રમત રમતમાં શેરીના દોસ્તારો સાથે ઝઘડો પણ થાય અને વાત મારામારી સુધી પહોંચી જાય. એ સમયે વસંતમામાનું જે પીઠબળ હતું એની જબરજસ્ત હૂંફ હતી. એમણે એ સમયે જે શિખામણ આપેલી એ તો આજ સુધી પથ્થર કી લકીરની જેમ હૈયામાં કોતરાઇ ગઈ હતી. સામે લડનારા ત્રણ છોકરાઓ હતા એટલે એક વાર માર ખાઇને આંખમાં આંસુ સાથે એ ઘેર આવ્યો હતો. વસંતમામાએ ખોળામાં બેસાડીને આંસુ લૂછી આપેલાં અને કહેલું કે માર ખાઇને નહીં આવવાનું સામેવાળાને પૂરી તાકાતથી ખોખરો કરીને જ આવવાનું. મુઠ્ઠીઓ વાળીને દાં ભીંસીને તું ઝનૂનથી આક્રમક બનીશ તો કોઇ તારી સામે ટકી નહીં શકે. એ પછી બીજા દિવસે પેલા ત્રણેયને પોતે ઝૂડી નાખેલા!