કૉફી પૂરી કર્યા પછી પંદર-વીસ મિનિટ ત્રણેયે આપસમાં અમસ્તી વાતો કરી. અચાનક વિનાયકનું ધ્યાન પડ્યું. નિરાલી બોલતી બંધ થઈ ગઈ હતી. તે ખુરશીનો ટેકો લઈ ઊભી થવા ગઈ એ ભેગી જ પડી ગઈ. તેની આંખો બંધ થઈ ગઈ. તે પોતાની જગ્યાએથી એને સંભાળવા જાય એ પહેલાં કેતકીની પણ એ જ હાલત થઈ. તે આગળ નમી અને માથું સીધું ટેબલ પર. એ ત્યાં જ બેઠાં બેઠાં ઢળી પડી. આશ્ચર્ય અને આઘાતથી એ દિગ્મૂઢ થઈ ગયો. વિનાયકની રગોમાં જાણે લોહી થીજી ગયું! કેમ આમ થયું? ભૂલથી બંનેના કૉફી મગમાં ઘેનની દવાનો હેવી ડોઝ ઠલવાઈ ગયો કે શું? પેલા માણસે એટલું પણ ધ્યાન નહીં રાખ્યું હોય? કેતકીની સાથે નિરાલી પણ ચિરનિદ્રામાં પોઢી ગઈ? બેયના ઢળી પડેલા દેહ જોઈ એ ડરી ગયો. થોડીવાર શૂન્યમનસ્ક થઈ ગયો. હવે શું કરવું? નિરાલીને ઢંઢોળવા પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ વ્યર્થ. એના હોશકોશ ઊડી ગયા. આસપાસ કોઈ નહોતું. અંધારંુ પણ ઠીક-ઠીક વધી ગયું હતું. જે થયું એને તો હવે પોતે બદલી શકે તેમ નહોતો. પોતાની જાતને આ ડબલ મર્ડર કેસમાંથી કેમ બચાવવી એ ઝડપથી વિચારવા લાગ્યો. એના મગજમાં ચમકારો થયો. આમ પણ પૂર્વયોજિત પ્લાન પ્રમાણે કેતકીની હત્યા પછી તે અને નિરાલી કારમાં આ સ્થળેથી નાસી છૂટવાના હતા. હવે એકલો જ જેમ બને તેમ જલદીથી અહીંથી ભાગી નીકળે તો? સતુદાદાની વાડી અંતરિયાળ ભાગમાં હતી. અહીં સીસીટીવી કેમેરા વગેરે તો ક્યાંથી હોય? વાડી સંભાળતા માણસોને આમેય પટાવવા અઘરું નહોતું. પેલો ઠીંગુજી માણસ તો કંઈ કરવાનો જ નહોતો! કેતકી અને નિરાલી કઈ રીતે અને કેમ અહીં પહોંચ્યાં એની વાર્તા તો પોલીસ ઇન્કવાયરીમાં પછીથી બનાવી શકાય!