દેશમાંથી આવી ઘોડાગાડીમાં સામાન ભરી સહકુટુંબ બે, ત્રણ કે ચાર માળની ચાલમાં નક્કી કરેલી જગ્યામાં સૌ ગોઠવાઈ જતાં. આ ચાલની પદ્ધતિના કેટલાક લક્ષણો છે. વચ્ચેના કોમન પેસેજની બંને બાજુ ઓરડાની લાઈન હોય. જરૂરત અને શક્તિ પ્રમાણે એક કે વધુ રૂમ લઈને રહે. આખા મજલાના બાથરૂમ અને સંડાસ કોમન હોય, ઘરની બહાર કોલસાનું ટીપડું, પાણીનું ટીપડું અને ગાદલાં રાખ્યા હોય. ઉપર દોરી બાંધી દરરોજ કપડાં સૂકવાય અને પેસેજમાં જ વધારાની ઘરવખરી પડી રહે. ત્યારે ચોરી નહોતી થતી અને રામરાજ્ય હતું એવું નથી. ચોરીઓ પણ થતી પણ પ્રમાણમાં જાગતું પડ હતું. દરેક ભાડૂતના કુટુંબના સભ્યો જ એટલા રહેતા કે ચોરને એકાંત ઓછું મળે. એટલે ચોરી જાણભેદુ જ કરી શકે અને તેમાં એક સભ્ય ઉપર હંમેશાં શંકાની નજર જતી. તે છૂટા કામ કરતો ઘાટી કે રામો. આ રામો જ્યારે ભાઉચા ધક્કા ઉપર જઈ રત્નાગીરી જવાની સ્ટીમર પકડે તે પહેલા તેના સામાનને લોકો શંકાથી જોતા. ‘પણ ગરીબ માણસ ઉપર શંકા ન કરવી.’ અને ‘આવો સારો ઘાટી જશે પછી બીજો ક્યાં શોધવા જશું. અને મળશે તોપણ આગલો થોડો રહેવા દેશે ?’ જેવા તત્વજ્ઞાનથી આજ સુધી ગામ જતાં ઘાટીનો સામાન તપાસવાની હિંમત કોઈએ કરી નથી અને તેથી જ કદાચ નિર્દોષ ઘાટી વિશે શંકા મનમાં રાખી આજ સુધી સૌ જીવે છે.