એક બાળક ભગવાન શિવજીની પૂજા કરે છે અને તે પણ કેવી? મોટા માણસને પણ શરમાવે આ તેજસ્વી બાળકની ઠાવકાઇ પૂર્વકની જેની ઉંમર પણ પૂજા સેવાના મહિમાને સમજવાને લાયક નથી. ઘર ઘર રમવાની એની એ ઉંમર ભગવાન શ્રી શિવજીની પૂજા-ઉપાસનામાં ઘણો સમય વ્યતિત કરે છે. એ એક આશ્ર્વર્ય જ કહેવાય . આ શ્રીકર માલધારી(ગોપુત્ર) વંશનો જે સમાજને શાસ્ત્રનો અભ્યાસ નહીં છતાં બાળક શ્રીકર પૂર્વજ્ન્મના પ્રતાપે મહાન શિવભક્ત હતો. આ ગોપુત્ર શ્રીકરની લોકો શ્રધ્ધાપૂર્વક વાતો કરતા અને વખાણ કરત. ચોરે,ચૌટે અને પનઘટ ઉપર શ્રીકરની જ વાતો થતી. વાતો સાંભળી શ્રીકરના મા-બાપ ખુબજ ખુશ થતા અને પોતને ભાગ્યશાળી માનતા. શ્રીકરની માતા ગૌરવ અનુભવતી, હજારો વર્ષ પહેલાંની આ વાત છે. શ્રીકરના માતાપિતા સુખી અને સાત્વિક હતા. ભોગવાદી વિચારોથી મુક્ત એવું આ ગૃહસ્થ કુટુંબ સંસ્કારી હતું અને જનમાનસમાં આદરણીય સ્થાન ધરાવતા. આ કુટુંબના આ બાળક શ્રીકરના ગામ લોકો ખુબજ પ્રભાવિત બની ગુણગાન ગાતા શીવભ્ક્તિને બિરદારવતા, પરંતુ સમાજ શરૂ શરૂમાં જ્યાં સુધી શ્રીકર નાના બાળસ્વરૂપે હતા ત્યાં સુધી તો તેની શીવભક્તિ વિષે વખાણ કરતા રહ્યા પરંતુ માનવ સમાજની વિચિત્ર રીત મુજબ શ્રીકર મોટો થયો કે ધીરેધીરે લોકો તેની ટીકા કરવા લાગ્યા અને તેના મા-બાપને અનેક જાતની સલાહ સૂચનો આપવા લાગ્યા. તેથી માતાએ બાળક શ્રીકરને કહ્યું કે બેટા હવે તુ મોટૉ થયો છે. તારે નિશાળે જવૂ જોઇએ ભગવાનની સેવા પૂજા ક્યાં સુધી કરતો રહીશ. પિતાને પણ શ્રીકરની ભક્તિમાં વિકૃતિ દેખાવા લાગી અને તેને ભણવા મટે ગુરૂકુળમાં મોક્લ્યો. પ્રભુભક્તિથી રંગાયેલુ મન નિશાળમાં ચોટતું નથી, ત્યાં તેને ભગવાન દેખાતા નથી. ચિદાનંદ સ્વરૂપ શીવજીની ભક્તિમાંથી મન બીજા અભ્યાસમાં બેસતું નથી. તે બેચેન બન્યો. શિક્ષકને લાગ્યું કે આ વિધાર્થી ભણી શકે તેમ નથી. ભણવામાં લક્ષ રાખી શકતો નથી. બીજાસહાધ્યાયીઓ આગળ નીકળી ગયા, પરંતુ આ બાળક હજુ સુધી ત્યાં જ ત્યાં જ છે. મા બાપે પણ બાળકનું ચિત ભણવામાં લાગે તેવા ઘણા પ્રય્ત્નો કર્યા પરંતુબધીજ મહેનત વ્યર્થ જવાથી શ્રીકરની માએ તેને માર માર્યો અને કહ્યું કે બસ આખો દિવસ ભગવાન ભગવાન કર્યા કરે છે અને ભણતો નથી. શું તને આ ભગવાન ખાવા આપવા આવશે? હા, પૂજાપાઠ-ભક્તિ બધુ જ જરૂરી છે. અને હોવું જોઇએ પણ તેની હદ અને મર્યાદા હોય છે. અમે પણ પ્રભુભ્ક્તિ કરીએ છીએ. તારા બાપુજી પણ ભક્ત તરીકે પ્રખ્યાત છે. પણ એથી વ્યવહાર છૉડી ના દેવાય, ભણીશ નહિ તો મોટા થઈને શું કરીશ? પિતાએ પણ ચેતવણી આપતાં કહ્યું. જો શ્રીકર હવે તુ મોટો થયો, ઘોડીયામાં રમતાં નાનો બાળક નથી. તારા અચાર્ય પણ તારા વિષે ફરિયાદ કરે છે.તુ ભણવાનું છોડીને એકાદ ઝડ નીચે માટીનું શીવલીંગ બનાવીને રમત રમ્યાકરે છે. તને રમવાની કોણ ના કહે છે પણ તેનીકાંઇ મર્યાદા છે કે નહિ. હવેથી અભ્યાસમાં ધ્યાન આપજે અને તારા વિષે ફરિયા ના આવવી જોઇએ. આમ ઠપકો આપતાં માબાપ ખુબજ નિરાશ થઈ ગયાં માનવીનું મન કેવું વિચિત્ર છે. પોતાના માપથી બીજાને પણ માપવાનો પ્રયત્ન કરે છે અને પોતાના વિચાર પ્રમાણે સામો વ્યક્તિ ના દેખાય તો પોતાની ભૂલ સમજાતી નથી અને તેને વિકૃત દેખાય છે. શ્રીરના માબાપ આ વિચાર ધારામાં વિચારવા લાગ્યા હતા. સસારની આશક્તિમાં આશક્ત તેમનું મન અંતર ભક્તિથી રંગાયેલા પુત્રના મનને ક્યાંથી કદી ઓળખી શકે. માનવીની મનોવૃત જિવનમાં આધિપ્ત્ય જમાવે ચે. દિકરો ભણે નહિ તો મા બાપનું અંતર બલ્યા કરે છે અને તેને પોતે બતાવેલ માર્ગે ચાલવા સમજાવ્યા કરે ચે. પરંતુ ગીતા વાંચવાથી શું મળવાનું? ઉપનિષદો વાચવાથી શું ફાયદો થવાનો? માનવીની પામરબુધ્ધિ આગળનું કાંઇ વિચારી શકતી નથી. એટલે આવી પામરબુધ્દ્ઘિની દલીલો કરી સગવડીયું સમાધાન મેળવે છે. તેઓ ઢીલા છે કારણકે ગીતા વાંચવાનું ફળ તેમને પ્રત્યક્ષ દેખાતુ નથી. તેનાથી આર્થિક સુખ નથી મળતુ પરંતુ તેના વાંચન,મનન, આચરણથી આધ્યાત્મિક જ્ઞાન સાથે શાન્તિ મળે છે. ઇશ્ર્વરની ઓળખાણ થાય છે. તે શ્રીકરના માબાપની સંસારમાં રત રહેલી બુધ્ધિ શ્રીકરની શ્રેયકર ભક્તિ જોઇ શકવા અસમર્થ છે. તે જોવા માટે સંતોના આશીર્વાદ જોઇએ. સત્સંગ દ્રારા દ્રષ્ટિને કેળવવી પડૅ છે.