મારા મિત્રના બા ૧૯૭૦માં અમેરિકાના નોર્થ ઈસ્ટ સ્ટૅટના ફ્રેંકોનિયા જેવા નાના ગામમાં આવ્યા, બોસ્ટનથી લગભગ ૧૭૦, ૧૮૦ માઇલ દૂર, ત્યારે બોસ્ટનમાં પણ દેશી ગ્રોસરી મળતી ન હતી ચિકાગો કે ન્યુયોર્કથી ગ્રોસરી મંગાવવી પડે, બા શુધ્ધ શાકાહારી, દેશી શાકભાજી પણ ન મળે, બાએ કદિ ફરિયાદ ન કરી, મારા મિત્ર પૂછે બા તમને ફાવે છે? “હું મારા મિત્રને ફોન કરું તમે લીસ્ટ આપો બધી ગ્રોસરી ન્યુયોર્કથી મંગાવી લઇએ”.બા જવાબ આપે બેટા અહીં બધુ મળે છે તું ખોટી ચિંતા કરે છે,આ પીળા રંગની સ્કોસ આપણી દૂધી, આ લીલા રંગની ઝુકીની આપણા ગલકા તુરિયા, અને કોબી ફુલાવરતો કેવા સરસ મળે છે, એવા તો દેશમાંય નથી મળતા!!, હું તને ઝુકીની મગની દાળ કરી આપીશ,તુવેરની દાળ નથી તો પીળી વટાણાની દાળ તો છેને, સરસ દાળ થશે.ચણાના લોટની જગ્યાએ કોર્નનો લોટ વાપરે, બાસમતી ચોખાને બદલે અંકલ બેન્સના ચોખાના પેકેટથી કે મેક્ષીકન ચોખાથી ચલાવી લે.અને તેમની વહુના મોઢે વખાણ કરે અહીં તમારે કેટલું સારું, બધી ગ્રોસરી સાફ પેકેટમાં પેક મળે ચાળવાની કાંકરા વીણવાની એવી કોઇ ચિંતા નહીં. બા રોટલી પણ બે લોટ ભેળવી બનાવે એક પેકેટ પિલ્સબરિનો ઓલ પરપઝ લોટ અને એક પેકેટ પિલ્સબરિનો હોલ વ્હીટ લોટ ભેગા કરી રાખે, રોટલી ભાખરી પૂરી બધું દેશની જેમ જ બનાવે,બધાને પ્રેમથી જમાડે.બા પાસેથી તેમની વહુને પણ ઘણું શીખવા મળ્યું.