પટલાણી ઊઠ્યાં, માથે લીધો સૂંડો ને કહ્યું : ‘ચાલો.’ પટેલે ખભે ઉપાડ્યું ત્રિકમ. આવ્યાં ખેતરે ને સારી જગા જોઈને કૂવો ખોદવાની શરૂઆત કરી. પાંચો પટેલ ખોદતા જાય છે ને પટલાણી ટોપલો ભરીને ઠાલવતાં જાય છે. પટેલ પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયા છે. પટલાણી પણ થાકીને ટેં થઈ ગયાં છે. છતાં સાંજ પડે ત્યાં સુધી તે કામ કર્યે જાય છે. અંધારું થતાં બેઉ ઘેર આવે છે. વળી બીજે દિવસે કામ શરૂ કરે છે. આમ કરતાં કરતાં કેટલાય દિવસ વીત્યા. દસ હાથ પહોળો ને પંદર હાથ ઊંડો ખાડો ખોદાઈ ગયો પણ એમાં પાણી નીકળ્યું નહીં. પટેલ માથે હાથ દઈને બેસી પડ્યા : ‘જો હું નહોતો કહેતો, આપણાં નસીબ જ પાધરાં નથી !’ પટલાણી કહે : ‘બસ, આટલા દિવસમાં થાકી ગયા ? આપણી મહેનતનો બદલો જરૂર મળશે. ઊઠો ને કામે વળગો.’ પટેલ વળી પાછા ખોદવા લાગ્યા. બે-ચાર દિવસ પસાર થયા પણ પાણી નીકળ્યું નહિ. પટલાણીએ ફરી તેમને હિંમત આપી :