ગામના લોકોએ રસ્તામાં ચોર-લૂંટારાઓનો ભય હોવાથી રોકાઈને સવારે જવા કહ્યું પણ તે ન માન્યો. તે તો નીકળ્યો. શિયાળાનો દિવસ હતો અને અંધારું જલદી થઈ ગયું. રસ્તો પણ અજાણ્યો હતો. ગામલોકોએ ચોર-લૂંટારાઓનો ભય છે તેમ કહ્યું’તું તે તેને યાદ આવ્યું. તે ધીમે ધીમે દૂર સુધી નજર માંડીને ચાલતો રહ્યો. આખરે ગામલોકોની વાત તેને સાચી પડતી લાગી. ઝીણી આંખે દૂર તેને મશાલ બળતી દેખાઈ. નક્કી ચોર છે અને પોતાને લૂંટી જ લેશે એવું લાગતાં તે તરત ઊભો રહી ગયો. પોતાના ખિસ્સામાં રહેલા થોડાક છુટ્ટા પૈસા આસપાસ જમીન પર નાખ્યા. શર્ટનો એક કોલર ફાડી નાખ્યો અને પછી જોરજોરથી બૂમો પાડવા લાગ્યો, “બચાવો બચાવો… લૂંટી લીધો રે મને… બચાવો બચાવો… કોઈ તો બચાવો.” ફેરિયાની આ બૂમો દૂર દૂર રહેલા ચોરોએ સાંભળી. તેઓ દોડતાં દોડતાં આવ્યા. ફેરિયો, “મારા પૈસા લઈ ગયા… મને લૂંટી લીધો એમ કહીને જમીન પર આળોટવા લાગ્યો. આ બાજુ જ ગયા છે ભાઈ, પકડો એમને… મને લૂંટી લીધો રે…” જે ખરેખર ચોર હતા તે ફેરિયાની રોકકળથી ઘડીક માટે તો સાવ હેબતાઈ ગયા અને પછી ફેરિયાને લૂંટીને ભાગનારાને લૂંટવા માટે પોતે એની પાછળ ભાગ્યા. એ દેખાતા બંધ થયા એટલે ફેરિયો પોતાના પૈસા વીણીને ફરી પોતાને રસ્તે આગળ ગયો અને શાંતિથી ઘરે પહોંચી ગયો.