ખીમસાહેબના શિષ્યોમાં પુત્ર શિષ્ય મલુકદાસજી, અને હરિજન સંત કવિ ત્રિકમસાહેબ મુખ્ય છે. કચ્છના વાગડજિલ્લાના રામવાવ ગામના હરિજન ગરોડા જ્ઞાતિમાં જન્મેલા સંત કવિ ત્રિકમસાહેબે ચિત્રોડ ગામે જગ્યા બાંધેલી, તેમના પ્રવેશથી રવિ-ભાણ સંપ્રદાયમાં ‘વાડીના સાધુ’ની પરંપરા શરૂ થઈ, ત્રિકમશિષ્ય ભીમસાહેબ અને ભીમસાહેબના શિષ્ય દાસી જીવણ જેવા તેજસ્વી સંત કવિઓ આ પરંપરામાં થયા. ત્રિકમસાહેબની ભજન રચનાઓમાં ગુરુ મહિમાનું ગાન અને યોગસાધનાના અલૌકિક બયાન મુખ્ય છે. ‘દેખો ખાવંદા કા ખેલ, દરશન બ્હાર મેં તો દેખ્યા…’, ‘ત્રિવેણીના તીરમાં મોતીડાંની હાર…’, ‘હે જી મારા ગુરુજીએ પાયો રે અગાધ, પ્યાલો દૂજો કોણ પીવે ?…’, ‘તારો રે ભરોંસો મુંને ભારી એવો ગરવો દાતાર ગિરનારી રે…’, ‘આવી આવી અલેખ જગાયો બેની ! અમારે મોલે ઉત્તર દિશાથી એક રમતો જોગી આયો રે…’ વગેરે અસંખ્ય ભજનરચનાઓ લોકકંઠે ટકી રહી છે. ત્રિકમસાહેબે ઈ.સ.૧૮૦રમાં રાપર જગ્યામાં જીવતાં સમાધિ લીધી હોવાનું મનાય છે. ત્રિકમસાહેબના મુખ્ય શિષ્ય થયા મોરબી પાસેના આમરણ ગામના હરિજન ગરોડા જ્ઞાતિમાં ઈ.સ.૧૭૧૮માં જન્મેલા ભીમસાહેબ. જેમણે ઈ.સ.૧૭૮૪માં ‘ચિંતામણિ’ ઈ.સ.૧૮૦૬માં ‘ગુરુ શિષ્ય ગોષ્ઠી’ ગ્રંથોની રચના કરી છે જે આજ સુધી અપ્રકાશિત છે. ‘સુન લે સુખમના નારી મેં તો અજબ નામ પર વારી…’, ‘ઊઠત રણુંકાર અપરંપારા, અખંડ આરતી બાજે ઝણુંકારા…’ અને દાસી જીવણને સાધનાનો ઉપદેશ આપતું ભજન ‘જીવણ ! જીવને જ્યાં રાખીએ, વાગે અનહદ તૂરા રે…’ જેવાં શબ્દસૂરત યોગના અધ્યાત્મ અનુભવોને વાચા આપતાં પદો ઉપરાંત ગુરુ મહિમાનાં ભજનો, પ્રેમલક્ષણા ભક્તિનાં વિરહ મિલન પદો અને ત્યાગ વૈરાગ્યનો બોધ આપતાં ચેતવણીનાં ઘણાં ભજનો હસ્તપ્રત ભંડારોમાં સચવાયાં છે. ભીમસાહેબની વિશેષ ખ્યાતિ તો સમર્થ સંતકવિ દાસી જીવણના ગુરુ તરીકેની છે.