બસની બારીની બહાર તાકી રહેલી આંખો એણે બંધ કરી, એની એક આંખમાં એ અજાણ્યા અવાજની કાલ્પનિક મુખાકૃતિ રચાયેલી હતી તો બીજી આંખમાં બિહાગ અને વિહાનના હસતા ચહેરા તરવરી રહેલા,એક તરફ એ વ્યક્તિ જે દસ વરસથી એની રાહમાં જીવી રહી છે તો બીજી એવી વ્યક્તિ કે જે દસ વરસથી એની સાથે જીવી રહી છે,એ વ્યક્તિ જે પોતાને અત્યંત ચાહે છે તો બીજી જેના પ્રેમમાં ઈચ્છવા છતાંય ખામી ના નીકળે,એક એ જેની માટે એ જીવનની ચાહના છે તો એક એ જેની માટે એ જીવનનો પર્યાય છે, એક બાજુ કોઈ એવું છે જે એને ખુશ જોવા તડપી રહ્યું છે તો બીજી બાજુ કોઈ એવું કે જેને ક્યારેય પોતાને દુખી નથી થવા દીધી,ક્યારેય એકલી નથી પડવા દીધી, એક તરફ એનું મન એ માણસને જોવા ઈચ્છે છે અને એજ સમયે એનું મન ના કહે છે કે બિહાગ ની જાણ બહાર એ આવું ના કરી શકે. . “ચલો લાલ ચોક”કંડકટરે બુમ મારી એ બસમાંથી ઉતરી રેસ્ટોરન્ટ તરફ ચાલવા લાગી એનો એક પગ ઝડપથી પહોંચવા આતુર હતો અને બીજો પગ પાછો વળવા માંગતો હોય એમ ઉપડી નહોતો રહ્યો.