પૂરાં 28 વરસે ફરી હું આ ઘરમાં પગ મૂકતી હતી. બાળકો, વહુઓ કોઈ મને ઓળખતું નહોતું. ‘કોઈ મહેમાન આવ્યાં છે’ – સાંભળી ભાઈ બહાર આવ્યો. ઘડી ભર એ પણ જોઈ રહ્યો. પણ પછી ‘મોટી બહેન !’ કહેતાં મને ભેટી પડ્યો. અમારી બંનેની આંખો આંસુથી છલકાઈ ગઈ. અંદર લઈ જઈ એણે મને હિંચકે બેસાડી. મારો હાથ હાથમાં લઈ પંપાળતાં-પંપાળતાં એ ફરી રડી પડ્યો. એ ભાઈએ જ આટલાં વરસ મારી સાથે પત્રથી સંપર્ક રાખેલો. પત્ર તો વરસે એકાદ આવતો, પણ આ ઘરની હલચલથી મને કાંઈક વાકેફ રાખતો. છેલ્લા પત્રમાં એણે મને લખ્યું, ‘મારી દીકરી દાક્તર થઈ. એના મનપસંદ એક પારસી યુવાન સાથે પરણવાની છે. ત્યારે તારી સાથેના વહેવાર યાદ આવે છે. ઘરડેરાંઓ જીવ્યાં ત્યાં સુધી તને બોલાવવાની હું હિંમત કરી શક્યો નહોતો. હવે ફક્ત એંસી વરસનાં કાકી જ રહ્યાં છે. આવા પ્રસંગે તારે જરૂર આવવાનું છે.’ – અને હું આવી.