કચેરીના પગથિયા ચડતાં ચડતાં તેઓને વિચાર આવ્યો કે “જે.કે.ને કાર તથા વ્યક્તિ વચ્ચે રહેલાં તફાવતનો ખ્યાલ હશે ?” પોતાની જગ્યા પર ટેબલ પરના કાચની નીચે ગોંધી રાખેલા ભગવાનોને અગરબત્તી કરી, વંદન કરી અનાયાસે જ સામે રહેલા ફોન તરફ તેમનો હાથ લંબાઇ ગયો… સામે છેડે મોબાઇલ પર વાગતી કોલરટ્યુનને તેઓ બંધ આંખે સાંભળી રહ્યાં. ક્લીક… “હલ્લોઓઓ… આજે કંઇ મારા પર મહેરબાન થયાને… રોજની જેમ ભગવાનનું નામ નથી લેવાનું?” તેઓના મોં પર એક સ્મિત રેલાઇ ગયું ને બંધ આંખે જ બોલ્યાં… “એ જ તો કરૂ છું… !” ભીનાં સ્વરે ઘણી વાતો થયા બાદ સામે છેડે રહેલો સ્વર બોલ્યો… “સાંભળ, આજે તારા જન્મ દિવસ નિમિત્તે મેં મારા સ્પંદનોને અક્ષરદેહ આપ્યો છે તે પત્ર તારા ટેબલ પર આવી કવરમાં આપી જઇશ… બધા સાંભળે તેમ કહીશ… “રમાબેનને આપી દેશો ? તેમના હસ્બંડના દસ્તાવેજ છે… ઓ.કે…. હં… હં… બાય… ટેઇક કેર… મી ટૂ…”