જીવનમાં દરેક પળે સુખ અને દુ:ખનો અહેસાસ સાથે જ રહેતો હોય છે. સુખ પછી દુ:ખ અને દુ:ખ પછી સુખ એ સંસારચક્રમાં સદાય ચાલ્યા જ કરે છે. આપણી પ્રકૃતિ પણ સદા આવી જ જીવંત અને નવીન આશાનો અહેસાસ આપણને કરાવે છે. પ્રકૃતિના ચક્રો હંમેશા ગતિમાન રહે છે. પાનખર પછી વસંતનું આવવું એ દુ:ખ પછી સુખના આવવાનું સૂચન છે. આપણું સમાજજીવન સુખ દુ:ખના મુખ્ય પાયા પર નિર્ભર છે. આપણા સમાજમાં માણસ માત્રમાં એવી જીજીવિષા જીવંત છે કે એ પ્રતિપળ આશાવાદી રહે છે. જો કે માનવીનું આશાવાદી હોવું ખૂબ જ સારી વાત છે. જો આપણે પ્રકૃતિની નજીક રહીએ તો ઘણુબધુ જાણવા મળે છે, શીખવા મળે છે. જો કે આજકાલ માનવ એટલો વ્યસ્ત છે કે એને પ્રકૃતિની નજીક રહીને આસ્વાદ કરવાનો સમય જ નથી પરંતુ કવિઓ અને લેખકો તો પ્રકૃતિના સુંદર વર્ણન દ્વારા પ્રકૃતિના સ્વાદનું રસપાન તો કરે જ છે અને વાચકો ને પણ તેનો રસાસ્વાદ કરાવે છે.