સાંજના ચાર વાગ્યાની આસપાસ રમણદાદાને લઈને અમે સૌ ગાડીમાં નીકળ્યાં. મમ્મી-પપ્પા પાછળની સીટ પર બેઠા, જ્યારે દાદા મારી સાથે આગળ ગોઠવાયા. સીટ-બેલ્ટ બાંધીને મેં ગાડી સ્ટાર્ટ કરી. આજે હું કંઈક વધારે આનંદમાં ગાડી હંકારતો હતો, કારણ કે પપ્પા આજે જોડે હતા. પપ્પા જોડે હોય એટલે એક્સિલેટર પર જોરથી પગ પડે કે તરત એમના શબ્દો દ્વારા એમાં બ્રેક લાગી જાય ! એટલે આમ જુઓ તો ગાડી મારા હાથ-પગ કરતાં પિતાજીના શબ્દોથી જ વધારે ચાલતી હોય એમ લાગે ! મમ્મી-પપ્પા સાથે હોય એટલે કોઈ પણ જાતની ચિંતા વગર ગાડી ચલાવવાની એક હળવાશ અનુભવાય. હું મારા નિજાનંદમાં મસ્ત બનીને લક્ષ્ય તરફ ગતિ કરી રહ્યો હતો.