વહેલી સવારે ઊઠી જોયું તો નાની નાની ટેકરીઓની વચમાં એક ટેકરી પર ફક્ત શંકરનું એક મંદિર હતું. ફરતી નિર્જનતા હતી. મંદિરની ટેકરીને અથડાઈ બે ફાંટે થઈ એક નાની નદી એ ટેકરી ફરતી વહીને આગળ મળી જતી હતી. નદી ફંટાતી’તી તેની બરાબર સામે પશ્ચિમના ભાગે જ્યાં નદીનો પ્રવાહ વળાંક લેતો’તો ત્યાં નદીનો પટ જરા વિસ્તારવાળો હતો ને પ્રવાહની પશ્ચિમે ટેકરીના લાંબા ઢોળાવમાં આજુબાજુમાં એકીસાથે પચીસ-ત્રીસ ઝાડ હતાં. એ ચૈત્ર વદના દિવસો હતા. તારાઓ ઝાંખા ક્યાંક ક્યાંક હતા. ચંદ્ર ઝાંખો થયેલો છતાં પ્રકાશતો હતો. ઝાડની, મંદિરની, અમારી, આછી થતી છાયા એ પ્રકાશમાં દેખાતી હતી અને નદીના પ્રવાહ પર ઝીણા તરંગની રૂપેરી ઝાંય તરતી’તી. એ સામટાં ઝાડની ઘેરી ઘટા તળે નજીકના પાણીની ભીનાશવાળી સ્થિર હવામાં, ઉપરથી, ન સમજાય તેવી મધુર આછી સુવાસ ઝરતી’તી. એ સરસડાનાં ઝાડોનાં ચૈત્ર માસમાં આવતાં ફૂલોની આછી સુગંધ હવામાં આછરતી’તી. ઊંડે સુધી મેં એને શ્વાસમાં લીધા જ કરી. મારા પિતાએ એ જોયા કર્યું. પ્રેમદાસજીએ અને મારા પિતાએ ક્યારે નદીમાં ઊતરીને નાહી લીધું ને ક્યારે ઝાડ તળે જપ કરવા બેસી ગયા તે મને ખબર ન રહી. ઝાડની ઘટામાંથી દેખાતો ફિક્કો થતો ચંદ્ર, પલ્લવની ઘટાને આચ્છાદીને ઊભરાતાં સરસડાનાં ફૂલના ગુચ્છાઓ અને ભીની હવામાં એની આછી સુવાસમાં હું ક્યાં ખોવાઈ ગયો’તો, મને હજી સમજાતું નથી. હું પણ નાહીને સંધ્યા તથા ગાયત્રીની માળા કરવા બેઠો પણ મારું મન માળામાં લાગ્યું જ નહિ. હું એ સુવાસમાં કેવળ તરતો નહિ, ડૂબેલો રહ્યો.