એક ધખતી બપોરે, બેઠીદડીનો એક શામળો યુવાન તેના લીમડા નીચે આવીને ઉભો. થોડા બહાર નીકળી ગયેલા પેટ પરથી વારંવાર ઉતરી જતા પેન્ટને બન્ને હાથ વડે ઉપર ચડાવ્યું અને ખીસ્સામાંથી એક રૂમાલ કાઢીને પરસેવો લુછ્યો. તેણે રતના સામે જોઇને ખસિયાણું હાસ્ય વેર્યું અને પુછ્યું “ભાઇ, તમારી પેટી ઉપર બેસું ?” અને રતનાના જવાબની રાહ જોયા વગર બેસી પણ ગયો ! તે થોડીવાર આમતેમ જોઇ રહ્યો અને રતનાને પોતાના ચંપલ સામે જોઇ રહેલો જોઇને તેણે પણ પોતાના ચંપલ તરફ નજર કરી અને પછી અંદર ને અંદર જ ક્યાંક ખોવાઇ ગયો. તેના હાવભાવ પરથી રતનાને લાગ્યું કે “ક્યો કે નો ક્યો, પાર્ટી મુંઝવણમાં સે”. તેણે હિંમત કરીને પેલાને પુછી નાખ્યું “કાંઇ મુંઝવણ ભઇલા ?” તેના ચહેરા પર ચિંતા, તણાવ અને અસ્વસ્થતા વારાફરતી ડોકિયાં કરતી હતી. માથું ધુણાવીને પેલો થોડી વાર મૌન જ રહ્યો અને પછી હળવેથી બોલ્યો “હા કાકા, મુંઝવણ તો બહુ જ છે. એક બાજુ દેવું અને બીજી બાજુ કામની અછત, તમે જ ક્યો, નવાં કામ ન મળે તો હપ્તા કેમના ભરવા ? છેક અમદાવાદથી તમારા શહેરમાં ટેન્ડર ભરવા આવ્યો છું. ટેન્ડર તો ભર્યુ, પણ બીજા કોન્ટ્રાક્ટરોને જોઇને લાગતું નથી કે… !” તેણે વાક્ય અધુરૂ છોડ્યું. રતનાએ પેલાને થોડી દયાથી અને થોડો સધિયારો બંધાવતા કહ્યું “સવ સારૂ થાહે, ચિંતા કરો મા. પછી અચાનક જ પેલાની તરફ થોડું ઝુકીને જાણે કોઇ ખાનગી વાત કહેતો હોય તેમ ધીમેથી બોલ્યો, “તમે આ જી લીમડા હેઠે બેઠા સો ને, ઇ કોઇ સાદો લીમડો નથ ! આ તો હાજરાહજુર કલ્પવૃક્ષ સે કલ્પવૃક્ષ. પછી, જાણે ખુલાસો કરતો હોય તેમ બોલ્યો “પણ માળું જોવા જેવું ઇ સે કે ઇ મારા સિવાય સંધાયનું હાંભળે સે”. પેલો થોડીવાર શુન્ય આંખે રતના સામે જોઇ રહ્યો. રતનાને થયું કે હમણાં બે ચાર પ્રશ્નો પુછશે, પણ ઉલ્ટાનું પેલાએ તો બન્ને હાથ જોડ્યા અને આંખો બંધ કરીને કંઇક બબડવા લાગ્યો. થોડીવારે આંખો ખોલીને તેણે બાજુના ચાવાળાને બે અર્ધી ચાનો ઓર્ડર આપ્યો. ચા પીતાં પીતાં પોતાની સામે પ્રશ્નાર્થ જોઇ રહેલા રતનાને કહ્યું “કાકા, ડુબતાને તરણાની આશ, જો આ કોન્ટ્રાક્ટ નહી મળેને તો મારે તો કુવો જ પુરવાનો છે. તમારૂં પણ ન સાંભળતા આ કલ્પવૃક્ષ પાસે મેં કરેલી માંગણી જો ફળશે ને તો તમને એક કિલો પેંડા અને પાંચસો રૂપિયા રોકડા આપીશ”. પછી ખાલી કપરકાબી લેવા આવેલા ટેણીને બન્ને ચાના પૈસા ચુકવીને પેન્ટને પેટ પર બરોબર ગોઠવતોક પેલો તો ચાલ્યો. તે આવ્યો તેના કરતાં અત્યારે તેના પગમાં વધારે જોમ વર્તાંયુ રતનાને.