તન્વીને લાગ્યું, આ ક્ષણ જાણે કન્યાવિદાયની ક્ષણ હતી. આ ક્ષણે જાણે મમ્મીના તથા માતાજીનાય આશીર્વાદ મળી ગયા… થતું, હમણાં આસુંઓ દડ દડ દડી પડશે… માંડ આસુંઓ રોકયાં… રસોડામાંથી મમ્મીનો અવાજ આવ્યો : ‘ચલો, તન્વી બેટા જમી લઈશું ?’ મુઠ્ઠીમાં સાચવી રાખેલી ચિઠ્ઠી તન્વીએ ઝટ માતાજીના ફોટા નીચે મૂકી; પછી કહ્યું : ‘મને ભૂખ નથી મમ્મી… પેટમાં ગડબડ છે… તું જમી લે… હું મારી બહેનપણીના ઘેર જઉં છું…’ રસોડામાંથી અવાજ આવ્યો : ‘કેટલા વાગે પાછી આવીશ કહેતી જા…’ સૅન્ડલ પહેરતાં તન્વીએ કહ્યું. ‘દસ-સાડાદસે, મમ્મી…’ વળી રસોડામાંથી મમ્મીનો સહેજ ઊંચો, ચિંતાભર્યો અવાજ આવ્યો : ‘બહુ મોડું ન કરતી બેટા…’ ‘સા…રું ! કહેતીક તન્વી ચાલી. સડસડાટ પગથિયાં ઊતરી તો ગઈ, પણ આંગણ છોડતાં થયું…