વ્યવસાયિક ક્ષેત્રે સખત હરીફાઈ અને સફળતાની અપેક્ષાઓનો બોજો એ યુવાન વેંઢારી રહ્યો તેવામાં તેની શારીરિક માનસિક જરૂરિયાતોમાં સંગિની બનનાર વ્યક્તિ તેની પાસે લગ્નના ખર્ચાનો હિસાબ માગે અને તેના પર દહેજના અને પરિવાર પર જાતીય સતામણીના આરોપ લગાવે ત્યારે એ યુવાન હતાશ થઈને આત્મહત્યાનો માર્ગ અપનાવે છે. અવધેશ યાદવ અને મિત્રાની કહાણીમાં વધુ ફરક નથી. અમારી મિત્રને ત્યાં કામ કરતો રસોઈયો દર બે મહિને ચારે દિવસ ગામ જાય, કારણ કે ત્યાં એના પર તેની પત્નીએ કેસ કર્યો છે. એ કેસના પૈસા ચૂકવવા માટે જ તે મુંબઈ કામ કરવા આવ્યો હતો. તેના પિતાને એટેક આવ્યો ત્યારે એ રડી પડ્યો, કહે કે તેમની દવા કરાવવાના પૈસા તે આપી શકતો નથી. તેની દરેક કમાણી કેસમાં અને મુંબઈમાં રહેવા ખાવા માટે જ વપરાઈ જાય છે. ગામમાં તો ખેતીમાં તેના ભાઈઓનો પણ ભાગ હોય એટલે ખાસ કશું બચે નહીં. આ બધા કિસ્સા વળી એક યુવાન પતિની આત્મહત્યાના સમાચાર વાંચીને યાદ આવ્યા. સ્ત્રીઓને અન્યાય ન થવો જોઈએ તો સ્ત્રીઓએ અન્યાય પણ ન કરવો જોઈએ. દીકરી એટલે દીકરી કે દીકરી વહાલનો દરિયો વગેરે સંદેશાઓ સોશિયલ મીડિયામાં ગર્વભેર ફેરવતા પિતા તેને અન્યાય સહેવો નહીં અને અન્યાય કરવો નહીં તેવા ગુણની કેળવણી આપીને મોટી કરે. દીકરાને પુરુષ જાતિમાં જન્મ્યાનું ખાસ પ્રિવિલેઝ ન આપે તો પણ અનેક પ્રશ્ર્નો પેદા ન થાય. કોઈપણ સમસ્યાના મૂળમાં તો ખોરવાયેલું સંતુલન એટલે કે બેલેન્સ ન હોવું જ હોય છે. જો સંતુલન બરોબર હોય તો સમસ્યાઓ જીવલેણ નથી હોતી. નાના મોટા ઝંઝાવાતો જરૂર આવે પણ વ્યક્તિએ મારું કે મરું તેવા નિર્ણયો લેવા નથી પડતા. ટકી જવાતું હોય છે વિપરિત સંજોગોમાં પણ.