ચમારવાસમાં બધાંને મણી-પશાની જોડી ખૂબ ગમતી. બેઉને કોઈની સાથે ઝાઝી લપ્પન-છપ્પન કરવાની ટેવ નહીં. એમને એમનું ઘર અને એમનું કામ બે જ વહાલાં હતા. પશો ચામડું પકવતો-સૂકવતો એમાં દિવસ પસાર થઈ જતો. મણી ઘરકામમાં તથા પશાને જોઈતી મદદ કરતી રહેતી. તે ઘરમાંથી બહાર ઓછું જતી. વાસની મોટેભાગની સ્ત્રીઓ તમાકુની ખળીમાં કામ કરવા જતી. તેઓ મણીને પોતાની સાથે લઈ જવા ઘણો આગ્રહ કરતી ત્યારે મણી નમ્રતાથી કહેતી, ‘એવામની ઇચ્છા વિરૂધ્ધ ચ્યાં આઉં?’ મણી જાણતી હતી કે ખળીમાં જનારાં રૂપાળાં બૈરાંઓ અને જવાન છોકરીઓ પર માલિકથી માંડી મકડદમ સુધી સૌની અધિક મહેરબાની રહેતી. એણે એના ધણી પશા પાસેથી જ સાંભળેલું કે પેલો મજૂરો પર રૉબ જમાવનાર મકડદમ આમ મજૂરી કરનારાઓ પર ગાળોનો વરસાદ વરસાવતો હોય પરંતુ જવાન બૈરાં-છોકરીઓ સાથે છાનગપતિયાં કરતો તે કૂતરાની પેઠે લાળ પાડતો, પૂંછડી પટપટાવતો એમની પાછળ દિ’રાત ફરતો હોય છે. એટલું જ નહીં મા-બહેન ને પોતાની દીકરીઓ જેવી છોકરીઓની શરમ પણ આડે નહીં આવતી. પછી મણીને સમજાવતો હોય એમ કહેતો ‘મન ખબર છ ક તન દલમાં એમ થયાં કર છ ક હુંય ફળીમાં કામ કરીને થોડા રૂપિયા ઘર માટે એકઠા કરું. તારી મોટીમસ ભાવના ન હમજું એવો અણઘડ નહીં, પણ ખળીની દુનિયા છ ન ઈ તારા હાતર નહીં’ જોકે મણી પશાનો વિરોધ કરી કશુંય કરવા માંગતી નહોતી એટલે આંગણે બાંધેલી ભેંસ અને ઘરના કામકાજમાં તથા પશાને મદદ કરવામાં એનો આખો દહાડો ક્યાંય પસાર થઈ જતો.