'દીકરા તરીકે આ બધું વિચારીને તું બોલી શકે છે એ તારી લાગણી સાવ સાચી છે. તું બોલ્યો, આદિત્ય અને ભાસ્કર કંઇ બોલ્યા નહીં. એ છતાં, એમની ભાવના પણ આવી જ હશે એ સમજું છું. અત્યારે લગીર ઢીલો પડ્યો છું પણ વર્ષો સુધી મારો સુરમુખત્યાર જેવો સ્વભાવ તમે બધાએ સહન કર્યો છે. એ છતાં, કોઇનીયે લાગણીમાં ઓટ નથી આવી. બહુ જોયું, બહું ભોગવ્યું, હવે કોઇ ઇચ્છા અધૂરી નથી. તમારા ત્રણેય ભાઇઓ વચ્ચે પરસ્પર જે લાગણી છે એ જોઇને રાજીપો થાય છે. સાથે મળીને તમે આ ધંધો પણ સંભાળી લીધો છે એટલે આદરેલું એકેય કામ અધૂરું નથી, એવો સંતોષ મનમાં છે. એને લીધએ આરામથી જમી શકાય છે અને પલંગમા પડતાવેંત ઊંઘ આવી જાય છે.' ત્રણેય પુત્રોની સામે જોઇને આટલી નિખાલસ કબૂલાત કરીને એ થોડી વાર અટક્યા. 'એ છતાં હમણાં હમણાંથી ક્યારેક અર્ધી રાત્રે ઊંઘ ઊડી જાય છે. નિમુ અને મંજુ બંને આકાશમાં જઇને સગી બહેનોની જેમ સાથે જ ફરે છે એ મને દેખાય છે. બિચારી નિમુ તો કંઇ બોલતી નથી પણ મંજુ તો મોં વાંકુ કરીને ટોણો મારે છેકે અમે તો અહીં આવી ગયા, ને તમે હજુય કેમ બેસી રહ્યા છો? મોહમાયા સંકેલીને આવી જાવ ઉપર. ત્રણેય સાથે મળીને જલસા કરીશું.'