આ સંવાદ પછી થોડા દિવસે એક અધ્યાપક ઑફિસમાં આવી, મારી સામે બેસી બોલવા લાગ્યા : ‘હું આટઆટલું કામ કરું છું આટઆટલી જવાબદારીઓ સંભાળું છું, પણ મારી કદર જ થતી નથી. મને કાયમ પાછળ જ રાખવામાં આવે છે.’ સહેજ અટકીને તેમણે ઉમેર્યું, ‘જો આવું જ ચાલુ રહેશે તો હવે હું વધારાનું કોઈ કામ નહિ કરું.’ તેઓ અકળાયેલા હતા. સંસ્થાગત સવલતોમાં તેમનો વિચાર ઓછો થયો હતો તે વાતમાં તથ્ય પણ હતું. તેઓ જાણતા હતા કે તેમના પ્રશ્નમાં હું નિર્ણાયક ન હતો. હું શાંતિથી તેમને સાંભળતો રહ્યો. તેમનો ઉકળાટ ઠલવાઈ રહ્યો પછી મેં કહ્યું, ‘તમારા મુદ્દા ખોટા છે એમ મને નથી લાગતું, પરંતુ વિચારવા માટે એક વાત કહું ? બીજા મારી કદર કરશે એવા ખ્યાલથી નાનાદાદાએ (નાનાભાઈ ભટ્ટે) આ સંસ્થા સ્થાપી હતી ? તમને ખબર છે કે તેમણે સ્થાપેલી ભાવનગરની દક્ષિણામૂર્તિ સંસ્થા છોડી દેવી પડી હતી ? તેમણે પોતાના સંતોષ ખાતર કામ કર્યું. એમ તમે જે કામ કરો છો એનો તમને સંતોષ હોય તે મુખ્ય વાત છે. વિદ્યાર્થીઓને તમારા કામથી સંતોષ છે. કેમ્પસ ઉપર સૌ સાથે રહીએ છીએ, સૌને ખબર છે કે તમે કેવું કામ કરો છો. તમને ક્યારેય એવું લાગ્યું કે હું તમારી પડખે ન રહ્યો હોઉં ? તમને વિવિધ જવાબદારીઓ સોંપી છે તે જ તમારા કામની ખરી કદર નથી ? તમને કહું ? તમારી નજરે હું મારા કામને જોઉં તો એક દિવસ પણ આ કામ ન કરી શકું. બસ, આપણને મોજ આવે છે માટે કામ કરીએ છીએ. સંસ્થાગત સુવિધાઓ અંગે જવાબદાર માણસોનું હું ધ્યાન દોરીશ. મોડું ન થાય તે માટે મારાથી થાય તે કરીશ.’ મેં જોયું કે તેમનો ઉકળાટ લગભગ શમી ગયો હતો. મને કહે : ‘ના, ના એવું તો મેં મનમાં ક્યારેય રાખ્યું નથી. આપણે કામ તો કરવાનું જ હોયને ? ને તમે સાંભળો છો એટલે આજે કહી નાખ્યું.’