કાયરાને એક રાત્રે સપનું આવે છે અને એ સપનામાં એ કોઈ નવું બાંધકામ થતું હોય એવી જગ્યાએ છે એ વખતે મારુ માનવું છે કે આસપાસ કામ કરતાં લોકો પણ એક રૂપક છે કે એ બધાં પોતાનું કામ કરે છે એમને શું કરવાનું છે એ ખબર છે. એકલી એ પોતે જ છે જેને ત્યાં કેમ છે એ ખબર નથી; કારણ કે એ બધાંથી અલગ છે. કેમ કે એણે શોધવાનું છે કે એને ક્યાં જવાનું છે; અને એના પછી એ પડી જાય છે કાદવમાં; અને આસપાસ કેટલીક પરણેલી સ્ત્રીઓ આવી જાય છે જાણે એની ઠેકડી ઉડાવતી. અને એને પોતાને લાગે છે કે એ ડર્ટી થઈ છે અને બીજા લોકો એના કેરેક્ટરને જજ કરે છે, કારણ કે એ ખુશ નથી લવ લાઈફમાં અને એના બોયફ્રેન્ડસ ઈસ્યૂઝ. પણ જહાંગીર સમજાવે છે કે પ્રેમ અને સારુ પાત્ર ખુરશી જેવું છે; દુકાનમાં ખુરશી લેવા જઈએ તો પહેલી ખુરશી જ પસંદ કરી લેતાં નથી, ખુરશી ખરીદવાની પ્રક્રિયાને જિંદગીમાં પાર્ટનર શોધવા સાથે કેટલું સરસ સરખાવ્યું છે!