પણ એમ થયું નહીં કારણ મેઘાણીએ તો પોતાનું કાળજું લોકસાહિત્યના વડલાની ડાળે હંમેશને માટે મૂકી દીધું હતું. પણ લોકગમ્ય કવિતાના ક્ષેત્રે પણ મેઘાણી માટે મેદાન મોકળું નહોતું. પોતાની ગઝાલો દ્વારા કલાપી અને રાસ અને ગીતો દ્વારા ન્હાનાલાલ લોકહૃદ્ય અને લોકકંઠ સુધી પહોંચી ચૂક્યા હતા. અને છતાં મેઘાણી આ કવિઓની વચ્ચે પોતાનો માર્ગ કરી શક્યા એટ્લું જ નહીં, લોકહૃદયના સિંહાસન સુધી એમનાં કેટલાંક કાવ્યો તો પહોંચી જ શક્યાં એનું એક મુખ્ય કારણ પોતાના યુગની ચેતનાના તાર સાથે કવિ મેઘાણીના તારનો પૂરેપૂરો સંવાદ સધાયો હતો તે. ‘એકતારો’ (1940) માં એ ચાલુ રહ્યો. યુગચેતના સાથેનું મેઘાણીનું આ અનુસંધાન તે રોજના બનાવોનો પડઘો પાડતાં છાપાંનું અનુસંધાન નથી. યુગચેતના સાથે જો એક તાર મેળવાયો છે તો બીજો તાર માનવહ્રદયના કેટલાક મૂળભૂત ભાવો સાથે પણ મેળવાયેલો છે. આથી એક તરફ મેઘાણીનાં ગીતો તેમને ગાંધીજી જેવા પાસેથી ‘રાષ્ટ્રીય શાયર’ નું બિરુદ અપાવે છે તો બીજી તરફ ગાંધીજી અને ગાંધીયુગની વિદાય પછી પણ લાંબો વખત ટકી રહે તેવાં, ભલે થોડાંક, પણ ગીતો ય અપાવે છે. ગાંધીયુગમાં આ પ્રકારનાં કાવ્યો બીજા કવિઓને હાથે લખાયાં જ નથી એવું તો નથી, પણ આ પ્રકારનાં કાવ્યોમાંથી ભલે બેપાંચ, પણ લાંબો વખત ટકી રહે એવાં જો કોઇ કાવ્યો હોય તો એ મેઘાણીનાં જ હોવાનો સંભવ વધુ છે. મેઘાણીનાં આવાં દીર્ઘજીવી કાવ્યોમાં કદાચ આ કાવ્યોનો સમાવેશ થઇ શકે :