મારા પિતા માટે તેના હૃદયમાં ઘણું જ માન હતું. એક બ્રહ્મસમાજના સંગીતમાં ભજન હતું. તેમાં પ્રભુ માટે કહ્યું છે કે, ‘અંતરતર અંતરતમ તિનિયે ભુલો નારે તાંય’ ‘અંતર તર અંતરતમ ભુલો ના તેને…’ જ્યારે એ ભજન તે મારે પિતા આગળ ગાતો ત્યારે એટલો તો ઉશ્કેરાઈ જતો કે પોતાની બેઠક પરથી તે ઊભો થઈ જતો. તે ગાતાં ગાતાં સિતાર વગાડી બોલતો : ‘અંતરનો…’ વગેરે અને પછી મારા પિતાના મોઢાની આસપાસ આઘેથી હાથ ફેરવી બોલતો : ‘અંતરતર અંતરતમ તુમિયે.’ ‘અંતરનો અંતર તું સદા.’