સાવ નજીકના ભૂતકાળની વાત છે. વોડાફોન મને ૨૯૯ રૃપિયામાં એક GB 3G ડેટા આપતું હતું. એ પછી હું મહિને લગભગ બે વખત ૧-૧ GBનું ટોપ-અપ લેતો હતો. હજાર રૃપિયાના ખર્ચ પછી મને ૩ય્ ડેટાનો ઉપયોગ કરવા મળતો. એક સાંધુ ને તેર તૂટે તેવી હાલત હતી.વોટ્સએપમાં એકાદ મોટા વીડિયો જોવાઈ ગયો હોય તો લાગતું કે કોઈ પાપ થઈ ગયું મારા હાથે. પછી તેનું પ્રાયશ્ચિત બે-ત્રણ દિવસ કરવું પડતું. નેટનો ઉપયોગ ઘટાડીને. મિત્રો સલાહ આપતા: “તું આખો દિવસ ડેટા કનેક્શન ઓન શા માટે રાખે છે ? જરૃર પડે ત્યારે જ ચાલું કરવાનું !”એમની સલાહ કદાચ સાચી પણ હશે. પરંતુ મને ચાલ નહીં એટલે ડેટા કનેક્શન ઓન રાખવું જ પડે. એક પ્રકારની ગિલ્ટ ફીલિંગ સાથે. હું ઘણી વખત સેટિંગ્સમાં ચેક કરતો. ઃ કઈ એપ્લિકેશન કેટલો ડેટા યુઝ કરે છે. મારું પ્યારુ ફેસબૂક ત્યારે અળખામણું લાગતું. વીડિયો કોલિંગ તો લિટરલી લક્ઝણી ગણાતું. ઘણી વખત લાગતું કે અમે પણ સરકાર માન્ય સસ્તા અનાજની દુકાને લાઈનમાં ઉભા ગરીબ રેખા હેઠલ જીવતા કચડાયેલા,રુંધાયેલા, દબાયેલા, પછાત ભારતીય છીએ.જેમ પેલાઓને જરૃરિયાતના ત્રીજા-ચોથા ભાગના ઘઉં-ખાંડ નથી મળતાં તેમ અમને પણ ડેટા નહોતો મળતો. આખર તારીખમાં જેમ મધ્યમ વર્ગનો હાથ આપોઆપ બંધાઈ જાય છે તેમ મધ્યમ વર્ગનો હાથ આપોઆપ બંધાઈ જાય છે તેમ બિલ સાયકલની તારીખ નજીક આવે ત્યારે ટેન્શન વધી જતું. ૩૦૦ કે ૪૦૦ સ્મ્ ડેટા બચ્યો હોય અને હજુ તો અઠવાડિયું કાઢવાનું છે, કેમ નીકળશે ? બહું દુઃખડા વેઠયા છે અમે. વડિલો કહેતા હોય છે કે,ટ્રાન્સપોર્ટેશનના ટાંચા સાધનો વચ્ચે તેઓ કેવી રીતે જીવ્યા, કેવો સંઘર્ષ કર્યો. અમે બાળકોને કહી શકીશું કે, ડેટા અને ઈન્ટરનેટ એક સમયે અમારા માટે કસ્તુરી જેવા દુર્લભ હતા.