તેમ છતાં પેલા ત્રણે નિરાંતથી વાતો કરતા રહ્યા. તેમના ચહેરાઓ પર આછું સ્મિત હતું. શું એ શક્ય હતું કે તેમણે ખરેખર એ અવાજ સાંભળ્યો ન હોય? હે ભગવાન! ના, ના – તેમણે સાંભળ્યો જ હતો. તેમને શંકા પડી જ હતી. તેઓ જાણતા હતા! તેઓ મારા ડરની મજાક ઉડાવી રહ્યા હતા. હવે મને લાગવા માંડ્યું કે કોઈ પણ દુઃખ આ અસહ્ય યાતના કરતાં સારું હતું. આ વિકૃત ઉપહાસ કરતાં વધારે અસહ્ય બીજું કંઈ ન હતું. એ દંભી ચહેરાઓને હવે હું જરા વાર પણ વધારે સહન કરી શકું તેમ ન હતો. મને લાગ્યું કે જો હમણાં જ હું ચીસ નહીં પાડું તો ગૂંગળામણથી મરી જઈશ.