અને એવું વિચાર કે, જેટલી દુકાન ઓછી એટલા ઓછા શટર્સ પાડવા ! હે શટર શોખીન, તું જ્યારે પહેલા ધોરણમાં ભણતો હતો ત્યારે મોટે મોટેથી એકડે. . . એ. . .ક, બગડે. . . બે. . . ય. . . ! એવા પલાખા બોલતો’તો એ યાદ છે ? એનો મતલબ હતો કે, બે હોય તો બેય બગડે અને બેય આંખે રોવાનો વારો આવે. (બેય બગાડવા માટે દરેક વખતે બાવા હોવું જરૂરી નથી) હું તો તને અત્રેથી એટલું જ આશ્વાસન આપવા માંગું છું કે, ઈશ્વરે જેટલું જલ આપ્યું હોય એમાં જ છબછબિયા કરીને ‘જલ-સા’ કરવાનું રાખ. આવ, તને એક રૂડા વ્યક્તિત્વની ઝાંખી કરાવું. અમારા સંબંધીનો એક દીકરો કોલેજમાં ‘ભણીને’ ગ્રેજ્યુએટ થયેલો છે. ગ્રેજ્યુએટ થયા પછી કોઈ જ કામ ધંધો કર્યા વગર ત્રણ વરસથી ઘેર બેઠો આરામ ફરમાવી રહ્યો છે. મા-બાપ તો કહી કહીને થાક્યા, પરંતુ લાગતા વળગતા લોકો પણ એને કહે કે, લૂઝી ! તું કંઈક નોકરી – ધંધો ચાલુ કર ને. . .! તો આ ‘લુઝી’ શાંતિથી બોલે કે, થોય સે લ્યા. . .! (થાય છે, લ્યા) સાચું કહું તો તારે આવા બરખુરદારને આદર્શ બનાવવાની જરૂર છે. જેથી ‘બીજી શાખા’ની તારી ઘેલછા સૂકી ડાળીની જેમ તૂટી જશે અને કદાચ પહેલી શાખા પણ ભાડે આપીને કે વેચીને તું નિરાંતે જીવવા લાગીશ.