અમારે માટે તો દુનિયા ઊલટપૂલટ જ થઈ ગઈ હતી ! આવું પણ બની શકે છે ! લગ્ન પછી પતિના પ્રોત્સાહનથી પત્ની ભણે, કૉલેજમાં નોકરી કરે, રિસર્ચ પેપર્સ લખે અને એક વર્ષના સંતાનની જવાબદારી લઈ પતિ પત્નીને હોંશભેર પરદેશ પણ મોકલે. કદાચ પૃથ્વી તેની ધરી પર ઝડપથી ફરતી હતી, સૂર્યદેવના હણહણતા અશ્વો અત્યંત તેજ ગતિથી દોડતા હતા, સમય ઝડપથી બદલાતો હતો અને હું અને હંસા કોઈ જુદા કાળખંડની ધરતી પર ઊભાં હતાં જ્યાં સમય ધીમાં ડગલાં ભરતો ખોડંગાતો ચાલતો હતો. અને બે કાળખંડની સીમા વચ્ચે હું વહેરાતી હતી. હું દલીલ કરતી, બા લગ્નની એવી તે શી ઉતાવળ ? મારે ભણવું છે, જીન્સ-કુરતી પહેરવાં છે. બીજું ઘણું કરવું છે, જો કે શું એની મને ખબર નહોતી. માત્ર એ યાદીમાં લગ્નનું નામ નહોતું. બા-બાપુજીને સધિયારો આપતી. એ તો રક્ષા છોકરું છે તે બોલે. એને શી સમજ પડે ? પણ મને એટલી તો સમજ પડતી કે જો હું છોકરું છું તો પછી મને શા માટે પરણાવી દેવાની ? બા પાસે એનોય જવાબ હતો, દીકરીને મોટી હોળાયા જેવડી કરીને પરણાવીએ તો સાસરામાં સમાય નહીં. ને જરા વહેલાં વળાવીએ તો કુમળી ડાળખીની જેમ વાળો એમ વળે. ને બકા, તું કાંઈ નાની નથી. સરખું શોધતાં વરસવટોળ તો થઈ જાય.