એક જમાનામાં સાહિત્ય એટલે કવિતા અને કવિતા એટલે સાહિત્ય એવી સ્થિતિ હતી. જે કંઈ રચના થતી તે પદ્યમાં જ થતી. કહેવાય છે કે વિદ્વાનો-પંડિતોના એકબીજા સાથેના સંવાદો પણ છંદબદ્ધ કવિતામાં જ થતા હતા. પત્રવ્યવહાર પણ કવિતામાં જ થયાનાં ઉદાહરણો વાંચવા-સાંભળવા મળે છે. વેદો-ઉપનિષદો જ નહિ, રામાયણ-મહાભારત જેવા મહાનતમ ગ્રંથો કવિતામાં જ લખાયા છે. આ મહાકાવ્યોએ જ આપણી સંસ્કૃતિને આજ સુધી તાજી રાખી છે, જીવંત રાખી છે. તેના થકી જ સદીઓથી આપણે આપણી સંસ્કૃતિ સાથે જોડાયેલા રહી શક્યા છીએ. ગુજરાતી સાહિત્યની વાત કરીએ તો સાહિત્યમાં આધુનિક યુગની શરૃઆતમાં ગદ્યને સ્થાન અપાવનાર નર્મદ ગણાય છે. જેને આપણે કવિ નર્મદ તરીકે ઓળખીએ છીએ અને ‘યા હોમ કરીને પડો ફતેહ છે આગે...’માં નર્મદ અને તેનો મિજાજ જેટલા અભિવ્યક્તિ પામ્યા છે, એટલા તેમના અન્ય કોઈ લખાણમાં કદાચ પામ્યા નથી. નર્મદનાં કાવ્યો આપણને તરત સાંભરે છે, પણ તેના લેખો જલદી યાદ આવતા નથી. આ બતાવે છે કે નર્મદ જેટલા સારી રીતે કવિતામાં આપણને સ્પર્શી જાય છે, એટલા ગદ્યમાં સ્પર્શી શક્યા નથી.