– ‘ફોબિયા’ ફિલ્મ ફ્રાન્ઝ કાફકાના ‘I am a cage, in search of a bird’ ક્વૉટથી શરૂ થાય છે. એકદમ રિયલિસ્ટિક શરૂઆતની દસેક મિનિટમાં જ રાધિકા આપ્ટેને ખુલ્લા શહેર-વિસ્તાર (‘ઍગોરા’)માં જે અનુભવ થાય છે, તે એને એના ઘરના સલામત લાગતા પાંજરામાં કેદ કરી દે છે. પરંતુ બહારનું શહેર એક એવું મોટું અદૃશ્ય પાંજરું હતું, જે એના માટે, કહો કે કોઇપણ સ્ત્રી માટે સલામત નથી. હવે ઘરની અંદર આવીએ. રાધિકાના પાત્ર મહેકની એક બહેન છે, જે બહેનના આ ફોબિયાથી ત્રાસી ગઈ છે. તક મળ્યે એને હૉસ્પિટલ ટ્રાન્સફર કરી દે તેવી શક્યતા છે. રાધિકા આપ્ટેનો એક બૉયફ્રેન્ડ છે, જે કૅરિંગ છે, પણ સૅક્સ્યુઅલ ઍડ્વાન્ટેજ મેળવીને રાધિકાને પોતાના વર્ચસ્વના-કમિટમેન્ટના પાંજરામાં કેદ કરવા માગે છે, જે એને નથી ગમતું. આખી ફિલ્મમાં રાધિકા આપ્ટેની સ્ટ્રગલ માત્ર તે ઘરની કે ફોબિયાની બહાર નીકળવાની જ નહીં, બલકે તે અદૃશ્ય પાંજરાંને તોડીને બહાર આવવાની પણ છે. જ્યારે રાધિકા આપ્ટેનો ખરેખરો ફોબિયા આ બધાં જ અદૃશ્ય પાંજરાઓથી મુક્ત રહેવાની ઇચ્છામાં ધરબાયેલો છે. આ આઇડિયા મગજમાં ક્લિક થયો ત્યારે ફોબિયા અને તેને બનાવનારા પવન કૃપલાણી પ્રત્યે માન વધી ગયું, કેમ કે એ થિયરી પ્રમાણે આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ મૅચ્યોર બની જાય છે. વળી, આ ફિલ્મનાં મોટાભાગનાં પાત્રોનાં જીવનસાથી સાથેનાં સંબંધોમાં લોચા છે, કહો કે એમનાં પાંજરાંમાં પણ ગાબડાં છે.