મયૂર નંદિનીથી ઘણાં મોટા હતાં પણ દેખાવે લાગતાં નહોતાં. એમનાં વ્યક્તિત્વમાં, એમનાં શબ્દોમાં એક પ્રકારનું ખેંચાણ હતું. નંદિની હંમેશા એમાં ખોવાઈ જતી. વારંવાર મળવાને કારણે નંદિની મયૂરનાં વિચારોમાં જ ખોવાયેલી રહેવા લાગી. ક્યારેક એ મયૂરનાં શબ્દો વાગોળતી તો ક્યારેક એમનાં નામ લખેલા શબ્દો પર હાથ ફેરવતી.. ક્યારેક એમની તસવીર પર હાથ ફેરવતી તો કદીક એમની તસવીરને ચૂમતી તો ક્યારેક વળી એ તસવીરને છાતીએ વળગાડીને સૂઈ જતી. નંદિની મયૂર માટેનું પોતાનું આવું વર્તન સમજી નહોતી શકતી. હમણાં હમણાં તો પોતાનોજ હાથ પોતાના દેહ પર ફેરવતી ત્યારે કલ્પના કરતી કે એ મયૂરનો હાથ છે અને એના શરીરમાં એક અજબ ઝણઝણાટી અનુભવતી. હવે તો મયૂરને પણ નંદિનીની આંખોમાં પોતા માટેનું એ ગાંડપણ વંચાઈ રહ્યું હતું. સમજદાર મયૂરે નંદિનીથી થોડું અંતર વધારી દીધું તો નાના બાળકની જેમ નંદિની જાણી જોઇને ભૂલો કરી મયુરનું ધ્યાન ખેંચવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. પોતાનું લક્ષ્ય લેખનની જગ્યાએ ક્યારે મયૂર થઈ ગયું એ નંદિનીને ખબર જ ન પડી. પણ મયૂરની સમજમાં આવી ગયું હતું. મયૂરના સૂચનોથી નંદિનીનું લેખન સુધર્યુ તો હતું. એટલે પોતાનો ધ્યેય ચૂકેલી નંદિનીને ફરી લેખનમાં કાર્યરત કરવા એક સાંધ્ય દૈનિકમાં નિયમિત વાર્તાઓ આપવાનું કામ મયૂરે અપાવ્યું. હવે નંદિનીએ ફરજિયાત વાર્તા લખવી પડતી. એને આ કામ નહી કરવાનો વિચાર આવ્યો પણ મયૂરની નારાજગીનો વિચાર કરી તેમ ન કર્યું. મયૂર નિયમિત તેની વાર્તાઓ વાંચવાનો સમય કાઢતો અને ફોન પર નંદિનીને સૂચનો કરતો. નંદિનીનું મન લેખન માં પરોવાઈ તો ગયું પણ મયૂરમાંથી હટ્યું નહીં. એ હંમેશા મયૂરને ઝંખતી. રાત્રે તો એની હાલત ખૂબ ખરાબ થતી. નિરવનો સ્પર્શ એ સહન નહોતી કરી શકતી. એક વાર એણે માંદગીનું બહાનું કરી મયૂરને પોતાને ઘરે બોલાવ્યા. આજે તો પોતે તેમનામાં સમાઈને જ રહેશે. મયૂરના આવતાં જ નંદિની એને વળગી પડી. એ ચમકી ગયા. એમણે પોતાની જાત સંભાળી ને નંદિનીને પોતાનાથી દૂર કરી.