ક્યારેક તો એવું લાગે છે કે આત્મહત્યા સિવાય મારા માટે કોઈ રસ્તો જ નથી. પણ શું આત્મહત્યાથી ખરેખર આત્મા હણાય છે ખરો? પુનર્જન્મ જેવું કશુંક હશે તો? તો-તો બાકીની લેણદેણ – અંજળ પૂરાં કર્યાં વિના ક્યાંથી છટકાશે? ફરી એની જોડે જ… કોઈ જુદા રૂપમાં પણ ભલે… પણ પનારો પાડવાનો નહીં થાય એની શી ખાત્રી? મરવાનું ગંભીરતાથી વિચારું છું ત્યારે મને ભૂત-પ્રેતનાં અસ્તિત્વની વાત પણ વધારે ને વધારે સાચી લાગતી જાય છે. જો હું જાતે જ, આપઘાત કરીને મરું… તો એક જરા-સરખા, જીવનજોગા સન્માનની ઇચ્છા શું આ હવાઓમાં તરવર્યા નહીં કરે? અને એ હાથ-પગ-મોં-માથા વગરની ભટકતી ઇચ્છાનું રણી-ધણી ત્યારે કોણ હોય! કોણ હશે?