લોકોની જેમ મને પણ પરિવર્તન ગમે છે પરંતુ હજુ જુના દિવસો જ મારા માટે ચાલ્યા કરે છે.. નવું ભાણું, નવો પહેરવેશ, નવી દિશા મને પણ ગમે છે પણ મારામાં કોઈ પરિવર્તન ઇચ્છતું નથી.. સર્જકો, લેખકો હયાત હોય કે ના હોય તો પણ મારી છાપ એ જ છે.. જૂનવાણી.. નવા સર્જકો, નવા લેખકો, કવિઓના મનમાંથી હું ઉદભવું તો પણ મને દૂધ પીતી દીકરીની જેમ નાશ કરવામાં આવે છે.. મારી જૂની પેઢી ખતમ થવા આવી છે છતાં નવી પેઢીનો યુગ શરુ કરવામાં આવતો નથી. મારા પૂર્વજો રૂપી સાહિત્ય હવે નામશેષ થવા પામ્યું છે છતાં નવી પેઢીનું સાહિત્ય કોઈ જન્મવા દેતું નથી. નવા વિચારો, નવી ટેકનોલોજી, નવી જાગૃતતા આવી છે..છતાં આશ્ચર્યની વાત એ છે કે મારો ક્યાય વ્યવસાય તરીકે સમાવેશ થતો નથી.. વિદ્યાર્થીમિત્રો બાળપણથી ભાષા, કવિતા, વાર્તા વગેરે અલગ અલગ સ્વરૂપમાં મને જાણતા- સમજતા આવે છે છતાં કારકિર્દી સ્વરૂપે જવલ્લે જ મારી કોઈ પસંદગી કરે છે.