જો તમે પણ પારખીને દાનમાં સમજીને સેવામાં લાગી જશો તો ભગવાશ્રી વાળીનાથજી અને મહાસંતો કૃપા અને આએશીવાદથી તમારા હૈયામાં પરમાત્મા સિવાય કોઇનું સ્થાન નથી રહેવા દે અને આવા સંતો સિવાય બીજામાં આશક્તિ પણ શું કામ રાખવી જોઇએ. જો વ્યક્તિ વધારે પડતુ મુખીપણુ રાખે અને ગુરુશ્રી વડીલશ્રી માતાપિતા વગેરેનો આદર ચૂકી જાય એ ત્યારે તે રખ્ડી જાય છે. અને ભટાકી ભટકી મરી જાય છે અંત સમયે તેનું કોઇ સગું થતુ નથી. તેથી ગુરૂજનો વડીલો માતા પિતા અને સંતોનો પુર્ણ આદર કરવો જોઇએ. તોજ દેહ સબંધનો ક્જીયો મટે અને અંતઃક્રણમાંથી તે ક્લેશ દૂર ના થાય તો કચાશ કહેવાય અને તેથી કરીને સબંધો પુર્ણરૂપે સુધરતા નથી. આહાર વિહારને મુક્ત રાખવા શ્રી સદગુરુશ્રીના ગમતામાં વર્તાય, ભગવાન અને સંતોના સબંધમાં આવ્યા પછી ગમે તેમ બોલાય નહિ ખોટી રીતે ચલાય નહિ જેમ તેમ જોવાય નહિ ખોટુ હસા નહિ નિંદા કે ઉતરતી કક્ષાની વાતો થઈ શકે નહિ. અભાવ અવગુણ ખટપટ રખાય નહિ કે કોઇપણ વ્યક્તિની પ્રતિષ્ઠાને હાનિ પહોંચે તેવી વાત થાય નહિ, તે ભયંકર પાપ છે. અવગુણ છે અને પોતાની પ્રતિષ્ટા નષ્ટ થાય છે પોતાના દ્રારાજ પોતાને નુકશાન કરનારી આવી લઘુતાગ્રંથી છોડવા માટે મહાપુરૂષો ઘણા આગ્રહ રાખે છે. હરિઅનેતેના પ્રિય એવા સંતોના ગુણગાન ગાવા મહાપુરૂષોના વચને સેવા કરવી એટલીજ આપણી ફરજ છે. આળસ અને પ્રમાદ જેવુ કોઇ મોટુ પાપ નથી નવરા માણસોનું આ ખાસ અંગ છે નવ્રો બેઠો નખ્ખોદ વાળે એ પ્રમાણે નવરા માણસો અન્ય વ્યક્તિની નિંદા કર્યા કરે છે તેથી મહાપુરૂષો સંતોની નમ્ર ફરજમાં રહેવા જણાવ્યું છે ફરજમાંથી નવરા થઈએ ત્યારે હરિ કિર્તન,કથા,સતસંગ,ગુણગાન કે સત્સંગમાંપ્રવૃત થઈ જવું દરેક પળને સાચવી લેવી એવો સંતોનો અભિપ્રાય છે. પરમ પૂજ્ય ગુરૂવર્ય બાપુશ્રી બળદેવગિરિજી અહિં વર્તનથી પ્રેરણા આપેવ છે કે. તેઓ પૂજ્ય શ્રી એકક્ષણ પણ નિવૃત રહેતાં નથી, મુસાફરી દરમિયાન ચાલુ ગાડીમાં પણ ગીતાકે વિષ્ણુસહસ્ત્ર પાઠ ચાલતો હોય છે.આ શું સુચવે છે? મહાપુરૂષો વર્તનથી ઉપદેશ આપતાં હોય છે. સ્વામી રામકૃષ્ણ પરમહંસ ઓછૂ બોલતા એમનુ વર્તન એજ ઉતમ બોધ હતો અને આવા સંતોના વર્તનને અનુસરવાથી જીવન ધન્ય બની જાય છે તેથી સંતોના વર્તનને સમજીએતો સ્વધર્મનો લોપ થતો નથી. વિટી ગયેલો સમય અને વહી ગયેલુ પાણી પાઆ આવતા નથી. સમયનો જે સદૌપયોગ કરે છે તે જીવનમાં કંઇક મેળવી જાય છે. સર્વોપિતાની પ્ર્રાપ્ત થયા પછી માણસની જવાબદારી પણ સ્થાનના મહત્વ સાથે વધી જાય છે. પણ ચિતપ્રજ્ઞ અવસ્થાને અંતરમાં સ્થાન આપનાર પરમ પૂજ્ય મહંત બાપુશ્રી પાસે અનેક જવાબદારીઓ હોવા છતાં જ્યારે કોઇપણ પ્રવૃતિના હોય એવા સમયે મુસાફરી દરમિયાન ગાડીમાં બેટા હોય ત્યારે પણ પુસ્તકોપણ હાથમાં હોય જ અને તે તપ સાધના જ્યાં જ્યાં તેઓશ્રી પધારે ત્યાં પૂષ્પનાં પાથરનાં બને છે. લોકહ્રદયના ઉંડાણમાં એ તપ અને એ સાધના ગહરાઇથી શ્રધ્ધાના બી રોપ છે. અને એબીજ ભક્તિ સભર ભાવનાં મોટા વૃક્ષો બને છે. આ છે ભારતીય વૈદિક પરંપરાની ઉતમ શ્રેષ્ઠ સેવા સહેજ મુક્ભાવથી થઈ રહે છે.