લગભગ દોઢ કલાક સુધી જયદેવસિંહની શોધ ચાલી પણ એ ક્યાંય ના મળ્યો. આખરે બધાંને લાગ્યું કે શરમનો માર્યો એ એના દોસ્તોને પણ કીધા વગર ગામડે ઊપડી ગયો હશે. કોલેજનો સમય પૂરો થઈ રહ્યો હતો. ગુલાલ એન્ડ કંપની પાર્કિંગ તરફ જઈ રહી હતી ત્યાં જ કોલેજની પાછળ તરફથી કોઈકના ચીખવાનો અવાજ આવ્યો. ચીસ એટલી જોરદાર હતી કે કેમ્પસમાં ઉપસ્થિત તમામના કાનના પરદા ફાટી ગયા. આખું ટોળું કોલેજની પાછળના ભાગ તરફ દોડ્યું. ગુલાલ એન્ડ કંપની એમાં સૌથી મોખરે હતી. પણ ત્યાં પહોંચતાં જ બધાંના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. કોલેજના પાછળના ભાગે આવેલી અવાવરુજગ્યામાં એક ઝાડ હતું અને એ ઝાડ સાથે જયદેવસિંહ ઝાલાની લાશ લટકી રહી હતી. બાજુની દીવાલ પર માર્કર પેનથી લખાણ લખેલું હતું, ‘દરબારનો દીકરો છું, ધારત તો જડબાતોડ જવાબ આપી શકત. પણ તમે મજાક કરી રહ્યાં હતાં એટલે બોલ્યો નહીં. પણ આટલા મોટા અપમાનનો ભાર લઈ હું જીવી શકું એમ નથી એટલે આ દુનિયા છોડી રહ્યો છું. મારા મોત માટે કોઈને દોષ ના દેશો.... જયદેવસિંહ ઝાલા.’