નાનું એવું ગામ હતું. ગામની બહાર એક સૂફીસંત રહેતા હતા. એમની ઝૂંપડીમાંથી દિવસે એ ભાગ્યે જ બહાર નીકળે. સાંજ પડે ત્યારે બહાર ઓટલે બેસે. આવેલા ગામલોકો સાથે સાદી-સીધી વાતો કરે. ગામમાંથી કોઈ ને કોઈ એમને રોજ જમવાનું પહોંચાડતું. ક્યારેક જમવાનું વધારે આવી જાય તો પશુપક્ષીઓને ખવડાવી દે. ક્યારેક જમવાનું ન આવે તો એના વગર ચલાવે. ગામલોકમાંથી કોઈ મૂંઝવણ રજૂ કરે તો એ સંસારી માણસને અનુકૂળ પડે એવી સલાહ આપે.