સાંજ ઢળી રહી હતી. બધાં ટેકરીની ટોચ પર બેઠાં હતાં અને સનસેટ પોઈન્ટનું દ્રશ્ય જોઈ રહ્યાં હતાં, કેટલાકની આંખો પર બાયનોક્યુલર હતાં. બહુ રમણીય દ્રશ્ય હતું, પશ્ચિમાકાશમાં લાલ રંગ છવાઈ રહ્યો હતો, ઘંટેશ્વર મહાદેવનું શિખર લાલ થઈ ગયું હતું. નીચે ઢોળાવ પર વહેતા ધોધના પાણીનો સતત અવાજ મનને ખુશગવાર કરી દેતો હતો. ત્યાં નીચે ઘાટીમાં રંજનના હસવાનો અવાજ સાંભળી મારા કાન ચોકન્ના થઈ ગયા. ઘાટીમાં વહેતા પાણીમાં ખુલ્લા પગે પગલાં ભરતી રંજનને મેં જોઈ. એકાએક તેણે ચીસ નાખી. હું ચમકી ગયો. તે ખડક પર બેસી પડી અને ઢીંચણ પર બીજો પગ મૂકીને પાનીમાં જોયું તો ફરી ચીસ પાડી ઊઠી. “કોઈ છે ? મને કાંટો વાગ્યો છે.” હું નજીક હતો. આ તક હતી રંજનનું દિલ જીતવાની અને જિતુને ઠેંગો દેખાડવાની ! મારા બંને હાથની દસે દસ આંગળીઓ રંજનની પાનીનો કાંટો કાઢવા થનગની ઊઠી પણ હું તેની પાસે પહોંચું તે પહેલાં જિતુ પહોંચી ગયો. રંજનનો પગ પોતાના ખોળામાં લઈ લીધો અને કહ્યું, “આંખો બંધ કરી દે રંજન, અને મોં પણ બંધ કરી દે. ચીસ ન પાડતી. હમણાં તારો કાંટો ખેંચી કાઢું છું.” અને એક ક્ષણમાં જ જિતુએ રંજનની પગની પાનીમાંથી કાંટો ખેંચી કાઢ્યો અને રંજનની હથેળીમાં મૂક્યો. રંજન જોઈ રહી. “આ તો શૂળ છે !”