ગુજરાતી સર્જકોમાં મરાઠી સર્જકોની જેમ વિચારધારાનો અનુબંધ, સમય આવ્યે સત્તાધીશો સામે અવાજ ઉઠાવવાની તૈયારી અને સમાજ સાથેની નિસબત સામાન્ય રીતે ઝાઝી અનુભવાતી નથી, ત્યારે ભગતસાહેબ એમાં નોખા પડે. જથ્થાબંધ ઘસડી કાઢનારા લેખકો કે લહિયાઓની જેમ એમણે થોકબંધ લખ્યું નથી, પણ જે લખ્યું એ એવું ચોટદાર લખ્યું કે આજેય કવિને નહિ ઓળખતો ગુજરાતી પણ ચલ મન મુંબઈનગરી… ગણગણતો હશે. વર્ષો પછી કે સુધી કોઈ કૃતિ લખવામાં ગાળનાર કોક જ ભગતસાહેબ જેવો વીરલો મળે. ચિંતન-ચિરંતનના બોદા ઉપદેશ થકી સમાજને પ્રબોધન કરવાવાળાઓમાં એ ક્યારેય સામેલ નહિ. સ્વનાં ઢોલ પીટવામાં સ્વાવલંબી સર્જક થવાને બદલે ભગતસાહેબ વિષયવસ્તુ પર જ કેન્દ્રિત રહે. જાહેરમાં બોલવાનું હોય ત્યારે એ પોતાના ભાવવિશ્વમાં એવા તરબોળ હોય કે દુનિયાથી સાવ પર લાગે. વડોદરાના ડિસેમ્બર, 1997ના ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના અધિવેશનમાં ચં. ચી. મહેતા સભાગૃહમાં બોલતા ગુરુવર્ય હજી નજર સામે તગે છે.