ફેસબુક પર રીડર બિરાદર સાજીદ સય્યદની આવી ‘શેડ્યકઢી’ રચના વાંચવા મળે, એટલે એ ‘ટેસબુક’ થઈ જાય! સાજીદભાઈની આ મસ્ત કૃતિને ‘નાણાવટી રે, સાજન બેઠું માંડવે…’ના ઢાળમાં કાનોકાન કોઈને ખબર ન પડે, એમ મનોમન ગાઈ જુઓ… (હવે લગ્નગીતોના ઢાળ યુટયુબ પર શોધવા ન પડે, ક્યાંક!) સામાન્ય રીતે ગુજરાતીઓ બહુબધા નોસ્ટાલ્જીક હોય છે. બ્લુ રે ડિસ્કના જમાનામાં ગ્રામોફોન રેકોર્ડની ઘરઘરાટી અને તડતડાટી યાદ કરીને નરમ દહીંવડા જેવા ઢીલા થઈ જાય છે. કંઈ નહિ તો સીટી બસની ક્યૂ અને ટીવીની સિરિયલો યાદ કરીને હીબકે ચડે છે. વતનપ્રેમમાં જ ગલોટિયાં ખાધા કરે છે. જૂનું એટલું સોનુંની ભાવના ગોલ્ડની બુલિયન માર્કેટ પહેલા જ હૃદય પર સુવર્ણાક્ષરે મઢીને બેઠેલો આપણો સમાજ છે. (જેમાં નવું કથીરને બદલે પ્લેટીનમ હોઈ શકે, એ વાત પેલા ડૂસકાના ઘોંઘાટમાં વિસારે પાડી દેવાય છે!)