ભાવાર્થઃ- કવિતાના અંતિમ બંદમાં ઇકબાલ ફરીથી શમ્‌અને સંબોધીને કહે છે કે આ પશ્ચાદ્‌ભૂમિથી આ વાસ્તવિકતા ઉજાગર થઈ જાય છે કે માનવ કેવા ધોકામાં છે જે પોતાના ફાની (નાશ પામનાર) અસ્તિત્વને જ એક કાયમી વાસ્તવિકતા સમજી બેઠો છે.