મરીઝનો મદિરાપ્રેમ એ કાવ્ય વિખ્યાત છે. સામાન્ય રીતે એમની બિરાદરીમાં મદિરાસેવનની ટેવ બહુ ઓછી જોવા મળે છે, પણ તેય ગઝલની જેમ આવી ગઈ. મરીઝનું મુશાયરામાં જવાનું એકમાત્ર કારણ હતું કે, ‘શરાબ પીવા મળે’. એવી હતી એમની શરાબપ્રીતિ. કદાચ શબ્દપ્રીતિ બીજા ક્રમે આવે. માત્ર બે ચોપડી ભણનાર મરીઝની કૃતિઓ અનુસ્નાતક કક્ષાએ ભણાવાય છે. તે પુસ્તક કરતાં મસ્તકને આધારે લખતા હતા. બાલ્યાવસ્થામાં જ થયેલું માનું મૃત્યુ એમને હચમચાવી ગયું. આર્થિક કંગાલિયત મરીઝને ગઝલ લખવા સુધી દોરી ગઈ. અમીન આઝાદ પાસે ગઝલનો ‘ગ’ ઘૂંટ્યો, પણ થોડા સમયમાં તો અમીન કરતાં પણ આગળ નીકળી ગયા. અરે! એમનાથી શું, સૌ ગઝલકારોથી આગળ નીકળી ગયા હતા. તે અર્થમાં તેઓ ગુજરાતના ગાલિબ છે. સુરેશ દલાલ કહે છે કે, ‘જેમ ઉર્દૂનો કોઈ બીજો શાયર ગાલિબની પ્રતિભાની નજીક ફરકી શકે તેમ નથી એ જ રીતે ગુજરાતીના અન્ય શાયરો મરીઝની પ્રતિભા સાથે સ્પર્ધા કરી શકે તેમ નથી. મરીઝની પ્રતિભાને આપણે ગુજરાતી ગઝલ સુધી સીમિત ન રાખીએ તો એટલે સુધી પણ કહી શકાય કે ઉર્દૂ ભાષામાં અાપણે ગાલિબને બાદ કરતાં મરીઝની બરોબરીના શાયરો મળવા મુશ્કેલ છે.’