લગ્ન બાદ રહેવાનું થયેલું પુના-મહારાષ્ટ્રમાં. બીજા માળ પર ફ્લેટ. સહજીવનની શરૂઆત એ ઘરમાંથી. આથી એ ઘરે આખા પુના શહેરને મારા માટે ખાસ બનાવી દીધેલું. પહેલી વાર આટલા મોટા શહેરમાં અને ફ્લેટમાં રહેવાનું થયું. ઘર સંભાળતા, સાચવતા, સંવારતા ત્યાં શીખી. કોમ્પ્યુટરથી વધુ માહિતગાર બની એ ઘરમાં. બહાર સતત કોલાહલ અને આંતરિક સન્નાટાના બે અંતિમો વચ્ચે જીવતા શીખવાનું આવડ્યું. એ ઘરમાં સવાર, બપોર, સાંજ જુદા હતા. એ ઘરમાં અનુભવેલો વરસાદ જુદો હતો. ભરચક્ક ટ્રાફિકના શોરમાંય કોયલના ટહુકા સાફ સંભળાતા હતા. ઉનાળામાં ખાસ ગુલમહોર જોવા બહાર નીકળી પડતી હતી. બાલ્કનીમાં જઈને ચાંદો જોવા મથામણ કરી હતી. પહેલીવાર આટલા મોટા મોલ જોયા હતા. બહુ જ સરસ થિએટર્સ અને એથીયે સરસ ફિલ્મો જોઈ હતી. એકલા બગીચામાં જઈને એકલા બેસતા ફાવ્યું હતું, એકલા ખરીદી કરતા આવડ્યું હતું, જાતે રાંધી, જાતે પીરસીને ટીવી સામે બેસીને એકલા જમતા ફાવ્યું હતું. મમ્મી-પપ્પા-ભાઈને ફોન પર જ મળી લેવાનું આવડી ગયું હતું. અને એક દિવસ આ બધી આવડત, ફાવટ, કોયલના ટહુકા, ગુલમહોરનો ચટ્ટાક લાલ રંગ, મધુમાલતીની સુગંધ, કાચી કેરીના સ્પર્શો, આમલીની ખટાશ, પહેલા વરસાદ પછી ઉઠતી પોતાની માટીની અનેરી મહેક, આંખોમાં પરિવારજનો, મિત્રો, પરિચિતોના ચહેરા લઈને પ્લેનમાં બેઠી હતી. સીધા અમેરિકા. સમૃદ્ધ દેશ, રળિયામણું નગર-પરિસર અને સુવિધાસભર ઘર.