ઘણી વાર એવું થતું કે આટલાં વર્ષો કોલેજમાં પાર્ટટાઈમ નોકરીઓમાં આવું બધું બનતું તો હિંમતથી ખાળી રાખતી… પેલો નવોસવો નાટ્યકાર વિજય, બંદિશ સ્ટુડિયોવાળો અભિનવ અને અત્યારે એની પોતાની ઓફિસમાં એનો જુનિયર સમીર તો હમણાંથી લગભગ રોજ એની પ્રતીક્ષામાં અડધો કલાક વહેલો આવીને કોરિડોરમાં ઊભો રહેતો…. તો પછી હવે રહી રહીને અને પડી પડીને આમ પરણેલામાં…. ક્યારેક આ આખી વિક્રમવાળી વાત અતાર્કિક વાહિયાત ફીલ થતી. પણ પછી વળીવળીને મન પાછળ જોતું. ક્યારેક આખો દિવસ ટાઈમ ન મળે તો અચાનક મોબાઈલ પર ઝબકી જતા વિક્રમના ટચૂકડા ‘હાય’ના એસએમએસમાં પેલી બે ચોખ્ખી આંખો ચમકી જતી. બાકી તો હમણાંથી ફોન પર રોજ વાતો થતી. વિક્રમ મળી ગયેલા કોન્ટ્રાક્ટના સક્સેસની ધોધમાર વાત કહેતો. તો ક્યારેક નિષ્ફળ પ્રોજેક્ટની નિરાશા ઠાલવતો. મૃણાલ એનાં પેલાં આછાં ઘાટાં સ્વપ્નાંની વાતો કરતી. બસ બંને તરફથી ઠલવાતું જતું હતું. બંનેની ઉંમર અધવચની હતી. જ્યાં પાછળ ફરીને જોવા માટે અનુભવોની ઈમારતો હતી. અને આગળ નજર પહોંચે ત્યાં સુધી મહત્વાકાંક્ષાઓના મિનારા હતા. બંને પક્ષે લાગણી અને બુદ્ધિના ધસમસતા પ્રવાહો હતા. બેશુમાર વાતો હતી અને એ વાતો સાંભળવા આતુર કાન હતા. એનાથી આગળ આમ તો ઘણું હતું. પણ એની આડે પાછું ઘણું બધું હતું. એટલે વાત બસ વાતો પૂરતી જ હતી. એ ઘણી વાર કહેતી :