મોટી વાત તો એ છે કે જેઠાએ સમાજના વરવા અનુભવનો કોઈ ડંખ કે સમાજના નકારાત્મક ભાવનો ખટકો મનમાં ન રાખ્યો. એટલે સંબંધીઓને ભાંડવાને બદલે પોતાના પૂર્વજન્મનાં કાર્યોને દોષ દઈને, આ વર્તમાન ભવ-જિંદગી-સુધારવા ભક્તિ તરફ વળ્યો. એને આવેલો વૈરાગ્ય, માનવજાત પરત્વેની એની કડવાશને નથી પ્રગટાવતો, પણ પોતાની જાત પ્રત્યે કઠોર બનીને સાધના અને પ્રભુ નામસ્મરણ તરફ વળે છે… માનવીઓને એની મર્યાદા સમેત સ્વીકારી લેતો જેઠો આ કારણે મહત્ત્વનો છે. એણે બીજા ઘણા છકડિયા રચેલા છે.