અંધારું પૂરેપૂરું છવાઈ ગયું'તું. કેન્ટીન બંધ થઇ. હવે બસ દૂર ગાર્ડનની હેલોજનનું અજવાળું જ હતું. કૃપા બેસી રહી. લીમડાની આછી ગંધ મેહસૂસ કરતી. ચા ઘૂંટડે ઘૂંટડે પીતી . શબ્દો પ્રપંચી હતા એમ શ્રીદત્ત કહેતો ... પણ શ્રીદત્તના જ શબ્દોએ એને કોલેજના એ દિવસોમાં કેટલી મદદ કરેલી....કેટકેટલી વાર શ્રીદત્ત ના મળ્યો હોય એ દિવસોમાં એની શાંત આંખોને ,એના શબ્દોને એ પ્રયત્નપૂર્વક યાદ કરતી. ને એમાંથી કોઈ મીઠો રસ ચૂસી પોતાનો દિવસ સુધારવા પ્રયત્ન કરતી .પણ આજે ? આજે એને એકે શબ્દ યાદ નહોતો આવતો . એ મનોમન હસી.. એક વાક્ય.....કવિતાની એક લીટી ... કશું જ નહીં..