(૫૭) બ્રહ્માજી એવું સમજાવવા ઈચ્છતા હતા, કે જે દેખનારી જ્યોતિ છે. તે જાગ્રતમાં મનોવૃત્તિ ઉપર સવાર થઈને નેત્રમાં વિરાજમાન થાય છે, ને એ જ છે વસ્તુને દેખાવાપણું. કિરણોની જેમ, વિચાર અને દ્રષ્ટિ નેત્રો વાટે નીકળીને, જોવાની વસ્તુ ઉપર જઈ બેસે છે, અને એ દેખનારો જ્યોતિઓનો જ્યોતિ આત્મા એની સાથે એકાકાર થઈને, જેવી રીતે તડકો કે અજવાળું પણ ભીંત ઉપર પડીને તેને ભાસમાન કરે છે તેવી રીતે, એ વસ્તુને ભાસમાન કરે છે. સાક્ષી આત્માનું, આવી રીતે દ્રષ્ય પદાર્થોને ઘેરીને તેની સાથે એકાકાર થઈ જવું, એ ઘટના જ ખરૂં દેખવું કહેવાઈ છે.