પણ અત્યારે લખું કે મેં તો એનો ઇલાજ શોધી કાઢ્યો. હતો. બાની ઉત્તરક્રિયાના દિવસોમાં હું લગભગ રોજ સાંજે જૂનાગઢથી ત્રીસ કિલોમીટર દૂર જેતપુર મારા બજાજ સ્કૂટર પર જતો અને મોડી રાતે એ જ રીતે પાછો ફરતો. એ રોજ રાતે ઠંડી સડક પર જ્યારે દૂર દૂરથી પણ કોઇ વાહન આવતું ના દેખાતું હોય ત્યારે હું સ્કુટર થંભાવતો અને એ કાળા અંધારા વેરાનમાં આકાશ ભણી જોઇને મોં પરથી મફલર હટાવીને મારી બાને જોરથી “બા...આ આ...” કહીને મોટેથી સાદ પાડતો. જાણે કે એ આકાશમાં આટલા બધા તારાઓ વચ્ચે ક્યાંક બેસીને એ મને હોંકારો આપવાની હોય! હવાના ઠંડા સુસવાટાઓ સિવાય કંઇ નહોતું, પણ મારી બાનો એક હળવો હોંકારો હું મારામાં પેદા કરી લેતો હતો.અને એ વખતનો ઉત્તાપ શાંત થઇ જતો. આવું તો, જો કે, હું એકાદ-બે વાર જ કરી શકતો, કારણ કે તરત જ દૂરથી તીવ્ર પ્રકાશના ધ્રૂજતા શેરડા ફેંકતું કોઇ વાહન નજીક આવતું દેખાતું. અને મારે પાછું સ્કૂટર પલાણી લેવું પડતું. આ આટલી ગાંડી ચેષ્ટાથી પણ મને અપાર માણ વળતું. મારી આ અનુભૂતિનો ઉપયોગ મેં આગળ જતાં મારી નવલકથા 'પરભવના પિતરાઇ' માં કર્યો છે. જેમાં એના નાયક નરસિંહભાઇ ભાવસાર કાંઇક આવો જ પ્રયોગ પોતાની મૃત માતા સાથે સંવાદ સ્થાપવાને માટે કરે છે