મા-દીકરો ડૉ. ગરીબાની ચેમ્બરમાંથી બહાર નીકળ્યાં. કેર-યુનિટના ઝાંખા પ્રકાશમાં દેવીબહેન પતિ પાસે બેસી રહ્યાં. એમના પગના તળિયે પોતાનો હાથ ઘસતાં, શરીર પરથી પરસેવો લૂછતાં અને ચીકણી બની જતી ચામડીને નેપકીનથી ઘસતાં એ સુશ્રુષા કરતાં રહ્યાં. વારંવાર એમની નજર મોનિટર પર ફરતી રહેતી. રાત્રિના નીરવ વાતાવરણમાં કેર-યુનિટની સ્તબધતામાં એ મનોમન નારાયણ કવચનો પાઠ કરતાં હતાં. પોતે એક વખત નર્સ હતાં એની જાણ અન્ય નર્સોને થતાં એ વારંવાર દેવીબહેન પાસે આવી જતાં અને દર્દીની તપાસ કરી લેતાં. અન્ય નર્સો જાણતી હતી કે દર્દીની ગંભીર સ્થિતિની ચર્ચા, નર્સિંગના અનુભવવાળી આ સ્ત્રી સાથે કરવાનો કોઈ હેતુ નથી. મૌનની ભાષા જ બધું કહી દેતી હોય છે. આ રાત બહુ કઠિન હતી, આકરી હતી, ધીરજની પરીક્ષા સમાન હતી. પથારીમાં એવું એક શરીર લંબાયેલું હતું, જે એમનું સર્વસ્વ હતું. સાડત્રીસ વર્ષના સાયુજ્યમાં એ એમના શ્વાસે જીવી હતી, એમની સાથે ડગલાં માંડતા ઘણા ઘણા વિકટ પંથ પાર પાડ્યા હતા, તો સુખના સાગરની છાલક પણ લીધી હતી. આજે એ શરીરને ઊછીના શ્વાસ જરૂર છે અને એ આપી શકે એમ નહોતા. આ શ્વાસ જો બંધ થાય તો ? દેવીબહેનનો હાથ અનાયાસે કપાળ તરફ વળ્યો. એક સેન્ટીમીટરની ગોળાઈવાળું પેલું લાલ શુભ ચિહ્ન પછી ક્યારેય કરવાનું નહિ રહે કે શું ?