હા, એ ઝડપથી મોટી થઈ રહી છે. ઊંચાઈ તો વધી જ રહી છે, પણ એના ચહેરા પર શૈશવ અદશ્ય થઈ રહ્યું છે. તરુણાવસ્થા પણ ઝાઝી ટકે એમ લાગતું નથી. અમેરિકામાં એકએક એરપોર્ટ પર અમે બેઠાં રહેતાં હતાં ને બોર્ડિંગ કાર્ડ, લગેજ કાર્ડ, ઈન્કવાયરી વગેરે બધી જ ફોર્માલિટી એ પતાવતી હતી અને અમારે તો માત્ર એના પર નજર રાખવા સિવાય કંઈ જ કરવાનું નહોતું. ત્યારે પણ આ વાતનો અણસાર અમને આવી જતો હતો. અરે આ ટચૂકડી તર્જની અમારો હાથ બની ગઈ ! એ વિચારે અમે પોરસાતાં હતાં. મારી ગેરહાજરીમાં મારા ફોનકોલ એ સાંભળે છે. બહુ સાચવીને વિવેકપૂર્વક એ પૂછનાર સાથે વાત કરે છે. એ હું સાંભળી પણ શકું છું. કારણકે મારે ત્યાં રેકોર્ડિંગની વ્યવસ્થા છે. મને એ જોઈને સંતોષ થાય છે કે મારી એક-એક વાતની એ ફોનના જવાબ આપતી વખતે ખાસ કાળજી રાખે છે. “ પ્લીઝ, તમે બપોરે બેથી ચાર વચ્ચે ફોન ન કરશો. પપ્પા એ વખતે આરામમાં હોય છે.” અથવા “મમ્મી કામમાં છે. બોલાવવાની જરૂર છે કે મને જ કામ હોય તે કહેશો ?’ આવા મીઠામીઠા સંવાદો કરીને તે દરેક સ્વજન, ફોન કરનારનાં મન જીતી લે છે. મને એ જોઈને કંઈક વધુ પડતો હશે – પણ હરખ થાય છે. આખરે આ સુખ મોડું તો મોડું, મળ્યું તો ખરું.