અચાનક એના વિચારોને ભંગ કરતો એનો મિત્રો સોહન ત્યાં આવી ચડયો અને હાફળો ફાફળૉ થઇને એને કહ્યુ,’સ્મિત જલદી ચાલ…..,આપણે અત્યારેને અત્યારે તાતા હોસ્પિટલ જવું પડશે..સ્મિત કઈ બોલે તે પહેલા સોહેને એનો હાથ પકડીને બાઈકની પાછલી સીટ ઉપર લગભગ બળજબરીથી બેસાડી દીઘો…બાઈક પુરઝડપે તાતા હોસ્પીટલના મેઈન ગેટ પાસે અટકી સ્મિતને ત્યા જ ઉતારીને સોહન બાઈક પાર્ક કરવા પાર્કિગ તરફ વળી ગયો..સોહને રસ્તામાં કહેલી વાત સાભળતા સ્મિતના હોશકોશ ઉડી ગયા હતા.એક શ્વાસે હોસ્પીટલની લીફ્ટની રાહ જોયા વગર બબ્બે પગથીયા એક સાથે કુદતો સ્મિત ચોથા માળનાં આઈ સી યુ પાસે આવીને ઉભો રહી ગયો..ના એને ખુદનુ ભાન હતું કે ના આજુબાજુના કોઈ પરિબળોનું …….એની આંખો તો બસ શ્વેતાની હાલત જોવા માટે બેબાકળી હતી