‘ભારતીય વિદ્યા ભવન’ની નાટ્યસ્પર્ધાઓમાં એક વાર ઉપેન્દ્રે અંગ્રેજી, હિન્દી, મરાઠી અને ગુજરાતી એમ ચારેય ભાષાનાં નાટકોમાં ‘શ્રેષ્ઠ અભિનેતા’ તરીકેની ‘મુનશી ટ્રોફી’ મેળવેલી. અને નાટક હતું શ્રી દ્વિજેન્દ્રલાલ રૉય લિખિત ‘શાહજહાં’નો શ્રી ઝવેરચંદ મેઘાણીએ કરેલો અનુવાદ. એ વખતે તેઓ કાંદિવલીમાં રહેતા હતા. જયાનન્દ દવે, પ્રહલાદ પારેખ, વેણીભાઈ પુરોહિત પણ ત્યારે કાંદિવલીમાં રહે. અહીં ત્રિવેદીબંધુઓ, આ કવિઓ, મલાડમાં રહેતા પ્રો. રમેશ જાની – સૌ અવારનવાર ભેગા થતા. કોઈક મિત્રની કે સ્નેહીની અગાશીમાં બેઠક જામતી. પચાસ-પંચોતેર જેટલા કાવ્યરસિક શ્રોતાઓ અહીં જોતજોતામાં એકઠા થઈ જતા અને નાનકડું, પણ આચ્છું-ખાસું કવિસંમેલન થઈ જતું. અરવિંદ ત્રિવેદી એ વખતે ઘણા નાના, પણ ઉપેન્દ્ર અને ભાલચંદ્ર અહીં અચૂક હાજર રહે. એ પછી સૌ મિત્રોએ ભેગા થઈને ‘ભારતી મિત્રમંડળ’ સ્થાપ્યું. આ મંડળના પ્રમુખ જયાનન્દ દવે હતા અને મંત્રી હતો ઉપેન્દ્ર. પ્રેમાગ્રહથી તેમણે પ્રો. રમેશ જાનીને ઉપપ્રમુખ બનવા માટે મનાવી લીધા. આ મંડળના ઉપક્રમે કવિસંમેલનો, વક્તૃત્વ-સ્પર્ધાઓ, નાટ્યપ્રયોગો અને પર્યટનો યોજાવા લાગ્યાં. એમાંય વિશેષ તો નાટ્યપ્રવૃત્તિને વિકસાવવા માટે ઉપેન્દ્રે ગજબની મહેનત આદરી. એક કવિસંમેલનમાં સાહિર લુધિયાનવી અને શૈલેન્દ્રને પણ તેમણે આમંત્રેલા. અહીંના શ્રોતાજનોની રસિકતા જોઈને સાહિર ખૂબ રંગમાં આવી ગયેલા અને પોતે ફિલ્મી દુનિયામાં પ્રવેશ્યા તે પહેલાંનાં કાવ્યો પણ સંભળાવ્યાં. શ્રી સાહિર લુધયાનવી લિખિત ‘પરછાઈયાં’ કવિતા ઉપરથી ઉપેન્દ્રે નાટક તૈયાર કરીને કાંદિવલીના નવજુવાનો પાસે અભિનય કરાવી, 26મી જાન્યુઆરી 1959ના રોજ કાંદિવલી ખાતે ભજવી, પ્રેક્ષકોને પ્રસન્ન કરી દીધા હતા. આ મંડળમાં ઉપેન્દ્રની નાટ્યસાધના બરાબર આગળ ચાલી. કોઈ દિગ્દર્શકની સહાય વિના એણે એકલે હાથે એકાંકી નાટકો કર્યાં. પોતે એમાં ભાગ લે, ભજવે, ભજવાવે અને દિગ્દર્શન પણ કરે. આ ઉપરાંત નાટકનું તુચ્છમાં તુચ્છ કાર્ય પણ કરવામાં એને નાનમ નહીં.