ધીરુભાઇને જોઇએ એટલે અનેક રીતે દાદા યાદ આવે. આ આખી પેઢીનું કૌવત જ કંઇ જુદા પ્રકારનું હતું. તને યાદ છે ત્યારે હું માહિતી કમિશ્નર તરીકે હતો અને અમારી વિભાગીય ચિંતન શિબિર માટે એક સૂત્ર આપવાનું હતું, થોડો વિચાર કરીને જે સૂત્ર મેં આપ્યું હતું તે કંઇક આવું હતું; ‘સેવા એ જ સાધના, શબ્દની આરાધના’. એકદમ સહજ ભાવે સરી પડેલું આ સૂત્ર આમ તો 1981થી એ પિતા-શિક્ષક પાસેથી મળેલું જીવનપાથેય છે અને હતું. શબ્દની આરાધના જે નિખાલસતા આપે તેનાથી પ્રગટતું તેજ ચહેરા પર એક નોખી નિર્દોષતા બક્ષે છે. ધીરુભાઇનું બાળ-સહજ હાસ્ય, પ્રેમાળ ઉમળકો, બોલાતા શબ્દોમાં ઉમેરાતો આંખોનો અવાજ, ‘મને-તમે-ગમો-છો’ની મૌન અભિવ્યક્તિ- આ બધું એમના વર્ષોના તપનું નવનીત છે. આ તો પામે જ પમાય, અને માપે ના મપાય. શબ્દો પણ થોડે સુધી આવી પાછા વળે. આવા વ્યક્તિની ‘બર્થ-ડે પાર્ટી’ એટલે આપણે પણ જાત સાથે વાત કરી લેવી પડે.