‘બેસો શેઠ!’ સાહેબે કાબા પટેલને ખુરશી ચીંધી. ખભા પરના ખેસને ખોળામાં ગોઠવીને, સોનાના ફરેવાવાળી આંગણીઓવાળા હાથે શેઠે નિરાંતે આંકડા ભીડ્યા. ઉતારાની ઓસરીમાં બીજા અમલદારો એક કાને થઇને આ મુલાકાતને સાંભળવા ચૂપ ચૂપ ઊભા હતા. ‘તમે વણિક છો, ખરું?’ સાહેબે પૂછ્યું. ‘હા બાપ!, જ્ઞાતિએ વાણિયો છું.’ ‘વણિકબુદ્ધિ હંમેશાં આગળ રહે.’ સાહેબ અકળ હસ્યા! ‘વાણિયાનો દીકરો એના ચોપડામાં શ્રીલાભ સવાયા લખીને જ આગળ વધે.’ ‘સમજાયું નૈ સાહેબ!’ ‘સમજાવું.’ સાહેબ થોડા ટટ્ટાર થયા. ‘આ ગામના ખેડૂતો મહેસૂલ માટે તમારા પર વિશ્વાસ મૂકે છે. તમે બોલો, એ બધાને માન્ય છે.’ ‘ઉપરવાળાની દયા. બીજું શું, બાપા?’ ‘તમારા કોટને ગજવાં ખરાં, શેઠ?’ ‘છેને? કોટને ગજવાં હોય જ સાહેબ!’ ‘એને ભરતાં આવડે છે કે પછી આમ ને આમ? વાણિયાના દીકરાઓ તો રિછ પાસેથીય પૈસા કઢાવ્યાની વાર્તાઓ છે.’