કન્યા જેવી લજ્જાશીલ આંખો નીચે ઢાળી દઈને તે સાંભળ્યું ન સાંભળ્યું કરી કામમાં જ મશગૂલ થઈ જાય. જતાં-આવતાં કાને અથડાતા વાક્યખંડો તો જાણે મનમાં જ સમાવી જાય. બહારથી તો તેના સલૂકાઈભર્યા પણ ગંભીર વર્તનમાં જરાયે ફેર વરતાવા ન દે. હા, ચહેરા પર અવારનવાર ચડી આવતી લોહીની ભરતી બહારની કાળી ચામડી નિપુણતાથી સંતાડી ન શકતી હોત તો કદાચ પેલાઓને કદાચ કંઈક ખ્યાલ આવત. તો કદાચ તેમની આ મૂર્ખાઈભરી ઠઠ્ઠામશ્કરી કંઈક મીજાનમાં રહેત.