હે જી રે લાખા ! નુરતે નીરખો ને સુરતે પરખો જી તમે સુરતા શુન્યમાં સાંધો રે હાં… હે જી રે લાખા ! ધ્યાનમાં બેસીને તમે ધણીને આરાધો એની સાથે મેઘ કચરાની વાણિ – આ સમે ભાઈ જાગો જી જાગે એને જગન ફળ હોય તો રવિભાણ સંપ્રદાયમાં મોરારસાહેબના શિષ્ય થયા જીવાભગત ખત્રી અને જીવાભગત ખત્રીએ પિસ્તાલીસથી વધારે આરાધી ઢંગની ભજનરચનાઓ અને માત્ર પાટની જ રચનાઓ આપી છે. હે વીરા સાનુ સદગુરૂના ઘરની એવી ઈ તો અમરાપરથી આઘી વીરા સદગુરૂ કેરી સાનું કો’ક વીરલા જાણે દાસ સવો – જી રે વીરા ભેદું રે ભૂલે છે એનો ભે છે ભારી અથવા ગુરૂના મહામંત્રનો મોટો છે મહિમા વખાણું બ્રહ્મના ભેદમાં રે જેના ઋષિ મુની જપતા જાપ એ નો’તા ચારે વેદમાં રે આત્મસાધનાના ક્ષેત્રમાં વારંવાર સંતો એમ કહેતા કે કદાચ કાચો પારો પચાવી શકાય‚ હળાહળ વિષ પચાવી શકાય પણ સાધુતાને પચાવવી આકરી છે‚ દોહ્યલી છે. ગંગાસતી પોતાના શિષ્યા પાનબાઈને સંબોધતા‚ પ્રબોધતા એમ ગાતા હોય આ અજર સે કોઈ દિ જરે નહીં પાનબાઈ અધૂરીયા ને પ્રેમ ઢોળાઈ જાય રે એ વીણવો રે હોય તો રસ વીણી લેજો પાનબાઈ અને એ જ વાત ધ્રૃવ અને પ્રહલાદને નામે‚ સૌથી પ્રાચીન રચના હું સૌથી છેલ્લે લઊં છું અજરા કાંઈ જરિયા નૈ જાય‚ એ જી વીરા મારા ! અજરા કાંઈ જરિયા ન જાય તમે થોડે થોડે સાધ પિયો હો… જી… તન ઘોડો મન અસવાર… હે… જી વીરા મારા ! તન ઘોડો મન અસવાર… તમે જરણાના જિન ધરો હો જી… આ અજર રસ‚ આ અજરા કાંઈ જરીયા ન જાય અને છતાં મારી મતિ મુજબ બે ચાર છાટણા જો સૌ સુધી પહોંચાડી શક્યો હોઉં તો સંતની કૃપાદ્રષ્ટિ અને હનુમાનજીનું સાનિધ્ય.