મોટાભાગનાં લોકો ઉત્સાહી હોય છે અને પોતાની યોજનાઓ પ્રત્યે સમર્પિત પણ હોય છે. ફક્ત તેમનાં મગજમાં જો કે. તેઓ નિરંતર પોતાની યોજનાઓ વિશે સ્વપ્નાઓ જોતા રહેશે, તેઓ તેનાં માટે સતત થાક્યા વિના વાતો પણ કરતાં રહેશે. પણ બસ તેટલું જ. તેઓ ક્યારેય સક્રિય નહિ થાય. તેઓ વર્ષો સુધી વજન ઉતારવાનો વિચાર કરતાં રહેશે, તેઓ પોતાનાં સ્વપ્નને અનુસરવાનો, પ્રવાસ કરવાનો, કોઈ નવી કલા શીખવાનો, વિચાર કરશે, પણ બસ વિચાર ઉપર જ અટકી જશે. ઘણી વાર તેઓ પોતે બનાવેલી યોજના ઉપર કામ કરવા માટે પોતાનાં જીવનમાં કોઈ મહાન ક્ષણ આવશે તેની બસ વાટ જ જોતા રહેતા હોય છે. મારા મત પ્રમાણે તો કોઈ મહાન ક્ષણની રાહ જોવી એ સૌથી મોટી ભુલ છે, કારણકે, એ કહેવાતી મહાન ક્ષણ ક્યારેય આવતી હોતી જ નથી, અને મહાન કાર્યો ક્યારેય શરુ જ નથી થતાં, મોટી યોજનાઓ ક્યારેય અમલમાં મુકાતી જ નથી હોતી. યોજના અને યોજનાઓનાં સર્જનહાર બને જ્યાં હતાં ત્યાંનાં ત્યાં જ રહી જતાં હોય છે – અને તે એટલે ક્યાંયનાં નહિ.