જે રીતે અંધકારથી પ્રકાશ તરફની યાત્રા હોય છે તે જ રીતે પ્રકાશથી અંધકાર તરફની પણ એક યાત્રા હોય છે. પ્રકાશની હાજરીમાં શ્રમથી હારી થાકીને લોકોને હું જ મારા ખોળામાં પ્રેમથી નિંદ્રાપાન કરાવું છું અને બીજા દિવસે પ્રકાશની દસ્તકથી ફરી પોતપોતાના રોજીંદા કાર્યોમાં મચી પડે છે. જીવનમાં જેટલી શ્રમની જરૂરત છે એટલી જ વિશ્રામની પણ છે. ભલે લોકો કહે કે અંધકાર તેમને નિષ્ક્રિય બનાવી દે છે, પરંતુ મનુષ્ય જ્યારે શ્રમથી નિષ્ક્રિય થઈ જાય છે ત્યારે તેને નિંદ્રામાં પોઢાડીને હું જ તેને ફરી નવી ઉર્જા ભરી આપું છું, જેથી તે ફરી સક્રિય બને. અજવાળું બધી ઉર્જા પચાવી જાણે છે – લોકોને સક્રિય રાખીને, અને હું નિષ્ક્રિય થયેલાઓમાં નવી ઉર્જાનો સંચાર કરું છું, તેમને ફરી સક્રિય થવામાં મદદ કરું છું. મનુષ્યનું પોતાની મેળે જ ગાઢ અંધકારમાં ઉતરવું અને તેમાં ડૂબવાનું નામ જ નિંદ્રા છે અને આ નિંદ્રાના અંધકારમાં ડૂબ્યા વગરનો મનુષ્ય કઈ રીતે જીવીત રહેશે? જે રોજ રાત્રે નિશ્ચિંત થઈને આ અંધકારમાં ડૂબી જાય ચે તે પૃથ્વી પર સૌથી વધુ સુખી મનાય છે; દરેક પ્રાણીની યાત્રા અજવાળાથી અંધકાર તરફની હોય છે, જ્યાં પહોંચીને આપણને પરમ સુખની પ્રાપ્તિ થાય છે, જે આ અંધકારમાં ડૂબવાના સુખથી વંચિત રહી જાય છે તે માનસિક સંતુલન સુધ્ધાં ખોઈ બેસે એવી સંભાવના હોય છે. પછી ડોક્ટરોએ આપેલી દવાઓ ખાઈ ખાઈને આ અંધકાર તરફની યાત્રાને – નિંદ્રાને પામવાનો યત્ન કર્યા કરે છે.