મધ્યકાલીન સાહિત્યમાં-ભક્તિસંગીતમાં પદ અને કીર્તન એ સગુણ સાકારની ઉપાસનાનું શબ્દમાધ્યમ છે‚ એ સૂર્યોદયથી સૂર્યાસ્ત લગી‚ મંગળા આરતીથી શયનઆરતી લગી ગવાય‚ જ્યારે ભજન એ નિર્ગુણ નિરાકારની સાથે અનુસંધાન પ્રાપ્ત કરવાની શબ્દસાધના છે‚ જે સંધ્યાથી સાયંકાળથી શરૂ થાય‚ પ્રાતઃકાળ સૂર્યોદય સુધી સમગ્ર રાત્રીદરમિયાન એના ચોક્કસ નક્કી થયેલા સમયમાં‚ ચોક્કસ રાગ તાલ ઢાળ ઢંગમાં‚ ચોક્ક્સ પ્રકારો મુજબ પરંપરિત ભજનિકો દ્વારા ગવાતી રહે. નિર્મળ સ્વાભાવિક ભાવની પરાકાષ્ઠાએ મનુષ્યને પહોંચાડવા માટેની એક માનસિક સારવાર મેન્ટલ ટ્રીટમેન્ટ આ ભજનો દ્વારા અપાય. જે માનસિક ચેતનાને સ્થિર કરી સાધકને એક ચોક્કસ ભુમિકાએ પહોંચાડી શકે‚ પણ એ માટે અધિકારી થવું પડે. પિંડશોધનની ક્રિયામાંથી પસાર થવું પડે.