મોંસૂઝણાં પ્રકાશમાં ‘અલબેલા’ હિંજવાનમાં માડાગાસ્કરના ટાપુ પાસે આવી પહોંચ્યુ હતું. પવન, વરસાદ અને મોજાંઓની ચોમક થકી વહાણ ફુરદા સાથે પટકાવવા માંડ્યું છતાં વહાણને તોફાનમાં મહામહેનતે ફુરદાના ખૂણામાં બાંધ્યું પણ જેમ ખીલે બાંધેલ ભડકેલી ગાય ભાગંભાગ કરે તેમ ખૂંટે બાંધેલ વહાણ નિરંકુશ બની મોજાંઓ ઉપર કૂદવા માંડ્યું. આ જોઈ નાખવાએ સૌને ફૂરદા ઉપર કૂદી જવા આદેશ કર્યો. સૌ એક પછી એક કૂદવા લાગ્યા. ભીંજાયેલા શરીરે ધ્રુજતા સૌ કિનારે બેઠાં. રામજી સરંગે ભુદાને પણ કિનારે આવી જવા કહ્યું, પણ નાખવો એમ થોડો માને? તેણે પોતાની ફિકર ન કરવા સરંગને જણાવ્યું. સૌ અલબેલાને જોતા રહ્યાં, તે પટકાઈ પટકાઈ નબળું પડવા લાગ્યું. પ્રભાતના કિરણો જલસતહ પર જ્યોતિકળશ છલકાવે ત્યાં એક વિકરાળ મોજાએ અલબેલાને પાછળથી પકડી કુરદા સાથે પછાડ્યું. વહાણના ફુરચે ફુરચા ઉડી ગયાં, ત્યાં જ ભુદો લાપતા બન્યો. કલાકો સુધી તેની ભાળ મેળવાતી રહી છતાં તે ન મળ્યો. છેક સવારે દસેક વાગ્યે તોફાન બંધ પડ્યું ત્યારે વહાણના હાડકારૂપી કૌંચ વચ્ચે ભુદો દબાઈને મૃત્યુ પામેલો નજરે પડ્યો. તેનું શબ વિકૃત બની ચૂક્યું હતું. સૌએ તેને સજળ નેત્રે ત્યાં જ અગ્નિસંસ્કાર આપી દીધાં.