મેં શાંતિને એના ગજા ઉપરાંતના વિચાર તરફ દોરી હતી. છતાં બાળકો આવી બાબતો ઉપર વિચાર કરવાને લાયક નથી હોતા એવું હું નથી માનતો. એટલે ઘણીયે વાર શાંતિને એના ગજા ઉપરાંતના વિચારોમાં હું દોરી જાઉં છું. કેટલાક સંસ્કારો એને પરિણામે રહે તો રહે; અને કદાચ ન રહે, તો પણ દરેક બાબત ઉપર વિચાર કરવાની ટેવ પડે એ જ હું મોટી વસ્તું ગણું છું. એને એવી ટેવ પડે એટલા ખાતર આવી નજીવી જણાતી બાબતોને હું ગંભીર બનાવી એના ખીલતા માનસમાં સંસ્કારનાં બીજ મારી શક્તિ પ્રમાણે નાખું છું. થોડી વારે લાંબા વિચારને અંતે કોઈ નિર્ણય પર આવી હોય તેમ ગંભીર થઈને શાંતિ મારી પાસે આવી અને મને પૂછ્યું: ‘હેં મોટાભાઈ! આપણે એને પાંજરામાં રાખીએ તેથી એ દુ:ખી થતું હશે ખરું?’