ઈ.સ. 1960માં તેણે પહાડ તોડવાનો પ્રારંભ કર્યો. સમયની કોઈ પણ પાબંદી સ્વીકાર્યા સિવાય તે રાત-દિવસ પોતાના અભિયાનને વળગી રહ્યો. એક-બે-ત્રણ નહીં પરંતુ જીવનમાં કીમતી એવાં દસ વર્ષો સુધી તે એકલો-અટૂલો ઝઝૂમતો રહ્યો. બસ ઝઝૂમતો રહ્યો. દસ વર્ષ બાદ પહાડમાંથી રસ્તો નીકળવાની શરૂઆત થતાં જ લોકોને તેના અભિયાનમાં રસ પડવા લાગ્યો. પોતાની સ્મૃતિઓને સંકોરતા તે કહે છે : ‘મને પાગલ માનતા લોકો પણ હવે મારું કાર્ય જોવા આવવા લાગ્યા. કેટલાકે તો રીતસર મારા કાર્યમાં મને તન-મન-ધનથી મદદ આપવી શરૂ કરી.’ બાવીસ વર્ષોની આકરી અને શરીરને નિચોવી નાખતી મહેનત પછી 1982માં તેણે સોળ ફીટ પહોળો માર્ગ તૈયાર કર્યો. જેને કારણે પહાડ કોરીને માર્ગ તૈયાર કરવાની પ્રેરણા તેને મળી હતી તે પત્ની વિજયા – જડ પર ચેતનાનો, દેહ પર આત્માનો – આ વિજય જોવા હાજર ન હતી. રસ્તો તૈયાર થયો ન હતો ત્યારે યોગ્ય-સમયસરની સારવારના અભાવે તેણે દમ તોડી દીધો હતો.