સુંદરજીભાઇ રડતાં રડતાં બોલ્યા, ભાઇ ! મને મારો નહિ, તમારી ભલાઇ હું કોઇને નહિ કહું, મને જીવતો જવા દો. મારા કુમળાં છોકરાં રખડી પડશે. ડાકુએ દાંત કચકચાવતાં કહ્યું- તને મારીએ નહિ ને અમે ભલે મરીએ એમ ? અમે જેને પકડીએ તેને ઠેકાણે કર્યા વગર મૂકતા નથી. એમ કહી એવી જોરથી તલવાર સંદુરજીના વાસામાં ઝીંકી, સુંદરજીભાઇ બેવડા વળી ગયા, પણ કાંઇ ઇજા ન થઇ, વળી ફરીથી તલવાર છાતી પર મારી, તો પણ કાંઇ ન થયું. રૂના ઢગલા પર તલવારનો ઘા થાય તેમ ઘા થાય પણ વાગે નહિ. ડાકુ નવાઇ પામી ગયા, આ શું હશે ? એક ઝાટકે માથું ઊડી જાય અને આને તલવારના ઘા કેમ વાગતા નથી ? ચોક્કસ આની પાસે કાંઇક જંત્ર મંત્ર છે. સુંદરજીભાઇ સમજી ગયા કે- મારો વહાલો આવી ગયા છે, નહિતર હું જીવતો ન રહી શકું. એક ઝાટકે છેદાઇ જાઉં. સુંદરજીભાઇને હિંમત આવી ગઇ, ભજનમાં વધારે શ્રધ્ધા બેઠી, જોર જોરથી સ્વામિનારાયણ સ્વામિનારાયણ બોલવા લાગ્યા. ડાકુને થયું કોઇક સાંભળશે તો આપણું આવી બનશે, તેથી તરત સુંદરજીની બોચી પકડીને ભીંસ દઇને મારી નાખવા ડોક પકડી ત્યાં પ્રભુ આવી ગયા મદદમાં.