જ્યારે અસ્થમાનો હુમલો આવે ત્યારે રક્ત-લોહીને ખૂબ જ ઓછા પ્રમાણમાં પ્રાણવાયુ-ઓક્સિજન મળે છે, કારણ કે તે સમયે બ્રોન્કિયલ ટ્યૂબનું સંકોચન થયેલું હોય છે. આ સંકોચન કાયમી નથી અને ફેફસા પણ અસ્થમાના એટેક પછી પાછાં નોર્મલ કે સ્વસ્થ થઇ જ જતાં હોય છે. એટલા માટે જ અસ્થમા સંપૂર્ણપણે નિયંત્રિત કરી જ શકાય છે. અસ્થમાના હુમલા દરમિયાન પેરાસિમ્પેથેટિક નર્વસ સિસ્ટમ (જ્ઞાનતંતુ) વધુ પડતું સંકોચન કરી જતું હોય છે, અને તેથી ક્રમશ: બ્રોન્કિયલ ટ્યૂબ-શ્વાસનળીઓ વધુને વધુ સાંકડી થતી જાય છે, જે લાંબે ગાળે કાયમી દમ કે અસ્થમાનું કારણ બનતાં હોય છે.