પછી તમે તો મને સહેલાઈથી ફેંકી દીધી. પણ હું ક્યાં જાઉં ? હું શ્રીમંત સાક્ષર કુટુંબની દીકરી. એક વાર તમારી વિવાહિતા પત્ની અને જૂજ સમયની ગૃહિણી બન્યા પછી હું શું કરું ? મારે તમારી જીવનસાથી અને તમારા બાળકની માતા થવાની કેટલી ઝંખના હતી તેની તમે હોળી કરી. પછી મને આ જિંદગી આકરી લાગી છતાં હું તમને જ ચાહતી. તમારે યોગ્ય થવાને મેં શું શું કર્યું, શી શી મહેનત કરી ! પણ તમે તો તેની કોડીની જ કિંમત કરી ! અકસ્માતથી તમારી સાથે મારી નજર મળી ત્યારે તમે માનવધર્મ ચૂકીને મને જીવતી કાપી નાખી ! આ તમારાં ભણતરને અને તમારા સેવાવ્રતને, તમારા સ્ત્રીબહુમાનને અને તમારી ધર્મભાવનાને શોભે છે ? હું તો રિબાઈ રિબાઈને સ્વધામ પહોંચી ગઈ. પણ ભવિષ્યમાં માત્ર સુધારાના સ્વાંગથી અને જોશીલાં ભાષણોથી ધરાશો નહિ. પણ તમારું કઠણ કાળજું જરા કૂળું કરી મારાં જેવાં નોંધારાં અને એકલવાયાં તરફ કંઈ લાગણી રાખી તેમની શાણી સેવા કરશો અને જરા પાછું વાળીને મારાં સ્વજન પાસેથી મારી કહાણી જાણીને મને કદી યાદ કરશો તો તમારી સદગતિ થશે.’ આવાં ખરાવાદી વચન સાંભળી હું શરમિંદો બની માથું ખંજવાળતો અને અંગૂઠાથી જમીન ખોતરતો અવાક બની જાઉં છું, અને જાણ્યે અને અજાણ્યે કરેલા પાપ માટે પશ્ચાતાપ કરીને કુમુદ આગળ મારું ઉન્મત્ત મસ્તક નમાવીને માફી માગું છું.