નવીનભાઇ, તમારા લેખ વાંચ્યા. મને પણ એ જ સમજાતુ નથી કે બધાના દુઃખદર્દ ને શારિરીક બિમારી માત્ર મંત્ર ને ચપટીક ધુળ વડે દુર કરી દેવાના દાવા કરનારા બાપુઓ એની બિમારી વખતે કેમ ડોકટરને ત્યા દોડે છે ને રામનામના જપને બદલે દવાને દવા ખાનાનો આશરો શોધે છે? મોતને ભાળીને icuમાં કેમ સંતાઇ જાય છે?ઓક્સિજન ને ગ્લુકોઝ ઉપર છેલ્લા શ્ર્વાસ લેતા સ્વામીઓના સમાચાર ઘણી વખત પેપરમાં આવતા હોય છે. તો પણ ભક્તોને આ વાત કેમ સમજાતી નથી?તો ‘પોથી માહેના રીંગણા’ કે પરોપદેશે પંડિતમ’ વાત ખોટી તો નથી જ ને?દુઃખ તો એ થાય કે આમાં અભણ તો ઠીક પણ ભણેલા અભણ વધારે સામેલ હોય છે. એ જ વિમળા હિરપારા