હું એને નસીબ કે પછી યોગાનુયોગ કહીશ. વાસ્તવમાં હું મારા ગ્રેજ્યુએશન બાદ એમબીએ કરવા માગતી હતી અને એન્ટ્રન્સ એક્ઝામની તૈયારી માટે એક વર્ષનો બ્રેક લેવાનું નક્કી કર્યું હતું. એના પહેલાં મારા કોલેજના દિવસોમાં હું એક્સ્ટ્રા પોકેટ મની માટે મોડેલિંગ કરતી હતી. જેના લીધે મારા જુદાં-જુદાં શૂટ્સમાંથી મારા ફોટોગ્રાફ્સ સર્ક્યુલેટ થવા લાગ્યા હતા અને એ કેટલાક કાસ્ટિંગ ડિરેક્ટર્સ અને કોઓર્ડિનેટર્સની પાસે પહોંચ્યા હતા. મેં બ્રેક લીધો હતો એ વર્ષમાં મને ફિલ્મ્સ માટે કોલ્સ આવવા લાગ્યા હતા. એ સમયે મને બોલિવૂડમાંથી જે ઓફર્સ મળી હતી એના કરતાં સાઉથ તરફથી વધુ સારી ઓફર્સ મળી હતી. સારીનરસી એમ બંને પક્ષનો મેં વિચાર કર્યો. આખરે મેં નક્કી કર્યું કે, મારી પાસે ઓલરેડી એક વર્ષ છે તો એક્સપેરિમેન્ટ કરવો જોઈએ. ઓફર સ્વીકારીને કંઇક નવું શીખવામાં કશું જ નુકસાન નથી. બસ આ જ રીતે મેં શરૂઆત કરી હતી. મેં એક જ સમયે એક તામિલ અને તેલુગુ ફિલ્મ સાઇન કરી હતી. મને એ સમયે નહોતી ખબર કે, મેં આ ફિલ્મ્સ માટે તૈયારી શરૂ કરી હતી કે એ જ ક્ષણે મારે એમબીએ કરવાનો વિચાર પાછળ છોડી દેવો પડશે. મેં નહોતું વિચાર્યું કે, લેંગ્વેજ અને એક્ટિંગ સ્ટાઇલ શીખવી મુશ્કેલ હશે. હું બીજી સામાન્ય વ્યક્તિની જેમ વિચારતી હતી કે, એક્ટિંગ એ તો સરળ કામગીરી છે. હું એમ જ વિચારતી હતી કે, એક્ટિંગ એટલે સારા દેખાવવું અને ડાયલોગ્ઝ બોલવા. વાસ્તવમાં મારે સૌથી પહેલાં તો જે કંઈ પણ શીખેલું છે એ ભૂલી જવાની જરૂર હતી. મારી પહેલી બે ફિલ્મ્સ રિલીઝ થઈ ત્યારે મેં અનુભવ્યું કે, હું એક્ટિંગ કરવા માટે જ જન્મી છું. મેં જોયું કે, એક્ટિંગ કે ઇન્ડસ્ટ્રી વિશે કોઈ નોલેજ વિના મારી બે ફિલ્મ્સ ખરેખર બોક્સ-ઓફિસ પર ચાલી હતી અને અનેક એવોર્ડ્ઝ જીત્યા હતા. મારી તામિલ ફિલ્મે છ નેશનલ એવોર્ડ્ઝ જીત્યા હતા. મેં વિચાર્યું કે, નસીબ જ મને અહીં લઈ આવ્યું છે. એ પછી મેં એક્ટિંગ શીખવાનું શરૂ કર્યું.