“આ મુઈ આ ગામની ક્યાં ? આ તો બે ગામ છેટેથી અહિયાં પરણીને આવી ! અને શરૂના વર્ષો તો બધું બરાબર ચાલ્યું. ગામ આખું કાળી જેવી વહુ પામવા એના ગામમાં વલખાં મારવા માંડ્યા, એવી તો એણે પોતાની છાપ બનાવી હતી ! પણ ધીરેધીરે એનો સંસાર ડોહળાવવા માંડ્યો ! એનો વર જુગાર, દારૂથી માંડીને કૂટણખાનાં સુધીના રવાડે ચડી ગયો. દિકરાની ચિંતામાં ને ચિંતામાં મા લેવાઈ ગઈ, અને બાપ તો એણે નાનપણમાં જ ગુમાવી દીધો હતો. હવે ઘરમાં બચ્યા માત્ર બે જણ, કાળી અને એનો વર ! કાળીને હતું કે માના ગયા બાદ એનો વર શાંત થઈ સીધા રસ્તે આવી જશે, પણ બન્યું એથી ઊંધું ! એ તો વધારે છુટથી વર્તવા માંડ્યો, અને ઘરમાં ‘બીજી’ ઘાલવાની રટ લગાવી બેઠો ! પછી તો કાળી ને એના વરનો રોજનો બરાબરનો ઝઘડો જામતો. પણ એક રાત્રે કોણ જાણે એ બંધ બારણે એ ધણી-બાયડી વચ્ચે શું ઘાટ ઘડાયો કે, બીજી સવારે કાળી એના વરની લોહી નીતરતી લાશનું માથું પોતાના ખોળામાં મૂકી અટ્ટહાસ્ય કરતી બેઠી હતી ! અને એ દ્રશ્ય એટલું તો ભયંકર હતું કે ગામ આખું એ જોઈ હેબતાઈ ગયું હતું ! બસ, એ દી’ ‘ને આજનો દી’, આજ સુધી કાળીએ ઘરમાં પગ નથી મુક્યો, ‘ને ગામ આખામાં ગાંડાની જેમ બબડાટ કરતી લઘરવઘર ફર્યા કરતી હોય છે !”