[2] એક ચિત્રકારને શ્રદ્ધાનું ચિત્ર દોરવું હતું. તેને થયું કે શ્રદ્ધાનું ચિત્ર બનાવીએ. ચિત્રકાર બહુ ફર્યો દુનિયામાં શ્રદ્ધાને શોધવા પણ, શ્રદ્ધા એ કોઈ ઘનપદાર્થ તો નથી કે તમે એને ચિત્રિત કરી શકો ! એ તો ભાવજગતનું તત્વ છે. એને કેમ ચિત્રિત કરો ? એને પછી એમ થયું કે છોડો આ તો નહીં થાય. એણે વિષય બદલ્યો બદલ્યોકે શ્રદ્ધાનું નહીં હવે સેવાનું ચિત્ર દોરીએ પરંતુ સેવા પણ એક વૃત્તિ છે. મૂળમાં તો સેવાભાવ. ઘણા માણસો ભલે હાથથી સેવા ન કરી શકતા હોય પણ એનામાં સેવાની વૃત્તિ હોય. એ વળી પાછો એક વરસ સેવાને શોધવા ફર્યો, પણ સેવા કોઈ વ્યક્તિ તો નથી. કંઈ મેળ ન પડ્યો એટલે સેવાનું ચિત્ર બનાવવાનું પણ માંડી વાળ્યું. ફરી એને એમ થયું કે વાત્સલ્યનું ચિત્ર બનાવીએ. વાત્સલ્ય પણ એક ભાવ છે ! એ ચિત્ર પણ ન બની શક્યું. પછી કંટાળીને તે પોતાના ઘર તરફ પાછો ફરે છે. ઘરે પહોંચ્યો ત્યાં છોકરાઓ દોડ્યા. એમની આંખમાં પિતા તરફથી એને શ્રદ્ધા જોવા મળી. પત્ની દોડી આવી…. જેમાં પુરુષે સેવા જોઈ ! અને માએ હાથ ઊંચો કર્યો અને પૂછ્યું કે આવી ગયો ? એમાં એણે વાત્સલ્ય જોયું ! પછી ચિત્રકારે નક્કી કર્યું કે, જુદાં જુદાં ચિત્ર કરવા કરતાં નાનકડું એક ઘર ચીતરું તો એમાં બધું જ આવી જાય.