કૌશલ્યા અને ધનરાજ ઊભાં થયાં. ગુલાલ લોંગ સીન લેવા માટે દૂર જવા પાછળ ફરીને ચાલવા લાગી. માંડ બે-ચાર ડગલાં ચાલી હશે ત્યાં જ એક જોરદાર ચીસ આવીને એના કાનના પરદા ફાડી ગઈ. એ ચીસ એની મમ્મીની હતી. ગુલાલે પાછળ જોયું. મમ્મી એકલી જ હતી. પપ્પા નહોતા. મમ્મી ખીણની દિશામાં આંખો અને મોઢું ફાડીને જોઈ રહી હતી અને નખી લેકના જળ અને વેરાન ખીણ ખળભળી ઊઠે એવી ચીસ પાડી રહી હતી. ગુલાલ તો અચાનક થઈ ગયેલા આ હાદસાને લીધે જાણે જડ બની ગઈ હતી. ધનરાજનો પગ લપસ્યો હતો અને એ ઊંડી ખીણમાં ગરક થઈ ગયા હતા. ગુલાલનું મન માનવા તૈયાર નહોતું કે હમણાં જ ‘સ્માઈલ પ્લીઝ’ કહીને એ જેને હસાવી રહી હતી એ ‘ક્રાય પ્લીઝ’ની સૂચના આપ્યા વગર જ આખી જિંદગી માટે રડતા મૂકીને ચાલ્યા ગયા હતા.