આ પરથી એમ લાગે કે ભારતનોકાશ્મીર પરનો દ્દાવો માનીયે છીયે એટલો સબળ નથી. યુનો પાસે તે સવાલ લઇ જવો કેટલો વ્યાજબી હતો તે હવે વિચારવું યોગ્ય નથી, વ્યર્થ ચ્હે., જે થવાનું હતું તે થઇ ગયું ,તેનો સ્વિકાર જ કરવો રહ્યો.કર્યા શિવાય છુટકો નથી.હવે જે તે વખતે યુનો એ યુદ્ધવિરામ ની મુક્કેલી શરતો અને યુદ્ધવિરામ રેખાનો આજે પણ અમલ કરવો જ રહ્યો.વિલય નામાની શરતો નો દાવડાભાઈ ઝાઝો ઉલ્લેખ નથી કર્યો પણ ૩૭૦ પણ તે શરતો નો ભાગ છે. જેને ભારત સરકારે માન્યતા આપી છે માટે તેને નાબુદ કરવી અઘરી અને કરીયે તો આખુ વિલયનામુ રદ થઇ જાય. આમ તે કરવું હિતાવહ નથેી .સરદારનું મંતવ્ય નહેરુથી જુદું હતું તે વાત જગજાહેર છે પરંતુ કમનસીબે તેમનાં મંતવ્ય અધિકૃત રીતે માન્ય રાખવામાં આવ્યા ન હતા. ઇતિહાસ મા આમ કર્યું હોત તો આમ થાત એવું ચાલે નહિ.જે થયું તે થયું.સમયને પાછો ધકેલી શકાતો નથી.ઇન્દિરાજી એ કાશ્મીરની સમસ્યાનો સામનો સમજી ને કર્યો હતો અમુલ લોકપ્રિય પગલા તેમણે સમજી વિચારીને લીધા નોતા.ક્યારેક લાગે કે ભારતની પ્રજાને ચુંટણી જીતવા ન પુરા થાય તેવા વચન આપી દેવામાં આવ્યા છે.દાવડા ભાઈ નાં લેખ થી અમુક વાતો સ્પષ્ટ થઇ છે.