દરેક વ્યક્તિના જીવનમાં કશુંક તો એવું ‘ખાનગી’ હોય છે, જે તેણે સૌની નજરથી છુપાવીને રાખવું પડતું હોય છે. માણસ ગમે તેટલો સરળ અને નિખાલસ હોય તોય તેની લાઈફમાં થોડુંક તો ખાનગી રહેવાનું જ. આપણું ‘ખાનગી’ બે કારણે હોય છે. પહેલું કારણ એ છે કે દુનિયા જેને ખોટું – ખરાબ, પાપ કે ગુનો માને છે એવું કંઈક આપણી લાઈફમાં આપણે જાણીજોઈને કે ભૂલથી કરતાં હોઈએ તો એને છુપાવી રાખવું પડે છે. અને બીજું, આપણને જે ખોટું – ખરાબ, પાપ કે અનિચ્છનીય લાગતું હોય છતાં આપણે એવું બિહેવિયર કરતા હોઈએ એને પણ આપણે છુપાવી રાખતા હોઈએ છીએ. પહેલા પ્રકારનું ખાનગી આપણને જીવવા દેતું નથી, આપણી ઊંઘ હરામ કરી નાખે છે. અનેક જાતના ભય અને શંકાઓ વચ્ચે આપણે પળે-પળે રહેંસાયા કરીએ છીએ. મગજ અને હૃદય પર કોઈ અસહ્ય બોજ રહે છે, જે આપણને સતત કચડતો રહે છે. બીજા પ્રકારનું ખાનગી આપણને જીવતા રાખે છે. ખાનગીમાં આપણને એવું કશુંક મળી ગયું છે, જેને કારણે આપણે અત્યારે જીવતા રહ્યા છીએ, નહીંતર આપણે ક્યારનીય આત્મહત્યા કરી નાખી હોત. બીજું ખાનગી (ભલે એ ખોટું કે પાપ હોય) આપણી લાઈફને રસસભર બનાવે છે, લયસમૃદ્ધ બનાવે છે. જાણે એ ‘ખાનગી’ દ્વારા આપણા જીવનરૂપી દીવડાની વાટ સંકોરાતી રહેતી હોય એવું ફીલ થાય છે.