(૧) કોઇ વ્યક્તિ આપણી ભૂલ બતાવે કે દોષ બતાવે ત્યારે આપણને તેની ઉપર ગુસ્સો આવે છે. (ભૂલ છે કે નહિ? તે મહત્ત્વનું નથી કોઇ મને ખરાબ કેમ કહે? આ ભાવના મહત્ત્વની બની જાય છે) આપણી ભાવનાઓ આહત થાય છે. આપણું અભિમાન ઘવાય છે. અને વિફરેલું અભિમાન ક્રોધની પ્રતિક્રિયાને જન્મ આપે છે. પાયાની વાત વિચારવાની રહી જાય છે કે ખરેખર આપણી ભૂલ છે કે નહિ? જો આપણે ભૂલ કરી છે તો સામી વ્યક્તિ ખોટું નથી કહેતી. તો તેની પર ગુસ્સો શું કામ કરવો? ધારો કે તે આપણને ઉતારી પાડવા જે આપણે કરી જ નથી તે ભૂલ બતાવે છે. આ સંયોગમાં જો આપણે ભૂલ કરી જ નથી તો તેના માટે ગુસ્સે થવાની શી જરૂર? આમ, કોઇ ભૂલ બતાવે ત્યારે ક્રોધ કરવાને બદલે ખરેખર મારી ભૂલ છે કે નહિ? તે વિચાર કરવો. સંસ્કૃતમાં એક કહેવત છે. પથ્થર લાગે ત્યારે કૂતરો પથ્થરને જોશે સિંહ આ પથ્થર ક્યાંથી આવ્યો તે જોશે. કોઇ ક્રોધ કરે ત્યારે સાધારણ માણસ વ્યક્તિના ક્રોધને જોશે. બુદ્ધિમાન માણસ પોતાની ભૂલ વિષે વિચાર કરશે. બુદ્ધને એક વ્યક્તિએ ઘણી ગાળો આવી. બુદ્ધ શાંત રહ્યા. કોઇએ પૂછ્યું, ‘તમે આટલી ગાળો કેવી રીતે સાંભળી શકો છો? તમને કંઇ થતું નથી?’ બુદ્ધે સામો પ્રશ્ન કર્યો,’કોઇ વ્યક્તિ તમને કોઇ વસ્તુ આપે અને તેમને તે ન સ્વીકારો તો શું થાય?’ પ્રશ્નકારે કહ્યું, ‘તે પાછી લઇ જાય.’ બુદ્ધે કહ્યું ‘બસ! હું એ જ કરું છું. આ માણસ જે બોલે છે. તેમાં જેટલું મારા માટે સાચું છે તે લઇ લઉં છું, બાકીનું તેને પરત કરું છું. તેને મારા વિષે સાચી માહિતી નથી એમ માની તેને માફ કરી દઉં છું.’