આથી જીવનના આવા સંવેદનશીલ અને જીવન ઘડતરના સમયગાળામાં એ જરૂરી છે કે માતા પિતા અને તેમના યુવાન પુત્રો બુદ્ધિપૂર્વક યોગ્યરસ્તાની પસંદગી કરે. આ પ્રસંગે ફક્ત દુનિયા અને તેના થોડા દિવસો બાકી રહેવાવાળા ફાયદાઓને નજરમાં ન રાખતા આખેરત ઉપર પણ ધ્યાનકેન્દ્રીત કરે અને એવા રસ્તાની પસંદગી કરે જ્યાં દુનિયાની સાથોસાથ આખેરતની સફળતાની જામીનગીરી પણ મૌજુદ હોય. જો કે આજકાલયુવાનોના શિક્ષણમાં એ વિષયો અને એ શૈક્ષણિક કેન્દ્રોની પસંદગી કરવામાં આવે છે જેમાં દુન્યવી ફાયદાઓ વધારે હોય. એટલેકે શિક્ષણનો હેતુ દુનિયાઅને તેની સુખ-સમુદ્ધિ છે. આ વાતને એટલી હદ સુધી દોહરાવવામાં આવે છે કે યુવાનના દિમાગમાં ખૂબજ સારી પેઠે તે બેસી જાય છે કે જીવનનો હેતુફક્ત અને ફક્ત પૈસા કમાવવા અને ભૌતિક સુખ – સગવડો મેળવવી તેજ છે. તેની અસર એ થાય છે કે યુવાન પેઢી ‘સંપૂર્ણ ઇન્સાન’ બનવાને બદલેપૈસા કમાવવાનું મશીન બની જાય છે. પછી ધીમે ધીમે યુવાની ઢળવા લાગે છે, વય વધવા લાગે છે. ઇન્સાન યુવાનમાંથી આધેડ અને આધેડથીઘરડો થઇ જાય છે. અને ધીમે ધીમે આ મશીનના બધા અવયવો કામ કરતાં કરતાં કાટ ખાય જાય છે અને જ્યારે તેમાંથી બહાર આવવાની કોઇપણપરિસ્થિતિ બાકી રહેતી નથી ત્યારે આ લોકો આવનારી પેઢી માટે એક ભાર બની જાય છે અને નવી પેઢી બેચૈનીથી તેમના મૃત્યુની રાહ જોવા લાગે છે.