મહાભારતનો પરીક્ષિત એ ભાગવતના પરીક્ષિતની જેમ શુકદેવજીની કથા સાંભળવા બેઠો નથી. એ તો એકદંડિયો મહેલ બનાવીને તેમાં ઉપર રહેવા ગયો છે. સાત દિવસ સુધી કશું બનતું નથી, એટલે એને એમ પણ થાય છે કે આ સાતમો દિવસ તો થઈ ગયો. પણ સાતમા દિવસના સંધ્યાકાળે ફળમાંથી એક કીડો નીકળે છે. આ કીડાને પરીક્ષિત જુએ છે અને પછી પરીક્ષિત જે બોલે છે…એ કહે છે : ‘સૂર્ય અસ્તાચળ પર જઈ રહ્યો છે. હવે સાપનો મને ભય નથી. એ કીડો તક્ષક બનીને મને કરડો અને મારા પાપનો પરિહાર થાઓ !’ – કઈ ઊંચાઈએ મહાભારતકાર પરીક્ષિતને લઈ જાય છે ! મેં ખોટું કર્યું જ છે તો તેનું પરિણામ પણ મને મળવું જ જોઈએ. એ પરિણામ સહન કરીને કરેલી ભૂલનું પ્રાયશ્ચિત કરીને એ પાપમાંથી મુક્ત થવું છે. એ પરિણામ અહીંયાં મળો કે બીજે ક્યાંક, પણ એ ભોગવવાની તેની તૈયારી થઈ ગઈ છે. આ છે પરીક્ષિતનું ગૌરવ. એ ઈચ્છે છે કે ‘મારા પાપનો પરિહાર થાઓ.’ મને થયું કે આ જે પરીક્ષિત અને તક્ષકની ઘટનાઓ ચાલી તેમાં શાપ આપવો અને તેનાં પરિણામ ભોગવવાં, પહેલાં રાજાનો ક્રોધ અને અધર્મ, પછી ઋષિપુત્રનો ક્રોધ અને અધર્મ – આ કાર્યકારણની શૃંખલા મહાભારતકારે જુદીજુદી કેટલી રીતે આપણી સમક્ષ મૂકી છે !