આંગણામાં વહેતાં ડહોળાં પાણી પર ક્યાંક ક્યાંક પરપોટા થતાં હતા ને ફૂટી જતા હતા. ચોમેર ફેલાઈ ગઈ હતી વરસાદી ગંધ. આખા ફળિયાનું પાણી રાયશીના ઘર તરફ વહી આવતું હતું. ફળિયું કાદવ કાદવ થઈ ગયું હતું. ફળિયામાં ચાલવા માટે ગોઠવાયેલા ઘાટઘૂટ વગરનાં પથ્થર પરથી માથે ગુણિયું ઓઢીને જતાં છોકરાનો પગ લપસ્યો. પાણી થોડી વાર હલબલ્યું. કાચાં મકાનોની ભીંતો પરથી ખડી માટીનો સફેદ રંગ ધોવાઈ રહ્યો હતો. ઓટલાની ધારો ફસકી રહી હતી. રાયશીના ઘરને પડખે ઊભેલું ગુંદાનું ઝાડ ઘેટાની માફક ધૂણતું હતું. જખ્ખનાં મંદિરવાળા લીમડા પર જીર્ણશીર્ણ થઈ ગયેલી ધજા પવન સામે જાણે શરણાગતિ સ્વીકારતી હોય તેમ ફરકી રહી હતી. કોરાધાકોર દુષ્કાળ પછીનો પહેલો વરસાદ હોવાથી હજી કોઈ કચવાટ નહોતું કરતુ. સામેના ઘરની ઓશરીમાં બેસી વાછંટનો આનંદ લેતી અંધ જાનબાઈ તો –