તમારા ગામે જયારે રમજુને નિહાળી ત્યારે જુવાનીયા જ નૈ પણ ઘૈડાય નેજવા મૂકી લાળું પાડવા માંડ્યા તા, એક તમારો આ લખમણ જતી જેવો વિક્રમ એમાં નો’તો, ગામ આખામાં રમજુ પોતાના દુઃખ વહેંચતી ફરતી એને માળા ઘણા કાછડીછુટા હૂઈ હમજી લેતા અને જયારે થોડાક આગળ વધતા ત્યારે રમજુની આંખ નો ડોળો એવો ફરતો કે ઈવડો એ કાછડી સરખી કરતો પરોઠા પગલા ભરતો અને ઘેર પણ અઠવાડિયા લગી ઘરવાળીની બાજુ માં ના ફરકતો.”