તેઓ 'જૂથો સાથે ઓળખવા માટે સકારાત્મક અને નકારાત્મક પ્રેરણા' તરીકે જુએ છે, જે ભાષાકીય વર્તણૂંકને સંચાલિત કરતી તેમની મર્યાદાઓના 'સૌથી અગત્યની' તરીકે (લેપેજ અને ટેબૌરેટ- કેલર 1985: 2).