આ ત્રણ વર્ષ જોતજોતામાં વીતી ગયા. આનંદની જેમ બહારગામથી આવેલા બીજા મિત્રો પણ હવે સ્થાયી થઈ ગયા હતા. આનંદે હજુ પ્રભુતામાં પગલાં પાડ્યા નહોતાં એટલે એને જવાબદારી ઓછી હતી પરંતુ મારે ઘણી બાબતો એક સાથે સંભાળવાની હતી. મારી નાનકડી દીકરીને ડૉનેશન પર માંડ માંડ સારી સ્કૂલમાં એડમિશન મળ્યું હતું. માતાપિતાને અહીં બોલાવીને બધાએ સંયુક્ત રહેવા માટે એક નાનકડું ઘર શોધવાની વ્યવસ્થા કરવાની હતી. મારી ગણતરીઓનું ગણિત પાર વિનાનું લાંબુ હતું. જીવનની જરૂરિયાતો વધતી જતી હતી તેમ તેમ અપેક્ષાઓનો ગ્રાફ પણ ઊંચો ચઢતો જતો હતો.