‘ના મહારાજ, મારે પોતાને કશું જોઈતું નથી. આપે લોકોની ભીડ ભાંગી, મારું કામ થઈ ગયું.’ આમ કહી મૂળરાજ પોતાના આસને બેસી ગયો. પ્રજાની આફત તે પોતાની આફત છે એવી સંવેદનશીલતા ધરાવનાર ભાવિ રાજવી પ્રત્યે કોનું હૈયું ન ખેંચાય ? સમગ્ર રાજ્યમાંથી રાજકુંવર માટે પ્રશંસાનાં ફૂલ વેરાણાં. અનેક દિવસો સુધી લોકજીભે એક જ વાત રમતી રહી : ‘ધન્ય છે કુંવર મૂળરાજને !’ પણ કુદરતની કરામત અકળ છે. થોડા જ મહિનાઓમાં રાજકુમારનું આકસ્મિક મરણ થયું. પ્રજા અને રાજા સૌ કોઈ ઊંડા શોકના દરિયામાં ડૂબી ગયાં. સૌનું જાણે ચેતન જ હરાઈ ગયું. કેમે કર્યે લોકજીવનને કળ ના વળે. સૌને થયું કે કુંવરને આપણા સૌની મીઠી નજર લાગી ગઈ. કેમે કર્યા લોકનાં આંસુ સુકાય નહીં. આખરે સંત જ્ઞાની પુરુષોનાં આશ્વાસન વચનો દ્વારા ધીરે ધીરે સૌ આઘાતમાંથી બહાર આવવા લાગ્યાં.