આપણાં તીર્થસ્થાનોમાં તો એમને આવકાર મળે છે. ત્યાં તો એ નિર્ભય બની ગયા હોય છે. અમે લક્ષ્મણઝુલા પાસે મસાલેદાર બાફેલા ચણા અને બટાકા ખાતાં રસ્તા ઉપર ઊભા હતા તો વાનરટોળી અમારા હાથમાંથી પડિયા ઝૂંટવી ગયેલી. માત્ર ખોરાક જ ઉપાડી જાય એવું નહીં. એને કુતુહલ જાગે એવી કોઈ પણ ચીજ ઉપાડી જાય. મારા સ્વર્ગસ્થ પિતાએ એમનો અનુભવ કહેલો. અમદાવાદમાં સાંકડીશેરીમાં એ રહેતા હતા. તાજા તાજા પરણેલા. લગ્નમાં એમને સાસરેથી ઘડિયાળ મળેલું. એમની સ્થિતિ સાધારણ એટલે એમને માટે એ અમૂલ્ય સંભારણું હતું. નજર સામે જ રહે તે માટે એ ટેબલ પર મૂકી રાખતા. એક દિવસ એક વાંદરું એમની નજર સામે જ એ ઘડિયાળ ઉપાડી ગયું અને છલાંગો મારતું પીપળાના ઝાડ પર પહોંચી ગયું. અમારી ખડકીનો એ પીપળો વાનરસૃષ્ટિનું એક જંક્શન હતું. એના ઉપર ટોળકીઓની અવરજવર આખો દિવસ ચાલુ જ રહેતી. પીપળો તો હજુ પણ છે. વાનરટોળીઓ અવરજવર કરે છે કે નહીં તેની ખબર નથી.