ડોક્ટરના એ શબ્દો – ‘તમારી બંને ફેલોપિયન ટ્યુબો બ્લોક છે… તમે મા બનવાને લાયક નથી, તમે મા બની શકો તેમ નથી…’ મુક્તિના માથામાં ઘણની માફક અથડાયા. ક્યા પાપની સજા… થઈ રહી છે તેનો પણ તેને ખ્યાલ આવી ગયો. હા… તેણે સંજય તરફ જોયું. તેને તો આ વાતની કોઈ અસર જ જણાતી નહોતી. અને ક્યાંથી જણાય? તે તો ઓલરેડી બાપ બની ચૂક્યો છે. જે ભોગવવાનું છે તે મુક્તિના ભાગે જ છે ને? મુક્તિનું હૃદય કદાચ ધડકનો ચૂકી જશે એમ લાગતું હતું. તે હવે મા નહીં જ બની શકે… આ પેલા નાનકડા જીવને તરછોડવાનું પરિણામ છે. જે માત્ર બે મહિનાનો હતો, જેને માના વાત્સલ્યની જરૂર હતી, માના પ્રેમ અને હૂંફની જરૂર હતી, તેને માનો પ્રેમ આપવાના બદલે બાપના વહાલથી પણ અળગો કરી દીધો હતો… પછી ભગવાન ક્યાંથી રાજી રહે? તેનો જ નિસાસો લાગ્યો તેને, અને કુદરતે તેની કૂખ વાંઝણી જ રાખવાનું નક્કી કરી લીધું. કહ્યું છે ને કે – કુદરતને ત્યાં દેર છે અંધેર નથી. મુક્તિને હાથનાં કર્યાં જ હૈયે વાગ્યાં હતાં. મુક્તિના મગજ સામે એ બધા જ પ્રસંગો કોઈક ચલચિત્રની પટ્ટીની માફક નૃત્ય કરવા માંડ્યા. એ બધાં જ પાત્રો… શવ્યા, અને તેનાં સાસુ- કે જે મુક્તિનાં ફોઈ હતાં…! હા… તેમણે જ બધી ગોઠવણા કરી હતી એ પ્રતાપબા..!