ગોપનાથના દરિયા ઉપર ઊભું ઊભું મોંસૂંઝણું વિચારતું હતું કે ક્યાં થઇને હવે ઘરભેગા થવું? ઉષા તો હમણાં આવશે. ‘બરાબર એ વેળાએ બંગલાની કેડી ઉપર ઊંચા ગજાનો, ગોરા,ઊજળા, રુઆબદાર ચહેરાનો એક આદમી, વહેલી પ્રભાતે ફરવા નીકળ્યો છે. હાથમાં સોનેરી મૂઠની લાકડી. માથા પર રૂંછાવાળી ટોપી અને લાંબી લાંબી ડાંફોથી આગળ વધે છે પણ એકાએક અટકી જાય છે… ફરવા જવાની કેડી ઉપર ખેડુ વરણનો એક આદમી,નધણિયાતી ગાંસડીની જેમ પડ્યાં જેવું બેઠો છે…ભળકડે ફરવા નીકળેલ આદમીનાં ચરણ રોકાઇ ગયાં…અને પેલાને ટપાર્યો…’ કોણ બેઠો છે,ભાઇ?’ ‘હું…હું…’ પેલા બેઠાડુ આદમીની જીભે લોચા વાળ્યા…એ કાંક કહેવા માગતો હતો પણ અંધારામાંય પ્રભાવક લાગતા આ આદમીને જોઇને ડરી ગયો…!