એ પછી થોડાં જ વરસમાં મારું કાયમી રહેવાનું અમદાવાદ થયું અને એ પણ મણિનગરમાં, એના ઘરની નજીક, દસ પંદર મિનિટના રસ્તે. અમારું મળવાનું વધ્યું, પણ બીજા મિત્રો જેમ રવિવારે એને નિયમિત મળતા એટલી બધી હદે નહિ, પણ વિશેષ તો નલિનીબહેન સાથે એને જવાનું હોય (એ એકલો કદી જતો જ નહિ) ત્યારે મારી ગાડીમાં હું એને આગ્રહ કરીને લિફ્ટ આપતો ત્યારે અમારે ખાસ્સી વાતો થતી. બાકી ફોન અમારે બહુ કાનવગો રહેતો. ફોન પરના અમારા વાર્તાલાપના મેનુમાં બે-ત્રણ નવી જોક્સ અવશ્ય હોય જ. એની પાસે વાત મૂકવા-માંડવા-આટોપવાની જે કલા હતી તે બહુ ઓછા લોકોમાં મેં જોઈ છે.