ઑસ્ટ્રિયામાં મળી ગયેલી આ જર્મન યુવતીની માનવતા, એનું વાત્સલ્ય અને જીવન પ્રત્યેના એના અભિગમને બિરદાવવા મારી પાસે શબ્દો નહોતા. એની વાત સાંભળીને હું ભાવવિભોર બની ગઈ. મેં એને ખૂબ ખૂબ અભિનંદન આપ્યાં. થોડે દૂર તરતા એના પતિ સાથે હજી ઓળખાણ નહોતી થઈ, છતાં તેમના તરફ અભિનંદનનો હાથ ફરકાવ્યા વિના પણ ન જ રહેવાયું. એ યુવતીનું ઈંગ્લિશ ભાંગ્યુંતૂટ્યું હતું. વાકપ્રવાહમાં ક્યારેક યોગ્ય શબ્દો શોધવા એ બેબાકળી બની જતી. પણ શબ્દોનું અહીં ક્યાં કાંઈ મહત્વ હતું ? લાગણી જ શબ્દાતીત હતી, એથી અમે એકબીજાને સમજતાં હતાં. ઠંડા પાણીમાં ઊભાં ઊભાં અમે ઘણી વાતો કરી હતી. એ ઠંડીમાં થથરી રહી હતી. કાંપતા અવાજે એ બોલી, ‘મારે હવે હૂંફાળા પાણીમાં જવું જોઈએ.’ આવજો કહેતી એ બાજુના રૂમમાં મૂકેલા હીટેડ જાકૂઝી તરફ ચાલી. બાળક એની પાછળ દોડ્યું. સાથે મારું શુભેચ્છાભર્યુ ને માતૃત્વભીનું મન પણ તેમની પાછળ પાછળ દોડ્યું, દૂર…. દૂર…..