વર્ષો પૂર્વે પિતાજીને ઍટેક આવ્યો હતો. તે દિવસોમાં મને સમજાયેલું કે આપણે ‘રામાયણ’, ‘મહાભારત’ અથવા રામ, સીતા કે કૃષ્ણ વિશે ઘણું જાણીએ છીએ પણ હૃદય વિશે કશું જાણતાં નથી. ત્યાર બાદ મેં હૃદયરોગ વિશે થોડાં પુસ્તકો વાંચ્યાં અને પિતાજીને પણ વંચાવ્યાં. મને લાગે છે કે અલ્લાહ વિશે ન જાણીએ તેમાં એટલું નુકસાન નથી જેટલું અલ્સર વિશે ન જાણવામાં છે. રામને બદલે હૃદય વિશે જાણવાનું જરૂરી છે, કેમ કે તનની અયોધ્યામાંથી રામ રૂઠીને ચાલ્યા જાય છે ત્યારે માણસને સમજાય છે કે જીવનભર રામાયણ વાંચતા રહ્યા પણ હૃદયરૂપી લંકાના રાવણને ન ઓળખી શક્યા. આપણે કૃષ્ણ વિશે જાણીએ છીએ તેટલું કૉલેસ્ટોરોલ વિશે જાણતા નથી. કંસ વિશે જાણીએ છીએ પણ કૅન્સર વિશે – (કૅન્સર એટલે કૅન્સલ…) એટલું જ જાણીએ છીએ. સુદામા અને વિદુર વિશે જાણીએ છીએ તેટલું દમ અને સુગર વિશે ક્યાં જાણીએ છીએ ? અનુભવીઓ કહે છે – ઈશ્વર વિશે કશું ન જાણો તો ચાલશે પણ ‘એઈડ્‍સ’ વિશે જાણી લો. બીડી, તમાકુ કે ગુટકાથી તમારું મોઢું ભરેલું હોય તે સંજોગોમાં તમારા હાથમાં ‘કૃષ્ણલીલા’ને બદલે કૅન્સરનું પુસ્તક હશે તો એ પુસ્તકનાં થોડાં પાનાં વાંચ્યાં બાદ શક્ય છે તમે મોંમાંના ગુટકા થૂંકી નાખશો. મને વારંવાર સમજાયું છે કે ઘડપણમાં ગીતા વાંચવા કરતાં અખબારોની આરોગ્યપૂર્તિ વાંચવાથી વધુ ફાયદો થાય છે. (સુગર, પ્રેસર કે વાનો ઉપાય ગીતા, કુરાન કે બાઇબલમાંથી નહીં, આરોગ્યપૂર્તિઓમાંથી પ્રાપ્ત થઈ શકે છે) રામકથાના પારાયણમાં બેસવા કરતાં યોગાસનમાં કે પ્રાણાયામમાં બેસવાનું વધુ ફાયદાકારક છે.