હું ચા-નાસ્તો લઈને બહાર ગઈ. મેં શીલાભાભીને કહ્યું, ‘ચાલો, મારો પણ ચાનો સમય થયો છે, આપણે ચા-નાસ્તો કરીએ”. શીલાભાભી થોડા સ્વસ્થ થઈ બોલ્યાં, “જયુબેન, મારા સાસરિયાં તો ખૂબ જ સારા છે. સાસુ-સસરા તો મને દિકરીથી પણ અદકી રાખે છે. જેઠ-જેઠાણીઓ, નણંદ-નણદોઈ અને એમના સઘળા સંતાનો મારી સાથે ખૂબ જ પ્રેમથી વર્તાવ કરે છે. પૈસેટકે તો જરાય દુખ નથી, પણ,…!” અને ચાનો કપ ટિપોય પર મૂકી, ફરી ડૂસકે ચઢી ગયાં. હું ચૂપ રહી, એમનો હાથ મારા હાથમાં લઈ સહેલાવતી હતી. એકાદ મિનિટ પછી શીલાભાભી પોતે શાંત થઈ બોલ્યાં, “જયુબેન, એમણે, (એમના પતિએ) તો મારી સાથે સાત ફેરા ફરતી વખતે સોગંદ લીધા છે કે મારી રક્ષા કરશે અને મને સદા સત્કર્મમાં સાથ આપશે. કોઈ પણ મુશ્કેલીમાં મારો સાથ આપશે! જ્યારે એ જ મને આજે એવું કઈં કરવાનું કહે છે કે જે મારી નૈતિકતાના ધોરણો મને કરવાથી રોકે છે! ક્યારેક થાય છે કે હું શા માટે મારા સાંતાક્રુઝમાં રહેતા ફોઈને ત્યાં પાંચ વરસો પહેલાં કોલેજના વેકેશનમાં આવી હતી? જો હું મુંબઈ આવી જ ન હોત તો એમની સાથે પરણવાનો સવાલ જ ન આવત! એ સમયે, હું કોઈના લગ્નમાં ફોઈના કુટુંબ સાથે ગઈ હતી. એમણે, ત્યાં એ લગ્નમાં, મને જોઈ હતી. (પછી ભાટિયા ભાષામાં એમનાથી બોલાઈ જવાયું) હી પોતેજે મમ્મી-પપ્પાકે ગની, મળે સાથે, મીંજે ઘરે ગોંડલ આવ્યા, સગાઈજો માગો ગનીને! (એ પોતાના મમ્મી-પપ્પા અને બધા સાથે મારા ઘરે ગોંડલ મારી અને એમની સગાઈનું માગુ લઈને આવ્યા હતાં!) પચ્ચીસ વરસના શીલાભાભી આજે પણ એટલા સુંદર લાગતા હતાં કે જો કોઈને ખબર ન હોય કે એ પરણેલા છે તો સાચે જ માગુ લઈને જાય! સાડાપાંચ ફૂટ ઊંચા, ગૌરવર્ણ, પાતળું, સુડોળ શરીર અને નમણાશ તો અંગઅંગથી ઝરે, એવા શીલાભાભીને મારાથી અચાનક જ કહેવાઈ ગયું,”ભાભી, તમને તો આજે કોઇ જોય તો એ પણ માગુ લઈને આવે!”