અત્યારે તો ભૂખ લગાડવા માટે તો પહેલા ચીઝ-કોર્ન ટોમેટો સૂપ, સ્વીટ કોર્ન સૂપ, કે ફલાવર-બદામનો સૂપ યા જલજીરાના શરણે જવું પડે છે. આવું બધું એ સમયે નહોતું. ત્યારે તો જમણનું નિમંત્રણ જ ઓપિટાઈઝર બની જતું. નિમંત્રણ મળે એ ક્ષણથી જ ભૂખ ઉઘડવા માંડતી. જ્યારે આજે તો ભૂખ લગાડવા મથવું પડે એવા દિવસો આવ્યા છે. સૂપ પતાવ્યા પછી ખાલી ડિશ, બાઉલ, ચમચી ને પેપર નેપકીન લેવા લાઈનમાં ઊભા રહી જવાનું. ડિશ, વાડકી વગેરે મળે એ લઈને રામરોટી ઘરના પાસે ઊભા રહેલા ભિક્ષુકોની પેઠે, ગરીબ-રાંકડા થઈને વાનગીઓનાં ટેબલ પાસે કતાર લગાવવાની અને પોતાનો નંબર આવે ત્યાં સુધી એ ટેબલ પર તેમજ આસપાસના ટેબલો પર ખડકાયેલી વાનગીઓની આગળ મૂકેલ પાટિયાં વાંચવાનાં. બાપ જન્મારેય સાંભળવામાં ન આવી હોય એવી વાનગીઓનાં નામ વાંચતા જીવ ચૂંથાય કે એ ચીજ શું હશે ? સ્વાદમાં કેવી હશે ? મોટા ભાગે વાતમાં માલ નહીં, પાછાં નામ અટપટાં જેમ કે લસણિયા, બાર બેકિયું, ખિચિયા. મેં ગીધુકાકાને પૂછેલું કે આ ખિચિયા કિસ ચિડિયાકા નામ હૈ ? ત્યારે તેમણે મને સમજાવેલું કે વિનુ, તને યાદ છે આપણે પરિમલ ગાર્ડન પાસે એક વાર પટલાણીનું ખીચું ખાધેલું ? બસ એને શણગારી એની જાતિ બદલીને અહીં ખિચિયા બનાવી દીધી છે.