“અરે કંઈ નહીં આંખમાં કચરું ગયું ને આ ધ્રુવ સમજી બેઠો કે હું રડ્યો.” બધાથી નજર છુપાવીને તે રૂમની બહાર નીકળી ગયાં. કોઇને વિશ્વાસ તો ન આવ્યો પણ નીલ સિવાય બધા પ્રકાશભાઈની પાછળ પાછળ રૂમમાથી નીકળી કામે વળગી ગયા પણ નીલની નજર એ ખાના પર સ્થિર થઈ. તેણે ખાનું ખોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ તે લોક હતું. નીલે પપ્પા પર નજર રાખવા માંડી ને એક દિવસ તેને મોકો મળી ગયો. ઘરમાં કોઇ નથી સમજી પ્રકાશભાઈ તેમની જૂની ડાયરીઓનું કબાટ ખોલીને સાફ કરવા બેઠા. નીલે છાનાંમાનાં તે જોયા કર્યું ને ચાવી પપ્પા ક્યાં મૂકે છે તે ધ્યાનમાં રાખી લીધું. પપ્પાની એ બધી ડાયરીઓ પોતાના રૂમમાં મૂકી કબાટ પાછો જેમ હતો તેમ બંધ કરી ચાવી તેની જગ્યાએ મૂકી દીધી.