જ્ઞાતિના રિવાજો મુજબ સવલી લગ્નનાં કેટલાંય વર્ષો બાદ આણું વાળીને સાસરે આવી હતી. ગામડામાં અને ગરીબ ઘરમાં સંકડામણમાં ઊછરેલી સવલીના નામે ઓળખતી સવિતા, પોતાની પરણિત બહેનપણીઓ પાસેથી લગ્નજીવનની સાંભળેલી વાતો આંખમાં આંજીને સ્વપ્નોની દુનિયાને જીવવા, પોતાના કરતાં “ખાધેપીધે” સુખી એવા સાસરે આવી હતી. પોતાના પતિને જોઇને વારે વારે લાજી મરતી સવલીની આંખોમાં ભાવી સુખોનો દરીયો હિલ્લોળા લઇ રહ્યો હતો. સઘળા કામ બને એટલી ઝડપથી આટોપતી સવલીને તેની જ ઉંમરની નણંદે રસોડામાં વડિલોની ગેરહાજરીમાં કોણી મારીને હસતા હસતા કહ્યું પણ ખરૂ “ભાભી, ગમે એટલું જલ્દી કામ કરશોને તોય રાતે અગિયાર પેલ્લા ભેળા થઇ હકવાના નથી હોં ! જોવો, પેલા પરથમ તો ઘરનું વાળુ પાણી જ રાત્યે દહ વાગે પતશે. પછી કામ પતાવી લેહો, તોય મારા ભાઇ ઇમના ભાઇબંધો પાહેથી સાડા અગિયાર પેલ્લા તો પાછા નઇ જ આવે ! ધીરજ રાખો, આટલા વરહ કાઢ્યા તો થોડા કલ્લાક માં હું લૂંટાઇ જાય છે ?”. શરમથી લાલ થઇ ગયેલી સવલી વ્હાલથી પોતાની નણંદને ધબ્બો મારવા ગઇ પણ બરાબર એ જ વખતે સવલીની “જબરી” ગણાતી સાસુએ રસોડામાં પગ મુક્યો. નણંદ આંખો ઉછાળતી અને છાના છાના અંગુઠો દેખાડતી નાસી ગઇ.