નાનપણથી જ વજુની નટખટ પ્રકૃતિ નામચીન હતી. એના વાનરવેડા અને ઉપદ્રવ, તોફાન અને મસ્તી આજે પણ ઘણાને યાદ છે, પણ એ વાનરવેડામાંય વજુની તીવ્ર કુશાગ્ર બુદ્ધિ તરી આવે છે. એક દિવસ અમે સિનેમા જોવા ગયેલા. વજુને પાન લેવા મોકલ્યો. વધેલા પૈસા એણે પાછા ન આપ્યા, પણ એમાંથી તોફાન કરવાનું સાધન ખરીદ્યું. અમે ઉપર બાલકનીમાં બેઠેલા. પ્રેક્ષકો સિનેમા જોવામાં મશગૂલ હતા. થિયેટરમાં પંખા ફરતા હતા. અચાનક બધા પ્રેક્ષકો છીંકાછીંક કરવા લાગ્યા. કોઈની આંખો બળી, કોઈનું નાક બળ્યું. અનેક પંખાઓથી વીંઝાતી હવામાં સર્વત્ર છીંકણી હતી. કહેવાની જરૂર નથી કે એ પરાક્રમ વજુનું હતું, પણ કોઈને તેની ખબર ન પડી. એ તો જાણે કંઈ જાણતો જ નથી એમ ડાહ્યોડમરો બનીને બેસી રહ્યો!