પાલનપુરમાં બક્ષીએ લીધેલા શિક્ષણનો વીગતે આલેખાયેલો ચિતાર આજના ભાવકને એ સમયનો જીવંત ખ્યાલ આપે છે. અંગ્રેજી બીજું, એટલે કે ગુજરાતી છઠ્ઠું ધોરણ બક્ષીએ પાલનપુરની શાળામાં આરંભ્યું. એ વર્ગ જેઠાલાલ માસ્તરનો હતો. વર્ગમાં સાત છોકરીઓ પણ હતી. લેખકે પહેલી જ વાર સાથે ભણતી છોકરીઓને જોઈ. કોલકતા ને પાલનપુરના શિક્ષણની તુલના કિશોર ચંદ્રકાન્તના મનમાં સતત રહેતી. બાલ્યાવસ્થાથી જ મૌલિક રીતે વિચારતા બક્ષીનું ઝીણું નિરીક્ષણ શાળાના અનુભવોને રોમાંચક રીતે વ્યકત કરે છે. પાલનપુર શાળાના પહેલા દિવસને નોંધતાં બક્ષી જણાવે છે: "લાંબા ક્લાસની દીવાલો પર સટોસટ ઊંચા ડેસ્ક અને નીચી બેંચો યુ આકારમાં ગોઠવેલાં હતાં. વચ્ચે મોટી ખાલી જગ્યા હતી. માસ્તરના જમણા હાથ પર પહેલો નંબર છોકરો બેસતો અને ડાબા હાથની બેંચો પર છોકરીઓ બેસતી. પછી આખા વર્ગની દીવાલોની આગળ છોકરા બેસતા અને થોડી જગ્યા ખાલી રહેતી. એ પછી 35મો કે 36મો છેલ્લો છોકરો બેસતો. હું દાખલ થયો એ દિવસે બેસવાની જગ્યા ન હતી. એટલે જેઠાલાલ માસ્તરે વર્ગની વચ્ચે ચોકનું એક કૂંડાળું કર્યું અને મને વચ્ચે બેસી જવાનું કહ્યું. હું કૂંડાળામાં બેસી ગયો. પાલનપુરમાં સ્કૂલે જતાં માથા પર ટોપી પહેરવી પડતી. મુસ્લિમ છોકરાઓ લાલ તુર્કી ટોપી - કાળી ફૂમતાંવાળી પહેરતા, હિન્દુ અને જૈન છોકરાઓ સફેદ ખાદીની ટોપી કે કાળી ટોપી પહેરતા. સફેદ ટોપી મેલી થઈ જતી, ઘેર ધોવી પડતી. એની દીવાલને વાળીને નાની કરવી પડતી. જે તરફ સિલાઈ હોય એ પાછળ આવે, સિલાઈ વગરની આગળ આવે. એની અણીદાર ચાંચ બનાવવાની. હું નવી ખાદીની સફેદ ટોપી, શર્ટ અને શોર્ટ્સ પહેરીને જેઠાલાલ માસ્તરે ચીતરેલા કૂંડાળામાં મારી ચોપડીઓ મૂકીને જમીન પર બેસી ગયો. છોકરાઓ હસ્યા. છોકરીઓ મલકવા લાગી. નવો છોકરો છે! બહુ નાનો છે! એકે પૂછ્યું: "તું કયા ધોરણમાં આવ્યો છે? આ તો અંગ્રેજી બીજું ધોરણ છે." મેં કહ્યું "હું અંગ્રેજી બીજા ધોરણમાં છું. મને હેડમાસ્તર સાહેબે અંગ્રેજી બીજા ધોરણમાં જ બેસવા કહ્યું છે." છોકરાઓ હસ્યા. છોકરીઓ હસી. હું વર્ગમાં સૌથી નાનો છોકરો હતો રિસેસ પડવાને થોડી વાર હતી. છોકરાઓ કલબલ કલબલ કરી રહ્યા હતા. હું મારા ચૉક-કૂંડાળામાં ચૂપચાપ પલાંઠી મારીને બેઠો રહ્યો."