તમારી વ્યક્તિને કરવું હોય એ કરવા દો. એ ક્યાંય અટકે છે એવું લાગે તો એને ધક્કો આપો. જરાક આગળ વધારી દો. પ્રોટેક્ટ કરવું એ જ પ્રેમ નથી. પોતાની વ્યક્તિમાં જે હોય એ બહાર લાવવું એ જ સાચો પ્રેમ છે. માનસિક આઝાદી જ માણસને મુક્ત રાખે. દરેક વાત પૂછવાની કે કહેવાની પણ જરૂર નથી. તને ગમે છેને તો કર. આ જ કર કે આ ન કર એ આડકતરું બંધન હોય છે. હવે મારી ગેરહાજરી જરૂરી છે એ સમજતા હોય એને જ એની હાજરીના મહત્ત્વનું ભાન હોય છે. પોતાની વ્યક્તિને ખબર પણ ન પડે એમ હાજર રહેવું અને એને ગેરહાજરી ન લાગે એમ ગેરહાજર રહેવું એ સંબંધની સાચી સમજણ છે. અંતર ક્યારેક અતિશય નિકટતાથી પણ આવતું હોય છે. કનેક્ટેડ ન હોઈએ તો કંઈ નહીં, અટેચ્ડ હોવા જોઈએ. ગેરહાજરીમાં પણ હાજરી વર્તાય એ જ ખરું સાંનિધ્ય છે!