નીચુ જોઈને ચાલવામા ખ્યાલ જ ન રહ્યો કે ક્યારે હિમવર્ષા ચાલુ થઈ ગઇ, આગળ જઈ રહેલા ટ્રેકરર્સની ચીચીયારીઓ સાંભળી ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો. જીવનમા પહેલી જ વાર સ્નો ફોલ જોવાનો લ્હાવો મળ્યો અને જાણે અત્યાર સુધીની બધી જ તકલીફો બરફમાં ઓગળી ગઈ. અમે કોઈ પરિકથાના પ્રદેશમાં કે સ્વર્ગમાં આવી ગયા હોઇએ એવી લાગણી થઇ. સ્નો ફોલના લીધે અમારામાં થોડો હિંમતનો સંચાર થયો હતો. પણ ગાઈડ તરફથી એલર્ટનું પણ સિગ્નલ મળ્યું કે જો સ્નોફોલ વધી ગયો તો અમે શિખર સુધી નહિ પહોંચી શકીએ અને પાછા વળવુ પડશે, એટલે અમે ઝડપ વધારી. ભારે મુશ્કેલી અને આકરી ચડાઈને અંતે અમે આખરે શિખર પર પગ મૂક્યો. જંગ જીત્યો રે મારો કાણીઓ રે લોલ ની જેમ અમે પણ સમયસર અને સલામતપણે શિખર પર લેંન્ડીંગ કરી દીધુ હતું. અહીં ઠંડી એટલી કે ફોટો પાડવા માટે ગ્લોવ્ઝ કાઢતા જ ફ્રોસ્ટ-બાઈટ થતુ હોય એવુ લાગ્યુ. પણ જે લાગણી અમે અનુભવી રહ્યા હતા એ અલૌકિક, અદ્-ભુત હતી.