લગભગ પંદરથી વીસ મિનિટની લાંબી પ્રતિક્ષા પછી ગભરાયેલી-ઉતાવળી ઉતાવળી પ્રીતિ પોતાની સાયકલ બાજુ પર નાંખીને ધ્વજરક્ષક સ્થાન પર હાજર થઈ ગઈ. કોઈને કંઈ જ કહેવાનું કે સાંભળવાનું હતું જ નહીં. બસ, કાર્યક્રમ શરૂ થઈ ગયો. મેં તેના ચહેરા સામે જોઈને ભાળી લીધું કે કંઈક થયું છે. પૂછાઈ ગયું ‘તું શું કરીશ ?’ વિસ્મયથી મારી સામે જોઈને તેણે ઑર્ડર આપી દીધો… ‘સાવધાન.’ એના બુલંદ અવાજથી જાણે ધરતી ધ્રૂજી ગઈ. આખા સમુહમાં ચેતન આવી ગયું. હવે બીજો ઑર્ડર ‘વંદેમાતરમ્ ગીત શરૂ કરેંગે…’ આપવાનો હતો… તે પણ થઈ ગયું. હવે મહેમાનને દોરી આપીને ધ્વજ ફરકાવવાનો હોય. ધ્વજ ફરકે એટલે ‘સલામી આમ દો’ એમ કહેવાનું હોય પરંતુ દોરી આપ્યા પછી પ્રીતિ ક્રમ ચૂકી ગઈ અને બોલી ‘વિસ…’ પાછળ જ હું ઊભેલી, મને ખ્યાલ આવ્યો અને ‘સલામી આમ દો…’ નો ઑર્ડર આપી દીધો. પ્રીતિ અવાક ! કોઈ કંઈ સમજે કે વિચારે તે પહેલા જ ધ્વજ ફરકી ગયો. બધાએ ધ્વજને સલામી આપી દીધી. ચોમેર આનંદની હવા પ્રસરી રહી. બીજી જ ક્ષણે પ્રીતિએ ઑર્ડર આપી દીધો… ‘રાષ્ટ્રગીત શરૂ કરેંગે…’ અને ‘જનગણમન…’ સૂરોથી વાતાવરણ ભર્યું ભર્યું થઈ ગયું. પછી તો દિનશા પટેલે વીરશહીદોને યાદ કર્યા અને આઝાદીનું મૂલ્ય સમજાવ્યું. કેટલીય માતાઓના લાલ અને લલનાઓના લલાટનું સિંદુર, કેટલીય બહેનોના વીરાઓના બલિદાન પછી આપણને આઝાદી મળી છે..વગેરે… વિદ્યાર્થીનીઓને જોગ સંદેશો આપ્યો કે વધારે નહીં નીતિ અને પ્રમાણિકતાના ગુણો જીવનમાં ઉતારજો.. વગેરે…