અને ચાર દિવસ પહેલા અનિતા નાની ચબરખીમાં પોતે હવે અમોલ સાથે રહીને આ રીતે માનસિક બોજો લઈને નહીં જ જીવી શકે – એવું લખીને બન્ને બાળકોને લઈને તેના પિતાના ઘરે ચાલી ગઈ. અમોલે તેની આ હરકતને નાદાની સમજી. પણ બીજા દિવસની સવારથી જ તેને અનિતાની ગેરહાજરીનો અહેસાસ થવા લાગ્યો. સવારના ઉઠતાં જ તેનાથી આદતવશ બૂમ પડાઈ ગઈ, ‘અનિતા, મારી ચા ક્યાં ?’ અને તેને ભાન થયું કે અનિતા તેના રોજિંદા જીવનમાં કેટલી વણાઈ ગઈ હતી. સૂનું ઘર તેને ખાવા ધાયું તે તુંરત જ અનિતાને પાછી લાવવા ગયો પણ અનિતા મકકમ રહી. તેણે જોયું કે આખા એક વર્ષ દરમ્યાન પણ અમોલમાં કોઈ ફેરફાર નહોતો થયો તો હવે તે શી રીતે તેનો વિશ્વાસ કરે ? અમોલ ત્યારે હાજર નિકુંજ જે ‘પપ્પા પપ્પા’ કરતો તેને વળગી પડ્યો હતો તેને લઈને ઘરે આવ્યો. નિહાર શાળાએ ગયો હતો. અનિતા હવે તેનો વિશ્વાસ કરવા તૈયાર ન હતી.