હું કોલેજમાં ભણતો હતો ત્યારે સાઈકલ પર બેસીને જતો હતો ત્યાં બાજુની ગલીમાંથી એક કાકા મારી સામે ધસી આવીને ઊભા રહી ગયા. મારી સાઈકલ કાકા તરફ આકર્ષાઈને ‘કાકાની શશી’ પેઠે નફ્ફટાઈથી તે તેમને વહાલ કરવા પહોંચી ગઈ. તેને મેં બીજી તરફ દોરવા વ્યર્થ પ્રયાસ કર્યો પણ તે કાકાના બે પગની વચ્ચે ખડી રહી ગઈ. સાઈકલ નીચી હતી. એટલે મારા લાંબા પગ જમીન પર ટેકવી મારા બચાવમાં હું બોલ્યોઃ ‘મુરબ્બી આમાં મારો દોષ નથી. પાછળથી રિક્ષા આવતી’તી ને સાઈડમાંથી બસ પસાર થઈ એટલે મારી નજર ત્યાં ગઈ એટલામાં તમે સામેથી આવી ગયા…’ સાઈકલ હજી કાકાના બે પગ વચ્ચે ઊભી હતી. અત્યાર સુધી ચૂપ ઊભેલા કાકાએ પોતાના પગ સામે જોતાં શાંતિથી કહ્યું, ‘સાંભળી લીધું તારું બચાવનામું… હવે તો મારા બે પગ વચ્ચેથી સાઈકલ કાઢ ! આ તે કંઈ સાઈકલ-સ્ટેન્ડ છે ?…’ ગરીબની જોરુ જેવા આ વાહન માટે આટલું બસ…