એ પરાણે ઊઠ્યો. થોડું પાણી પીધું. ઘડીક હાશકારો થયો. હવે શું કરવું ?- એવો વિચાર આવતાં જ બીજો વિચારેય સપાટી પર આવી ગયો. વૈશાખ મહિનાની કાતીલ બપોર કાંઈ આજે પહેલી વાર જીવનમાં આવી નથી. આજે કેમ આમ અકળ અસ્વસ્થતા અનુભવું છું ? ધખધખતી ધરતીની જેમ હુંય અંદરખાને કેવો તપી રહ્યો છું ? શું થયું છે મને ? લાવ, ફરી એક વખત પાણી પી લઉં- અંદર થોડી શાંતિ થાય તો. તરત તેને વર્તાયું કે પોતે જે અનુભવી રહ્યો છે તે અગનજાળ બહાર કરતાં પોતાની અંદર વધારે હતી. શરીર પરના પરસેવાની સાથે સ્મરણની સરવાણીનો અહેસાસ થયો. સ્મૃતિની વાછંટ અંદરની ગરમીને થોડી રાહતરૂપ લાગી. મોટા ચાર ઓરડાથી ભરેલી તેની આ વિશાળ બંગલીમાં ધનસુખ એકલો નથી. પુત્ર, પુત્રવધૂ અને પૌત્રીથી ભરેલા તેના સંસારમાં એક કમી છે, તે તેની પત્ની સ્વર્ગસ્થ વર્ષાની. પોતે વિધુર થયાની વેદના તેને વારંવાર પીડા આપે છે. તે એકલો અને અટુલો પડી ગયો. વર્ષા વગરની એકલતા શૂળ જેવી લાગે છે. અંદર-બહાર કેવું કેવું થયા કરે છે.