“હવે મરવાના થયા છે મારા વાલીડા..અત્યાર સુધી મને બદનામ કરતા હતા હવે મારા ધણી પર આળ ચડાવે છે.. હવે હેડકિયો વીર અને વળાંકની વંતરીને વળગાડવી પડશે.. અને મેલડી તો છે જ બાકી હવે મુકવાના નથી.. મારી આબરૂ પર હાથ નાંખ્યો છે” કોઈ કશું બોલતું નહોતું અને ગામ સાંભળતું હતું. બીજે દિવસે સવારે હરજી અને એનો દીકરો જીલ્લામાં આગળ ભણવા જવા માટે એડમીશન લેવા જવા ના હતા..છોકરાની ઈચ્છા સાયન્સમાં ભણવાની હતી અને એને માટે દોઢ લાખ રૂપિયા હરજી એ તૈયાર રાખ્યા હતા. ઘરેથી નીકળતી વખતે હરજી નબુને અને એની દીકરીને કહેતો ગયો કે દેરાણી ભલે ગમે તેટલું બોલે પણ તમે એક શબ્દ ના બોલશો એવું લાગેને તો કાનમાં રૂના પુમ્ભડા ભરાવી દેજો.પણ કાઈ બોલતા નહીં અને બાપ દીકરો બસમાં બેસી ને ગયા.