મારા ફ્રૅન્ડસર્કલમાં એક પૂર્વી હતી, જે દોઢ-બે વર્ષ પહેલાં પરણીને જૂનાગઢ આવી હતી. એનો પતિ દવાની કોઈ કંપનીમાં એમ.આર. હતો. મારી અત્યારની સમસ્યામાં પૂર્વીની સહાય લેવી જોઈએ એવું મારા મનમાં બેસવા લાગ્યું હતું. પછી ધીમે ધીમે એક યોજના આકાર લેવા માંડી. મનમાં આખીય વાત સ્પષ્ટ થઈ. એટલે પૂર્વીને સહાય માટે આખી વાત સમજાવીને દરખાસ્ત કરવા ધાર્યું. યોગ્ય સમયે મેં પૂર્વીનો મોબાઈલ પર સંપર્ક કર્યો. મારા ફોનથી એ ખુશ થઈ. ઉમળકાથી કેટલીયે વાતો અમારા વચ્ચે થઈ. આ પછી મેં મારી સમસ્યાની વાત ટૂંકમાં સ્પષ્ટ રીતે કહી. પૂર્વીએ પૂછ્યું કે તારી અપેક્ષા શું છે ? એટલે મેં એને મારી યોજના સવિસ્તાર સમજાવી. આ યોજનાના ભાગરૂપે પૂર્વીની કોઈ હાલની સખીઓમાંથી કોઈ યોગ્ય એવી યુવતીએ થોડા કલાકો પૂરતાં મારી પત્ની તરીકે અભિનય કરવાનો હતો. પૂર્વીએ આખી વાત ધ્યાનથી સાંભળી. એ વિચારમાં પડી ગઈ. એણે વિચારીને જવાબ આપીશ એમ પણ કહ્યું. વાત અહીં પૂરી થઈ. પણ કલાકમાં તો એનો વળતો ફોન આવ્યો, ‘તારી યોજના મુજબ મારા સર્કલમાંથી યોગ્ય એવી બે-ત્રણ છોકરીઓમાંથી કોઈ એકને આ માટે તૈયાર કરી શકાશે.’ હું ખુશીનો માર્યો ઊછળી પડ્યો, ‘વાહ, વાહ ! ક્યા બાત હૈ !’ હું આનંદમાં ભાન ભૂલીને બૂમ પાડી ઊઠ્યો. આજુબાજુ ઘૂમી રહેલાં લોકો ઘડીકભર અટકીને મને જોઈ રહ્યા. હું સહેજ છોભીલો પડ્યો. પણ મને ઝાઝી પરવા નહોતી. ‘થૅંક્સ પૂર્વી…. હાર્ટલી થૅંક્સ….’ મેં કેટલીયવાર કહ્યું. ‘ઓ..કે….ઓ…કે….’ કહી ‘વળી પાછો ફોન કરીશ…’ એમ જણાવી એણે ફોન કટ કર્યો. હું તરબોળ થઈ ગયો. દરિયા તરફ પગ ઉપાડ્યા. જાણે મોજાંઓ પર હું સવાર થઈ જવા માંગતો હતો. મોજાંઓએ મને ભીંજવી દીધો. મને લાગ્યું કે આ મોજાં દીવાદાંડીને પણ ભીંજવી રહ્યાં છે, આખા વેરાવળને ભીંજવી રહ્યા છે, છેક ખોપાળા સુધી મોજાં ફરી વળ્યાં છે. અને મને કંઈક જચી ગયેલા ઘરની ભાડાની પેલી ઓરડીનેય તરબોળ કરી રહ્યાં છે. મેં આંખો મીંચી દીધી. એક ઓરડી…. માત્ર એક ઓરડી જ ભાડે મળી જવાની કલ્પનામાત્રથી કેટલો બધો આનંદ થતો હતો ! મને લાગ્યું કે આ સામે છે એ દરિયામાં પાણી નથી, આનંદ છે. આ ઊછળે છે એ મોજાં નથી, મારું હૈયું છે…… કેટલીયે ભીની ભીની કલ્પનાઓમાં હું ડૂબવા લાગ્યો. ‘ચલ, દરિયામેં ડૂબ જાયે……’ એવું ગીત પણ ગાઈ ઊઠ્યો. પછી થયું, આ તો યુગલગીત છે ને હું તો એકલો છું !