‘મેં એની માને જોઈ. એક જ સંતાન. યુવાનીને ઉંબરે ઊભેલો. તદ્દન નાદાન, બેજવાબદાર પુત્ર. પણ એનાં પંડનો પિંડ ! એની પર કેટકેટલી આશા અને મદાર બાંધ્યો હશે ? સર્વસ્વ લુંટાયાનું દુઃખ હું જાણું છું બેટા. એના મા-બાપ અત્યારે જ કેટલાં રિબાતા હશે ! એમાં ઈંધણ હોમાય એવા શબ્દોની કેવી અગનઝાળ લાગશે.’