“ત્યાં જ તો તારી ભૂલ થાય છે પંડિત !”, દીવાલ પર માથું ટેકવીને પથિકની વાત સાંભળી રહેલા ભિખારીએડોક તેની તરફ ફેરવતા કહ્યું. પથિકે તેની તરફ જોયું અને ફરી મોં ફેરવી લીધું. પણ એને જાણે કોઈ ફરક જ ન પડતો હોય એમ તેણે આગળ બોલવું ચાલુ રાખ્યું, “દેખ, વહાં બડે પંડિત કે વહાં ક્યા હુઆ યે મુજે નહીં પતા. પર જહાં તક મેરા માનના હૈ. ઉસમેં ગલતી તેરી હી હોગી !”