આ બંને જાતની રજૂઆત જો સાચી હોય, તો સણસણતો એક સવાલ લમણે ટકરાય કે મોતના મોંમાંથી અને મૃત્યુ શય્યા પરથી ઉગારી લઇને માણસને જીવતો રાખનારું તત્ત્વ કયું? તેમજ સાજા સારા માણસને વાત કરતાં કરતાં પરલોકના પંથે દોરી જનારું તત્ત્વ પણ કયું? આ બંને તત્ત્વોની શોધ કરવામાં પ્રસ્તુત સુભાષિત સહાયક બની શકે એવું હોવાથી સૌપ્રથમ સુભાષિતનું કથન વિચારી લઇએ. સુભાષિત કહે છે કે સેંકડો બાણોથી વીંધાવા છતાં માણસનો કાળ જો પાક્યો ન હોય તો અકાળે એને કોઇ મૃત્યુ પમાડી શકતું નથી અને કાળ જો પાકી ગયો હોય તો માણસના માથે એકાદ તરણું પડે એટલા માત્રથી એ મોતના મુખમાં ધકેલાઇ જતો હોય છે.