સ્મૃતિગ્રંથોમાં પણ વ્યભિચારિણી અને કલંકિનીને મહાદુઃખનું મૂળ જ માનવામાં આવી છે. જોકે મનુને વ્યભિચારિણીની નવાઈ નથી. એ કહે છે કે વ્યભિચાર તો સ્ત્રીઓના સ્વભાવમાં જ વણાયેલો હોય છે. એમાંય મદ્યપાન, દુર્જનની સોબત, પતિનો વિયોગ, જ્યાં ત્યાં રઝળપાટ, ઊંઘણશીપણું અને પારકે ઘેર રહેવું – આ છ બાબતો ભળે એટલે સ્ત્રીનું પતન થાય છે. અને એ પુરુષ વગર સ્ત્રી રહી શકતી નથી. એ પુરુષના ગુણો જોતી નથી. રૂપાળો કે કદરૂપો, પુરુષ છે ને, એટલું જ જુએ છે. અને તેનો સંગ કરે છે, પણ પતિનો ત્યાગ કરનારી વ્યભિચારિણી આ લોકમાં નિંદા પામે છે. તથા ક્ષય અને કોઢ જેવા પાપી રોગોથી પીડાય છે. એ સ્ત્રી મૃત્યુ પછી શિયાળવી બને છે. એ જ રીતે હીન વર્ણની સ્ત્રી પોતાના ઊતરતા પતિને છોડીને જો ચડિયાતા પરપુરુષને સેવે તો નિંદાપાત્ર થાય છે, અને પરાપૂર્વા કે બે ધણીની બાયડી કહેવાય છે, તથા વ્યભિચારિણી તરીકે વગોવાય છે.