સાંજનો સમય હતો. કૌશલ્યાબહેન એમના રોજિંદા ક્રમ મુજબ મંદિર ગયાં હતાં. રેડિયો એફ.એમ પર ધીમા અવાજે ગીતો ચાલી રહ્યાં હતાં. પણ ગુલાલનું ધ્યાન એમાં નહોતું. ત્યાં જ દિલ્હીથી મિસ્ટર આહુજાનો ફોન આવ્યો. ઓફિસિયલ વાત હતી. ગુલાલે કંટાળા સાથે વાત પૂરી કરી. એને ખીજ ચડી. આ આહુજા પણ ઓફિસ અવર્સ સિવાય જ કોલ કરે છે. હવે એને ના પાડી દેવી પડશે. આહુજા પર ચડેલો ગુસ્સો સરકતો સરકતો મલ્હાર પર જઈ ચડ્યો. ફરીવાર દસે-દસ દિવસની એકેએક ક્ષણ એને યાદ આવતી ગઈ. મલ્હારે બોલેલા એક એક શબ્દો ખોટા હતા. એ પ્રેમ નહોતો નાટક હતું. અત્યારે એ એકલી હતી, નિ:સહાય હતી. એનું ધ્યાન એના પિતાની તસવીર પર પડ્યું. એનો ડૂમો બેવડાયો. અત્યારે પપ્પા હોત તો? તો મલ્હાર જેવાને પાતાળમાંથી શોધીને પણ પતાવી દેત. આજે જિંદગીમાં પહેલીવાર એને બાપ વગરની દીકરી હોવાનો અહેસાસ થઈ રહ્યો હતો. એ રડું રડું થઈ રહી હતી. આખરે રેડિયો મિર્ચી પર ઓન-એર થયેલા ગીતના શબ્દોએ એને રડાવી જ દીધી,