મા-બાપે ભારે હૈયે અમેરિકા જવાની સંમતિ તો આપી, પરંતુ તે બિચારાં જીવ સંમતિ સિવાય શું આપી શકે તેમ હતાં ? સંપત્તિ સિવાય શું આપી શકે તેમ હતાં ? સંપત્તિ તો હતી જ નહીં એટલે તે આપવાનો પ્રશ્ન જ ક્યાં હતો ? તો સ્વપ્નભૂમિ અમેરિકા પહોંચવું કઈ રીતે ? કોઈ પણ જાતનું ટિકિટભાડું તો તે ખરચી શકે તેમ હતો નહીં એટલે તેણે નક્કી કર્યું કે જાતે ‘ચરણ-દાસ’ બનીને – મતલબ ચાલતાં ચાલતાં જ પૂર્વ આફ્રિકાનાં જંગલો ચીરતાં ઉત્તરમાં ઈજિપ્તના કેરો નગરે પહોંચવું અને તે બંદરેથી બોટ પકડી અમેરિકા પ્રયાણ કરવું. અમેરિકા જવાની કહેવાતી યોજના કે કલ્પના ભલે સાવ કોરી હોય, અણઘડ પણ હોય, પરંતુ તેને બહુ ફિકર નહોતી કારણ હૈયામાં એક વગદાર હામ હતી – નયનોમાં એક નમણું સપનું હતું. આંસુભીની આંખોની માફક જ શમણાભીનાં નયનો કંઈ બધું જ સ્પષ્ટ જોઈ શકતાં નથી.