મારે અત્યાર લગીમાં ઘણી “ગીતા”ની ઓળખાણ થઇ પણ હું કોઈને ઓળખી સક્યો નહિ કારણ ઈ બધાની કે’ણી જ ધનુર ઉપડે એવી વિચિત્ર. દા.ત. વિદ્યાનગરમાં આફ્રિકાની ગીતા પટેલની ઓળખાણ થઇ. ઈ જયારે સામી મળતી ત્યારે સ્વાહેલી ભાષામાં મને “સીસીના સાપા” એમ કે’તી. એની આ કે’ણી ઉપરથી ઈ મારી ઉપર ફીદા હતી કે મને ભુંડી ગાળ ફટકારતીતી ઈ હજી લગી હું નક્કી નથી કરી સક્યો. “ખેતીવાડી” કોલેજમાં ભણતી લીંબડીની ઉપજ “ગીતા સીસોદીયા” મને નવસારીમાં મળી. ઈ સાવ તોતડી એટલે હું એને જયારે પૂછતો કે “ગીતાબા મોજે પતાસાં?” ત્યારે ઈ એક જ જવાબ દે’તી કે “તેતીવાડીમાં તું મોધ? ધાંતે નકલા મતોડા ફરે ત.” મને ઈ દાયકા પછી સમજાણું કે ગીતાબા એમ કે’તાંતાં કે “ખેતીવાડીમાં સું મોજ? ઘાંસે નકરા મકોડા ફરે છ.” નવસારીમાં જ સુરતની ગીતા દેસાઈ પણ મને ભુટકાણી. મેં એને પૂછ્યું, “આ સન્ડે ‘આઈ મીલનકી બેલા‘ જોવા મારી હારે આવીશ?” એટલે એને સુરતીમાં કીધું, “મારે તારી હાથે મીલન નથી કરવું છે તેથી નથી આવવું છે.” ઈ આ “નથી…છે”નો અર્થ મને ત્રણ દાયકે એક સુરતી મિત્રે સમજાવ્યો. ટૂંકમાં, આ બધી “ગીતા”ની સૂળકઢી, કપરી કે’ણી છતાં મારા માટે તો સૌથી કથરી ને કમઠી ઈ કરસનબાપાની “ગીતા.” મેં એને નથી જોઈ કે ભૂલેચૂકે અંધારામાંયે એને હાથ અડાડ્યો પણ કેટલાય પોતાને “ડોંગરેમા’રાજ” ગણી ને એની વાત્યું કરતા હોય ત્યારે મને “કર્મણેયવાધિકારસ્તે મા ફલેષુ કદાચન.”ની વાત સમજાય છ કારણ મેં ઈ મારી સામે ભજવાતી જોઈ છ, ને એટલે આજ ઈ ને એને લગતી વાત માંડું: