“ઇ તો બાળ કેવાય એને તો આ દુનિયાદારીમાં ખબર નો પડી ને એણે તો એને જેવું લાઇગુ એવુ કીધું, મું જ નઠારી સુ, સેજેય વચાઇરા વના એને આમ પાણો મારતા મારો જીવ કેમ હાઇલો ? ફટ ભુંડી . . . તારા ધોળામાંધુળ્ય પડી. દિકરી તો ગઇ, અને એના સોરાને હાચવવાના બદલે આમ હાવ ઢોરની જેમ રાખતી તી . . . કેદી સુટય હું ? એ ભોળાનાથ . . . મારા ભોળુડાને મેં કાયમ દુભાઇવો જ સે . . . મારી સોડીય મને માફ નૈ કરે કોઇ દી ? જો એને કાંઇ થૈ ગ્યું ને તો . . . . ઇને હું સું જબાપ દૈશ ? જરૂર હોય તો મને ઉપાડી લે પણ મારા સુર્યાને સાજો નરવો કરીદે પાસો”. નરબદામાં આજુબાજુમાં બેઠેલાઓની હાજરી ભુલી જઇ સ્વગત જ વલવલાટ કરીરહ્યા હતાં. તેમની આંખોમાંથી અવિરત આંસુ સરી રહ્યા હતાં. બધા તેમને સમજાવી રહ્યા”માં, આ તો તમે મોટા એટલે અમારાથી કાંય બોલાયનય. અમનેય થાતુ ઘણી વાર. પણ હવે ભગવાને તમને સુજાડ્યુ સે તોધરપત રાખો થોડી . . . હૌ હારા વાનાં થાહે . . . !”