ભારતને સ્વાતંત્ર્ય મળ્યું પછી ઓરિસ્સામાં ગાંધીના સાથી નવકૃષ્ણ ચૌધરી મુખ્ય પ્રધાન બન્યા. તે તો બનવા માગતા ન હતા, પણ બધાનો આગ્રહ થતાં બનવું પડ્યું. પણ તેમણે જોયું કે સત્તાથી લોકોનાં દિલ બદલી શકાતાં નથી. એટલે તેમણે એક ઝાટકે મુખ્ય પ્રધાનપદ છોડી દીધું અને ત્યારે વિનોબાજી દ્વારા ચાલતી ભૂદાન ચળવળમાં જોડાઈ ગયા. ગુજરાતના એક સાહિત્યકારે નક્કી કર્યું કે ચાલીસ વર્ષ પછી બધું છોડી તે સાહિત્યની સેવા જ કરશે. તે ખૂબ ઉત્તમ વહીવટદાર હતા. ઉત્તમ કાર્યો પણ કર્યાં હતાં. પણ ચાલીસ વર્ષ થયાં અને બધું છોડી દીધું. આ સમાચાર કેટલાક રાજાઓને મળ્યા. બધા જ તેમની બુદ્ધિનો લાભ લેવા માગતા હતા. બધાએ તેમને પોતાને ત્યાં જોડાવા આગ્રહ કર્યો, પણ તે ના જ પાડતા રહ્યા. એક રાજાએ તો તેમને ખૂબ જ ઊંચો પગાર ઑફર કર્યો, છતાં તેમણે ના પાડી, ત્યારે રાજા ઉશ્કેરાઈને બોલ્યા, ‘પંડિતજી, યાદ રાખજો કે તમને આટલો ઊંચો પગાર કોઈ નહીં આપે.’ તે સાહિત્યકારે ઠંડકથી જવાબ આપ્યો કે, ‘રાજાસાહેબ, તમે પણ યાદ રાખજો કે આટલો ઊંચો પગાર નકારનારો પણ તમને નહીં મળે.’ આ છે આત્મગૌરવ.