અમ્બરીશ એક રુમ અને રસોડાના મકાનમા ઝઘડી રહેલા બાપ-િદકરાને જોઈ રહ્યો હતો. અમ્બરીશના મોટાભાઈ મેહુલે બી.એ અને પછી બી.એડ કર્યું હતું. શિક્ષક બનવાની ઝંખના હતી. પણ રોજગારી મેળવવા માટેની હોડમા એક જગ્યા માટે બસ્સો ઉમેદવાર હોય અને એમાના સો પાસે લાગવગ હોય ત્યાં મેહુલના પ્રમાણપત્રોની કોઈ ખાસ કિંમત નહોતી. નવીનભાઈએ બન્ને દીકરાને પેટે પાટા બાંધીને ભણાવેલાં. મોટા અધિકરીઑ બને એવી તો કોઈ ઈચ્છા હતી જ નહી, બસ રોજનુ કમાય રોજનુ ખાવું પડતું એ પરિસ્થતિમા સુધારો કરવાની ઈચ્છા હતી. ભલેને એક મજુરના જીવનમા કોઈ રવિવાર ના આવે, પણ દિકરા નોકરીએ લાગી જાય તો કદાચ રવિવારે કામે ગયા વિના પણ રવિવારે ખાવાનું મળે.