‘આપણે માટે તો પાકિસ્તાન એક જીવતા નરક જેવું બન્યું, આનંદસાહેબ ! અમે તો એ ખૂનામરકી જાતે સહન કરી છે. એ વખતે મારી ઉંમર 18 વરસની હતી. બી.એ. થઈ ગયો હતો. થોડા દિવસ પહેલાં જ મારી નાની બહેન મારી નાનીને ત્યાં ગઈ હતી તે દિવસે હું એને લેવા માટે જ જતો હતો. રસ્તામાં હુમલાખોરોનું ટોળું જોયું. મોટા મોટા છરા લઈને ઊભા હતા. હું માંડ માંડ બચીને પાછો ઘરે આવ્યો. પણ પછી રાતોરાત અમારે ત્યાંથી ભાગવું પડ્યું. થોડા દિવસ અમે છાવણીમાં રહ્યાં, ત્યારથી જ અમે તેમની તપાસ કરીએ છીએ. એવા સમાચાર મળ્યા કે નાના-નાનીની કતલ કરી નાખવામાં આવી છે. પણ ચન્નીનો કંઈ પત્તો નહોતો. અમે રડી રડીને ચૂપ થઈ ગયાં.’