દુર્ઘટનાને ૧૫ દિવસ જેટલો સમય થયો હતો. હવે ઘરમાં માત્ર મલય રહેતો હતો. આખો દિવસ મલયની નજર સામેથી એ બધાં દૃષ્યો હટતાં નહોતાં. હવે, નોકરીએ પણ નહોતું જવાનું કે ત્યાં જાય તો થોડું વાતાવરણ બદલાય અને મન હળવું થાય. મલય માટે દિવસ અને રાત એકસરખા થઈ ગયા હતા. મલય ખુલ્લી આંખે આખી રાત વિતાવી દેતો હતો. સારિકા અને પાથેયની યાદ મલયને કોરી ખાતી હતી. બંનેનાં મોતનો આઘાત તેની માટે અસહ્ય થઈ રહ્યો હતો. તેને જીવવું બોજારૂપ લાગી રહ્યું હતું. ‘હવે, હું શા માટે જીવું છું? કોના માટે જીવું છું?’ મલયના મગજમાં સતત આવા વિચારો ઘુમરાયા કરતા હતા. એકના એક વિચારોથી માથું ફાટી જશે તેમ તેને લાગતું હતું. છેવટે તેણે નક્કી કરી લીધું, જીવન ટૂંકાવી દેવાનું… આત્મહત્યા કરવાનું વિચારી લીધા પછી પોતે સ્વસ્થ થયો હોય તેમ મલયને લાગ્યું.