નવરાશની વેળા આપણી અલગ પ્રકારની ઓળખ છે જેને જગત જાણતું નથી. જેમ કે વિખ્યાત તબલાવાદક ઝાકિરહુસેન એના પરફોર્મન્સ કે રિયાઝ સિવાયના સમયમાં શાસ્ત્રીય કંઠ્ય સંગીત લલકારે છે. એને એની કીર્તિ – કામના કે કાંચન સાથે કોઈ સંબંધ નથી. દુનિયામાં નિજાનંદ નામની પણ કોઈ પ્રવૃત્તિ જ હોય છે તે હજુ એ લોકો તો ભૂલ્યા જ નથી. જેઓ જિંદગીના કેન્દ્રમાં છે. કબૂતરને ચણ નાંખવી એ કોઈ માટે પુણ્ય કાર્ય હોય અને લોકો ઘણા કબૂતર તરફ ઘા કરતા હોય એમ ફેંકતા હોય છે. તેઓને તેમના ઘરમાં એવા જ કોઈ દાણામાંથી બનેલી રોટી ઘા કરીને ફેંકીને આપવામાં આવે તો? શું એક ગૃહિણી તેના ગૃહસ્થને પોતાના પુણ્યકાર્ય માટે રોટી આપે છે? અથવા તો પૃથ્વી પર દાણા નથી ને કબૂતરને પાંખો નથી તે એ ભૂખ્યા ભિક્ષુકો છે તે આપ દાન કરીને પુણ્ય કમાઓ છો? આપણે એક સૂકા ઠૂંઠા જેવા ધર્મને પકડવા જતા ક્યારેક તમામ સ્વધર્મ ચૂકી જઈએ છીએ, કારણ કે તેમ કરતી વેળાએ આપણે પૂરા બેહોશ હોઈએ છીએ, પરંતુ જે વ્યક્તિ નવરાશમાં કબૂતરને માત્ર પોતાના નિજાનંદે જમાડે છે તે એને બહુ વિનંતી અને લાગણીથી દાણા પીરસે છે. કબૂતર એક-એક દાણો આરોગીને આપણને રોમાંચ, ધન્યતા અને આનંદનો અનુભવ આપીને એક એવો ઉપકાર કરે છે જેનું ઋણ આપણે ક્યારેય અદા કરી શકીએ નહીં. તમને તમારા પોતાના પ્રત્યે કેટલું સન્માન છે એનો પરિચય તમારી નવરાશની પ્રવૃત્તિ આપે છે. આજકાલ લોકો જરાક નવરાશ મળે કે હાથમાં ફોન લઈને સોફામાં કૂદકો મારી લાંબા પગે કોઈની સાથે જે તડાકા મારે છે તે કોઈ પણ પ્રશાંત અને ધૈર્યવાન વ્યક્તિ માટે અસહ્ય થઈ પડે છે. નવરાશ કાંઈ નવા ઉત્પાત મચાવવા માટે નથી.