‘બહુ વરસે મળ્યા ભઈ તમે ! નામ સાંભળતી’તી તમારું. પણ એ તમે જ હશો એવો વિશ્વાસ નહોતો બેસતો. આજે બેઠો.’ પૃચ્છાંતુર નજરે હું એમને નિહાળી રહ્યો હતો. એ પામી જતાં એમણે જ કહ્યું : ‘તમે મેલી ગયા એ પછી બીજે વરસે આ ઘર માંડ્યું. જીવતરમાં સુખ નહીં લખેલું તે બે દીકરા થયા પછી એ (મારા પતિ) આઠમે જ વરસે દેવ થયા. દીકરાઓને પાળી-પોષીને આ ઘર વસાવ્યું. પરણાયા-પજીઠ્યા. પણ નાનો કપાતર નીવડ્યો. ક્યાંક મારા ઘડતરમાં કે ક્યાંક મારા વેઠ્યામાં કશીક કસુર-કવણ રહી ગઈ હશે ભઈ ! બાકી પહેલે આણે મને જે વીત્યું એ જીવતેજીવત મારી આંછ્યો આગળ કોઈના પર વીતે એ મારાથી કેમનું વેઠ્યું જાય !’