પણ અચાનક જ એ પથની બન્ને ધારે ઘટાદાર વૃક્ષો ઉગાડવાની વાત લઈને સોમનાથ આવ્યો. પહેલી મુલાકાતમાં જ લાગ્યું કે આત્મીયજન છે. એના હાથમાં હાથ પરોવીને ચાલતાં રસ્તો રમણીય બની જશે. પણ સુગીતનું શું ? સોમનાથ તો એને સ્વીકારશે, પણ તે સોમનાથને સ્વીકારશે ? સંબંધોનું આચ્છાદન દૂર કરીને જોઈએ તો નિશાને આપ્યું તે કરતાં ઘણું વધારે સોમનાથ આપી શકશે સુગીતને, કારણ કે તે એવો માણસ હતો, જે બીજાઓને ચાહી શકે. સુગીતને સોમનાથની એ બાજુનો પરિચય કરાવવો જોઈએ. એક દિવસ તેને ઘેર સુગીતને લઈ જઈ ત્યાં આખો દિવસ ગાળવો જોઈએ. પણ સુગીતે…. ‘ના, ના, હું એની પાસે નહિ જાઉં….’ કહી ધમપછાડા માર્યા, હવામાં મુક્કા વીંઝી. આવડા નાના છોકરાના મનમાં વિદ્વેષનો આવો વંટોળ કોણે ભરી દીધો હશે ? નવી મા હોવી – એમાં કશું ખોટું ન હોય તો નવો બાપ આવે – એમાં શું ખોટું છે ? નાના છોકરાની ખોટી સમજણને આધીન થઈને જિંદગીની સોનેરી પળો સરી જવા દેવાનો કંઈ અર્થ નહિ. તેણે સુગીતને ખૂબ સમજાવ્યો. ‘તું ચાલ તો ખરો. એનું ઘર સરસ છે. તને ગમશે, નહિ ગમે તો પાછાં આવતાં રહીશું.’ છેવટે તેને ઘરે એકલો મૂકી પોતે ચાલી જશે એમ કહ્યું ત્યારે સુગીત સાથે આવવા તૈયાર થયો. પણ રિક્ષામાં તે બોલ્યો નહિ, મોં ફુલાવીને બેસી રહ્યો.