જવાના નિશ્ચય સાથે સીમાએ કબાટ ખોલ્યો. અધધધ થઈ જવાય એટલી સાડીઓ, સ્વેટરો, સ્કાર્ફ ને ગરમ શાલ….. વિનોદે ક્યારેય કશુંય ખરીદવાની ના નથી પાડી. માગ્યા એથીય વધારે પૈસા આપ્યા છે. હીરા-મોતી ને સોનાના સેટ પણ કેટલા !!! વિનોદે જ એક વાર કહેલું – બિઝનેસકિંગ વિનોદ પ્રધાનની પત્નીનો, જ્યાં જાય ત્યાં વટ પડવો જોઈએ અને એવું જ થતું. સીમાની પસંદગી અને પહેરવાની સ્ટાઈલને કારણે તે ટોળામાંથી જુદી તરી આવતી હંમેશ. વિનોદ આવે ત્યારે તે, જે-તે પ્રસંગનો અહેવાલ આવે તે સાંભળીને વિનોદની આંખોમાં સંતોષનો-પ્રશંસાનો ભાવ તરવરી રહેતો. એક-એક સાડી પર સીમાનો હાથ ફરવા લાગ્યો, સાડીઓના ઢગલાઓની વચ્ચેથી, કેટલી ચીવટથી પસંદ કરેલી આ સાડીઓ. તો વળી આ સાસુએ લઈ આપેલી. આ મમ્મીએ, આ બા-ફોઈએ, આ મામા-મામીએ, આ વિનોદના મિત્ર પરદેશ ગયા ત્યારે લઈ આવ્યા હતા. સીમા એકદમ બેસી પડી. આ આખાય કબાટમાં એવું કશુંય કેમ ન હતું, જે વિનોદે એને પ્રેમથી લાવી આપ્યું હોય ! સંબંધનો સેતુ ટકે એવો એકેય તાંતણો પણ વિનોદે છોડ્યો ન હતો તો પછી આટલાં વર્ષો શેને માટે ? ત્યાં જ નીચેના ખાનામાં પડેલાં રેશમી કાપડનાં પોટકાં પર સીમાની નજર પડી. અરે, આમાં વળી શું છે ? સીમાએ એને બહાર કાઢીને ખોલ્યું તો લાલ-પીળાં-નારંગી-સફેદ રેશમી દોરાઓથી ભરેલાં-અધૂરાં રહેલાં મોર ને પોપટ. અર્ધું ભરેલું લીલુંછમ પાન ને એમાંથી અધઝાઝેરું ડોકિયું કરતી ખીલુંખીલું થતી આછી કેસરી કળીઓ ! સીમાની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ. પહેલેથી જ ભરત ભરવાનું એને ગાંડપણ ! ભરતનો એકેય ટાંકો એવો ન હોય જે એને ન આવડે. કશુંક નવું જુએ અને એની પાછળ પડી જાય – શીખ્યે જ છૂટકો. શરૂશરૂમાં તો સમય મેળવીને કશુંક ને કશુંક ભર્યા કરતી. વિનોદને ન ગમતું. બજારમાં આનાથી સરસ તૈયાર મળે છે. તું આટલો બધો સમય અને આવી રૂપાળી આંખો એમાં શું કામ બરબાદ કરે છે ? પછી તો ઘરગૃહસ્થીની એક પછી એક એવી જવાબદારી આવતી ગઈ કે બહુ ગમતા આ શોખને આમ જ રેશમી પોટલામાં બાંધીને ઢબૂરી દેવો પડેલો. વર્ષો પછી, આજે જ્યારે હવે આ ઘર છોડવાનું છે ત્યારે આ રેશમી પોટકું છોડ્યું ને…..