એ દવાખાનામાં સાંજે ચાર વાગ્યા પછી બહારના દર્દીઓનું કામ બંધ કરવામાં આવતું. એ પછી મેડિકલ રીપ્રેઝેન્ટેટિવ્સ – દવાની કંપનીના માણસો ડૉક્ટર્સને મળવા આવતાં. એ લોકો એમની કંપનીની દવાની વિગતોથી અમને વાકેફ કરે અને જતી વખતે દવાના ફ્રી સેમ્પલ્સ મૂકતા જાય. એ સેમ્પલ્સ પર લખેલું આવે છે કે ‘Physician’s sample; Not to be sold’ એટલે કે આ દવાઓ વેચવા માટે નથી. એ દવાની અસર અંગે ડૉક્ટર જાણી શકે એ માટે દર્દીઓને ફ્રી આપીને જોવા માટે કંપનીઓ આ સેમ્પલ્સ આપતી હોય છે. હું એ સેમ્પલ્સ ભાગ્યે જ મારા ઘરે લઈ જતો. મને એ દવાઓ ફ્રીમાં મળતી હતી એટલે હું પણ એ ઢગલો એક દવાઓ ગરીબ દર્દીઓને આપી દેતો. જાણીતું કે અજાણ્યું, કોઈ પણ દર્દી હોય, એને બહારથી દવા તો જ ખરીદવી પડે, જો મારી પાસે ફ્રી સેમ્પલ્સ ન હોય ! જોકે મને એમાં કંઈ અજુગતું કે ખાસ પણ ન લાગતું. મારે એમ જ કરવાનું હોય એટલે જ હું એમ કરતો હતો. એ કાંઈ મોટું કે મહાન કર્મ નહોતું. મારી એક સામાન્ય નૈતિક ફરજ માત્ર હતી. ઊલટાનું એમ કરવામાં એક અદ્દભુત આનંદ મળતો.