ગૌરીશંકર જોષી ‘ધૂમકેતુ’ થી ચંદ્રકાંત બક્ષી સુધી ટૂંકી વાર્તા સ્વરૂપે ઘણી લાંબી મુસાફરી કરી. એ દરમિયાન ટૂંકી વાર્તાના સ્વરૂપ અને રુચિમાં ઘણા ફેરફાર આવી ગયા. ‘ધૂમકેતુ’એ જે વાર્તા સ્વરૂપનું બીજ રોપ્યું હતું તે મહદંશે ઘટનાપ્રધાન હતું. પન્નાલાલ પટેલની કેટલીક નવલિકાઓ માટે તો એવું કહેવાતું કે તેમાં એક લઘુ નવલ જેટલી ઘટનાઓ અને વિસ્તાર રહેતો. છતાં ટેલિવિઝન અને કેબલ કનેક્શન વિનાના એ સમયની વાર્તાઓ જનમાનસમાં લોકપ્રિય હતી. માત્ર ટૂંકી વાર્તાના સામાયિક પણ એક સમયે પ્રસિદ્ધ થતાં. ધીમે-ધીમે એ લોકપ્રિયતામાં ઓટ પણ આવી અને અત્યારે જાણે કે તેને નાશપ્રાયઃ સાહિત્ય પ્રકારની યાદીમાં મૂકવી પડે તેમ છે. પ્રકાશકો તેને છાપતાં ગભરાય છે અને લેખકો લખતા અચકાય છે માટે વાચકો વાંચતાં ખચકાય છે. જોકે બક્ષીબાબુએ તે ક્ષેત્રમાં એક વીરલાની જેમ પ્રયોગ કર્યાં છે અને તેમાંનો એક પ્રયોગ એટલે વિચારપ્રધાન ટૂંકી વાર્તા, જેમાં ઘટના નહિ પણ વિચાર અને માહોલ વધારે મહત્વનો છે. તેમની એક વિચારપ્રધાન વાર્તા કે જેમાં તેમણે એક વિચારને એબ્સ્ટ્રેક્ટ વાતાવરણ આપી ગહન અસર અને ઘેરી સંવેદના નીપજાવ્યા છે.