નાની નાની ટેકરીઓની ગોદમાં વસેલા અમારા એટલે કે આ ઋતુના ગામની ધરતી પહેલા વરસાદ પછી આજે વધુ હરિયાળી લાગતી હતી અને આકાશ તો હજીય વાદળોથી ઘેરાયેલું હતું જ. અને મને થયું, ‘હરિતના બાપુજીએ ગામના હરિયાળાં ખેતરોની લીલાશ જોઈને જ કદાચ એનું નામ હરિત પાડ્યું હશે. પણ લીલીછમ ધરતી જેવી તરલ, સરલ, સ્વચ્છ આંખો ધરાવતો હરિયો અભ્યાસ અને સ્પોર્ટ્સમાં એક્કો હોવા છતાં સાવ બુદ્ધુ છે. કોણ જાણે ક્યાં ફરતા હશે એ બુદ્ધુરામ અત્યારે તો !’ આ વિચાર સાથે મારા સુરખીદાર હોઠ સહેજ વિસ્તરીને મારા ગૌર ઘાટીલા ચહેરા પર એક ભીની મુસ્કુરાહટનાં મોતી વેરી ગયા, ને મારાં મમ્મીએ ઘરમાંથી બૂમ પાડી, ‘ઋતુડી ! તું હવે શાકભાજી લેવા બજાર જવાની છે કે પછી હું જાઉં ! હમણાં જો વરસાદ ફરી શરૂ થયો ને તો પછી શાકભાજીવાળાય ઊઠીને ભાગી જશે. પેલી શાકવાળી રતન તો તને કાયમ યાદ કરે છે કે તમારી મીઠડી ઋતુ હવે ક્યારે પિયર આવવાની છે ?’