તેવામાં કોઈ અમારી દુકાનનું બારણું ખટખટાવતું હોય એમ લાગ્યું, ઘડિયાળ પર નજર ગઈ. બાપરે ! બે વાગી ગયા ! ઝટપટ ઊઠી મેં લન્ચના વાસણો સીંકમાં મૂક્યા અને હાથ ધોઈ જલ્દી જલ્દી નીચે આવી. દાદરાના છેલ્લા પગથિયે હતીને મારી નજર બારણા તરફ ગઈને મારું કાળજું થોડું કંપી ઉઠ્યું! જે હોમલેસ માણસનો હું વિચાર કરતી હતી તે બારણા પાસે નેજવું ઊંચું કરી દુકાનમાં ડોકિયું કરતો હતો. એક સેકંડ મને થયું પાછી ઉપર જતી રહું. પણ એણે મને જોઈ લીધી હતી ; હવે ઉપર પાછા જવું પણ શક્ય નથી!