સંબંધ કે લગ્ન બાબતે વડિલોની આમન્યા રખાતી. લગ્ન એ ફારસ નહીં, પણ પવિત્ર બંધન ગણાતું. લગ્ન પહેલાં યુવક-યુવતીએ ભલે એકબીજાને જોયાં પણ ન હોય, છતાં છૂટાછેડાનો કિસ્સો જવલ્લે જ બનતો ! સૌ ખમી ખાવામાં માનતાં તેથી ઘરસંસાર સારા ચાલતા.’ ઘરડાંઘર’ની.કલ્પના નહોતી. કુટુંબ આખું સયુંક્ત રીતે રહેતું. સૌ મા-બાપનો પડ્યો બોલ ઝીલતાં ને ઘડપણ પાળતાં. મૃત્યુ પ્રસંગે સંબંધીને આશ્વાસન ને હુંફ પૂરી પાડવા સૌ ખોંખારે [ખરખરે] જતાં. લાંચ માગવી કે દેવી બહુ હલકટ કામ ગણાતું, લાંછન લાગી જતું. પૈસો-ટકો આજના જેટલો નહોતો, પણ તન અને મનથી સૌ ખૂબ સુખી હતા.ખેતી એ ગામડાનો પ્રાણ હતો. પર્યાવરણ એટલે માત્ર ખોરાક-હવા-પાણી જ નહીં – પણ સમતોલ અને શાંત વિચાર, આચાર અને વ્યવહાર. બધામાં પરી + આવરણ બરાબરનું સચવાઇ રહેતું હતું.