શીલાભાભી ઘરમાં આવ્યા અને જેવો મેં ફ્લેટનો દરવાજો બંધ કર્યો કે મને વળગીને રડી પડ્યાં. કઈં પણ પૂછ્યા-કહ્યા વિના, મેં એમની પીઠ પર હાથ પ્રસવાર્યા કર્યો. થોડીવાર સુધી એ રડતાં રહ્યાં. પછી શાંત થઈને પાણી પીધું. હું બોલી, “ભાભી, તમે જેટલું રહેવું હોય એટલું રહી શકો છો. કહો, હું કઈ રીતે તમને મદદરુપ થઈ શકું?” પાછા એમની આંખમાં પાણી આવ્યાં. મને કહે, “બસ, મને જરાક વાર શાંતિથી બેસી, વિચારવું છે કે મારે શું કરવું છે. વિનુભાઈ ક્યારે આવે છે ઓફિસથી?” મેં કહ્યું, “વિનુ તો ઓડિટ માટે મદ્રાસ (આજનું ચેન્નઈ) ગયા છે અને ગુરુવારે પાછા આવશે. આરામથી બેસો. હું ચા બનાવું છું. હજી તો સાંજના સાડા ચાર જ વાગ્યા છે.” હું રસોડામાં ગઈ. લિવિંગરૂમમાં બેઠેલા શીલાભાભીની દશા જોઈ મને હજારો એવા વિચારો આવતા હતા કે શીલાભાભીને એમના સાસુસસરા ત્રાસ આપતા હશે? મુંબઈમાં ઉછરેલી મોટા ભાટિયા ઘરની એમની જેઠાણીઓ અને જેઠ હુકમ ચલાવતાં હશે કે પછી પરણેલી નણંદ હેરાન કરતી હશે? કદાચ, પતિ અને સાસરિયાં મળીને, પિયેરથી પૈસા લાવવા માટે દબાણ કરતા હશે કે લગ્નને પાંચ વરસ પૂરા થયા છતાં બાળક નથી એ માટે મેણાં મારતાં હશે? શું હોય શકે? મારા મગજમાં વિચારોનું તુમુલ યુધ્ધ ચાલતું હતું.