ધ્રૂજી ઊઠ્યાં દેવયાનીબહેન ! ગમે એટલું વિચારે કે મારે મારું જ અમંગળ કલ્પવાનું ન હોય, પણ વંઠેલું મન એમ માને ખરું! જાણે ખરેખર વિષ હોજરીમાં ગયું હોય એમ પેટમાં ચૂંથારો થવા લાગ્યો, કપાળે પ્રસ્વેદ ફૂટ્યો, છાતી હાંફવા માંડી. હીંચકાના સળિયે તેમણે મુઠ્ઠી ભીડી : ના, હું એમ નહીં મરું. તારા ડંખીલા ઇરાદાને કામિયાબ નહીં થવા દઉ, નાગણ જેવી સ્મૃતિ!