‘ક્યાં સુધી વિચાર્યા કરીશ ? હું લાકડાં ભેગી થાઉં ત્યાં સુધી ?’ ક્યારેક મા અતિશય અકળાઈ જતી. આવી અકળાયેલી, મૂંઝાયેલી માનો સામનો નિરાલીએ આજ સુધી ક્યારેય નહોતો કર્યો. આવી પરિસ્થિતિમાં શું કરવું એ એને સમજાતું નહીં અને એટલે જ વિના કારણે એને મા પર ગુસ્સો આવી જતો. એકાએક જ એ માથી ઉબાઈ જવા માંડી હતી, એને માની એલર્જી થવા લાગી હતી. બસ, ઘરે પગ મૂકું ત્યારથી આ એક જ વ્યક્તિને જોવાની, એક જ જગ્યાએ ઊભી રહેલી મા, એક જ ઢબે પહેરેલો સાડલો, એક જ રીતે પાંથી પાડીને ઓળેલું માથું, એક જ જૂની પુરાણી ફ્રેમનાં ચશ્માં-વર્ષોથી માને આવી જ જોઈ હતી. કોઈ ફેરફાર નહીં. કોઈ નવીનતા નહીં.