દુ:ખનાં મુખ્યત્વે બે તત્વો છે, ઝટકો અને અસ્વીકાર. જયારે તમે કોઈને અચાનક, દાખલા તરીકે કોઈ અકસ્માતમાં ગુમાવી દો છો ત્યારે તે આઘાતમાંથી બહાર આવતાં ખાસ્સો સમય લાગી જતો હોય છે. એવું એટલાં માટે થાય છે કારણ કે કુદરતે તમને આમાં માનસિક રીતે તૈયાર થવાનો કોઈ સમય જ નથી આપ્યો હોતો. આપણે અસ્વીકાર અને અવિશ્વાસનાં સ્તરે સરકી જતાં હોઈએ છીએ. પછી તે આંતરિક પ્રતિકાર તરફ દોરી જાય છે. અને આવો પ્રતિકાર તમને એક આંતરિક સંઘર્ષ, ડીપ્રેશન તેમજ એક ઘોર હતાશા તરફ દોરી જાય છે. જો કોઈ લાંબી મરણતોલ બીમારી કે જેમાં જીવન-મરણ વચ્ચે સંઘર્ષ કરીને વ્યક્તિ મૃત્યું પામી હોય તો તેમાંથી લાગતો આઘાત તેમજ તે વાતનો અંદરથી થતો અસ્વીકાર કઈ ઓછો નથી હોતો, તે ફક્ત જુદા સ્વરૂપનો હોય છે. બન્નેમાં અનુભવાતી ચોટ તો અભીઘાતક જ હોય છે. કલ્પના કરો કે તમારું કોઈ અંગ કપાઈ ગયું હોય, અને કૃત્રિમ અંગ ભલેને ગમે તેટલું દક્ષ કે સંપૂર્ણ કેમ ન હોય, તે અસલ અંગ સાથે ક્યારેય બરાબરી નથી કરી શકતું. જે ખાલીપો કોઈનાં જતાં રહેવાથી સર્જાયો હોય છે તે ફક્ત અધુરો અને અપૂર્ણ રીતે જ ભરાતો હોય છે.