જે માણસ પાસે ખુબ છે, તેને લાગે છે કે દુનિયાના બધા જ માણસ પાસે બધુ જ છે, પણ જેઓ બીજાને આપવાનું શીખ્યા છે, તેમને સમજાયું છે કે તે પોતાની સંપત્તી અને સુખને વધારવા માટે રાત દિવસ મહેનત કરે છે, પણ અનેક એવા માણસો પણ છે જેઓ ઉપર જતી સીડીના ઘણા નીચા પગથીયે ઊભા છે. મારો જ અનુભવ કહું તો છેલ્લાં ઘણા વર્ષોથી હું પણ નોકરી ધંધો અને પરિવારની જવાબદારીઓ વચ્ચે મારી જાતને બીજા કરતા પાછળ સમજવા લાગ્યો હતો, પણ છેલ્લાં બે વર્ષથી હું અમદાવાદની સાબરમતી જેલના કેદીઓ વચ્ચે કામ કરૂ છું, હું જેમ જેમ કેદીઓ સાથે કામ કરતો ગયો અને તેમની વચ્ચે સંવાદ કરતો ગયો તેમ તેમ મને સમજાતુ ગયું કે કેદીઓના જે પ્રશ્નનો છે તેની સરખામણીમાં મારી પાસે તો જીંદગીના કોઈ પ્રશ્ન જ નથી. સુખ માટે દોડવા અને રડવા કરતા બીજાની તકલીફ અને પીડા જોઈ આપણને સમજાય છે કે આપણી તમામ તકલીફો બહુ જ નાની છે, આપણે નાહક તેને ગળે વળગાડી રડીએ છીએ.