એટલે વિષય અગત્યનું સ્થાન ધરાવે છે. ગુજરાતી ભાષાનાં પ્રવચનો ખૂબ ભારેખમ હોય છે. એક તો વિષય જ શુષ્ક-ફલાણા યુગની કવિતાઓ કે ગુજરાતી ભાષાનો ઈતિહાસ કે પછી ફલાણા કવિ કે લેખકની કૃતિઓનું રસદર્શન. જયારે આવા વિષય સ્કૂલ અને કોલેજમાં અભ્યાસક્રમમાં ભણવામાં આવતા ત્યારે નહોતા સાંભળતા. તો હવે સ્વેચ્છાથી સાંભળવા ગમે ખરા ? ઊંઘવા માટે, કવિ સંમેલન નકામાં. એક કવિની કવિતાથી કદાચ ઊંઘ આવતી હોય ત્યાં બીજા કવિ આવે એટલે ઊંઘ ઊડી જાય. અને જો કવિઓએ નક્કી કર્યું હોય કે બધાંએ બે કૃતિ વાંચવાની અને જો કોઈ કવિ ત્રીજી કવિતા વાંચવા બેસી જાય તો તેમના પર ચિઠ્ઠીઓ આવવા માંડશે. ઓડિયન્સમાંથી નહીં, પરંતુ પાછળ બેઠેલા બીજા કવિઓ તરફથી. એટલે આપણી આવતી ઊંઘ ઊડી જાય. અને તેમ ઓછું હોય તેમ લોકો વાહ વાહ કરીને ઊંઘવા નહીં દે !