મારી પ્રાથમિક શિક્ષક તરીકેની પ્રથમ નિમણૂંક શેત્રુંજી કાંઠાનાં એક અંતરિયાળ ગામમાં થઇ હતી. સાવ જર્જરિત થયેલાં બે ઓરડા એકમાં બાજુ લોકો બકરાં ભરે અને બીજામાં બાળકો ભણે. ઓરડો પણ તૂટેલી હાલતમાં ઉપર લગભગ નળિયા નહિ,નીચે તળિયા નહિ,અને રમવા માટે કોઈ ફળિયું નહિ, 1 થી 4 ધોરણ 40 ની સંખ્યા. એક શિક્ષક -કમ-આચાર્ય હતાં. મને જોઈને ભેટી પડ્યા તરત હાજર કરી દીધો. છોકરાને રજા આપીને મને ઘરે લઇ ગયા.લાપસીને ભજીયા બનાવ્યાં.એમની મહેમાનગતિ જોઈને હું દ્રવિત થઇ ગયો. ભગવાનનો પાડ માન્યો. આવો આચાર્ય મને મળ્યો,હું તો રાજીના રેડ થઇ ગયો,અને આમેય પ્રાથમિક શાળાનાં શિક્ષક ને સારો આચાર્ય,અને સારી પત્ની મળે તો એનો ભવ સુધરી જાય એવી એ વખતે માન્યતા હતી.અને આજે પણ એજ માન્યતા છે!! પણ મારી ખુશી લાંબી ના ટકી. જમીને થોડી આડા અવળી વાતો કરીને એ ગર્વભેર ઉભા થયા. પોતાનાં પલંગ નીચેથી આઠેક કાગળિયા કાઢીને કીધું કે કરવા માંડો સહી. જોયું તો એમનો બદલીનો ઓર્ડર અને ચાર્જ લિસ્ટ હતું.