છેવટે એક પ્રકાશક કહે છે કે તારી વાર્તામાં મસાલો ભભરાવ તો કંઈક લોકો ખરીદે. મસાલો એટલે કે સસ્તી પૉર્નોગ્રાફિક સામગ્રી એવું સમજી ગયેલો રાજારામ મસાલાની આખી બરણી જ ઠાલવી દે છે. પ્રકાશકને પણ લાગે છે કે આ વાર્તા વેચાય એવી તો છે પણ ખુલ્લેઆમ વેચીશું તો પસ્તાળ પડશે. એટલે સસ્તી પૉકેટબુક તરીકે આ વાર્તા છપાય છે અને લેખકના નામ તરીકે આવે છે, મસ્તરામ. રાજારામ પોતાની આસપાસના જ લોકોને પૉર્નોગ્રાફિક વાર્તાનાં પાત્રો તરીકે કલ્પીને અશ્લીલતાની ચરમસીમા જેવી કથાઓ ઢસડવા માંડે છે. માર્કેટમાં પણ લોકો વો વાલી કિતાબ દેના કહીને ચપોચપ ખરીદવા માંડે છે.