એ બોલી, અને ફરી એકવખત ‘આભાર’ નો ભાર લાદતી, ચાલી નીકળી ! એ મારી નજરો થી દુર થતી ગઈ. ફરી એકવખત એ દુર જઈ રહી હતી, પણ આ વખતે મારી પાસે એને રોકવા માટે કોઈ બહાનું ન’હોતું ! છેલ્લે એ જઈ રહી હતી, ત્યારે મને એક વાર્તા દુર જતી દેખાતી હતી… અને આજે મને તેની સાથે એક જિંદગી દુર જતી દેખાતી હતી ! એક ‘જીવંત-હસતું’ વ્યક્તિત્વ !મારી આંખોમાં સહેજ પાણી તરી આવ્યું, અને હું એ ઝળહળિયાં નયને, એને નિષ્પલક રહી એને જતા જોઈ રહ્યો !