કહેવાતું આવે છે કે અમરબાઈ અત્યંત રૂપાળા હતા. દેહ અને આત્મા, બન્નેનાં રૂપ એકમેકમાં મિલન પામીને કેવાં મનોહર બન્યા હશે ! આ જ અમરબાઈનો એક વર્ણો પતિ એ ઘડીયે ક્યાં વિચારોમાં ચડીને આંખો ફેરવી ગયો હશે ? આવું અનોધું રૂપ પોતે ન ભોગવી શક્યો એ માટે ? કે આના આત્માને પોતે પિછાની ન શક્યો એ માટે ? સાંજના અંધારા ઢળ્યા ત્યાં સુધી તો અમરબાઈને ટાંટિયો ઝાલીને મૂએલાં ઢોરની માફક ધસરાડી જવાની જ નેમ હતી. એકજ દિવસ અને રાત, છતાંય બેની વચ્ચે જાણે કે જુગપલટો થઇ ગયો. જુલમ કરવા આવનારાં શરાપ માંગવા રોકાયાં.