આ સહયોગનું પ્રથમ ચરણ મનુષ્યના જીવનનું આંતરીકરણ અને અધ્યાત્મીકરણ છે. એમ છતાં જીવનમાં વૈયક્તિક સ્તરે ટેવો અને સામાજિક સ્તરે સંસ્થાઓ અને એમના રીતિરિવાજોના સ્વરૂપમાં પરિવર્તન આવે છે અને એ સામાજિક નિયંત્રણ્ના એજંટ કે કર્તા નહિ રહેતાં મનુષ્યના ઉમદાપણાની, એની ઉન્નત ભાવના કે આદર્શોની અભિવ્યક્તિનું સાધન અને માધ્યમ બની રહે છે. આમ જીવનની તમામ આંતર્બાહ્ય ગતિવિધિનું ઉદગમસ્થાન આત્મા બને ત્યારે એમાં દોષ પેદા થવાની સંભાવના માત્ર ઓગળી જાય છે. समरथ को नहीं दोष गुंसाई.