અને હવે સાંભળો એક સાવ સાચી વાત. લીંબડી નામે નગર મધ્યે હું સિમેન્ટ બિલ્ડિંગમાં વસવાટ કરતો હતો. એમાં રહેતી રાજુલ નામની એક યુવતી અમારી કૉલેજની વિદ્યાર્થીની હતી અને સાથોસાથ મારા માલિકની પુત્રી પણ હતી. એ વિશાળ બિલ્ડિંગમાં ચાર-પાંચ દુકાનો ગ્રીનચોક મધ્યે આવેલી. ઉપરના માળે તથા નીચે પાછલા ભાગે બે-ચાર ભાડૂતો રહેતા. બનતું એવું કે એમાં વરસના મોટા ભાગે કોઈ ને કોઈ દુકાન ખાલી રહેતી તો ક્યારેક વળી મકાન ખાલી રહેતું, એટલે આ રાજુલબહેન કાપડિયાને ત્યાંથી પૂંઠાનો એકાદ મોટો ટુકડો લાવી એના પર ચોકથી લખતા કે ‘મકાન ભાડે રાખવા અહીં મળો.’ વળી ક્યારેક એ બોર્ડ પર આમ પણ વંચાતું કે ‘દુકાન ભાડે મળશે.’ પણ વરસતા વરસાદમાં આ બોર્ડનું લખાણ ધોવાઈ જતું અને વાછટથી ભીંજાયેલું આ બોર્ડ પેલા કૂકડાનાં પીંછાં જેમ ચીમળાઈને બેવડું વળી જતું. એથી જતા-આવતા લોકોને એ વંચાતું નહોતું. મેં રાજુલને આઈડિયા આપ્યો કે રાજુલ તું વારે વારે કોઈ ને કોઈ કાપડિયાને કરગરી પૂંઠાનો ટુકડો ઉઘરાવી લે છે અને મારા પાસેથી કૉલેજના વધેલા ચાકના ટુકડા માગી માંડ માંડ બોર્ડ લખી લટકાવે છે. એના કરતાં આ બોર્ડની એક કાયમી સગવડ પર. પતરાના એક નાનકડા ટુકડા પર કોઈ પેઈન્ટર પાસે જઈ કાળા કલર પર સફેદ અક્ષરે આટલું ચીતરાવી લાવ કે ‘-કાન ભાડે રાખવા અહીં મળો.’ એ ખિજાઈ ગઈ, ‘જાવ, તમે પ્રોફેસરો તો સાવ ભૂલકણા. આવી તો ભૂલ કરાતી હશે ? કાન તે કોઈ ભાડે આપતું હોય ખરું ?’ મેં કહ્યું ના જો તારે બોર્ડમાં કાન આગળ એક અક્ષર ધોળા ચાકથી લખી શકાય એવી જગ્યા રખાવવાની અને જ્યારે જ્યારે મકાન ખાલી હોય ત્યારે ‘કાન’ આગળ ‘મ’ લખવો જેથી ‘મકાન ભાડે રાખવા અહીં મળો’ એમ વંચાશે અને જ્યારે દુકાન ખાલી હોય ત્યારે એ ‘મ’ મિટાવી દઈ ત્યાં ઘેરા-જાડા અક્ષરે ‘દુ’ લખી દેવાનો એટલે ‘દુકાન ભાડે રાખવા અહીં મળો’ એમ વંચાશે. કોણ જાણે એણે એ કીમિયો અજમાવ્યો એ નહીં તે ખબર નથી, પછી તો અમે એ ઘર ખાલી કરી બીજે રહેવા જતા રહેલા.