અઠવાડિયાની રજા ભોગવ્યા પછી આર.આર.શેઠની કંપની પર પહોંચ્યો ત્યારે મેનેજર ભાસ્કરભાઈ મહેતા જાણે મારી રાહ જોઇને જ બેઠા હોય તેમ હાજર થતાં વેંત મને બોલાવ્યો - ‘આવોને’. આમ તો હું સત્તાવાર ધોરણે રજા લઈને ગેરહાજર રહ્યો હતો તો ય મને ‘નોકરી ચાલી જવાની’ ફડક બેસી. હાથે લખેલી એક ચબરખી ધરીને મને તેમણે કહ્યું, ‘આ નંબર પરથી રોજ તમારા નામે એક ફોન આવે છે. ફોન કરનાર એનું નામ કહે છે પણ તમારું શું કામ પડ્યું છે એ કહેતા નથી.’ મેં જોયું તો એ કલ્પેશના ઘરનો નંબર હતો. જો કે ફોન કરનાર વ્યક્તિનું નામ કલ્પેશનું નહીં પણ તેના મામાનું હતું. કલ્પેશના મામા સાથે પરિચય હતો પણ તેમને મારું કોઈ કામ પડે – પડ્યું હોય એમ સમજવાને મારું મન તૈયાર નહોતું. મેં ફોન કરવાનું ટાળીને ભાસ્કરભાઈ પાસે નવા કામની માગણી કરી. કંપનીમાં સેલ્સની જવાબદારી સંભાળતા હું મારા ફિલ્ડવર્કના કામે નીકળી પણ ગયો – ફોન કર્યા વગર જ.