ખેર, આપણી વચ્ચેની ખાનગી વાત એ છે કે આપનો આટલો મોટો મહિમા છતાં આપ શહેરના કાગળના ડૂચા પર જીવો છો. એમાં તમારો દોષ હું નથી જોતી. એ તો અમે જ જેને માતા કહીએ તેને જ કચરો ખવરાવીએ..તે પછી નદીમાતા હોય કે ગાયમાતા. સાચું કહું જાહેરમાં માતા અને ખાનગીમાં કચરા ટોપલી. અમારી બાજુવાળા ગીતાબેનનું છાપું તે ઊઠે તે પહેલાં જ તમે ચાવી જતાં હતાં. ફેરિયો બિલ લેવા આવ્યો ત્યારે બંને વચ્ચે ઝઘડો જામ્યો. મને તમારી સ્થિતપ્રજ્ઞતા પર માન થયું. તમે તે જ દિવસનું ખાધેલું છાપું દૂર ઊભાં – ઊભાં વાગોળતાં હતાં. હમણાં તમારી એક સખીનું પોસ્ટમૉર્ટમ કરતાં માલૂમ પડ્યું કે આખું ને આખું થર્મોકોલ બૉક્સ ખાઈ ગયેલી. આપ હવે આ શહેરમાં રહીને કદાચ ભૂલી ગયાં લાગો છો કે તમારાં બાપદાદાઓ-દાદીઓ ઘાસ, રજકો, કડબ કે ખાણ ખાતાં હતાં. રંગબેરંગી કાગળોથી તમારી જીભ હવે ટેવાઈ ગઈ હશે. ચારો ચરવાની કળા હવે તમારે ચરિયાણ વિસ્તારમાં રહેતી તમારી બહેનો પાસે શીખવા જવું પડશે.