અમારા રિસૉર્ટની સામે એક નહેર હતી, જે મેં આગળ કહ્યું. સવારે અમે નીકળ્યાં ત્યારે આ નહેરમાં નામપૂરતું પાણી હતું પણ રાતના સમયે એમાં પાણી ભરાઈ ગયું હતું. અમારી રૂમ આ નદી સામે જ હતી. વાતાવરણમાં રોનક ઉમેરાતી જતી હતી. ખળખળ અવાજે વહેતા પાણીએ બધો થાક ઉતારી દીધો હતો. એકાદ કલાક જેટલો સમય વાતો કરી અને એ પછી વીસેક મિનિટ એ નદીને જોવાનું કામ કર્યું. અફસોસ થતો હતો કે કુદરતના આ સાંનિધ્યમાં રહેવાની તક કેમ નથી મળતી. આ અફસોસ સાથે જ હું સૂઈ ગયો. રવિવારનો આખો દિવસ અમે સીતાપુરમાં રહ્યા. કહોને રહેવું પડ્યું, કારણ કે એ દિવસ આખો સાંબેલાધાર વરસાદ પડ્યો હતો. અમારા રિસૉર્ટની સામે જે નદીમાં મંદ ગતિએ લહેરાતું પાણી વહેતું હતું એ જ પાણી હવે ધીમે-ધીમે આક્રમક બનવા લાગ્યું હતું. અમારે અહીંથી આગળ બદરીનાથ જવાનું હતું પણ આ વરસાદમાં સ્વાભાવિક રીતે જોખમ લેવાય એમ નહોતું. અમારી પાસે હજી એક્સ્ટ્રા દિવસ હતા એટલે અમે આખો દિવસ સીતાપુરમાં જ રહ્યા. રાતે પણ વરસાદ ચાલુ હતો. મોડી રાતે અમે સૂવા માટે ગયા અને રાતે બે-અઢી વાગ્યે રિસૉર્ટમાં દેકારો બોલી ગયો. અમે લોકો જાગી ગયા. બન્યું એવું હતું કે અમારા રિસૉર્ટ પાસેની નદી હવે ખોફનાક થઈ ગઈ હતી. એ નદી રીતસર દરિયાની જેમ મોજાં ઉછાળતી હતી અને દરિયાનાં મોજાં જેમ ઘુઘવાટ કરે એમ એ ઘુઘવાટા મારતી હતી. નદીનું પાણી એકદમ કાળુંડિબાંગ થઈ ગયું હતું. એમાં કોઈ ને કોઈ ચીજવસ્તુ તણાતી પણ અમને દેખાતી. અમારી સામેના નદીનો તટ ખાલી કરી નાખવામાં આવ્યો હતો. અમે બધાએ પણ અમારો જે કોઈ સામાન હતો એ હાથવગો કરી લીધો અને પછી શાંતિથી બેસી રહ્યા. બહાર વરસાદ હજી પણ ચાલુ જ હતો. અમને જગાડવાનું કામ રિસૉર્ટના મૅનેજરે કર્યું હતું. પાંચેક વાગ્યા સુધી બેઠા પછી તેમણે જ અમને કહ્યું કે હવે અમારે રૂમમાં જવું હોય તો જઈ શકીએ, પણ તેણે સૂવાની ના પાડી.