‘જરૂર – આ લે, પ્રયત્ન કરી જો.’ બે સમર્થ હાથોએ બે નાનકડા હાથમાં પીંછી અને કાગળ આપ્યાં. રંગની પેટી આપી. સુગીતના હાથ, આંખ ને મન ઉત્તેજિત થઈ ગયાં. સ્કૂલમાં ચિત્રકળાના શિક્ષક ચિત્રો કરાવતા, પણ આ જુદું હતું. અહીં મુક્તિ હતી, વિપુલતા હતી, ઈચ્છા પડે તે રંગ વાપરવાની સ્વતંત્રતા હતી. તેણે કેસરી રંગનું ઝાડ અને લીલા રંગની ભોંય ચીતરી. સોમનાથે તેને રંગોમાં છાયાઓ કેવી રીતે લાવવી તે શીખવ્યું. એક જ રંગ જુદા જુદા પ્રકાશમાં કેવો જુદો દેખાય છે તે સમજાવ્યું. રંગો જાણે વાસ્તવિકતાની પકડમાંથી મુક્ત થઈ ગયા. કાગડા-ચકલીને જોતાં તેને હંમેશ થતું – આ લોકો જાંબલી રંગનાં હોય તો કેવાં લાગે ? કલ્પનામાં તેણે જાંબલી કાગડા જોયા હતા. આજે પહેલી વાર તેણે જાંબલી ચકલી અને જાંબલી ઘાસ ચીતર્યાં. સ્કૂલમાં શિક્ષક આવું ન ચલાવી લે. અહીં બહુ સારું લાગ્યું. ઘર જેવું લાગ્યું – આ ચિત્રો કરવાનું, આ રીતે શીખવાનું, મનના તરંગોને આ રીતે આકારોમાં ઉતારવાનું. આ આકારો દુનિયાની કોઈ વસ્તુના આકાર સાથે મેળ ખાતા નહોતા. પણ તેથી શું ? તેને મઝા આવી ગઈ, ને તે જ પૂરતું હતું.