કીર્તિભાઈની કીર્તિ એવી છે કે તે નમ્રતાનું મૂર્ત સ્વરૂપ છે. અતિ નમ્ર માણસ છે, કોઈ એમને એક ગાલે લાફો મારે તો બીજો ગાલ ધરી દે. તમે તેને બીજા ગાલે પણ લાફો મારો, તો પોતાને ત્રીજો ગાલ ન હોવાનો અફસોસ જાહેર કરી તમારી માફી માગી લે અને પૂછે પણ ખરા કે મને લાફો મારતાં આપના હાથમાં વાગ્યું તો નથી ને ? મને થાય કે હુલ્લડમાં કોઈ ગુંડો કીર્તિભાઈને છરી હુલાવી દે, તો એ ગુંડાને પણ કહે, ‘ભાઈ, તારું ખંજર લોહીવાળું થઈ ગયું નહીં ? વેરી સૉરી.’ અમારા એક સગાં પ્રફુલ્લાબહેન પણ જબરાં નમ્ર. એ કોઈને ઘેર પાણી પીવાનું પણ ટાળે. ‘બિચારાંએ કેટલી મહેનતે પીવાનું પાણી ભર્યું હશે. વળી પાછો ગ્લાસ પણ માંજવો પડશે !’ આવા વિચારે નમ્રતાપૂર્વક પાણી પીવાની પણ ના પાડી દે. મને એક રશિયન વાર્તા યાદ આવે છે, જેમાં માણસ માફી માગ માગ કરીને સામેવાળાને આડો પાડી દે છે.