એ રસ્તે જતી પનિહારીને પણ મનમાં ધાક લાગે ! કોઈ સાથે બોલવું નહિ, બોલાવવું નહિ. એમ મૂંગો મૂંગો બાવો વરસ એકની મહેનત પછી મંદિરના ચોકમાં ખેતરાઉ માટીને ઘોડાની લાદની ગાર ખૂંદવા માંડ્યો. બોલે નહિ, ચાલે નહિ, પણ ગાર જ ખૂંદે. પાણી સારે, પાણી રેડે ને ગાર ખૂંદે. ગોઠણ સુધી માટી ચોંટી હોય એવો આ બાવો શું કરે છે એ કોઈને સમજાયું નહિ. ને એ ગાંડાને ધૂની માણસને કોઈ બોલાવતું નહિ. જે વાત આપણને સમજાતી નથી, એ વાત સમજવા જેવી નથી એમ માનનારા આ જગતમાં ક્યાં ઓછા છે ? હવે બાવાએ ગારો, ઈંટ ને પથ્થર ગોઠવીને મંદિરને સુધારવાનું માથે લીધું. ને જ્યારે આખા ગામને ખબર પડી કે બાવાની આ બધી વાતો તો મંદિરનો જીર્ણોદ્ધાર કરવાની છે ત્યારે તિરસ્કારનું એક અટ્ટહાસ્ય ગામમાં ફરી વળ્યું. આમ તે કાંઈ દેવનાં મંદિર બંધાતા હશે ? પુરુષો હસ્યા ને સ્ત્રીઓ હસી. બ્રાહ્મણ હસ્યા, વાણિયા હસ્યા. રસ્તે જનારો માણસ પણ તીખી ને તિરસ્કારભરી ટકોર બાવાને સંભળાવવાનું ચૂકતો નહિ.