બીજા દિવસે એ જ કાર્યક્રમ, શાળાઓ ફરવાની, કમિટીને મળવાનું, સમજવાનું. એક શિક્ષકે તેને વીસ લાખ મંજૂર કરાવવા કહ્યું, “કામતો દોઢેક લાખનું છે પણ આચાર્યના નવા પ્લોટમાં ઘર બંધાય છે.” પોતાના ટકા તેણે ઉમેરી દેવા. આચાર્યનો અને સરપંચનો સિક્કો તેને અપાઈ ગયો, કોની સહી કઈ રીતે કરવી તે સમજાવાઈ ગયું. અન્ય શાળાઓ પણ એ જ પદ્ધતિને અનુસરવા લાગી, આખી વ્યવસ્થા ગોઠવાયેલી હતી. ક્યાંક પંદર તો ક્યાંક પચીસ, કોઈકને ગાડી તો કોઈકને બંગલો – શાળાઓ બેઠી થાય કે ન થાય પણ બધાની અસંતૃપ્ત ઈચ્છાઓ આળસ મરડીને બેઠી થઈ ગયેલી. દિવસો વીતતા રહ્યા. શાળા ફર્યાના પુરાવારૂપે અઠવાડીયામાં આખા મહીનાની સહીઓથી તેની નોટ ભરાઈ ગઈ. એક શિક્ષકની બાઈક તેને કામચલાઊ મળી ગઈ અને એક સરપંચના ઘરમાં ઉપરના ઓરડે તે ગોઠવાઈ ગયો.