હવે અહીંથી થોડે આગળ વધીને વસ્ત્રાપુરની ભાગોળે પહોંચીએ તો આવે ઇન્ડિયન ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ઑફ મૅનેજમૅન્ટ – અમદાવાદ / Indian Institute of Management, Ahmedabad / http://www.iimahd.ernet.in/ આંતરરાષ્ટ્રિય સ્તરે ખ્યાતિપ્રાપ્ત આ શૈક્ષણિક સંસ્થાના ભણતર વિશે તો કશું કહેવાપણુ છે નહીં. પણ ગણતરમાં મોટું મીંડું. આ વિડિઓ લિન્ક જ જોઈ લો. https://www.youtube.com/watch?v=3SfrEInP1Jk આપણે શૉરૂમનું આંગણું ચોક્ખુંચણક થતું જોયું. તેની સામે આ એક મોટું એકરબંધ પરિસર છે. તેના આંગણામાં સંખ્યાબંધ વૃક્ષો ’ને ઝાડ-પાન છે. તેની પર બેસતા પક્ષીઓ કુદરતી ક્રમમાં જ શૌચક્રિયા કરે છે ’ને ઉડી જાય છે. પાછળ મુકી જાય છે તેમની હગાર. હવે આ એક કુદરતી પ્રક્રિયા છે. પણ તેને સાફ કરવા માટે કુદરત પાસેથી જ મેળવેલું ગૅલનબંધ પાણી રીતસરનું વેડફાઈ રહ્યું છે. બાગકામમાં વપરાતા ખુરપી જેવા સાધનથી પહેલા સુકાઈ ગયેલી હગારને ખોતરવામાં આવે છે. પછી તેના કારણે પડી ગયેલા ડાઘાડૂઘીને વૉટરજેટ નૉઝલથી પાણીનો પુષ્કળ મારો ચલવીને દૂર કરવામાં આવે છે. પરિસરનો સાફસફાઈનો કોન્ટ્રેક્ટ ધરાવતી એજન્સીના કર્મચારીઓ માટે આ તેમના ઉપરીએ સોંપેલું કામ માત્ર છે. તેના પર આઈઆઈએમ જેવી ઉચ્ચ શૈક્ષણિક સંસ્થાના વહીવટી અધિકારીની પણ સીધી દેખરેખ નથી. એટલે આમ કરવું કેટલું જરૂરી છે? જરૂરી હોય તો પણ સાફસફાઈની આ એકમાત્ર પધ્ધતિ છે? કોઈ વૈકલ્પિક ઉપાય છે? આવા સવાલોના જવાબ આઈઆઈએમ કૅમ્પસ પરથી મળતા નથી. એ જવાબ અહીંથી દૂર આવેલા દિલ્હીમાંથી મળે છે. વાંચનારને જાણવું રસપ્રદ થઈ પડશે કે દિલ્હીમાં યમુના નદીના કિનારે આવેલા અને એકરબંધ વિસ્તારમાં ફેલાયેલા અક્ષરધામ પરિસરમાં / http://www.swaminarayan.org/ પણ આવી જ સમસ્યા છે. પણ તેનો ઉકેલ સ્વામિનારાયણ સંસ્થાના સેવક સાધુ-સંતો જરા જુદી રીતે કરે છે. માત્ર થોડા લિટર પાણીના ઉપયોગથી પ્લાસ્ટિકની આરી વડે ચરકને ખોતરી, ડાઘાડૂઘી દૂર કરી ડોલ પાણીની મદદ વડે પિંકસ્ટોન પરથી પક્ષીઓની હગારને દૂર કરવામાં આવે છે.