ધરાએ જીવનમાં પહેલી વાર મુંબઈની જમીન પર પગ મુક્યો. ‘શું આ શહેરે સાચે જ અંબરને એની ધરા વિસરાવી દીધી હશે?’ એવો પ્રશ્ન એના માનસપટ પર છવાઈ રહ્યો. આખી મુસાફરી દરમ્યાન તો મન આડા અવળા વિચારોથી વિચલિત થઇ ઉઠતું હતું. પણ હમણાં મુંબઈની સવાર કંઇક અલગ જ તાજગી રેલાવતી હતી. ધરાએ સ્ટેશન પર ઉતરતા પહેલા મહેતા કાકાને ફોન કરી, હોસ્પીટલનું એડ્રેસ પૂછી લીધેલ. અને સ્ટેશન બહારથી ટેક્ષી કરાવી હોસ્પિટલ જવા લાગી. બહાર વાતાવરણમા એક ખુશમિજાજી ઠંડક હતી, અને થોડો ઝરમર ઝરમર વરસાદ પણ વરસી રહ્યો હતો. ટેક્ષીની બારી બહાર કાળા વાદળો વચ્ચે એને અંબરનો હસમુખો ચેહરો દેખાતો હોય એવો ભાસ થઇ રહ્યો હતો. જે હમણાં કદાચ ધરાને તેના શહેરમાં પહેલી વખત આવવા માટે આવકારી રહ્યો હોય એમ લાગતો હતો. વચ્ચે ક્યાંક થતા વીજળીના ચમકારાનો અવાજ જાણે કહી રહ્યો હતો, ‘આવ ધરા… તારો અંબર તને બોલાવે છે આવ !’ અને આજે જાણે ધરા મુંબઈને જોર જોરથી બુમ મારીને કહી દેવા માંગતી હતી કે, ‘આજે મુ મારા અંબરને તારી પાહેથી લી ને જ જએ’.