વિચારો કોશાનો પીછો નહોતા છોડતા. વારેઘડીએ એની આંખોમાં ઝળઝળિયાં તગતગી આવતા હતા. આર્યનને કલાસરૂમમાં બેસાડી સ્કૂલ છૂટે એટલે સીધા જ ઘરે આવી જવાનું સમજાવી કોશા નીકળી ગઈ સ્કૂલની બહાર. પાંચમા ધોરણમાં ભણતો નાનકડો આર્યન કશું સમજી નહોતો શક્યો પરંતુ એનો ચહેરો રડમસ હતો. સવારનું દ્રશ્ય એની આંખોમાં ફરતું હતું. ગઈકાલે હતી એવી આજે મમ્મી નહોતી એટલું જ એને સમજાયું હતું. દિશાશૂન્ય બની ગયેલી કોશાને વિચારોનું વંટોળ આગળ ને આગળ ધકેલી રહ્યું હતું પણ એ કઈ તરફ જઈ રહી હતી એની એને જ ખબર નહોતી. સ્કૂલ અને ઘરની વચ્ચે આવતા મંદિર તરફ એ વળી. મંદિરની આગળ બગીચામાં ગોઠવેલ પાણીનો નળ ચાલુ કરી એણે એનો ચહેરો ધોયો. મંદિરના ગર્ભગૃહમાં પ્રવેશવાના બદલે એ બહાર બાંકડા પર બેઠી. દર્શનાર્થે આવતાં-જતાં લોકો કોશા તરફ નજર નાખી પોતાના રસ્તે આગળ વધતા હતા. મંદિરમાં અજબ શાંતિ હતી. લીલાછમ વૃક્ષોની શીતળ છાયા, રંગબેરંગી ખીલેલા ફૂલો અને અગરબત્તીનો ખુશબુદાર ધુમાડો વાતાવરણને આહલાદક બનાવી રહ્યો હતો ! મંદિરના ખૂણે-ખૂણે શાંતિ વર્તાતી હતી પરંતુ એ શાંતિ જાણે કોશાને સ્પર્શતી નહોતી. ઘંટારવનો મીઠો રણકાર હથોડાની જેમ વાગતો હતો એના માથા પર.