ત્યારે ન તડકો હતો, ન ફૂટપાથ પર ઊભરાતી ગિર્દી, ન ફેરિયાઓની બૂમાબૂમ – મોતીઓની નીલરંગી આભાથી વીંટળાઈ એ વાદળાંઓ પર ચાલતો હતો, ને ચાંદનો ચહેરો પહેરી શૈલાનું મરક મરક થતું મુખ એની સામે હતું.