‘અમ્મી…..’ કહેતીક નાની રફિયા વહિદાને ગળે વળગી ગઈ. વહિદાએ રસોઈનો ચમચો બાજુ એ મૂકી, ‘મેરી પ્યારી બેટી’ કહી રફિયાને ગોદમાં બેસાડી, ચૂમીઓથી નવરાવી દીધી. છાતી સરસા ચાંપીને વહિદા જાણે માતૃત્વની ઉંચાઈને-ગરવાઈને માપી રહી હતી. અને રફિયા માતૃવાત્સલ્યનું અમૃત પીતી તૃપ્તિથી આંખો બંધ કરી લેતી હતી. મા દીકરીના નિર્દોષ પ્રેમનો લય ત્યારે તૂટતો, જ્યારે મોટી દીકરી તરન્નુમ શાળાએથી ઘરે આવતાં માતાને ‘અમ્મી ભૂખ લગી હૈ’ કહી દફતર ખીંટીએ ટીંગાડી ને થાકેલા સ્વરે પણ રૂઆબભેર માને વિનવણી કરતી.