ખાસ યાદ રહે : ફરદુનજી સુરતના ને દુર્ગારામ ( 1809-1876)પણ. દુર્ગારામની 22 વર્ષ પહેલાં ફ. જન્મ્યા. પહેલું અખબાર કાઢનાર સુરતના. એ નીકળ્યું ત્યારે દુર્ગારામ 16ના. એ નીકળ્યા પછી ત્રણ વર્ષે ( 1825માં) દુર્ગારામ મુંબઈ પહોંચી, ત્યાંની નવી કેળવણીમાં દીક્ષીત થાય છે.એટલે નવી કેળવણીનો જે લાભ દુર્ગારામ-નર્મદને મળ્યો છે તે ફરદુનજીને મળ્યો નથી.તો, સંસ્કૃતની ભરમાર પછી જે આવી તેનાથી પણ પારસીઓ ત્યારે કાંઈક બચી ગયા છે. અલબત્ત, દરીયાકાંઠાના ખારવાઓમાં, પોતાની પર્શીયન વગેરેની અસરવાળી બોલી (પારસી)નું વળગણ સહજ છે જ. પણ કેવળ કાળક્રમે લેતાં ગુજરાતી ગદ્યનું દીપપ્રાગટ્ય નીર્દોષ નરવા પારસીઓને હાથે થાય છે; પછી (એ દીવાની) શગ સંકોરે છે દુર્ગારામ અને એમાં સ્નેહ પુરી એને ઝળહળતી કરી મુકે છે નર્મદ. પણ જુઓ, એ બેય સુરત-મુંબઈના. આપણી ગદ્યની જન્મભુમી દક્ષીણ ગુજરાતનો છેડો, મુંબઈ-સુરત. હા, બેય. મહારાષ્ટ્રની છાયા-માયા ને નવી અંગ્રેજી કેળવણીની તાલીમ. પણ એ ગદ્ય દુર્ગારામથી સ્વતંત્ર, જાગરુક, શીષ્ટ, ને સમાજોન્મુખ થયેલું લાગે. 1843માં આરંભ કરતાં જ લખે છે : ( ફરદુનજીના આરંભ સાથે આ આરંભ સરખાવો :)