તેજલ વરસ દિવસ પહેલા જ શહેરની એક ફિજીયોથેરાપી કોલેજમાં ભણવા માટે આવી હતી. બાર સાયન્સમાં એટલા પૂરતા ટકા જ નહોતા કે એમબીબીએસ કે ડેન્ટલ કે આયુર્વેદમાં જઈ શકે. કારણકે હવે પાર વગરની પરિક્ષાઓ વધી ગઈ હતી અને ટકાવારી મંકોડાના દરની જેમ ઉભરાઈ રહી હતી. તેજલના પાપાની સ્થિતિ કાઈ સારી નહોતી. પણ આ તો ગામના એક પ્રાથમિક શિક્ષક્ના સહયોગથી ધોરણ બાર સુધી ગાડું ગબડ્યું હતું . અને પછી એ શિક્ષક્ના સહયોગથી જ એણે અહી શહેરમાં ફિજીયોથેરાપીસ્ટ સેલ્ફ ફાઈનાન્સ કોલેજમાં એડમીશન તો લઇ લીધું પણ રહેવા અને જમવાની સમસ્યા ઉભી થઇ. તેજલના શિક્ષકે શહેરમાં તપાસ કરી તો ડોકટર માવાણી એમને મળી આવ્યા. શિક્ષકે સાંભળ્યું હતું કે ડો .માવાણી એમની હોસ્પીટલમાં આવી દીકરીઓને રાખે છે જે મેડીકલ કે અન્ય તબીબી શાખામાં ભણતી હોય. હોસ્પીટલમાં જ સહુથી ઉપરના માળે આ દીકરીઓ રહે . રહેવા જમવાનું મફત અને ઉપરથી આવડત પ્રમાણે વેતન પણ આપે . બસ કોલેજ સિવાયના સમયમાં હોસ્પિટલ પર ડોકટર જે કામ સોંપે એ કરવાનું!! ડો. માવાણી એ શિક્ષક્ને સાંભળ્યા પછી કહ્યું.