રતિકાકા હંમેશાં કહેતા, “આ તો પાશેરામાં પહેલી પૂણી છે.” તેઓ હંમેશાં અચૂક રીતે દરેક કાર્યને બિરદાવતી વિવિધ કહેવતોનો પ્રયોગ કરતા. કહેવાય છે કે કહેવત એટલે પ્રજાનો મધુકોશ અને જ્ઞાનકોશ. કહેવતોમાં પ્રજાનું શાણપણ, ડહાપણ અને ગાંડપણ વ્યક્ત થતું જોવા મળે છે. જગતની બધી ભાષાઓમાં એક યા બીજા પ્રકારે કહેવતનું ખેડાણ થયેલું જોવા મળે છે. સમાજશાસ્ત્રીઓ અને નૃવંશશાસ્ત્રીઓ માને છે કે ભાષા વિના સંસ્કૃતિનું ખેડાણ શક્ય નથી. ભાષા માણસને ઘડે છે અને માણસ ભાષાને ઘડે છે. મનુષ્યના સાંસ્કૃતિક વારસાને સમૃદ્ધ કરવામાં કહેવતો અગત્યનો ભાગ ભજવે છે. એક અર્થમાં તે મનુષ્યજીવનનું ચાલકબળ છે. કહેવતોમાં પ્રજાનાં સૂઝસમજ અને કોઠાસૂઝ પડેલાં હોવાથી સમાજજીવનનાં પ્રશ્નો અને સમસ્યાઓ સમજવામાં તે મદદરૂપ થાય છે.