બેઠા હતા ? એ ક્ષણના કિલ્લાના મોટા તોતિંગ દરવાજામાંથી ધસમસતો આ પ્રકાશપ્રવાહ શું છે? આ સૂરજના બુઝાતા અજવાળામાં ઉભરતી આ ક્યી મૂર્તિઓ છે ? વાર્તા કહેનારના શબ્દોને કાંઠે મૂકીને હું સાક્ષી ગોપાલને બારણે ઉભો રહ્યો, ઉભો રહ્યો એટલે ઉભરતો રહ્યો, કાળનો ઉભરો અને મનનો ભમરો, જીવનનો મમરો… બધું ક્ષણભંગુર…. કેવી મહાન દ્રશ્યરચના કરી હતી આ દેવાધિદેવે… પહેલા મહાકાળના દર્શન કરો, સિધ્ધિવિનાયકને ઓટલે તમારી આરત અને આશાઓ અને અરમાનો ને ઉમળકાને મનમાં ગુંજાવો અને પછી ઉભા રહો સાક્ષી ગોપાલની સામે..! કાળ, સિધ્ધિ અને સાક્ષી ,,, જાણે ભારતીય દર્શનશાસ્ત્રોનો સાર આ પરિસરમાં મારી સાથે વાતે ચઢ્યો હતો. સ્વયંભૂ રીતે આવી રીતે મહાકાળનું લિંગ રૂપે પ્રગટવું તે પોતે એક ઘટના તરીકે ‘ Time and Space’ ની અભિવ્યક્તિ છે, સિધ્ધિવિનાયક એ મથામણોનો નકશો છે, ‘ A race and logic of becoming’ કશું થવાના અરમાનો એ મનુષ્યની ઇચ્છાશક્તિ અને કર્મશક્તિનું સંમ્મિલિત સ્વરૂપ મહાકાળને આંગણે ઉભું છે, પણ આ બધામાં ‘સાક્ષીભાવ’ની જાગૃતિ એ જ તો ઇતિકર્તવ્યતા છે. મહાકાળના મંદિરના આકાશમાં તે દિવસે જે સંધ્યા ખીલી હતી તેના લલાટે લખ્યું હતું ‘ TO Be’ [ T= time, O=observe, Be= becoming ] અસ્તિત્વનું તાળું ખુલી ગયું અને તાળો મળી ગયો. આપણા મંદિરો આ રીતે આપણા શાસ્ત્રોના બોલતા શિલાલેખ છે.