એ વખતે મારી ઉંમર વીસ વર્ષ ને છ માસ, સાડાવીસ વર્ષની હતી. નોકરી-ધંધો તો હતો નહીં, દાઢી કરાવવાના ચાર આના પણ બાપાની પાસે માગવા પડે એવી હાલત હતી. ઇન્ટરકોમર્સમાં બબ્બે વાર હું નાપાસ થયેલો એટલે ફાધરે મને વીમા એજન્ટ બનાવી દીધો, એ વિચારે કે એમાં મોટામાં મોટું જોખમ વીમો લેનારે (વીમો લીધા પછી લાંબું જીવવાનું જોખમ) લેવાનું ને પૈસા ચૂકવવાનું કે એમાં અખાડા કરવાની જવાબદારી વીમા કંપનીના માથે રહેવાની. ફાધરના એક કટલરીના વેપારી સાથે સારો પરિચય. હું તો સાવ નવરો હતો ને દિવાળી આવતી હતી. એમને ત્યાં મદદ કરવા એક મહિનો કામ કર્યું. સવારે આઠ વાગ્યે દુકાન ખૂલે ત્યારથી રાતે નવ વાગ્યે દુકાન બંધ થાય ત્યાં સુધી દિલ દઈને કામ કર્યું. જેની કદર રૂપે શાંતિકાકાએ મને રૂપિયા બસો ને બે આપ્યા. એમાં બે રૂપિયા રોકડા ને બસો રૂપિયાનો અનુભવ. (હિસાબ ચૂકતે- ભૂલચૂક લેવીદેવી). મારી મા એ વાતે નારાજ થઈ કે એક મહિના કરતાંય વધારે સમય ગધ્ધાવૈતરું કર્યું એની આ કદર! ફક્ત બે જ રૂપિયા! મારા પપ્પાએ આ જાણ્યું એટલે તે બોલ્યા: ‘એમાં શાંતિ કટલરીનો વાંક નથી, એ તો લાયકાત જોઈને પૈસા આપે ને!’