“આજે તો સાબુદાણાની ખીચડી, રાજગરાનો શીરો એવું બધું ખાવાનું.” પોતું કરતી મેમુદા આ સાંભળતી રહી. તેની પડોશમાં રહેતું કુંભાર-દંપતી ગૌરી-ચમન તેને સાંભર્યાં. તેઓ અગિયારસ કરતાં ત્યારે સાવ સસ્તાં કેળાં અને નાનાં-નાનાં શક્કરિયાં લાવીને ખાતાં. તેમનાં નસીબમાં સાબુદાણાની ખીચડી ને એવું બધું ક્યાંથી ? “મૂઆ નસીબ હી બૂરા લેકે પૈદા હુએ હૈં તો અલ્લાતાલા ભી ક્યા કરે ?” બબડતી, વિચારોને ખંખેરતી કામ પૂરું કરીને ત્યાંથી મળેલું થોડું ખાવાનું લઈ તે ઘર તરફ વળી, જતાં ‘એક દો છૂટક કામ મિલ જાયે તો ઈસમેં બચ્ચોં કે લિયે કુછ લે જાઉં’ એવું વિચારતી હતી ત્યાં ફાતમાબીબીએ બૂમ પાડી, “યે મેમુદા” અવાજની દિશામાં તે વળી અને ત્યાંનું કામ કરવા લાગી. તે ઘેર અશફાકમિયાંનો જન્મદિવસ હોવાથી કામ ઘણું હતું, જતાં જતાં તેને પુલાવ અને છોકરાં માટે ચોકલેટ આપી. આટલું બધું જોઈ તે રાજીનાં રેડ, ઘેર જવા તલપાપડ થઈ રહી. ભૂખી હોવા છતાં પવનવેગે તે ઘર તરફ ચાલી.