દિગ્દશર્ક સુરેશ ત્રિવેણીની ‘સુલુ’ પણ આવી જ છે. એક નાના નગરની સરકાર ચલાવવા જેટલું અઘરું કામ કરતી હોવા છતાં એની પૂંઠે હોમમેકરનું લેબલ લાગેલું છે અર્થાત એ કમાવા જતી નથી, આખો દિવસ ઘરે હોય છે. પતિ અશોક નોકરિયાત છે. સુલુ દરેક સ્પર્ધા, કમ્પિટિશનમાં ભાગ લે છે, લેમન-સ્પૂન અને મ્યુઝિકલ ચૅરથી લઈને હેમામાલિની, શ્રીદેવીની મિમિક્રી કરવાની કમ્પિટિશન એ જીતે છે. આવી સુલુને ચાન્સ મળે છે આરજે (એફએમ રેડિયો પર બે ગીતની વચ્ચે સતત બોલ બોલ કરતાં રેડિયો જૉકી) બનવાનો. રાતે રેડિયો સ્ટેશન પર ગીતો સંભળાવવાનાં અને શ્રોતામિત્રો સાથે કામુક સ્વરમાં મીઠીમીઠી વાત કરવાની, એમની રોજબરોજની સમસ્યા દૂર કરવાની. અચાનક સુલુની આસપાસના લોકોનો (ઈન્ક્લુડિંગ હસબંડ) સુલુને જોવાનો અભિગમ બદલાઈ જાય છે. એમને લાગે છે કે સુલુ જે કરી રહી છે (એકલવાયા પુરુષોની વાતો સાંભળવાની, એમની સાથે બે મીઠી વાત કરવાની) એ બધું છી…છી, બીભત્સ કહેવાય.