સુગંધાબહેને વહેલો વહેલો ફોન કટ કરી એક કપ ચા પી લીધી. જે સુગંધાબહેનને માટે બહુ મહત્ત્વનું ન હતું, તે વિનીતાબહેનને મન એક ઉત્સવ હતો. એક લહાવો હતો જેને એ વારંવાર લૂટવા માગતા હતા. એમ તો, વરસમાં જેટલી વાર સાડીઓના સેલ આવતા, તેટલી વાર વિનીતાબહેન ગમે તેટલી ભીડમાં પણ પહોંચી જતાં, પણ ત્યાં એમનું જુદું જ સ્વરૃપ જોવા મળતું.