હવે ટૂર-ઑપરેટરોની વાત કરીએ તો ભારતના ઉત્તરના છેવાડે આવેલા આ રાજ્યમાં હિન્દુસ્તાન અને દુનિયાભરના દેશી-વિદેશીઓનાં એટલાં મોટાં ધાડાં ઊતરી આવે છે કે અહીંનો દરેક દસમો માણસ ટૂર-ઑપરેટર બની જાય છે. ન તેમની પાસે કોઈ કાબેલિયત હોય છે કે નહીં કોઈ કેળવણી. ટેબલ અને બે સેલફોનથી એક સામાન્ય માણસ દર સીઝનમાં સેંકડો સહેલાણીઓને હેરફેર કરાવે છે જે સાઇટ-સીઇંગ સ્વરૂપે હોય કે એક સ્થળેથી બીજે સ્થળે લાવવા-લઈ જવાના હોય. અરે, તેમને સ્થાનિક હવામાન, ખાસિયત, ખામી, ભૌગોલિક સ્થિતિ, કલ્ચર, કુદરતનો પણ કોઈ અંદેશો નથી હોતો; નહીં તો હૈદરાબાદની કૉલેજના સ્ટુડન્ટ્સ સાથે પાણીમાં પડેલો ટૂર-ઑપરેટર શું નહીં જાણતો હોય કે શાલાનાળા હાઇડ્રોઇલેક્ટ્રિક પ્રોજેક્ટમાંથી પાણી છોડવામાં આવતાં ડેન્જર બની શકે છે અને જળનો વિરાટ જથ્થો જીવલેણ બની શકે છે. જો તે આ વાતથી પરિચિત હોત તો ચોક્કસ ૨૪ જાન બચી જાત. ખેર, આટલું જ નહીં, પહાડોમાં બેફામ ઓવરટેકિંગ, દારૂ પીને ઘાટમાં વાહનો ચલાવવાં, વાહનની ક્ષમતાથી વધુ પૅસેન્જરો ભરવા, જૂનાં-ક્ષતિગ્રસ્ત વેહિકલ્સ ચલાવવા સાથે ટૂરિસ્ટો સાથે નક્કી કર્યા મુજબનાં સ્થળો ન બતાવવાં, વધુ પૈસા માગવા, હલકી કક્ષાની હોટેલોમાં ઉતારો આપવો, ટૂરની અધવચ્ચે દાંડાઈ કરવી, ચીટિંગ કરવી, ત્રાગાં-ઝઘડા કરવાં એ પણ ટૂર-ઑપરેટરનું એક અપલખણ છે જે મોટા ભાગના સહેલાણીઓને પ્રત્યક્ષ અને પરોક્ષ રીતે ભોગવવું જ પડે છે.