આ અબોલાથી બંને વચ્ચેનું અંતર વધતું જ રહે છે. એ અંતર એક સરસ સંબંધમાં બંને વચ્ચેની ખાઈને વધાર્યા જ કરે છે, એના કારણે બંને કાંઈક ગુમાવે છે! કોઈને કશું જ મળતું નથી! બંનેનાં મન ભારે ને ભારે જ રહ્યા કરે છે. ધીરે ધીરે ખોલી ના શકાય તેવી નાળ એ બની જાય છે! પાણીના પ્રવાહમાં ક્યાંક કચરો હોય તો આપણે તે દૂર કરી શકીએ છીએ! સંબંધની આ નળી પણ શું સાફ થઈ ના શકે? આ પ્રકારના અબોલામાં સાચી લાગણી કેટલી બધી રુંધાય છે? પણ કોઈને આ પ્રશ્ન ધ્યાન પર લેવાનું મન જ થતું નથી! કેમ ભલા? એવું તે શું બની ગયું છે કે આ અબોલા છૂટી શકતા નથી? માણસ ધારે તો પળમાત્રમાં આ અબોલાને ઓગાળી નાખી શકે છે પણ એ માટે પહેલ કોણ કરે? પ્રશ્ન આ જ છે. મન તો બંનેનાં ‘બોલું બોલું’ ‘કાંઈક કહું’ એવું ઈચ્છી રહ્યાં હોય છે પણ જીભ ઊપડતી નથી! જાણે કોઈકે જીભને પકડી રાખી છે! એવો વિચાર પણ આવતો નથી કે ક્યારેક વાચા ચાલી જશે અને કહેવા જેવું ઘણું બધું કહ્યા વગરનું જ રહી જશે! પીડાતા માણસને આપણે કહીએ છીએ કે ભાઈ બોલ! બોલી નાખ! તું કાંઈક બોલે તો ખબર પડે કે પીડા શું છે?! શું પીડાને દૂર કરી શકાય એમ જ નથી? પણ કાંઈક કહેવામાં આવે તો ખબર પડેને! પણ કોઈ કશું જ બોલવા જ્યાં તૈયાર જ ના થાય ત્યાં શું થાય?