અને આ ફક્ત મોઝાર્ટ કે પિકાસો માટેની જ વાત નથી પણ જે કોઈએ પણ મહાનતાની ઉંચાઈને સર કરી છે, તે તમામે તેવું ફક્ત નિષ્ઠુર આત્મ-અનુશાસન અને સઘન મહેનતથી જ કરેલું હોય છે. જયારે આધ્યાત્મિક ગ્રંથો સંતુલિત અને સંયમિત જીવન જીવવાની વાત કરે છે, પરંતુ સત્ય તો એ છે કે જે લોકોને કોઈ એક કામની ધૂન ચડી હોય છે, અને જે પોતાનાં માર્ગે પૂરી એકાગ્રતાથી ચાલી રહ્યાં હોય છે તેઓ પોતાનાં સમયને કોઈ સંતુલન સાધીને ખર્ચતા હોતા નથી. જયારે તેઓ પોતે પોતાને ગમતા કાર્ય માટે કાર્યરત નથી હોતા ત્યારે તેઓ એના માટે વિચાર કરતાં બેઠા હોય છે. ગાંધીથી લઈને સ્ટીવ જોબ્સ સુધી અને તે બન્નેની વચ્ચે આવી શકે તેવા તમામ સફળ લોકો પોતાનો બધો જ સમય પોતાનાં ઝનુન પાછળ વાપરી નાંખતા હોય છે.