ઉત્તમ કવિતાઓ સર્વકાલીન હોય છે. આપણે ગત મણકામાં જોયું કે ચાહે ‘૭૦ ના દાયકામાં ડૂંગળીના ભાવ પચાસ પૈસામાંથી ચાર રૂપિયે કિલો થયા હોય કે વર્તમાન વર્ષોમાં દસ રૂપિયે કિલોમાંથી એંસી રૂપિયા, એ ઘટના સાથે સંકળાયેલું માનવીય પાસું અને એમાંથી નિષ્પન્ન થતી માનવીય સંવેદનાઓને સ્થળકાળનાં બંધનો નડતાં નથી. એ ત્યારે હતી એવી જ આજે છે અને સો વર્ષ પછી જ્યારે ડૂંગળી દસ હજાર રૂપિયે કિલોમાંથી ચાલીસ હજાર રૂપિયે કિલોએ ઉંચકાશે ત્યારે પણ એવી જ રહેશે! મારા મતે, શ્રેષ્ઠ કવિતાનાં કેટલાંક અનિવાર્ય લક્ષણોમાંનું એક એ કે કવિતા ગમે તે સમયખંડની વાત કરતી હોય છતાં એ દરેક સમયે પ્રાસંગિક(contemporary) જ લાગે. એક અન્ય ગુણધર્મ એ પણ કે એ વાંચતી વખતે ભાવકને એમ લાગે કે આ મારી જ વાત છે અથવા ભાવક જો કવિ કે કવિહૃદય હોય તો એને લાગે કે મારે પણ આ જ કહેવું હતું. એ રીતે, એક ઉમદા કવિતા આપણને સમજાય એ પહેલાં જ આપણી સાથે સંવાદ શરૂ કરી દે છે.