બીજા વરસે વિલેપાર્લે સાહિત્ય સભા તરફથી પાર્લામાં જ એક વાર્તાકાર સંમેલનમાં શ્રી રમણ પાઠકે વાતવાતમાં ગુલાબદાસભાઈના નજીકમાં જ આવેલા ઘરનો ઉલ્લેખ કર્યો. મારું આ અજ્ઞાન જાણીને રમણભાઈ હસીને કહેલું – ‘પરાવાસી સાહિત્યરસિકોના તીર્થધામ સમા આ મકાને તમે કોઈદિ’ ગયા નથી ? બહુ કહેવાય ! ક્યારેક જરૂર જજો.’ આ પછી આ તીર્થસ્થાને જવાનું અવારનવાર બનવા માંડ્યું. લગભગ સાડાચાર દાયકા સુધીના આ પરિચયમાં યાદ કરું છું તો મેં એમને આપ્યું કશું નથી પણ માત્ર મેળવ્યું જ છે. એકેય મુલાકાત એવી નથી સાંભરતી કે જેમાં મને એમની પાસેથી કશું મળ્યું ન હોય ! ગુલાબદાસભાઈ સાથેની પ્રત્યેક મુલાકાત બે કલાકથી ઓછી ન હોય ! મુલાકાત પૂરી થયે ‘આવજો’ કહેવા ગુલાબદાસભાઈ છેક એમના ઘરના બહારના દરવાજા સુધી આવે અને પછી વિવેકાનંદ માર્ગની ફૂટપાથ ઉપર પણ અર્ધો એક કલાક ‘આવજો’ ‘આવજો’ થાય. એકવાર એમના ધર્મપત્ની મુ. સુમનબહેને કહ્યું – ‘તમારા ભાઈ જે રીતે તમારી સાથે કલાકો સુધી વાતો કરે છે બરાબર એમ જ ઉમાશંકરભાઈ, મેઘાણીભાઈ, પાઠકસાહેબ આ બધા જ્યારે પાર્લામાં રહેતા ત્યારે અહીં આવતા અને આવી જ રીતે કલાકો સુધી વાતો થતી’ અને પછી સુમનબહેને ગુલાબદાસભાઈને કહ્યું : ‘ઉમાશંકરભાઈ, મેઘાણીભાઈ કે પાઠકસાહેબ સાથેની વાતોમાં થતો એ આનંદ હવે દિનકર કે એના જેવા જુવાન લેખકો સાથે વાતો કરવામાં તમને આવે છે ?’ ગુલાબદાસભાઈએ ત્યારે હસીને કહેલું : ‘સાચું કહું તો નથી આવતો પણ ઉમાશંકર, મેઘાણી કે પાઠકને હવે લાવું ક્યાંથી ?’ અને પછી મેઘાણીભાઈને યાદ કરીને ગુલાબદાસભાઈએ કહેલું – ‘મેઘાણીભાઈએ જે દિવસે પાર્લાની શાક માર્કેટમાં એક ફિરંગણ શાકવાળીને જોઈ અને ત્યારે જે ગીત લખ્યું એ ગીત ચબરખી ઉપર લખીને એ સીધા જ અહીં આવ્યા હતા અને પછી…’ આમ કહીને ગુલાબદાસભાઈ ઊભા થયા. ડાબો હાથ કમર ઉપર ટેકવ્યો અને જમણા હાથે નૃત્યનો લહેકો કરીને પગ ઠમકાવતા બોલ્યા, ‘ફિરંગણ શાકવાળીનું આ ગીત મેઘાણીભાઈએ આવી અદા સાથે મને સંભળાવેલું. બોલો, આવું તમારાથી થશે ?’