શ્રુતિ મોટી થતી ગઈ. એના બંને મોટાભાઈઓ એને રમાડતા. શીલા રોજ સાંજે એને ફરવા લઈ જતી. સુહાસ આવીને એની સામે વધુ સમય ગુજારતો. આખા કુટુંબ માટે શ્રુતિનું સુખ એક ચૅલેન્જ બની ગયું હતું. એક સ્પેશિયાલિસ્ટે સુહાસને સમજાવ્યું, ‘મિ. દેસાઈ, અમેરિકામાં ‘ડફ ઍન્ડ ડમ્બ’ નામના શબ્દો વપરાતા નથી. વાસ્તવમાં, વ્યક્તિ માત્ર બહેરી હોય છે. જો જન્મથી જ બાળક સાંભળી ન શકે તો એ અવાજો વચ્ચેનો ફર્ક, જુદા જુદા ઉચ્ચારો વચ્ચેનો તફાવત સમજી શકતું નથી. એને માટે ‘ક’ અને ‘ડ’ વચ્ચે કોઈ જ ફરક નથી. કારણ કે, એ કાનથી બંને ઉચ્ચારોનો ફરક સમજવા અસમર્થ છે. જો એની શ્રવણશક્તિ પાછી આવી જાય તો આખી સમસ્યાનું નિરાકરણ આવી જાય. મોટી વયે બહેરા થઈ ગયેલા બાળકને વાંધો આવતો નથી, કારણ કે ત્યારે એ ભાષા શીખી ગયું હોય છે, પોતાને જે કહેવું છે એ કહી શકે છે. ફક્ત સાંભળી શકતું નથી. આ આખી તકલીફ જન્મજાત બહેરાપણાની છે. શ્રુતિ બહેરી છે. કોઈ જ ‘બહેરું અને બોબડું’ નથી હોતું વૈજ્ઞાનિક દષ્ટિએ, માત્ર બહેરું જ હોય છે. અને બહેરાઓને જીભના હોઠોના હલચલન દ્વારા ભાષા શીખવી પડે છે.’ સ્પેશિયાલિસ્ટે કહ્યું, ‘હાથનાં હલનચલન અને હોઠોનાં આંદોલનોથી એમની સાથે સંપર્ક રાખી શકાય છે.’