કવિના હૃદયમાં આક્રોશ ભર્યો છે, ફરિયાદો છે, અભાવ છે, પીડા છે અને એ આંખમાંથી વરસવા લાગી છે, શબ્દોમાં ટપકવા લાગી છે. આ વખતે વરસાદ એ માત્ર આકાશમાંથી વરસતું જળ નથી, આંખમાંથી યે એ વહ્યા કરે છે. પોતાના માનવીનું સુક્કાપણું કદાચ એને ડંખે છે અને એટલે કહે છે શહેરનો માનવી દંભી થઇ ગયો છે. એને પ્રકૃતિ સાથે કોઇ નિસ્બત રહી નથી… પોતાની આસપાસ કવચ પહેરીને ફરતો માનવી બીજાની પીડા ક્યાંથી સમજી શકે ? શ્હેરમાં વરસાદ કોઇને ભીંજવતો નથી.. માણસે દિવાલો પહેરી લીધી છે અને છત ઓઢી લીધી છે….કવિની વેદના કોઇ એવી વ્યક્તિ તરફ આંગળી ચીંધે છે, જેનું હૃદય પથ્થર જેવું છે, ભીંજાતું જ નથી.. પ્રેમ કે લાગણી એને સ્પર્શતાં નથી..