ગુરુદેવનો સમાજ-રચનાનો પ્રયોગ લક્ષમાં રાખીને અમે ખેડૂત મંડળની પ્રવૃત્તિને પણ અમારા કાર્યનો પાયો ગણ્યો. શિયાળમાં સહકારી મંડળી ને ભંડાર શરૂ થયાં. વ્યાજ-વટાવ ને ધીરાણનું કામ કરનારા, માલ અગાઉથી ખંડી લેનારા, પોતાની ધાક કે વગથી ગામ પર પકડ રાખનારાં માથાભારે તત્ત્વોમાં સળવળાટ થયો અને કેટલાકે આવીને મને કહ્યું પણ ખરું કે, “કાશીબા, તમે દવાદારૂ ભલે કરો, પણ અમારા રોટલા પર હાથ ન નાખો. તમે મંડળી ઊભી કરો છો, તો અમારા વ્યાજની આવક બંધ થશે. ભંડારે સસ્તો માલ આપો, તો અમારા હાટે કોણ આવે ? માટે ઈ મંડળીવાળું રહેવા દો. અમારી આજીવિકા બંધ થશે તો તમને ગામમાં રહેવું ભારે થઈ પડશે.” અને પછી તો જાસાચિઠ્ઠીઓ પણ આવવા લાગી. મેં તો એક જ વાત કરી કે, “અમે તો સંતબાલજી કહે તેમ કરીએ. કોઈનાં ડરાવ્યાં કે મોતથી લગીરે ન ડરીએ. મોત તો એક જ વાર આવે છે. “ આથી સૌ સમજી ગયા કે કાશીબહેનને મોતની બીક બતાવવી ફોગટ છે. પછી જ્યારે ગણોતિયાની પડખે રહી પઢારો વગેરેને જમીન અપાવવા નવલભાઈ, અંબુભાઈ ને અમે સાથે ગયાં ત્યારે દરબારો બંદૂકો લઈ ડરાવવા આવ્યા. પણ ડગે એ બીજાં ! આવાં થોડાં સ્થાપિત હિતોને બાદ કરતાં ગામે મને દીકરી પેઠે રાખી છે. ગામ બહારના બંગલામાં એકલી રહું, પણ ક્યારેય કડવો અનુભવ નથી થયો.