હા.. હા.. હા… અને ધીમી ખીખીયારીનો ગણગણાટ રૂમની બહાર જતો સંભળાયો. એટલી તો જરૂર ખબર હતી કે બધું શું ચાલી રહ્યું છે. રૂમમાં ચારેબાજુ નજર ફેરવી જોઈ. એક ધીમો આહ્કારો નખાઈ ગયો. દીદી.. દીદી.. હું તારી જોડે આવીશ હાં કે ! નાનો ભાઈ તોફાન કરતા કરતા તેની સાથે બહાર જવાની હંમેશા જીદ કરતો. “દીપુ, આજે મારે કોલેજની બુક લેવાની છે. પ્લીઝ, કાલે હું તને જરૂર લઇ જઈશ.” ને લગભગ દરેક વખતે તે માની જતો, કયારેક જ જીદ પકડતો,. કયારેક મને એની દયા આવતી ત્યારે તેને સાથે લઇ જતી તો રૂપા પણ દોરાઈ જતી. ને બંને સાથે હોય એટલે અચૂક તોફાન કરે જ. વાદવિવાદ કે નકલ કરીને આખે રસ્તે બંનેને સાચવીને ઘરે લાવતી ત્યારે નિરાંત થતી. ક્યારેક સ્વત્રંતા છીનવાઈ જવાનો વસવસો થતો. જયારે રીક્ષા ન મળે ત્યારે દીપુની ગેરહાજરી જરૂર સાલતી. કમસેકમ દીપુ હોય તો વાતચીતમાં રસ્તો જલ્દી કપાઇ જાય.