રાવજીનું ખેતર ગામતળને અડીને હોવાથી એ લગભગ ખેતરમાં ઊછર્યો છે એમ કહીએ તો ચાલે. ઘરઆંગણના અભાવો ખેતરના વિશિષ્ટ પરિમાણમાં કદાચ સાલતા નથી. તેથી જ રાવજીને ખેતર તેના અભાવોને ભૂલવીને પોતાના ખોળામાં છૂપવી દેતી મા જેવું લાગતું. તો કૃષિને પોતાના અભાવો દૂર કરવાના અને સપનાં સાકાર કરવાના એક ઉપાય તરીકે કહો કે અન્નપૂર્ણા તરીકે તેણે જોઈ છે. તેથી જ અન્ય કવિઓની અપેક્ષાએ રાવજીમાં પ્રકૃતિને બદલે કૃષિજીવનનો અસબાબ પ્રધાનતા ભોગવતો અનુભવાય છે. કૃષિ, સીમ અને સીમાડું પર્યાવરણ જાણે કે તેનાં શ્વાસ બની ગયાં હતાં. જે તેની અનેકાનેક કૃતિઓમાં અનેકવિધ સંવેદનો, કલ્પનો અને પ્રતીકોના જટાજુટની રચના કરે છે. નવલકથા ‘અશ્રુઘર’ના નાયકનો કુટુંબ પરિસર આવા કૃષિપરિસરની નીપજ છે. ‘સગી’નામની ટૂંકી વાર્તાના નાયકની પશ્ચાદભૂમિ પણ આવા જ કૃષક પરિવારની રહી છે. અલબત્ત કવિતાઓમાં તો તેના એવાં અસંખ્ય ઉદાહરણો મળી આવે છે. જેમાં રાવજીમાં ધબકતાં કૃષિ અને ગ્રામપરિસર અત્યંત ઉદ્રેકપૂર્વક અભિવ્યક્તિ પામ્યાં હોય.