1916 થી 1920 દરમિયાન હું સાબરમતી આશ્રમમાં હતો. ત્યાં રાત્રે બધું શાંત થઈ ગયા પછી ઓરડામાં બેઠાં બેઠાં મેં અંધારામાં ધ્યાન કરવું શરૂ કર્યું. શીઘ્ર એકાગ્રતા સધાઈ. ચિત્તમાં સમાધાનનો ભાવ રહેવા લાગ્યો. પરંતુ પછી શંકા આવી કે શુદ્ધ સમાધિ ન પણ હોય, તેમાં થોડી ઊંઘ પણ ભળી હોય ! તો વિચાર આવ્યો કે સમાધિનો આભાસ તો નથી ને ? અને ત્રણ મહિનાથી ચાલતા એ પ્રયોગને છોડી દીધો. તેને બદલે સવારના વહેલા ઊઠીને ધ્યાન કરવા લાગ્યો. તેમાં જલદી સફળતા ન મળી. સતત પ્રયત્નને પરિણામે એકાગ્રતાનો અનુભવ આવવા લાગ્યો. છ મહિના સુધી આ અભ્યાસ ચાલુ રાખ્યો. ધ્યાન અને સમાધિની, આ મારી પહેલી અનુભૂતિ !