આ મેરિયો એટલે ભગાનો છોકરો. અમુક કોમમાં પતિ-પત્ની એકબીજાનાં નામ બોલતાં નથી. જે લોકો ઊભા બરડે સુધરી ગયા છે તે જાહેરમાં પણ નામ લેવા લાગ્યા છે. અમે ૧૯૯૬માં સુરેન્દ્રનગર રહેવા આવ્યા ત્યારની એક સત્ય ઘટના છે. અમારી સોસાયટીમાં જ રહેતાં એક બહેન મારા શ્રીમતીજી સાથે વાત કરતાં હતાં. વાતવાતમાં એ બોલ્યાં કે, ‘સુરેશ હમણાં આવશે.’ ‘સુરેશ કાલે મોડો આવ્યો હતો.’ ‘અમારે સુરેશને થેપલાં બહુ ભાવે’ એ વખતે મારો મૌલિક હજુ ત્રણ વરસનો જ હતો. મેં બાફી માર્યું. મેં એ પડોશણને કહ્યું કે, ‘સુરેશને મૌલિક સાથે રમવા મોકલજો.’ મારી વાત સાંભળીને એ ખડખડાટ હસી પડ્યાં અને મારા પત્નીને કાપો તો લોહી ના નીકળે એવા થઈ ગયાં. પેલી પડોશણે ખુલાસો કર્યો કે, ‘સુરેશ એટલે પીન્ટુના પપ્પા.’ મને પણ સંકોચ થયો. ‘તો પછી પીન્ટુને રમવા મોકલજો.’ એમ કહીને હું ઘરમાં જતો રહ્યો, પરંતુ મારા પત્ની મારી સાથે બે દિવસ સુધી બોલ્યાં નહોતાં. એમને મૂરખની પત્ની હોવાનું દુઃખ થયું હતું.