ઉનાળાનો  ભાનુ,  અતિશ   મથે  ભેદી   નવ  શકે, ઘટા  ઊંચે  એવે, જન  શીતળ  છાયા   સુખ  લિય; ખૂલી   બાજુઓથી,   બહુ   પવન  આવે  જમીનને, કરે  ચોખ્ખી   રૂડે,  પછી   મિત  થઈને  ખુશી  કરે.