નાની ઝૂંપડીની અંદર ખાટલા પર એક વૃદ્ધ સ્ત્રી તાવમાં કણસતી પડી હતી. પેલો છોકરો એ સ્ત્રીનો હાથ પકડી લપાઈ ગયો. અને તૂટક અવાજે બોલ્યો, ‘મા ખૂબ બીમાર છે. કોઈ છે નહીં. રોડ પર કોઈ ઊભું રહેતું ન હતું એટલે ઊભા રાખવા મેં પથ્થર મારેલો. માને કંઈ કરોને……’ નિગમશેઠ અંધારી ઓરડીના બારણામાંથી આવતા તડકામાં એવી રીતે ઊભા હતા કે એનો પડછાયો પેલી સ્ત્રી પર પડતો હતો. અચાનક એમના મનમાં એકાએક પડદો ઊંચકાયો. આમ જ…. અસલ આમ જ…. એ નાનો હતો ત્યારે મરતી માનો હાથ પકડેલો. અસલ આટલું જ ઝૂંપડું ને કણસતી મા, વચ્ચે એ નિઃસહાય હતો. કોઈ હતું નહીં માની સંભાળ લેનાર. એની આંખ સામે જ માએ છેલ્લો શ્વાસ છોડેલો. એ કશું કરી શક્યો નહોતો. માનો ગરમ હાથ એના હાથમાંથી ઠંડો પડી ગયેલો. તે પળથી તેનાં આંસુ ઠરી ગયેલાં કાયમને માટે. એ અનુભવ એના મન વાટે શરીરમાં ફરી વળ્યો. હવે એ ધ્રૂજતા હતા પેલા છોકરાની જગ્યાએ. એ દિવસે તો જરૂરી સારવાર કરાવી એ સ્ત્રીને એમણે બચાવી દીધેલી. પેલા પથ્થર મારનાર છોકરાને એ અપાર કરુણાથી કોઈ દેવદૂતની જેમ જોઈ રહેલા.