સાઈબાબાનુ જીવન એકદમ સાદુ હતુ, ફાટેલા ક્પડા, સુવા માટે ફાટેલી ચાદર, માથે ઈટનુ ઓશિકુ, હાથમા ભીક્ષા પાત્ર. ન ધન-દોલતનો મોહ, ન તેમણે કોઈ ધર્મ કે સંપ્રદાયની સ્થાપના કરી. હમેશા બોલતા સબકા માલિક એક. શ્રધ્ધા–સબુરી એ એમનો મંત્ર હતો. ભોજનમા જે મળેતે ખાઈ લેતા. એક મસ્ત ફકીરની જીન્દગી વીતાવતા હતા. તેમને ન ગાદીની પરવા, ન ગુરુ હોવાનુ અભિમાન. કોઈ પણ ભગવાન માટે લખવામા આપણે અ સમર્થ છીયે છતા પણ આપણે તેમના ગુણ ગાયા વિના ન રહી શકીયે, સાઈબાબા માટે પણ જેટલુ લખીયે એટલુ ઓછુ છે.