સામ્યવાદીઓમાં સમાજસેવાનો ભાવ પણ પ્રેમ કે સદભાવનાની પ્રેરણાથી નહીં પરંતુ ધૃણા અને બદલાની ભાવના સાથે જોડાયેલ હોય છે.માર્કસવાદીઓ પોતાનાં ઈરાદાઓ પાર પાડવા માટે હિંસા,છલ-કપટ,કાનૂની-ગૈરકાનૂની એમ દરેક પ્રકારનાં રસ્તાઓ અપનાવવા જરૂરી તેમજ ઉચિત માને છે. પરંતુ ગાંધીજી ભ્રષ્ટ સાધનો અને હિંસાના માર્ગને ઉચિત માનતા નહોતા.ગાંધીજી કહેતાં કે કોઈપણ વસ્તુ જે નૈતીકરૂપથી અનુચિત છે તે રાજનૈતિક દ્રષ્ટિથી પણ અનુચિત છે.સામ્યવાદી વિચારધારકો ગમે તેમ,ગમે તે રીતે તેનાં લક્ષ્યની પ્રાપ્તિ ઈચ્છે છે,જયારે ગાંધીજી લક્ષ્ય પ્રાપ્તિની સાથે સાથે સાધનની પવિત્રતા પર પણ ભાર મુકે છે.માર્કસના મૂળ સિદ્ધાંતોમાં આધારભૂત વર્ગસંઘર્ષ છે.સામ્યવાદનો ઢાંચો તેના પર જ અવલંબિત છે.વિભિન્ન વર્ગોમાં ટકરાવ, વૈમનસ્ય તેમજ વાદ-વિવાદ પેદા કરાવવો તે જ તેની ઉન્નતીનો માપદંડ છે. જયારે ગાંધીજીનાં ચિંતનમાં વર્ગ વિગ્રહને કોઈ સ્થાન નથી.