આટલું કહીને એ અટક્યો. કંઈક વધુ રસિક વાત કહેવા માટે એના ચહેરા પર ઉત્સાહ સાથે આંખોમાં ચમક ઝળકી. હોઠ ફફડ્યા પણ મોં ખૂલે એ અગાઉ મોબાઈલ રણક્યો એટલે કટાણું મોંઢું કરીને એણે ફોન ઉપાડ્યો. સ્ક્રીન ઉપર નામ જોઈને ચહેરો સૌમ્ય બન્યો અને અવાજમાં સાકર ભળી. ‘લ્યો બોલો,માસી! આને કહેવાય ટેલિપથી! તમને ફોન કરવા માટે મોબાઈલ હાથમાં લીધો, ત્યાં જ તમારો ફોન આવી ગયો.' ભાઈ સામે આંખ મિંચકારીને એણે ઉત્સાહથી માસીને માહિતી આપી. ‘આજે તો ખરું થયું! કોઈને કહીએ તો માને નહીં એવી વાત થઈ.બપોરે એક વાગ્યે હું ટિફિનની રાહ જોઈને બેઠો હતો,એ જ વખતે વંદના આવી. જાણે કોઈના મેરેજના રિસેપ્શનમાં જવાનું હોય એવી તૈયાર થઈને આવેલી. વડોદરાથી એસ.ટી.માં આવીને સીધી હોસ્પિટલ આવી હશે એટલે હાથમાં મોંઘીદાટ બ્રીફકેસ અને અડધું મોંઢું ઢંકાઈ જાય એવા વિદેશી ગોગલ્સ પહેરીને એણે એન્ટ્રી લીધી. આઈ.સી.યુ.ની બહાર બેસે છે એ સિક્યોરિટીવાળો મને કે મોટા ભાઈને પણ અંદર જવા નથી દેતો ને વંદનાએ તો વટથી એને ધધડાવી નાખ્યો.