સવારના સાડા દસ થવા આવ્યા હતા. અમદાવાદથી અહીં સુધીમાં સવાસો કિ.મી. કરતાં વધુની મુસાફરી કરી હોવા છતાં એનો કોઈ ભાર શરીર પર વર્તાતો નહોતો અને તેનું એકમાત્ર કારણ ‘એ‘ હતી. ડભોઈ બસ સ્ટેન્ડથી ઑટોરિક્ષામાં બેસીને રેલવે સ્ટેશન પહોંચ્યા ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે હજુ તો તેને સ્ટેશન પર આવવાને વીસેક મિનિટની વાર છે. એટલે થોડો હાશકારો તો થયો, છતાં એટલો સમય તેની રાહ જોવાનું કઠતું હતું. એક તરફ પોતાની પ્રેયસીની રાહ જોતાં કોઈ યુવાન જેવી અમારી સ્થિતિ હતી, તો બીજી તરફ તેના દેખાવને લઈને અમારી કલ્પનાઓ કોઈ લગ્નવાંચ્છુક યુવકનાં સપનાંઓથી જરાય ઊતરતી નહોતી. કેવી હશે એ, દૂરથી કેવી લાગતી હશે એ બાબતે અમે મનોમન કલ્પનાઓના અનેક મિનારાઓ ચણ્યે જતા હતા. લગ્નવાંચ્છુક યુવક જેટલો કન્યાને જોવા તલપાપડ હોય છે એવી જ મનોસ્થિતિ ત્યારે અમારી હતી. ઉત્સુકતાભરી એ સ્થિતિ વચ્ચે દસેક મિનિટ વીતી હશે ત્યાં આસપાસમાં લોકોની ચહલપહલ વધી ગઈ.