કંચનબુન,મારું દુઃખ કોને કેવા જાવુ?…એમ થાય કે મંદિરે જઇને દીનાનાથની ફૂલમાળા બનાવુ,દીનાનાથની ઘરની સાફસુફી કરૂ.પણ ઇયાં મંદિરમાં ઓલા જુના પુજારી દુલાબાપાનો દિકરો ચંદો નવો પુજારી થઇને આઇવો છે.ઇ ચંદાની આંખોએ મને ભાઇળી નથીને ચકળ વકળ ફરવી ચાલું થઇ જાય છે!બે દી’પહેલા પશાબાપાનો કમલો મને કેતો હતો કે..હાલ્ય ભાભી,મારી હારે,ભવનાથનાં મેળામાં અને મારા ગાડામાં બેહીજા…બે દી મેળામાં મૌજમાં રેશુ…બે દી’બાબુડાનાણ દુખને ભૂલી જાજે.કમલો તો બચારો હસતા હસતા કેતો’તો,ત્યારે તો થયું કે બે દી’કમલા ભેરી હાલી નીકરૂ!પણ થાય શુ….અસ્ત્રી ધરમ એમ થોડા ચુકાય”આટલું કહેતા શાંતાની આંખોમાંથી દડ દડ આંસુ પડે છે.અને એનાં મુખેથી નીકળતા ભડ ભડ શબ્દ કંચનને પણ દઝાડતાં હતાં.