આ પત્ર ટપાલમાં નાખવા જતો હતો ત્યાં ફરી મૃત્યુ દેવતાએ કોઈને સાદ કર્યો. ઉષાબેનનું- એટલે કે ઉષા સુરેશ જોષીનું- આજે સવારે નેવું વર્ષની વયે અવસાન થયું. આંખો આગળથી એક જવનિકા ખસી ગઈ, એ વરસો હતાં 1963-64નાં. ત્યારે સુરેશભાઈ દેશી બાંધણીવાળી અધ્યાપક કુટીરમાં રહેતા હતા. એક લાંબી ઓસરી, એક શયનખંડ, એક દીવાનખંડ અને નાનકડું રસોડું, બરાબર વચ્ચે નાનકડું ટેબલ (ડાયનિંગ ટેબલ શબ્દ ભારે પડે અને એનો એવો વૈભવ પણ નહીં), સાડાદસ અગિયાર વાગે થાળી પિરસાય અને મારે માટે ખાખરા, સ્ટેન્સની કૉફી (નૅસ કૉફીનો જમાનો આવ્યો ન હતો) વરસેક પછી સોળ વરસની ચંદ્રિકાને લઈને ગયો, એને બેસાડી આગલા ઓરડામાં અને હું બેઠો રસોડામાં, પણ પાંચ-સાત મિનિટમાં જ ચંદ્રિકા આવીને રસોડામાં ગોઠવાઈ ગઈ- પછી તો ઉષાબહેન ચંદ્રિકા પર વરસતાં જ રહ્યાં, છેક સુધી. અંગત અને બિનંગતની સીમાઓ ઓગાળી નાખીને બંને વચ્ચેની વિશ્રંભકથાઓ ચાલતી રહી. સુરેશ જોષીનો ઘનિષ્ઠ પરિચય થાય તે પહેલાં 1943માં તેમણે કુંજવિહારી મહેતા અને મિત્રો સાથે ‘ફાલ્ગુની’ પત્રિકા પ્રગટ કરી હતી, તેની ત્રણચાર પત્રિકાઓ જોવામાં આવી. પહેલેથી તેમનું માનસ ધર્મ અધ્યાત્મ તરફ વળેલું હતું. જેમ જેમ તેમનો પરિચય વધતો ગયો તેમ તેમ મને, અને બીજા કેટલાકને પણ ખ્યાલ આવતો ગયો કે ઉષાબહેનમાં વિદ્વત્તા ઓછી નથી, પ્રકૃતિ પ્રેમ પણ એવો જ ગાઢ, પુષ્પોની તથા અન્ય વનસ્પતિઓની પ્રત્યક્ષ ઓળખ વિશેષ; સંસ્કૃત વ્યાકરણ વધારે પાકું. આપણા સમાજની એક વિચિત્રતા છે. બહુ ખ્યાતનામ પુરુષ સાથે લગ્ન થાય એટલે સ્ત્રીની વ્યક્તિતાને વણછો લાગે. ગમે તેવી પ્રતિભા હોય તો પણ – આપણે એવી સ્ત્રીની ઉપેક્ષા જ કરીએ. વળી સ્ત્રી પોતે પણ માનતી થઈ જાય કે મારામાં વિત્ત ઓછું છે ?! પ્રશ્ન એ છે કે વિત્ત માપવાનું ધોરણ કયું ? જે નજરે ચઢે તેનો જ મહિમા કરતો આપણો સમાજ અને આપણો સમય જે નજરે નથી પડતું તેને ઓળખે છે ખરો ? ઓળખી શકે ખરો ?