બૌદ્ધ ધર્મના સમગ્ર વિચારને સૂચવનારા ત્રણ મંત્રોનો પાઠ વારંવાર થાય છે ઃ ‘બુદ્ધં શરમં ગચ્છામિ. સંઘં શરણં ગચ્છામિ. ધરમં શરમં ગચ્છામિ.’ બુદ્ધે ભલે બોધિજ્ઞાન મેળવ્યું હોય પરંતુ બુદ્ધને શરણે જવામાં એક વ્યકિતને શરણે જવાનું છે. પ્રારંભ ભલે ત્યાંથી થાય, પરંતુ ત્યાં અટકી જવાનું નથી, નહીં તો વ્યક્તિપૂજામાં સરી જવાની શકયતા રહે છે. તેથી બીજો મંત્ર આપ્યો, સંઘને શરણે જાઓ. સંઘ એટલે અનેક બુદ્ધોનો સમુદાય. તેમાં વ્યકિતપૂજાની મર્યાદા રહેતી નથી. કોઇ પણ વિચારને વ્યાપક કરવામાં સંઘની જરૂર પડે છે. પરંતુ ગમે તેટલું ઉત્તમ સ્વરૂપ હોય તો પણ સંઘ ક્યારેક સંકીર્ણતામાં સરી પડી શકે. તેથી ધુ્રવતારક તો ધર્મતત્વ જ છે. ‘ધર્મને શરણે જાઓ’ માં જીવનનું પરમ તત્વ, વ્યકિત નિરપેક્ષ કલ્યાણતત્વ સચવાય છે તેની ઉપાસના કરવાની છે.