વૈશંમપાયનજી કહે છેઃ જનમેજય! મૈત્રેય મુનિના ચાલ્યા ગયા પછી રાજા ધૃતરાષ્ટ્રે વિદુરજીને પૂછ્યું – “વિદુર! ભીમસેન સાથે કિર્મીર રાક્ષસનો ભેટો ક્યાં થયો? તમે મને કિર્મીર વધની કથા સંભળાવો.” વિદુરજીએ કહ્યું- “રાજન્ પાંડવોનાં બધાં કાર્ય અલૌકિક છે. મને તો વારંવાર તેમને સાંભળવાનો અવસર મળે છે. રાજન્! જે સમયે પાંડવો જુગારમાં હારીને વનવાસ માટે હસ્તિનાપુરથી રવાના થયા તે સમયે તેઓ સતત ત્રણ દિવસ સુધી ચાલતા રહ્યા. જે માર્ગે તેઓ કામ્યક વનમાં પ્રવેશ કરવા ઇચ્છતા હતા, ત્યારે અડધી રાત્રીના સમયે તે માર્ગને રોકીને કિર્મીર રાક્ષસ ઊભો થઇ ગયો. તેણે હાથમાં અગ્નિની મશાલ રાખી હતી. ભુજાઓ લાંબી હતી, દાઢો ભયંકર અને આંખો લાલ હતી. માથાના ઉભા ઉભા વાળ અગ્નિની જ્વાળાઓ જેવા હતા. તે ક્યારેક જાત જાતની માયા રચતો તો ક્યારેક વાદળોની જેમ ગર્જના કરતો હતો. તેની ગર્જનાથી જંગલનાં બધા પશુઓ ભયભીત થઇને ખળભળી ઊઠ્યાં. આંધી ચાલવા લાગી. ધૂળથી આકાશ ભરાઇ ગયું દ્રૌપદી તો તેને જોઇને જ બેભાન જેવી થઇ ગઇ. તેની આવી ચાલ જોઇને પુરોહિત ધૌમ્યે રક્ષોઘ્ન મંત્રનો પાઠ કરીને રાક્ષસી માયા નષ્ટ કરી દીધી. તે વખતે કિર્મીર રાક્ષસ ભયંકર વેશમાં પાંડવોની સામે આવીને ઊભો રહી ગયો. પાંડવોના પરિચય જાણીને કિર્મીરે કહ્યું કે, “હું બકાસુરનો ભાઇ અને હિડિમ્બનો મિત્ર છું. આ જ ભીમસેને તેમને માર્યા છે. તેથી આજે યોગ્ય અવસર મળી ગયો. આને હમણાં જ હું નષ્ટ કરી નાખું છું.” તે સમયે ભીમસેને એક ખૂબ મોટું વૃક્ષ ઉખાડ્યું અને તેનાં બધાં પાંદડાં તોડીને ફેંકી દીધાં. ભીમસેને દૃઢતા સાથે લંગોટ કસીને વૃક્ષને ઉખાડ્યું અને રાક્ષસના માથા પર ઝીંક્યું, પરંતુ તેનાથી રાક્ષસને કોઇ ગભરામણ ન થઇ. રાક્ષસે ભીમસેન પર એક બળતું ઉંબાડિયું ફેંકયું, પરંતુ ભીમસેન પગ વડે તેને રોકીને પોતાને બચાવી લીધા. ત્યાર પછી બંને વચ્ચે ભયંકર વૃક્ષ-યુદ્ધ થયું. જેથી આજુબાજુનાં ઘણાં વૃક્ષો નષ્ટ થઇ ગયાં.