શાળાનો સમય શરૂ થયો એટલે અડધા કે ફાટેલા કપડાં પહેરેલા લગભગ બધાં જ ભૂલકાંઓ ભણવાની આશાએ ગોઠવાઈ ગયા. જાનકીબેને પ્રાર્થના, દેશભક્તિ ગીત અને સુવિચારોનું પઠન કરી આજે ફરીથી ઇતિહાસ નો પાઠ ભણાવવાની શરૂઆત કરી ત્યાં જ… “બેન નમસ્કાર! આ મારો નાનકો. અહીં તમારા વર્ગમાં બેસાડવા કહ્યું છે.” એક મુસ્લિમ પ્રૌઢ પઠાણી ડ્રેસમાં સજ્જ જાનકીબેનના વર્ગમાં આવી બાર-તેર વર્ષના એક ભૂલકાને બેસાડી ગયા. જાનકીબેને આવકાર આપી બેસાડ્યો અને એકલવ્યની ગુરુનિષ્ઠાની વાર્તા આગળ વધારી… “એકલવ્યનો અંગૂઠો ગુરુદક્ષિણામાં માંગી દ્રોણાચાર્યને અર્જુનને પૃથ્વી ઉપરનો શ્રેષ્ઠ ધનુર્ધર સાબિત કરવો હતો. પરંતુ એકલવ્ય જેનું નામ, તેને તો ધનુર્વિદ્યાનું એટલું ઘેલું કે હાથનો અંગૂઠો નથી તો શું? ઈશ્વરે પગમાં પણ અંગૂઠો તો આપ્યો જ છે ને ! એકલવ્ય દ્રોણાચાર્યની મૂર્તિને વંદન કરી પગના અંગૂઠાનો ઉપયોગ કરી પોતાના બાણોને ગતિ આપવા લાગ્યો. જોતજોતામાં તો એટલી શ્રેષ્ઠતા પ્રાપ્ત કરી લીધી કે પોતે એક આખી સૈન્ય બનાવી લીધી.” જાનકીબેન વચ્ચે વચ્ચે નવા આવેલા બાળક સામે દ્રષ્ટિ કરી લેતા, તેની તલ્લીનતા જોઈ ખુશ થયા. બીજા બાળકોને શબ્દો લખવાના આપી એ નવા બાળકને પોતાની પાસે બોલાવી પૂછ્યું, “શું નામ છે બેટા?”