માનવીના અંતઃકરણમાં ઘર કરી બેઠેલા અહંકારો, જાતજાતના સંસ્કારો, લોભલાલચો, હઠો, ભ્રાન્તિઓ, ધૂનો અને વાસનાઓને કારણે, સારામાં સારી ધર્મ-વસ્તુ વાડાપંથોમાં વેડફાઈ ગઈ છે. માણસે ભગવાનને પણ પોતાની જ સારી-નરસી વાસનાઓવાળો બનાવી દીધો છે. ને માનવી પોતાની જ અધમ વૃત્તિઓને પોષવા માટે ભગવાનને હથિયાર બનાવે છે. એમાં બધું જ ખરાબ નથી. વિચારની વિશાળતા માનવીમાં ઓછી છે. તેથી, પોતપોતાનાં સાંકડાં કુંડાળામાં એ, ભગવાનને બાંધીને એની પાછળ પડે છે. એમાંનાં કેટલાંયે આમ તો નિર્દોષ, અને અમુક પ્રકારનું હિત પણ સાધે એવાં હોય છે; પરંતુ તે એવાં સાંકડાં હોય છે, કે બુદ્ધિમાન વિચારશીલ મનુષ્યને એ ગૂંગળાવીને બાંધી મારે છે.