૧૯૮૮ થી ૨૦૦૦ સુધીના એ અરસામાં સુભાષ પાલેકર કોઈ માસિકમાં એમના પ્રયોગો વિશે મરાઠીમાં લેખ લખવા માંડ્યા, જેને કારણે મહારાષ્ટ્ર, ગોવા, કર્ણાટક, ગુજરાત અને મધ્ય પ્રદેશના મરાઠી ભાષી ખેડૂતોમાં એમનો વિશાળ વાચક–ચાહક વર્ગ પેદા થયો. પાછળથી એમને જબરજસ્તીથી એ માસિકના સંપાદક પણ બનાવવામાં આવ્યા. જો કે પોતાના નામે ખેડૂતોનું શોષણ કરવાની યંત્રણા ઊભી કરવામાં આવી છે એવું ભાન થતાં થોડા જ સમયમાં સુભાષજી રાજીનામું આપીને પાછા આવતા રહ્યા. બસ પછી એમના વાચકવર્ગે એક પછી એક શિબિરો યોજવા માંડી. શ્રીલંકા, નેપાળ, આફ્રિકન દેશોમાં પણ એમણે તાલીમસત્ર કર્યાં છે. આ માટે એ કોઈ માનધન સ્વીકારતા નથી. આયોજકો માત્ર સત્રના ખર્ચા પૂરતી ફી તાલીમાર્થીઓ પાસે લઈ લે છે. પ્રોફેસર અને એન્જિનિયર થયેલા એમના બે પુત્રો પણ હવે નોકરી છોડીને આ આંદોલનમાં જોડાઈ ગયા છે. ચેન્નઈની એક શિબિરમાં હાજર રહેલા ગુણશેખર નામના યુવાન આઈટી પ્રોફેશનલ લંડનમાં ધીકતી કમાણી છોડીને સુભાષ પાલેકરની પદ્ધતિનો પ્રચાર કરવા તિરુપતિ નજીકના એક ગામડામાં સૅટલ થઈ ગયા છે. દક્ષિણ ભારતમાં આવાં તો અનેક ઉદાહરણ છે. સુભાષ પાલેકર કહે છે :