બેટ બાજુ પર મુકી કપાળે હાથ દઇને એ બેસી ન ગયા. એમણે તો રમવાનું ચાલુ જ રાખ્યું. ‘કંઇ લાખો નિરાશામાં અમર આશા છુપાઇ છે’ એમ માનીને એ વઘુ ને વઘુ રમતા જ ગયા. અનુભવને આઘારે એમણે એક આંખે કેવા દડા ખેલી શકાય તેમ નથી તેનો ક્યાસ કાઢ્યો. એક આંખે દડાની ગતિ પારખવી હોય તો કેવી રીતે ઊભા રહેવું જોઇએ એ એમણે તપાસી જોયું. એમણે બેટ પકડી ઊભા રહેવાની પોતની રીત ફેરવી નાંખી. દડાને પારખવાની પદ્ઘતિમાં ફેરફાર કર્યો. પોતાની મર્યાદાઓ શોઘવા લાગ્યા અને એ મર્યાદાઓને કેવી રીતે ઓળંગી જવી એની સતત મથામણ કરવા લાગ્યા.