હજી તો લગ્નને એક વર્ષ પણ નહોતું થયું અને ગંગુનો પતિ , પતી ગયો 😦 . . . તે દહાડાની તે શરુ થઇ હતી . . . તે હવે સીનીયર સીટીઝન થઇ ગઈ ત્યાં સુધી , બસ . . . કેટલાય ઘરોના વૈતરા કરી કરીને . . . માથેરાનના રેલ્વે સ્ટેશને સામાન ઉપાડીને . . . ઉનાળામાં રસ્તા પર સરબત વેંચીને। . . જિંદગીરૂપી ઘડિયાળની રેતી ઓછી કર્યે જતી હતી 😦 . . . કુદરતે જેમ દારુણ ગરીબી અને અકાળે વૈધવ્ય આપીને ગંગુની મશ્કરી કરી , એમ ગંગુએ પણ સામે વિધાતાની મશ્કરી કરવા . . . જિંદગી સામે એક ફરિયાદ સુધ્ધા ન કરી . . બસ તેણી ભલી અને તેનું કામ ભલું . . . ઈમાનદારી અને કરુણા તો જાણે ગળથુંથીમાં જ તેને ડબલ ડોઝ પાયો હોય તેવી મળી હતી . . . સારાયે દિવસની તનતોડ અને મુખ્યત : અંતવિહીન મહેનતને અંતે , એકમાત્ર સખી ” માલણ “ની સાથે થોડી પેટ છૂટી વાતો અને નાનકડી રૂમમાં પડેલી એકમાત્ર ખાટલી પર સામેની બારીમાંથી દેખાતા નઝારાને જોતા જોતા ક્યારે નિંદ્રા આવે ને વહેલું પડે સવાર ❗ . . ને વળી પાછો એ જ ક્રમ શરુ . . . જિંદગી જાણે થાકતી જ નહોતી !