ફોન મૂકીને હું કુલસુમબીબીના વર તરફ ફર્યો. હવે પછીનું કામ સૌથી વધારે કપરું હોય છે. એમાં ય જો દર્દી ગરીબ હોય તો તો ખાસ ! અને મારી સામે સફેદ ઝભ્ભા-પાયજામામાં પૂરાયેલો એક નખશિખ સજ્જન મુસલમાન બેઠો હતો. જેની પાસે મારા દરેક વાકયના જવાબમાં બે જ શબ્દો હતા: ”જી, સા’બ !”