લગભગ સવાસો સીંગલરૂમ અને વીસેક ડબલરૂમના એ મકાનમાં નવ વાગ્યે પાણી આવતું. એ વખતે મા-બાપ નોકર વગેરે સહુ પાણી ભરવામાં પ્રવૃત્ત થતા અને આ બાળકો સચવાય જતા. લગભગ સાડા નવ વાગ્યા સુધી આ નિશાળ ચાલતી. ત્યાં સુધી મકાનના સ્ત્રી વર્ગ માટે આ બાળકો ઘરમાં ન હોય તે આશીર્વાદરૂપ હતું. પણ માત્ર એ જ કારણથી આ શાળાનું મહત્વ હતું એવું નથી. એ માસ્તર પાસે અમે સારા મરોડદાર અક્ષર અને ખાસ કરીને આંક અને પલાખા શીખ્યા હતા. હજુ પણ કોઈ 17 x 6 = ? પુછે તો યાદ નથી આવતું પણ સતરે છક બીલન તરસો અને સતર સતા ઓગણીસસો તુરત મોઢે ચડી આવે છે. આ માસ્તરને માસીક રૂ. પાંચનો પગાર બાળક દીઠ મળતો. કોઈક મા બાપ વળી કોઈ મહીને એકાદ રૂપિયો ઓછો આપે તો એ ચલાવી લેતા. એ બાબત વધુ વાતચીત તેઓ કરી શકતા નહીં. માત્ર તેમના ચહેરા પર એક અજબનો દરિદ્રતાનો ભાવ આવી જતો. કંઈક ક્ષોભ અને લાચારી સાથે ફિક્કુ હસીને તેઓ એ રકમ સ્વીકારી લેતા.