જો હું મારી જાતને નાસ્તિક કહીશ તો અમુક મિત્રો કહેશે ખોટી વાત છે. તમને તો તમારી જાતમાં ખૂબ વિશ્વાસ છે, શ્રદ્ધા છે માટે આસ્તિક કહેવાઓ. હવે આસ્તિક કહીશ તો અમુક મિત્રો કહેશે ખોટી વાત છે તમને ક્યાં ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા છે? કે તમે ક્યાં નિસર્ગાતીત(સૂપર્સ્ટિશન) વસ્તુઓમાં માનો છો? એટલે તમે નાસ્તિક કહેવાઓ. હવે વિવેકાનંદ કહેતા કે જેને પોતાનામાં શ્રદ્ધા નથી તે નાસ્તિક કહેવાય. તો પછી હું આસ્તિક થયો કે નહિ? ઘણા કહેશે જે ઈશ્વરમાં નથી માનતો તે નાસ્તિક કહેવાય અને માને તે આસ્તિક. હવે મને પોતાનામાં શ્રદ્ધા છે અને ઈશ્વરમાં નથી તો પછી મને શું કહેવો? આસ્તિક અને નાસ્તિક બંને? પ્રાચીન સમયમાં ભારતમાં જે વેદોને ના માને તે નાસ્તિક કહેવાતો. હવે વેદોમાં માનતા હોય પણ સાંખ્યના કપિલ મુનિ જેવા ઈશ્વરમાં નહોતા માનતા છતાં તે આસ્તિક કહેવાતા. એટલે તે સમયમાં ઈશ્વરમાં માનો કે ના માનો તેનો કોઈ ફરક નહોતો પડતો ખાલી વેદોમાં માનતા હોવા જોઈએ તે આસ્તિક કહેવાતા. વાંચનાર પણ ગોટે ચડી ગયા ને ?