અમારે ત્યાં અમેરિકામાં તો પહેલેથી નક્કી હોય કે આપણે ફલાણા સંમેલનમાં મળીશું. ચા પાણી-ભોજનનું પણ ત્યાં જ પતી જાય અને પ્રેમથી મિત્રને પણ ભેટાય. એટલે આવા સંમેલનમાં હૉલ કરતા બહાર વધુ લોકો હોય છે. તેમાં કોઈ ધાર્મિક કથામાં પણ એ જ દશા. કથામાં તો લોકો સમજીને જ આવે છે કે આપણે રામ કે કૃષ્ણની વાતો સાત દિવસ સાંભળવાની છે. એટલે કંટાળાનો સવાલ જ નથી. એ કથામાં કોઈ થાકયો પાકયો ઊંઘતો હોય તો લોકો એના તરફ દયાદ્રષ્ટિ રાખી ઊંઘવા દે છે. અમને સ્વામિનારાયણ મંદિરમાં જવાનું ગમે છે. એ જ મંદિર એવું છે કે જેમાં મારે મારી પત્ની સાથે બેસવું નથી પડતું. એટલે હૉલમાંથી ઊઠીને બહાર જતાં કોઈ ન રોકે અને જો બેસી રહીએ તો ધ્યાનના બહાને આંખો મીંચીને બેસવાનું અને માથું ટટ્ટાર રાખીને અકાદ ઊંઘ ખેંચી કાઢવાની. અમેરિકામાં ધાર્મિક કથાઓમાં પણ બહાર મિટીંગ તો ચાલતી જ હોય. પરંતુ લંડન જેવામાં તો હૉલની બહાર થોડું ચાલો ત્યાં પબ મળે ત્યાં બિયરની ચુસ્કીઓ લેતાં લેતાં મિટીંગ થાય અને આવી મિટીંગનો તો નશો જ ઓર હોય છે.