અને આ બધાં છતાં જો બાળક રોજ કહે કે અમને ક્લાસમાં કવિતાઓની, સિલેબસની સી.ડી. દેખાડવા બેસાડી જ રાખ્યા (જેનું વિષયવસ્તુ ઘરે માતાપિતાએ સમજાવવાનું રહે છે), પરીક્ષા વખતે બાળકની શાળાકાર્યની નોટ કોરી હોય અને ગૃહકાર્યની નોટ ભરેલી હોય, લગભગ દરેક પૂછપરછ વખતે બાળક કહેતું હોય કે આ તો અમને ‘ટીચરે’ સમજાવ્યું કે શીખવ્યું જ નથી, પણ એ પરીક્ષામાં પૂછાવાનું છે એવું તેની ડાયરીમાં લખીને તમે જ આપ્યું હોય ત્યારે અમારે શું કરવું? પ્રોજેક્ટ તરીકે બાળકના વિકાસ માટે ઘરેથી કરીને લઈ આવવાની પ્રવૃત્તિઓ તદ્દન એવી હોય જે બાળક કરી જ ન શકે અને માતાપિતાએ ઘરેથી કરીને એ શાળાએ મોકલવાની હોય, વળી એ લગભગ દર પખવાડીએ હોય ત્યારે પ્રશ્ન થાય કે બાળક ભણે છે કે માતાપિતા? હદ તો ત્યારે થાય જ્યારે પેરેન્ટ્સ ડે પર તમે અમને બોલાવ્યા હોય અને ક્લાસના નોટીસબોર્ડ પર લખેલ ક્વોટમાં બે સ્પેલીંગ ખોટા હોય! પછી તમે જ્યારે અમને કહો કે તમારૂ ચાઈલ્ડ ‘બ્રિલિઅન્ટ છે’ તો અમે તમારા એ કહેવા પર વિશ્વાસ મૂકી શકીએ? સ્પેશીયલ એક્ટિવિટીને નામે લગભગ દર મહીને ઉઘરાવવામાં આવતા પૈસા હોય કે એ માટેની અલગ વસ્તુઓ ખરીદવાની વાત હોય, અમે અમારી જાતને કઈ રીતે આશ્વસ્ત કરી શકીએ કે અમારું બાળક તેના જ્ઞાનની અને સમજણની ક્ષિતિજો તમારી દોરવણી હેઠળ વિસ્તારી શક્શે? શાળા બદલવી એ તેનો ઉપાય બીલકુલ નથી, શાળાઓની માનસિકતા કદાચ બદલાવી જોઈએ.