એમાં શબ્દોનો પણ બેશક ફાળો છે. કવિ મધુપના શબ્દો છે. પણ નિખાલસ અભિપ્રાય આપું તો એવી કોઇ મોટી કવિતા એમાં નથી.સારી શબ્દાવલી છે ,બસ સારી જ છે. બાકી ગીતની મઝા અને સમગ્ર નશીલી અસર એની સ્વરબાંધણીમાં અને કોઇ અલૌકિક એવા વાદ્યસંગીત સાથે કોરસના અને એકલસ્વરોના અવગુંફનમાં છે.એ અવગુંફન પણ પછી તો પીગળીને એક સમરસ રસાયણ બની જાય છે. એ રસાયણની પ્યાલીનો પહેલો ઘુંટ પણ શ્રોતાને વસ્તીથી દૂર કોઇ જંગલમાં, ગુલાબી ઠંડીના વાતાવરણમાં, પૂનમ નહિં પણ સુદ આઠમની હળવી આછા અજવાસભરી ,ઉન્મત્ત નહિં પણ મદિલી મધ્યરાત્રીમાં લઇ જાય છે.અને મદહોશ બનાવી દે છે. એ કેવી નવાઇની વાત છે કે માત્ર એકવીસ જેટલી જ હિંદી ફિલ્મોમાં, સંગીત આપનાર, અને કદિ પણ ટોચ તો શું પણ નોંધપાત્ર સંગીતકારોની યાદીમાં પણ સ્થાન ના પામનાર સંગીતકાર મોહમ્મદ શફીએ ફિલ્મ “દારા”(1953) માટે આ ગીતની સ્વરરચના કરી હતી. સાડા છ ફૂટ ઉંચા અભિનેતા શેખ મુખ્તારે પોતે બનાવેલી આ ફિલ્મ સામાજિક વિષય વસ્તુવાળી હતી જેમાં તેમની હિરોઇનો હતી બેગમ પારા અને નિગાર સુલ્તાના. કુલ સાત ગીતોમાંથી આ એક જ ગીત કાંઇક જાણીતું થયું (પ્રખ્યાત નહિં)આજે એ ફિલ્મની પ્રિન્ટ ઉપલબ્ધ નથી.