વેબજગત, બ્લોગ વગેરેના વિકાસ સાથે મોટું દૂષણ પણ વધ્યું છે. સાહિત્યકારો, કવિઓના કૉપીરાઈટનો ભંગ છડેચોક થાય છે. અધકચરા લખાણો અને બિન અનુભવી કલમની ઝડપથી પ્રસંશા મેળવી લેવાની તાલાવેલીથી ગુણવત્તા વગરનો ‘કચરો’ ઠલવાતો જાય છે, જો તમારામાં વિવેકબુદ્ધિ ન હોય તો સમય, શક્તિ અને રસરૂચિ બધામાં વેડફાટ હાથ લાગે છે, છતાં એ એક વ્યસન બની જાય છે. જો કે અમેરિકામાં મારા મર્યાદિત એવા સિયેટલ, પોર્ટલેન્ડ ના પ્રવાસથી હું મારી મર્યાદા, અનુભવના આધારે આખા અમેરિકાના અનુભવોની વાતો અટકળો, વિચારોના માધ્યમથી – એ સત્ય છે એવો દાવો કરી ન શકું. હા, મર્યાદિત જ્ઞાન સાથે કૈંક નવું જગત જોયાનો આનંદ, અભરખો વ્યક્ત કરી આત્મસંતોષ પામી લઉં. મારાથી ઘણું બધુ ઉંચુ અને ગુણવત્તાસભર લોકો લખે છે, હું એવું અનુભવું છું તેથી મારે ન જ લખવું એ પણ વાજબી ગણતો નથી. મારો જીવ સતત બીજાને મારા અનુભવો વહેંચવાનો આનંદ અનુભવે છે. અમેરિકામાં સિનિયર સિટીઝન લેખકો, કવિઓ ગુજરાત કે ભારત છોડીને અહીં સ્થિર થયા છે, અહીં પણ ‘ગૃપ’વાદ ઉભા થયેલા જોવા મળે છે, માણસની સ્વભાવગત ખાસીયતો કદી છૂટતી નથી. તેમ છતાં પૈસાની છૂટ હોવાથી સમય પસાર કરવા થતી પ્રવૃત્તિઓમાંથી સરવાળે કૈંક સારું પરિણામ તો આવે જ છે. વેબજગતના માધ્યમથી, રૂબરૂ ન મળવા છતાં વિશાળ મિત્ર વર્તુળ ઊભું કરી વિચારોની આપ લે કરે છે. કુશળ યુવાનો, વ્યાપારીક ક્ષમતા ધરાવતા લોકો વેબજગતને કમાણીનું સાધન બનાવી શક્યા છે તો કેટલાક લોકો નિઃસ્વાર્થભાવે લખાણો, અખબારો, સામયિકો, ફોટા, સંગીત, નાટકો, પ્રવાસવર્ણનો વગેરે ઘણુંબધું નિઃશુલ્ક વાંચન અને ડાઉનલોડ માટે ઉપલબ્ધ કરાવી આપીને ગુજરાતી ભાષાનું વિસ્તરણ કરવાનો પ્રયત્ન કરતા તમામ સજ્જનોને નતમસ્તક. ગમતીલી વસ્તુ હાથ લાગે ત્યારે તમને આનંદ મળે છે, એ તમારી ચેતનાને સ્ફૂર્તિવંત બનાવે છે.