આ બાળકનો તો એક અલગ કિસ્સો છે, પણ મંદ બુદ્ધિનાં ન હોય, ‘નોર્મલ’ હોય તેવાં બાળકોના નિરંકુશ વર્તનની ફરિયાદ કરનારાં મા-બાપોની સંખ્યા નાનીસૂની નથી. આવાં મા-બાપો પોતાનું બાળક હલકું પડી જવાની બીકે કે પોતાનું ખરાબ દેખાવાની બીકે ક્યાંય ફરિયાદ કરતાં નથી, પણ તેમના અંતરમાં એક અજંપો, એક સંતાપ હોય છે. એક જમાનો એવો હતો જ્યારે બાળક માટે પિતા એક શિસ્તપ્રેરક બળ હતું. પિતા કડક ન હોય તોપણ બાળક તેની આમન્યા જાળવતું. મા ગમે તેવી દુર્બળ, અશક્ત કે અભણ હોય તોપણ બાળક તેનાથી ડરતું. એ ડર પ્રેમનો હતો. માણસ જેને ચાહે છે તેનાથી ડરે છે. તેની લાગણીની ખાસ પરવા કરે છે. તે નારાજ તો નહીં થાય ને? એવી સતત ચિંતા કરે છે. મા-બાપનો આવો કોઈ પ્રભાવ બાળક પર અત્યારે રહ્યો જ નથી તેમ કેમ લાગે છે? આપણે સૌ નવા જમાનાનાં મા-બાપો જૂના જમાનાનાં મા-બાપો કરતાં વધુ બુલંદ રીતે, વધુ તીવ્રપણે આપણાં સંતાનોને ચાહીએ છીએ તેવું લાગે છે તે સાચું પણ હશે. બાળકને આપણે પ્રેમ આપીએ છીએ, પણ બાળક આપણને પ્રેમ આપે એવું આપણે તેની શીખવી શક્યાં નથી. મા-બાપો બાળકને ચાહે એટલું જ બસ નથી. બાળકોમાં મા-બાપ પ્રત્યે પ્રેમ અને આદર જાગે તે ખૂબ જરૂરી છે. બાળકોના ઉછેર માટે, વિકાસ માટે મા-બાપનો પ્રેમ અનિવાર્ય છે, પણ બાળકોમાં શિસ્ત, વિવેક, મર્યાદા જન્મે તે માટે બાળકો પણ મા-બાપને પ્રેમ અને આદરથી જોતાં હોય તે એટલું જ અનિવાર્ય છે.