કૉફી પૂરી થઈ ગઈ પણ કથા અધૂરી રહી. પછી બેઉ જણ રોજેરોજ વહેલી સવારે ગાંધીનગરના સૂમસામ રાજમાર્ગો પર એ અધૂરી રહી ગયેલી કથાના તાણાવાણા ગૂંથતાં રહ્યાં. વનિતાએ પહેલા આઘાતમાંથી ઊગરવા ગણતરીપૂર્વકનું બીજું જોખમ વહોર્યું હતું. એની વાત પણ નીકળી. ‘આખરે હું સ્ત્રી હતી, પંડિત ! મારા જમાનાની ખૂબસૂરત યુવતીઓમાં મારી ગણતરી થતી. મેં પુરુષવિહોણી જિંદગી જીવી નાખવાનો સંકલ્પ કર્યો હતો પરંતુ મારી ઉંમર વિદ્રોહ કરી બેઠી. આખરે એક દિવસ પેલો દરજ્જો ગૌણ બની ગયો અને મારામાં કણસતી સ્ત્રી મારા સમગ્ર અસ્તિત્વ પર હાવી થઈ રહી. તમને જાણીને આશ્ચર્ય અને આઘાત જ નહીં, નફરત પણ થાય તો કરવાની છૂટ છે ! કહેવા જ બેઠી છું ત્યારે કશું નહીં છુપાવું. આવડી મોટી ઑફિસર થઈ બીજે ક્યાં જાઉં ? હાજર સો હજૂર – ન્યાયે મેં મારા પર્સનલ સૅક્રેટરી સાથે સંબંધ બાંધ્યો. બિચારો સીધો માણસ. એને માટે તો હું કીડીના મોઢામાં કાલિંગડું હતી !’