“મહાણને તો રેવા દેતા હો. હટ સાલી માણસની જાત.” રોજની જેમ આજે પણ અર્ધો ભૂખ્યો ખોડો સ્મશાન બહારનો ઉકરડો ફેંદતો હતો. દારૂની ખાલી બાટલી હાથમાં આવતાં જ તેણે આખી માણસજાતને ભાંડવાનું ચાલુ કર્યું. અર્ધું છાંડેલું સફરજન મળતાં તેની ગાળો અટકી. એક બટકું ભરીને ફરી કંઈક મળવાની આશાએ ઉકરડો ખોળવા લાગ્યો. વરસોથી માગી-ભીખીને ખાતો ખોડો હવે ક્યાંથી શું મળશે એવું અનુમાન લગાવતા પણ શીખી ગયો હતો. ફૂટપાથના પડોશી છન્ના સાથે ક્યારેક શરત પણ લગાવતો. મોટેભાગે સાચો પણ પડતો. ફૂટપાથનો ખૂણો અને છન્નો આ બે જ તેને કામના લાગતાં. ભૂખ્યા પેટે આ બે સિવાય તે આખી દુનિયાને મણ મણની ચોપડતો, જો કે સાંભળવાં બીજા કોઇને નવરા પણ ના હોય.