કાગનિંદ્રામાં જ સૂર્યકાંતે અંદાજ લગાવ્યો કે ભળભાંખળું થયું હશે. એમનો એક પગ હજીયે સપનામાં હતો. લાંબુ બોગદું જાણે ગતિ કરી રહ્યું હતું. અને સૂર્યકાંત બાઘાની જેમ આમતેમ જોયા કરતા હતા. ભાનુમતીનો અવાજ ચારે તરફ પડઘાતો હતો પરંતું હવે એ દેખાતી ન હતી. સૂર્યકાંત રોજની જેમ નિરાશ થઇ જાય છે. સવાર થઇ ગઇ છે એ ખ્યાલ આવતાં જ પેલું બોગદું દૂર ચાલ્યુ જાય છે અને સૂર્યકાંત પથારીના એક છેડે રહી જાય છે. હવાની લહેરખી બારીમાંથી આવીને ભાનુમતીના હાથ જેવો સ્પર્શ આપીને ચાલી જાય છે જાણે ભાનુ પોતે જ જગાડી રહી હોય.