માત્ર બે કલાક લાંબી ‘ઍરલિફ્ટ’ ફિલ્મનો ઇરાદો નેક છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં ઇરાકી આર્મી માતેલા સાંઢની જેમ કુવૈતમાં ધસી આવે અને નિર્દોષ લોકોને મસળવા માંડે એ દૃશ્યો કાળજું કંપાવી દે એવાં છે. એ વખતે પોતાને કુવૈતી ગણાવતા અને ભારતનું મ્યુઝિક સાંભળવું પણ પસંદ ન કરતા મેલ-શોવિનિસ્ટ ઉદ્યોગપતિ પાસે તમે હીરોગીરીની અપેક્ષા રાખી શકો? પરંતુ આસપાસ બની રહેલી ઘટનાઓ તેનું રાતોરાત હૃદયપરિવર્તન કરી નાખે છે. કદાચ એમાંથી જ તેનામાં એક ઍક્સિડેન્ટલ હીરો પેદા થઈ જાય છે. રાતોરાત મૂળસોતા ઊખડી જવાની પીડા અને માથા પર કોઈ દેશનું છત્ર ન હોય એવી ભયાવહ સ્થિતિ ફિલ્મના પહેલા અડધા કલાકમાં જ અનુભવી શકાય છે. ઉપરથી મસ્ત એરિયલ શૉટ્સવાળી અફલાતૂન સિનેમૅટોગ્રાફી પ્લસ ફિલ્મને વિન્ટેજ લુક આપતો કલર-ટોન ‘ઍરલિફ્ટ’ને એક ડૉક્યુડ્રામાની ફીલ આપે છે. ફિલ્મમાં ‘તેઝાબ’ ફિલ્મનું એક દો તીન ગીત ચાલતું હોય, પાકિસ્તાની આર્ટિસ્ટ ખાલેદના હિટ સૉન્ગ દીદીની તર્જ પર બનેલું હિન્દી ગીત હોય (જોકે દીદી ગીત ૧૯૯૧માં બહાર પડેલું, ‘ઍરલિફ્ટ’ના ઘટનાક્રમ પછી) કે પછી ટીવી પર બૅકગ્રાઉન્ડમાં સચિન તેન્ડુલકર નામના નવા છોકરાને ટીમમાં લેવાના મુદ્દે વાત ચાલતી હોય, એ બધું જ આપણને એક વીતેલા જમાનામાં લઈ જાય છે.