ભાભી આંગણામાં બાંધેલી ગાયને ઘાસ ખવડાવતી હતી, અને થોડેક દુર લાલજી પોતાનો હુક્કો ધખાવી બેઠો હતો. મને હાંફતો આવેલો જોઈ પહેલા તો બંને સહેજ ઘભરાયા, અને તરત મને અંદર લીધો. મેં પાણી પીધા બાદ મારી વાત કહી જણાવી. અને હવે આગળ હું શું કરવા ધારું છું એ પણ કહી સંભળાવ્યું ! એ સાંભળી લાલજી તો અકળાઈ જ ઉઠ્યો, અરે ભાભી ખુદ પણ મને આગ ઝરતી નજરે જોઈ રહ્યા. પણ મેં મહામહેનતે એમને શાંત પાડ્યા, અને વાતની ગંભીરતા સમજાવતા કહ્યું કે, હાલ જ સાચો અવસર છે, લોઢું ગરમ છે, આ જ વખત છે ઘા મારવાનો ! અને મારી વાતમાં તર્ક જાણી બંને મારો સાથ આપવા તૈયાર થયા ! એમ જોવા જાઉં તો એમનો ગુસ્સો પણ સ્વાભાવિક હતો, કારણકે હું પણ એ જ કરવા જઈ રહ્યો હતો જે પેલા બાવાએ કર્યું હતું – ભાભીના ચારિત્ર્ય પર પ્રશ્ન ! પણ એના અને મારા પ્રશ્નમાં આભ-જમીનનું અંતર હતું – આશયનું ! અને અમે અમારી યોજના નક્કી કરી છુટા પડ્યા. આવતીકાલે સવારે શું થશે એ વિચારમાં મને રાત્રે ઊંઘ સુદ્ધાં ન આવી ! સાવર પડતા સુધીમાં તો મનમાં અજબ ફફડાટ પેઠો હતો ! મારું અનુમાન સાચું પણ છે કે કેમ એની પણ મને ખાતરી ન હતી… અને આટલી જલ્દી એ બાવાને પડકારીશ એનો તો મને ગઈકાલની સવાર સુધી પણ ખ્યાલ ન’તો !