‘શેષ’- નિબંધ ગુજરાતી નિબંધની પરંપરાથી સુવાસિત લાગે, ગામડાનાં ઘર સાથેના લગાવને આલેખતાં ઘણાં નિબંધો આપણને મળ્યા છે- એ પરંપરામાં બેસતો આ ઉત્તમ નિબંધ છે. શહેરીકરણ, નોકરીઓના કારણે સંતાનો મૂળ ગામ છોડીને દૂર દૂર શહેરોમાં રહેવા જતાં રહ્યાં હોય ને એમના ચિત્તમાં ગામનું ઘર, એ ઘર સાથે જોડાયેલ બાળપણ,દુનિયા છોડી ગયેલા સ્વજનો, એ ઘરમાં ઉજવાયેલા સારાં-માઠાં પ્રસંગોની જે કશ્મકશ ચાલતી હોય તે સ-રસ આલેખાઇ છે. કોઇ પણ સંવેદનશીલ વ્યક્તિની આંખો ભરાઇ આવે એવું આલેખન પામ્યાં છે આ પાત્રો ને એમાં શ્વસતું ને આખરી શ્વાસ લેતું ઘર. ‘શ્રાવણનાં થોડાં માવઠાં-૧ અને ૨’ એ બંને નિબંધમાં પણ આ તંતુ લંબાતો અનુભવાય છે. એકમાં બાપા વિશે લખવાનું આમંત્રણ છે- ગુજરાતી વ્યક્તિચિત્રોમાં લેખકો જયારે પિતા વિશે લખે છે ત્યારે એમાં જે અહોભાવ ટપકતો હોય છે, એમાં જે ભવ્ય પિતા આલેખાતા હોય છે તેના પણ ધારદાર કટાક્ષ કરવા સાથે પોતે શા માટે આ પ્રકારનો નિબંધ નહીં લખી શકે તેની વિચારણા કરતાં કરતાં નિબંધ રચાતો આવે છે. પોતાના કંજૂસ, દીર્ઘદૃષ્ટિ વિનાના, ઘર-બાળકો પ્રત્યે તદ્ન ઉદાસીન એવા બાપા વિશે શું લખવું ? એમ કહેતા કહતા જે રીતે પિતાનું વ્યક્તિત્વ કંડારી આપે છે તે કાબિલે તારીફ છે ! આ નહીં.. આ નહીં..ની શૈલીએ રચાતા પિતા સામાન્ય ગામઠી પણ દિલથી વિરાટ એવા વ્યક્તિત્વના દર્શન થયાં વિના રહેતા નથી. એ પિતાને સતત ધિક્કારતા હોવાનું જ જણાય.. છતાં એમનો પ્રેમ અછાનો નથી રહેતો. એક જગ્યાએ તો લખી નાંખે છે ‘બૂરું થજો બાપાના આત્માનું’