રાજલક્ષ્મી ના મમ્મી પપ્પા ડોક્ટર હતા. તેના વિસ્તાર માં તેમનું ખુબ સમ્માન હતું. ઘર ના એક ભાગ માં તેમનું કલીનીક હતું. સવાર સાંજ દર્દીની ભીડ હોતી. ઘરમાં કોઈ વસ્તુની ખામી નહતી. પપ્પા ઈચ્છતા હતા કે તેની દીકરી પણ આ રીતે ડોક્ટર બને. ભણવાની બાબતે તેમણે પપ્પા ને કયારેય પણ નિરાશ નથી કર્યા. હંમેશા કલાસમાં પહેલા નંબર પર રહી છે. પણ દીકરી ડોકટર બને, તે પહેલા જ તે મુત્યુ પામ્યા. રાજલક્ષ્મી ત્યારે ૧૦ ધોરણ માં હતી પપ્પા નું આમ સમય થી પહેલા જવું પરિવાર માટે મોટો સદમો હતો. તે નહતા પરંતુ તેમનું સ્વપ્ન દીકરી જોડે હતું. રાજલક્ષ્મી ખુબ લગન થી આ સ્વપ્ન ને પૂરું કરવામાં લાગી ગઈ. ૧૨ ધોરણ પછી ડેન્ટલ કોલેજ માં એડમિશન મળી ગયું ૨૦૦૭ ની વાત છે. બીડીએસ ની પરિક્ષામાં રાજલક્ષ્મી ને સારા અંક આવ્યા હતા તે ખુબ ખુશ હતી, તે દિવસ તેણે પપ્પાની કમી ખુબ અનુભવી. ત્યારે જીવતા હોત તો કેટલા ખુશ થાત? તે દરમિયાન ચેન્નઈ માં નેશનલ કોન્ફ્રેસ માં તેમણે પેપર જમા કરાવા માટે બોલાવ્યા. તેમણે બેંગ્લોર થી ચેન્નઈ ની મુસાફરી સડક માર્ગ થી કરવાનો નિર્ણય કર્યો, મુસાફરી લાંબી હતી. રસ્તામાં જ તેમની કાર ના ડ્રાઈવર ને ઝોલું આવી ગયું. અચાનક સ્ટેરીંગ થી તેનો હાથ હટી ગયો. નિયંત્રણ બગડયું અને ભયાનક દુર્ઘટના ઘટી ગઈ. ભાન આવ્યું ત્યારે હોસ્પિટલ માં હતા ત્યારે રાજલક્ષ્મી ૨૧ વર્ષ ની હતી. ડોકટર એ કહ્યું કે તરત સર્જરી કરાવી પડશે આશરે ૬ મહિના તે હોસ્પિટલ માં રહ્યા. દરેક વિતતા સમયે તેની આશા તુટતી હતી. તેમની કરોડરજ્જુ નું હાડકું તૂટી ગયું. બેડ પર બેસી પણ ના શકતા ઘણી સર્જરી કરાવી, પણ તે હાડકું ના જોડી શકાયું. શરૂઆતમાં તો ડોકટર કહતા રહ્યા કે બધું સારું થઇ જશે, પછી તેમણે હાથ ઉચા કરી દીધા.