શ્રીહરિની મરજી દેખીને હરિભક્તોએ સંતો ઉપર પિચકારીઓ છોડી. સંતો પણ તેમના ઉપર નાખવા લાગ્યા. એક પહોર સુધી રંગની ઝડી મચી, 'હોળી હે હોળી' એ શબ્દો સંભળાયા કરતા અને બધે રંગ રંગ દેખાતો. હરિભક્તો એક પિચકારી ભરે તેટલામાં સંતો કેટલીય પિચકારી ભરી લેતા. કાઠી રાજાઓ હરિભક્તો તરફ હતા. તેથી શ્રીહરિને પ્રસન્ïન કરવા ઘોડા ઉપર બેસીને 'સંતો હાર્યા' 'સંતો હાર્યા' એમ પોકાર કરતા અને હરિભક્તોની જીત કહેતા. સંતમાં બ્રહ્મમુનિ અને નિત્યાનંદમુનિએ કાઠી રાજાઓને કહ્યું કે રંગ રમવાનું મૂકી દે, તે હાર્યા એમ ગણવું. અમે તો હરિને જીતીએ તોપણ અમને હારેલા જ માનીએ છીએ. તેમનાથી હારવામાં જીત રહેલી છે. ભક્તોનો તો એવો જ મત હોય. જેટલી જેમાં સાધુતા હોય તેટલા તેમાં ભગવાન વસે છે. ત્યારે અલૈયા ખાચર ચૂપ થયા. શ્રીહરિ કહે કે હવે બધાય પિચકારી બંધ રાખો. અમારે હાર-જીત કરવી નથી. હાર-જીત હોય ત્યાં મન જુદાં પડી જાય. એક મન હોય ત્યાં જ બધા રંગ અને રસ રહે છે. એક મન રાખવા માટે જ અમે સદા વિચરીએ છીએ.' એમ કહીને રંગ રમવાનું બંધ કરાવ્યું અને શ્રીહરિ અશ્વ ઉપરથી ઊતરીને ચોતરે જઈને ઊભા રહ્યા. રંગ અને ગુલાલ બધો ત્યાં મંગાવ્યો. સંત-હરિભક્તોને ચોતરાની ચારે બાજુ બોલાવી ઊભા રાખ્યા. પિચકારીઓ મુકાવી દીધી, પછી પોતે રૂપાના મોટા તાંસળાથી રંગ ભરી ભરીને સંત હરિભક્તો ઉપર નાખવા લાગ્યા. રંગની રેલમછેલ મચી. સૌ પલળી ગયા. રંગ થઈ રહ્યો ત્યારે રૂમાલની ઝોળી ભરીને ગુલાલ ઉડાડ્યો. આનંદમુનિ, નિત્યાનંદમુનિ, મુકુંદાનંદવણી, જયાનંદવણી તથા નાનાભાઈ વિપ્ર ગુલાલની ઝોળી ભરી દેતા. પાંચ ઝોળીઓ હતી તે વારા ફરતી ભરતા, શ્રીહરિ ફેંકતા રહેતા. રંગ અને ગુલાલનો કીચડ થઈ ગયો.