આ સમય દરમિયાન, હું અને બોબ, દીવાલોમાં કેદ એવા એ શહેરનો ભરપૂર આનંદ લઈ રહ્યા હતા. મનિલાની એ દીવાલો પાછળ ત્રણ સો વર્ષોનો ઇતિહાસ છૂપાયેલો હતો. કાંગરા ઉપર તોપમારા માટેનાં બાંકોરાં અને સંત્રીઓની જગ્યાઓ તો અમારા સમયમાં નવી જ બંધાયેલી હતી. પણ સૈકાઓ જૂનાં એ ભવ્ય મકાનો અને પૌરાણિક મહેલ! પેસિગ નદીના કિનારે શહેરની બહાર એક નવો મહેલ બંધાયો હતો, પણ જુનો મહેલ હજુ એવોને એવો અડીખમ ઊભો હતો! દેવળ તો સુંદર હોય, પણ અહીંના સરકારી મકાનો પણ અમેરિકાનાં સરકારી મકાનો કરતાં સુંદર હતાં. અમે જાણે કિતાબોમાં ચીતરેલા પરીઓના દેશમાં પહોંચી ગયા હતા! ઊંચી-ઊંચી દીવાલોને આંબતા ઢોળાવોવાળા લાંબા-લાંબા રસ્તાઓ, અને આ સુંદર સ્થળેથી દૂર-દૂર દેખાતા મનિલા અખાતને સામે છેડે લાંગરેલી ડ્યુઇની નૌસેનાને પણ જોઈ શકાતાં હતાં! પેસિગ નદીની સામે પાર ઊંડી ખાઈ ખોદીને બેઠેલા ફિલિપાઇન સૈન્યને પણ જોઈ શકીએ! અને સાચું ફિલિપાઇન્સ તો એની પણ પેલે પાર પથરાયેલું હતું!