નાનાં-નાનાં પાત્રોમાં એવું જ એક સરસ પાત્ર છે આસ્તિકનું. ગઈ કાલે મનુદાદા જે આસ્તિકની વાત કરતા હતા એ વાતને હું જરા જુદા સંદર્ભથી તમારી સાથે કરવા માગું છું. પરીક્ષિત રાજા : મનુષ્યની નિર્બળતા અને તેમાંથી આવતી તાકાત બંનેનું એવું સરસ વર્ણન અને એમાંથી બંધાતી ઘટના, ત્યાં સુધી હું તમને લઈ જવા માગું છું. તમે જાણો છો કે પરીક્ષિત રાજા જંગલમાં ગયો હતો. ત્યાં શમિકઋષિ તપ કરતા હતા. રાજાને તરસ લાગેલી. તેણે ઋષિ પાસે પાણી માગ્યું. પણ ઋષિ ધ્યાનમાં હતા એટલે એમણે સાંભળ્યું નહીં. તરસથી વ્યાકુળ બનેલા રાજાએ ગુસ્સામાં એક મરેલો સાપ પડ્યો હતો તે ઋષિના ગળામાં નાખી દીધો અને ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો. પછી ઋષિનો દીકરો શૃંગી જ્યારે આવે છે અને જુએ છે ત્યારે તે તેને શાપ આપે છે કે ‘આજથી સાતમે દિવસે આ સાપ પરીક્ષિતને કરડો.’ ભાગવતમાં તો પરીક્ષિતનું એવું સરસ આલેખન છે કે વાત પૂછો મા. એ વાત દીપકભાઈ ભાગવતની વાતો કરતાં કરશે, એટલે હું એમાં નહીં જાઉં. મેં પહેલાં ભાગવતના પરીક્ષિતને જોયો’તો. પણ મને એમ થયું કે નહિ, મહાભારતનો પરીક્ષિત એ વાસ્તવિક પરીક્ષિત છે. પરીક્ષિત સુધી પહોંચતાં પહેલાં હું તમને સહેજ આગળની વાત કહી દઉં, એટલે ઘટનામાંથી પ્રગટ થતો વિચાર અને પરીક્ષિત – એ બન્ને સાથેસાથે હું મૂકવા માગું છું.