દર્શિની સંદીપના ચહેરા સામે તાકી રહી. સંદીપનો ચહેરો જોતાંજોતાં એ ઉત્કટ સંવેદનાની એક ક્ષણ પર સ્થિર થઈ ગઈ. એ સ્થળ-કાળનું ભાન ભૂલી ગઈ. પોતે દામિની છે કે દર્શિની એ પણ ભૂલી ગઈ. એને એટલું જ યાદ રહ્યું કે એ સંદીપની પત્ની છે. નિશ્ચયનું તેજ એની આંખોમાં ચમકી રહ્યું. સંદીપને કશું થવું ન જોઈએ. એ પોતાની પાસે જ રહેવો જોઈએ. પોતાનું સમગ્ર એણે સંદીપની સારવારમાં કેન્દ્રિત કરી દીધું. એના માટે સમયનું વહેણ અટકી ગયું. દિવસરાત એક થઈ ગયાં. સંદીપનું હોવું જ એના માટે પોતાનું હોવું હતું. ફૂંકાતા પવનથી ક્યારેક ભભૂકતી તો ક્યારેક ક્ષીણ થઈ જતી દીવાની જ્યોતને હથેળીની આડશ કરી એ બેસી રહી. બહારથી મૌન પણ અંદરથી એ ઉભડક બેસી રહી.