હું દરવાજે જઈ ઊભો રહી ગયો, માટૂંગા આવ્યું એટલે તુરંત મેં બેગ તેને હવાલે કરી દીધી. 'હાશ, સવાર-સવારમાં કેટલો દોડાવ્યો તમે મને, મેં કેટલી બૂમો પાડી પણ તમે તો સાંભળો જ નહીં, બસ દોડ્યે જાવ છો. આટલી મોટી બેગ કોઈ કઈ રીતે ભૂલી જઈ શકે, કંઈ ટેન્શનમાં છો કે શું?' થાકને કારણે શ્વાસ ચઢી ગયો હોવા છતાં આ બધું જ મેં એકીસાથે કહી નાખ્યું. સાક્ષીએ એક ઝટકા સાથે બેગ મારા હાથમાંથી આંચકી લીધી અને ગુસ્સે થતાં બોલી, 'શું જરૂર હતી, આમ ભલાઈનું પોટલું ખોલીને મારી પાછળ દોડવાની? હું મારી બેગ અગર ટ્રેનમાં ભૂલી ગઈ હતી તો એમાં તમને શું વાંધો હતો?' 'હત્‍તારી ભલી થાય... એક તો આપણે કોઈ સારા સહપ્રવાસી તરીકે મદદના આશયથી આટલી પડોજણ કરી અને હવે આ છોકરી પાછી મને જ એમ સંભળાવે છે કે, ભલાઈ કરવાની જરૂર શું હતી? આ તે કેવી વાત? મને હમણાં તેના પર ખૂબ ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો પણ તેથીય વધુ મને મારી જાત પર ગુસ્સો કરવાનું મન થઈ રહ્યું હતું. પણ હું શાંત જ રહ્યો. 'તમે આખાય પ્રોગ્રામની વાટ લગાડી મૂકી,' સાક્ષીનો ગુસ્સો હજીય શાંત નહોતો થયો. પ્રોગ્રામ? કેવો પ્રોગ્રામ, શાનો પ્રોગ્રામ, આમ ટ્રેનમાં બેગ ભૂલી જવાનો તે વળી કોઈ પ્રોગ્રામ બનાવતું હશે? ત્યાં જ અચાનક મારા મનમાં ઝબકારો થયો, ઓહ નો, આ છોકરી ક્યાંક ટેરરીસ્ટ તો નહીં હોય ને, અને આ બેગમાં બોંબ કે એવું કંઈક...' મારા મનમાં ફાળ પડી, અરે બાપ રે... એટલે હું એક બોમ્બવાળી બેગ ઊઠાવીને આમ ટ્રેનમાં અને આખાય દાદર સ્ટેશન પર દોડતો રહ્યો? 'સાવ બૂદથલ છો તમે!' સાક્ષીએ ફરી મને ગાળો દેવા માંડી. 'ઓ... મેડમ, શું બૂદથલ, આમ કોઈની મદદ કરવી એને તમે બૂદથલગિરી કહો છો? શરમ કરો જરા શરમ, મારો આભાર માનવાની વાત તો દૂર રહી ઉપરથી મને બૂદથલ જેવા ઉપનામોથી નવાજો છો? અને એક મિનિટ, તમે છો કોણ? આમ ટ્રેનમાં બેગ મૂકીની ભાગી ગયા, એટલે? તમે શું કરવા શું માગતા હતાં, ફરી અમારા મુંબઈમાં તમારે બોમ્બધડાકા કરવા છે? શું મળે છે શું તમને આમ નિર્દોષ લોકોનો જીવ લઈને, બોલો જવાબ આપો, કયા ટેરરીસ્ટ ગૃપ માટે કામ કરો છો? તમે આમ નહીં બોલો, પોલીસ બે ડંદા મારશે એટલે બધું યાદ આવી જશે,' મેં જબરદસ્ત પકડ સાથે તેનો હાથ પકડી લીધો અને બીજા હાથે મોબાઈલ ફોનથી પોલીસને નંબર જોડવાની ટ્રાય કરી રહ્યો હતો ત્યાં જ, 'ઓ ભલાઈની દૂકાન... હું કોઈ ટેરરીસ્ટ નથી સમજી ને, છોડો મારો હાથ. આ બેગમાં શું તમને બોમ્બ દેખાય છે? અરે છોડો...' કહેતાં તેણે ઝટકાથી મારો હાથ છોડાવ્યો અને બેગની ચેઈન ઓપન કરી દેખાડ્યું, 'લો, દેખાડો મને આમા ક્યાં છે બોમ્બ? કપડાં છે માત્ર કપડાં.' એક મિનિટમાં તો મેં કોઈ સજાગ પોલીસમેનની જેમ સાક્ષીની આખીય બેગ ચકાસી લીધી. સાચે જ તેમાં બોમ્બ જેવું કશું નહોતું. કપડાં જ હતાં માત્ર કપડાં. અરે પણ આ શું? આ તો કોઈ પુરુષના કપડાં હતાં, માત્ર શર્ટ-પેન્ટ અને ઝભ્ભો લેંઘો, એક છોકરીની બેગમાં કોઈ પુરુષના કપડાં અને એ પણ આટલાં બધાં, આ બધું શું ચાલી રહ્યું છે, હવે ખરેખર મારી ધીરજનો અંત આવી ગયો હતો. મેં તેને કહ્યું, 'તમે જરા શાંત પડશો, પલીઝ. મને સાચે સાચું કહો, આ બધું શું ચાલી રહ્યું છે?'