એક પલ્લામાં રાજનીતિ અને બીજા પલ્લામાં કાવ્યનીતિ રાખી લક્ષનું મત્સ્યવેધન કરતા હતા. ખૂબ વ્યસ્ત રહેતા હતા એટલે કાવ્યલેખનમાં સમય ઓછો મળતો હતો. વડાપ્રધાન હતા ત્યારે કોઈ ધાર્યું કામ ન થાય ત્યારે એકાંતમાં કવિતા લખતા અથવા વાંચતા હતા. કવિતા એ એમના માટે પીડાનું શેરિંગ છે. શબ્દના અણુધડાકા ફૂટે છે ત્યારે અવાજ નથી આવતો. જન્મદિને હંમેશાં નવી કવિતા લખીને ઊજવતા હતા. કવિતા લખી નાખે પણ સાચવવાની બહુ દરકાર કરે નહીં. એકવાર એમના પી.એ.એ એક કાગળ અટલજીને આપતાં કહ્યું કે, ‘કાલે હોટલમાં રોકાયા હતા ત્યાં તમે કોઈ અગત્યનું ડોક્યુમેન્ટ ભૂલી ગયા છો.’ જોયું તો એ કવિતા હતી. અટલજીએ કહ્યું કે, ‘આ તો ખૂબ અગત્યનું ડોક્યુમેન્ટ છે.’ જગજિતસિંહે ‘સંવેદના’ આલબમમાં બાજપેયીજીની કવિતાને સુંદર સ્વરબદ્ધ કરી છે. ઇમરજન્સી દરમિયાન જેલમાં તબિયત બગડી તો બેંગ્લોર જેલમાંથી ઓલ ઇન્ડિયા મેડિકલ ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં લાવવામાં આવ્યા. ત્યાં સવારે રડવાના અવાજ આવતા હતા. તપાસ કરતાં ખબર પડી કે રાતે જે વ્યક્તિનું મૃત્યુ થાય, સવારે એમનાં સ્વજનને લાશ સોંપાય છે. એ સમયે, ‘દૂર કહીં કોઈ રોતા હૈ’ જેવી અદ્્ભુત કવિતા લખી હતી.