આમ પહેલાંના સમયમાં તો સાસુ પડી પડી દાળની જેમ ઊકળતી જ હોય. એમાં વહુ બોલે તો છમ્મ થાય. પણ જ્યારે હવે સાસુનું અવમૂલ્યન થઈ ગયું છે ત્યારે સમજીને એક સાસુએ સચોટ અને સ્વીકાર્ય સમાધાન કરતાં સરસ વાત કરી કે વહુ ‘આવ-આવ’ કહે તો એની પાસે જવાનું, ‘હાવ-હાવ’ કરે તો નીકળી જવાનું ! પ્રાચીનકાળમાં વહુ લાવવાની માત્ર વાતો થતી ત્યારેય બનનાર સાસુનો ઠસ્સો જોવાલાયક સ્થળ જેવો રહેતો અને અત્યારે વહુ લાવવાની વાતો ચાલે અને વહુ કેવી આવશે એની ચિંતામાં સાસુનું વજન સો ગ્રામ મમરા જેટલું થઈ જાય. પહેલા નવી નવેલી વહુને સહુ પૂછતાં – તારી સાસુ કેવી છે અલી ? હવે સાસુને પૂછે છે – વહુ કેવી નીકળી ? સબડકા જેવી સાસુની દશા ધબડકા જેવી થઈ ગઈ છે. પણ વહુઓએ ય બહુ વકરવાની જરૂર નથી. એ સાચું છે કે સદીઓથી સાસુ સત્તાનો દુરુપયોગ કરતી આવી છે. પણ કોઈકની પાસેથી શું ન કરવું જોઈએ એ શીખ પણ લઈએ. રેખાનો અંત હોય, ચક્રનો નહીં. વેર એ તો વિષચક્ર છે. સીધી કે આડકતરી દુશ્મનાવટ છોડી ‘પ્રેમ સે જીઓ ઔર જીને દો’ રાખીએ તો ? જીતા વો નહીં, સમજા વો હી સિકંદર !