મેં નવો કાગળ લઈને લખ્યું, તમારું અને મારું જીવન એક જેવું જ છે તો આપણે બન્નેએ મળવું જોઈએ ! તમારો સહુ વિચાર છે ? મેં સવારે જઈને કાગળ પોસ્ટબોક્સમાં નાંખ્યો. બરાબર બે દિવસ બાદ એની ટપાલ આવી અને ખોલીને જોયું તો લખેલું હતું કે આપણું મળવું શક્ય નથી…કારણો ઘણા બધા છે. હું વિચારમાં પડી ગયો કે એવું તો શું હશે કે હિરલ મળી પણ ન શકે. ત્યારબાદ હિરલની એક પણ ટપાલ ન આવી ! મારું જીવન અસ્તવ્યસ્ત થઈ ગયું હતું અને એ પણ એક કાગળના કારણે ! આમ ને આમ ચાર મહિના વીતી ગયા અને એકવાર મારે કામથી અમદાવાદ જવાનું થયું અને એક કેફેમાં થોડીવાર બેઠો. ત્યાં ઓપન માઈક ચાલતું હતું અને એક છોકરી આવી અને એક કવિતા બોલતી હતી. એણે એક સુંદર કવિતા બોલી અને ત્યારબાદ એણે બીજી કવિતા બોલવાનું શરું કર્યું અને મારી ઘડકન એકદમ વધી ગઈ. કારણ કે આ કવિતા હિરલે લખેલી હતી. હું થોડીવાર પછી એ છોકરી પાસે ગયો અને પૂછ્યું, તમારું નામ હિરલ છે ? એણે કહ્યું, ના ! મેં કહ્યું, તો આ કવિતા ? એ બોલી, આ કવિતા મારી સિસ્ટરે લખેલી છે અને એનું નામ હિરલ નહિ પણ હિર છે ! મેં કહ્યું, હું પણ કંઇક બોલવા માગું છું અને ત્યાં જઈને મેં કવિતા બોલી અને બધાને એ કવિતા ખૂબ જ ગમી. જે છોકરીએ હિરલની કવિતા બોલી હતી, એટલે કે એની બહેને મારા ખૂબ જ વખાણ કર્યા અને કહ્યું, તમે ખૂબ જ સારું લખો છો ! મેં કહ્યું, થેંક્યું સો મચ. એ બોલી, આજે મારી બહેન હિરનો જન્મદિવસ છે અને સાંજે પાર્ટી છે તો તમે આવો ને ! અને તમે કવિતા પણ બોલજો ! મેં કહ્યું, હા કેમ નહીં ! મને એડ્રેસ આપજો હું આવી જઈશ. મારા જીવનમાં આટલો ખુશ હું ક્યારેય નહોતો થયો અને થોડોક નર્વસ પણ હતો. હિરલ એટલે હવે હિરને ગિફ્ટ આપવા માટે મેં એક ડાયરી અને બોલપેન પણ લીધી અને સાંજે બરાબર સાત વાગ્યે હું એના ઘરે પહોંચ્યો.