એમના કુંટુંબમાં બધાને એવી આશા હતી કે યુવાન નીરુ (તેમનું હુલામણું નામ) તબીબી વ્યવસાય અપનાવશે. તેમના પિતાશ્રીની યોજના તેમનાં માટે હોસ્પીટલ બનાવવાની હતી પરંતુ નીરુનાં મનમાં તો જુદી જ યોજના હતી. તેમણે વિચાર્યું કે, 'એક મેડીકલ ડોકટર તરીકે હું માત્ર લોકોની શારીરિક બીમારી જ દૂર કરી શકીશ, પરંતુ જો હું જ્ઞાનીની સેવા કરું, તો પછી ઘણા લોકોને તેમની માનસિક, ભાવનાત્મક અને સાંસારિક બીમારીઓમાં મદદ કરી શકાય કારણકે દાદાશ્રી તેમના પર આ અજોડ આત્મવિજ્ઞાન થકી કૃપા કરશે. જો આ જ્ઞાન મળ્યા પછી લોકોને શાંતિ મળતી હોય અને સંસારની કોઈ પણ ચિંતા-ઉપાધિ ના થતી હોય, નવા કર્મ ના બંધાતા હોય તો પછી કેમ હું મારું જીવન પૂજ્ય દાદાજીને આ જગતક્લ્યાણના કાર્યમાં સહાયરૂપ થવા ના વીતાવું! આથી વધારે ઊંચી વલ્ડૅ(દુનિયા)માં બીજી કઈ વસ્તુ હોઈ શકે?! લોકોને તેમનાં સ્વાસ્થ્ય માટે ઘણાં ડોકટરો મળશે પરંતુ તેમને મુકિત આપવા માટે માત્ર એક જ્ઞાની પુરુષ જ છે!' આ ઉત્કૃષ્ટ ધ્યેય સાથે, એમણે નિશ્ચય કર્યો કે દાદાશ્રીની આજીવન સેવા કરવી. આ રીતે ૧૯૬૮ માં માત્ર ત્રેવીસ વર્ષની કુમળી વયે, તેમણે એશ-આરામથી ભરેલા જીવનના બદલે પોતાનું સમગ્ર જીવન જ્ઞાની પુરુષની સેવામાં સમર્પણ કરી દીધું.