આખીયે વાર્તા આપણને એકલતામાંથી બહાર નીકળીને જીવનને એક નવી દષ્ટિથી જોવાની વાત શીખવે છે. ખાસ કરીને ટીનએજ-યુવાવર્ગ માટે તે જરૂરી છે. સ્વતંત્રતાના નામે પોતાના અલગ રૂમમાં સંતાનો શું કરી રહ્યાં છે એ જોવાની માતાપિતાની ફરજ છે – એ વાત પણ અહીં એટલી જ અગત્યની છે. સ્વતંત્રતાના નામે આપણે તેઓને એકલતાનો ભોગ તો નથી બનાવી રહ્યા ને ? માતાપિતાની હૂંફ સંતાનને દરેક તબક્કે જરૂરી હોય છે. એ સાથે દરરોજ ઘરમાં સાથે બેસીને વાતચીત કરવાની પણ એટલી જ જરૂર હોય છે. સારું વાંચન, મિત્રોનો સંગાથ, પોતાના જીવનની દરેક બાબત માતાપિતા સાથે ખુલ્લા હૃદયે વહેંચવાની જો ટેવ હોય તો અનેક માનસિક રોગોમાંથી આજનું યુવાધન બચી શકે છે. આ નવલકથા કેરિયર પ્રત્યે વધારે પડતા જાગૃત વિદ્યાર્થીઓ સામે લાલ બત્તી ધરે છે. કેરિયર એટલે શું માત્ર ભણવું અને મોટી ડિગ્રીઓ જ ? જીવન એટલે માત્ર એમ.સી.એ. અને એમ.બી.એ. ? પરીક્ષાઓને જ જીવનનું ધ્યેય માની બેઠેલા વિદ્યાર્થીઓ ડિપ્રેશનમાં ન સરી પડે તો જ નવાઈ ! અંકિતા કહે છે કે : ‘My earlier ambition had been to complete MBA and to prove myself in the corporate world. Suddenly, after what I had been through, it all seemed meaningless to me. I couldn’t stand the thought of going back to MBA. I had grown up in so many ways since the time I first joined the course. I thought about my classmates and professors. I thought about the text books and case studies. The more I thought about it, the more meaningless they all seemed to me. It was as though I had been looking at life through a keyhole earlier and seeing only the MBA bit. But now the whole door had been thrown open. My perspective had changed a lot. It was a paradigm shift in my approach to life itself.’