એ બોલતા અટક્યા. ગળું ખોંખારીને એમણે ડૂમો ખંખેર્યો. પછી અનિલ સામે જોયું. ‘બહેનના અપમૃત્યુ પછી મારા દીકરાની માનસિક હાલત કથળી ગઈ. બી.કોમમાં ફર્સ્ટકલાસ લાવીને એ એક શેરબ્રોકરને ત્યાં નોકરી કરતો હતો. ધીમે ધીમે સ્વસ્થ થયા પછી એના મગજમાં એક જ વિચાર ઘૂમરાતો હતો. પૈસાના અભાવે બહેનને એના સાસરિયાંએ મારી નાખેલી એ ઘટનાના પ્રત્યાઘાતરૂપે એની પૈસાની લાલસા તીવ્ર બની, મારી પાસેની પ્રારંભિક મૂડી લઈને એણે શેરબજારમાં ઝંપલાવ્યું. ધીમે ધીમે વધતા જતા ઈન્ડેક્સની સાથે એણે ગાંડી હિંમત કરી. વધુ કમાણી માટે વધુ જોખમ લેવામાં એ ખત્તા ખાઈ ગયો. મારી જાણ બહાર એ પોતાની મર્યાદાથી પણ વધારે દેવામાં ડૂબતો ગયો. સમાજમાં મારી ઈજ્જત અને પ્રતિષ્ઠા એટલી ઊંચી કે એને ઊછીના પૈસા મળતા રહ્યા. પૈસા મેળવવામાં એને કોઈ તકલીફ નહોતી પડતી. પાછા આપવાની જ મુશ્કેલી હતી ! ટુકડે ટુકડે ત્રીસ-પાંત્રીસ લાખનું દેવું કર્યા પછી એ ભાનમાં આવ્યો. કઈ રીતે દેવું ચૂકવવું એ એને સમજાતું નહોતું. જબરજસ્ત હતાશા વચ્ચે એ પંખે લટકી ગયો ! સવારમાં એના રૂમનું બારણું તોડવું પડ્યું. ચહેરા ઉપર શ્વાસ રુંધાયાની ભયાનક યાતના થીજી ગઈ હતી. ખેંચાયેલી ગરદન અને ફાટી ગયેલા ડોળા. એ વાતને વર્ષ થઈ ગયું છતાં એ દશ્ય ભુલાતું નથી !…..’