આપણે તો બાળકને પણ શીખવાડતા હોઈએ છીએ કે બેડ વર્ડ ના બોલાય, પણ પછી પરીક્ષણ તથા નિરીક્ષણ કરીને બાળક એવા તારણ પર આવી જતું હોય છે કે બેડવર્ડ બોલાય પણ જાહેરમાં ન બોલાય. આમ આપણે બાળકને અપશબ્દોની સાથે દંભ કરવાનું એક કે સાથ એક ફ્રીની જેમ શીખવાડતા હોઈએ છીએ. હવે જો આ દંભ જેવી બાબત જગતમાં ન હોત તો પોણો સમાજ બેકારીની અસહ્ય વેદનાથી ઝૂરી મરત. સમાજ તરીકે આપણે ઘણાં મજેદાર છીએ. આવું ન કરાય, ન કરાય એમ બોલતાં બોલતાં એ ન કરાય વાળું બધું જ આપણે કરતા હોઈએ છીએ. બતાડવા તથા ચાવવાના દાંતની વાત કરીને દંભનો દાખલો આપવા આપણે બિચારા હાથીને વગોવી માર્યો છે, પણ એણે બાપડાએ જાહેરમાં અને એકાંતમાં ક્યારે અલગ વર્તન કર્યું. એક સભ્ય સમાજના સભ્ય તરીકે અપશબ્દો ના બોલાય એ અપેક્ષિત બાબત છે, પણ ક્યારેક સંજોગો અને પરિસ્થિતિ આગળ શાણપણ ઓસરી જતું હોય છે. આવે વખતે ભલભલા લોકો ગાળ બોલી જતા હોય છે. એમાં પણ ક્રોધાવેશમાં પાગલ બનેલા માણસના મુખેથી કૂદી પડવા માટે ગાળ કૂદવાનો પોઝ લઈને જ બેઠી હોય છે.