પેલા મિત્રને લઈને શહેરના સ્વચ્છ રસ્તા પર થઈને બાજુમાં આવેલી ઝુંપડપટ્ટીમાંની એક ઝૂંપડીમાં તેઓ ગયા. ત્યાં એક તેર વર્ષનો બાળક તાવથી તરફડતો ખાટ પર સૂતો હતો. એક વૃદ્ધ માણસ એને પંખો નાખતા હતા. દીનબંધુએ એ વૃદ્ધ માણસના હાથમાંથી પંખો લઈ લીધો અને કહ્યું : ‘બાબા હવે આપ જાઓ.’ એ વૃદ્ધના ગયા બાદ દીનબંધુએ પેલા સજ્જનને કહ્યું : ‘આ બાળક અનાથ છે અને તેને ક્ષય નામનો રોગ થયો છે. પડોશમાં રહેતો એક વૃદ્ધ માણસ એની સંભાળ લે છે. પરંતુ દરરોજ સવારે 11 થી 2 વાગ્યા સુધી તેને કામ પર જવાનું હોય છે; ત્યારે હું અહીં બાળક પાસે આવું છું. ચાર કલાક પછી એ કામ કરીને પાછા આવશે. આ છે મારી પ્રાર્થના અને આ ઝૂંપડી એ જ મારું ગિરજાઘર.’