હું કહી શકું છું કે સલીલ ચૌધરી ખૂબ જ ઓછાબોલી વ્યક્તિ હતી, મારા સવાલોનો તેઓ એકાક્ષરી ‘હા’ કે ‘ના’ માં જવાબ આપતાં રહ્યાં જ્યાં સુધી મેં તેમને તેમના લોકગીતની છાંટ ધરાવતી મૌલિક કૃતિઓ “અહા,રીમઝીમ કે એ પ્યારે પ્યારે ગીત લીયે” (ઉસને કહાં થા ૧૯૬૦) અને “હરિયાલા સાવન ઢોલ બજાતા આયા” (દો બીઘા ઝમીન ૧૯૫૩) વિષે વાત ન છેડી.