સંવત ૧૯૭૯માં ભગવાન સ્વામિનારાયણના સંકલ્પથી અને આશીર્વાદથી જેમનું પ્રાગટ્ય થયું હતું એવા શ્રીજીસંકલ્પમૂર્તિ જીવનપ્રાણ અબજીબાપાશ્રી મૂળીથી ખાખરિયાનાં ગામોમાં વિચરણ કરી અમદાવાદ પધાર્યા. નળકંઠા વિસ્તારના હરિભક્તોની પ્રાર્થનાથી વશ થઈ બાપાશ્રી વાંસવા ગામે બાઈઓના મંદિરની મૂર્તિપ્રતિષ્ઠા માટે પધાર્યા. ત્યાં વાસણ ગામના જેઠાભાઈ ઠક્કરની આજીજી સ્વીકારી બાપાશ્રી વાસણ ગામે પધરામણી માટે પધાર્યા. જેઠાભાઈને સેવક (પુત્ર) પ્રાપ્ત થાય એવી હરિભક્તોની પ્રાર્થના સાંભળી બાપાશ્રીએ આશીર્વાદ આપ્યા કે, “જાવ, મહારાજ એક નહિ બે સેવક આપશે. પણ એમાં ‘આધા તુમ્હારા, આધા હમારા’.” બાપાશ્રીના આશીર્વાદ મુજબ પ્રાગટ્ય સંવત ૧૯૮૯ના ફાગણ વદ-૧ (૧૩ માર્ચ, સન ૧૯૩૩)ના રોજ પ્રાગટ્ય થયું ‘આધા હમારા’ એટલે દેવુભાઈનું (ગુરુવર્ય પ.પૂ. બાપજીનું). ‘પુત્રનાં લક્ષણ પારણામાંથી’ એ મુજબ તેઓનું અલૌકિક વ્યક્તિત્વ બાલ્યાવસ્થાથી જ જણાઈ આવતું. બાલ્યાવસ્થાથી જ ધીર-ગંભીર, શાંત, સુંદરતા, આનંદી, સંસાર પ્રત્યે અસારતા, તપ, ત્યાગ, વૈરાગ્ય અને ભજનભક્તિમય જીવન, ભગવાન અને સંતોમાં હેત - આ બધા ગુણોથી તેઓ અન્ય બાળકો કરતાં સાવ જુદા જ તરી આવતા. બાલ્યાવસ્થામાંથી હવે તેઓ તરુણ અવસ્થાએ પહોંચ્યા અને સદ્‌. મુનિસ્વામીનો ભેટો થયો. તેઓની સાથે અપ્રતિમ પ્રીતિ અને આત્મબુધ્ધિ કરી અતિશય રાજીપો પ્રાપ્ત કર્યો તથા ગુરુની આજ્ઞા થતાં જે હેતુ માટે ભગવાન સ્વામિનારાયણ લાવ્યા હતા તે હેતુને સિધ્ધ કરવા દેવુભાઈએ સંવત ૨૦૧૨ (સન ૧૯૫૬)માં ત્યાગાશ્રમ સ્વીકારી સાધુ દેવનંદનદાસ એવું નામ ધારણ કરી સદ્‌. ગોપાળાનંદ સ્વામીની પેઢીના ખરા વારસદાર બની રહ્યા.