નનામી બંધાઈ રહેવા આવી ત્યાં વિનુભાઈ વકીલના દેહમાં જસુભાઈ માસ્તરના આત્માનો સંચાર થયો ને વિનુભાઈ સળવળ્યા. વિનુભાઈના સળવળાટથી ડાઘુઓ ગભરાઈ ગયા. એમણે એકદમ નનામી છોડી નાખી. વિનુભાઈ તરત બેઠા થઈ ગયા ને બોલ્યા, ‘આ શું છે ? મારી કુંડળીમાં બંધનયોગ ન હોવા છતાં આ બંધનની સ્થિતિમાં આવવાનું શું કારણ છે ?’ પપ્પા ! હૃદયરોગના હુમલાથી તમારું મૃત્યુ થયું હતું તેમ ડોક્ટર મહેતાસાહેબે કહ્યું હતું. પપ્પા ! તમને શું થયું હતું ?’ ‘હે મધુરભાષિણી બાલા ! તું કોણ છે ? તું મને પપ્પા શા માટે કહે છે ? તારા જેવી એક પુત્રીની કેવી ઉત્કટ ઝંખના મને હતી !’ વિનુભાઈના કથનથી મોટી પુત્રીનું આશ્ચર્ય શમે તે પહેલાં વિનુભાઈની બીજી ત્રણ પુત્રીઓએ ઉપસ્થિત થઈને કહ્યું, ‘પપ્પા ! અમે ચારેય તમારી પુત્રીઓ છીએ. પપ્પા ! તમને શું થયું છે ?’ ‘બાલિકે ! મારે માત્ર એક પુત્ર જ છે, એ કેમ ક્યાંય દૃષ્ટિગોચર થતો નથી.’ ‘પપ્પા ! તમારો કોઈ પુત્ર નથી. અમે ચાર બહેનો તમારી પુત્રીઓ છીએ.’ ‘આ શી ભ્રાંતિનો અનુભવ મને થઈ રહ્યો છે ? મારે એકેય પુત્રી નથી ને છતાં આ ચાર બાલિકાઓ મારી પુત્રીઓ હોવાનું નિવેદન કરી રહી છે ને મારો પુત્ર અત્રે ક્યાંય દૃષ્ટિગોચર થતો નથી.’ વિનુભાઈના ખાસ મિત્ર સુરુભાઈ પામી ગયા કે વિનુભાઈના મગજમાં કશી ગરબડ થઈ જણાય છે. એમણે સૌ સ્નેહીજનોને વિદાય કર્યાં. વિનુભાઈનાં પત્ની પતિના મૃત્યુથી બેહોશ થઈ ગયાં હતાં, તે થોડીવારમાં ભાનમાં આવ્યાં ને પતિને જીવતા થયેલા જાણી પાછાં બેભાન થઈ ગયા. એ ફરી ભાનમાં આવ્યાં ને પતિ પાસે રડવા લાગ્યાં, ‘તમને શું થઈ ગયું હતું ?’ ‘ભગિની ! તમે કોણ છો ?’ વિનુભાઈ બોલ્યા. ‘વિનુભાઈ ! આ ભાભી છે. તમે કેમ ઓળખતા નથી ?’ સુરુભાઈએ કહ્યું. ‘ભાભી ? હું મારા પિતાનો એકમાત્ર પુત્ર છું. મારે ગુરુ બંધુ નથી કે અનુજ પણ નથી, તો આ મારાં ભાભી કેમ સંભવે તે વિશે વિગતપૂર્ણ સ્પષ્ટીકરણની આવશ્યકતા છે.’ ‘અરે, આ ભાભી એટલે અમારાં રસીલાભાભી, તમારાં વાઈફ.’ સુરુભાઈએ અકળાઈને કહ્યું. ‘ઓહ ! શાંતમ પાપમ ! અબ્રહ્મણ્યમ ! અબ્રહ્મણ્યમ ! હું પરમ વૈષ્ણવજન ! પરસ્ત્રી જેને માત રે ! એને માટે અભદ્ર વચનો ઉચ્ચારનારા તમે કોણ છો ?’ વિનુભાઈની વાત સાંભળી અ.સૌ. રસીલાગૌરી જોરજોરથી રડવા લાગ્યાં. સુરુભાઈ પણ હેબતાઈ ગયા. વિનુભાઈ પાછા બોલ્યા, ‘આ વિશાળભવનમાં મને શા માટે લાવવામાં આવ્યો છે ? મારું નાનું મકાન ક્યાં ગયું ? વિશાળ ભવનને અને એ ભવનમાં રહેલી અનભિજ્ઞ વનિતાને જોઈ ‘સુદામાચરિત’માં સુદામાને થતી હતી તેવી મૂંઝવણ મને થાય છે. નરસિંહ મહેતાને તો જાગ્યા પછી જગત દીસતું નહોતું ને ઊંઘમાં અટપટા ભોગ ભાસતા હતા, પણ મને તો જાગ્યા પછી સઘળું અટપટું જણાય છે.’