નહેરુ આમ તો, જય પ્રકાશ નારાયણને મંત્રી મંડળમાં લેવા તૈયાર હતા. પણ જય પ્રકાશ નારાયણ દરેક કામ સમય બદ્ધ રીતે કરવા માટેની સૂચી લઈને ગયા. જવાહર લાલને તો એ જાતની સમય બદ્ધતા પસંદ ન હતી. તેમને તો બધું અધ્ધર અધ્ધર રાખવું હતું. એટલે જય પ્રકાશ નારાયણ પ્રધાન મંડળમાં ન જોડાયા. ૧૯૫૨ની ચૂંટણીમાં જે રીતે કોંગ્રેસના ઉમેદવારો નક્કી થયા અને હિન્દુ કોડબીલને જે રીતે નહેરુએ કટકે કટકે પસાર કરાવ્યું તેનાથી આંબેડકરને ખાત્રી થઈ ગઈ કે નહેરુ વોટ બેંક ઉભી કરવાની શક્યતા ધરાવે છે અને જો તેમની ખુરસીને આંચ આવે તેમ હોય તો તેઓ કોઈ જાતનું પોતાની લોકપ્રિયતાથી વિરુદ્ધનું સાહસ લેવા તૈયાર નથી. આવું તો ઘણું બધું હતું. આંબેડકર નાણાપ્રધાન બનવા માટે શ્રેષ્ઠ વ્યક્તિ હતા. પણ તેમને તે ખાતું ન જ અપાયું. આમ આંબેડકરની દૃષ્ટિમાં નહેરુ વિશ્વસનીય રહ્યા નહીં.