પત્રકારોની હત્યાઓ, તેમના પરના હુમલાઓ તેમની ધરપકડ તેમજ સીધા અને આડકતરી રીતે કરતા સેન્સરશિપના પ્રયાસો પ્રેસની સ્વતંત્રતા ઉપર હુમલાના દેખીતા પ્રકારો છે, ઘણીવાર જેની નોંધ નથી લેવાતી તે માહિતીઓ સુધીની તેમની પહોંચ તેમજ જાહેર સેવાના અધિકારીઓ સુધીની પહોંચને રોકવાના પ્રયાસો છે જે લોકતાંત્રિક રાષ્ટ્રમાં પ્રેસની સ્વતંત્રતાને રોકવાનો અન્ય એક પ્રકાર છે. મીડીયાને લોકતંત્રના ચોથા સ્તંભ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે છતાં આ બાબતે ભૂતકાળમાં પણ તેનો રેકોર્ડ બિનસાતત્યપૂર્ણ અને નબળો રહ્યો છે. હમણાં, છેલ્લે છેલ્લે તો સવાલ પૂછવાનું ટાળવાનો એક ચોક્કસ દ્રષ્ટિકોણ અપનાવવાનો અભિગમ જોવા મળ્યો છે. આને પરિણામે, છેલ્લા ત્રણ વર્ષમાં શાંત રીતે માહિતી પર અંકુશ મુકવાનું વલણ લગભગ ધ્યાનમાં પણ આવ્યું નથી. એ કહેવાની જરૂર નથીકે તમામ સરકારો, પછી તે ગમે તે રાજકીય પક્ષની હોય તે પત્રકારોની માહિતી સુધીની પહોંચને રોકવાનો અને કમસેકમ તેણે તોડવા મરોડવાનો પ્રયાસ કરતી રહી છે. પરંતુ આવું ભાગ્યેજ બન્યું છેકે કેન્દ્ર સરકાર દ્વારા માહિતી પર આટલો કડક અંકુશ મુકવામાં આવ્યો હોય તે પણ એટલી હદ સુધી કે અમલદારશાહોમાં પત્રકારો સાથે વાત કરવા કે હળવામળવા સામે આટલો બધો ભય હોય. સત્તામાં રહેલ લોકો, વડાપ્રધાનના દ્રષ્ટિકોણ સાથેજ જાહેરમાં સુર પુરાવે છે. સરકારમાં કોઈ ખુલી ચર્ચા થતી નથી અને સ્વતંત્ર અવાજો બોલતા ગભરાય છે. આને કારણે વ્યક્તિગત પત્રકારો માટે અગત્યના મુદ્દાઓ બાબતે તપાસ કરવાનું, લગભગ કોઈ સ્થાન બચ્યું નથી. જયારે તેઓ આવું કરે છે તો તેમના પર, વિરોધ પક્ષ સાથે સાંઠગાંઠ કરવાનો આરોપ મુકવામાં આવે છે.