રૂપાબહેને એને વિશેષ પૂછ્યું નહિ. તેઓ તેમના ખોળામાં પડેલા દ્રુમાના હાથને પંપાળતા રહ્યાં. થોડી વારે દ્રુમા બોલી, ‘કોને ખબર કેમ, છેલ્લા કેટલાય દિવસોથી હું મારો સ્વાભાવિક આનંદ ઉત્સાહ ગુમાવી બેઠી છું. જાણે મારી ભીતર કશું થીજી ગયું છે અને એની અસર બધે પ્રસરી રહી છે. સૌમિલના આવવાના સમયે રોજની જેમ એને આવકારવા રાહ જોતી ઓટલાના હીંચકે બેસું છું મારો હીંચકો ઝૂલે છે પણ મારું મન થનગનતું નથી. જાણે હું નિષ્પ્રાણ થઈ ગઈ છું. સૌમિલ આવે ત્યારે એ તો રોજની જેમ એની ધૂનમાં મસ્ત હોય છે, મારા નિરુત્સાહ તરફ એમનું ધ્યાન જતું જ નથી. આ વાત મને ખૂંચે છે. શું એમનો પ્રેમ ઓસરવા માંડ્યો છે ? એમના જીવનમાં પહેલાંની જેમ મારું વિશિષ્ટ સ્થાન નથી ? કેમ, તેઓ આવા થઈ ગયા છે ! એમની સંવેદનશીલતા બહેરી થઈ ગઈ છે ? મારામાં હવે રસ રહ્યો નથી ?’