સતત બે દીવસ અને રાત અટક્યા વીના ડુંગરોમાંથી એ સોનું એકઠું કરતો રહ્યો. ખવા-પીવા માટે, ઉંઘ માટે કે જરાક આરામ માટે પણ એ થોભ્યો નહીં. છતાં પણ એ ડુંગરા પર સોનુ જરાયે ખુટતું ન હતું. એની આ નીષ્ફળતાને લીધે એ હતાશામાં ડુબી ગયો. જેમ જેમ એ સોનુ કાઢતો જાય તેમ તેમ એટલું જ સોનુ ડુંગરામાં જમા થતું જાય. થાકીને લોથપોથ થઈ એ કૃષ્ણના શરણે ગયો. “મારે થોડા દીવસ હવે આરામ કરવો જોઈએ.” એણે કહ્યું.