ચાંદનીને વિચારમાં ને વિચારમાં ક્યારે ઊંઘ ચડી ગઈ તે જ ખબર ન પડી. સ્હેજ કાંઈક અવાજ સંભળાયો ત્યારે તેણે ઝબકીને ઘડિયાળમાં જોયું. પોણા બે વાગ્યા હતા. આ વિક્રમ કેમ ક્યાંય દેખાતો નથી ? ગયો ક્યાં ? કેબિનમાં સાવ હળવો પ્રકાશ રેલાતો હતો. તેણે જોયું કેબિનમાં નીચેની બારી ખોલવાની વિક્રમ મથામણ કરી રહ્યો હતો. રાતના પોણા-બે વાગ્યે આ પાગલ માણસ બારી કેમ ખોલવા માગે છે ? તેને આત્મહત્યા કરવી હશે કે શું ? તેને થયું વિક્રમને આત્મહત્યા કરતાં રોકવો જોઈએ. તે વિક્રમને સમજાવવા માટે ઊભી થઈ ત્યારે તેનું ધ્યાન ટેબલ પર પડેલી CD અને નકશા પર ગયું. તેણે વિક્રમ તરફ જોયું. તે હજી પણ બારી ખોલવાની માથાકૂટમાં જ હતો. ચાંદનીએ હળવેથી એક નકશો હાથમાં લીધો ને મોબાઈલની લાઈટમાં જોયું કે ‘બોમ્બે હાઈ’ પર લાલ ચકરડું અને કાળી ચોકડી કરેલી છે ! ચાંદનીના હાથપગ પસીનો-પસીનો થઈ ગયા. તે ધીરેથી વિક્રમનું ધ્યાન ન જાય તેવી રીતે ત્યાંથી સરકીને બાથરૂમમાં ઘૂસી. તેના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા હતા. તેજતર્રાર ચાંદનીને ખાતરી થઈ ગઈ કે વિક્રમ ચોક્કસ જ અહીં મજા કરવા નથી આવ્યો પણ કાંઈ ખતરનાક ખેલ ખેલવા આવ્યો છે. મગજ કામ કરતું બંધ થઈ જાય તે પહેલાં તેને એક જ નંબર યાદ આવ્યો…100… ધ્રુજતા હાથે તેણે નંબર ડાયલ કર્યો. સામેથી સવાલ પૂછાયો :