નસીમનો ખંત જોઈ મેં એને એમ જ ભણાવવાનું શરુ કર્યું. ક્યારેક ઘરનાં નાના મોટા કામ જ કરી દેતી. ક્યારેક ના પાડો તો પણ માથું દબાવી દેતી… તેલ મસાજ કરી દેતી. એક વાર હું વ્હાલથી બોલી ઉઠી, “વાહ નસીમ! તારા તો હાથમાં જાદુ જ છે. તારે તો પ્રોફેશનલ મસાજ શરુ કરવું જોઈએ.” બસ! એના ઉત્સાહી જીવે આ વાત પકડી લીધી. નસીમે મસાજ લેવાનાં શરુ કર્યા અને એમાં આગળ વધતી ગઈ. એને અંગ્રેજી બોલવાનો અજબ લગાવ હતો. કોઈ કહે તો કેહતી કે “હું ‘પોફેસનલ મસાઝર’ છું.” એની મહેનત રંગ લાવતી જોઈ અનેરો આનંદ આવતો. સમય વીતતો ગયો, એના ભાઈઓ મોટા થતાં જતા હતાં, મા વૃદ્ધ અને નસીમ જવાબદાર! જવાની આંગણે ઉભી હતી પણ નસીમ એનાથી ક્યાંય બેખબર ઘરનો કમાતો પુરુષ બની બેઠી હતી. પહેલા ઘર-ઘરનાં કપડાં ધોતી, વાસણ માંજતી, રસોઈ કરતી, એ છોડીને પછી મસાજ કરતી, મ્હેંદી લગાવતી, બ્યુટી પાર્લરમાં કામે લાગી તો થોડું પાર્લરનું પણ શીખી હતી. આ બધામાં ભણતર ક્યાંય ભૂલાઈ ગયું હતું. પણ એ અલગ અલગ લોકોને મળતી અને દરેક પાસેથી કંઈકને કંઈક શીખતી. અનુભવ એની શાળા હતી અને એને મળનાર એના શિક્ષકો!. લોકો એના ખંતને નવાઝતાં અને આમ એ સામાન્ય લોકોથી અલગ જ હતી. ૧૭ વરસની નસીમ એક વખત આમ જ મળી ગઈ રસ્તામાં. “કેમ નસીમ કેમ ચાલે છે તારી પાર્લરની નોકરી?” મેં પૂછેલું.