આ મ્હેક ઊઠેલા… મ્હોરી ઊઠેલા અને સવારને માદકતાથી ભરી દેતા ઝગમગતા કદમ્બની પાસે! હું તો કદમ્બને ભારે વિસ્મયપૂર્વક જોઈ રહ્યો છું. ડાળે ડાળે ફૂલો-આછા બદામી, જરા પીળાશ પડતાં! કેટલાંક કળીરૃપે લીલાં, પણ એ લીલો જરા નોખો લીલો. કળીઓય દડૂલા જેવી.. ઝીણી, નાની અને જરાક મોટી થઈ મ્હોરી ઊઠતી! લીલા, ક્રીમ બદામી, પીળા તથા આછા હળદરિયા રંગોની લીલા સાથે ડોલતું-બલકે મંદમંદ મલકાતું કદમ્બ! હું તો ત્યાં જ ખોડાઈ ગયો. મધ્યસમરની ઊંચાઈ, ચોતરફ ગોળાઈએ બિલકેલું ફૂલડૂલે અને નવાં પાંદડે સોહામણુ આ કદમ સાવ નિઃસંગ હતું! સામેના ઘરનો ઝાંપો બંધ છે- અરે! આ અમદાવાદીને એટલીય ખબર નથી કે એના ઘર સામે કદમ્બ મ્હોર્યું છે. આખું ગોકુળ યમુના સાથે હાજર થયું છે. કદમ્બરની ડાળે ડાળે ગોપીઓનાં વસ્ત્રો ઝૂલે છે ને માથે આભ થઈ ઝૂકેલો કાનજી ઘડીક પવન પામરી થઈને રમી લે છે… બાવરી હવા એ સ્તો છે ગોપિકા! ‘આ લહરી જતી તે રાધા રે…’