બુલબુલનું મારા પર મોટું ઋણ છે. મને પંખીઓમાં રસ લેતો તેણે કર્યો. વાત છે 1948ની. તે વખતે હું ભાવનગરની શામળદાસ કોલેજમાં એમ.એ.ના બીજા વર્ષમાં ભણતો હતો. ‘વનવગડાનાં વાસી’ નામની શ્રી હરિનારાયણ આચાર્ય ‘વનેચર’ની પશુપંખીઓનો પરિચય કરાવતી લેખમાળા ‘કુમાર’ માસિકમાં ચોથા દાયકામાં આવેલી. તેમાંથી ટૂંકાવીને એક કોલમ આપવાનું ‘કુમારે’ શરૂ કરેલું. તે મારું માનીતું માસિક. લગભગ આખેઆખું વાંચી જાઉં. એક અંકમાં બુલબુલનો પરિચય આવ્યો. રાબેતા મુજબ તે વાંચી ગયેલો. ત્રણેક દિવસ બાદ મારા રૂમ સામેના લીંબડામાં અચાનક બુલબુલ મારી નજરે ચડ્યું. તેની પૂંછડી નીચે લાલ ચકદું હોય છે તે યાદ રહી ગયેલું. તે નિશાની પરથી તરત તેને ઓળખી પાડ્યું. મને થયું, ‘અરે ! આ તો બુલબુલ ! આવું મજાનું પંખી આપણી આસપાસ જ જોવા મળી જાય છેને શું ?’ બસ, તે દિ’ની ઘડીથી પંખીઓ સાથે મારો નાતો બંધાયો. આજકાલ કરતાં તેને બાસઠ વર્ષ થઈ ગયાં, પણ નાતો હજી અતૂટ છે.