તેણે લાલ કલરની કાંજીવરમ સાડી પહેરેલી હતી, પગમાં ચાંદીના નૂપુર ચળકતા હતા. માથામાં વાટકો એક તેલ નાખેલું હતું. જરીફે કોઈ ખેતરના બે ભાઈઓ માટે સમાન ભાગ પાડેલા હોય તેવી વાળની વચ્ચો-વચ્ચ પાથી પાડેલી હતી. સેથામાં સો ફૂટ દૂરથી દેખાય એટલો સિંદૂર ભભરાવેલ હતો. અંબોડામાં ગજરો લગાવેલ હતો. કાજળઘેરી આંખો સિવાઝ રીગલ ફીગલના નશાને ઝાંખો પાડી દે તેવી હતી. જાતજાતના ઘરેણાથી સજ્જ જાણે કોઈ સગ્ગા માંસીયાય ભાઈને પરણાવવા નીકળી હોય તેવી લાગતી હતી. આધ્યાત્મિકતાના ઉત્તુંગ શિખર પર બિરાજમાન થઈ તે મારી પાસે આવી. એનું હલવા જેવું મધુર રૂપ કોઈનો ઉપવાસ તોડવા પુરતું હતું. મારા અંદરના ભાવ શીતલી પામી જાય તો મારી સામે દીવાની તેમ જ ફોજદારી કેસ વડી અદાલતમાં કરે એ નક્કી! તેના છાંટેલા ડોલ એક આધુનિક પરફ્યુમની માદક ગંધથી મને મધ્યમ કદની છીંક આવી ગઈ.