‘અત્યારે કરેલા નાટક માટે કોઈ રિહર્સલની જરૂર નહોતી. પણ તને propose કરવા નાટક નહોતું કરવાનું તો પણ કેટલાંયે રિહર્સલ કરેલા…. પણ પૂર્વી, સાચું કહું ? તારા માટે અનુરૂપ એવા પાત્ર તરીકે હું મને યોગ્ય નહોતો લાગ્યો. વળી, તારા મનમાં હતું, એનો સહેજ અણસાર પણ નહોતો એટલે તો હિંમત પણ ન કરી શક્યો.’ પછી કેટલોય સમય મૌન પથરાઈ ગયું. ભારોભાર રંજ ઊતરી આવ્યો. હળવાં પગલે પૂર્વી પાસે ગયો. એના ખભે હાથ મૂકતાં જ એ મને વિંટળાઈ વળી. કલ્પના નહોતી એવું થઈ રહ્યું હતું. ક્યાંય વાગતી નહોતી છતાં શરણાઈ સંભળાતી હતી. ક્યાંય મંત્રોચ્ચાર પણ થતા નહોતા, છતાં સંભળાતા હતા. ક્યાંય અગ્નિ નહોતો છતાં એનું પ્રાગટ્ય થયું હતું. એની પાવકજ્વાળાથી જાણે સ્મૃતિમોક્ષ થઈ રહ્યો હતો, ઈચ્છામોક્ષ થઈ રહ્યો હતો…. રંજ ઓગળી રહ્યો હતો. ચારેતરફ હવામાં પ્રસન્નતા ભળી રહી હતી.