અને ઘડીભરમાં જ લગભગ આખુ ગામ ટબુડાની હાકલ સુણી હરિયાને આંગણે આવી ઉભું ! ગ્રામ્યજીવનમાં અસ્વચ્છતા, અસભ્યતા, ભણતરનું ઓછું પ્રમાણ, વગેરે જેવા કેટલાય અવગુણો ભલે ભર્યા હોય, પણ તેમનો માયાળુ સ્વભાવ અને એકતાનો ગુણ ખરેખર વખાણવા લાયક છે ! ત્યાં હાજર દરેકે દરેક જાણે પોતાના જ ઘરનો માણસ ઘવાયો હોય એમ વર્તી રહ્યા હતા. કોઈકે હળદરનો લેપ બનાવી લગાડવા કહ્યું, તો કોઈકે વૈદને ઘરેથી તેડી લાવવાની તૈયારી બતાવી, તો કોઈક ઉંમરલાયક દોશીએ જાતે દેશી દવાઓ, તેમજ લેપ બનાવી આપવા કહ્યું. પણ એ બધા વચ્ચે મોંઘીએ હરિયાને મોટા દવાખાને લઇ જવાની જિદ્દ પકડી ! આ સાંભળી કેટલાકે મોં બગડ્યા, ‘આવી મોટી ! આ ભણેલા બૈરાના આ જ નાટક ! જ્યાં દહમાં પતતું હોય ન્યા સો ખર્ચી આવે !’, તો કેટલાકે ‘વહુ, મોટું હોસ્પિટલ તી ઘણું છેટું પડશે, અન ત્યાં પંહોચવા હાટુ અગવડ પણ ઘણી પડે’, એમ કહી ચિંતા વ્યક્ત કરી. પણ કેટલાકે જવાનિયાઓએ કટોકટીની ઘડી પારખી લઇ, તાબડતોબ હરિયાને હોસ્પિટલ ખસેડવા ગાડામાં નાંખ્યો ! પણ હરિયો જાણે એ બધી પળોજણમાંથી છુટી ઘડીભર આંખ મીંચવાની લાલચે બેભાન અવસ્થામાં સરી ગયો !