(૧૧) પાછલાં અધ્યાયમાં આપણે નક્કી કરી ચૂક્યા છીએ, કે આંખ દેખે છે, કાન સાંભળે છે, નાક સૂંઘે છે, જીભ ચાખે છે, વાણી બોલે છે, હાથ પકડે છે, ને પગ ચાલે છે, અને એ બધો વ્યવહાર, માણસના અંતર્જ્યોતિ-સ્વરૂપ આત્માને લીધે થતો હોય છે. દાખલા તરીકે, લેખક પણ લેખન-કાર્ય દીવાને અજવાળે કરતો હોવા છતાં, એનું લખવાનું કાર્ય દીપકને સ્પર્શતું નથી. તેવી જ રીતે, આંખ, કાન, નાક, જીભ, વાણી, હાથ, પગ ઈતરની પ્રવૃત્તો, કંઈ આત્માની પ્રવૃત્તિઓ નથી બની જતી, બલકે, એ (આત્મા) તો, જોતો છતાં નથી જોતો, સાંભળે છતાં નથી સાંભળતો, બોલતો છતાં નથી બોલતો, પકડતો છતાં નથી પકડતો, ચાલતો છતાં નથી ચાલતો. – જેવી રીતે કે કટોરો લાલ હોવા છતાં લાલ નથી હોતો!