સન ૧૮૭૯માં રામજી સુબેદાર રાવલપિંડીની સૈનિક શિબિરમાં હતા. એ સૈનિક શિબિરોમાં વસતી મહિલાઓ કપડા ધોવા ને વાસણ માંજવા, બેય કામ સાથે લઈને નદીએ જાય. એક દિવસ અમુક સાધુઓ નદીમાં થોડે દૂર સ્નાન કરતા હતા. તેમણે આ મહિલાઓને કોંકણી-મરાઠી ભાષામાં વાતચીત કરતાં સાંભળી એટલે એક વૃદ્ધ સંન્યાસી શુદ્ધ મરાઠીમાં બોલ્યો - ભીમા, તું અહીં ક્યાંથી ? ભીમાબાઈ મુંઝાણા. અહીં મને નામથી બોલાવનાર કોણ છે ? શું કહું એમને ? ત્યાં તો તે સાધુ થોડા નજીક આવી કહેવા લાગ્યા, ‘બેટા, ગભરાઈશ નહીં, હું તમારો જેઠ થાઉં, સાંસારિક સંબંધે સંન્યાસી સાથીઓ સાથે પરિભ્રમણ કરતો અહીં આવ્યો છું.’