બાકી લાડવા એટલે લાડવા. એને કોઈ ના પહોંચે. આ લાડવાનો પ્રભાવ જ એવો કે જ્યાં સુધી ભાણામાં લાડુ પડ્યો હોય ત્યાં સુધી દાળને તો છેટે જ રાખવાની- દાળમાં હાથ નાખે એ વાડમાં હાથ નાખે…. જો કે વરાની ને ખાસ તો બ્રાહ્મણિયા દાળ પણ એટલી બધી ટેસ્ટી હોય કે તેની સુવાસ ત્રણ દિવસ સુધી આંગળમાંથી જતી નહીં. એનું કારણ એ કે, એ દાળના સબડકા બોલાવવા જમનારા પોતાના આંગળાનો ઉપયોગ કરતા. તેમ છતાં મન ના ભરાય, સંતોષ ન થાય તો દાળનો પડિયો મોઢે માંડી પીનારા છૂટા મોંએ દાળ પીતા. આ દાળ પ્રકરણમાં ચમચી નામની આડખીલીનો કોઈ વિચાર કરતું નહીં (ચમચીનો ઉપયોગ એરંડિયું પીવામાં જ કરાતો) અને દાળનો પડિયો મોઢે માંડનાર ક્યારેય શરમ, સંકોચ કે ક્ષોભ અનુભવતો નહીં, કેમ કે તેની આસપાસ-ચોપાસ દાળના સબડકાના સુસવાટા જ સંભળાતા હોય. અને ભોજનમાં ચટણી એ વળી શું ? ચટણીઓ પહેલ વહેલી હોટલોમાં શરૂ થઈ. વચમાં વળી ચટણીનું શું કામ ? બહુ, બહુ તો કેરી કટકા હોય, તે પણ એની સિઝનમાં જ. રાયતાં-ફાયતાં ના તાયફા તો મોડાં શરૂ થયાં. ને ત્યાર બાદ ગામડાં તૂટ્યાં ને શહેરો વસ્યાં એમ કહેવાને બદલે સાચું પૂછો તો જેનું વહેલું ખૂટ્યું એ વહેલા આવ્યા. જેમની કોઠીઓમાં દાણા વહેલા ખૂટ્યાં એ શહેર તરફ વહેલા વળ્યા.