આધુનિકતાના પ્રવર્તન દરમિયાન રોજરોજની સામાન્ય દેખાતી ઘટનાઓ/સામગ્રી વડે પ્રૌઢ દમ્પતીના સંવેદનો કાવ્યમાં રૂપાન્તરિત થાય એવું આપણે કલ્પી ન શકીએ. હા, ઉશનસ્‍નાં કેટલાંક સૉનેટો ને ઉત્તર સિતાંશુ યશશ્ચન્દ્રનાં ‘પત્નીને’, ‘ધરુણીનો પ્રાયમસ’ આદિ કાવ્યોનું સ્મરણ થાય છે. પણ, હરીશ મીનાશ્રુ ‘ગૃહસ્થ સંહિતા’ના ‘ગૃહિણી’, ‘ગૃહઉદ્યાન’ વગેરે ગુચ્છમાં કથનાત્મકતાના અંશોથી સભર ગદ્યની નજીક રહેતી અવનવી પદાવલિ, કુંવારાં દ્રશ્યકલાનો, તાજપભર્યાં રૂપકો ને વિશેષણોના તિર્યક વિનિયોગ દ્વારા નોખી નોખી વાત કઈ રીતે સરજે છે તે અને પરિચિત જગતની અપરિચિતતામાં ભાવકને કઈ રીતે મૂકી આપે છે તેની તપાસ રસપ્રદ બને એમ છે.