સન 1914માં વકીલ બનીને હું મોરારજી ચાલમાં કનૈયાલાલ મુનશીની પડોશમાં રહેવા ગયો ત્યારે વળી મારા માનસમાં કંઈક નવો પલટો આવ્યો. હવે હું ગગનવિહારી અભ્યાસી મટીને જીવનનિર્વાહની સાંકડી ઘરેડમાં સપડાયો. મારી ચાલીમાં હું, બીજા અનેક માણસોને તેમની પત્નીઓ સાથે વહેવાર ચલાવતા નીરખતો. પડોશમાં રહેતા રણજિતરામ અને મુનશીની પત્નીઓ થોડી જ તેમની આદર્શ જીવનસહચરી હતી ? છતાં તે સંસાર નિભાવતા તો તેમની સર્વની માફક રૂઢિગત લગ્ન કરીને હું પડ્યું પાનું કેમ ન સુધારી શકું ? મુનશી તે વખતે ‘વેરની વસૂલાત’ નવલકથા લખતા અને અમારી સમક્ષ વાંચતા. તે ઉપરથી અને તેમના જીવનન નિરીક્ષણ પરથી તેમના લગ્નજીવનની કરુણતા સહેજે વર્તાતી. તેમના દિલમાં ભારે અસંતોષ જામતો ત્યારે ઉપયુક્ત ગીતાવાક્ય ઉચ્ચારી પોતાની ફરજ બજાવતા. તેમ હું પણ કેમ ન કરી શકું ? મારા જીવનના સાંકડા સીમાડા નિશ્ચિત થયેલા લાગ્યા. વકીલાતના આરંભના અનુભવ પરથી જ હું સમજી ગયો કે મને કંઈ ભારે લક્ષ્મી કે સત્તા મળવાની નથી – ટૂંકી કમાણી કરીને અને કદાચ કંઈ લેખ કે પુસ્તક લખીને જ મારે જીવન સમેટવાનું છે. વળી કુમુદ સાથે લગ્ન કરવાનું તો મેં મણિબાને વચન આપેલું. તેના પર સ્વયંભુ પ્રેમ ન પ્રગટે તો ઉદાર વાત્સલ્યભાવથી તેથી સાથે જીવન કેમ ન નિભાવી શકાય ?