હું થોડી પુખ્ત થઈ અને મેં મિર્ચા વગરના જીવનને સહજતાથી સ્વીકારી લીધું હતું, પિતાજીએ મારા લગ્ન એક અરસિક ડૉકટર સાથે નક્કી કર્યા અને મેં મારી ભૂલના પ્રાયશ્ચિત રૂપે સ્વીકારી પણ લીધું. મારા પતિ ખૂબ શાંત અને ઉદાર હતાં, હું પણ પૂરા તન-મન-ધનથી તેમને સમર્પિત હતી. અમે બંગાળના કોઈ સુદૂર વિસ્તારમાં રહેતાં, ત્યાંના પછાત-અબુધ લોકોની મારા પતિ સેવા કરતાં અને હું તેમની. પણ મને ખૂબ એકલતા સાલતી. રવીન્દ્રનાથને પત્ર લખી મારે ત્યાં આવવા વિનંતી કરતી. વ્યસ્તતાને કારણે તેમના જવાબ મોડા આવતાં પણ મારા સાહિત્ય જીવ માટે મીઠી વીરડી સમાન રહેતાં, મેં અમારા નોકરોની મદદથી બંગલાની આસ-પાસનો વિસ્તાર સાફ-સૂફ કરી બગીચો બનાવ્યો. આજુબાજુના બાળકો-મોટેરાંને ભણાવતી પણ ખરી. એકંદરે એક ભલા પતિ સાથે હું સામાન્ય ખુશ જીવન જીવી રહી હતી.