અંગેજી સાહિત્યમાં એમ.એ. અને તે પછી બી.એડ. કરી તેમણે અનેક શાળાઓ તથા કોલેજોમાં બાળકો ભણાવ્યા. એક વાર તેઓ પતિ સાથે પુનાના નેત્રહીનોના વિદ્યાલયની મુલાકાતે ગયા અને તેમનું હૃદય દ્રવી ઉઠ્યું. એ બાળકોને તેમણે ગળે લગાડ્યા, જ્યારે તેમાંના એક બાળકને તો લાગ્યું કે મારી મા જ મને મળવા આવી છે ,પણ પછી ખબર પડી કે આ મારી માતા નથી, ત્યારે તેને ભારે આઘાત લાગ્યો. આ બાળકોની દર્દભરી દાસ્તાનો સાંભળીને તેઓ ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યા. આજે જાણે તેમનો બીજો જન્મ હતો. તેમણે એ જ સમયે નિર્ણય લઇ લીધો કે આજ પછી કોલેજમાં ભણાવવાનું છોડી આ બાળકો માટે કાંઈક કરીશ. તે પછી તેઓ સ્વયંસેવિકાનાં રૂપમાં અહીં જોડાઈ ગયા અને ટીમને અંગ્રેજી શીખવવા લાગ્યાં. સતત 3 વર્ષ સુધી ભણાવ્યા પછી તેમને સમજાયું કે બાળક હોય ત્યાં સુધી આ લોકોને જેટલી મદદની જરૂર હોય છે, તેના કરતા જ્યારે તેઓ મોટા થાય છે, ત્યારે વધારે મુશ્કેલીઓમાં મુકાય છે. તે લોકોને નથી પરિવાર સ્વીકારતો કે નથી તેમને સમાજ સ્વીકારતો.