આજે દેશમાં જે નિરાશાનો માહોલ છે. ચારેકોર જે કોઇ મળે તે પોતાના નસીબને કોશે છે, મિત્રો હું ભાષાને અવગણતો નથી. ગુલામીના સમયમાં જો યુવાનોમાં એ સામાર્થ્ય હતું તો આજે તો દેશ કેમ નિરાશ થઇ ગયો છે. નિરાશાના આ માહોલમાંથી ઉઠવાની જરૂર છે. એવું નથી કે બધુ ડુબી ગયું છે આજે પણ બધું સારું થઇ શેકે તેવી સંભાવના છે. શિક્ષા વ્યવસ્થાની ચર્ચા કરીએ તો આવી હાલાત કેવી રીતે બની. જે ઇતિહાસ જાણે છે તેમને ખબર હશે કે હજારો વર્ષોથી આપણી કેટલી મહાન પરંપરા હતી. આપણી ગુરુકુળની શિક્ષાની પરપંરા અને અમેરિકાની મોર્ડન શિક્ષણ પ્રણાલીને તોલવામાં આવે તો જાણવા મળશે કે વ્યક્તિની અંદર રહેલી શક્તિને બહાર લાવવાના પ્રયત્નો કરવામાં આવે છે. તેમને પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવે છે. શિખવા માટેના રસ્તાઓ દર્શાવવામાં આવે છે. આપણા ગુરુકુળમાં પણ આ જ પ્રણાલી જોવા મળતી હતી, જેમાં તમામ રાજા, પડિંત, જ્ઞાની અને યોદ્ધા ભણતા હતા. સામાર્થ્યવાન બનવા માટે તકો મળતી હતી. દરેક પોતાની રૂચિ અનુસાર શિક્ષણ મળતું હતું.