‘અમારી મોટી છોડીને સુરતમાં આપી છે, તે આ વખતે મોટા જમાઈ આવ્યા ત્યારે આ કંચલીને શ્યેર જોવા હાર્યે લેતા ગ્યા . . .પણ મૂઈ કંચલીને શ્યેરમાં કાંઈ બવ ગોઢ્યુ નૈં. તે, આ બે દી’ મોર્ય પાછી વઈ આવી . . . પણ બાઈ, ઈ આવી ત્યારથી દી’માં તણ્ય તણ્ય વાર સુગંધી સાબુથી ના’યા વગર હાલતું નથી. શ્યેરના માણહ બવ ચોખ્ખાં બાઈ, અને અમારા ઈ’ મોટા જમાઈને તો તમે જોયાં છે ને બેન ! ઈન્દરરાજા જેવું રૂપ ! જાણે દેવનો દીકરો જોઈ લો . . .’