તુમકો દેખા નહીં… મહેસૂસ કિયા હૈ મૈને… – એક જાણીતી ગઝલની પંક્તિ હું ગણગણી રહ્યો હતો. હું બેખબર હતો, આંસુના રેલા ગુલાબની પાંદડી જેવા હોઠને ભીના કરી રહ્યા હતા. ક્ષ્હર્ચાને અંતે એની આંખોમાં ઊમટેલા વાદળ મને યાદ આવ્યાં. ક્ષણભર ભીની આંખે મૂંગી મૂંગી મને જોતી રહી, હું એનો વિષાદ વાંચવા અસમર્થ હતો. ધીમેથી એણે નજર ઢાળી લીધી, પછી આર્દ્ર સ્વરે બોલી – દેહના જ આ બધા દુ:ખ છે ને. કદાચ અમારી ચર્ચામાં તારો જીવ દુભાયો હોય… કદાચ મારી અપેક્ષાઓ… ! – હા, તારી અપેક્ષાઓ અને – માન્યતાઓનું વ્યાજબીપણું મને પીડી રહ્યું છે, રૂચિર, પ્રેમ સાથે ગાઢ રીતે સંકળાયેલા દેહલગ્નની અનિવાર્યતા સમજવાની ક્ષણો મને વિદારી રહી છે… તેં મારી સમજણની બારી ખોલી ત્યારે મારા હાથમાં કશું રહ્યું નથી… દેહ લગ્નનું વચન જેને આપી ચૂકી છું તેને પ્રેમ કરતી નથી અને જેને ચાહુ છું તેને દેહથી સમર્પિત થઇ શકતી નથી, ત્રિશંકુ જેવી વેદના મને રાતદિન બાળી રહી છે… નથી વ્યક્ત થવાતું… નથી સહેવાતું… મને ઉગારી લે, રૂચિર…