એ હકીકત છે કે બાળક હાથમાં પુસ્તક રાખે તો વધુ આસાનીથી એનું ચિત્ત એમાં એકાગ્ર કરી શકે છે. એને વિશે વિચારવાની અને વાગોળવાની એને ક્ષણો મળે છે. તેમજ તે જાણવા અને સમજવા માટે જેટલો સમય જોઈએ તેટલો મેળવી શકે છે. જ્યારે કમ્પયુટરના સ્ક્રિન પર વાંચતા બાળકને જુદા જ અનુભવમાંથી પસાર થવું પડે છે. વળી એ સ્ક્રિન પર આવતી વિષયસામગ્રીને ઊંડાણથી વાંચવા માટે પણ એણે ઘણી મહેનત કરવી પડે છે. એક શબ્દ, પંક્તિ કે પૃષ્ઠ પર એકાગ્રતા સાધવી એ માટે મુશ્કેલ બને છે કે એ તરત જ બીજાં પાનાં પર દોડી જવાની ઉતાવળ કરતો હોય છે. આથી આ માધ્યમ એટલું પ્રવાહી, તરલ અને volatile છે કે જે વિચાર કરવા અંગેના પ્રયત્નને ઝાઝું પ્રોત્સાહિત કરતું નથી. Humanities એ મૂળભૂત રીતે માનવીય સાહસ સાથે સંકળાયેલી બાબત છે અને ગ્રંથાલયોમાં પુસ્તકરૂપે એની નોંધ થયેલી હોય છે. એ પુસ્તકમાંથી જ આપણે સત્યની ખોજ કરીએ છીએ, જ્ઞાનની શોધ આાદરીએ છીએ અને પ્રજ્ઞા પામવાનો પ્રયાસ કરીએ છીએ. આાવે સમયે આજના બાળકના ચિત્તને કયું કથાવસ્તુ સ્પર્શી શકે તેની ચર્ચા થવી જોઈએ. વળી, બાળમાનસમાં જુદાં જુદાં મૂલ્યો કઈ રીતે રોપી શકાય તે દર્શાવ્યું હોત તો આનંદ થાત. બાળવાર્તાની વસ્તુગૂંથણીમાં વસ્તુના ચયન અંગેની જિકર નોંધપાત્ર છે. તેઓ નોંધે છે કે“વસ્તુગૂંથણી એવી ઢબે થવી જોઈએ કે બાળવાચકના ચિત્તમાં‘પછી શું પછી શું થયા કરે અને સાથોસાથ તેનો રસભરપૂર જવાબ પણ મળતો રહે. વિસ્મય જ માત્ર નહિ, ઉત્તેજનાનો પણ સતત અનુભવ થતો રહે ને છેવટે બાળકને અખંડ આનંદનો અનુભવ થાય.”