બરોડા રેલવે સ્ટેશન પર એક ભિખારી ભિક્ષા માગી રહ્યો હતો. એક શિક્ષકે તેને કહ્યું : ‘તારા હાથ સલામત છે. ભીખ માગવાને બદલે મહેનત-મજૂરી કેમ નથી કરતો ?’ ભિખારીએ કહ્યું : ‘સાહેબ, મજૂરી કરું છું તો માત્ર 80 રૂપિયાનો બાંધેલો રોજ મળે છે. પણ આ ધંધામાં સાંજને છેડે નાખી દેતાંય સો-દોઢસો રૂપિયા મળી રહે છે. મંદિરે બેસું તો આંકડો ડબલ થઈ જાય છે.’ બાજુમાં એક ફ્રેશ ડિપ્લોમા ઍન્જિનિયર બેઠો હતો. તેણે શિક્ષકને કહ્યું : ‘સાહેબ, હું ડિપ્લોમા એન્જિનિયર છું. મને પૂરા આઠ કલાકના સખત પરિશ્રમ બાદ માત્ર પચાસ રૂપિયા મળે છે. આ દેશમાં એન્જિનિયર કરતાં ભિખારીનું ભવિષ્ય ઘણું ઉજ્જવળ છે.’ બચુભાઈ કહે છે : ‘આ ઘટનામાંથી એક આશાનું કિરણ દષ્ટિગોચર થાય છે. શિક્ષણના શૅરમાર્કેટમાં ભણતરના ભાવ ભલે ગગડી ગયા હોય, પણ દેશના શિક્ષિત યુવાનોએ નિરાશ થવાની જરૂર નથી. ભણ્યા પછી પગારમાંથી પૂરું ન થઈ શકે તો હજીય એક માર્ગ બચ્યો છે : ‘ભિક્ષાન્દેહિ…..!’ લાગવગ કે ભ્રષ્ટાચાર વિનાનો પ્રામાણિક ધંધો !’