એક સમયે કૃષ્ણદાસ શ્રીદ્વારકાજી તરફ ભેટ લેવાને ગયા. જ્યારે દ્વારકામાં શ્રીરણછોડજીના દર્શન કરીને વૈષ્ણવો પાસેથી ભેટ લઈને આવતા હતા. ત્યારે એક વૈષ્ણવ કૃષ્ણદાસની સાથે હતો. માર્ગમાં મીરાંબાઈનું ગામ આવ્યું, તેથી કૃષ્ણદાસ મીરાંબાઈના ઘરે ગયા. ત્યાં સંતમહંત અનેક સ્વામી બીજા માર્ગમાં બેઠા હતા. કોઈને આવે દશ દિવસ અને કોઈને આવે વિસ દિવસ થયા હતા. પરંતુ કોઈની વિદાય થઈ ન હતી તેઓ ભેટને માટે બેઠા હતા અને કૃષ્ણદાસએ આવતાજ કહ્યું હું તો ચાલીશ. ત્યારે મીરાંબાઈએ કહ્યું કે થોડા દિવસ સુધી કૃપા કરીને રહો ત્યારે કૃષ્ણદાસે કહ્યું કે અમારે જ્યાં અમારા વૈષ્ણવ શ્રીઆચાર્યજીના સેવક હશે ત્યાં રહીશું પણઅન્ય માર્ગીયની પાસે અમે નથી રહેતા. ત્યારે મીરાંબાઈ ૧૧ મહોરો શ્રીનાથજીની ભેટની દેવા લાગી તે કૃષ્ણદાસે લીધી નહીં, અને કૃષ્ણદાસે મીરાંબાઈને કહ્યું કે તું શ્રીઆચાર્યજીની સેવક નથી તેથી અમે તારી મહોરો પણ નહી અડકીએ એમ કહીને ઊઠીને ચાલ્યા ત્યારે સાથેના વૈષ્ણવોએ કહ્યું તમે શ્રીગોવર્ધનનાથજીની ભેટ કેમ પાછી વાળી? ત્યારે કૃષ્ણદાસે એ વૈષ્ણવને કહ્યું કે ભેટની શી વાત છે? ઘણીય ભેટ વૈષ્ણવોની પાસેથી લઈશું, શ્રીગોવર્ધનનાથજીને ત્યાં કોઈ વાતનો તોટો નથી, પરંતુ બધા માર્ગના સ્વામી મહંત આટલા બધા એકઠા ક્યાં મળત? તેથી બધાનું નાક નીચું તો કર્યું! જાણશે કે અમે ભેટને માટે આટલા દિવસથી બેઠા છીએ અને શ્રીઆચાર્યજીના એક સેવકે પણ આટલી મહોરો ભેટ ન લીધી. જેના સેવક આવા ટેકી છે તેમના ગુરુની શી વાત હશે.