એકબીજાને ખણવાની વાત હોય કે પછી પોતે પોતાને ખણવાની, આ ક્રિયા ચિત્ત માટે સદા પ્રિયકર બની રહે છે. પગ પર પગ ચઢાવીને બેઠા પછી પોતાની આંગળીઓથી પોતાનાં જ પગને તળિયે ખણતો માનવ ધીરેધીરે ખણની આદતનો શિકાર બની જાય છે. રોગની સારવાર ડોક્ટર કરે પણ ટેવની સારવાર માટે મનોચિકિત્સક પાસે જવું પડે છે, જેમ દારુ છોડવા લોકો જાય છે એમ જ. આમ તો લોકો કુટેવો છોડવા કે છોડાવવા માટે બાધા પણ રાખે છે. કોઈ આઈસ્ક્રીમ નથી ખાતું તો કોઈ તમાકુ. કોઈ ભાત છોડી દે છે તો કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ. આમાં મૂળ વાત પોતાને પ્રિય વસ્તુ ત્યજવાની વાત છે અને ખણ પણ એક પ્રિય પ્રવૃત્તિ હોવાં છતાં હજુ સુધી કોઈએ ખણવાની બાધા રાખી હોય તેવું આ લખનારનાં ધ્યાનમાં નથી આવ્યું. તો સર્વે અંધશ્રદ્ધાળુ લોકોને એક વરસ ખણવાની બાધા રાખી આપણી પ્રિય ખણને અગત્યનો દરજ્જો અપાવવા નમ્ર વિનંતી છે. ■