ઝાડી જરા વધુ ગીચ બની. કપાઈ ગયેલા કોઈ વૃક્ષના થડ પર હું થોડો સમય બેઠો. સઘળું જ નીરવ હતું અને એ નીરવતાની વાચા વડે કોઈ અદ્દભુત વાતો મને કહેતું હતું. આ વૃક્ષ કેવડું વિશાળ હશે ! આવી અવદશા કોણે કરી હશે ! રે ! એની પર હજી શું યે વીતવાનું બાકી હતું. ધીમે ધીમે એને નામશેષ થઈ જવાનું હતું. મારો હાથ થડની બાજુઓ પર ફરતો હતો. એની ખરબચડી તિરાડોમાંથી નાનકડાં બે-ત્રણ છોડ ફૂટી નીકળ્યા હતા. એના સ્પર્શથી રોમાંચ થઈ ગયો. આ રહ્યું જીવન. થડ નામશેષ નહીં થાય. બીજા સ્વરૂપમાં ફરી એના મૂળિયાં નાંખશે. આ જંગલની લીલેરી સૃષ્ટિનો એક ભાગ બની જીવશે. હું ઊભો થયો અને ફરી ચાલવા લાગ્યો. હવે કેડી નહોતી. મારે જવું હોય ત્યાં વળી જઈ શકતો. મારા સ્પર્શથી હલી ગયેલી ડાળીઓમાંથી છૂપાઈ ગયેલાં ફોરાં નાના બાળકની જેમ મારી પર કૂદી પડતાં હતાં. એક આહલાદક અનુભૂતિથી મન સભર થઈ ગયું. સામેની થોડી ખુલવટમાંથી નદીને હું બરાબર જોઈ શકતો હતો. જરા ઝડપથી હું ઝાડી બહાર નીકળ્યો અને નદીકિનારે આવીને ઊભો રહ્યો. વરસાદથી ધીંગી અને મસ્ત બનેલી નદી તોફાની બની હતી. ખડકોને જોરથી થપાટો મારતી, નાની નિર્બળ વસ્તુઓને પોતાનામાં ડૂબાડી દેતી, પોતાનાં સામર્થ્યથી કિનારાઓને ગળીને વિસ્તરતી જતી પ્રબળ વેગથી દોડતી હતી.