આમ જો કે આમાં કંઈ ખોટું નથી. પરંતુ ધીરે ધીરે એવું બનતું હોય છે કે એ નિશ્ચિત સંજોગોના સંદર્ભમાં જ આપણે આપણને જોતા થઈ જઈએ છીએ. તેની બહાર જોવાની ક્ષમતા ધીરે ધીરે ગુમાવી દઈએ છીએ. ક્યારેક એવું પણ બને છે; ઘણું કરીને એવું બનતું હોય છે એ નિશ્ચિત ચોકઠાને આધારે આપણે આપણી ‘સર્વશ્રેષ્ઠતા’ના પ્રેમમાં પડી જતા હોઈએ છીએ. આ સંજોગો બહુ જ ખતરનાક છે. તે ધીરે ધીરે કૂપમંડૂકતા- કૂવામાંના દેડકા જેવી વૃત્તિમાં ઊંડે ને ઊંડે ઉતારતા જાય છે. આપણામાં તે થોડા પ્રમાણમાં આત્મવિશ્વાસ વધારે છે પણ આપણી પાસેથી વિકસવાની ઘણી બધી તકો તે છીનવી લે છે અને આપણે જિંદગીના ખાસ સૌન્દર્યને માણવાનો તેમ જ આપણા પોતાના કોઈ પહેલુને વિકસતું જોવાનો રોમાંચ ગુમાવી બેસીએ છીએ. ક્યારેક આપણા નિશ્ચિત ચોકઠાની બહાર ઊભા રહીને આપણી જાતને જોવાની જરૂર હોય છે; આ દષ્ટિકોણથી…. આ સંદર્ભમાં. કોઈને કશું જ કહેવાની જરૂર નહીં પડે. આપણે જ આપણી જાતને કહેતાં થઈ જઈશું કે આહ…! આપણે તો હજુ ઘણું કરવાનું બાકી છે…..!