અત્યારે પણ ઓઘો સળગ્યો છે. વ્યક્તિને સ્પર્શતાં જીવનનાં તમામ પાસાઓમાં સડો ફેલાઈ ચૂક્યો છે. વ્યક્તિગત અને સમગ્ર સમાજને સ્પર્શતું જાહેર જીવન, સામાજીક જીવન કે પછી ધાર્મિક જીવન – સડો ફેલાતો જ જાય છે. વ્યક્તિ અને સમાજ – સૌ કોઈ મહદ અંશે સંવેદના શૂન્ય બનતાં જાય છે. ‘વૈષ્ણવ જન તો તેને કહીએ જે પીડ પરાઈ જાણે રે…’ આ સંદેશ મૂલક પંક્તિઓ પાઠ્યપુસ્તકનો ભાગ બની છે. મૂલ્યો માટેની ઝંખના જાણે મૃગજળ બની છે. પ્રશ્નો અને સમસ્યાઓ સમજણ અને સૂઝવાળાં આયોજનને અભાવે દિન–પ્રતિદિન વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરે છે. વ્યક્તિગતથી લઇ સમગ્ર સામાજીક, રાજકીય કે ધાર્મિક જીવન ઝંખવાતું જાય છે. દીવો ઓલવાય છે ત્યારે વાટ કેમ સંકોરવી તે પ્રશ્ન પ્રત્યેક વિચારશીલ વ્યક્તિને મૂંઝવે છે.