ભણ્યો ત્યારે આ પંક્તિ મને સમજાઈ નો’તી, કારણ દૃગ,મણિકા… જેવું કંઈ સમજાતું નો’તું, પણ સાહેબે સમજાવ્યું કે મૃત પુત્રની સ્મૃતિ જાણે ભીની આંખમાં કણીની જેમ ખૂંચી ને પછી તો ઉપાડેલા પગ પર લોખંડના મણમણીયા મૂકયા જેવી જ હાલત થાય ને!