ડૉક્ટર બોલ્યા, ‘વાત બહુ લાંબી છે. એમ.એસ. કર્યા પછી મેં સુરતમાં હોસ્પિટલ શરૂ કરવાનું નક્કી કર્યું. અને સુરત સાથેની મારી લેણાદેણી પણ કેવી ! પહેલે જ દિવસે હું અને તરુ મકાન શોધવા નીકળ્યાં. પહેલાં મકાન પછી હોસ્પિટલ અથવા મકાન અને હોસ્પિટલ બંનેનો સમાવેશ થાય તેટલું વિશાળ મકાન, એમ મનથી નક્કી કરેલું. શરૂઆત થઈ જ સુમેધાના લત્તાથી. બેચાર ઘરે પૂછપરછ કરતાં અમે સુમેધાના ઘર પાસે પહોંચ્યા ત્યારે એક જ મકાનમાં પચીસ-ત્રીસ માણસોને જોઈ અમને નવાઈ લાગી ! આટલાં બધાં માણસો અહીં શી રીતે રહી શકતાં હશે ! એમના ચહેરા જુઓ તો બધે જ આનંદ આનંદ ! નાનાં બાળકો પણ આનંદથી કલ્લોલતાં ! બારણામાં સુમેધા જ ઊભી હતી. અમે મકાન બાબત પૂછ્યું એટલે એણે કહ્યું, ‘તમે અંદર આવો એટલે વ્યવસ્થા થઈ શકશે.’ ત્યાં અમે જે આતિથ્ય જોયું, જે લાગણીસભરતા જોઈ, અજાણ્યા માનવીનેય મદદરૂપ થવાની જે તત્પરતા જોઈ, એ જોઈ અમે તો આભાં જ બની ગયાં. ઘરનાં બધાંનો વર્તાવ એવો કે અમે જાણે એમનાં જ કુટુંબનાં માણસો હોઈએ ! ત્યાં અમને ચા-પાણી તો પાયાં જ ઉપરાંત મકાન ન મળે ત્યાં સુધી અમારો ઉતારો પણ એમને ત્યાં જ રખાવ્યો. સુમેધાએ કહ્યું, ‘અમારા કુટુંબના વડીલો ગમે ત્યાંથી સગવડવાળું મકાન શોધી આપશે. બનશે તો હોસ્પિટલના મકાન માટે વ્યવસ્થા કરી આપશે.’