‘કાલે વહેલી પરોઢમાં અહિંથી પ્રસ્થાન કરવાનું…જે બંગલામાં હાસ્યની છોળો વચ્ચે, આનંદમાં સોળ વર્ષ ગાળ્યાં એ જ બંગલાની કાયમ માટે રજા લેવાની…એક તરફ બાના ત્રાસમય સામ્રાજ્યમાંથી છૂટવા અધીર થયેલું મન અને બીજી તરફ એ જ બા અને બાબાને છોડી જવાના વિચારથી હૈયું કેટલું ભરાઈ આવે છે…’ આ વિચારોમાં તે જામુનીની ચોળી પર મશીનની ટીપ મારતાં ચંદ્રાવતીની આંખમાંથી બે આંસુ ટપકી પડ્યાં. ‘આ મશીનને આજે આખરી રામ રામ કરવાના… આ મશીન બાબાએ ખાસ મારા માટે મુંબઈથી મંગાવ્યું હતું અને ગામમાંથી માદરપાટનો તાકો ખરીદી આણ્યો હતો. કહેતા હતા, જે કાંઈ સીવવું હોય તે સીવજે દીકરા! જેવું આવડે તેવું. છોકરીની જાતને સીવણ – ભરતકામ આવડવું જોઈએ…