અવાજ ધીમો પડતો ગયો. શ્રીમતી ડ્રેસનર રાહ જોઈને ઊભાં જ રહ્યાં. ફરી કોઈ દરોડો ન પડ્યો. બીજો દરોડો આવતી કાલે, અથવા એ પછીના દિવસે પડશે! હવે જરૂર તેઓ ફરી-ફરીને આવવાના, અને વસાહતમાંથી બધાને લઈ જશે! જુન મહિનામાં જે ઘટના આતંકની ચરમસીમા લાગી હતી, ઓક્ટોબરમાં તો એ રોજિંદી ઘટમાળ બની ગઈ હતી! ભલું થજો એ યુવાન યહૂદી પોલિસનું! ડેન્કાને પાછી લેવા માટે ઉપર જતી વેળાએ એમને ખાતરી થઈ ચૂકી હતી, કે ક્રેકોવમાં જે રીતે સમયબદ્ધ, નિયમસર અને સખ્તાઈથી હત્યાઓ થઈ રહી હતી તે જોતાં, વ્યવસ્થાતંત્રની આ વધતી જતી તાકાત સામે ચમત્કાર સિવાય ભાગ્યે જ કોઈ ચીજ બાથ ભીડી શકશે! વસાહતના ઘણા રૂઢીચુસ્તો તો એક કહેવત ટાંકતા હતા, “એક કલાકની જિંદગી પણ હવે તો જિંદગી છે.” યહૂદી પોલિસના યુવાને શ્રીમતી ડ્રેસનરને એ એક કલાક ફાળવી આપ્યો હતો. એમને ખબર હતી કે ભવિષ્યમાં ફરી એક વખત તેમને આ રીતે એક કલાક આપી શકે એવું કોઈ જ બચ્યું ન હતું!