તે જ્યારે આ જગતમાં વિચરે છે ત્યારે પણ વિષયો પ્રતિ એની દ્રષ્ટિ વિલક્ષણ હોય છે. એક અજ્ઞાની મનુષ્ય જ્યાં કોઈ વિષયને જુએ છે, તેને પોતાની ખામીઓ યાદ આવે છે. સુખની એ પળોને તે મુઠ્ઠીમાં બાંધવા ચાહે છે, અને દુઃખથી છુટકારો મેળવવા માટે છટપટે છે. તે પોતાના ભવિષ્યને લઈને ચિંતિત રહે છે. વર્તમાન સમય અથવા તો ભવિષ્યની ચિંતા તેમજ ભૂતકાળની ગ્લાનિથી વ્યથિત રહે છે. વળી 'જ્ઞાનવાન' આને તૃપ્ત નજરોથી જુએ છે, તેથી વિષયોને જોઈ તેને મેળવવા તે (જ્ઞાનવાન) લાલાયિત નથી. તે ન કોઈને પકડવાની કે છોડવાની ચેષ્ટા કરે છે. એના માટે ભૂત અને ભવિષ્યનું જાણે અસ્તિત્વ જ સમાપ્ત થઈ ગયું હોય. વર્તમાનમાં તે સમગ્રતાથી યુક્ત બની જીવે છે. તે ન કર્મફળથી અને ન તો કર્મથી આનંદ(આસક્તિ) અનુભવે છે, પરંતુ પ્રત્યેક કર્મ આનંદની અભિવ્યક્તિ રૂપ હોય છે. અતંમાં એમાં સર્જનાત્મકતા હોય છે.