કાવ્યમાં મધ્યકાલીન વન વર્ણનની રૂઢ પરિપાટી સામે ‘વન પથરાયું રંક’, ‘વનમાં લીલો અંધકાર’, ‘અધર્મનો જ્યોતિ રાતોચોળ’ જેવા વ્યંજના સભર પ્રયોગો સહૃદય ભાવકોના ચિત્તમાં તણાવ ઉભો કરે છે. આ કાવ્યમાં કવિએ ‘આયરની’નો પ્રયોગ કર્યો છે. એક તરફ જડ સમાજ અને બીજી તરફ અતિ સંવેદનશીલ અને સીમા પાર જવા ઉત્સુક જટાયુ એમ બે વિરોધી સ્થિતિને સામસામે મૂકી ભાવકને વિચારતો કરી મુકે છે. મૃત્યુ સમયની જટાયુની અસહાયતા, નિરર્થકતા વેદના જન્માવે છે. માનવ સમાજની એકાંગી, રૂઢિજડ જીવન શૈલીની સામે કવિએ જટાયુની કાર્યશીલતાને ઉપસાવી છે. જટાયુની વેદના એ બધાં જ વિચારશીલ વ્યક્તિઓની વેદના છે.