'દીકરા શ્લોકા, તું ક્યાંય બહાર જાય ને તો મમ્મી-પપ્પાને કહ્યા વિના નહીં જવાનું હં કે, આ આપણાં પાદોશી નિલેષકાકા કે પેલો બાજૂની દૂકાનવાળો વાણિયો તને ચોકલેટ આપે ને તો પણ એ લઈ નહીં લેવાની. તને ચોકલેટ ખાવાનું મન થાય ને તો મને કહેવાનું હાં.' વેદ અને સાર્થકી ઘરમાં પ્રવેશ્યા ત્યારે નાની દીકરી શ્લોકા, તેના દાદીના ખોળામાં માથું નાખી સૂતી હતી અને દાદી વળી પાછા તેને એ જ બધુ સમજાવી રહ્યા હતાં. સાર્થકીએ છેલ્લાં બે વાક્યો સાંભળ્યા અને તેનું દિમાગ ફરી ગયું. તે બોલવા જ જતી હતી પણ એટલામાં જ વેદે બાજી સંભાળી લીધી. 'શ્લોકા દીકરા કાલે સવારે સ્કૂલે જવાનું છે ને, ચાલો ફટાફટ મમ્મા સાથે જઈને સૂઈ જવા તો...' વેદે કહ્યું. 'મમ્મી તેં દવા લીધી?' વેદે માલતીબેનને પૂછ્યું. 'હા, ભાઈ લીધી. પણ તમે આ આપણી શ્લોકાનું ધ્યાન રાખજો હં. કાલ કોણે દીઠી રે શ્યામ, બધુ સારું રાખજે, બધુ સારું કરજે...' બબડતા બબડતાં માલતીબેન પોતાના રૂમમાં ચાલી ગયા.