‘રશિદા એકલી રહીને કંટાળે છે; છોકરો શોધે છે પણ એને પાકિસ્તાન લગ્ન નથી કરવા. રેડિયો એનાઉન્સર તરીકે નોકરી સ્વીકારીને એકધારી ઘટમાળમાં જીવન વિતાવે છે. ધીરે ધીરે તે વિજય તરફ ઢળતી જાય છે. આસપાસ ગરીબી અને બેકારી વચ્ચે જીવતા મુસ્લિમોની વાત લેખકે આલેખી છે. સમય જતા બદલાતા જતા ભોપાલનું ચિત્ર લેખકે ઉપસાવ્યું છે. રસ્તા પહોળા થતા જાય છે અને મનુષ્યના દિલ સાંકડા થતા જાય છે. આઝાદી પહેલા બધા સંપીને રહેતા હતા અને આઝાદી બાદ એ જ વાતાવરણમાં કોઈકે સહેજ કંઈક રંગ નાખ્યો અને આખું શહેર કોમી તોફાનોમાં પ્રથમ વાર સળગ્યું. શાંતિનો ભંગ આમ પણ નજીવી બાબતે જ થતો હોય છે ! અગસર નામના કોઈક ધાર્મિકનેતા ભાઈ સુહેલના મગજમાં વારંવાર હિંદુ વિરોધી વાતો નાખ્યા કરે છે. સુહેલના પિતાને આ ગમતું નથી. એ કોઈ કોમનો વિરોધ કરવામાં માનતા નથી. આ પિતા વકીલ છે. એ સુહેલને કહે છે કે આ બધા ધર્મના નામે ધંધો કરનારા છે. હું નમાજ ન પઢું કે મસ્જિદ ન જાઉં એની એમને ચિંતા નથી, એમને તો એ વાતની ચિંતા છે કે એમનો એક ઘરાક ઓછો થયો ! બધા જ ધર્મમાં લોકો પોતાના ચેલાઓની સંખ્યા વધારવા જરૂર લાગે એવા ઉપાયો અજમાવી રહ્યા છે. મંદિર-મસ્જિદ શોષણના સાધન છે, એની માટે લડી મરવું એ નરી બેવકૂફી છે – એમ પિતા દીકરા સુહેલને સમજાવે છે. આગળ વાત કરતાં પિતા દીકરાને કહે છે કે મેં ધાર્યું હોત તો હું પાકિસ્તાન જઈ શક્યો હોત પણ મને થયું કે મારે મારા દેશની સંસ્કૃતિ છોડીને શું કામ જવું જોઈએ. અંતે ફરી ફરીને એક જ વાત આવે છે કે સંસ્કૃતિ એ ધર્મથી ઉપરની વસ્તુ છે. એ ઘણી ઊંચી વાત છે. આજે દેશને મિશ્રસંસ્કૃતિ અને મિશ્રભાષાની જરૂર છે. સુહેલ એના પિતાની સંપીને રહેવાની વાત બધાને સમજાવે છે પણ લોકો એનો વિરોધ કરે છે. ધીમે ધીમે સુહેલનું આખું કુટુંબ મુસ્લિમો દ્વારા બહિષ્કૃત થાય છે, પણ એથી કંઈ હિંદુઓ એમને અપનાવતા નથી. કંટાળીને સુહેલ કટ્ટરવાદી થઈ જાય છે. જેનો એ વિરોધ કરતો હતો એવો એ થઈ જાય છે. આખી હિંદુ કોમને અને હિંદુસ્તાનને નફરત કરતો થઈ જાય છે.’