હંમેશા યાદ આવ્યા કરે છે રાણપુરમાં ગાળેલો છએક મહિનાનો સમય. ત્યારે હું નવમાં ધોરણમાં હતી. વાતનું કેન્દ્વ છે જેમાં અમે રહેતાં હતાં તે ઐતિહાસિક બંગલો. ખૂબ હવાઉજાસ ને સગવડોવાળો. તે સમયે આધુનિક ગણાતા ટાઈલ્સ અને દીવાલોમાં વિશાળ કબાટવાળો ખૂબ મોટો ડ્રૉઈંગરૂમ, આસપાસ બીજા રૂમો, મોટી ઓસરીઓ, અલબત, વીજળી તો નહોતી જ, તેથી રોજ સાંજે નાનાંમોટાં પાંચેક ફાનસો તૈયાર કરવાનું કામ મારું હતું. રાત્રે બધું જ કામ અને હોમવર્ક પણ વહેલાં થઈ જતું. પછી જયારે ડ્રૉઈંગરૂમમાં જમીન પર જ પથારીઓ કરીને સૂઈએ ત્યારે અમારા કાન મારા પિતાજી (મોટાઈ) નો અવાજ સાંભળવા આતુર હોય.