‘યે ઉન દિનોં કી બાત હૈ.’ જ્યારે ટીઆરપીમાં અટલજી અવ્વલ રહ્યા હતા. રાજનીતિજ્ઞ અટલજીની છાંવમાં કવિ અટલજીની બહુ નોંધ લેવાઈ નથી. બાજપેયીજી વડાપ્રધાન હતા ત્યારે એકવાર કમાન્ડો વગર જઈ રહ્યા હતા ત્યારે એમના મિત્રએ પૂછ્યું કે, ‘તમને ડર નથી લાગતો?’ ત્યારે એમણે કહેલું કે, ‘કોઈ ત્રાસવાદી પાસે આવે તો હું પ્રાસવાદી બની જઈશ. એટલે કે કવિતા સંભળાવીશ.’ આ સહજતા સાહિત્યના માણસમાં જ આવી શકે. સાહિત્ય માણસને થોડો વધુ માણસ બનાવે છે. કવિતાનો શબ્દ સંવેદનના શહેરમાં વસે છે. સાહિત્યકાર ખુદ્દારી અને ખુમારીનો બ્રાન્ડ એમ્બેસેડર છે. અટલજીએ જ્યારે લાગ્યું ત્યારે સોય ઝાટકીને સત્ય કહ્યું છે અને જ્યારે કંઈ ગમ્યું હોય તો પ્રશંસાનો આખો બગીચો પણ ઠાલવ્યો છે. કતીલ શિફાઈએ કહ્યું છે કે, ‘લાખ પરદોં મેં રહૂં ભેદ મેરે ખોલતી હૈ, શાયરી સચ બોલતી હૈ, મૈંને દેખા હૈ કિ જબ મેરી ઝુબાં ડોલતી હૈ, શાયરી સચ બોલતી હૈ.’ શફદર હાશમીનું સત્ય સત્તા સામે પણ માથું ઊંચકીને ઊભું રહ્યું હતું. કહેવાય છે કે હાથ અને પગથી કામ કરે તે મજૂર, હાથ, પગ અને બુદ્ધિથી કામ કરે તે વેપારી અને હાથ, પગ, બુદ્ધિ અને હૃદયથી કામ કરે તે કલાકાર.