એટલું જ નહીં પણ જે તે મેદાને જંગમાં આ યોદ્ધાઓએ શહાદત વહોરી કે શૌર્યગાથા અંકિત કરી, તે યુદ્ધની ભૌગોલિક અને સાંપ્રત સ્થિતિનું પણ લેખકે વર્ણન કરીને પૂરક જાણકારી આપવાની સાથે જે તે ઘટનાનું વધુ દસ્તાવેજીકરણ પણ કરી જાણ્યું છે, જેમાં ૧૯૪૭-૪૮, ૧૯૬૫ અને ૧૯૭૧ તેમજ ૧૯૯૯(કારગિલ)ના ભારત-પાકિસ્તાન યુદ્ધો ઉપરાંત ૧૯૬૦-૬૫ના કોંગો વિગ્રહ, ૧૯૮૪-૮૭નો સિયાચીન વિગ્રહ, ૧૯૮૭-૯૦ના શ્રીલંકાના આંતરવિગ્રહનો સમાવેશ થાય છે. કારગિલ યુદ્ધ માટે લેખકે ખાસ નોંધ્યું છે કે ઇતિહાસમાં યુદ્ધો તો ઘણા થયા અને દરેક યુધ્ધો ઇતિહાસ ને થોડો-ઘણો બદલી નાખ્યો છે એક રીતે જોતાં આ બધા જોડે હોય તો તે કારગીલ યુદ્ધ હતો કે પોતે નવો ઇતિહાસ સર્જ્યો વિગ્રહની તવારીખમાં વિક્રમ નોંધાવ્યો કારણકે પંદર-સત્તર હજાર ફીટ ઊંચા પહાડનું મેદાન પર તેના જેવો સાહસ અને સનસનાટીપૂર્ણ યુદ્ધ લડાયું નથી ક્યાંયને અને ક્યારેય નહીં કઠોળ કુદરતી સંજોગો વચ્ચે યુદ્ધનો પડકાર ઝીલવો એ ભારતીય જવાનો સિવાય બીજાનું કામ પણ નથી આ બાબતે દેશની જનતાએ આપણા લશ્કરી દળો પર માત્ર ગર્વ નહિ અભિમાન પણ રાખવું રહ્યું.આ પરમવીર ચક્ર જીતનારા કે અન્ય બહાદુર સૈનિકોએ ફરજપાલન ને બદલે પોતાની જિંદગીને મુઠ્ઠી ઊંચેરું સ્થાન આપ્યું હોત તો તેઓ વધુ જીવ્યા હતા પરંતુ એ જીવન કદાચ આટલું ગૌરવપૂર્ણ ન હોત. એક સાચા સિપાહી માટે કર્મ થી ચલિત થવું એ ધર્મના માર્ગેથી વિચલિત થવા બરાબર છે. સાચો સૈનિક યુદ્ધભૂમિમાં સામી છાતીએ લડીને શૂરવીરને છાજે એવું મોત સ્વીકારી લેવું વધુ પસંદ કરે છે. ભરજુવાનીમાં ફરજપાલન ખાતર દેશને ખાતર પોતાના પ્રાણની આહુતિ આપીને એમણે અમરત્વ પ્રાપ્ત કર્યું છે. આ બાહોશ લડવૈયાઓ પરમવીર ચક્ર ના સાચા હકદાર બનવાની સાથે આવનારી હજુ પેઢીઓને માટે શૌર્ય, સાહસ અને ફરજપાલનના અજોડ દ્રષ્ટાંત બન્યા છે. .