ભારતીય દ્રષ્ટિકોણમાં વન સન્માર્ગનાં વિચાર સાથે જોડાયેલું એક મહત્ત્વનું અંગ છે-ગરમીથી છુટકારો, આધ્યાત્મિક ધ્યેય સિદ્ધ કરવા માટે સ્વીકારેલા વાનપ્રસ્થાશ્રમ દરમિયાન જીવનને ટકાવવા માટે પર્યાપ્ત સંપદાની પ્રચુરતા વગેરે. વન હજારો જીવોનું સંવર્ધન કરે છે જેઓ પરસ્પર એકબીજા ઉપર નિર્ભર રહે છે અને જેમાં જટિલ જૈવિક વિવિધતાઓ સતત બદલાતી રહે છે અને નૈસર્ગિક રીતે જ અંકુરિત થતી રહે છે. વન્યજીવો અને વનસ્પતિ અનુકૂલનશીલ હોય છે; તેઓ સરળતાથી પરિવર્તિત થાય છે અને એકબીજામાં સહેલાઈથી ભળી પણ જાય છે. વનોને યજમાનનું પાત્ર ભજવવાનું ગમે છે, નવા જીવો સ્થળાંતર કરીને આવે તો એમને ત્યાંનાં રહેવાસીઓની જેમ જ વસાવી દેવાય છે. વનો હંમેશાં વિકસતા રહે છે, નવાં રૂપ ધારણ કરે છે, એમનું નૃત્ય ક્યારેય છેલ્લું નથી હોતું કે ક્યારેય સમાપ્ત નથી થતું.