તો પણ શહેરની પોળોમાં લગ્ન ઘર આંગણે જ હોય. ઘરની નજીક ચોકઠું હોય ત્યાં મંડપ બંધાય. લગ્નના બે-ત્રણ દિવસ પહેલાં ઢોલી આવતો, ઢોલ વગાડતો. એ સમયે શહેરોમાં લાઈટો નહીં એટલે લાઉડ સ્પીકરોનાં ન્યૂસન્સ નહોતાં. બ્રાહ્મણોની પંગત જમતી હોય ત્યાંથી કોઈ પરન્યાતીલો- અબ્રાહ્મણ પસાર થઈ શકે નહીં, બૂટ કે ચંપલ પહેરવાનો તો સવાલ જ નહીં- ઉઘાડા પગેય ત્યાંથી નહીં જવાનું. આ ભૂદેવોની પંગત જમીને ઊઠે નહીં ત્યાં સુધી પેલા બિન-બ્રાહ્મણોને ‘સ્ટેચ્યુની’ પેઠે દૂર ખોડાઈ રહેવાનું (તેને મનોમન પ્રભુને પ્રાર્થના કરવાની છૂટ કે હે ઈશ્વર ! આ બ્રાહ્મણોને ઊભા કર, જેથી હું મારા ઘેર જઈ ખીચડી ખાઈ શકું) એટલે તો ગીધુકાકાને નિરાંતે પંગતમાં બેસીને જમવાની મજા આવે છે, એવી મજા બુફેમાં ક્યારેય નથી આવતી.