મથુર ધંધુકા પાસેના એક નાનકડા ગામ રાયકામાં રહેતો ગરીબ પરિવારનો છોકરો હતો. ૧૨મું પાસ કરીને તેણે ભણવાનું છોડી દીધું હતું. થોડાક મહિના રખડપટ્ટી કરી અને પછી બાપા સાથે મજૂરીકામમાં જવા માંડ્યો, પણ થોડા જ દિવસોમાં મથુરને સમજાઈ ગયું કે શા માટે બાપા દરરોજ રાડો પાડીને કહેતા કે, ‘ભણવામાં ધ્યાન આપ, મજૂરી કરવી સહેલી નથી.‘ બાપાએ આપેલા અલ્ટીમેટમના ફળસ્વરૂપે મથુરને આ ફળ વેચવાની ફરજ પડી. અમદાવાદથી ધંધુકા અને એ રૂટ પર આગળ જતી બસો રાયકાના પાટિયે આવેલી હોટલ પર ઊભતી ત્યારે આ બોર વેચવાવાળા પોતાની હાટ માંડતા. મથુરે વિચાર્યું હતું કે થોડા દિવસમાં આ કામ છોડી દેશે અને ધંધુકામાં કોઈ નાનું-મોટું કામ શોધી લેશે, પણ આજે શિખાને જોયા પછી મથુરે પોતાનો નિર્ણય બદલી નાખ્યો કે ૨ મહિના સુધી તો બોરનો ‘બિઝનેસ‘ જ કરવો છે.