કાઠિયાવાડી કવિ ભાનુપ્રસાદ પંડ્યાની રચના અંધજનોનું રાષ્ટ્રગીત હોય તેમ લગભગ દરેક અંધશાળાઓની પ્રાર્થનામાં વાગતું રહે છે. આમ તો કુદરતે માણસને આપેલી એકેય ચીજ વચ્ચે સરખામણી ન હોઈ શકે. દરેકનું આગવું મહત્ત્વ છે. છતાં જો કહેવું હોય તો આંખને કુદરત તરફથી માણસને મળેલી સૌથી મોટી ભેટ ગણી શકાય. એનો ખ્યાલ ત્યારે જ આવે જ્યારે અચાનક કોઈની દૃષ્ટિ ચાલી જાય. અહીં કવિએ કહ્યું છે તેમ દેખ્યાનો દેશ જ્યારે જતો રહે છે ત્યારે જ તેની મહત્તાનું ભાન થાય છે. દૃષ્ટિ ગુમાવ્યાનો સાહજિક સ્વીકાર એ આ ગીતનો હાર્દ છે. જોકે અહીં સવાલ એ થાય કે અંધજનો પ્રકૃતિના સૌંદર્યનું પાન કેવી રીતે કરતાં હશે ? પ્રેમ, ભય, ક્રોધ, ગમો – અણગમો જેવી લાગણીઓ ઉપરાંત સવાર, બપોર, સાંજ, ઠંડી, ગરમી, વરસાદ જેવા કુદરતી, ઋતુ પરિવર્તનને તેઓ કેવી રીતે અનુભવતા હશે ? આટલા વિવિધતાભર્યા સવાલનો એક શબ્દનો જવાબ છે, ‘સ્પર્શ’.અહીં યોગાનુયોગ એ છે કે, બધિર અને અંધ હોવા છતાં સ્પર્શની તાકાતનો જેમના થકી દુનિયાભરને પરચો મળ્યો તે હેલન કેલરનો જન્મદિવસ હાલમાં જ ગયો છે. હેલનની જિંદગીમાં ‘સ્પર્શ’નું આગવું મહત્ત્વ હતું અને આપણે અહીં પણ તેની જ વાત કરવાના છીએ.