આ વાતને સરળ ઉદાહરણથી સમજવા પ્રયાસ કરીએ. તમે અમદાવાદથી મુંબઇ જતી ટ્રેનમાં બેસો છો. તમારે મુંબઇ જવું છે. અમદાવાદથી ટ્રેન ઉપડે એટલે રસ્તામાં અનેક સ્ટેશનો આવે, કોઇક મોટા જંક્શનો તો કોઇ નાનાં નાનાં ફ્લેગ સ્ટેશનો! મોટું જંક્શન હોય તો તમે પ્લેટફૉર્મ પર ચક્કર લગાવો, ચા પાણી કરો અને ટ્રેન ચાલુ થાય તે પહેલાં ફરી ચઢી જાઓ છો. આમ ગાડી આગળ વધતી રહે છે. રસ્તે આવતા કોઇ સ્ટેશન પર કાયમી અડીંગો જમાવી દેવાનું સંભવ ખરું? કોઇને થશે કે જીવન અને મરણની ચર્ચામાં વળી રેલયાત્રાના ઉદાહરણનો શો સંબંધ? જીવ અથવા આત્મા પ્રવાસી છે. ટ્રેન જીવનયાત્રા છે. જન્મ અને મૃત્યુ એ પેલા રસ્તે આવતાં સ્ટેશનો છે. જેની વચ્ચે ગાડી દોડતી રહે છે. પ્રવાસીએ બારીમાંથી સ્ટેશન પરનાં પ્લેટફૉર્મની ગતિવિધિને સાક્ષીભાવે જોવાની છે. જન્મ અને મૃત્યુ પેલાં સ્ટેશન જેટલાં જ આવ-જા કરનારાં છે. ગીતાકાર કહે છે, “જેમ તમે જુનાં કપડાં ત્યાગીને નવાં વસ્ત્રો ધારણ કરો છો, તેટલી સહજ જન્મ-મૃત્યુની આ ઘટમાળ છે!”