‘રિયલી ઠાકર,’ ગાંધારી બોલી. ‘તું બુદ્ધિશાળી હોવા છતાં મારે તને બુદ્ધિ ઉછીની આપવી પડે? વેરી બૅડ-વેરી સૅડ. અરે ડોબાલાલ, ઍડ્મિશનના મિશનમાં સમય ન બગાડાય. તારા ધૃતરાષ્ટ્ર બનેવીની સલાહથી KGથી જ આપણા ઘરમાં ક્લાસ ચાલુ કર્યા ને બહારનાં બાળકોને આપણે ત્યાં ઍડ્મિશન આપવાનું ચાલુ કર્યું ને તેમની ફીમાંથી ૧થી ૧૦ નંબર રૅશન લાઇનમાં, ૧૧થી ૨૦ ઇલેક્ટ્રિક બિલ ભરવાની લાઇનમાં, ૨૧થી ૩૦ ટેલિફોન બિલ ભરવા... બધાના ગયા પછી છેલ્લે ૯૧થી ૧૦૦ સાંજે બધાને પકડી લાવતા ને સાંજે ૧૦૦+૨નો પરિવાર સાથે ડિનર કરતો... બોલ હવે ખરું અન્ડરસ્ટૅન્ડ? ઠાકર, જે બાળકો નાનાં હોય તેમને તારા બનેવી ભવિષ્યમાં કોઈ એકાદ બાળક પણ અમારું નામ રોશન કરશે એ આશાએ નેવું અંશના ખૂણે બન્ને કોણી વાળી વચ્ચેની બખોલમાં સુવાડી ઘંટીનાં બે પડ ઘસાતાં હોય એવા બોદા અવાજે ગાતા કે તુઝે સૂરજ કહૂં યા ચંદા, તુઝે દીપ કહૂં યા તારા; મેરા નામ કરેગા રોશન જગ મેં મેરા રાજ દુલારા’.