‘બધુંય સમજું છું, મેડમ!’ શાલિનીને છંછેડાયેલી જોઈને સુભાષ ઘસી ખઈ ગયો. તલવાર મ્યાન કરીને એણે હાર સ્વીકારી લીધી. ‘દેવપુરુષ જેવા સસરા સાથે આવું છળકપટ ના કરાય એ સમજું છું પણ મરતા ક્યા ના કરતા? સજ્જડ ભીંસમાં આવ્યો છું એટલે સસરાના શરણ સિવાય કોઈ ઉપાય નથી...’ ઓરડાની લાઇટ બંધ કરીને એણે વચન આપ્યું. ‘ધીસ ઈઝ ફોર ધ લાસ્ટ ટાઇમ... હવે પછી આવો કોઈ ખેલ નહીં કરું...’ પલંગમાં આડા પડતાં અગાઉ એણે છેલ્લી સૂચના આપી. ‘પણ મેં કહ્યું એ તું ભૂલતી નહીં. સવારમાં યાદ કરીને પ્રશાંત અને પરિધિને અહીં બોલાવી લેજે. એ બંને નજર સામે હશે તો નાનાજીને વિલમાં એમનું નામ લખવાનું યાદ રહેશે. આ બે-ચાર દિવસ એ બંને આંખ સામે દેખાયા કરશે તો શેઠ હરિવલ્લભદાસના હૈયામાં હેમરિંગ થયા કરશે...’