‘પણ, પહેલાં મારે તમારી દીકરીને એકવાર જોવી છે. તેને લઈને તમે આવો પછી આપણે આગળ વિચાર કરીશું. બોલો, ક્યારે આવો છો ?’ તેમણે સુનંદાબેનને પૂછ્યું. પછીના રવિવારે મળવા આવવાનું નક્કી કરી સુનંદાબેન અશ્વિનભાઈના ઘરેથી બહાર નીકળ્યાં. ઘેર આવીને સુનંદાબેને મૃણાલને કહ્યું : ‘પંકજના પપ્પાએ આપણને તેમના ઘરે બોલાવ્યાં છે અને રવિવારે આપણે જવાનું છે.’ આ વખતે તેમણે થોડા ગુસ્સાથી મૃણાલને કહ્યું : ‘તમે આટલા લાંબા સમયથી પ્રેમમાં હતાં, સાથે હરતાં-ફરતાં હતાં પણ તેં મને કોઈ દિવસ તેની જાણ પણ થવા દીધી નહીં કે તે અંગે કશું કહ્યું પણ નહીં ! કેટલીયેવાર હું તને કહેતી રહી પણ તેં મને અંધારામાં રાખી તેનું મને દુ:ખ થાય છે. પણ એટલું સારું છે કે તેં શોધેલો સાથીદાર, પંકજ, મને સારો લાગ્યો; તેનું ઘર, તેના પપ્પા પણ સારા લાગ્યા એટલે આગળ બીજું કાંઈ વિચારવાનું નથી. બસ, અશ્વિનભાઈ હા પાડે એટલે આપણે લગ્નની વાત આગળ ચલાવી તે પૂરી કરી લઈએ. મારી દીકરીની ઈચ્છા મુજબ કરવામાં મને પણ ઘણો આનંદ થાય છે.’