આપણને એક બાજુ કહેવામાં આવ્યું છે: ધરતીનો છેડો ઘર અને બીજી બાજુ કહેવામાં આવ્યું છે: ફરે તે ચરે, બાંધ્યો ભૂખે મરે. મને પહેલી કહેવત જરા સંદિગ્ધ લાગી છે: ઘરને ધરતીનો છેડો નહીં ગણવાનો. જ્યાં થોભ્યા ત્યાં ધરતીનો છેડો ગણવાનો ને એ જ જગ્યાને ઘર પણ ગણવાનું. એક જમાનામાં માણસ જે ઘરમાં જનમતો એ જ ઘરમાં મરતો. હવે પરિસ્થિતિ બદલાઈ છે. બહુ ઓછા એવા માણસો મળી આવશે જેણે જન્મ પછી પોતાનાં ઘર નહીં બદલ્યાં હોય. મારી પણ એ જ પરિસ્થિતિ હતી. મણીબેન નાણાવટી કૉલેજનું શૈક્ષણિક વરસ પૂરું થવામાં હતું. દેખીતી રીતે જ એનો પગાર- જે કંઈ મળતો હતો એ – બંધ થવાનો હતો. મારે કેવળ ‘ગુજરાત સમાચાર’ના જ પગાર પર ટકી રહેવાનું હતું. એ કામ સાચે જ મુશ્કેલ બની જાય એમ હતું. એટલે જ્યારે સુરેશ જોષીએ મને ત્યારના ‘લોકસત્તા’ વડોદરા આવૃત્તિના તંત્રી નવિન ચૌહાણને ઉદ્દેશીને લખેલી ભલામણ ચિઠ્ઠી આપી ત્યારે હું સહેજ પણ અટક્યા વિના પહોંચી ગયો ‘લોકસત્તા’ની ઑફિસે. નવિન ચૌહાણે ચિઠ્ઠી વાંચીને મારી સામે જોયું. મેં કહ્યું, “મેં છ મહિના ‘ગુજરાત સમાચાર’ની મુંબઈ આવૃત્તિમાં કામ કર્યું છે. હું અનુવાદ સારા કરી શકું છું.” ચૌહાણે કહ્યું, “એ તો બરાબર છે પણ મારે ત્યાં કોઈ જગ્યા નથી. એક કામ કરો. ‘સંદેશ’વાળા વડોદરા આવૃત્તિ બહાર પાડી રહ્યા છે. તમે એમની પાસે જાઓ. વડોદરના કારેલી બાગમાં એમની ઑફિસ આવેલી છે.