હું તો સ્તબ્ધ બની ગયો હતો. ફક્ત બાવીસ જ વરસની કાચી ઉંમરે મેં જે કાંઈ કર્યું હતું એ મારી સાદી સમજણ અને ગુરુકુલના તથા માબાપે આપેલ સંસ્કારને કારણે હતું, પરંતુ કોઈને જીવન જીવવાનો સાચો માર્ગ બતાવવાની મારી કક્ષા નહોતી કે એવી સમજણ પણ મારી પાસે નહોતી. મારા ગજા બહારની એ વાત હતી. એ તો કોઈ સંત જ કરી શકે. સાચી વાત તો એ હતી કે મારું સાવ સહજ વર્તન મારા સાહેબને આટલું બધું અસર કરી જશે એ મને ખબર નહોતી. હું કાંઈ કોઈને અસર કરાવવા કે ઈમ્પ્રેસ કરવા માટે સેમ્પલ નહોતો આપી દેતો. પરંતુ અણહક્કનું ન લેવું એવા મારા આદર્શનું હું ફકત પાલન જ કરી રહ્યો હતો. એટલે હું દિગ્મૂઢ થઈ ગયો હતો. મારા સિનિયર ડોક્ટરને આમ હૈયાફાટ રડતા જોઈને સાચા અર્થમાં હું બેબાકળો થઈ ગયો હતો. થોડી વાર પછી સહેજ સ્વસ્થ થઈને હું બોલ્યો, ‘સાહેબ, હું એવી કોઈ લાયકાત કે કક્ષા ધરાવતો નથી કે તમને માર્ગ બતાવી શકું. બસ, એટલું જાણું છું અને શીખ્યો છું કે જે કંઈ મારા હક્કનું ન હોય તે મારા ઘરમાં ક્યારેય ન આવવું જોઈએ. પછી એ એક રૂપિયો હોય કે એક લાખ રૂપિયા. બાકી રહી વાત ઝૂંપડી જેવા ઘરની, તો જે ઝૂંપડી જેવા ઘરમાં બાવીસ વરસ કાઢ્યાં છે એમાં બેચાર વરસ વધારે કાઢવામાં અમને કોઈને કંઈ જ તકલીફ પડે તેમ નથી.’ એનાથી વિશેષ કંઈ પણ બોલવાનું મને ન સૂઝ્યું. સાવ અચાનક બની ગયેલા આવા વિચિત્ર પ્રસંગે મારી વાચા પણ જાણે કે હરી લીધી હતી. હું ચૂપચાપ બેઠો રહ્યો. સિનિયર ડૉક્ટર ખાસ્સી વાર સુધી રડતા રહ્યા. લગભગ પચીસેક મિનિટ પછી એ શાંત થયા. મારી સામે હસી, મારી પીઠ થાબડી એ પોતાના ટેબલ તરફ ગયા પછી પોતાનું પાકીટ લઈ બહાર જતા રહ્યા.