“કેમ ભાઈ શહેરના લોકોના મોઢા પણ શહેરીપણાનો સિક્કો મારેલો હોય છે ? સાદગીને તમે અપરાધ ગણો છો અને આંજી નાખે એવા ભપકાદાર વસ્ત્રોને શહેરી હોવાનો માપદંડ માનો છો ?” નાનક શેઠે સહેજ ઉશ્કેરાટ સાથે કહ્યું. “મારે તમારી સાથે ચર્ચામાં નથી ઉતરવું. સત્યમ્‍ સરને બોલાવો, એટલે એમને આ રૂપિયા ભરેલી બેગ આપી હું વિદાય થાઉં. એમણે વગર લાગવગે અમારી કંપનીની જમીન મુક્ત કરી આપી છે. એટલે એની કદર તો કરવી જોઈએ. બાય ધ વે, સાંનિધ્ય સાહેબ સત્યમ્‍ સરના મોટાભાઈ થાય છે ?” પેલા ઓફિસર જેવા લાગતા ભાઈએ પૂછ્યું. “હા, તમારે એ સાથે કશો મતલબ ?” નાનક શેઠે પૂછ્યું. “હું આવી જ બેગ એમને બંગલે પણ આપીને આવ્યો છું. એમણે સમ્માનપૂર્વક બેગ સ્વીકારી, અને મારો આભાર માન્યો, પણ અહીંનું વાતાવરણ કાંઈક જૂદું જ છે. સત્યમ્‍ સરે આપને ચોકી કરવા માટે જ ગામડેથી અહીં બોલાવ્યા લાગે છે, પણ એ એમનો પર્સનલ પ્રોબ્લેમ છે. તમે એમને બોલાવો અથવા લો આ મારું વિઝિટીંગ કાર્ડ અને રૂપિયા ભરેલી આ બેગ, મારા કાર્ડ પરથી એમને મારો પરિચય થઈ જશે.” મુલાકાતી ઓફિસરે કહ્યું.