સરિતાની આંખો રહી રહીને સમાજવાડીમાં ફરતાં મલકતાંચહેરાઓ પર ફરવા લાગી. પળે પળે એની નિરાશા વધતી જતી હતી. એને રહી રહીને પ્રશ્ન થતો હતો કે સમય જતાં તો પથ્થર પણ પીગળે જ્યારે આ તો લોહી ! હું તેમની સગ્ગી બહેન છું એ પણ ભૂલી ગયા ? આટલી મોટી બાદબાકી ?