રામનારાયણ પાઠકે એમની ‘જક્ષણી’ વાર્તામાં એક દષ્ટાંત આપ્યું છે : એક નાનો છોકરો મંદવાડથી ઊઠ્યા પછી એક વાર જમવા બેઠો હતો. જમી રહ્યો એટલે એની બાએ કહ્યું : ‘ઊઠ, મોં ધોઉં’ કીકો ઊભો થયો અને રડવા લાગ્યો. કહે, ‘ચલાતું નથી. પગમાં કંઈ થાય છે. કાંટા વાગે છે.’ બેઠેલાં બધાં હસી પડ્યાં. તેને પગે ખાલી ચડી હતી. પાઠકસાહેબ કહે છે : સ્ત્રી પતિને ઘેર મૂકીને બહારગામ જાય છે ત્યારે હૃદયને ખાલી ચડે છે, હૃદય ચાલતું નથી, તેને જરા-જરા કાંટા વાગે છે. અને આપણાથી ન ચલાય તો લોકો હસે છે. પાઠકસાહેબ બહુ ભલા હતા એટલે એમણે માની લીધું કે પતિને ઘેર મૂકીને સ્ત્રી બહારગામ જાય છે ત્યારે પુરુષના હૃદયને ખાલી ચડે છે, હૃદય ચાલતું નથી, તેને જરા-જરા કાંટા વાગે છે. પણ ખરેખર એવું હોય છે ખરું ? આ લેખના પુરુષવાચકો હૃદય પર હાથ મૂકીને આ પ્રશ્નનો ઉત્તર આપે. સ્ત્રી બહારગામ જાય છે ત્યારે પતિના હૃદયને ખાલી ચડતી નથી. હા, પતિનું હૃદય ભરાઈ જાય છે પણ શોકથી નહિ, હર્ષથી. આવી માન્યતા ઘણી પ્રબળ છે અને આજ સુધી પુરુષોએ આ માન્યતાનો વિરોધ કર્યો નથી. આ માન્યતાનો વિરોધ કરવા સરઘસો કાઢ્યાં નથી. આ માન્યતાની સામે સૂત્રો પોકારીને પોતાનાં ગળાં બેસાડી દીધાં નથી. આ માન્યતાને કારણે પોતાની લાગણી દુભાઈ છે, એવું આવેદનપત્ર સમાજકલ્યાણ ખાતાને આપ્યું નથી. એટલે આ માન્યતા સાચી હોવાનું પુરુષોએ પણ લગભગ સ્વીકારી લીધું છે એમ કહેવાય.