૧૯૯૭માં રોડ હાર્ડીએ ફરી આ વાર્તા ડિરેક્ટ કરી, વાર્તાને જીવંત કરે છે, ત્યારે એવો પ્રશ્ન સહજ થઈ આવે કે એવું તે કયું તત્વ વાર્તામાં હશે જે ડિરેક્ટરથી લઈને પ્રેક્ષકોને જોવા મજબૂર કરતું હશે?