“પાણી નાખ્યું છે, વેપારીને ખબર પડી જશે તો ? ” એવી બીક મનમાં જે રહ્યા કરતી હોય છે તે ‘જગતાત’ને શોભતી નથી. તેમાં ધંધાની ગૌરવભરી સ્થિતિનું અવમૂલ્યન થાય છે. સમાજના તમામ ધંધાઓમાં પોતાના ધંધાને સર્વાધિક આદરમાન અપાવવું તે આપણા ખેડૂતના હાથની વાત છે. 21મી સદીના આરંભથી આખી દુનિયા એક જ બજાર [ગ્લોબલાઇઝેશન] ના રૂપમાં ફેરવાઇ ગઈ છે. ઉત્તમ ગુણવત્તાવાળા પુષ્કળ કપાસના ઉત્પાદક તરીકે ચીન અને બીજા કપાસની આયાત કરતા દેશો “સૌરાષ્ટ્ર” નું નામ જાણવા લાગ્યા છે. અઢળક નાણું કમાવી આપનારી નિકાસ જાળવી રાખવી હોય તો એ લોકોને જોઇતો “સ્ટાન્ડર્ડ માલ” આપણે બનાવી આપવો પડે. માલની ગુણવત્તામાં કચાશ દેખાય તો ત્યાંના બંદરેથી સ્ટીમરો પાછી વળાય છે. ભેળસેળિયો માલ એકાદવાર કદાચ પૈસા અપાવી દે છે, પણ ઉત્પાદક પ્રત્યેનો વિશ્વાસ તોડી નાખે છે. અને એ વાત તો સાચી જ ને કે વિશ્વાસ બંધાતા વરસો વીતે છે, જ્યારે તૂટી મિનિટોમાં જાય છે !