આમ તો હું અને મારા જેવા હરેનના મિત્રો તમને ભાભીના નામથી સંબોધન કરીએ છીએ, છતાં પત્ર લખી રહ્યો છું માટે તમને બહેનના નામથી સંબોધન કરી રહ્યો છું. વર્ષ 2003 પહેલા હું આપના ઘરે હરેનને મળવા આવતો ત્યારે આપણી અલપ-જલપ વાત થતી હતી. તા. 26મી માર્ચ 2003નો દિવસની સવારે હું અને મારા મિત્રો ક્યારેય ભુલી શકીએ તેમ નથી. અમે સ્તબ્ધ હતા, હરેનને ગોળી મારી દેવામાં આવી છે તેવા સમાચાર મળ્યા ત્યારે મનમાંથી પહેલો અવાજ નિકળ્યો કે ઈશ્વર તેને બચાવી લેજે, પણ ઈશ્વર પણ ક્યારેક નિષ્ઠુર બની જતો હોય છે. અમારી પ્રાર્થના ઘરની દીવાલ સાથે અફળાઈ પાછી પડી. મને સમજાય છે કે હરેન અમારો મિત્ર હતો પણ તમારો પતિ અને તમારા બે સંતાનોનો પિતા હતો, ત્યારે બાળકો પણ નાના હતા. તમારી સ્થિતિ સમજી શકતો હતો, તમને આશ્વાસન આપવાની પણ મારી અંદર હિમંત ન્હોતી, એટલે જ હું તમને મળવા આવ્યો નહીં અને ફોન પણ કર્યો નહીં. આ સ્થિતિમાં હું તમને કેવી રીતે કહુ હિમંત રાખજો, કારણ જે સ્ત્રીએ પોતાનું સર્વસ્વ ગુમાવ્યુ હોય તેની વેદના તમારા કરતા કોણ સારી રીતે સમજે?