‘બળુભાઈ ! બાપુ સાથે ઠેઠ અહીં સુધી આવ્યો, પણ કાંઈ ગવાતુ નો’તું, ગળુ ખુલતું ન હતું, એનો અપાર વસવસો મનોમન અનુભવીને અંદરથી ખૂબ-ખૂબ સોરાતો. હૈયુ વલોવાતુ. અંતર વલોપાત કરતું. કોઈને કહી ન શકાય એવી પીડા. કર્મને-ભાગ્યને જ ભાંડીને સમસમીને બેસી રહેતો, ને બધુ સાંભળ્યા કરતો. સુનમુન બેઠો બેઠો બધુ અવલોક્યા કરતો. બાપુ પણ આ બધું અવલોકતા હશે, ગઈ રાત્રે સંતવાણી રજૂ થતી. નિરંજન પંડ્યા દાસ સવાની ભજનવાણી રજૂ કરતાં ને મારી આંખમાંથી શ્રાવણ-ભાદરવો જાણે વરસતા. બાપુની સામે જોયું. બાપુની નજર પણ મારી સામે જ મંડાયેલી હતી. ભજનની ચોરસ પુરી થઈ. બાપુએ મને આંખથી આજ્ઞા કરી. અને હાથથી સ્ટેજ ચીંધ્યું. કંઈ કેટલાય વરસથી જાહેરમાં નહીં ગાયેલું પણ કોણ જાણે ક્યાંથી હરમત ચઢી આવી, કે સ્ટેજ પર સ્થાન લઈને હારમોનિયમ લીધું. સૂર મેળવવા લાગ્યો અને શ્રોતાવૃંદનો તાળીઓનો ગડગડાટ. તમારા બધાયના હોંકારા-પડકારા ને બાપુની અપલક નયને કૃપાદ્રષ્ટિ. પહેલીવાર આરાધ ઉપાડ્યો. મૂળની જ હલક-ઢંગ અને ઢાળ. મારા જીવનમાં સંતોની અપાર સ્નેહની હેલી મારા ઉપર વરસી છે. પરદેશની ધરતીનો આ અનુભવ. હવે થાય છે કે મારી યાત્રા પુરી થશે. મને હવે જરાય ખાલીપો-ઓછપ નથી લાગતી.’