કોઈ ભારતીય કશુંક નક્કર કામ કરી ગયો હોય અને આજે એનું પદાન કાળની ગર્તામાં ધરબાઈ ગયું હોય એવા અઢળક દાખલા છે, પરંતુ સમયની એ ધૂળ ખંખેરીને એ વિભૂતિનું પદાન આપણી સામે લાવે એવી ‘હરિશ્ચંદ્રાંચી ફૅક્ટરી’ (દાદાસાહેબ ફાળકે) અને ‘રંગરસિયા’ (રાજા રવિ વર્મા) જેવી ફિલ્મો બને તો આપણે દસેય આંગળીએ ટચાકા ફોડીને એનાં ઓવારણાં લઈએ, પરંતુ વિભુ પુરીની આ પિરિયડ ડ્રામા ફિલ્મ ‘હવાઈઝાદા’માં એક શોધકના ઝનૂનને બદલે એક આશિકની દીવાનગી વધારે દેખાય છે. અઢી કલાક ઉપરની આ ફિલ્મમાં ખાસ્સોએવો સમય લવ-સ્ટોરી ખાઈ જાય છે. શોધક પ્રેમમાં પડે એમાં આપણને જરાય વાંધો ન હોય, પરંતુ જ્યારે એ પ્રેમકહાણી ફિલ્મની મૂળ વાર્તા પર ગ્રહણ લગાડવા માંડે ત્યારે કાન ખેંચવો પડે.વળી સવાસો વર્ષ પહેલાંના સમયની વાર્તાને અનુરૂપ સેટ ઊભા કરવા પડે એ પણ સમજી શકાય, પરંતુ ફિલ્મના ડિરેક્ટર સંજય લીલા ભણસાલીના શિષ્ય રહી ચૂક્યા હોય એટલે તેમની ફિલ્મોમાં હોય છે એવા જ સેટ બને એ કેવું? એટલું જ નહીં, જાણે એ સેટ બતાવવા માટે ફિલ્મ બનાવી હોય એ હદે સેટ ફિલ્મ પર હાવી થઈ જાય એવું લાગવા માંડે. ઇન ફૅક્ટ, દિલફેંક આશિક જેવો હીરો નાટકોમાં કામ કરતી એક અદાકારાની આગળ-પાછળ ગરબા ગાયા કરે એવી જ ‘સાંવરિયા’ ફિલ્મ જેવી ટ્રીટમેન્ટનું અહીં શબ્દશ: રિપીટેશન થયું છે. એની સાથે દર થોડી વારે આવતાં ગીતો આ ફિલ્મને કોઈ પૅશનેટ શોધકની નહીં, બલ્કે આશિકની વાર્તા કહેતા હોય એવી બનાવી દે છે.