બધામાંથી સૌથી મોટા દિનેશે ખૂબ કાકલૂદી ને રકઝક કરી ત્યારે બધા છોકરાઓ વચ્ચે મળીને રૂ. 1500 ગણી આપ્યા. બીટી કપાસના દલિત બાળમજૂરોના સંઘને ઘરે જવા 180 કિ.મી.નું અંતર કાપવાનું હતું. ક્યાંક બસમાં તો ક્યાંક જીપમાં ઠેબાં ખાતાં ખાતાં અડધે પહોંચ્યાં. ભૂખ્યાં ડાંસ થયાં’તાં તે શીંગ ને ગોળ ખાધાં. હવે ? પૈસા તો ખૂટવા આવ્યા હતા. હવે ચાલો પગપાળા. બાર-તેર વર્ષનાં કુમળાં બાળકો થાકીને લોથ-પોથ થઈને હાઈ-વેની બાજુના રસ્તા પર જ સૂઈ ગયાં. આમ તો આ જ રસ્તેથી લોકો હજાર હાથવાળી અંબાજી માતાના દર્શને શ્રદ્ધાપૂર્વક જાય છે, જાતજાતની માનતાઓ પણ માને છે. પણ આ બાળકો પર ન તો માતાની કૃપા ઊતરી કે ન કોઈ ભક્તની. ખાવાની વાત તો દૂર રહી, રસ્તામાં કોઈ પાણી પીવડાવનારું ય ન નીકળ્યું. પડતાં-અખડતાં ત્રણ દિવસે ઘરે પહોંચ્યાં ત્યારે સુકાઈને હાડપીંજર થઈ ગયેલા છોકરાઓને જોઈને સૌ હેબતાઈ જ ગયા.