ઉમ્મુલ કિતાબમાં આયતે કરીમાનો આ હિસ્સો દરેક દ્રષ્ટિકોણથી એક સંપૂર્ણ અને અર્થસભર ઇલાહી પૈગામ છે. તેના અક્ષરોમાં હંમેશની જીંદગીનું લોહી વહી રહ્યુ છે અને વિચાર-શક્તિ જ્યારે આ દાવત પર લબ્બૈક કહે છે, તો તેના ઝખાઓ ખુલવા લાગે છે અને એવા આકર્ષક દ્રશ્યો દુર દુર સુધી ફેલાયેલા જાણે પોતાની વિગતો બયાન કરવા માટે હોઠો ખોલી રહ્યા છે અને લબ્બૈકની પોકાર પર ઇન્સાની હમાં તાજગી આવી જાય છે જે ભાવિને હંમેશની જીંદગીની ખુશખબરીથી ભરપૂર કરી દે છે. આ પાછા ફરવાની જગ્યા પણ છે અને ધરી પણ છે તેના વર્તુળમાં સુરજ અને ચાંદની રોશની પણ અને આકાશ ગંગાઓની પ્રસારેલી જગમગાટ પણ આ જ તાજગી ઇન્સાનને ઇન્સાન બનાવે છે અને આ જ તાજગી તેને શ્રેષ્ઠતાનું એ સૌંદર્ય જે જોવા મળે છે, મુસવ્વીર અથવા ખાલિકની મદ્હો-સના કરવાની તૌફિક અતા કરે છે. આ તૌફિક કોઇની ક્ષમતામાં નથી. તે પોતાના અસ્તિત્વમાં એટલે કે લાગણીની વસ્તીમાં વસેલી એ ખુશ્બુને કલમના હવાલે કરી શકે. આ તૌફીક એક વિજદાન છે, જે ઇલ્મ અને અમલના છાંયામાં આગળ વધતી રહે છે.