દધિમંથનની વાત લઈએ. ખરેખર તો ભગવાને ક્યાંય દૂધ ઢોળ્યું નથી, ક્યાંય દૂધની ચોરી કરી નથી. દધિ-દહીં શા માટે ? દહીં એ ચિત્તની મધ્યાવસ્થા છે. દૂધમાં આપણે મેળવણ મેળવીએ ત્યારે દહીં જામે. અને સારું ઘટ્ટ હોય તો ચાકુથી સુંદર ચોસલાં પડે એવું દહીં જામે. માટલીમાં દહીં હોય અને ઉપર ટાંગ્યું હોય એ ચિત્તની મધ્યાવસ્થા છે. સામાન્ય મન તરલ છે. આપણું મન સામાન્ય છે તેથી એ દુઃખથી વ્યથિત થઈ જાય છે, સુખમાં અહંકારથી ફુલાઈ જાય છે. એ હાલક-ડોલક થયા જ કરે છે. એ સ્થિર મન નથી. જરાક વાસણ હલાવો તો દૂધ તો હાલ્યા કરે. પણ આ દૂધ એવું જામી ગયું કે માટલી સાથે માટલી જેવું જ બની ગયું – એ ચિત્તની સ્થિરતા છે, ચિત્તની મધ્યાવસ્થા છે. અને જ્યારે ચિત્ત એકાકાર થાય છે ત્યારે દેહભાવ તૂટી જાય છે. ચિત્ત જ્યારે પ્રવાહી છે, ચિત્ત જ્યારે ચંચળ છે, ચિત્ત જ્યારે વાસનાબદ્ધ છે, ત્યારે ચિત્તનો નિમ્નગામી પ્રવાહ ચાલે છે. પણ ભગવાન જ્યારે જુએ છે કે ચિત્ત સ્થિર થયું છે, જામી ગયું છે, બરાબર એકાગ્ર થઈ ગયું છે ત્યારે એ માટલી ફોડી નાખે છે. એની કૃપાથી દેહભાવ તૂટે છે. ભગવાન મટુકી ફોડે છે અને મિત્રો, બાળકો, વાંદરાઓમાં દધિ લૂંટાવે છે. ચૈતન્ય પોતે જ્યારે ચિત્તનો ભેદ કરે છે ત્યારે સર્વત્ર આનંદ અને ઉત્સવ મચી જાય છે. જે હોય તે સહુ ખાય છે. એ માત્ર મારું નથી રહેતું, કશે ય બદ્ધતા નથી રહેતી, કશું ય બાંધ્યું નથી રહેતું. આ કેવડી મોટી ઘટના બને છે !