ગુજરાતીઓ વિશ્વમાં જ્યાં જાય છે ત્યાં ગોઠવાઈ જાય છે, સફળ થાય છે, કમાય છે છતાંય એમના સંસ્કાર અને સંસ્કૃતિ વિશે એ ફફડતા રહે છે. બંગાળીનું સંતાન કે તમિલભાષી સંતાન જેટલું પોતાની ભાષા અને પોતાના ભોજન સાથે જોડાયેલું છે એટલું ગુજરાતીનું સંતાન પોતાની ભાષા કે ભોજન સાથે જોડાયેલું રહી શક્યું નથી. આના કારણમાં નવી પેઢીને બ્લેમ કરવાને બદલે એનાં માતા-પિતાને દોષ દેવો જોઈએ. મોટાભાગનાં માતા-પિતા માને છે કે જો સંતાનને અંગ્રેજી નહીં આવડે તો ‘સોસાયટી’માં પાછળ રહી જશે. સત્ય તો એ છે કે જે લોકો પોતાના મૂળથી ઊખડી જાય છે એ ક્યાંય રોપાઈ શકતા નથી. માણસ ગમે તેટલું ઊડે અંતે તો એણે એક વાર જમીન પર પાછા ફરવું જ પડે છે. અંગ્રેજીનું આકાશ ગમે તેટલું વિશાળ હોય, પણ ગુજરાતીની જમીન પર જો ‘ટાંટિયા નહીં ટકાવીએ’ તો આપણું કાયમી સરનામું ખોવાઈ જશે. આપણા પાસપોર્ટ, સાત-બારના ઉતારા, રેશન કાર્ડ કે આધારકાર્ડમાં આપણું ગુજરાતીપણું હોય એટલું પૂરતું નથી, આપણાં લોહીમાં, હૃદયમાં, મગજમાં, જીભ પર અને આંખોમાં પણ આપણા ગુજરાતીપણાનું અસ્તિત્વ ટકાવવું પડશે.