પણ એના આ હળવા મહેણાને ભાંગવાની તક મને મળી જ ગઈ. બીજે જ દિવસે ફરી સવારમાં “બહેન ! સ્નેહલભાઈ સાહેબ છે ?” નો સ્વર બહારથી સંભળાયો. કામ એક તરફ હડસેલીને હું સજાગ થઈ ગયો. પણ રક્ષાએ “હા, છે, જા ને અંદર!” એમ કહ્યા છતાં એ એકાદ મિનીટ સુધી અંદર ડોકાયો નહીં કે, તરત જ હું ઝડપથી આરામખુરશીમાંથી ઊભો થયો. ઓસરીમાં રક્ષા ઊભી ઊભી મરકતી હતી.