ચક્ર પૂરું થવા આવ્યું અને ચોમાસું ફરી કુદરતનાં દ્વાર ખખડાવવા લાગ્યું. લોકો દ્વિધામાં હતા, વળી પાછી કોણ જાણે કેવી આફત ઊતરી આવશે ! પણ એ વર્ષે તો વરસાદ મન મૂકીને વરસ્યો. તરસી ધરતીએ મન ભરી ભરીને પાણી પીધાં અને પીધાં તેથી અદકેરાં કાંઠે કાંઠે વહાવ્યાં. લોકહૃદય પ્રભુ પ્રત્યેની કૃતજ્ઞતાથી છલકાઈ ઊઠ્યું. કુદરતે પણ લોકોના કોઠારો છલકાવી દીધા. રાજા તરફથી કોઈ કહેણ આવે તે પહેલાં જ ખેડૂતો રાજા પાસે પહોંચી ગયા અને સ્વેચ્છાએ બમણો કર આપવા કહેવા લાગ્યા, પણ રાજા એ કર લેવા ના પાડે. ‘પોતે ઘસારો વેઠી લેશે પણ કર નથી જોઈતો.’ – ખબર નહીં, રાજાને કદાચ મૃત યુવરાજનું વચન યાદ આવતું હશે. ખૂબ ખેંચતાણી ચાલી. લોક કહે : ‘અમે કર આપ્યા સિવાય પાછા ન જઈએ.’ રાજા કહે : ‘મારે કર ના જોઈએ.’