‘વાત તો બાળપણથી જ શરૂ થઈ છે. નાનો હતો ત્યારે 12 વર્ષની ઉંમરે જ પિતાનું અવસાન થઈ ગયું. કાકાઓએ માથે હાથ મૂકવાને બદલે અમને કુટુંબથી જ બહાર ફેંકાવી દીધા. માથે છત નહોતી, ખાવા નહોતું. હું અને મારી મા જેમતેમ કરી ગુજરાન ચલાવતાં. માએ ગામની સરકારી નિશાળમાં ભણાવ્યો અને પોતે ગૃહઉદ્યોગ ચલાવીને અમારી જીવાદોરી સંભાળતી. જેમતેમ કરી બાર ધોરણ પાસ થયો. થોડું કમ્પ્યૂટર પણ શીખ્યો અને એના પર જ નોકરી પણ મળી. હવે દિવસો પહેલાં જેવા કપરા નહોતા.’ સુધીર અટક્યો.