હેમાબહેને પહાડ જેવડો નિસાસો મૂક્યો, ‘આવું તો ક્યારે થાય?’ અને એક દિવસ આવું થયું. સાવ નાનકડી ઘટનામાંથી થયું. ડૉ. સુરેશભાઈ બાથરૂમમાં નહાતા હતા. સવારના આઠ વાગ્યાનો સમય. પત્ની કિચનમાં બ્રેકફાસ્ટ બનાવી રહી હતી. નાહી લીધા પછી સુરેશભાઈને ખબર પડી કે ટોવેલ તો બાથરૂમમાં હતો જ નહીં. ભુલાઈ ગયું હશે. જન્મનાં વસ્ત્રોમાં એક બાહોશ સર્જન પાણીથી નીતરતી હાલતમાં ઊભા હતા. બહાર પણ આવી ન શકાય તેવી હાલત હતી. એમણે ચિલ્લાવાનું શરૂ કર્યું, ‘હેમા! મારો ટોવેલ આપજે! હેમા! હેમલી! બહેરી! સાંભળે છે કે નહીં?’