કોઈ કાળે, મુંબઈમાં નીચેથી ઘરમાં બેઠાં બેઠાં, ઉપર જતાં વિમાનો તો ઘણાં જોયેલાં. નાનાં અમથાં, લાઈટો ચમકાવતાં, અવાજ સાથે પસાર થાય ત્યારે બ્હાર ડોકાઉં, પણ ત્યારે કલ્પના નહોતી કે એવા જ કોઈ વિમાનમાં પહેલીવાર મારાં બે પ્રિય પાત્રોને ચઢાવી, હું અધ્ધર જીવે જમીન પર રહીશ. પોરબંદરમાં ત્યારે વિમાનસેવા. પોરબંદરથી મુંબઈના એ વખતના બાપુની ગાડીના પ્રવાસમાં છએક મહિનાની મારી દીકરીનું શું થાય ? પત્ની અને દીકરી બંનેને વિમાનમાં મોકલ્યાં તો ખરાં પણ વિમાનમાં વગર ચઢ્યે હું વિમાનની સાથે રહ્યો. મારી પહેલી હવાઈ સફર તો અકસ્માત વગર, અકસ્માતે જમ્મુથી દિલ્હીની હતી. પત્ની અને દીકરી સાથે કાશ્મીર તો ગયો પણ જમ્મુથી વળતાની કોઈ ટ્રેનમાં જગા ન મળે ! ખબર પડી કે નાનું એવ્રો પ્લેન દિલ્હી પહોંચાડી શકે તેમ છે. એવ્રો લીધું. એવ્રો ઊડ્યું. કાશ્મીરની હિમાલય ઘાટીઓને વટાવતું, પર્વતોની ટોચોને પાર કરતું અને દરેક ટોચ વટાવતા મારા શ્વાસને અધ્ધર કરતું છેવટે દિલ્હી ઊતર્યું. હું પાર ઊતર્યો.