પરિષદનું સમાપન કરવાનું કાર્ય વિપુલ કલ્યાણી, પ્રકાશ ન. શાહ અને અદમ ટંકારવીએ સુપેરે પાર પાડ્યું. પ્રકાશભાઈએ જેમ બંગાળમાં બંકિમચન્દ્રથી ટાગોરનો એક યુગ ગણાય છે તેમ ગુજરાતમાં ક.મા. મુન્શીથી ‘દર્શક’નો એક સમયગાળો ગણાવી શકાય તેમ પ્રતિપાદિત કર્યું. બીજી પણ એક સુંદર વાત કરી. એક વખત બનારસના પંડાઓ ભાંગથી તૃપ્ત થઈ મોજમાં આવીને આખી રાત હલ્લેસાં મારતાં કશેક જવાનો મનસૂબો લઈને નીકળ્યા. સવાર પડતાં આસપાસ નજર ફેરવતાં બોલી ઊઠ્યા, “ખરેખર ઈશ્વર દયાળુ છે, આ જગ્યા આપણા બનારસ જેવી જ લાગે છે.” એક પંડાને ભાંગ ઓછી ચડેલી, તેણે સત્ય પ્રકાશ્યું, “મૂર્ખાઓ, આપણે હલ્લેસાં માર્યાં પણ લંગર નહોતું છોડ્યું.” એમ ભારતમાં યુગાનુકુલ રચનાઓ થઈ, ગુજરાતીઓ દેશ-વિદેશ ગયા અને યથાશક્તિ ભાષાની જાળવણી કરી પણ તપાસવું રહ્યું કે હલ્લેસાં માર્યાં પણ લંગર છોડ્યું છે કે નહીં?