વિચિત્ર બાબત એ છે કે સામાજિક મોભાના આપણા વિચારો હજી નાણાંકેન્‍દ્રી જ રહ્યા છે. પોતાનાં સંતાનોને મોંઘીદાટ ફી લેતી શાળામાં વાલી ગૌરવપૂર્વક મૂકે છે, ભલે ને ત્યાં શિક્ષણનું સ્તર સાવ તળિયે ગયેલું હોય! એ જ રીતે આપણે ત્યાં અમુક રોગો મોભાનું પ્રતીક મનાય છે. પોતે અમુકતમુક કિંમતની મોંઘી દવા રોજેરોજ લે છે એ હકીકત દરદીઓ ગૌરવપૂર્વક પોતાના સગાં કે મિત્રો સમક્ષ જાહેર કરે છે. દવા બાબતે આ સ્થિતિ હોય તો વાહન બાબતે શું હશે એ કલ્પના જ કરવી રહી! સાયકલ હવે કેવળ જીમમાં ફેરવવા લાયક ચીજ બની ગઈ છે. આપણા માર્ગો કેવળ દેખાદેખીમાં એટલા બધા પહોળા બનવા લાગ્યા કે તે ફૂટપાથને પણ ગળી ગયા. આ સંજોગોમાં માર્ગ પર સાયકલ ચલાવવાનો વિચાર શી રીતે થઈ શકે?