પાછલા દિવસોમાં રેવાશંકર ગાભાના પલળેલા પોટલાની જેમ એક ઢાળિયા પાસે પડ્યા રહેતા. પત્ની ગુજરી ગઈ અને ‘છૂટી ગઇ’ જેવો ભાવ એમણે અનુભવ્યો. પણ ટાંટિયા ઢસડતી ઢસડતી પણ બે જણાના રોટલા ટીપનાર ગઈ. હવે આ એકનું પણ કોણ કરે ? નાતીલાઓ રોટલા ખવડાવી જવા માંડ્યા. સાજાગાંડા જેવી એક દૂરની વિધવા બહેન આવીને નવરાશે ઘર વાળી-ચોળી જતી. લાચાર રેવાશંકર એની સામે જોઈને ડોક ઢાળીને બેઠા રહેતા. સવારમાંથી બપોર અને બપોરમાંથી સાંજ, સાંજમાંથી રાત પાડતાં અને ભેંકાર અંધારાં પીતાં.