નિગમશેઠે ઝૂંપડીની છતની તિરાડમાંથી ધસી આવતા અજવાળાના લિસોટાને ક્યાંય સુધી જોયા કર્યો. એણે પથ્થર મારનાર છોકરાનો હાથ પકડી પંપાળ્યો. અને મનમાં બોલેલા, આગળ વધવાની હોડમાં એ દોડતા જ રહ્યા. દરેક ક્ષણે કોઈક મદદની રાહ જોતું હોય છે, એ વાત તો એ વીસરી જ ગયેલા. સાવ નાનકડા ગામમાંથી જ સ્તો એ આવેલા. નાનું ખેતર, નાનું ઘર. બાપ ખેતી કરી માંડ ઘર ચલાવે. બીમાર માની કાળજી લેવા પૂરતુંય કશું બચે નહીં. મા ગઈ ને કાકાના ત્રાસથી ત્રાસી શહેર આવ્યા. અનાથ આશ્રમમાં રહી ભણ્યા. નોકરી ન મળી તો મજૂરી કરી. અને પછી એ પાછળ જોયા વગર આગળ ને આગળ વધતા રહ્યા. કેટકેટલાંય દશ્યો એમના મનમાંથી પસાર થઈ ગયાં. બસ ત્યારથી નિગમશેઠનો સ્વભાવ બદલાઈ ગયો. અને પેલો ગોબો યથાવત રાખેલો.