મનસ્વીને આમ તો જાણ હતી કે મારે કંઇ મદદની જરૂર છે. એટલે એણે જ મમ્મીને બહાર વેઈટીંગ રૂમમાં બેસવા કહ્યું અને બધી ડિટેઈલ હિસ્ટ્રી આપી. એની વાતમાં એક મહત્વનો મુદ્દો એ હતો કે એ દર વેકેશને મામાને ત્યાં રહેવા જતી. એ અરસામાં એનાથી દસેક વર્ષ મોટા કઝીન સાકાર એના પર બહુ દાદાગીરી કરતો. એ વખતે મનસ્વી નવમા ધોરણમાં હશે. સાકાર બીજી બધી રીતે તો બહુ સારો હતો. પણ મનસ્વી પાસે બહુ કામ કરાવડાવતો. અને વાતેવાતે મારતો પણ ખરો. મામીને મનસ્વી ફરિયાદ કરે તો મામી પણ સાકારની ભૂલોને ઢાંકીને મનસ્વી પર ગુસ્સો કરતા. આ બધાના લીધે એણે મામાને ત્યાં જવાનું બંધ કરી દીધું. આ વાતનો ગુસ્સો મનસ્વી એના મમ્મી પર કાઢતી. સામે મમ્મીએ પણ મનસ્વી પર હાથ ઉપાડેલો. આમ શારીરિક હિંસાનો ભોગ બનેલી મનસ્વી જાણે પરિવાર અને સમાજ સાથે મનોમન બદલો લેવા તૈયાર થતી ગઈ. અલબત્ત, ઉંમર સાથે પ્રેમની શોધ તો એને હતી જ પણ કોઈના પર વિશ્વાસ મૂકી શકતી નહોતી. પપ્પા જરૂર પડે જોઈએ તેટલા પૈસા આપી દેતા. હોંશિયાર હોવાથી આર્કિટેક્ચરમાં એડમિશન તો મળી ગયું. પણ મૂડ સ્વીંગ્સ, એકલતા, ગુસ્સો તેમજ ડિપ્રેશન વધતાં ચાલ્યાં. મનસ્વીના માનસિક પરીક્ષણ પરથી નિદાન થયું કે તેને ‘બોર્ડરલાઈન પર્સનાલિટી ડિસઓર્ડર’ છે.