તમે છાંસ દ્વારા બહુ જુના સ્મરણો જગાડી દીધા. નાનપણમાં જયારે વલોણાનો વારો હોય ત્યારે ઉઠવાની આળસ થાય. એટલી વહેલી સવારે ને એ પણ ઠંડીમાં ગરમ કપડા તો હોય નહિ. ત્યારે વલોણુ ત્રેડ મિલ જેવુ નહોતુ લાગતુ જે અત્યારે સપંન્ન લોકો પૈસા ખર્ચીને કસરત તરીકે વાપરે છે. એ સમયે લગભગ દરેક ખેડુતના ત્યા દુઘાળા ઢોર ગાય ભેંસ હોય જ. ગામના વસવાયા ને ઉભડ લોકોના બૈરા છાણવાસીદુ ને પાણી ભરી આપવાના બદલામાં છાંસ લઇ જતા. ત્યારે દુધ વેચવાનુ વેપાર ચાલુ નહોતો થયો. એટલે ગરીબગુરબાને જરુર પડે પળીપાવળુ મફત મળતુ. એ બદલાયુ જ્યારે ખેડુતને ઢોરોનુ ખાણ કપાસીયા ને ખોળ બહારથી ખરીદવાની જરુર પડી ને કુવા ઉપર ક્રુડઓઇલથી ચાલતા મશીન ને છેવટે વીજળીથી ચાલતા મશીન આવ્યા ને રોકડનો વ્યવહાર શરુ થયો. હવે એને દુધ બહાર વેચીને નાણા ઉભા કરવાની