એક બ્રાહ્મણ હતો. બ્રાહ્મણ બહુ ગરીબ હતો. (આમ, તો જોકે બ્રાહ્મણ હતો એમ કહીએ એટલે ગરીબ હતો એમ જુદું કહેવાની જરૂર નહિ!) એ લોટ માગવા નીકળે ત્યારે રૂપાળાં શિંગડાંવાળી એક ભેંસ સામી મળે. બ્રાહ્મણને વિચાર આવે કે આ વાંકડિયાં રૂપાળાં શિંગડાંમાં મારું માથું આવે કે ન આવે? મહિના સુધી એણે ભેંસનાં શિંગડાંમાં માથું નાખવાનો સતત અને સઘન વિચાર કર્યો. એ પછી એક દિવસ એણે એક ઓટલા પાસે એ ભેંસને ઊભેલી જોઈ. ભેંસનાં રૂપાળાં શિંગડાં જોઈ એ ઉશ્કેરાયો અને ઓટલા પર ચડીને પોતાના માથાની દિશાએથી એણે ભેંસનાં શિંગડાંમાં પ્રવેશ કર્યો. યજમાનના લાડુ ખાઈખાઈ હૃષ્ટપુષ્ટ થયેલા શરીરવાળો એ બ્રાહ્મણ ભેંસનાં શિંગડાંમાં જડબેસલાક ફિટ થઈ ગયો. ભેંસ ગભરાઈને દોડી. બ્રાહ્મણે ત્રાહિમામ્ ત્રાહિમામ્નો પોકાર કર્યો. આખરે અનેક લોકોની સહાયથી બ્રાહ્મણ મુક્ત થયો. સૌએ કહ્યુંઃ મહારાજ! શિંગડાંમાં માથું નાખતાં પહેલાં વિચાર તો કરવો હતો!