હું મારું નાક,કાન અને આંખો વીણીને મારામાં ગોઠવાઇ રહ્યો હતો. વાંચવા મથતો હતો કે શું બન્યું અને કેમ બન્યું ? પ્રશ્ન ભેગા થવાનો હતો, સમસ્યા ચીસોની હતી, કોયડો મનુષ્યના ચિત્કારનો હતો ? શોધ આ બધા કોલાહલના કવન અને ગવનની હતી. શોધ જેટલી વિસ્મયની હતી એટલી ચિન્મયની હતી. મૂશળધાર અજવાળામાં ક્ષણના અવતરવાની અંધારી ક્ષણને પકડવી હતી. કાલાંતરની કળને અને કળાને પામવી હતી. મારે તો બાંધવો હતો મારા જ કેલેન્ડર સાથે મારો સંબધ બાંધવો હતો, અને છોડવો પણ હતો. પે’લી અજાણ્યા યુવાનોની ચીસો એ કેલેંન્ડરમાં ‘कालेन डर: ‘એવા અર્થની મથામણમાં ડૂબકી મારવી હતી. મને મઝા આવી, એક ઉજાગરાએ સમયને મેં ચૉકમાંખુલતો જોયો. ઘેર જઈને આંખ બંધ કરીને આખા દ્રશ્યને મનની દાબડીમાં મૂકી દીધું. આજે ઉકેલું છું એ ભેદ તને જણાવવા તો મારી સામે નરસિંહા મહેતા ઉભા ઉભા ગાય છે,