અધ્યાત્મ પ્રેરિત સમાજમાં આ સામાન્ય નિયમ રહ્યો છે, જ્યારે ભૌતિકતા-પ્રેરિત સમાજમાં તેનાથી ઊલટું જોવા મળે છે. આપણા સમાજમાં આધ્યાત્મિક વ્યક્તિની કરૂણાપૂર્ણ પ્રાર્થના હોય છે. “न त्वहं कामये राज्यम्!” મને રાજ્ય, સ્વર્ગ કે મુક્તિ જોઈતી નથી, હું તો બસ એટલું જ ઈચ્છું છું કે બધા જ પ્રાણીઓના સઘળાં દુ:ખો નાશ પામે, સ્વામી વિવેકાનંદ પણ એમ જ કહેતા હતા કે મને મારી મુક્તિની જરા પણ ઈચ્છા નથી. માત્ર એક વ્યક્તિની પ્રસન્નતા માટે પણ તેઓ વારંવાર જન્મ લેવા તત્પર હતા. તેનાથી ઉલટું, ભૌતિકવાદી સભ્યતાઓમાં આપણે જોઈએ છીએ એવા દુસ્સાહસી વિજેતાઓ, જે વિશ્વ વિજય માટે લૂંટ-ફાટ મચાવતા, સભ્યતાઓને મિટાવી માનવતાના મોટા વર્ગને અપાર કષ્ટ આપે છે અને છેવટે વિલાપ કરતા કહે છે કે ‘હું નિરાશા અનુભવું છું કે જીતવા માટે જમીન બચી નથી.’ પ્રચંડ આસુરી સંકલ્પ વડે આ થયું . ભારત કદી પણ કોઈના પર વિજય મેળવવા ગયું નથી. પરંતુ પોતાની જીહ્વા પર આશીર્વાદ અને સંપૂર્ણ માનવતા પ્રત્યે પ્રેમ તથા દયાની ભાવના ફેલાવી છે. આ પણ વિજય છે, પરંતુ, જેમ સ્વામીજી કહે છે તેમ આ એક આધ્યાત્મિક વિજય છે, જેના દ્વારા ચારે તરફ શાંતિ અને પ્રસન્નતાનો વિસ્તાર થાય છે. ‘लोका: समस्ता: सुखिनो भवन्तु !’ આ એક મહાન સંકલ્પ છે જે આપણાં રાષ્ટ્રના મહાન લોકો અને મહાન આંદોલનોનું પ્રેરણાબળ રહ્યું. વિવેકાનંદ કેન્દ્રએ તેમના આ મહાન દિવ્ય સંકલ્પ વારસામાં મેળવ્યો છે.