ક્ષણભર મીઠાઈનો થાળ, નવી સાડી, અલંકાર, બઘું જ સાપની કાંચળીની જેમ ફગાવી દેવા તે તલમલી ઊઠતી, શરીર પર ફેલાયેલી અત્તરની નકલી સુગંધને ધોઈ ધસી કાઢી પોતાના એકલવાયા અંધારિયા ડુમાયેલા ખંડના કોઈક ખૂણે પુરાઈ-દટાઈ-ગોંધાઈ ગૂંગળાઈ જવા તેનું અસ્તિત્વ બળ કરી ઊઠતું, પણા એ સર્વને કચડીને ફરીથી સુગંધ અને અજવાળાં અને સુંવાળપ અને હાસ્યોની દુનિયામાં પોતાની જાતને વિખેરી- ફેલાવી દેતી હતી.