મેં કહ્યું : ‘બહેન, તમારે બહાર જવાની જરૂર નથી. મારી ફી અને દવાના પૈસા હાલ આપવાની ઉતાવળ નથી.’ મેં ખીસ્સામાં હાથ નાખ્યો. મારી પાસે પચીસ રૂપિયા હતા તે મેં બાઈને આપ્યા અને કહ્યું : ‘ઘી-દૂધના ખર્ચ માટે રાખજો. તેઓ સારા થઈ જશે પછી આપણે બધોય હિસાબ કરીશું.’ બાઈ કૃતજ્ઞતાના ભાર હેઠળ કશું જ બોલી ન શકી. હું ચાલી નીકળ્યો.