ઇ. ઝાલા અને કોન્સ્ટેબલ રાઠોડ પછી ગામમાં આંટો મારવા નીકળ્યા. સરપંચ જોડે નહોતા એટલે થોડું અજુગતું લાગતું હતું. પણ બીજો કોઈ રસ્તો નહોતો. એ જયદેવસિંહના ભાંગીને ટેકરો થઈ ગયેલાં ઘર પર પણ જઈ આવ્યા. બીજા બે-ત્રણ જણને પણ જયદેવસિંહ વિશે પૂછી લીધું. એનો વંશવેલો ખતમ થઈ ગયો હતો એ વાત સાચી હતી. ગામના ચોરે, કૂવે, ફળિયે, છાપરા જેવાં ઘરોમાં, ચોકમાં બધે જ એમણે નજર કરી લીધી. એક પછી એક ચહેરાઓ એ જોતા ગયા. ક્યાંય કોઈ મેચિંગ નહોતું મળતું. બીજે બધે તપાસ કરી લીધી હતી, આ જગા એમના માટે છેલ્લી જગા હતી. અહીંથી જો મેચીંગ ના મળે તો પછી એમનો અંદાજ ખોટો પડવાનો હતો. એ બહારથી સ્વસ્થ હતા પણ અંદરથી ધુંધવાઈ રહ્યા હતા. મગજ ચીખી ચીખીને કહી રહ્યું હતું કે આ ચહેરો એમણે પહેલાં ક્યાંક જોયો છે, રબ્બર જેમ મગજ પણ ખેંચી કાઢ્યું પણ કેમેય કરીને યાદ નહોતું આવતું કે ક્યાં જોયો છે આ ચહેરો ? એ પૂરા બે કલાક ગામમાં ફર્યા પણ ના તો એ ચહેરો મળ્યો કે ના તો યાદ આવ્યું. આખરે હતાશ થઈને એ પાછા વળી ગયા. એ પોતાની જ સાથે આંખ મિલાવી શકતા નહોતા. વીસ વર્ષની કારકિર્દીમાં આજે પહેલીવાર એ ખોટા પડ્યા હતા.