ખેર, આ મારો અંગત મત છે પણ બીજી અગત્યની વાત એ કરવાની કે આ ગીત મેં બહુ પાછલી ઉમરે સાંભળ્યું . કદાચ સૌથી પહેલા એ મેં રાજસ્થાનના એક નાનકડા ગામ સેવાડીમાં હવે તો દિવંગત એવા મિત્ર શાંતિલાલ સેવાડીવાલાને ત્યાં 78 આર.પી.એમ.ની રેકૉર્ડમાં સાંભળ્યું. રેકોર્ડ ઘસાયેલી હતી છતાં પહેલીવાર સાંભળતાં વેંત એના પ્રગાઢ પ્રેમમાં પડી ગયો. એ સાંભળ્યું ત્યાં લગી હું 1951ની ફિલ્મ “સઝા”ના ગીત “ગુપચુપ ગુપચુપ પ્યાર કરે” ને હિંદી ફિલ્મ સંગીતનું શ્રેષ્ઠ કોરસ રાત્રીગીત માનતો હતો. પણ “દો બોલ તેરે “ સાંભળ્યા પછી એ સ્થાન “ગુપચુપ ગુપચુપ”ના ગૌરવને લેશમાત્ર ઘસારો પહોંચાડ્યા સિવાય એને મળી ગયું. જે આજ સુધી બરકરાર છે. ભલે એમાં “ગુપચુપ ગુપચુપ “જેવી કામુક અપીલ નથી જે સામાન્ય રીતે રાત્રીગીતોમાં હોતી હોય છે. પરંતુ આ ગીતમાં સ્ત્રીપુરુષના આત્મઐક્યનું કોઇ એવું અદભુત રસાયણ છે કે જે બહુ ઓછા રાત્રીગીતોમાં અનુભવવા મળે છે. એની વ્યાખ્યા થઇ શકે તેમ નથી.