મેં બારણું ખખડાવ્યું. લોખંડની જાળીવાળું બારણું હતું અને હજુ દિવસનો ઉજાસ હતો એટલે એમણે મારું મોં તો જરૂર જોયું હશે. એટલે બારણું તો એમણે ખોલ્યું જ. પણ લેશમાત્ર આવકાર દીધા વગર જ “હરિ હરિ” કરતાં પાછા વળી ગયા. ઉઘાડે ડીલે, માત્ર ધોતિયાંભેર એ બહુ કૃશકાય લાગતા હતા. ખખડી પણ ગયા હતા. મને આવકારો નહોતો મળ્યો, પણ મારે મન તો જાકારો ના આપ્યો એ જ બહુમાન હતું. એમને મળવા સિવાય કંઈ જ ગરજ નહોતી. એટલે પહેલાં હું દાખલ થયો પછી મારી પાછળ પાછળ બધાં જ.