તેનું કારણ હતું. અમારા મહિલા મંડળમાં રમાબાઈનું સન્માન થયું. એમના પતિ બહુ નાની ઉંમરે ગુજરી ગયેલા. બે નાનાં બાળકો. રમાબાઈએ ઘરે ઘરે ફરી ચીજવસ્તુનું વેચાણ કરી ઘર ચલાવ્યું. બે બાળકોને ભણાવ્યાં, પરણાવ્યાં, ભારે મહેનત મજૂરી કરી આ કામમાં એમણે 25 વરસ પૂરાં કર્યાં, તે નિમિત્તે મહિલા મંડળે એમનું સન્માન કર્યું. સન્માનના જવાબમાં એમણે પોતાના અનુભવો કહ્યા. ઘણી વાર કેવાં કેવાં અપમાન સહન કરવાં પડ્યાં ! ક્યારેક સવારથી સાંજ સુધી ફરીએ, થાકીને લોથ થઈ જઈએ, પણ કશુંયે ન વેચાયું હોય. તેમાંયે ખરીદે નહીં તો કાંઈ નહીં, પણ માનહાનિ ને ધુત્કાર તો બહુ વસમા લાગે. છેવટે રમાબાઈએ આર્તસ્વરે કહ્યું, ‘ભારે વખાના માર્યા જ અમારા જેવાએ આમ ઘેર ઘેર ભટકવું પડતું હોય છે. ફટ દઈને તમે ના કહી દો, તેને બદલે કાંઈક ને કાંઈક નાનું અમથું યે ખરીદો, તો કેટલું સારું લાગે ! ક્યારેક અમારી સ્થિતિ વિશે બે વાત પૂછો કે પાણીનો પ્યાલો ધરો તો અમારા બળ્યા-જળ્યા મનને કેવું સાંત્વન મળે !’ રમાબાઈની વાત મારા હૃદયને હચમચાવી ગઈ, એટલે મેં આવો નિર્ણય કર્યો.