[2] હું એક હોસ્પીટલમાં નર્સ છું. એક દિવસ એક તરૂણી ઘાયલ અને બેહોશ અવસ્થામાં એડમિટ થઈ. સારવાર કામ ન આવી અને તે કોમામાં સરી ગઈ. અગિયાર મહિના તે કોમામાં રહી તે દરમિયાન તેનો મિત્ર રોજ ત્રણ-ચાર કલાક તેની પથારી પાસે બેસતો અને ખૂબ જ વાત કર્યા કરતો. હું કહેતી, ‘તે ક્યાં સાંભળે છે ? તું આટલું બધું કોના માટે બોલ્યા કરે છે ?’ તે મીઠું હસીને કહેતો, ‘મારા માટે સિસ્ટર.’ આ ક્રમ એક પણ દિવસ માટે તૂટ્યો નહીં. અગિયાર મહિના પછી એક દિવસ પેલી તરૂણીએ તેનો હાથ પકડ્યો અને બોલી, ‘તું રોજ આવતો ને મારી પાસે વાતો કરતો તેની મને ખબર છે. તે સાંભળીને જ હું પાછી ફરી છું. તું હાર્યો નહીં તેનો મને ગર્વ છે અને હા, હું તારી સાથે લગ્ન કરવા તૈયાર છું.’