આથી થાકીને એણે મને સેલફોન પર સ્ટોરમાં ફોન કર્યો. પરંતુ મારાથી સ્ટોર બંધ કરીને ઘરે આવી શકાય તેમ નહોતું. મેં તાળુ ખોલનારનો ફોન શોધી લેવા જણાવ્યું, પરંતુ ફોન-ડિરેક્ટરી વગર ફોન પણ કેમ કરવો ? કંટાળીને… નિરાશ થઈને…. ઠંડીમાં ધ્રૂજતી કલાક-દોઢ કલાક બહાર ઊભી રહી એ ફોન પર રડવા લાગી. મેં સ્ટોર બંધ કરીને 40 મિનિટનું ડ્રાઈવ કરીને ઘરે જવા વિચાર્યું. એટલામાં વળી દસેક મિનિટ પછી તેનો ફરી ફોન આવ્યો કે ‘પપ્પા, ઘરે નહીં આવતા. હેલ્પ મળી ગઈ છે.’ બન્યું એવું કે તે બહાર ઘર આગળ ઠંડીથી ધ્રૂજતી હતી ત્યારે પડોશમાં રહેતા એક 80 વર્ષના અમેરિકન બુઝુર્ગ તેમની કારમાંથી ઊતરી ઘરમાં જઈ રહ્યા હતા ને મારી દીકરીને તેમણે જોઈ. એમને થયું કે ચોક્કસ કંઈક પ્રોબ્લેમ છે. તેથી દીકરી પાસે આવીને પૂછ્યું અને તેણે બધી જ વિગત પેલા વડીલને સમજાવી.