અહીં એવું કહેવું નથી કે પુુરુષો નમ્ર નથી હોતા કે સોરી નથી કહેતા. સ્ત્રી અને પુરુષના ઉછેરમાં જે ફરક હોય છે તે સમાજની માનસિકતાને લીધે હોય છે. સ્ત્રી એટલે સ્ત્રીને જન્મ આપવા માટે ગુનાહીતતા અનુભવે. સોરી મેં દીકરો ન આપ્યો. સોરી મેં દીકરીને જન્મ આપ્યો. બોલે કે ન બોલે તે આ લાગણી તીવ્રપણે અનુભવતી હોય છે. પોતાનો વિચાર કરવો જ નહીં તે સ્ત્રીને બીજી સ્ત્રીઓ દ્વારા ગળથૂથીમાંથી જ શીખવાડવામાં આવે છે. સ્ત્રીએ કેવી રીતે બોલવું, શું ન બોલવું, શું પહેરવું- ન પહેરવું, શું ખાવું, પીવું, કેટલા વાગ્યે સૂવુું , કેટલા વાગ્યે ઊઠવું. બધું જ નક્કી હોય છે. તે પોતાની મરજીથી કશું જ ન કરી શકે. તેમાં પણ લગ્ન બાદ તો નહીં જ નહીં. ભૂલ થાય તો તેની જ થાય એટલે સોરી કહેવાની આદત તે પાડી લે છે. બસ ત્યાં વાત અટકી જાય. વિવાદ ન થાય એટલે. પણ તેણે નહીં આચરેલી ગુનાહિતતાનો ભાર તેના તનમનને તોડી નાખે છે. તે બોલે કે ન બોલે તેને સમજાતું હોય છે કે બીજા માટે જીવવા માટે જ તે સર્જાઈ છે. તેની પોતાની કોઈ મરજી કે ઈચ્છા હોઈ જ શકે નહીં. પતિ ઘરમાં આવે પછી તે બહાર પોતાના મિત્રો સાથે જઈ ન શકે કારણ કે પતિને નહીં ગમે. પતિ મન થાય ત્યારે ઘરની બહાર જઈ શકે. તેને એ માટે પત્નીની પરવાનગી લેવાની હોતી નથી કે તે માટે સોરી કહેવાની જરૂર પણ જણાય નહીં.