ચાલો, પ્રયત્ન તો કરીએ… સતત સોશિયલ મિડીયાથી માંડીને વ્યવસાયમાં સતત વ્યસ્ત રહીએ છીએ. પોતાનો તકીયો ફંફોસવાનો ક્યાં સમય મળે છે? બુક્સ માટે લાઇબ્રેરી વસાવી દઇએ છીએ પણ વાંચવા માટે સમય? ઘણો સમય સોશિયલ મિડીયા લઇ લે છે, ચાલો એ નક્કી કરીએ કે આગામી વર્ષથી પાછું વાંચન તરફ વધીએ. જમાનો તો ઝડપી વધે છે, ટેકનોલોજી ઝડપભેર આપણા કરતાં આગળ નીકળી ગઇ છે પણ ત્રીસ વર્ષ જૂના મિત્રો કે સભાનતા હોય કે અભાનતામાં કરેલા પ્રેમપ્રકરણોના સંસ્મરણો જે મોજ આપે છે એ દુનિયાની કોઈ ટ્રીપ આપી ન શકે. ઉપનિષદ કહે છે આનંદમાં રહેવું એ જ તો શિવસ્વરુપ છે. હા, જૈનો તો મિચ્છામિ દુક્કડમ કરી લે છે તો આપણે ય દીવાળી એ સંબંધોના ફટાફટ ફોડી લેવા. આખરે અતિથિ કબ જાઓગેની ઓરિજિનલ ફોર્મ્યુલા તો અતિથિ કબ તુમ આઓગે જ હતી…તિથિ જોયા વગર પ્રગટ થવાનો અધિકારી એટલે અતિથિ. હા, અતિથિ હોય એટલે વાતોના વડા…હાસ્યના ફૂવારા અને જલ્સાની જિંદગી. ગાલ દુખી જાય, પેટમાં દુખે, હાર્ટ બંધ થઈ જશે કે હવે, પ્લીઝ…નો…બસ…હસાતું નથી..હસી હસીને થાકી ગયા….આંખોમાં પાણી આવી ગયું, બસ આ મીઠું પાણી આપણી આંખોમાં રોજ ઉભરાતું રહે એ જ અંધકારમાં અજવાળું છે. તકલીફો, સમસ્યાઓ કે નિંદા તો ભગવાન રામ, કૃષ્ણ, બુદ્ધ કે ગાંધી સુધી રહી છે અને એ અવિરત ચાલશે. ગાંધી સાચું જ કહેતા કે જો હું હસતો જ ન હોત તો ક્યારનો મૃત્યુ પામ્યો હોત….એની વે, તમે ન હસી શકો તો તમારા મિત્રો તમને હસાવતા રહે…એટલિસ્ટ એકાદ બે ખભા તો હોવા જોઈએ કે જ્યાં માત્ર હસી શકાય કેમ કે સોશિયલ મિડીયા આવ્યા બાદ રડવા કે રોદણાં રડવા માટે સાથીઓ મળે પણ ખી ખી ખી નું શું?