એને બધું યાદ આવી ગયું અને એણે વહાલથી લલ્લુના માથે હાથ ફેરવ્યો. ઊરુઊંઊં…ઊરુઊંઊંનો મીઠો ગૂર્રાટ કરતો લલ્લુ પૂંછડી હલાવતો બે પગે ઊભો થઈ ગયો હતો. એની ગુલાબી જીભ બહાર લટકતી હતી અને ચિપડાવાળી સ્નિગ્ધ આંખોમાંથી અમી ઝરતું હતું. એણે રિસ્ટ-વૉચમાં જોયું. લંચ-અવર્સનો ટાઈમ થવા આવ્યો હતો. ‘લો કર્નલ સિંગ ! લલ્લુ કે લિયે કૅન્ટીનમે સે બિસ્કિટ લે આઓ તો ઔર અપને લિયે ભી કુછ નાસ્તા લે લેના !’ ગુરખાને પચાસની નોટ આપતાં એણે કહ્યું અને એક ઊંડો નિઃશ્વાસ મૂકી એ લલ્લુની આંખોની સ્નિગ્ધ ભીનાશમાં ઓગળી ગયેલા છ વર્ષના ‘ટાઈમ-સ્કૅવેર’ને શોધી રહ્યો- ક્યાંય સુધી…..