‘એક મિનિટ અણ્ણા, એક મિનિટ. જતાં પહેલાં પેલી પ્રેયર બોલતાં જાવ.’ ડાહ્યા છોકરાની જેમ શંકર પાછો ફર્યો અને બન્ને સોફા પર બેઠાં. શંકરે આંખો મીંચીને પ્રાર્થના બોલવા માંડી, ‘O Lord, thou art the light of my intelligence, the purity of my soul, the quiet strength of my vital, the endurance of my body, I rely on thee alone and want to be entirely thine. Make me surmount all the obstacles on the way.’ (હે પ્રભુ, તું મારી બુદ્ધિનો પ્રકાશ છે, મારા આત્માની પવિત્રતા છે, મારા પ્રાણિકતત્વનું શાંત બળ છે, મારા શરીરની સહનશક્તિ છે, મને ફક્ત તારો જ આધાર છે અને હું સર્વ રીતે તારો બનવા માગું છું. મારા માર્ગમાં આવતાં સર્વ વિઘ્નો મને પાર કરાવજે.)