સંકોચ હતો : સ્થળનો નહીં, માણસોનો એક પ્રમુખની હાજરીમાં વન - ટુ – અઢી વક્તાઓ બોલ્ય ગયા. સામાન્ય રીતે શોકસભામાં માણસ બોલે ત્યારે એમને મરનાર સાથે કેટલાં વરસોનો સંબંધ છે ત્યાંથી શરૂ કરી અને પછી જિંદગીની જેમ કંટાળાજનક વાલ્યો આવ્યા કરે. કેટલાક લોકો કેવળ વિશેષણોથી ચલાવે. આ વિશેષણો પણ ચીલાચાલુ. એમાં કોઈ ઉષ્મા નહી. ઠરીને ચપટ્ટ થઈ ગયેલા શબ્દો – મુરબ્બી, સહૃદય, પ્રેમાળ, સંસ્કાર જીવનના અગ્રણી, સમાજસેવક, સંનિષ્ઠ સાહિત્યકાર અને પ્રામાણિક આ બધું બોલાતું જ હોય છે.