પાછળ ફરીને એણે પોતાની માતાને શોધી કાઢી અને તેનાં કપડાં ખેંચીને ડબ્બાની દિવાલ પાસે લઈ ગઈ. રેજિનાએ પણ એ તિરાડમાંથી ત્યાં જોયું, અને એ પણ બાળકોને ઓળખી જવાની એ ક્રૂર પ્રક્રિયામાંથી પસાર થઈ, અને પછી મોટે-મોટેથી રડવા લાગી! ડબ્બાના દરવાજા અત્યાર સુધીમાં બંધ થઈ ગયા હતા એટલે અંદર લગભગ અંધારું થઈ ગયું હતું, અને બધાંના ચહેરાના હાવભાવ કે આશા અને હતાશાની લહેરો પણ એકમેકનો ચેપ લાગ્યો હોય એટલાં સરખાં હતાં! તેમની સાથે બીજી સ્ત્રીઓ પણ રડવા લાગી. રેજિનાની બાજુમાં જ ઊભેલી મેન્સી રોસનર રેજિનાને તિરાડ પાસેથી હટાવીને પોતે પણ રેજિનાના પુત્ર સામે જોઈને પોતાનો હાથ હલાવીને તેને આવજો કહેતી રડવા લાગી!