ભારતીય સમાજને ઉપકારક એવું સર્વજન ઉપયોગી સાહિત્ય જૈન ગ્રંથોમાં ઘણું જ છે. મુનિશ્રી પુણ્યવિજયજી સંપાદિત પ્રાકૃત ભાષાનો પ્રાચીન ગ્રંથ અંગવિજ્જા જે અંગવિદ્યાનો એક માત્ર પ્રાચીન ગં્રથ છે, જેમાં વિપુલ અને વિવિધ સાંસ્કૃતિક સામગ્રી સુરક્ષિત છે. પ્રાકૃત ભાષામાં સંઘદાસગણિએ લખેલા વાસુદેવ હિન્ડીમાં શ્રીકૃષ્ણના પિતા વાસુદેવના ભ્રમણ અંગે તથા અનેક પૌરાણિક અને લૌકિક કથાઓનો સમાવેશ જોવા મળે છે. ઋષિભાષિતમાં જૈન, બૌદ્ધ અને વૈદિક ત્રણે ધર્મોના ઋષિમુનિઓનાં વચનોનો સંગ્રહ છે. ભારતીય મુણશાસ્ત્ર અંગેનો ગં્રથ વ્યપરીક્ષા અલાઉદીન ખિલજીના ભંડારી જૈન શ્રાવક ઠક્કુર ફેરુએ તૈયાર કરેલો. આચાર્ય જિનસેનરચિત સંસ્કૃત ભાષામાં પાર્શ્વાભ્યુદય કાવ્યમાં ‘મેઘદૂત’ના સમગ્ર ચરણોની પાદપૂર્તિ રૂપે ભગવાન પાર્શ્વનાથનું ચરિત્ર આપવમાં આવ્યું છે. વિશ્વ સાહિત્યમાં અન્ય જૈન સંસ્કૃત ગ્રંથ અષ્ટલક્ષી છે, જે સમ્રાટ અકબરના સમયમાં મહોપાધ્યાય સમયસુંદરજીએ ઈ. સ. 1પ93માં રચ્યો હતો, જેમાં રાજા ો દદતે સૌખ્યમ આ આઠ અક્ષરવાળા વાક્યના દસ લાખથી પણ વધુ અર્થ કર્યા છે. અઢારમી સદીમાં મેઘવિજય રચિત સંસ્કૃતમાં સપ્ત સન્ધાન મહાકાવ્ય છે, જેમાં ઋષભદેવ, શાંતિનાથ, નેમિનાથ, પાર્શ્વનાથ અને મહાવીર સ્વામી તથા લોકપ્રસિદ્ધ મહાપુરુષો રામ અને કૃષ્ણની જીવની એકસાથે ચાલે છે.