અને જે દી સુરજથી ધરતીમાતા તપ્યા ને નભમાં વાદળાં ઘેરાયા, મોરલાએ વરસાદની સાખી પૂરી તે દી મારા મન માંહેનો મોરલો સોળે કળાએ ખીલી ઉઠ્યો, દિન ગણાતા રાત્ય લાંબી લાગવા માંડી ને મોંધી ના આવવાના પડઘા મારી સુકી સીમમાં પડઘાવા લાગ્યા, સાંજ પડે ને ગામને પાદરે બેહું ને ‘એ આવી હમણા…’ એવા મનસુબામાં રાત્ય પડી જાયને ઢીલા પગે પાસો ઘેર આવી બટકું રટલો ખાઈ ખાટલામાં પડું, ઊંધ અને મારે છેટું પડી ગયું તું ભાઈ!