તેને પણ અનેક બંધનોથી બાંધી વધુ ને વધુ સાંકડું કરવાની કોશેટો રચી તેમાં જ રાચવાની ટેવ આપણને કેમ હશે ? આ બાબતમાં ઇયળ વધારે અક્ક્લવાળી નહીં ? જરૂરી હોય છે ત્યારે પોતાની આજુબાજુ કોશેટો રચે છે. પછી વિકાસના એક તબક્કે તે પોતે જ કોશેટો તોડીને પતંગિયારૂપે બહાર આવે છે. કોશેટો તોડવામાં જોખમ છે, પણ તેમાં પુરાઇ રહેવામાં વધારે જોખમ છે તેવું ઇયળને પણ સમજાય છે. અને આપણે ? રિવાજો, વિચારો, માન્યતાઓ આ બધુ આપણને રક્ષે છે, વ્યવસ્થા આપે છે, એની પણ એક મહતા છે જિંદગીમાં, કબૂલ, પણ પછી આપણે પોતાને એના સંદર્ભે જ જોવા લાગીએ છીએ – જાણે તેનું પાલન કરવા માટે જ આપણો જન્મ ન થયો હોય ! ઘેરા વચ્ચેથી નીકળી પોતાની જાતને કોઈ સાપેક્ષતાથી નહીં, નિરપેક્ષતાથી જોવી મુશ્કેલ જ નહીં, અશકયવત્ થઈ જાય છે. અંદર કશુંક ગૂંગળાય છે, તેની પરવા રહેતી નથી. પછી તે મરી જાય છે, તેની સમજ પડતી નથી. મરતાં પહેલાં આપણે કેટલી વાર મર્યા તેનો હિસાબ કરી જોયો છે ?