અમદાવાદના ટ્રાફિકમાં બીજી ગાડી બોલાવીને ત્યાં સુધી રાહ જોવાનું પંક્તિને યોગ્ય ન લાગ્યું એણે સામે આવેલા બીઆરટીએસના સ્ટેન્ડ પર જઈને પોલિટેકનીકની ટિકિટ લઈને બસમાં દાખલ થઈ. સતત સુખ સુવિધાઓમાં જીવેલી પંક્તિ માટે અમદાવાદની આ ગરમી સહન કરવી એ અસહ્ય હતું. બસમાં બધીજ સીટ ભરેલી હતી.કયારેય બસમાં ન બેસવા ટેવાયેલી પંક્તિ માટે આ સ્થિતિ અત્યંત કંટાળાજનક હતી. બસમાં બેઠેલી દરેક વ્યક્તિ પોતાના ફોન અથવા તો બારીની બારે દોડી રહેલા શહેરને જોવામાં વ્યસ્ત હતા. છેલ્લી સીટ પર બેઠેલા એક છોકરાની નજર પંક્તિ પર પડી. ફોર્મલ કપડાં, ખુલ્લા વાળ,સનગ્લાસિસ અને હાથમાં બ્રાન્ડેડ પર્સ લઈને ઉભેલી પંક્તિ નખશિખ બિઝનેસમેન વુમન લાગતી હતી. કેટલી બદલાઈ ગઈ છે પંક્તિ! પોતાની સીટ પરથી ઉભા થઈને એણે પંક્તિને બેસવા કહ્યું કયારેય બીજાની મદદ ન લેનારી પંક્તિ વિચાર કરવા લાગી એના ચહેરાને વાંચતો હોય એ રીતે કહ્યું ડૉન્ટવરી મેડમ તમને મદદ કરનારા બધા જ માણસોને કોઈ સ્વાર્થ નથી હોતો કયારેક કોઈક એમ પણ મદદ કરતું હોય છે. આ વાત સાંભળતા જ પંક્તિને લાગ્યું આ માણસ એના વિશે વધુ પડતું જ જાણે છે. પંક્તિ પાસે બેસવા સિવાય કોઈ વિકલ્પ નહોતો. ફોર્મલ કપડાં, હાથમાં ઓફિસ બેગ જોતા આ વ્યક્તિ કોઈ સામાન્ય નોકરી કરતો હશે પંક્તિ ને એવું લાગ્યું. પોલિટેકનીક આવતા જ પેલો છોકરો અને પંક્તિ સાથે ઉતરવા લાગ્યા બસસ્ટોપ પર ઉતરીને પંક્તિએ કહ્યું થેક્યૂ! માય પ્લેઝર મેમ! દરેક વ્યક્તિ બીઝનેસ ડિલના મહોરાં બનાવવા માટે નથી હોતી. બીઝનેસની દુનિયાની બારે સાચા અને ઈમાનદાર લોકોની પણ દુનિયા છે. આટલું કહીને પેલો છોકરો ત્યાંથી નીકળી ગયો પંક્તિને આ શબ્દો ગમ્યા નહિ પણ આ શબ્દો પંક્તિના મગજમાં કંઈક અસર કરી ગયા હતા. ઓફિસ આવીને પોતાના કામમાં લાગેલી પંક્તિના કાનમાં પેલા શબ્દો હજુ સુધી વાગી રહ્યા હતા.