ઘડિયાળમાં જોયું તો બપોરના સવા બાર થવા આવ્યા હતા. ગુજરાત એસટીની કહેવાતી ગુર્જર નગરી બસે સમી પહોંચાડવામાં સવા ત્રણ કલાક લઈ લીધા હતા. એટલે નિયત સમય કરતાં પોણો કલાક જેટલું મોડું થઈ ચૂક્યું હતું. પશ્ચિમ દિશા તરફ મોં રાખી બસમાંથી ઊતર્યા અને જેવી દુદખાના રસ્તે નજર પડી કે તરત અમારા મોતિયા મરી ગયા! કેમ કે, આખા રસ્તે ક્ષિતિજ સુધી લંબાતી નજરમાં ક્યાંય સમતળ રોડ નજરે ચડતો નહોતો. સાથે રહેલા ભાઈએ સ્પષ્ટતા કરી ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે, છેલ્લા એક વર્ષથી અહીં રસ્તાનું કામ ચાલી રહ્યું છે એટલે છેક દુદખા સુધીના કુલ ૧૩ કિ.મી.ના રસ્તે આ જ રીતે મસમોટી કપચી આડેધડ વેરાયેલી પડી છે. રસ્તા વચ્ચે ઠેકઠેકાણે જાણે યાયાવર પક્ષીઓએ માળા બાંધ્યા હોય તેમ નાના-મોટા અનેક ખાડા ટેકરા પણ મોજૂદ હતા. એટલે જેવું અમારા સાથીદારે મોટરસાઇકલનું સુકાન હાથમાં લીધું કે અમારી હાલત ‘એક ટૂંકી મુસાફરી’ વાર્તામાં ઊંટ પર બેઠેલા ‘ધૂમકેતુ’ જેવી થઈ ગઈ. દરેક પળે ‘એએ..ગયા..’ એવી ફાળ પડતી જતી હતી. વચ્ચે ક્યારેક અચાનક જ મસમોટા ખાડામાં અણધાર્યું બાઇકનું ટાયર પટકાતું અને જાણે કોઈ માતેલા સાંઢે પીઠ પર ધબ્બ દઈને ઢીંક મારી દીધી હોય તેવો અનુભવ થતો હતો. આશ્ચર્ય એ વાતનું હતું કે, જેને પોતાનું શરીર વહાલું હોય એવો એકેય માણસ આ રસ્તે દ્વિચક્કી વાહન ચલાવવાનું સાહસ કરતાં વિચાર કરે ત્યાં અહીંના દુદખા, મોટી ચંદુર સહિતનાં ગામો તરફથી લોકો બેફિકર થઈને આવજા કરતા હતા! એનો અર્થ એ નહીં કે તેઓ સાહસિક છે, પણ ભોળા એ ગામડિયાઓએ આવી હાડામારીઓ સાથે પનારો પાડતા શીખી લીધું હતું. પોણો કલાકની બાઇક મુસાફરીમાં અમે નોંધ્યું કે, રસ્તાની બંને તરફ ખારી વખ જમીન છે. જેના પર ક્યાંક કપાસ, તો ક્યાંક જીરુંનો પાક પાણી વિના ઊભેઊભો બળીરહ્યો છે.