એક સાંજે એક સૂરણની ગાંઠ જોઈ એની પાસે જઈ કાચબાભાઈએ માંડી વાત. ‘જો. . . આમ એક જ જગ્યાએ ઊભા ન રહેવાય, આપણે પણ ચાલી શકીએ છીએ, દોડી શકીએ છીએ.