માણસ જો અન્ય જીવોનું કલ્યાણ કરવાની વૄત્તિ રાખશે તો જ તેનો મોક્ષ થઈ શકશે. સ્વાર્થી બની સ્વ–સુખ પાછળ દોડતો રહેશે તો તેને લખચોરાશી યોનીમાં ચગડોળની માફક ફરતા રહેવુ પડશે. ચગડોળ ગમે તેટલું ફરે પણ અંતર ન કાપી શકે. માણસ ભૌતિક સુખ ગમે તેટલુ પામે પણ તૄપ્ત થઈ શકતો નથી. વૈભવી સુખ હોવા છતાં માનવને શાંતિનો હોડકાર આવતો નથી. તેને સંસાર સુખની ભૂખ ઉંઘવા દેતી નથી. ગુણ અને અવગુણથી ભરેલો માણસ સંસારમાંથી વલ્ખા મારી ખાલી હાથે પરત ફરે છે. બીજા જીવોને બુદ્ધિ કે સમજ પુર્વક અન્યનું કલ્યાણ કરવાની શક્તિ હોતી નથી. પરંતું જાણે અજાણે બજાવેલા કર્મના પુણ્ય વડે તે માનવ અવતાર ધારણ કરે છે. નીસરણી પર ચાલી આપણે ઉંચાઈ પર પહોંચી શકીએ છીએ. તેમ માનવદેહ રૂપી નીસરણી વડે જીવ શિવ બનવાની યાત્રા કરી શકે છે”