બધા થોડો દિલાસો આપીને જતા રહ્યા, કૂબામાં રહી ગઈ એકલી નુતુ ! કોઈ કામમાં મન ખપતું નથી. ઓશરીની કોરે આવીને ફરી ઉભી રહી ગઈ. આભ સામે જોવા લાગી. આભલાના વાદળો તો રૂમઝુમ કરતા પાણીની હેલો ભરવા જઇ રહ્યા છે. તેમની સામે ટગર ટગર જોતી જાય છે ને આંખોથી સંદેશો આપતી જાય છે. “હે મારા ભેરુડાવ, જયારે કાલી કાલી બોલીમાં તમોને આવ રે વરસાદ આવ કીધેલું તો તમો પાણીની હેલોને મારા આંગણામાં ખાલી કરીને જતા રહેતા. તો આજ ભલે મારી બોલી કાલી નથી પણ મારું દિલ હજી કાલુ જ છે. હું ઉંચો કુદકો મારી શકેત તો તમારો હાથ પકડી ને આવેત. પણ આજે તો તમે જ મારો સંદેશો લઇ જાવ. દરિયામાં મારો ભાઈ હોડીયામાં હશે જીને કેજે કે તારી બેની કૂબામાં એકલી ને અટૂલી થઈને રોવે છે. વાટકામાં પીઠી પણ સૂકાઈ ગઈ છે વીરા, ખૂટી ગયા છે આંખના આંસુઓ. જટ હડી કાઢી ને એવા ભાગો કે મારો વીરો પણ એક શાહે મારી સમો આવીને ઉભો રિયે!”