મિરતોલા આશ્રમનો મહિમા અમેરિકન સાહિત્યકાર ઇમર્સનના પૌત્રી ગટ્રુડ ઇમર્સન સેન જેવા ઘણાં ખ્યાતનામ સાધકોએ કર્યો છે. આ આશ્રમે આસપાસના પર્વતીય લોકોને અભ્યાસ તથા દાક્તરી તેમજ કૃષિ સેવા પહોંચાડવાનું કામ પણ સતત કર્યું છે. તેથી મને એમ હતું કે હિમાલયની ગોદમાં આવેલ આ આશ્રમ શોધતા તકલીફ નહીં પડે, પરંતુ એમ ન બન્યું. કાસરદેવી ખાતેના બૌદ્ધ મઠ પહોંચવાનું જેટલું સરળ હતું તેટલું જ અઘરું હતું મિરતોલા આશ્રમ શોધવાનું. પાંચ-સાત માઈલના હિમાલયના નિર્જન રોડ પર ક્યાંય સાઈનબોર્ડ વગર સડસડાટ ચાલતી ગાડી છેવટે એકાદું જણ મળતાં ઊભી રહી. એ માણસે કંઈ અવઢવ સાથે મુખ્ય રોડ છોડીને અમને કાચા રસ્તે ઉપર જઈ અને તપાસ કરવાની સલાહ આપી. એકાદ માઈલ જેટલો કાચો સાંકડો થતો રસ્તો વટાવીને અમારી ગાડી એક એવા નિર્જન પહાડી ઈલાકામાં આવીને ઊભી કે જ્યાંથી પગપાળા જ આગળ જઈ શકાય તેમ હતું. અમારી સાથે એક ગુજરાતી વૃદ્ધ સાધ્વી પણ હતાં. તેમનું જીવન સ્વપ્ન મિરતોલા આશ્રમના દર્શનનું હતું. પરંતુ સાંકડા થતા જતા રસ્તાના ચઢાણ જોઈને તેઓ બોલી પડ્યા, ‘હરિ ઇચ્છા, આપણે પ્રયત્ન કર્યો તેથી સંતોષ માનવાનો.' પણ ત્યાં તો અચાનક પહાડની ટોચ પર અમે એક યુવક દીઠો. હાથ હલાવીને અમે તેને નીચે આવવા ઈશારો કર્યો. પર્વતીય ઈલાકાનો રહેવાસી એવો તે યુવક તરત નીચે આવ્યો અને તેણે અમને કહ્યું કે અમે મિરતોલા આશ્રમથી થોડા જ ડગલાં દૂર હતા ! બસ દસેક ડગલાં ચાલીને સામેના સાંકડા રસ્તા પર આવેલ ઝાંપાને કળથી ખોલીને અંદર જવાનું હતું. એ યુવક ન મળ્યો હોત તો કદાચ આશ્રમના દર્શન વગર પાછા ફરવાનું બનત. અમે ઉત્સાહપૂર્વક પગ ઉપાડ્યા. ઝાંપો ખોલ્યો અને થોડું ચઢાણ ચઢીને આશ્રમના હૃદયસમા રાધા-કૃષ્ણના મંદિરે પહોંચ્યા. વડીલ સાધ્વીજીની ખુશીનો પાર નહોતો. ‘તમે બોલાવ્યા ને અમે આવ્યા શામળીયા,' જેવી કોઈ પંક્તિ તેઓ હર્ષપૂર્વક ગાઈ રહ્યા હતા. વર્ષોથી જેના પ્રત્યે અનન્ય આકર્ષણ અનુભવ્યું હતું તેવા મિરતોલા આશ્રમ પહોંચવાનો મને પણ રોમાંચ હતો. પાંચેક વીઘા જમીનમાં ગૌશાળા, કિચન ગાર્ડન, ખેતર તથા વિવિધરંગી ફૂલોના બગીચા મધ્યે ચાર મકાન શોભતા હતા.