જય અને દેવશ્રી ના આમ જોવા જાવ તો પ્રેમ લગ્ન કહી શકાય ભલે વડીલોએ એરેન્જ કરેલા. આ બંને એક જ જ્ઞાતિના હતા નાનપણથી સાથે હતા, રહેતા દુર પણ ભણતા એક જ સ્કુલમાં, અવાર નવાર સમાજ કે જ્ઞાતિના સંમેલન, મેળાવડા કે શુભ પ્રસંગે તો મળે જ એમ કરતા કરતા મોટા થયા અને કોલેજમાં આવતા તો પ્રેમના અંકુરો ફૂટ્યા આમ તો બંનેના સ્વભાવ થોડ જુદા હતા. જય બહુ જ શિસ્ત વાળો, ઓછા બોલો અને મિત ભાષી બોલે ત્યારે વિચારીને અને જોખી જોખીને બોલે એ સતત ખ્યાલ રાખે કે મારી વાણીથી કોઈનું દિલ ના દુભાય, એની સાચવણી એટલે કહેવું પડે એના પુસ્તકો સહેજ પણ વળ્યા કે ફાટ્યા વગર કબાટમાં વ્યવસ્થિત ગોઠવેલા હોય, એને ગમતા મેગેઝીન પણ મહિના પ્રમાણે અને પુંઠા ચડાવીને ગોઠવેલા હોય, એ છાપા વાંચી લે પછી પાનાં મેળવીને ગોઠવે અને એ આશા રાખે કે બીજા પણ એમ જ રાખે ઘર પણ વ્યવસ્થિત હોય જેતે વસ્તુ એના ઠેકાણે જ હોય અને એ સમજાવે કે જે વસ્તુ જ્યાંથી લ્યો ત્યાં જ પાછી મુકો. સૌથી અગત્યનું એક એ કે એ વધુ પડતો લાગણીશીલ જ્યારે દેવશ્રી બોલવામાં તેજ અને બોલ બોલ કરે, એને આ છાપાના પાનાં મેળવવાનું અને ગોઠવવાનું બધું નાટક લાગે વેદિયા વેડા લાગે એટલે એનું તો જય થી સાવ વિપરીત છતાં પ્રેમ તો ખરો જ એટલે જ તો લગ્ન થયેલા અને લગ્ન પછી જગડા પણ આવી નાની નાની વાતમાં થયા કરે દેવશ્રી એના માં બાપની એકની એક જ એને કોઈ ભાઈ બહેન નહિ અને જય--દેવશ્રી ને સંતાનમાં દીકરી જન્મી એટલે પ્રેમના પ્રતિક સમી દીકરીનું નામ બંનેના નામને જોડી જયશ્રી રાખેલું, આ જયશ્રી એમનું એક જ સંતાન.