તેની મદદે ગ્વાલિયરનો રાજા રામસિંહ તંવર અને તેનો પુત્ર શાલિવાહન, ભવાનીસિંહ, ભામાશાહ અને તારાચંદ, પઠાણ હકીમ ખાન, ભીમસિંહ ડોડીયા, કૃષ્ણા દાસ ચુડાવત, રાવત સાંગા અને સૌથી મહત્વનોચંદાવલનો ભીલ સરદાર પૂંજો તેની ભીલ ટુકડી સાથે તૈયાર હતા. આ બધા મહારાણા પ્રતાપ અને મેવાડની સ્વાધીનતા અને ગૌરવ માટે મરતે દમ સુધી તેની સાથે હતા. આ બધું છતાં પ્રતાપ ઉતાવળિયો કે મરણિયો ન હતો. મુઘલોની લશ્કરી હિલચાલ પર બાજ નજર ટેકવી બેઠો હતો. માનસિંહ સાથે સીધા યુદ્ધ મેદાનમાં ટકરાવાના બદલે પ્રતાપે જંગલનો રસ્તો લીધો. આ જંગલનો રસ્તો એટલો તો સાંકડો હતો કે તેની કેડીઓ પર એક સમયે એક જ માણસ પસાર થઇ શકતો. પ્રતાપ, માનસિંહ અને મુઘલોને આ જંગલના ચક્રવ્યૂહમાં સપડાવવા માગતો હતો. કારણકે અહીં મહારાણા પ્રતાપના વફાદાર ભીલો પ્રતાપ માટે સર્વસ્વ ન્યોચ્છાવર કરવા તૈયાર હતા. પરંતુ માનસિંહ પણ અકબરની યુક્તિ સમજી ગયો હોય કે ગમે તે કારણે પ્રતાપના આ વ્યૂહથી દૂર જ રહ્યો. જો માનસિંહ આ જંગલમાં પેઠો હોત તો તેની કબર ત્યાં જ ખોદાઈ ગઈ હોત અને મેવાડનો ઈતિહાસ પણ જુદો હોત! માનસિંહ માંડલગઢથી મોહી, ભુતાલા વગેરે ગામો વટાવી હલ્દી ઘાટી નજીક પહોંચી ગયો અને બનાસ નદીના કાંઠે ડેરો તાણ્યો.