‘આપણે જરા થોડી વાર ક્યાંય બેસીશું ?’ મેં કહ્યું અને સ્કૂટરને એક નાનકડા રેસ્ટોરાં આગળ પાર્ક કર્યું. અંદર ગયા પછી હસીને એની સામે ધારી ધારીને જોયું. એ એના રૂપાળાં ફઈબાની વાત કરવા માંડી ને મારું પૂરું ધ્યાન એના જ રૂપ પર ઠર્યું. ખરેખર બહુ જ સુંદર લાગતી હતી એ ચહેરો અને દેહ એના નામ પ્રમાણે જ સુરેખ હતા. આંગણું દીપાવે એવી જ હતી. એને પામીને હું કોઈનામાં પણ ઈર્ષા પ્રગટાવી શકું. મારી બા પણ આવી જ સુંદર અને જાજરમાન હતી. એવી સુંદર અને જાજરમાન કે બાપુજી એનું વચન ભાગ્યે જ ઉથાપી શકતા. જોકે એની બોલવાની છટા જ એવી હતી. કાંઈ પણ બોલી લીધા પછી એની અસરને સામાની આંખોમાંથી માપી લેવાની એનામાં છૂપી સેન્સ હતી.