નદીને કિનારે-કિનારે અમે કાર હંકારી. શહેર બહુ જલદી પાછળ છૂટી ગયું. હવે તો છૂટક-છૂટક, રંગરોગાન વગરના ખેતરમાંના મકાનો અને લાંબી-લાંબી ઓરડીઓ નજરે પડતાં હતાં. હાઈવે છોડીને અમે નદી તરફ વળતા એક કાચા રસ્તે વળી ગયા. કાર ઊભી રહી. હજુ પણ દિગ્મૂઢ એવો હું ઊભો રહી ગયો. થોમ્પસન કેટલીક ચીજ-વસ્તુઓ લઈને વાડ બાંધેલા એક ઝુંપડા તરફ ચાલતા થયા ત્યાં સુધી તો હું ઊભો જ રહ્યો. એમણે વાતો ચાલુ જ રાખી. થોડા સમય પછી એમણે કહ્યું. “મારે હવે જવું પડશે. હું તારી સાથે રહી નહીં શકું એ બદલ હું દિલગીર છું. આવતી કાલે હું વહેલો નીકળી જઈશ, અહીં આવવા માટે…” એટલું કહીને એમણે કાર હંકારી મૂકી.