આ વાતને લગભગ સાત-આઠ વર્ષ પસાર થઈ ગયા. શિષ્ય તો નિરંતર પોતાના ગુરુની આજ્ઞાનું પાલન કરી રહ્યો હતો. સાથોસાથ તે રાત-દિવસ જોયા વગર તેને જે આજ્ઞા કરવામાં આવે તે મુજબની આરાધના કરવાનું કહેવામાં આવતું હતું. લગભગ આ યુવાન શિષ્ય કે જે ૨૧મા વર્ષે ગુરુની સાથે જોડાયો હતો હતો, તે ૩૨ વર્ષનો થયો એટલે કે ૧૧મુ વર્ષ પણ પૂર્ણ થવામાં હતું. હવે એક દિવસ ગ્રહણની રાત્રિ આવવાની હતી તેના બે દિવસ પૂર્વે જ ગુરુએ આ યુવાન શિષ્યને પોતાની પાસે બોલાવ્યો. આ સમયે સમગ્ર આશ્રમમાં બધા પોત-પોતાના કાર્યમાં મશગૂલ હતા. માત્ર ગુરુ અને શિષ્ય વચ્ચે સંવાદ થાય છે. ગુરુએ ખૂબ જ ગંભીરતાથી કહ્યું કે તારી ઉપાસનાનું ૧૨મુ વર્ષ છે. તારે હવે આશ્રમ છોડીને એક નિર્જન સ્થાનમાં વિશિષ્ટ ઉપાસના માટે જવાનું છે. તેને માટે કેટલીક સિદ્ધિ તારી પાસે હોવી આવશ્યક છે. આ સિદ્ધિ મેળવવા માટેની એક રાત્રિ એટલે કે ચંદ્રગ્રહણની રાત્રિ આવી રહી છે. આ માટે તારે મારી સાથે વાતચીત પૂર્ણ થાય એટલે ‘હું કહું તે સ્થાને તું જે રીતે મારી પાસે આવ્યો છે, એ જ સ્થિતિમાં પહોંચી જજે. તારી બધી જ વ્યવસ્થા ત્યાં થઈ જશે.’