‘કન્ફ્યુઝન? અરે કન્ફ્યુઝન જ કન્ફ્યુઝન છે. પ્રભુ પ્લીઝ ટેલ મી કે તું કરોડો અબજો વર્ષોથી માણસો, પશુ, પંખી, જંતુ શું કામ ઘડે છે? શું ફાયદો છે? આ એકના એક પ્રકારના ઢાંચાવાળાં શરીર, એક જ પ્રકારના માણસોનાં એવાં જ અંગો ને એ જ અવયવો મૂકી થાકી નથી ગયો? બોર નથી થઈ ગયો? આ ઘડતરમાં હવે કંઈક તો બદલાવ લાવ. સાલું એ જ બે હાથ, બે પગ, બે આંખ, કાન, બે નસકોરાં એ જ ગળું, એક જીભ, બત્રીસ દાંત, એ જ પેટ-છાતી વગેરે -વગેરે એ જ જગ્યા ને એ જ માપ. શું માંડ્યું છે આ બધું? ક્યારેક કંઈક નવીનતા તો લાવ. ક્યારેય તને એ વિચાર ન આવ્યો કે પેટની સાથે જ ડાયરેક્ટ જીભ અને દાંત ફિટ કરી દીધા હોત તો આ અન્નનળીની પાઇપલાઇનની જરૂર જ ન પડે. તારો અન્નનળીનો માલ બચે. આ ચહેરાની આજુબાજુ સાંભળવા બે કાન આપ્યા એ બદલ આભાર. પણ એ જગ્યાએ ખાલી કાણાં મૂક્યાં હોત તો ચાલત. અને અંદર પડદા છે એવા આંખની પાંપણની જેમ કાન બહાર પડદા મૂક્યા હોત તો? પણ પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન જેવા ડિઝાઇનવાળા બે લોચા વળગાડી ખોટો માલ બગાડતો હોય એવું નથી લાગતું? ડિયર ગૉડ, આવા ૫૦૦-૭૦૦ કાનના બૂટિયાના માલમાં એક ફુલ સાઇઝનું બાળક ઘડી શક્યો હોત. સમજ્યો? અને આ બત્રીસ દાંતની જગાએ વતુર્ળના ભાગ કરી ચાર ટુકડા ગોઠવી શક્યો હોત. બત્રીસ દાંતની જગ્યાએ વતુર્ળના ભાગ કરી ચાર ટુકડા ગોઠવી શકયો હોત. બત્રીસ દાંત બનાવવાની મજૂરી શું કામ? અને ચાલો આ બધાં અંગ કંઈ ને કંઈ કામ કરે છે એટલે તારી મહેનત વસૂલ. પણ-પણ-પણ આ ધોળા નખ ને કાળા વાળ કંઈ કામ નથી કરતા તો મૂકવાનું પ્રયોજન શું? અમારે તો કારણ વગર જ બન્નેને સંભાળવાનાને? હું ભગવાન હોઉં ને માણસને ઘડું તો આવો ન ઘડું. કંઈક નોખું કંઈક અનોખું કર. જોકે હું તો કઉં પ્રભુ બાકી માલ તારો, વિચાર તારો, ઘડામણ તારું ને બુદ્ધિ પણ...’