પોતાના ઘરે હિફાઝતથી પહોંચેલી રુકસાર મનોમન ખુદાનો શુક્ર મનાવી રહી હતી. વૃદ્ધ પિતા શારીરિક અને માનસિક થાકથી માંદગીમાં પટકાયા. ફક્ત આ બાપ- દીકરી જ નહીં, વિસ્તારનું દરેક ઘર જાણે માનસિકપણે કોમામાં સરી પડ્યું હતું. દરેક મનના ખૂણામાં એક જ વાત ઘર કરી ગઈ હતી, ‘કોઈ કોઈનું નથી’. માનવતા પરથી વિશ્વાસ ઊઠી ચૂક્યો હતો. માનવીએ ફક્ત એકબીજાની ઈમારતોને નહીં, એકબીજાના આત્માને પણ સળગાવ્યા હતા. વિશ્વાસ સૂન ખાઈ બેઠો હતો. અસ્તિત્વ ખૂબ જ સસ્તું બની પડ્યું હતું. નુકસાન બન્ને પક્ષોનું થયું હતું. પરિવારજનોને બન્ને પક્ષોએ ગુમાવ્યાં હતાં. લોહી બન્ને પક્ષોનું વહ્યું હતું. કોઈ જીત્યું ન હતું, બન્ને પક્ષ હાર્યા હતા. આ હાર જોડે પોતાના જ વિસ્તારમાં, પોતાનાં જ રહેઠાણોમાં, એકબીજાથી સહેમીને લપાયા હતા.