એક રાત્રે કંઈક કામે ગયો હતો. પોતે મંજુને હીંચોળતા હીંચોળતા હાલરડું ગાતા હતા. મને કહે : ‘હમણાં તો નવરાશ મળે છે, પણ શરૂઆતમાં તો દિવસોમાં પા કલાક પણ બચુની બા સાથે બેસવાનો વખત ન મળે મને. પણ ઘણીવાર થાય કે હું તે બચુની બાને પરણ્યો છું કે છાત્રાલયને ? પછી તો મન સાથે નક્કી કર્યું કે, દિવસનો અમુક સમય તો આપવો જ – પછી ભલે ગમે તેવું કામ હોય. આજ સુધી એ નિયમ અતૂટ ચાલ્યો આવે છે, ને એમાં હું ઘણું કમાયો છું. મંજુ કે બેબીને હીંચોળતાં, એમની પથારી કરતાં, એમને પંપાળતાં, રાતમાં એ થાકી ગઈ હોય ત્યારે ઉઠીને ગોદડું સમું કરતાં મને આનંદ ને કૃતાર્થતા મળે છે. મારા સંસારનો સમસ્ત ભાર એના પર નાખી દીધો છે, એનું થોડુંક પ્રાયશ્ચિત કરતો હોઉં એમ લાગે છે.’