જશોદા માતાને દોણામાંથી માખણનો પીંડો કાનુડાને ખવડાવતા જેટલી વાર લાગતી હતી એટલીવારમાં અમારા આ ગામડીયા વાલીડાવ વાડીયે ભજીયા બનાવી લે! બધાને ભેગા કરતા બહુ વાર લાગે, દીવસ આથમી જાય, પેટમાં હડી કાઢતા ઉંદેયડા હાંફીને ગોટો વળી જાય, કેટલાકને તો રીતસર વિનવણી કરવી પડે! તયે હંધાય ભેગા થાય. અમુક મેધાવી તો સામે ધોકો કરે કે ” તે તો જો પિતરની કયરી…. આજ જ બપોરે તારો હગો બે રોટલા ને થાળી એક દાળ-ભાત ગરસીને આયવો સુ, વેલુ કેવાય ને, હવે ભજીયા નય હાલે.” પાછુ આવુ કહી ઈ બોતડો લોટ ઘટાડે એટલા ભજીયા ઉલારી જાય. ગમે એવો ટંટો થાય… ભજીયાનો પોગ્રામ થાય થાય ને થાય જ. તોતેર ટકા વાડીયુમાં ચણાનો લોટ અને દાઝીયું તેલ મળે! ખાલી કેવાનું જ હોય કે કોની વાડીયે જાવાનું સે. કેટલીક વખત બગડેલ મોટર ખેંચવાના બહાને, ઓપનેર હાલતુ હોય, પડાનું ધ્યાન રાખવા, પાણી હાલતું હોય, ભુંડરા, રેઢીયાર ગાયુ કે રોઝડા ઘુસવાના રખોપાના બહાના… આમાથી એકાદ ફંદ કરીને ભજીયાનું નામ બોરે!