વરસાદ ધીમે ધારે ચાલુ થઈ ગયો હતો. પવનના સુસવાટા વચ્ચે સરંગે વિરમને હુકમ કર્યો, – ‘તું હંજાને ઝપાટે છોડી આવ.’ વીરમ પરમણ ઉપર ચઢી ગયો. પવનની ભયંકરતા વચ્ચે ઉપરથી તે મોટા સાદે બોલ્યો, ‘આ હંજો કોણે બાંધીઓસ યાર… મારાથી આ નથી છૂટતો.’ સરંગે નીચેથી સલાહ આપતાં કહ્યું કે, ‘અવેર મકર વેલો ન છૂટે તો એને ઝપાટે કાપ.’ સરંગનો સાદ સાંભળી લક્ષ્મણને સુખાણ સોંપી ભુદાએ આકરા અવાજે સાદ પાડતાં કહ્યું, ‘ખીમા, ભાણા, ભયું, ક્યાં ભાગી ગ્યા? જલદી હંજો મેકાવો, એ રામા ! તું મરખના છેવાને કસમાંથી છોર જલદીથી. પછી કસમાં હોદાર નાખ, સમજ્યો?’ નાખવાના હુકમ મુજબ વિરામે કામ કરતા કરતા જરા નીચે નમીને પૂછ્યું, જો તો ભરાભર છે ને?’ નાખવાએ બધું તપાસ્યું અને પછી બોલ્યો, ‘હા, હા, બધું ભરાભર છે, એને તાણતો રહેજે. પરમણ આગર મોરામાં વટાઈ ન જાય ઈ પણ જોજે.’ નાખવાએ નીચે કામ કરતા માણસો સામે જોઈ ફરીથી કહ્યું, ‘એક જણ હંજો મકાવો અને બે જણા મરખ દબાવે, ખીમા! તું પરમણ આગરથી નમી ન જાય ઈ ધ્યાન રાખજે. ધામણ મકાવે પછી એય… વિરામ, માથેથી જોજે કે સઢ ક્યાંય ફાટે નંઈ ભલાં !’