સમય સાથે મોંઘવારી વધતી ચાલી. મેમુદા ત્રણ પેટ ભરવા હવાતિયાં મારતી રહી. ચોમાસું આવ્યું, વર્ષાએ તેને પ્રેમથી ભીંજવી. લોકોને ગરમીથી રાહત મળી, પણ ઝૂંપડપટ્ટી ગંદકીની ખીણ બની. છોકરાં તો મન મૂકીને નહાતાં, પણ ઝૂંપડીમાં તલભારેય કોરી જગ્યા ન રહી.” યે બારિશ અબ રાત કો ભી સોને નહીં દેગી. તેણે બાજુવાળી ગૌરીને કહ્યું.