સંયુકતા હવે નિશ્ચિત બની ગઈ હતી. પોતાનું સર્વસ્વ માનતા બાળકો સાથે તે બાળક બની જતી. અંતે તાપ પણ કેટલું જોર કરે, વરસાદી અમૃત પાસે તેને પણ નમવું જ પડે છે. જે સમાજ એક વખત નિંદા કરતો થાકતો ન હતો તે હવે સંયુકતાને બિરદાવવા લાગ્યો. પિતાની છત્રછાયામાં સંયુકતા પોતાના સપના સાકાર કરવા લાગી. અબુદ્ધ ને ભોળા બાળકોને ભણાવવા દિવસ રાત એક કરવા લાગી. હવે તો તેને એટલે દૂર જવાની પણ જરૂર ન હતી, આ 'એન્જલ' સાથે ખુશી ખુશી એ લોકો પોતાના બાળકોને મોકલતા. સંયુકતાનું કામ હવે વેગવંતું બની ગયું. જે એક સઁસ્થા મા પરિણમ્યુ.