વધેલું ભોજન છોડી અંતરમાં આનંદનો ઓડકાર લઈ બન્ને બહાર નીકળ્યા.રસ્તા પર ચાલતા ચાલતા તેમની નજર રસ્તાને ખૂણે પડેલા કચરાના ઢગલા પર પડી.થોડા સડેલા ફળો રસ્તા પર કોઈએ ફેંક્યા હતા.સફરજન અને બીજા ફ્ળો ઘણા બગડેલા અને થોડા સારા હતા.બન્નેના આશ્ર્ચર્ય વચ્ચે એક બાળકી ત્યાં કશુંક ગોતી રહી હતી.૫-૬ વર્ષની બાળકીના શરીર પર સમ ખાવા જેટલ વસ્ત્રો હતા.સવારથી ભૂખી હોય તેવું તેનું અશ્કત શરીર અને સંકોચાયેલું પેટ કહેતું હતું.બન્ને જણાના પગ ત્યાં જ થંભી ગયા.તેમણે ઊભા રહીને નિરિક્ષણ કરવાનું નક્કી કર્યુ.બાળકીએ કચરાના ઢગલામાંથી સારું હોય તેવું ફળ ગોતવાની શરુઆત કરી. થોડીવારમાં કચરો ફેંદયા બાદ તેને એક -બે સફરજન મળ્યા. તે સફરજન જોતા તેના ચહેરા પર આનંદની રેખા ઉપસી આવી.તે ખુશી કાંઈક તો જમવા મળશે તેની હતી.બાળકીએ કપડાથી સફરજન લૂછ્યા અને ખાવા મંડ્યા. તેના ચહેરા પર ખુશીની કોઈ સીમા ન હતી.ભૂખ સાથે ભટક્યા બાદ મળેલા અન્નનો તે ઓડકાર હતો.મોહિત અને રીના એક્બીજા સામે જોઈ જ રહ્યા.અચાનક જ તેમને કાંઈક યાદ આવ્યું.હોટલમાં વધેલું ભોજન જેના તેમણે પૈસા ચૂકવ્યા હતા તે પણ આવા જ કોઈ કચરામાં જશે અને કોઈ ભૂખ્યું બાળક તેની રાહ જોતું હશે.આ વિચાર આવતા જ બન્નેના શરીરમાંથી કમક્માટી પસાર થઈ ગઈ.હોટેલના ભોજનનો બધો ઓડકાર હવે ખટાશ બની તેમને ગળે પાછો આવી રહ્યો હતો.