મેં વર્ષો પહેલાં મારે માટે થોડા નિયમો બનાવ્યા હતા. જે કામ આપણને ગમતું નથી એ પહેલું કરવું ! જે કામ મુલતવી રાખીએ છીએ એ કામ દૂરથી મોટું લાગે છે અને જેમ જેમ એની અંતિમ ડેડલાઈન પાસે આવતી જાય છે એમ એમ વધુ ને વધુ મોટું બનતું જાય છે, છેવટે એ રાક્ષસી, જટિલ અને ભયાવહ બની જાય છે. રોગ અને રિપુની જેમ અપ્રિય કાર્ય પણ પહેલું જ ખતમ કરી નાખવું. મીઠીબાઈ કૉલેજમાં આખું વર્ષ મારા પ્રિન્સિપાલની મહેરબાનીથી મારે વર્ષમાં ત્રણ વખત ખૂબ જ પેપરો તપાસવાનાં આવતાં, જે સેંકડોને હિસાબે હતાં. આ જડ મજૂરીનું કામ મારે બીજાઓ કરતાં ત્રણ ગણું રહેતું. બીજાઓ છેલ્લા દિવસ સુધી કાર્યભાર વિષે કકળાટ કરતા રહેતા, હું પહેલા દિવસથી જ જે અને જ્યારે ટાઈમ મળે, પેપરો પતાવતો રહેતો અને દસબાર દિવસ પાગલની જેમ પાછળ પડીને એ ખતમ કરી નાખતો. નવો નવો હતો ત્યારે મેં એક વાર પ્રથમ સપ્તાહે જ પહેલા લૉટનું પરિણામપત્રક કૉલેજ-ઑફિસમાં આપી દીધું અને મારા પ્રિન્સિપાલે લુચ્ચું, ગંદું, ગાંધીવાદી અર્ધ સ્મિત કરતાં કહ્યું હતું : હં....અ....અ...! બક્ષી, તમે આટલા જલદી પેપરો કેવી રીતે તપાસી લીધાં? પછી હું શીખ્યો, કે પેપરો આપણા ટાઈમ-મેનેજમેન્ટ પ્રમાણે તપાસી લેવાં, પણ પરિણામપત્રક કૉલેજ-ઑફિસમાં ત્યારે જ આપવું જ્યારે બધા આપવાનું શરૂ કરે. કામચોર માણસોમાં અદેખાઈ એ રીતે ઊગતી હોય કે જેવી રીતે ઢોરને શિંગડાં ઊગી જાય છે અને એ વાત સમૂહમાં કામ કરતી વખતે ખ્યાલ રાખવી જોઈએ.