પ્રકૃતિનો કણેકણ એ જ મેસેજ આપે છે કે ગતિશીલ રહો, ધબકતા રહો, હસતા રહો. પરિવર્તનો તો ચાલતાં જ રહેવાનાં છે. સાંજ પડવાની છે, રાત થશે એટલે અંધારું થવાનું જ છે, બીજા દિવસે ફરી સૂરજ ઊગવાનો છે. જિંદગીમાં પણ ક્યારેક આવું થતું રહેવાનું છે. ક્યારેક અંધારું લાગવાનું છે. ક્યારેક થાક લાગવાનો છે. બધું મૂકી દેવાનું પણ ક્યારેક મન થવાનું છે. કશાનો કંઈ જ મતલબ નથી એવી ફીલિંગ ક્યારેક તો આવવાની જ છે. એક યુવાન સાધુ પાસે ગયો. સાધુને કહ્યું કે, જિંદગીનો કોઈ અર્થ જ લાગતો નથી. શા માટે કંઈ કરવાનું? કોના માટે કરવાનું? સાધુએ કહ્યું, જિંદગીનો મતલબ હોતો નથી, એ તો શોધવાનો હોય છે. જીવવાનું કોઈ કારણ હોવું જોઈએ. કારણ ન હોય તો બેઠું કરવું જોઈએ. નદીના કિનારે થોડાક છોકરાંવ રમતાં હતાં. સાધુએ કહ્યું, આ છોકરાંવને જો. એ રેતીના ઘર બનાવે છે. થોડીક વાર થાય છે અને એ રેતીનું ઘર પડી જાય છે. છોકરાંવ પાછું ઘર બનાવે છે. હવે એ જો એવું જ વિચારે કે ઘર બનાવવાનો અર્થ શું છે? એ તો પડી જ જવાનું છેને? તો તો એને રમવાનો આનંદ જ ન રહે. જીવવાનો જ આનંદ ન રહે! તારામાં જીવવાનો આનંદ છે? ઘર પડી જવાનો ડર ન રાખ, ઘર બનાવવાનો આનંદ માણ.