ઘણા તો આગ્રહ કરશે. ‘એક જાંબુ તો લેવું જ પડશે.’ હોડ બકે. સામસામા ખવરાવે. ને જમનારો સો ગુલાબજાંબુ ઉલાળી જાય એટલે યજમાનને એમ થાય કે…! તે નક્કી કરે કે ‘હવે પછી આવી ભૂલ જિંદગીમાં કરે એ બીજા.’ ઘટવાની બીકે અગાઉની પંગતોમાં આગ્રહ વિના જોખીજોખીને પીરસ્યું હોય (ખાવાનું વધે તોય કરાર મુજબ ડીશના પૈસા તો ચૂકવવાના જ હોય) એટલે સાવ છેલ્લી પંગતમાં ઝાઝો આગ્રહ થતો હોય છે. બધાને સમ દઈ દઈને ધરાર ખવરાવે. ‘આ તો ચાલ્યું જશે. અરે, એકાદ કટકામાં કાંઈ ન થાય. તમે તો ખાધું જ નથી!’ – એવો આગ્રહ કરી પછી ફિલસૂફની અદાથી પાછા બોલે, ‘ખાધે કોનું ખૂટ્યું છે?’ (એ તો પહેલી પંગતથી આગ્રહ શરૂ કર્યો હોત તો ખબર પડત) ત્યારે ઘણાને વસવસો થાય છે કે ખોટું થઇ ગયું. છેલ્લી પંગતમાં બેઠા હોત તો સારું થાત.