એ જ રીતે મહત્ત્વની વાત છે, સંગઠન કે સહકારની. વ્યક્તિ જ્યારે ઉચ્ચપદે બેસે કે ઉચ્ચ ભાવનાથી આગળ વધે ત્યારે આ સહકારની આવશ્યકતા રહે છે. સહકારને સમાજની ઉન્નતિ અને સંસ્કૃતિની કરોડરજ્જુ કહેવામાં આવે તો જરાય અતિશયોક્તિ નહીં ગણાય. આ સત્પ્રવૃત્તિને અ૫નાવવાની પ્રથમ શરત એ છે કે વ્યક્તિ ઔચિત્યની મર્યાદામાં રહે, સામાન્ય સ્તરની સુવિધાથી તે સંતોષી રહેવાનું શીખે. એ આધાર સ્વીકારે કે જેમાં બીજાઓનું હિત જોખમાય નહીં. પોતાની ભલાઈ એ હદ સુધી વિચારવામાં આવે કે જેમાં બીજાઓની સામે બૂરાઈ કરવા માટે તૈયાર થવું ન ૫ડે. ધર્મનું વિશાળ માળખું મનુષ્યને સીમાઓની ૫રિધિમાં રહેવા માટે ઊભું કરવામાં આવેલું છે. માટે જ નૈતિકતા અનુશાસન આપે છે અને મર્યાદાથી સભર જીવન ઉન્નતિ અપાવનારું બની રહે છે.