અમારા બૈરાં એટલાં બધાં કાઠાં કે ના પૂછો વાત. રસ્તામાં જો સુવાવડ થૈ જાય તો તો સોકરાને ઊંચકીને ઘરભેગાં થૈ જાંય. આવા વખતોં તો ન તમારા દાક્તરોની જરૂર પડે કે ના પડે તમારી દવાઓની. બધાં ખેબડદાર, હાં કે. એક વખત પાંચ જણાંને પાછા પાડવા વોય તો પાડી દે, એવાં. કોઈની માએ હવાશેર હૂંઠ ખાધી નથી કે ઇંયાની હાંમે આંગળી કરે ! અને અતારે તો, શરૂઆતથી જ દાક્તરોને, ટોનિકને, ગોળીઓને, ઇન્જેકશનોને, નર્સ…અધધધ..તોય સીધું ઊતર્યુ નઈતર પાછું સિઝરિંગ ને ઓપરેશન ! અરે ! નવ મઈના થાતાં થાતાંમાં તો ધોળી પૂણી જેવાં થૈ જાંય. તોય ખાવાના ચટકા અને ચહકાં તો જબરા હાં કે. પાંણી-પૂરી ને ભજિયાં ચટણી ને ભાત ભાતનું. પછી ઓલાદ પણ પાંણીપૂરીની જ પેદા થાય કે બીજું કાંઈ ? ગાંદરે આઈ ધાડ મા ઘાઘરી ઓઢાડ જેવી સ્તો !