દરિયાકિનારે થોડા બાંકડા અમે ગોઠવ્યા હતા. સાંજે જમી-પરવારીને એ બાંકડે બેસીને હું તારા નિહાળતો રહેતો. કોરોનની ટેકરી ઉપર થઈને આકાશે ચડતો ચંદ્ર જોવો મને બહુ જ ગમતો. આજુબાજુના ખડકો ઉપર ચંદ્રપ્રકાશ ચાંદની બનીને ઓગળી જતો. હું એક નવી જ દુનિયામાં શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો, ધીરે-ધીરે જીવતા શીખી રહ્યો હતો! આદિમાનવ જે રીતે ધીરે-ધીરે જીવન જીવતા શીખ્યો હશે, બસ એ જ રીતે કાંઈક! રાત અને દિવસ, રાત અને દિવસ… અને મહિનાઓના મહિનાઓ એમ જ પસાર થઈ રહ્યા હતા.