વ્યાધને ગુસ્સો આવ્યો. તેમણે પોતાની પુત્રીને રડાવનાર સાસુને પાઠ ભણાવવાનું નક્કી કર્યું. એ મતંગ ઋષિને ઘેર ગયા. કહ્યુંઃ ‘હું થોડું ભોજન લેવા ઇચ્છું છું, પણ તેમાં ચૈતન્ય ન હોવું જોઈએ. અર્થાત્ તે ભોજન જીવજંતુઓથી રહિત-નિર્જીવ હોવું જોઈએ.’ મતંગ ઋષિ બોલ્યાઃ ‘મારે ત્યાં અનાજ સાફ કરીને રાખેલું છે. આપની ઇચ્છા પ્રમાણે તેની રસોઈ બનાવીને જમો.’ આ વાતચીત પછી મતંગ ઋષિએ સૂપડું ભરેલા ઘઉં અને સૂપડું ભરેલા ચોખા બતાડ્યા. એટલે વ્યાધે કહ્યુંઃ ‘મારા કુટુંબના જીવનનિર્વાહ માટે હું તો દરરોજ અરણ્યમાં એક જ પશુની હિંસા કરું છું. અને પિતૃઓને સત્કારપૂર્વક તે અર્પણ કરીને મારા સેવકો સાથે જમું છું. તમે તો ઘણા પશુઓની હિંસા કરીને પોતાના અનેક ચાકરો સાથે જમો છો. તેથી તે હંમેશાં અભોજ્ય – ન ખાવા યોગ્ય છે એમ હું માનું છું. (ક્રમશઃ)