હવે આ સંવાદ ખરેખર છે શું તે જોઈએ. સરળ સંવાદની અંદર રહેલી ગહનતાને સહેજ સ્પર્શીએ. સૌથી પહેલી વાત એ છે કે અહીં સનાતન પ્રશ્નની વાત કરી છે. જેને પશુની જેમ જીવવું છે એની માટે અહીં વાત નથી. બાકી આખી માનવજાતને એક સનાતન પ્રશ્ન મૂંઝવે છે કે જીવનમાં કયો માર્ગ શ્રેયસ્કર છે ? જીવનને સાર્થક કરે એવો કયો માર્ગ છે ? એક બાજુ ભોગનો માર્ગ છે અને એક બાજુ વૈરાગ્યનો માર્ગ છે એવું આપણને લાગે છે. પછી સવાલ એવો થાય છે કે ભોગનો માર્ગ જો સાચો ન હોય તો સંસારમાં આટલું બધું કેમ છે ? જેણે સૃષ્ટિનું સર્જન કર્યું એને ખબર નહીં હોય કે આમાં બધા ફસાઈ જશે ? સ્ત્રી જો બંધનનું કારણ બનતી હોય તો એને આટલી સ્વરૂપવતી બનાવીને પુરુષ સામે રજૂ કરવાનું પ્રયોજન શું છે ? જેણે આ બધું છોડીને ન કલ્પી શકાય એવા ઉચ્ચ જીવનના આનંદનો અનુભવ કર્યો છે, એના જીવનનો અર્થ શું છે ? ભોગ અને ત્યાગમાં સાચું શું એ પ્રશ્ન શરૂઆતથી માનવજાતને મૂંઝવતો આવ્યો છે. એક માર્ગ કહે છે કે ભોગ-આનંદ કરો અને જલસા કરો. બીજો કહે છે કે સંયમ જ શ્રેષ્ઠ માર્ગ છે. તમે સરળતાથી કોઈ આકર્ષણને વશ થઈ જાઓ એમાં તમારી સિદ્ધિ નથી. તમે એના પર કાબૂ મેળવો એમાં તમારી સિદ્ધિ છે. વહેતા પાણીમાં તો સૌ જાય, ઉપર ચઢવામાં જ ખૂબી છે. તો કરવું શું ? આ કાવ્ય સમસ્યા મૂકે છે. ઉકેલ નથી આપતું. ઉકેલ તમે એમાંથી કઈ રીતે શું ગ્રહણ કરો છો એની પર છે. એ તમને છૂટ આપે છે. આ કવિ કંઈ નથી કહેતો.