कविचरित्र માં એક દંતકથા આપવામાં આવી છે. એક પ્રસંગે સરસ્વતીદેવી એક સુંદર યુવતિનું સ્વરૂપ લઈને કંદુકથી રમવા લાગી. ભવભૂતિ, દંડી અને કાલિદાસે આ યુવતીનું વર્ણન પોતપોતાની શૈલીમાં કર્યું. ભવભૂતિએ વર્ણન કરતાં કહ્યું કે : ‘હે કન્દુક, તારું હૃદય જણાઈ ગયું છે. સુંદર યુવતિના કરકમળથી પ્રહાર પામીને નીચે વારંવાર પછડાતો હોવા છતાં, દયિતાના અધરનો લોભી હોય તેમ ફરીથી ઊંચે ઊછળે છે.’ દંડીએ આ પ્રસંગને આ પ્રમાણે વર્ણવ્યો : ‘આ કંદુક એક હોવા છતાં જાણે કે ત્રણ હોય તેમ લાગે છે. (હાથમાં હોય ત્યારે) રમણીની હથેળીની રતાશથી રક્ત, જમીન પર તેનાં ચરણનખનાં શ્વેત કિરણોથી શ્વેત અને અવકાશમાં નેત્રનાં નીલકિરણોથી નીલ જણાય છે. કાલિદાસે નીચેનો શ્લોક રચ્યો :