આપણે બધા પેલી કહેવત થી પરિચિત છીઍ કે "અન્ન ઍવા ઓઢકાર". આ અનુસંધાનમાં હિન્દુ અભિગમ ઍવો છે કે વિવિધ પ્રકારના આહાર આપણા મન અને લાગણીઓ ઉપર મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. દાખલા તરીકે, માંસાહાર જે તામસિક ખોરાક ગણાય છે તે માણસની હલકી મનોવ્રુત્તિ ના દ્વાર ખોલે છે, જે ભય, ગુસ્સો, દ્વેષ અને તેમાંથી જન્મતી દુખી લાગણીઓ તરફ લઈ જાય છે તેજ રીતે મસાલેદાર અને ઉત્તેજક ખોરાક, જેને રાજસીક આહાર કહેવાય છે તે વધુ પ્રમાણમાં લેવાથી માણસની શારીરિક અને માનસિક પ્રક્રિયાઓને વધારે પડતી ઉત્તેજના આપે છે. બીજી તરફ શુદ્ધ અને સાત્વિક આહાર જેમ કે તાજા ફળ અને શાકભાજી જે જમીનની ઉપર ઉગે છે, તે આપણાં અંતરજ્ઞાન અને આત્માને ઉત્તેજન આપે છે. મહત્તમ આધ્યાત્મિક વિકાસ સાધવો હોય તો વ્યક્તિઍ વધુમાં વધુ સાત્વિક આહાર અને મર્યાદિત પ્રમાણમાં રાજસીક આહાર લેવો જોઈઍ, ઉપરાંત તામસિક ખોરાક લેવાનું ટાળવુ જોઈઍ. ચન્દોગ્ય ઉપનીષદ ( ૭.૨૬.૨) શીખવે છે: જ્યારે આહાર શુદ્ધ હોય ત્યારે મન શુદ્ધ બને. જ્યારે મન શુદ્ધ હોય ત્યારે સ્મરણશક્તિ સ્થિર થાય છે અને જ્યારે માણસની સ્મરણશક્તિ મજબૂત હોય ત્યારે તે સંસારના બધા બંધનોથી મુક્ત થઈ શકે.