છેક દસમા દિવસે અમે કાલુકેન સર કર્યું. (કાલુકેન – સાઉથવેસ્ટ લ્યુઝનમાં મનિલાનું એક ઉપનગર). એ દિવસે મારા માટે તદ્દન અનપેક્ષિત એવી ઘટના ઘટી ગઈ. મોન્ટના વોલેન્ટિઅર્સની એક ટુકડીને સંદેશો આપવા માટે મારા કેપ્ટને મને મોકલ્યો હતો. શક્ય એટલા લપાતા-છુપાતા રહીને ગ્રામ્ય વિસ્તાર તો હું વળોટી ગયો! રસ્તામાં કેટલીયે મુશ્કેલીઓનો સામનો કરતો-કરતો એક વાંસના ઝુંડ પાસે હું બહાર ખુલ્લામાં આવ્યો. ચોખાનાં ખેતરોની સામેના છેડે પત્થરોનું બનેલું મકાન મારી નજરે પડ્યું. મને લાગ્યું કે એ જ લશ્કરી થાણાનું વડું મથક હશે. નજર પડે ત્યાં સુધીના વિસ્તારમાં, શું મિત્ર કે શું દુશ્મન, કોઈ નજરે ચડતું ન હતું! સાવચેતીપૂર્વક નજર ફેરવતા-ફેરવતા ઘોડા પર બેઠા રહીને એ તરફ જવાની મેં શરૂઆત કરી. અંદર-અંદર મને એવો આભાસ થયો, કે જાણે કોઈક મારા પર નજર રાખી રહ્યું છે! મોઝર બંદુકની ગોળીનો તીણો સુસવાટો મને સંભળાયો અને મારો ચહેરો ધૂળથી ખરડાઈ ગયો! અને એટલામાં તો મારી ચારે તરફ ગોળીઓનો વરસાદ વરસવા લાગ્યો. હું જીવ બચાવીને ભાગ્યો. કોઈનો બરાડો સાંભળ્યો ત્યારે હું પેલા મકાનનો ઝાંપો વટાવી ચૂકયો હતો.