રંજન શરમાળ અને સંકોચશીલ હતી. રાકેશ સાથે લગ્ન કરવાની વાત જીભ પર લાવી શકતી નહોતી. રાકેશ પણ એવો જ મૂંજી હતો. એ પણ કંઈ આગળ વધતો નહોતો. બધું એમ ને એમ ચાલ્યે જતું હતું. મજા હતી, દુઃખ નહોતું, પણ કાયમી સુખ અને સંબંધ માટે બંને પક્ષે તલસાટ હતો. દૂરના શહેરમાં રહેતો ભરત ઘનશ્યામ અને તેની દીકરીઓને લગભગ ભૂલી ગયો હતો. ત્યાં એકાએક એક રાતે તેને સપનું આવ્યું. સપનામાં ઘનશ્યામ દેખાયો. બરાબર પહેલાં જેવો આબેહૂબ ઘનશ્યામ ! ઘનશ્યામે સપનામાં ભરતને કહ્યું, કેમ દીકરીઓને ભૂલી ગયો ને… ? જા… જઈને રંજનને કહે કે રાકેશને પરણી જાય. સુખી થશે.’ ભરત ઝબકીને જાગી ગયો. ‘રંજનને કેવી રીતે કહેવું ? છેલ્લાં દસ વર્ષથી એની સાથે વાત પણ કરી નથી કે દિવાળીકાર્ડ પણ લખ્યું નથી.’ ભરતે પત્નીને ઉઠાડી વાત કરી. પત્નીએ કહ્યું, ‘ગાંડો થયો છે શું ? સપનાં તો આવ્યાં કરે. બીજાની વાતમાં ડખલ ન કરીશ. કોણ જાણે કોણ છે રાકેશ ? પેલી છોકરી તારી ધૂળ કાઢી નાખશે.’