'ઓ. કે.. ગુરૂ! તમને માની ગયો. હવે આગળ વધો..' ગર્વથી મોં મલકાવીને રમણિકે બોલવાનું શરૂ કર્યું. 'વિભાકર કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં હતો ત્યારથી જ કન્યાઓના મા-બાપ હરિવલ્લભદાસના બંગલે આંટા મારવા લાગ્યા હતા. આવો જમાઈ મળે તો દીકરીનું નસીબ ઉઘડી જાય એવી મહેચ્છા સાથે સગા-સંબંધીઓ અને સ્નેહી-સ્વજનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. પોતાના સ્વભાવને અનુરૂપ અને પરિવારને અનુકૂળ થાય એવી કોઈ કન્યાની વિભાકરને ઝંખના હતી. એણે જે જે કન્યાઓ જોઈ એમાંથી એકેય એની કસોટીમાં પાર ના ઊતરી. વિભાકરના એક મામાએ એ સમયે એક કન્યા શોધી કાઢેલી. ગારિયાધારની બાજુના ગામડામાં રહેતી એક મેધાવી યુવતી અભ્યાસમાં અત્યંત તેજસ્વી હતી. ગરીબ ઘરની એ યુવતી ગીતા એ બી.એમાં યુનિવર્સિટીમાં પ્રથમ નંબર મેળવેલો, આઈ.એ.એસ. કે આઈ.પી.એસ અધિકારી બનવા માટેની સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાની ઝનૂનપૂર્વક તૈયારી કરી રહી હતી. મામાએ ગીતાનાં મા-બાપને વાત કરી અને ગીતાને સાથે લઈને એ બધા અહીં બંગલે આવ્યાં..'