જે ત્રણ પાદ અંતરગુહામાં નિહિત છે એમાં જે પહેલું જે પરા છે એ સ્ફૂરણ છે, સ્પંદ છે, એ આત્માનો ધર્મ છે. ત્યાંથી શબ્દ સ્થૂળ થતો થતો આવે અને એ સ્થૂળ થાય ત્યારે પેલું અનુસંધાન જેટલું જળવાય એટલો આપણને લાભ થાય. એટલી કવિની સભાનતા અનિવાર્ય હોવી જોઈએ. કવિતાના શબ્દને પોતાના ઉદ્દગમ તરફ જવું હોય છે. એ એની મથામણ હોય છે. શબ્દનાં અનેક રૂપો છે. શબ્દ નિત્ય છે. શબ્દ ક્ષણિક પણ છે. શબ્દ શાશ્વત પણ છે. શબ્દ કાલગ્રસ્ત છે, શબ્દ કાલજયી પણ છે. તો શબ્દનાં વિવિધ સ્વરૂપોમાંથી કવિતા એનું સૂક્ષ્મ સ્વરૂપ જે છે એની ઉપાસના કરે છે.