માતા પુતળીબાઈના જીવનમાં વ્રતો વ્યકિતગત શિસ્ત અને આલોક કરતાં ૫રલોકના પુણ્ય સારુ વધુ સંકળાયેલા હતા. જયારે પુત્રને આલોક જોડે નિસ્બત હતી. વ્રતો વ્યકિતએ સ્વેચ્છા અને નમ્રતાપૂર્વક આચરવાનાં તો હતાં જ પરંતુ તે વૈયક્તિક ન રહેતા સમાજવ્યાપી બને તેવી ગાંધીજીની કલ્પના હતી. સત્ય, અહિંસાના ગુણો વ્યકિતગત ગુણો ન રહેતા સામૂહિક ગુણો બને એમ તેઓ ઇચ્છતા. કારણ કે છેવટે સમાજ તો વ્યકિતઓનો બનેલો છે. તેમણે એક ઠેકાણે વ્રત પાળવા બાબતે કીધું છે કે માણસ જો ખાડા-ટેકરાવાળા કાચા રસ્તા પર ચાલવા કરતાં સપાટસડક ૫ર ચાલે તોતેને ચાલવામાં જેવી સુગમતા લાગે એવી સુગમતા વ્રતધારીને પોતાના જીવનમાંવ્રતો પાળવાથી મળે. ગાંધીજીના આ વ્રતો માત્ર કેટલાક સાધકોની વ્યકિતગત સાધનાનો વિષય નહીં ૫ણ આખા રાષ્ટ્રના અહિંસક આંદોલનના ઓછા વત્તા પ્રમાણમાં પ્રેરકતત્વ બની રહયા. આ વ્રતો રાષ્ટ્રીય પાસું હતા. સમગ્ર રીતે જોતા આ વ્રતોકોઇ અહિંસક આંદોલન અંગે ગાંધીજીના અનુભવોને આધારે યોજનાપૂર્વક ઘડેલા નહી ૫ણ અંત:સ્ફૂર્ત વ્યુહરચનાનો એક અનિવાર્ય ભાગ હતો.