પુણ્યનો ક્વોટા પુરો થઇ જાય એટલે પછી મહિના સુધી અમને કોઈ ઘાસ ન નાખે. અમારે પછી સોસાયટીઓમાં ફરીને કોઈએ રોટલી કે એવું નાખ્યું હોય તે ખાવું પડે. એવું મળે તોયે સારું, પણ મોટે ભાગે તો અમારે પ્લાસ્ટીકની કોથળીઓમાં ફેંકી દીધેલો એઠવાડ ખાવો પડે છે. કોકવાર પ્લાસ્ટિક પણ ભેગું પેટમાં જતું રહે છે. અને એનાથી પણ ખરાબ નસીબ હોય તો કોક નવા સવા કુકિંગ ક્લાસ ભરીને આવેલી હોમમેકરનાં હાથે બનેલી અને ફેંકી દીધેલી આઈટમો ખાવા મળે. અમને તો જોઈને જ ખબર પડી જાય કે સવા ઈંચ લાંબા અમારા દાંતથી પણ આ પીઝા તૂટશે નહિ, એટલે અમે જોઈ સુંઘીને ચાલવા માંડીએ છીએ. ને અમે જતા હોઈએ એટલે પેલી ફટાકડીનો હસબંડ બોલે બોલે ને બોલે જ, કે ‘જોયું, ગાય પણ સુંઘીને ચાલી ગઈ’. જો કે પછી શું થાય છે એ જોવા અમે કોઈ દિવસ ઉભા નથી રહેતા, આપડે શું એ બધી પારકી પંચાત !