પરંતુ છેવટે સૈનિકો એ યુવાનની વાત માની ગયા. શ્રીમતી ડ્રેસનરે દાદર ચડતા સૈનિકોનો અવાજ સાંભળ્યો. દરવાજો ઊઘડ્યો અને ધડામ દઈને બંધ થયો. ઉપરના માળે જ્યાં ડેન્કા સહિત બધા સંતાયા હતા એ કમરાની ફરસ પર બૂટ ઘસાવાનો અવાજ તેમને સંભળાયો. તેમની સખીનો મોટો અને કર્કશ અવાજ પણ સંભળાયો… “હા, હા… મારી પાસે અહીં રહેવાની પરવાનગી છે, હું ગેસ્ટાપોના ભોજનાલયમાં કામ કરું છું, હું બધા અધિકારીઓને ઓળખું છું…” બીજા માળેથી કોઈની સાથે એ સ્ત્રી નીચે આવી રહી હોય એવું લાગ્યું; એક કરતાં વધારે માણસો હોય એમ લાગતું હતું. એક દંપતિ… કદાચ એક આખું કુટુંબ… મારે બદલે એ લોકો પકડાઈ ગયાં હતાં!” પાછળથી તેમને આ વિચાર આવવાનો હતો! દમની અસરવાળો એક મધ્યવયનો પુરુષ કરગરતો હતો, “અરે ભાઈ, અમે થોડાંક કપડાં તો સાથે લઈ શકીએને!” અને રેલવે સ્ટેશને પુછપરછની બારીએ સાંભળવા મળે એવો ઉદાસીન જવાબ એસએસના માણસે પોલિશ ભાષામાં આપ્યો, “એની કોઈ જરૂર નથી. ત્યાં તમને બધું જ આપવામાં આવશે.”