કોઈ પણ એક વાત, પ્રસંગ કે ઘટના વિશે વધુ પડતા વિચારો મૂંઝવણ પેદા કરે છે. વિચાર પૂરો થાય પછી પૂર્ણવિરામ મૂકવું જોઈએ, જો અલ્પવિરામ જ મૂકતા જઈએ તો વાતનો અંત જ ન આવે. એક યુવાનની આ વાત છે. નોકરી બાબતે તેને કન્ફ્યૂઝન હતું. તેના મિત્રને કહ્યું કે, હું નોકરી બદલવાનું વિચારું છું. આ જ વાત એણે ઘણા દિવસ સુધી કહ્યા રાખી. એક દિવસ તેના મિત્રએ કહ્યું કે ક્યાં સુધી તું વિચાર જ કર્યા રાખીશ? નક્કી કરવું જ હોય તો કરી લે કે હવે હું નોકરી બદલીશ. તું એ વિચાર ઓકે કરીશ પછી જ તને બીજો વિચાર આવશે કે નવી નોકરી ક્યાં કરીશ. ફળ કાચું હોય ત્યારે આપણે એને પાકવા દઈએ છીએ. ફળ પાકી જાય પછી તેનો ઉપયોગ કરી લેવો જોઈએ. જો ઉપયોગ ન કરીએ તો ફળ સડી જાય છે. વિચારોનું પણ એવું છે. કોઈ મહત્ત્વનો નિર્ણય લેવાનો હોય ત્યારે તેના ઉપર પૂરો વિચાર કરવો જોઈએ. પ્લસ અને માઇનસ પોઇન્ટ્સ વિચારવા જોઈએ અને છેલ્લે એક નિર્ણય પર આવી જવું જોઈએ. સંબંધોની બાબતોમાં પણ ક્યારેક નિર્ણયો જરૂરી બને છે. લાંબો સમય લો તો એવું લાગે છે કે આ માણસ તો વિવરિંગ માઇન્ડનો છે. અમુક સંબંધો બાંધવા કે નહીં, કયો સંબંધ ટકાવવો અને કયો તોડી નાખવો એ નક્કી કરવું પણ જરૂરી છે. આપણને ઘણા લોકો વિશે એવો સવાલ થાય છે કે તને ફાવતું નથી તો શા માટે ખેંચ્યા રાખે છે. એક વાત ખતમ કર ને! મુક્તિ મળે પછી એવું થાય કે આ નિર્ણય વહેલો લીધો હોત તો કેવું સારું હતું! પરિણામના ભયે આપણે વિચારોને ચલાવતા જ રહીએ છીએ. સાચા અને સારા વિચાર એ જ છે જે તમને ઝડપથી નિર્ણય તરફ લઈ જાય. આમ થશે તો તેમ થશે અને તેમ થશે તો કંઈક જુદું થશે, આવા વિચારોમાં અટવાતા રહીએ તો જે થવાનું હોય અથવા તો જે કરવાનું હોય એ ક્યારેય થતું જ નથી. સરવાળે તો આપણી મક્કમતા એ આપણા વિચારોની જ દેન હોય છે!