સંજયની આત્મીયતા ભરી વાણી સાંભળતાં માણેકબહેનને કળ વળી. થોડી વારે આંસુ લૂછી સ્વસ્થ થઈ ધ્રૂજતા અવાજે – ‘દીકરા, ઘણા વખતે તું આવ્યો એટલે તને જોઈ હૈયું થોડુંક ભારે થઈ ગયું… ત્યાં હતાં ત્યારે તારા કાકાના જીવતાં કેવું સુખ હતું ? અહીં આવ્યા પછી મનોજ સવારે નોકરીએ જાય અને પાછળ લલિતાનું રાજ ચાલુ થઈ જાય ! સ્વભાવે થોડીક ટૂંકી, નહીં જેવું શાક, ટાઢાં દાળ-ભાત, ટાઢી મોણ વગરની રોટલી, દાંત નથી તોય માંડમાંડ ગળે ઉતારીને પડખેની ઓરડીમાં પડી રહું છું. શું કરું ? સાજી છું કે માંદી મનોજે ક્યારેય લાગણીથી પૂછ્યું નથી. રજાના દિવસેય બેઘડી પાસે બેસી વાત કરી નથી… આમ ને આમ દિવસ-રાત કાઢું છું. લલિતાએ કોણ જાણે કેવા કાન ભર્યા છે તે બાળપણના લાડ છેક જ ભૂલી દીકરો મટી ગયો છે !’