માણસ ધારે છે શું અને કુદરત કરે છે શું? કાયમ માણસની ધારણા પ્રમાણે બનતું નથી. ક્યારેક તેના પાસા અવળા પડે છે. પ્રતાપબા શવ્યાની જગ્યાએ મુક્તિને લાવવા માગતાં હતાં. સંજયનું પુનઃલગ્ન કરીને. મુક્તિ તેમની ભત્રીજી હતી… તેના કરતાં વધારે તો તે તેના બાપની એકની એક દીકરી હતી. આથી તેના બાપાની કરોડોની મિલકતની વારસદાર…! જો સંજય સાથે મુક્તિનું લગ્ન થાય તો બે લાભ થાય – એક તો વારસદારના – સુષેણના ઉછેરનો પ્રશ્ન ઉકેલાઈ જાય અને ભવિષ્યમાં મુક્તિના બાપની કરોડોની મિલકત સંજયને મળી જાય…! પણ ના… તેમાં મુક્તિ આડી ફાટી, તેણે ઘસીને ના પાડી – તેનું કહેવું એક જ હતું – તે પારકી વેઠ ઉછેરવા તૈયાર નહોતી, સુષેણની જવાબદારી સ્વીકારવા તૈયાર નહોતી. બાકી સંજય તેને ગમતો હતો, સંજય સાથે લગ્ન કરવામાં તેને કોઈ વાંધો નહોતો… તેની તો શરત એક જ હતી કે સુષેણને અનાથાશ્રમમાં મૂકી આવો તો જ તે સંજય સાથે લગ્ન કરે…! બાકી નહીં…! પ્રતાપબાએ અને બીજાં સગાએ તેને સમજાવવાનો ખૂબ જ પ્રયત્ન કર્યો પણ તે એકની બે ના થઈ. તે તો એક જ ગાણું ગાતી હતી કે શવ્યાની વેઠ હું શું કામ વેંઢારું? ખૂબ ખૂબ સમજાવવા છતાં તે એકની બે ના થઈ તે ના જ થઈ…! આખરે પ્રતાપબાએ જ નમતું આપવું પડ્યું..! તેઓ મુક્તિની જીદ સામે ઝૂકી ગયા. મુક્તિ કહે તે પ્રમાણે સુષેણને અનાથાશ્રમમાં મૂકી આવવા તૈયાર થયા પણ…! ત્યાં પાછાં લાગણીનાં બંધન સામે આવ્યાં… જીવી જે દાયણ હતી, જે વાસ્તવમાં સુષેણની મા બની ગઈ હતી… તેણે સુષેણને અનાથાશ્રમમાં મૂકવાને બદલે પોતે રાખવાની ઈચ્છા દર્શાવી.. પ્રતાપબા આ વાતથી તો રાજી થઈ ગયાં, તેમણે સુષેણની તમામ જવાબદારી જીવીને સોંપી દીધી. જીવી તેની મા બની ગઈ. અત્યારે સુષેણ જીવી પાસે જ હતો. જીવી જ તેનો ઉછેર કરતી હતી – કોઈ પણ પ્રકારની બદલાની કે વળતરની અપેક્ષા વગર…! સંજયે ખર્ચા પેટે પૈસા આપવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો પણ જીવીએ તેનો અસ્વીકાર જ કર્યો હતો. તે સુષેણની સાચા અર્થમાં મા બની રહી હતી.