‘ના...જાને કોઈ.... કૈસી હૈ યે જિંદગાની, હમારી અધૂરી કહાની...’ ટી.વી પર ચાલી રહેલા સોંગને માણતી ગુલાલ એના ડ્રોઇંગરૂમમાં બેઠી હતી ત્યાં જ એનાં મમ્મી અંદર દાખલ થયાં. ગુલાલની નજર ટી.વી.ના પરદા પરથી હટીને મમ્મીના શરીર પર પડી. એને વિચાર આવ્યો. મલ્હાર સાથે એનાં મેરેજ નથી થયાં, એક રાતથી વધારે એ એની સાથે રહી પણ નથી. છતાં એના વિયોગમાં એનાથી એક ક્ષણ પણ પસાર નથી થતી તો આ સ્ત્રી તો સાત-સાત વર્ષથી એકલી છે. એણે પુરુષ વગરની જિંદગી કેવી રીતે કાઢી હશે ? એણે મમ્મીના અડતાલીસ વર્ષે પણ બેય કાંઠે વહેતા બદન પર નજર કરી. સફેદ સાડલામાં જાણે બેય કાંઠે વહેતી નદી વીંટાઈને પડી હતી. પણ પુરુષની હૂંફ વગર આ સ્ત્રીએ જિંદગી જીવી બતાવી હતી. આજ સુધી એને મમ્મીનો આ વિચાર તો આવ્યો જ નહોતો પણ આજે જ્યારે એ પણ એક પ્રેમી પુરુષનો અભાવ મહેસૂસ કરી રહી હતી ત્યારે એને મમ્મીનો વિચાર આવી રહ્યો હતો, દયા આવી રહી હતી. એણે દયામણી નજરે મમ્મી સામે જોયું. એમણે એ જ એમનું સંતોષી મીઠું સ્મિત વહેવડાવ્યું. એની પાસે આવ્યાં. પૂજાની થાળીમાંથી શ્રીફળનો ટુકડો આપ્યો અને બોલ્યા, ‘બેટા, ઝાલા સાહેબનો ફોન આવ્યો?’