અમે બાલ્ટીમોર પહોંચ્યા ત્યારે ડૉ. ચિઝમે અમને મમતાપૂર્વક સત્કાર્યા. પણ મારે માટે એ કશું કરી શકે એમ નહોતા.એમણે એટલું કહ્યું કે મને કેળવણી આપી શકાશે અને મારા પિતાને સલાહ આપી કે વોશિંગ્ટનના ડૉ.એલેકઝાંડર ગ્રેહામ બેલને મળો; તેઓ આંધળાં કે બહેરાં બાળકોની શાળા ને શિક્ષકો વિશે માહિતી આપી શકશે. આ સલાહ ને આધારે અમે ડો.બેલને મળવા તરત વોશિંગ્ટન ઊપડ્યાં. તે વેળા મારા પિતાના હ્રદયમાં અનેકાનેક શંકાજન્ય ભય અને વિષાદ હતાં. પણ મને તો તેમના એ દુ:ખની બિલકુલ ખબર નહોતી-એક જગ્યાએથી બીજે ફરવાની ઉત્તેજનાના આનંદમાં જ હું તો મગ્ન હતી. કેટલાંય હ્રદયોને જેના મૃદુલ ને સંવેદનશીલ સ્વભાવે પ્રેમથી જીતી લીધાં છે અને જેનાં અદ્દભૂત કાર્યોએ તેવું જ ભારે માન મેળવ્યું છે, એવા ડૉ.બેલનો એ સ્વભાવ મારા જેવા બાળકે તરત જોઇ લીધો. એમણે મને ખોળામાં બેસાડી ને હું બેઠી બેઠી તેમનું ઘડિયાળ તપાસતી હતી. મને એમણે તેના ટકોરા વગાડી બતાવ્યા; મારી નિશાનીઓ તે સમજતા, એ મેં જાણ્યું ને તરત મને તેમના પર હેત આવ્યું. પરંતુ આ મુલાકાત મારે માટે તમસમાંથી જ્યોતિમાં જવાનું, એકલપણામાંથી મિત્રતા, સોબત, જ્ઞાન, પ્રેમ પ્રાપ્ત કરવાનું દ્વાર બનશે એવું મને સ્વપ્ને પણ નહોતું.