અવિશ્વાસ એટલે જાણે ‘પ્રાણરક્ષક બખ્તર’ એમ સમજીને કોઈ કોઈ માણસો કહે છેઃ “કોઈનો જ વિશ્વાસ કરવો નહીં ને દોડવું જ નહીં એટલે ઠેસ વાગે જ નહીંને! ચાલવું તો તે પણ જોઈજોઈને. જેથી ઠોકર વાગે જ નહીં!” પણ આપણે અનુભવે જાણીએ છીએ તેવી રીતે પગ ઉપર નજર રાખીને પા…પા પગલીની જેમ ચલાતું નથી. ચાલવું તો પડે છે- રસ્તાનો વિશ્વાસ કરીને ચાલવું પડે છે. કોઈ વાર ઠોકર પણ વાગે છે. પણ માણસે ચાલવું તો પડે જ છે. પગ માથે રાખીને ચાલી શકાતું નથી. માથા ઉપર અવિશ્વાસનો ભાર મૂકીને જીવી શકાતું નથી. રાત્રે પથારીમાં પડીએ ત્યારે ઘણીબધી બાબતોમાં વિશ્વાસ મૂકીને ઊંઘવું પડે છે. આપણે ઊંઘમાં હોઈશું અને આપણું ગળું કોઈક કાપી તો નહીં નાખેને એવી શંકા રાખીને ઊંઘી શકાતું નથી. વિશ્વાસનાં, શ્રદ્ધાનાં કોઈક તાર્કિક કારણોની ગેરહાજરી જાણવા છતાં વિશ્વાસ અને શ્રદ્ધા રાખવાં પડે છે. જીવવાનો – સારી રીતે જીવવાનો એ જ સરળ અને સલામત રસ્તો છે.