે મારાં લગ્નને ચાર વર્ષ થઈ ગયાં હતાં. માતૃત્વ પામવાની મારી ઝંખના ચરમસીમાએ હતી અને હું નિરાશાની ગર્તામાં ધકેલાઈ રહી હતી. ઈશ્વર પાસે સંતાન માગવાનો અને નિરાશ થવાનો ક્રમ સતત ચાલી રહ્યો હતો અને ત્યારે જ મારી ઉપર બળાત્કાર થયો. ચારે તરફ અંધારું છવાઈ ગયું. ભગવાને મારી તરફ કરેલા આ અન્યાયને સહન કરવાનું મારું સહેજેય ગજું ન હતું – આત્મહત્યા કરવાનું મન થતું હતું અને ત્યારે જ મને ખબર પડી કે મારા ઉદરમાં તારું બીજ રોપાયું હતું. એ સત્ય છે કે જ્યારે સ્ત્રી પર બળાત્કાર થાય ત્યારે શરીરની સાથે એનો આત્મા પણ ઘાયલ થાય છે. પરંતુ એક સત્ય એ પણ છે કે માતૃત્વ સ્ત્રીને સંપૂર્ણ સ્ત્રી બનાવે છે. બે અંતિમ છેડાના સત્યમાંથી મને મારા જીવનનું સત્ય મળ્યું. તને મારા સુધી પહોંચાડવાની ઈશ્વરની રીત ભલે ખોટી હોય પણ એને માટે મેં ભગવાનને માફ કરી દીધા. બેટા, તને મેં મારા શરીરથી નહીં આત્માથી પણ જન્મ આપ્યો છે. જો તું ખરેખર સત્ય જાણવા જ ઈચ્છતો હોય તો સત્ય આ છે અને માત્ર આ જ છે.’