કવિયત્રી દેવિકાબેનની કલમે લખાયેલ આપણી સરિતાની ૧૩૮મી બેઠકનો આંખો દેખ્યો અહેવાલ વાંચીને એટલું કહેવાનુ તો ચોક્કસ મન થાય કે શેર અંતાક્ષરીનો અને સાથે સાહિત્ય સભર દ્ર્શ્ય – શ્રાવ્યની ( audio-visual slides presentation)ની હાજર રહ્યાંની રંગત તો સૌએ માણી જ છે. પણ ફક્ત કિનારે કે દુર-સુદુર ઉભા રહેલા ( ના હાજર રહેલાં ) શ્રોતાઓ કે પ્રેક્ષકોએ તો સાગર કે નદીના મોજાંઓનો ફક્ત ખળખળ અવાજ જ આ અહેવાલ દ્વારા સાંભળ્યો એવી એમને કદાચ આ અહેવાલ દ્વારા અનુભૂતી જ થઈ હશે અને સાથે સાથે મસ્તીની છોળો અને સાગરનો કે સાહિત્યની સરિતાના પ્રવાહનો ઘેઘૂર અવાજ ગુમાવ્યાનો રંજ પણ અનુભવ્યો હશે. તેમાં જેઓએ પોતાની જાતને ડુબાડીને કે છબછબીયાં કર્યાં છે તેવી મોજ મસ્તીના અનુભવનો લ્હાવો પણ ગુમાવ્યો છે એવી વ્યથા પણ અવશ્ય અનુભવશે. એ બધું તેને શબ્દોમા કેવી રીતે વર્ણવી શકાય?