ભવ્ય હતા એ દિવસો જિંદગીના, નાનકડું બાળપણ હતું પાસે જયારે આકાશે નીરખતો ટમ ટમ તા તારલા,અને ચંદાને ચંદા મામા કહેતો હું જયારે બાળપણ નો એ સમય એટલે સુંદર સમય, ભવ્ય સમય. . ચંદ્ર જયારે આપણા મામા થાય ત્યારે પૃથ્વી આપણી માતા થાય અને ત્યારે સ્વાભાવિક પણે આ બ્રહ્માંડનાંસર્જક એવા સર્જનહાર આપણા દાદા થાય,એટલે આ પૃથ્વી ઉપર તો આપણે વટ ભેર ફરવાનું હોય, આ તો આપણા દાદાનું જગત. . અહીતો દો કદમ  ઉછલકેચાલવાનું હોય, અને આપણે બાળપણમાં એમ ચાલતા પણ ખરા, પણ આજે એ ઉછળાટ સમજદારીનાં દબાણમાં દબાયો છે. બાળપણમાં તો રંગનાં રોકે,પતંગનાં રોકે,વિમાનનાં રોકે,જાડ પર લટકતી બદામનાં રોકે,નામનાં રોકે, કામનાં રોકે  … બધુજ એકદમ સ્વતંત્રતાથી કરતા દરેકરંગનાં કપડા પહેરતા, વિના સંકોચ પતંગો ચગાવતા,વિમાન ને જોઇને ચિચિયારીઓ કરતા,જાડ પરની બદામ ત્યાં ધ્યાનનાં જાય ત્યાં સુધીજ સુરક્ષિત હતી.