“લ્યો, આ છેલ્લી મીણબત્તી રહી!” કહી ઝંખનાએ મીણબત્તી સળગાવી. બંને બાળકો ચણા મમરા ખાઈને મા ના પગમાં જ સૂઈ ગયા હતાં. વિશ્વાસ અગાસીમાં ઉભો ઉભો અંધકારમાં પણ પાણી સામે મીટ માંડી માથુ હલાવી રહ્યો હતો. શું કરવું? ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. હવે તો ક્યાંય જવાય એવું પણ નહોતું રહ્યું. પાણી વધતુ જતું હતું. આજુબાજુના નીચાં ટેનામેન્ટ વાળા બધા ઉંચા ઍપાર્ટમેન્ટમાં ઘૂસી ગયાં હતાં. માત્ર પોતે જ પોતાના બંને બાળકો અને પત્ની સાથે રહી ગયો હતો. એકલો જ… કાશ! પૂરના પાણીની કલ્પના એને આવી ગઈ હોત!