મેં એ પણ ધ્યાનથી જોયું છે કે આત્મા-પરમાત્મા કે ધર્મ-અધ્યાત્મની વાત કરનારને ફોન પર સામેના વ્યક્તિ જોડે વાત કેવી રીતે કરવી એ પણ આવડતું હોતું નથી. અનેક મહાનુભાવોના જીવનચરિત્રો વાંચનારા લોકો પણ લાઈટબીલ ભરવાની લાઈનમાં સરખી રીતે ઊભા રહી શકતાં નથી. ઘણા લોકો પોતાની પાસે મીઠાશરૂપી ખંજર રાખતા હોય છે. ક્યારે-કોને-કેવી રીતે પોતાની મીઠી વાતોથી અને અહોભાવથી પાણી-પાણી કરી દેવાના છે એ તેમના હિટ-લિસ્ટમાં હોય છે. અમુક લોકો એટલી બધી ગણતરીપૂર્વકના સંબંધો રાખતા હોય છે કે એમની ગણતરીના રહસ્યો ઉકેલવા માટે આપણે ગણિતમાં પી.એચ.ડી કરવું પડે ! કેટલાક લોકો વ્યવહારકુશળ હોય છે. બિલિયર્ડની રમતની જેમ તેઓ પોતાનું કામ કઢાવવા માટે ક્યાંથી ક્યાં સ્ટ્રૉક મારતાં હોય છે ! વ્યવહારકુશળ માણસો પાસે બીજા પણ બે શસ્ત્રો હોય છે અને એ છે ‘સ્માઈલ’ અને ‘એક કપ ચા.’ તેઓ એમ માને છે કે એક કપ ચા પીવડાવીને તેઓ મજૂરથી માંડીને રાષ્ટ્રપ્રમુખ સુધીના પાસે પોતાનું કામ કઢાવી શકે છે ! દાન-ધરમ-ચારધામની જાત્રા-મૌન-સુક્ષ્મ અહિંસામાં માનનારા લોકોને જ્યારે એક-બે રૂપિયા માટે રીક્ષાવાળા સાથે ઝઘડતા જોઈએ કે મફતમાં ધાણા-મરચાં-આદુ જબરજસ્તી પડાવતાં જોઈએ ત્યારે હસ્યા વિના રહી શકાય ખરું ? વળી, ખરી રમૂજની વાત એ છે કે આ બધા જ લોકો એમ માને છે આ જગત મૂઢ અને મંદબુદ્ધિનું છે. આખા જગતમાં એમની પાસે જે ચાલાકી અને ચતુરાઈ છે એ કોઈ પાસે નથી ! માત્ર એટલું જ નહિ, તેઓ એમ પણ માને છે કે આપણે આ જે ચતુરાઈ કરીએ છીએ એની સામેવાળાને ખબર સુદ્ધાં પડતી નથી.