વાત ફક્ત ખેંચાયેલા વરસાદની જ નહોતી. રામજીને બીજી ચિંતા પણ પેઢી હતી. રામજીની મોટી બહેનનું સાસરું વાગડ માં હતું. રામજી અને તેની મોટી બહેન વચ્ચે ઉમર નો ખાસ્સો તફાવત હતો. મોટી બહેનની દિકરી વળાવવા જેવડી થઈ ગઈ હતી. બહેને દીકરીનાં લગ્ન માંડ્યાં હતાં. હવે પંદરેક દિવસમાં જ લગ્ન લેવાનાં હતાં. રામજી ઊંચોનીચો થઈ ગયો હતો. ઉપર આકાશ ખાલીખમ્મ થઈ ગયું હતું અને નીચે રમજીનું ઘરેય નાદાર ચોમાસા જેવું ખાલીખમ્મ! સળ્ંગ સાતેક વર્ષ સારાં ગયાં ત્યારે એવુ લાગ્યું હતું કે હવે આ પંથક પર કદી દુકાળ નહીં પડે, પણ જૂનો રોગ ઊથલો મારે તેમ દુકાળે ફરી પોતાનું કાળું મોઢું છતું કર્યુ. આગલા વર્ષેય અધકચરો વરસાદ થયો અને આ વર્ષે તો છેક શ્રાવણ અડઘો પસાર થઈ ગયો ત્યારે થોડોક વરસાદ થયો. કદાચ ચોમાસું પાછોતરું હશે એમ માની વાવી દીઘુ, પણ એક વરસાદ પછી મેધરાજાએ પાછું વાળીને જોયું જ નહીં. અધકચરા વર્ષો દુકાળ કરતાંય દોહ્યલાં હોય છે એની રામજીને ખબર હતી. ધરમાં થોડી ઘણી બચત હતી તે વાવણી નીંદામણમાં વપરાઈ ગઈ. આવકનાં નામે વરસાદની આશા! અને જે હવે લગભગ પૂરી થવાના છેડે આવીને ઊભી હતી. મોટી બહેને ફોન કરીને કહ્યું તો ખરું કે, ભાઈ, પે’લું પેટ પરણાવું છું અને તારી એકની એક ભાણી છે. બહેને સીધું તો કશું ન કહ્યું, પણ રામજી સમજતો હતો કે બહેન શું કહેવા માગતી હતી. આમ તો રામજીને બીજી બે બહેનો હતી, પણ એ બહેનોને દીકરી નહોતી. એટલે બહેન સાચી પણ હતી કે આ દુનિયામાં તેની ભાણી એક જ તો હતી.