સુમેધા તો અન્નપાણી વિના સંકેતની સારવારમાં પડી ગઈ. સંકેતની પથારી પાસે જ એણે આસન જમાવી દીધું. ઘરનાં બીજા માણસોને સમજાવીને પાછાં મોકલતાં મને ઠીક ઠીક મુશ્કેલી પડી. રાત્રે દસેક વાગ્યે ઘરનો નોકર રામુ આવ્યો. ઘરમાં બધાં એને રામુકાકા કહેતાં. આવીને એણે સુમેધાને કહ્યું, ‘બહેન, તમે સવારથી કાંઈ ખાધું-પીધું નથી. તમારે માટે હું કોફી અને બિસ્કિટ લાવ્યો છું. થોડી વાર આરામ કરો ત્યાં સુધી હું અહીં બેઠો છું.’ આ ક્રમ પાંચેક દિવસ ચાલ્યો. રોજ રાત્રે દસેકના સુમારે રામુકાકા આવે અને સુમેધાને સહેજ આરામ મળે. ઘરની દરેક વ્યક્તિ સંકેતની સેવામાં ખડે પગે રહેતી. દવાની સારવારની સંકેત ઉપર થોડીઘણી અસર થઈ પણ એક દિવસે અચાનક એની તબિયતે ઊથલો ખાધો. તાત્કાલિક ઓપરેશન કરવું પડે એવી સ્થિતિ ઊભી થઈ. મેં રામુકાકાને બોલાવીને પરિસ્થિતિ સમજાવી અને સુમેધાને જાગ્રત કરવા કહ્યું. પણ તમે માનશો ? એ વૃદ્ધ નોકર મારે પગે પડ્યો અને પોસપોસ આંસુ સારીને એના દિલની એક વાત મને કહી. હું એની લાગણી ઉવેખી ન શક્યો. થોડા દિવસ પછી સંકેતને સારું થવા લાગ્યું. પણ રામુકાકાની તબિયત લથડવા માંડી. એનું કારણ હું જાણતો હતો પણ એ સંબંધી કાંઈ ન કહેવાનું રામુએ મારી પાસે વચન લીધું હતું. બધાંએ માન્યું કે વધુ પડતા ઉજાગરાથી રામુકાકાની તબિયત લથડી છે. આ ઉંમરે એણે ઉજાગરા કરવા જોઈતા ન હતા. પણ ખરી વાત જુદી જ હતી. આ બાજુ સંકેત માટે કિડનીની વાત ફરી વાર નીકળી. અને દરેક જણ પોતાની જ કિડની લેવાનો આગ્રહ કરવા લાગ્યું. પણ મેં કહ્યું કે હવે એની જરૂર નથી, ઈશ્વરકૃપાએ સંકેતને કાંઈ વાંધો નહીં આવે. થોડા દિવસ આરામ પછી સંકેત તો સાજો થઈ ઘેર ગયો.