હવે, આ બુધ્ધિજીવીઓનું માનીને જો દરેક માણસ પોતાની ધાર્મિક પહેચાન પ્રત્યે શરમ અનુભવતો થાય અને એને છુપાવતો થાય તો એનો અર્થ એ છે કે રામ, કૃષ્ણ, વૈદિક ઋષિઓ, બુધ્ધ, મહાવીર, ઈસુ અને મહોમ્મદ જેવા માનવજાતિના ઇતિહાસમાં થયેલા શ્રેષ્ઠ માણસોને અનુસરવા એ શરમની વાત છે. એને છુપાવવી જોઇએ. અને જો ધર્મોના શાશ્વત તત્વજ્ઞાાનને છુપાવી દઈએ તો માનવજાતિના ઇતિહાસમાં વધે છે શું ? ક્ષણિક ઉભા થયેલા સામ્રાજ્યોની કથાઓ અને તેમના ખંડેર બનેલા કીલ્લાઓ. બસ વેપાર કરો. ખાઓ-પીવો અને મરી જાઓ. રીલીજીઅસ રેડીક્લાઇઝેશનને છોડી દઇએ તો માનવજાતિ પાસે આ એક જ કામ વધે છે. આ બ્રહ્માંડ કઈ રીતે કાર્ય કરે છે ? એ બ્રહ્માંડમાં માનવજાતિના અસ્તિત્વનો હેતુ શું ? આ બધા સવાલ-જવાબોની માથાકૂટથી દૂર થઈ જવું. કારણ કે આ બધા એવા સવાલો છે જેના જવાબો ગમે તેવા નાસ્તિક મનથી વૈજ્ઞાાનિક રીતે શોધવા નીકળ્યા તો પણ એક ના એક દિવસ ઉપનિષદોના ચરણોમાં આવીને ઉભા રહી જવું પડશે. જ્યાં સુધી એ વિજ્ઞાન મહાવીર અને બુધ્ધના માર્ગમાં ભળી નહીં જાય ત્યાં સુધી માનવના અસ્તિત્ત્વનું કારણ મળી શકે એમ નથી. અને જે દિવસે એ વિજ્ઞાાન એ મહાપુરુષો અને ઉપનિષદોના તત્ત્વજ્ઞાાનમાં ભળી ગયું તે દિવસે એ તત્વજ્ઞાાન પર ઉભા થયેલા ધર્મો ફરી પાછા લોકોના ઘરોમાંથી બહાર નીકળશે. આમ, રીલીજીઅસ રેડીક્લાઇઝેશનથી દૂર ભાગીને આપણે આખું ચક્કર ફરીને પાછા જ્યાં હતા ત્યાં જ આવીને ઉભા રહેવાના. તો પછી કરવું શું ?