સુજાતાને નઈ તાલીમમાં હેન્ડ, હેડ અને હાર્ટની સંમિશ્રિત તાલીમ મળી છે. માત્ર ત્રેવીસ વર્ષની ઉંમરે ફિજિક્સમાં પોસ્ટગ્રેજ્યુએશન કરી MSC અને MEDની ડિગ્રી સુવર્ણચંદ્રક સાથે પ્રાપ્ત કરી પોતાની ઉજ્જવળ કારકિર્દીનું ભવિષ્ય પ્રસ્થાપિત કરી લીધું હતું. વાલોડની હાઇસ્કૂલમાં ચાર વર્ષ ભણાવ્યું, સામે ભાગ્ય હતું ઊંચી કમાણી, આરામદાયી જિંદગી, મોજ અને મસ્તી પરંતુ સુજાતાના અંતરમનમાં સતત અંતર્નાદ થતો કે શું આ જ મારું જીવન લક્ષ્ય છે? નઈ તાલીમની આ જનસને આવું જીવન પસંદ ન હતું. એને તો પહોંચવું હતું સમાજના છેવાડાના માણસ સુધી. ધરમપુરનાં આદિવાસીઓની વેદનાની ચીખો એના કાન થકી હૃદયમાં સોંસરી નીકળી જતી હતી. એનાથી વધુ સમય અંતરના અવાજને દાબી ના શકાયો. સુજાતા શાળા છોડીને નીકળી પડી એવા સેવા કાર્યની શોધમાં જ્યાં એના હૃદયની વેદના દૂર થાય, એના મનનો પરિતાપ શાંતિ પામે. એની આંખ સમક્ષ હતો સમ્રગ ધરમપુરનો આદિવાસી વિસ્તાર જ્યાં કારમી ગરીબી, ભૂખ ભાંગવા જરૂરી અનાજ પાણીનો અભાવ, પરંપરાગત કુરિવાજો અને રૂઢીચુસ્તતાથી જીવતો માનવી. એમાં વધારો હતો દારૂ સેવનની આદત અને એમાંથી ઉપજતા ગૃહકંકાસો અને મારામારી!