'મીરાં- અધ્યયન ગ્રંથ અને પદસંગ્રહ' લેખમાં મંજુલાલ મજુમદારના સંપાદન વિશે વિગતે નોંધ છે પણ ભૂપેન્દ્ર ત્રિવેદીના સંપાદન વિશે ઝાઝું કહ્યું નથી, અહીં સંતુલન જળવાતું નથી. ગુલાબદાસ બ્રોકર અને સ્નેહરશ્મિના વાર્તાસંગ્રહના અવલોકનમાં બ્રોકરના સંગ્રહનું અવલોકન ઉતાવળથી થયું હોય એવું લાગે છે તો સ્નેહરશ્મિના સંગ્રહ વિશે વિગતે વાત કરી છે. પન્નાલાલની નવલકથા 'મીણમાટીનાં માનવી'ની ચર્ચા ભાષા, કથાવસ્તુ અને સમાજદર્શનની રીતે કરે છે પણ સુરેશ જોશીની નવલકથા 'છિન્નપત્ર' સંદર્ભે નોંધે છે, " સામાજિક માળખું નહીં તો નવલકથા નહીં, એવા ગઈ કાલ સુધીના ખ્યાલને આવી આધુનિક નવલકથાઓએ ટકવા દીધો નથી; અને તેથી નવલકથાને સમાજના આંતરજીવનનો ઈતિહાસ કહીને ઓળખાવનારી વ્યાખ્યાઓને આવી કૃતિઓ ગાંઠતી નથી."(પા. ૧૩૭) પરંપરા અને આધુનિક નવલકથા વચ્ચે રહેલો ભેદ અનિરુદ્ધ બ્રહ્મભટ્ટ આ રીતે ચીંધી બતાવે છે. નવલકથામાંથી નાટકની રૂપાંતરણ પ્રક્રિયા વિશે 'પૂર્ણિમા' નાટક સંદર્ભે વિગતે ચર્ચા કરી છે. લાભશંકરના 'વહી જતી પાછળ રમ્ય ઘોષા'ના 'તડકો-૨' કાવ્ય વિશે નોધે છે, "... પ્રાસથી દોરવાવાનું વલણ તો ચાલુ જ રહ્યું છે. એને કારણે કાવ્યભાષા પર કવિનો કાબૂ નથી રહેતો એ શબ્દો નિ:સહાય બનીને તણાતા જાય છે."(પા.૧૬૩) લાભશંકરની કવિતા માટે આજે પણ આ વાત સાચી છે ત્યારે પૂર્વે નોંધેલી આયોનેસ્કોની વાત અહીં સાચી પડતી લાગે છે. લાભશંકરના સંગ્રહના અવલોકનમાં સમીક્ષાત્મક વલણ જોવા મળે છે. કૃષ્ણવીર દીક્ષિત આ અવલોકનો સંદર્ભે નોંધે છે, "તેમાં કોઈ કોઈ કૃતિનું વધારે પડતું વિસ્તૃત તો કોઈ કોઈનું અતિશય ટૂંકુ વિવેચન થયું છે તે ખરું અને તેને કારણે કંઇક અસંતોષ પણ અનુભવાય છે.પરંતુ લેખકની નિષ્ઠા અને પ્રામાણિકતા અને ન્યાયપ્રીતિ વિષે કશો સંદેહ રહેતો નથી."(૩)