રોજ વહેલી સવારે અમારી સફર શરૂ થતી, ત્યારે બૅડગૅસ્ટાઈનના રેલ્વેસ્ટેશન પર ગણ્યાગાંઠ્યા લોકો ટ્રેઈન પકડવા ઊભેલા દેખાતા. રંગબેરંગી ફૂલોથી પ્રફુલ્લિત અને જીવંત દેખાતા સ્ટેશન પર માત્ર બે પ્લૅટફોર્મ હતાં. સામે જ એક ઊંચું શિખર ડોકાતું હતું, જેના પર જવા માટે રોપ-વેની સગવડ હતી. શિખરની તળેટીમાં રૂપાળું રોપ-વે સ્ટેશન વહેલી સવારે સૂમસામ દેખાતું. ડાબી બાજુએ ઊંચાં ઊંચાં વૃક્ષોનું નાનકડું વન હતું, જેના પર પરોઢનાં અંધારાં ઓગળતાં હોય, ત્યારે બિલ્લીપગે આવીને વનશ્રીની આંખ દાબી દેતા ધુમ્મસની હરિયાળી-ધૂંધળી રમત જોવાની ખૂબ મજા પડતી. મિનિટ ટુ મિનિટ અને સેકન્ડ ટુ સેકન્ડની નિયમિતતાથી દોડતી ટ્રેઈન પકડીને અમે શ્વારઝેક સ્ટેશને પહોંચી જતાં. ત્યાંથી આખા ઑસ્ટ્રિયામાં જ્યાં જવું હોય, ત્યાંનાં કનેકશન મળે. રોજ નવાં-નવાં સ્થળોમાં ઘૂમીને મોડી રાત્રે અમે ફરી બૅડગૅસ્ટાઈન પાછાં ફરતાં. ત્યાં નાનાં સ્ટેશનો પર તો ભાગ્યે જ કોઈ રેલ્વે કર્મચારી દેખાતા. ટિકિટ ખરીદવા માટે ચા-કૉફી, સિગરેટ, ચૉકલેટ, છાપાં, દરેક વસ્તુ માટે વેન્ડિંગ મશીન મૂકેલાં હતાં. ખાસ ધ્યાન ખેંચે તેવી વાત એ હતી કે ઘણા બધા લોકો સાયકલ પર સ્ટેશને આવતા. સૌ એક મોટી બારીમાં સાયકલ જમા કરાવે અને ટ્રેઈન પકડી લે. વળતાં સાયકલ દોડાવતા પાછા ઘર ભેગા. કેટલીક ટ્રેઈનોમાં સાયકલ સાથે લઈને જવાની વ્યવસ્થા પણ હતી, જેથી લોકો કામને સ્થળે સ્ટેશન પર ઊતરીને સીધા જ પોતાની સાયકલ પર રવાના થઈ શકતા. આ દશ્ય મજાનું હતું.