આયતના છેલ્લા શબ્દો પુરી આયતની તફસીર કરી રહ્યા છે અને એવુ લાગે છે કે જેવી રીતે દિમાગ દુન્યવી જીંદગીના ધુમ્મસથી નિકળીને સવારના નુરોની ઠંડકની અનુભૂતિ કરી રહ્યું છે. આયતના આખરી શબ્દો ‘સલ્લેમુ તસ્લીમા’ને જ્યારે આપણે પોતાના ખ્યાલોનો ઉછેળીએ અને નિરિક્ષણ કરીએ છીએ, આપણી કોશિષોને પૂરી રીતે કામે લગાડીએ છીએ, આ રસ્તા પર ચાલવાથી જે રસ્તા પર તેઓ પોતાના પર ચાલવાની જે રસ્તા પર તેઓ પોતાના નકશે કદમ છોડી ગયા છે. જે ‘સલ્લેમુ તસ્લીમા’ ના ખાકીના પયકરના મઝહર હતા. અગર આ આયતની રોશનીમાં આપણે એ લોકોને પણ જોઇએ જેઓનો વઝીફો આ આયતના દુદ અને સલામ પર રહે છે. તેઓએ આ ‘સલ્લેમુ તસ્લીમા’નો કેટલો હક અદા કર્યો છે. અગર એક મોટા ભાગના લોકો આ તરફ પુરી જીંદગી ‘સલ્લેમુ તસ્લીમા’ના બંધારણમાં ઢાળી લેત તો કદાચ તેમાં ન ક્યારેય ધરતીકંપ થાત, ન સુનામીનું પુર ઉભરાત, ન કોઇ પ્રજવલીત અગ્નિ વસ્તીઓને મૌતનો લુકમો બનાવતે.