ગોપીનાથજી મહારાજના મંદિરમાં જ્યાં સજ્યા છે, ત્યાં મહારાજ બેઠેલા છે, સૂતેલા છે અને ખાનગી સભા કરેલી છે. એક અદ્‌ભુત ચરિત્ર કરેલું છે. એ સજ્યાની જગ્યા ઘણી પ્રસાદીની છે. મતારો એવે નામે કરીને યવન તકરારિયા ખેતર માટે બહારવટુ કરતો હતો. એક વખત તેણે ઉત્તમરાજા ઉપર હલ્લો કર્યો. અને એક દિવસ માંડવધારમાં આવી ગોકીરો કર્યો અને ત્યાં બુંગિયો(યુદ્ધ માટેનો) ઢોલ વાગવા લાગ્યો. પછી મહારાજે આગળથી એવી સતલસ(યુક્તિ) કરેલી હતી કે, જ્યારે માંડવધારમાં બુંગિયો ઢોલ વાગે ત્યારે લક્ષ્મીવાડીએ નિત્યાનંદસ્વામી અને પ્રેમસખી રહેતા તેમને મહારાજે એમ કહેલું હતું જે, “માંડવધારમાં જ્યારે ઢોલ વાગે ત્યારે તમારે તુરઈ અને શંખ ફૂંકવો.” એ કહ્યા પ્રમાણે જ્યારે માંડવધાર ઢોલ થયો ત્યારે લક્ષ્મીવાડીએથી તે બંને સંતોએ તૂરઈ તથા શંખનો નાદ કર્યો. તે નાદ સાંભળી સર્વ ક્ષત્રિય તૈયાર થયા ને ઘોડેસવાર થયા. ને પાળાઓ હથિયાર બાંધી ગઢપુર બહાર ચાલી નીકળ્યા ને દોડાદોડ થઈ. તે સાંભળી મહારાજઅક્ષર ઓરડીએથી ઊઠી જ્યાં ગોપીનાથજી મહારાજના મંદિરમાં સજ્યા છે, ત્યાં આવી ઢોલિયા ઉપર બિરાજમાન થયા. ।।૧૨૮।। ત્યારે ઉત્તમરાજા હથિયાર બાંધી ઘોડે ચડતા હતા, તેને મહારાજે ના પાડી અને ત્યાં પોતા પાસે તેડાવ્યા. ને એ જગ્યાએ ઉત્તમરાજાના પુત્ર બાવો ખાચર એક વરસના હતા. તેને તેમની મા જસુબાઈ સહિત ત્યાં બોલાવ્યાં. અને ત્યાં ઉગમણી કોરના હાલ(દેરાના ખંડ)માં રાજબાઈ, લાડુબાઈ, જીવુબાઈને બોલાવ્યાં. તે પણ આવીને બેઠાં. મહારાજના હાથમાં કમાન, તીરનો ભાથો ને તરવાર હતાં. તે વખતે મહારાજે બેય આચાર્યજીને બોલાવ્યા, પણ તે આચાર્યજી અયોધ્યાપ્રસાદજી મહારાજ તથા રઘુવીરજી મહારાજ તે બધા માણસો ભેગા ચાલ્યા ગયા હતા. તે વાત સાંભળી મહારાજ ઘણા પ્રસન્ન થયા. ને એમ બોલ્યા જે, ““આ રઘુવીરજી રામચંદ્રજીનો અવતાર છે, ને અયોધ્યાપ્રસાદજી ભરતજીનો અવતાર છે. તે અમારા તેજથી ઢંકાઈ ગયા છે, પણ મહાપ્રતાપી છે ને મહા શૂરવીર છે.અને એમને તો સૌ સત્સંગના આચાર્ય સ્થાપન કર્યા છે, એટલે રાજાધિરાજ કહેવાય પણ શૂરવીરપણાની અહંમૂર્તિ અને આગળના અભ્યાસથી એમના શૂરવીરપણાના બળને લીધે તે ચાલ્યા ગયા, માટે બહુ મોટા છે. તેથી અમે ભરતખંડના રાજા ઠેરાવ્યા છે. તેમ વાત કરતા હતા તેટલામાં ઢાલ, તલવાર, કમાન, તીરનો ભાથો, છરો એ વિગેરે હથિયાર બાંધી રામપ્રતાપજી મહારાજ પાસે આવી ઊભા રહ્યા. ને હિન્દુસ્તાની બોલીમાં એમ બોલ્યા કે, “ભાણ ખાચર તથા મતારો યવનનો શો ભાર છે ? હુકમ હોય તો મારી નાંખું ને ભડલીને બાળી દઉં.” પછી મહારાજે ઘણાંક વિનયે કરીને પોતાના ઢોલિયા ઉપર બેસાર્યા ને પછી ભાઈને શાંતિ પમાડ્. પછી મહારાજ એમ બોલ્યા જે, “આ તો સાક્ષાત્‌ શેષનારાયણનો અવતાર છે અને પૃથ્વી પ્રલય કરવી હોય તોપણ આમને વાર લાગે તેમ નથી.” પછી તેટલામાં તો માણસોએ ખબર આપી કે, એ ગોકીરો ખોટો છે. તેથી સર્વ પાછા આવ્યા ને મહારાજે અયોધ્યાપ્રસાદજી તથા રઘુવીરજી મહારાજને પાસે બોલાવ્યા. અને તે મહારાજની સજ્યા આગળ બારસાખો પાસે બેઠા ને પગે લાગી આગળ ઊભા રહ્યા એટલે પ્રથમ તો મહારાજ ધખ્યા. પછી કહે જે, “તમે સર્વે સત્સંગના રાજાધિરાજ ઠર્યા. માટે તમારે હથિયાર બાંધવું નહીં. એવી અમે આજ્ઞા કરી છે.અને તમે તો મહાસમર્થ છો.” એમ કહી બંનેના વાંસા ઠબકાર્યા. અને કે’ જે, “આ તો રામ ને ભરતની જોડ છે.” એમ કહી હસ્યા.