ધોરીવાવ ગામથી ચારેક ખેતરવા હશે. આખોયે ગાડામાર્ગ અત્યારે ગંગામૈયાના યાત્રાળુઓથી ઉભરાતો હતો. સ્ત્રી અને બાળકો, જુવાન અને વૃદ્ધ – સહુ ધોરી વાવમાં પ્રગટ થયેલાં ગંગાજીમાં સ્નાન કરી પાવન થવા જઈ રહ્યાં હતાં. એંશી એંશી વરસના ઘરડાંઓ, જેઓ આમ તો ઘરની બહાર પગ ન મૂકતાં, એ પણ ગાડામાં બેસીને ચાલી નીકળ્યાં હતાં. નહાઈ નહાઈને જેઓ પાછાં વળતાં હતાં, તેમને જનારાં સૌ પૂછી શકાય તેટલું પૂછતાં હતાં : ‘એ, હવે કેટલું આઘું રહ્યું?’ ‘પાણી સાવ ધોળું છે, અલ્યા?’ ‘એઈ, દીવો થાય છે કે નહિ?’ તો વળી કોઈ અધીરું પૂછતું : ‘અરે વહ્યાં તો નથી ગ્યાં ને?’