‘હું એકલો હોત તો પગે ચાલીને જાત.’ એણે કહ્યું. પણ અમે તો ટ્રેનથી અમારી મુસાફરી આદરી.મને ખબર પડી કે પીરમહમ્મ્દ ના દોસ્તનું ગામડું દૂર એટલે બહુ દૂર હતું. અમે બે વાર ટ્રેન બદલી અને બીજા દિવસની મોડી રાત્રે અમે અમારી ટ્રેનની મુસાફરી પૂરી કરી. એ રાતના આરામ લેતાં મને વહેમ ગયો કે હું મૂરખો તો નહોતો બન્યો ને? આમ હું કોના કહેવાથી કોને મળવા આટલી હાડમારી સહન કરું છું? પીરમહમ્મદાને એના દોસ્ત મારા કોણ હતા? મારે અને એમને શું લાગેવળગે?