દરેક વ્યક્તિ કોઈને કોઈ કામમાં એટલી હદે ગળાંડૂબ વ્યસ્ત હોય છે કે નિયમિત જમવા સુદ્ધાંનો સમય પણ ફાળવી શકતાં હશે કે કેમ એ પણ પ્રશ્ન છે! સૌને પ્રગતિ કરવી છે. હંમેશાં આગળ રહેવું છે અને એમાટે સતત આગળ રહેવા પ્રયત્નો કરવા પડે છે. યેનકેન પ્રકારેણ દિવસનો અંત લાવીએ છીએ અને પેન્ડિગ કામના બોજ તળે સૂઈએ છીએ અને બીજો દિવસ પણ ઝડપથી શરૂ કરી આખા દિવસનો ચિચૂડો ચલાવે રાખીએ છીએ એમાં આ જમાનામાં ખરેખર તો ફુરસદ મેળવવું એ મોટી ઉપ્લબ્ધિ છે. કોઈને વિના કારણે કોઈ કામ વગર ફોન કરવો કે પછી કોના ઘરે મળવા – બેસવા જવું વગેરે પહેલાં જેવી પ્રવૃત્તિઓ તો સાવ જ ઓછી થઈ ગઈ છે, હાય – હેલ્લો માંડ ક્યારેક ઓનલાઈન થઈ જાય અથવા કોઈ કામ હોય કોઈનું તો જ ઔપચારિક વાતચિત કરી લેવાય છે. એક વ્યસ્ત ઘરેડમાં સૌને ગોઠવાઈને ફરતા રહેવાનું હોય છે. એમાંય એકઘારા રુટિનમાં વચ્ચે કોઈ નાનીસૂની ઉપાધી પણ જો આવી ચડે ત્યારે એમ જ લાગે કે આભ તૂટી પડ્યું.