‘ભાભી, ભાભી આ શું બોલો છો ? તમે ખુદ વિનોદભાઈનું પડખું સેવ્યું છે છતાંય એને જાણી શક્યાં નથી ? હું સીતા તો નથી. એના જેવી થઈ શકું એમ પણ નથી પણ વિનોદભાઈએ ખરેખર લક્ષમણજતિનો પાઠ ભજવ્યો છે. એની સાથેના આજના દિનના અમારા વ્યવહારોની વાત અમારા મોઢે કહેવડાવવાને બદલે મારા પડોશીઓ પાસેથી જાણશો તો તમારા મનની બધી ભૂતાવળ દૂર થશે. એ માત્ર મારા દિયર જ નથી રહ્યા, સગ્ગા, મા-જણ્યા ભાઈથી પણ વિશેષ છે. મારા તો એ દિયર પણ છે ને ભાઈ પણ છે.’ આટલું બોલી જયાએ દ્વારકાની રેતીના પટ પર બેસી બંને મિત્રોએ જે વાતો કરી હતી, વચનો લીધાં-દીધાં હતાં એની વાત કરી ઉમેર્યું, ‘કોણ જાણે, એક સારા વિચારનો બદલો ભગવાન કઈ રીતે આપી રહે છે તે આજે વિનોદભાઈ ખૂબ મોટા વેપારી બની ગયા છે. દર વર્ષે હું દ્વારકાધીશની જાત્રા કરું છું ને ભગવાનને વિનવું છું કે ભાઈને બરકત આપતો રહેજે ભલા ભગવાન. જોઈએ તો મારા આયખામાંથી થોડાં વરસ ઓછાં કરી નાખ પણ એને મારી ઉંમર દેજે. બસ, આટલું…..આટલું…..’