છેલ્લે શાંતાબહેન મળ્યાં ત્યારે પાંત્રીસ વરસ અગાઉ જોયેલાં શાંતાબહેનનો ચમકતો યુવાન ચહેરો નહોતો. વૃદ્ધ અને કરચલિયાળાં થઈ ગયા હતાં. થોડાં બીમાર પણ. પણ આંખોમાં સત્વનું તેજ કાયમ હતું. બોલ્યાં :”ભાઈ, ભગવાને મને બધું આપ્યું. ભાઈ નહોતો તે પાંત્રીસ વરસ અગાઉ તારા રૂપમાં મળી ગયો. દીકરાને ઘેર દીકરો. અને તે પણ એના કરતાં ચાર ઈંચ ઊંચો. હવે મારે એને એક મકાન બાંધીને આપવાનું હતું. તે પણ આપી દીધું. મારાં પેન્શનમાંથી એના હપ્તા ભરું છું.”