૧૯૮૧માં આલોક નાથ મુંબઈ આવ્યા. સ્વાભાવિક છે કે એ વખતે તેમના માથે એવો કોઈ હાથ નહોતો. પોતાની મજલ પોતાના પગ પર એકલે હાથે કાપવાની હતી. તેઓ કહે છે, ‘૪૦૦ રૂપિયાના મન્થ્લી ભાડાના ઘરમાં રહેતો હતો. ત્યારે કોઈ કામ હાથમાં નહોતું અને મારા ગુજારાના પૈસા પણ મને ઘરેથી મોકલવામાં આવતા હતા. એ વખતે મુંબઈમાં ઍડ-ફિલ્મ્સ, ડબિંગ અને નાટકોમાં નાના-મોટા રોલ જેવાં કામ કરતો હતો. અનેક જગ્યાએથી ધુત્કાર મળ્યો. મનોબળ તોડવાની કોશિશો પણ થઈ. જોકે મારું માનવું છે કે આવી પરિસ્થિતિઓ જ તમારા પાયાને મજબૂત કરે છે. પૈસાની જરૂરિયાતને કારણે કેટલાંક ખોટાં સ્ટેપ્સ પણ લેવાયાં છે. જૈસે કી જવાન ઉમ્ર મેં બૂઢે કા રોલ કિએ યે રૉન્ગ સ્ટેપ થા. થોડા રુકતા, થોડા ઇન્તઝાર કરતા તો ડેસ્ટિની કુછ ઔર હોતી.’