જય તો હતો ૭ વર્ષનો જ્યારે જશ તો ફકત ૨ વર્ષનો જ હતો. નિર્મળાદાદીને વિચારોના વમળોએ ઘેરી લીધા. અજય અને શેફાલી બાળકોને કોઈ જ વાતની ખોટ ન પડે તે માટે વિશેષ ધ્યાન રાખતા. બન્ને જણા પોતે ભોગવેલી મુશ્કેલીઓ, તકલીફો બાળકોને ન પડે તે માટે હંમેશ પ્રયત્નશીલ રહેતા. દાદી જાણતા હતા કે દરેક માબાપને પોતાનું બાળક જીવ કરતા પણ વધારે વ્હાલું હોય છે. પોતાનો જ અજય યાદ આવતા મુખ ઉપર સ્મિત ફરી વળ્યું. હજી કાલે જ જય દાદીને કહેતો હતો, ‘દાદી….દાદી, તમે મને મુંબઈની લોકલ ટ્રેનમાં બેસવા લઈ જાશો ? મારે ટ્રેનમાં બેસવું છે. મેં ડેડને પણ કીધું, પણ એ કહે આપણે ટ્રેનમાં ના જવાય. એવું કેમ દાદી ?’ દાદી જાણતા હતા અજયનો આગ્રહ એવો કે બાળકોએ ઘરની ગાડી છે તો ટ્રેનમાં શા માટે જવું ? ગાડી ના હોય તો રીક્ષા/ટેકસી તો છે જ ને ! ટ્રેન કે બસમાં આપણે જવાય ? કેટલી ગર્દી હોય છે ટ્રેનમાં ? ચડતા -ઉતરતા લાગી જાય તો ? ત્યાં જ તેમને યાદ આવ્યું કે અજય ક્યાંથી ભૂલી ગયો કે તેણે પણ કોલેજ અને નોકરીના પહેલા ૧૦ વર્ષો લોકલ ટ્રેનની મદદથી તો ગુજાર્યા છે ! સામાન્ય માણસની જેમ ટ્રેનના ધક્કાઓએ તેને ઘણું શીખવ્યું હતું. આ વાત દાદીએ અજયને સમજાવવાની કોશિશ કરી હતી પરંતુ તે પણ વ્યર્થ. તેમને સમજાતું ન હતું કે અજય અને શેફાલી દરેક વાતમાં બાળકોને દુનિયાની વાસ્તવિકતાથી દૂર રાખવામાં કેમ માને છે ? બન્નેએ સંઘર્ષના દિવસો જોયા જ છે. લોકલ ટ્રેનમાં પ્રવાસ, સામાન્ય શાળામાં અભ્યાસ, ચાલીનું જીવન અને આવું ઘણું બધું. મુશ્કેલીના દિવસોમાં જીવનનું ઘડતર જ કામ લાગે છે. દુનિયાની હકીકતથી ભાગવાથી હકીકત બદલાઈ જતી નથી.