સૂર્યકાંત થોડી ક્ષણો ઊભા રહ્યા. ક્ષિતિજ તરફ જોઇ રહ્યા. પછી નંખાઇ ગયેલા અવાજે બોલ્યા, “વારંવાર એજ વિચાર આવે છે. હું બધુ સમજું છું છતાંય પાછો પડું છું. હું જ મનને મનાવું છું અને હું જ હારી જાઉ છું. જીવવા માટે તો કોઇ કારણ નથી રહ્યુ પણ મરવા માટે પણ…” સૂર્યકાંતના બાકીના શબ્દો નિ:શ્વાસમાં ભળી ગયા.