નાગપુરમાં એક દિવસ શ્રી ગુરુજી રુઈકર પથની ડાબી તરફની ફૂટપાથ પરથી જઈ રહ્યા હતા. અમે પણ તેમની સાથે જ હતા. શ્રી પરશુરામપંત બઢિયેનું મકાન એ તરફ જ હતું અને તેઓ ઘર પાસે જ ઊભા હતા. શ્રી ગુરુજી થોડી વાર તેમની સાથે વાત કરી આગળ વધ્યા. થોડે દૂર એક દરજીની દુકાન હતી. મારે તેમની સાથે ઓળખાણ હતી. તેઓ ઉત્કૃષ્ટ કુસ્તીબાજ હતા. અમે થોડી વાત કરી. પછી હું આગળ વધ્યો જ હતો કે મારી પાછળ અટ્ટાહાસ્ય સંભળાતાં હું ઊભો રહી ગયો ને મેં પાછળ ફરી જોયું તો શ્રી ગુરુજી પેલા દરજીને ભેટી રહ્યા હતા. હું ચકિત થઈને વિચારી રહ્યો કે શ્રી ગુરુજીને આ માણસ સાથે મૈત્રી કેવી રીતે ? હું નજીક ગયો. મેં જોયું કે પેલા ભાઈ શ્રી નામપલ્લીવર સંકોચભર્યા સ્વરે કહી રહ્યા હતા, ‘ગુરુજી, તમે આ શું કરી રહ્યા છો ? ક્યાં હું અને ક્યાં તમે ? કંઈ બરોબરી જ નથી.’ આનંદિત સ્વરે ગુરુજીએ કહ્યું : ‘કેટલાં વર્ષો બાદ આપણે બંને મળી રહ્યા છીએ. શું તમને યાદ છે આપણે બંને નાગપુર વ્યાયામશાળામાં કુસ્તીનો અભ્યાસ કરતા હતા ? મને તમારા કુસ્તીના દાવપેચ હજુ યાદ આવે છે. તમને મળતાં જ એ જૂની વાત યાદ આવી ગઈ.’ શ્રી નામપલ્લીવાર ભીના સ્વરે બોલ્યા : ‘ગુરુજી, તમારા જેવી મોટી વ્યક્તિ મારા જેવા સાધારણ માણસને નથી ભૂલી એ મારું સૌભાગ્ય છે.’