પ્રશાંત દયાળ : બે દિવસ પહેલા એક મીત્રનો ફોન આવ્યો, જરા જલદી આવી જાવ એક અગત્યનું કામ છે, મેં પુછયુ શુ થયુ તેમણે જવાબ આપ્યો વાડીયાથી સોનલ ભાગીને આવી છે. વાડીયા શબ્દ કાને પડતા મારુ મગજ તેજ દોડવા લાગ્યુ.. હું 2012માં વાડીયો ગયો હતો, પાલનપુરથી થરાદ જતા આ હાઈવે ઉપરનું ગામ છે, વર્ષોથી આ ગામની બધી જ સ્ત્રીઓ પોતાનું શરિર વેંચે છે અને ઘરના તમામ પુરૂષો પોતાના જ ઘરની સ્ત્રીઓની દલાલી કરે છે, જો તમે આ વાત પહેલી વખત સાંભળતા હોવ તો આશ્ચર્ય થશે, પણ આઝાદી પછી ગુજરાતમાં કોઈ એક ગામ માત્ર વેશ્યાનો જ વ્યવસાય કરતુ હોય તે કરુણ વાસ્વીકતા છે, ગુજરાત સરકારે પણ આ ગામની સ્ત્રીઓ આ કામ છોડી બીજુ કામ કરે તેવા અનેક પ્રયત્નો કર્યા, પણ ધારી સફળતા મળી નહીં, છેલ્લાં લગભગ એક દસકાથી વિચરતી જાતી સમુદાય મંચના નેજા હેઠળ મીત્તલ પટેલ પણ આ ગામમાં સ્ત્રીઓને ધંધો છોડી નવા રસ્તે લઈ જવાનો પ્રયત્ન કરે છે, પણ જો સ્ત્રીઓ વેશ્યાનું કામ છોડી દેતો પુરૂષોને કામ કરવુ પડે અને તે તેમને મંજુર નથી, હું મીત્તલ સાથે જ આ ગામમાં બે દિવસ રોકાયો હતો.