ખીજડીયા ગામ રાત્રીના અંધકારમાં પોઢી રહ્યું હતું… એકાએક ભયંકર સુસવાટા સાથે તેજ પવન વહેવા લાગ્યો અને પલકમાત્રમાં તો આ ચક્રવાતે વિનાશક સ્વરૂપ ધારણ કરતા, તોતિંગ વૃક્ષોને પણ ધરાશાયી કરી દીધા અને પવનના જોરદાર સુસવાટા સાથેના અવાજોએ સમગ્ર વાતાવરણને ખોફનાક બનાવી દીધું… ગામલોક સૌ પોતપોતાના માલ ઢોર અને મિલકતની સુરક્ષા સાથે ઘરમાં થડકતે હૈયે બેસી રહ્યાં હતાં ત્યારે ખીજડીયા ગામમાં કાનજીબાપા પટેલનું પરિવાર એક જુદી જ ચિંતામાં જાગી રહ્યું હતું. કાનજીબાપાના મોટા દીકરા રૈયાભાઈએ બધા ભાઈઓને બોલાવી કહ્યું : ‘જુઓ, આ કુદરતી પ્રકોપ છે અને આપણાં ગામને આશરે ખેતમજૂરીએ આવેલા બિચારા આદિવાસી કુટુંબો આનો સામનો કેવી રીતે કરશે ? ખીજડીયા ગામના પાદરમાં તંબુઓ તાણીને કાળાડિબાંગ અંધકારને ઓઢીને બાળકો, સ્ત્રીઓ સાથે આશરે ચાલીસેક મજુર આદિવાસી માણસો આ વાવાઝોડા સામે ઉપર આભ અને નીચે ધરતી – કોઈનોય આશરો નહિ – એવી લાચાર અને નિ:સહાય સ્થિતિમાં બાળકોના આક્રંદ સાથે મોત સામે બાથ ભીડીને બેસી રહ્યાં છે, પોતાની ઘર વખરી સામાન આમતેમ પવનમાં ફંગોળાઈ રહ્યો છે….આપણે તેમને મદદ કરીએ…’ કહી તેઓ ચાલી નીકળ્યા.