મામદ ઝૂંપડીએ પાછો ફરી રહ્યો હતો. આંખોમાં આખી રાતની રઝળપાટ અને ઉજાગરો હોવા છતાં ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત દેખાતું હતું. આથમતા ભાદરવાની સવારે ઘાસમાં બાઝેલાં મોતિયાનાં પાણીથી મામદના બૂટ પલળી રહ્યા હતાં. બિનખેડવાણ જમીનમાં ઢીંચણ સરસા લાંપ વચ્ચેથી આવતા મામદે પાછળ જોયું. લાંપ વચ્ચે જાને કેડી બની રહી હતી. મામદને મજા આવી. એ લાંપને કચડતો આગળ વધ્યો. પાણીની ભીનાશ હવે ચોરણી વાટે ઉપર ચડી રહી હતી. મામદે નદીના પટમાં પ્રવેશ કર્યો. નદીની રેતી બૂટ પર ચોંટી ગઈ. મામદે હાથમાં લટકતી બંદૂક ખભે મૂકી. તેણે એક પથ્થરને લાત મારી પથ્થર થોડે દૂર ઊછળીને રેતીમાં જઈ પડ્યો. મામદને ગમ્યું. એ નદીનો પટ ઓળંગી ભેખડ ચડી ઉપર આવ્યો. એની નજર ફાંગના વેલાઓથી ઘેરાયેલા લીલા છમ્મરક બાવળના ઝાડ પર પડી. એણે બંદૂક નીચે મૂકી, જાકીટના અંદરના ખિસ્સામાંથી ચપ્પુ કાઢી બાવળની એક ડાળખી નમાવી. ઘટાટોપ વેલાની અંદર સૂઈ રહેલા બે તેતર ભયથી નાસી છૂટ્યાં. બાવળની સુક્કી શૂળો બૂટ નીચે કચડાવાનો અવાજ આવ્યો. મામદે બૂટ તરફ જોયું. બૂટ પર હજી ક્યાંક ક્યાંક રેતી ચોંટી રહી હતી. એને આજે બૂટ જોઈ આનંદ થતો હતો. સાથે સાથે પોતાના ગર્વ પર પણ. આ બૂટ હજી કાલે જ આવ્યા હતાં. એણે તો ક્યારથીય બાપુને કહ્યું હતું-એક જોડ સારાં બૂટ લઇ આપો. રાત્રે ચોકી કરાવી હોય તો સીમમાં અંધારામાં બેધડક ચાલી શકાય એવા બૂટ તો જોઈએ અને બાપુએ લાવી પણ દીધા. ગઈ કાલે બૂટ આપતાં કહ્યું પણ હતું- ‘મામદ, આજે ભલે આખી રાતનો ઉજાગરો થાય. કામ પતી જવું જોઈએ.’ અને ખરેખર બૂટ ખૂબ શુકનવંતા નીકળ્યા. આખરે કામ પતી ગયું. હવે બાપુ ખુશ.