આપણને ઈતિહાસથી માંડી નેઆ અર્વાચીન સમય સુધી આપણાં પુરુષાર્થ પર ક્યારેય ભરોસો બેઠો જ નથી. કોઈને પણ સફળતા મળે તો ક્યારેય તેનો યશ આપણે તે માણસની મહેનતને આપતાં જ નથી તરત જ તેને કોઈની કૃપા અને કોઈનાં આશિર્વાદ સાથે જોડી દઈએ છીએ અને પછી તરત જ તપાસ શરુ થાય છે કે તે ક્યાં મંદિરમાં જાય છે? ક્યાં આશ્રમ માં આળોટે છે? કે સંપ્રદાય ની સાથે જોડાયેલો છે? તેની કુંડળીમાં ક્યો યોગ ચાલે છે? તે ક્યાં વાર કરે છે? તેનાં હાથમાં કેટલાં અને ક્યાં નંગ છે? અને પછી તેનો બધો જ પુરુષાર્થ આ બધા ની નીચે દબાવી દેવાય છે અને પ્રારબ્ધ જ બધો યશ ખાટી જાય છે. ઋણ સ્વીકાર એ સારા સંસ્કાર છે પણ એ ન્યાયે તો પુરુષાર્થ નો પણ ઋણ સ્વીકાર કરવો જોઈએ ને?