આખી બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીની વાત કરીએ તો શહેરો અને ગામડાંઓમાં બધું મળીને કુલ ૧,૭૦૫ નિશાળો હતી જેમાં કુલ ૩૫,૧૫૩ છોકરા ભણતા હતા. એ વખતે બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીની કુલ વસ્તી લગભગ ૪૭ લાખની હતી. એટલે કે દર ૧૩૩ વ્યક્તિમાંથી ફક્ત એક વ્યક્તિ ભણવા માટે નિશાળે જતી હતી. અલબત્ત, જે ગુજરાતીભાષી વિસ્તારો જુદાં જુદાં દેશી રાજ્યોની હકૂમત નીચે હતાં તેમનો સમાવેશ આ સર્વેમાં થયો નહોતો, પણ કેટલાંક અપવાદરૂપ દેશી રાજ્યોને બાદ કરતાં બીજાં રાજ્યોમાં શિક્ષણને ભાગ્યે જ પ્રોત્સાહન અપાતું. મરાઠીભાષી વિસ્તારો અને ગુજરાતીભાષી વિસ્તારોની નિશાળો વચ્ચેનો કેટલોક તફાવત પણ ધ્યાનપાત્ર છે. ગુજરાતની નિશાળોમાં મુખ્ય શિક્ષણ અંકગણિતનું રહેતું અને તે પૂરું થયા પછી વાંચતાં-લખતાં શીખવાતું. ગણિતમાં સૌથી વધુ ભાર જાતજાતના આંક ગોખાવવા પર રહેતો. જ્યારે મરાઠીભાષી વિસ્તારોમાં પહેલાં વાંચતાં-લખતાં શીખવાતું. અને ગણિતના શિક્ષણમાં આંક ગોખાવવા પર ઝાઝો ભાર અપાતો નહિ. ગુજરાતની પ્રજા એકંદરે વેપાર-પ્રધાન હોવાથી ગણિત અને આંક ઉપર વધુ ભાર અપાતો હોવો જોઈએ. ગુજરાતની નિશાળોમાં વડા વિદ્યાર્થીની પ્રથા પ્રચલિત હતી, જે મરાઠીભાષી વિસ્તારની નિશાળોમાં જોવા મળતી નહોતી.