દ્રુમા રડમસ અવાજે બોલી, ‘આજ સુધી મને એવું લાગતું હતું કે સૌમિલ મને બરાબર સમજે છે પણ આજે હું મૂંઝવણમાં છું, કદાચ થોડી શંકાશીલ પણ બની છું. સૌમિલ જોઈ રહ્યા છે કે હું બેચેન છું, પણ એ મારી બેચેનીનું કારણ કેમ મને પૂછતા નથી ? મને ઉદાસ જોઈને એ આકુળવ્યાકુળ કેમ નથી થઈ જતા ? એમને મારી કંઈ જ પડી નથી. મારી ઉદાસીનતા એમને ડંખતી નથી. આવું બધું જોઈને મને ઓછું ના આવી જાય ? રૂપાબહેન, તમે જ કહો, હું સૌમિલ પાસેથી અપેક્ષા ના રાખું તો બીજા કોની પાસેથી રાખું ? એમનું દુઃખ એ મારું દુઃખ, એમનું સુખ એ મારું સુખ છે. મારા વિચારો, ભાવ, ભાવનામાં એ જ રમે છે, અને એમને મારી કંઈ પડી જ નથી.’