એક વ્યક્તિ બીજી વ્યક્તિને ચાહે એટલું બસ નથી, તે બંને એકબીજાને પરસ્પરના આત્મધિક્કારના કોચલામાંથી બહાર પણ કાઢે તે ખૂબ જરૃરી હોય છે. ફિગરપ્રિન્ટ્સના ચોપડાના જેવો એક મોટો ચોપડો માણસના મનની અંદર પડ્યો હોય છે. આ સ્મરણપોથીમાં અનેક ચહેરા-મહોરાના રેખાંકનો પડતા હોય છે. તેની સામે જ્યારે એક વ્યક્તિ આવે ત્યારે તેને સાત જનમની સગાઈનો સાદ સંભળાય છે અગર તેને જૂગજૂના વેરની ચીસ સંભળાય છે. ચોક્કસપણે કોઈ જાણતું નથી કે એક ચહેરાની છાપ બીજા માણસની આંખની કીકીમાં ઝીલાતાવેંત તેના સ્મૃતિસંગ્રહની આ કે તે તસવીર ઉપર કઈ રીતે અને કેવા કારણોસર ચાહનાની કે ચેતવણીની ઘંટડી બજાવે છે! માણસના મગજનો ઘણો બધો ભેદભરમ વૈજ્ઞાનિકો પામી ગયા છે પણ મગજ એ મન નથી. મન કંઈક અલગ છે. ભૂતની જેમ ‘છે અને નથી‘ની શંકા જગાડે છે અને છતાં આસ્તિક કે નાસ્તિક, બુદ્ધિમાન કે અબુધ આ એક બાબતમાં એટલી વાત તો કબૂલ કરે છે જ છે કે, બીજાની વાત બીજા જાણે, મારે ‘મન‘ જેવું કંઈક છે જ !