સહ્યાદ્રીની રમ્ય ઘાટીઓ વચ્ચે વતનની યાદમાં તેણે વસાવેલી મૅક્લિન એસ્ટેટ હવે તેનું રજવાડું જ હતું. એ વિસ્તાર પેશ્વાનો હતો, પણ ત્યાં ન તો કોઈ ખાસ ઉપજ હતી કે ન તો એવી ગીચ વસ્તી હતી. અડાબીડ જંગલો, કાળના ખપ્પરની જેમ ડાચું ફાડીને ઊભેલા પહાડો અને ઊંડી ખીણમાં વહેતી તોફાની નદીઓ... આવા વિસ્તારની મહેસુલ ઉઘરાવ્યા વગર જ કોઈ આપી દેતું હોય તો પેશ્વાને તો અહીં ફરકવાનો સમય જ ન હતો. એટલે આર્થરને બરાબર માફક આવી ગયું હતું.