હેલન માટે તેના શરીરનો પ્રત્યેક કણ જાણે કે, વાઈબ્રોસ્કોપ હતો. (ધ્રુજારી માપતું સાધન.) બધાં માનતાં હતાં તેમ તે સાવ જડ શાંતીની કબરમાં દટાયેલી ન હતી. ઉલટાનું તેની ચામડીને દર્દ, ગરમી, ઠંડી જેવી અનેક સંવેદનાઓ સતત ઉત્તેજીત કરતી રહેતી હતી. દા,ત. કોઈ ઢોલનું પીટાવું તેની છાતીથી માંડીને ખભાના બન્ને છેડાને ધ્રુજાવી જતું. ઘણા વાચકોને એ જાણીને અત્યંત નવાઈ થતી કે, જાતજાતની બરણીઓ અથડાવાની ધ્રુજારી, પ્યાલામાં દુધનું રેડાવું, બાટલીના બુચના ખુલવાની ‘પોપ’ કરતી ધ્રુજારી, ફાયરપ્લેસની જ્વાળાઓનો ફડફ્ડાટ, દીવાલ પરની ઘડીયાળનો ટકટકાટ – અરે બારણાં અને બારી પરનો બહારના પવનની લહેરીનો દસ્તક- વી, હેલનની ચામડી પર અલગ અલગ જાતની સંવેદના જગવતા. કોઈ ભારે વસ્તુ પડતી હોય તો તેના ‘ ધબ્બ’ અવાજની ધ્રુજારી તે ઝીલી અને સમજી શકતી હતી. લાકડાં ફડાતાં હોય તે વખતની ચરચરાટી, બરફ તોડાતો હોય તે વખતની તેના સ્ફટીકો તુટવાની કડકડાટી, વાવાઝોડાંમાં હલતાં અને તુટી પડતાં વૃક્ષોની ધમધમાટી, માલગાડીઓના ડબ્બા પસાર થતા હોય તે વખતનો સતત, એકધાર્યો પણ એક જાતના લયવાળો ઘોંઘાટ, પથ્થર ફાડવામાં આવતા હોય અને ખડકો તુટતા હોય .. આ બધા અવાજોના સ્પંદનો પારખીને તેની ચામડી જુદા કરી શકતી હતી- સમજી શકતી હતી.