રાવજી તેની ભાષામાં કહીએ તો, ‘જીવવાનું આ લફરૂં છોડીને ૧૦ ઓગસ્ટ, ૧૯૬૮ના દિવસે જગતમાંથી વિદાય લે છે. અલબત્ત, કવિ જન્મતો કે મૃત્યુ પામતો નથી. કવિ યા સર્જક સર્જનાત્મકતાની પ્રચ્છન્નતાની પ્રાકટ્યક્ષણની સ્થિતિનું જ બીજું નામ છે. જીવનના ચાલકબળ તરીકે રહેલી અમૂર્ત ચેતનશક્તિને શબ્દના આલોકમાં ફેરવી નાખીને જીવંત શબ્દપૂંજોનું નિર્માણ કરવાનું તેનું કામ છે. રાવજીએ આ કામ અત્યંત મૌલિક અને પ્રભાવક રીતે પાર પાડ્યું છે. તેના અસ્તિત્વનાં ઊંડાણોમાં પ્રગટેલાં સંચલનો-સંવેદનો તેની સંવેદનાના પિંડમાં લપેટાઈને જીવનની અનેકવિધ બાહ્ય પરિસ્થિતિઓ સાથે સંઘર્ષાઈને શબ્દલોકમાં સ્થિર થયાં છે. અને તે પણ ગુજરાતી કવિતામાં તેના પ્રદાનને ચિરંજીવ બનાવે તે રીતે. રાવજીએ પોતે કહ્યું છે તેમ ‘ગયા ભવના ખીલા કળે છે છાતીમાં’ થી શરૂ થતી એક પીડાયાત્રા 'મારે સંદર્ભો સહિત જીવવાનું’ આગળ અટકે છે. કદાચ બીજા ભવનું અનુસંધાન રચવા. રાવજીનું જીવન અને તેના સર્જનના સંદર્ભો જે રીતે પરસ્પર ગૂંથાયેલા છે તે જોતાં લાગે છે કે તેની કવિતાના આલોકમાં જીવનના અનેક અંધારાં પાસાં આલોકિત થઈ ઊઠે છે. તો તેના જીવનસંદર્ભના આલોકમાં તેની કવિતાની રહસ્યમયતાઓ પણ ઠીક ઠીક રૂપમાં પારદર્શી બની શકી છે.