આજે પણ મારે મા વિષે જે કંઇ કહેવાનું છે તે પણ અલગ જ છે. મા વિષે જે કંઇ કહેવાયું હોય છે તેનાથી મારે સાવ વિપરિત વાત કરવાની છે… બધા કહે છે કે મા મમતાની દેવી છે… મા એટલે વ્હાલનો ઘૂઘવતો દરિયો… મા એટલે સાક્ષાત દેવીનો અવતાર… વગેરે… વગેરે… માફ કરજો પરંતુ… મારી મા આમાનું કાંઇ નહોતી… !!! વાંચકો મને મારવાનો નિર્ણય લેતા પહેલાં મને પુરો સાંભળી તો લો ! તમે બધાએ હંમેશાં જે કાંઇ વાંચ્યું છે તેનાથી એક બાળક તરીકેનો મારો અંગત અનુભવ થોડો વિપરિત હોય તો હું એમા શું કરું ? તમે કદી એવું સાંભળ્યું છે કે એક મા પોતાની તમામ મમતાને પોતાના હ્રદયમા ધરબીને પોતાના સુકુમાર, ગુલાબી ગુલાબી ગાલવાળા છોકરાને રબ્બરના વરસાદી ચપ્પલથી બેરહેમ રીતે મારતી હોય… અને તેમાં પણ એણે બાળકને રડવાની અને ચીસો પાડવાની પણ સખ્ત મનાઇ કરી હોય ? “ચુપ… ખબરદાર મોઢામાથી સહેજેય અવાજ કાઢ્યો છે તો…” આ છે મારી ક્રુર મા અને તેની ક્રુરતના પ્રસંગને વર્ણવીને મારે મારી માને, દૂનિયા માની જે છબી જોવા માંગે છે તે છબી ઉપસાવવી છે…