વોલંટિયરો સાંજે જમતા હતા તેવામાં વલ્લભભાઇ ત્યાં આવી ચઢયા. ફાનસો સળગી ગયાં હતાં. સરદાર ફરતા હતા તેવામાં એક જણે ઉધરસ ખાધી. ખાંસી થયેલી હતી. અલ્યા ખુ ખુ કેમ કરે છે? વલ્લભભાઇએ પૂછ્યું. આખો દિવસ કામ કરીને થાકી મરીએ અને સાંજે તેલનાં પૂરિયાં ખાવા મળે એટલે શું થાય? એક સુરતીએ સંભળાવ્યું. સુરતી ભાષા પણ વલ્લભભાઇ જેવી જ તળપદી હતી. વલ્લભભાઇ સમસમી ગયા અને અવાજ ફરી ગયો. વ્યવસ્થાપકો પાસે જઇને કહ્યું : તમે મને બપોરે રસોડાખર્ચમાં એક રૂપિયો ઓછો, એવી વધામણી ખાધી હતી ને? આવું કરીને ખર્ચ ઓછું કરો છો? વોલંટિયર આપણા હાથપગ. તે ઢીલા પડશે તો કોંગ્રેસની નાવ કાંઠે કેમ પહોંચશે? તમારો હિસાબ કોઇ પૂછનાર નથી. પૈસા લાવનાર હું બેઠો છું. કોઇ ખૂબ ખાઇને મરવા પડે તો મરવા દો. એને બાળવાનાં લાકડાં હું લાવી દઇશ.’ (ગાંધીયુગનાં સંસ્મરણો, સં.અંજના મહેશ દલાલ, પ્રવીણ મહાલ, હાલર રોડ, વલસાડ-૩૯૬૦૦૧)