ત્યાં ચારે બાજુથી સુનેત્રાના માટે માગાં આવવાં લાગ્યાં. ગ્રહ-નક્ષત્રોની તેમાં જરૂર નથી એવા પણ પ્રસ્તાવ તેમાં હતા. તેણે જિદ્દ પકડી. આજીવન કુંવારી રહીશ, વિદ્યાભ્યાસ કરવામાં જ દિવસો વીતાવીશ. પિતા તેનો અર્થ ન સમજ્યા. મા સમજી અને રડી રહી હતી. છેવટમાં એક દિવસ મારા હાથમાં એક કાગળ પકડાવીને માએ કહ્યું : ‘આ સુનેત્રાના જન્માક્ષર છે. તને બતાવીને તારા જન્માક્ષરમાં સંશોધન કરાવી લાવ. મારી દીકરીનું અકારણ દુઃખ મારાથી જોયું નથી જતું.’ ત્યાર પછી શું થયું તે કહેવાની જરૂર નથી. જન્માક્ષરોની જંજાળથી મેં સુનેત્રાનો ઉધ્ધાર કરી દીધો. આંખ લૂંછતાં-લૂંછતાં મા બોલી, ‘બહુ પુણ્યનું કામ કર્યું છે બેટા તેં.’ તેના પછી એકવીસ વરસ વીતી ગયાં.