‘આપણા શાશ્વત પ્યારની કોઈ વિસાત નથી ને તને વીસરી જવું એ હવે મારા હાથની વાત નથી.’ એની સાડી સરખી કરતા અમર બોલ્યો, ‘…અને આપણે શા માટે એક બીજાને ભૂલી જઈએ !?’ માનસીના માથા પર પ્રેમથી હાથ પસવારતા, એની વિખેરાયેલ કેશરાશિને વ્યવસ્થિત કરતા અમર બોલ્યો, ‘તેં તો મને જીવવાનો મકસદ આપ્યો છે. તેં મને બહુ આપ્યું છે. હવે એક છેલ્લું વચન આપણે સાથે લેવાનું છે. પ્રેમના દેવતા મુરલીમનોહરની સાક્ષીએ આપણે એક બીજાને વચન આપીએ કે આપણે આપણા જીવનસાથીને સુખી કરીશું…એમાં આપણા પ્યારને વચ્ચે ન લાવીશું…જીવન એ પ્રભુની મહેર છે. એ આપણે શક્ય હોય એટલી લહેરથી જીવી જઈશું…કોઈ પણ ફરિયાદ વિના..!!’