આપણા નાટકો અને આ અનુભવમાં ઊડીને આંખે વળગે તેવો એક તફાવત નજરે પડ્યો અને તે તફાવત એટલે દર્શકગણ. જેટલા દર્શકો ત્રણ સ્તરની બેઠકોમાં બેઠા હતાં તેટલા જ કે તેથીય વધારે દર્શકો પીટમાં ઊભા પણ હતા. પરંતું કોઈના પણ હાથમાં ભજીયા, દાળવડા, સેન્ડવીચ કે નાસ્તાના પડીકા નહોતા. મારી બાજુમાં બેઠેલા યુગલ જોડે બિયરનો એક ગ્લાસ હતો પણ પરફોરમન્સ શરૂ થયું ત્યારે તેમણે તેને નીચે મૂકી દીધો અને મધ્યાંતર વખતે જ તેને હાથમાં પકડ્યો. અંદર-અંદર વાતો નહિ, મોબાઈલ કે કેમેરા નહિ કે આવડતા સંવાદો જોડે-જોડે બોલવાના નહિ. બર્નાડ શૉ ની એક બાયોગ્રાફીમાં વાંચ્યું હતું કે તેમના પોતાના નાટકની ભજવણી વખતે તેઓ હાજર હતા. નાટક પુરું થયા બાદ તેઓ રંગમંચ પર ગયા અને દર્શકોને તેમણે કહ્યું, ‘ઓડિયન્સ, યુ પરફોર્મડ રિયલી વેલ’. જ્યારે હમણા સંજલ લીલા ભણસાલી દ્વારા દિગ્દર્શીત ચલચિત્ર ‘ગુઝારિશ’ના રીવ્યુંમાં એક લેખકે લખ્યું હતું કે ‘આ મૂવી નહિ પણ આપણા દર્શકો ફેલ થયા છે. તેમને ગોલમાલ – ૩ જેવા ધડમાથા વગરના મૂવીઝ ગમશે પણ ગુઝારિશ જેવા મિનિંગફુલ મૂવીઝ નહિ ગમે.’ મતલબ કે સારા નાટકોને પણ સારા દર્શકોની જરૂર છે અને આપણે સારા દર્શકો બનવું પડશે, તો જ આપણી રંગભૂમિ તેનું પુરાતન સન્માન પુનઃ પામશે.