મારી સ્થિતિ ન કહેવાય – ન સહેવાય એવી થવાની. કોઈ કરતાં કોઈ પાસે આ બાબતમાં એક અક્ષર પણ બોલવા જેવું મારી પાસે રહ્યું નથી. ચારે બાજુ ચોકી પહેરા છે. સૌ તીક્ષ્ણ નજરે મારી દરેક હિલચાલ જોઈ રહ્યા છે. જુઠી સહાનુભૂતિ અને ખોટી માયા બતાવીને લોકો મારા હૃદયની વાત કઢાવશે, પરોક્ષ રીતે તાતા તીર જેવા સવાલ પૂછશે અને મારે તેમને જવાબ આપવા પડશે. મૂંગા રહીને લોકોનાં શાબ્દિક મુક્કાઓનો માર મારે સહન કરવો જ રહ્યો. સૌની નજરનાં બાણ મારે ઝીલવાનાં છે.