વૃંદા શું કરે ? તે ગૂંચવાતી જ રહી. રાષ્ટ્રપતિએ એવોર્ડ આપ્યો તે જાણે ભૂલ થઈ હોય તેમ તે કબાટમાં એવોર્ડને જરા ઘૃણાથી જોઈ રહી. દુ:ખ જ બધું લખવાનું છે. આત્મકથા લખી ન હોત તો એવોર્ડ મળ્યો ન હોત ને નારાયણ આપ્ટે મળ્યા ન હોત ને ફિલ્મ. . . તેણે જોયું તો આખું ઘર તેને ફોલી રહ્યું હતું. બધાંની લાચારી તે જીરવી ન શકી. આપ્ટેની વાત ખોટી ન હતી. જે જીવી તે ફરી જીવવાનું એટલે શું ? એ શક્ય હતું ? સાત વર્ષની હતી ને તેના સગા મામાએ તેને વાડાના અંધારામાં. . . એ ફરી જીવવાનું હતું. જોકે એ તેણે જીવવાનું ન હતું. તેને બદલે કોઈ સાત વર્ષની છોકરી એ ભૂમિકા કરશેને. . . હા, તે, તેણે કરવાનું નહોતું. પણ કોઈ સાત વર્ષની છોકરીએ, વૃંદાનું સાતમું વર્ષ જીવવાનું હતું. શા માટે તેણે એનું સાતમું વર્ષ જીવવું જોઈએ ? સાત વર્ષની હતી ત્યારે છોકરીને પણ શું ગતાગમ હશે. તેને રૂપિયાની લાલચે સભાન જ કરવાની હતીને ! થોડીક નોટોમાં તેની નિર્દોષતા જ દાનથી લેવાની હતીને ! ચૌદ વર્ષની ઉંમરે તો તે વિધવા થઈ હતી. જેને પરણવું જ ખબર નો’તી તેને જીવન જીવવા પહેલાં તો વૈધવ્ય આવી પડ્યું હતું. જે ધની હતો તે તો માટી થઈ ગયો હતો. વૃંદાને થયું કે એ ફરી જીવવાનું, ફિલ્મમાં ? જે જીવવા જેવું જ ન હતું તે ફરી જીવવાનું ? પણ આ બધું રિયાને કે સૌમિત્રને કેવી રીતે સમજાવવું ? તેમને તો સાત કરોડ દેખાતા હતા, પોતાની સાત વર્ષની ઉંમરને બદલે. ને આજે કંઈ ખોટ નો’તી. પૈસાની એવી જરૂર પણ નો’તી ને પ્રતિષ્ઠા પણ કંઈ બહુ મળી જાય તેવું પણ નો’તું. તો શું કામ તેણે ફિલ્મ કરવી જોઈએ ?