એટલું કહેતાં કહેતાં એમની આંખ ફરકી, હંસલો ઊડી ગયો. ફરજ પરના ડૉક્ટરોએ એમના બંધ પડી ગયેલા શ્વાસ ફરી ચાલુ કરવા ભારે જહેમત ઉઠાવી, પણ વ્યર્થ. એમની કોઈ કારી ન ફાવી, નંદિની અવાક્ થઈ એની નજર સામે જ ગુજરી ગયેલા બાપના ચહેરાને એકીટશે જોતી રહી. પોતે ડૉક્ટર હતી એટલે મૃત્યુ નામની ઘટનાનો એને પૂરતો પરિચય હતો. છતાં એને આઘાત તો લાગ્યો જ. આખરે એણે વડલા જેવા બાપની શીળી છત્રછાયા ગુમાવી હતી. એ પડુંપડું થઈ ગઈ.