ધીરજે શાંતિથી કહ્યું, ‘આપણે બધાં હવે સાથે રહી શકીએ એ શક્યતા પર મેં પેલા રવિવારે તમે બે ભાઈઓ નારણપુરાના ફ્લૅટમાં સ્વતંત્ર રહેવા જવા માટે ઝઘડી પડેલા ત્યારે જ ચોકડી મૂકી દીધી હતી. તમારા બંનેયની ઈચ્છા સ્વતંત્ર રહેવાની છે એ જાણ્યા પછી મને થયું કે તે દિવસે જશવંત પૂજારા આવ્યા હતા, ત્યારે સાચું કહેતા હતા કે જો આપણાં સંતાનોને આપણે નડતરરૂપ-જુનવાણી અને ઘરના જૂના ફર્નિચર જેવાં લાગતાં હોય તો શા માટે આપણે એમની સાથે રહેવાનો મોહ રાખવો જોઈએ. કદાચ આ સમસ્યાને નિવારવા માટે જ શાસ્ત્રોએ પચાસ વરસની ઉંમર પછી ગૃહસ્થાશ્રમનો ત્યાગ કરી વાનપ્રસ્થાશ્રમનો આદેશ આપ્યો હોય તો નવાઈ નહીં. એ વખતના સમયમાં અમુક ચોક્કસ ઉંમરમર્યાદા પછી ગૃહસ્થને ગૃહ ત્યાગીને વનમાં જીવન પસાર કરવાનો ચાલ પ્રચલિત હતો. ઘર અને ઘરનાંની મોહ-માયા મૂકીને, વનમાં આવેલા એ વયસ્કોનો સમય સમાનવયની વ્યક્તિઓ સાથે શાંતિથી-આનંદપૂર્વક વ્યતીત થતો હશે. વનનાં ચોખ્ખાં હવા-પાણી સાથેનો નૈસર્ગિક આહાર એમનાં તન-મનની તામસિકતા દૂર કરી આધ્યાત્મિક માર્ગના સાધનાપંથે પ્રયાણ કરવા પ્રેરતો હશે. જશવંતભાઈ ત્યારે આવો જ એક ઉમદા વિચાર લઈને આવેલા કે શહેરની ભીડ-ભાડ, ઘોંઘાટથી દૂર, પ્રકૃતિની ગોદમાં આપણે એવી વસાહત બનાવીએ કે જ્યાં આપણી સમાન વયના મિત્રો, સગાં અને સ્નેહીઓ પ્રેમપૂર્વક શાંતિથી રહેતા હોય. દીકરાઓ પર આધારિત ગરીબ મા-બાપનો તો વૃદ્ધાશ્રમમાં પાછલા દિવસો ખોલી જેવા રૂમમાં ગુજાર્યા સિવાય છૂટકો નથી, પણ આપણે તો આપણને ગમે એવી સુંદર જગ્યાએ પસંદગી પ્રમાણે પૂરી સગવડ અને વ્યવસ્થાવાળા આવાસ બનાવી, કોઈની ઊપેક્ષા સહન કર્યા વગર, સાથે રહી શકીએ છીએ ને ! મારા મિત્ર નલીન અને એની પત્નીને એમનાં સંતાનો અમેરિકા રહેતાં હોઈ આ યોજના ખૂબ પસંદ આવી. એમાં જોડાવાનો નલીને મને ખૂબ આગ્રહ કર્યો. હું તો ત્યારે બિડાઈ ગયેલા કમળમાંના ભ્રમરની જેમ પરિવારની મોહ-માયામાં જકડાયેલો હતો. મને તો ક્યારેય સ્વપ્નેય એવો વિચાર ન આવેલો કે તમે બેય અમારાથી અલગ થવાનું વિચારતા હશો.’ ધીરજ શ્વાસ લેવા થોભ્યો. સમતાની આંખો ભીની હતી. અનિલ-મિલન અને મહિમા-કાવ્યાના ચહેરા પર ભોંઠપ હતી.