પહેલાં તો તે રડી પડી. શું લખવું? બૂતકાળ તો એટલો યાતનાભર્યો હતો કે તેના પર તો પાછું વળીને એક નજર પણ નાંખી શકાય તેમ નહોતું. પણ લખવાને એક પડકાર સમજીને આ કામ હાથમાં લઈ લીધું. એક વાર કાગળ અને કલમ હાથમાં આવ્યાં એટલે અતીતનાં બધાં કમાડ ફટાફટ ખૂલવા માંડયાં. આજ દિન સુધી ભીતર જે બધું ભરી રાખ્યું હતું તે કાગળો પર ઊતરતું ગયું. પિતાના ત્રાસથી ઘર છોડી ગયેલી માની સ્મૃતિઓ, નિર્દયી પિતા તરફથી મળેલી ઉપેક્ષા, સાવકી માના અત્યાચારો, બારમે વર્ષે લગ્ન પછી દોઝખભરી જિંદગી, દારૂના નશામાં પતિએ બળાત્કાર કર્યો હતો એ ભયાનક રાત, બનેવીએ ગળું દબાવીને મારી નાખેલી બહેન, તેરમે વર્ષે પ્રથમ બાળકના જન્મ સમયનો ભય… રડતી જાય ને લખતી જાય. ઘરનાં નાનાંમોટાં તમામ કામ કરતી જાય ને વચ્ચે જરા જેટલો સમય મળે તો એટલા સમયમાં કંઈક લખી નાંખે.