માંધાતાએ કન્યાઓને પરણાવી તો દીધી, પણ આખરે એ દીકરીના બાપ હતા. તેમને દીકરીઓના સુખદુઃખની ચિંતા સતાવતી હતી. એટલે પુત્રીપ્રેમથી આકર્ષાઈને તેમના કુશળમંગળ જાણવાનો નિર્ધાર કર્યો. સૌભરિ ઋષિના આશ્રમે જઈ પહોંચ્યા. ત્યાં તેમણે સ્ફટિક મણિનાં જ બાંધેલાં રાજમહેલોની આખી પંકિત જોઈ. દરેકની આસપાસ અતિસુંદર બાગબગીચા તથા જળાશયો જણાતાં હતાં. માંધાતા એક મહેલમાં પ્રવેશ્યા. પોતાની એક પુત્રીને ભેટી પડ્યા. પછી આસન પર બેઠા. પુત્રી પ્રત્યેના સ્નેહને કારણે તેમની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં. ગળગળા થઈને બોલ્યાઃ ‘દીકરી, તું સુખી છે કે તને કંઈ દુઃખ છે? મહર્ષિ સૌભરિ તારા પર પ્રેમ રાખે છે કે? આપણા ઘરનો સહવાસ તને યાદ આવે છે?’