અમેરિકામાં ઈમીગ્રેટ થવાના દસ મહિનામાં, સવારના કામ પર જતા, રસ્તો ક્રોસ કરતી વખતે, કોઈ કાર ડ્રાઈવરે વિનુને ટક્કર મારતાં, અકસ્માત થયો હતો. આ “હીટ અને રન” અકસ્માત, અમારી જિંદગીની ડગર કાયમ માટે બદલી ગયો. વિનુ અન્ય રાહચાલકો સાથે ગ્રીન લાઈટમાં રસ્તો ક્રોસ કરતા, ગાડીની અડફેટે આવી, ૨૦ ફૂટ હવામાં ઉછળીને, સામી બાજુથી આવતી બસના ટાયર પાસે પડ્યા. જો બસ ડ્રાઈવરની સમયસૂચકતા ન હોત અને ઉપરવાળાની દયા ન હોત તો એમનો બચી જવાનો કોઈ અવકાશ નહોતો. એ એક્સીડન્ટ પછી, અનેક સ્વજનો સમા મિત્રોની સહાય અને હૂંફને લીધે તથા અમેરિકાના છેલ્લામાં છેલ્લા તબીબી સંશોધનો સભરની સારવારને લીધે, ત્રણ વર્ષ બાદ, વિનુ સાજા થયા. આ સમય દરમ્યાન, આ “હીટ અને રન” અકસ્માત હોવાથી, વિનુનો પગાર આવતો બંધ થયો હતો. એ ટાઈમના કાયદા પ્રમાણે, કેસ પતે નહીં ત્યાં સુધી પગારનો નિવેડો પણ આવવાનો ન હતો. વકીલોના કહેવા પ્રમાણે એકાદ, વરસ ઓછમાં ઓછું લાગવાનું હતું. એ દરમ્યાન, મારી સ્વૈચ્છિક તાલિમ – વોલેન્ટરી ટ્રેનિંગ – હોસ્પિટલની લેબોરેટરીમાં પૂરી થઈ. મને રાતની પાળીમાં, ઘરથી બે માઈલ દૂર, હોસ્પિટલની ક્લીનીકલ લેબોરેટરીમાં નોકરી મળી. વિનુ ઘરમાં હતા, આથી, બાળકો નાના હોવા છતાં રાતની શીફ્ટનું કામ હું કરી શકી. રાતની શીફ્ટમાંથી, સવારના સાત વાગે આવી, દિકરી-દિકરાને સ્કૂલમાં આઠ વાગે મૂકી આવીને, હું સૂઈ જતી. વિનુ મને સાડા અગિયારે જગાડતા જેથી બાર વાગે દિકરાને પાછો લાવવા જઈ શકું. ત્યાં સુધીમાં વિનુ ક્રચીસ- કાખઘોડી – પર એક બે પગલાં ધીરે ધીરે ચાલીને, મારા માટે ચા બનાવી મૂકતા તથા લંચમાં સેન્ડવીચ બનાવીને તૈયાર રાખતા જેથી મને આરામ માટે સમય મળે. સાડા ત્રણ વાગે ફરી સ્કૂલમાં જઈ, દિકરીને લઈ આવતી. વિનુ જ્યારે બેઉનું હોમવર્ક અને અભ્યાસ કરવતા ત્યારે હું બહારના કામ અને રસોઈ પતાવતી. બાળકોને ક્યારેક ઓછું આવી જતું, એ જોઈ, હું નાહિંમત થઈ જતી. વિનુ મૂંગે મોઢે, અમારા વાંસા પર હાથ ફેરવીને, અહેસાસ કરાવતાં કે, “હું છું ને, બધું જ સારું થશે.” હું, ને મારા સંતાનો, જેસલ અને ભાવિન આજે જ્યારે યાદ કરીએ છીએ, ત્યારે આંખોમાં આંસુ આવી જાય છે..