તે માટેતો હ્રદયસ્થતા, આત્મસ્થતા અને આત્મિક સત્યતા અને તે અંતરમા વણાયેલ હોય તે જરુરી  છે,આમ આજનો માણસ ધર્મને માની ને જ ચાલતો હોવાથી  અજ્ઞાનમા જ જીવે છે, અને અજ્ઞાનમા  જ મૃત્યુને ભેટે છે, અને જન્મ મરણનુ ચક્ર ચાલુ જ રહે છે , આવ્યો હતો મુક્ત થવા પણ  મુક્ત થઇ  શકતો નથી,તે તેનુ મહા કારણ ધર્મને  માની ને ચાલવુ, લાભ, લોભ અને ચાહ ને હ્રદયમા રાખીને જીવે છે, તે છે,જ્યા સુધી માણસના  મનમા ચાહનાનુ અસ્તિત્વ  છે, તેની મનમા હયાતી છે, ત્યા સુધી  પરમાત્માનુ  મિલન અનુભુતી શક્ય જ નથી, ચાહના સારી કે ખરાબ તે સવાલ નથી, ચાહના જ બાધારૂપ છે, ચાહના એટલે જ ભવિષ્ય અને  ભવિષ્ય એટલે દોડ અને દોડ  એટલે કંપન જ્યા કંપન છે, ત્યા પ્રજ્ઞા નથી,  ત્યા  પરમાત્માની હસ્તી નથી, અકંપનતા, શુન્યતા અને પ્રજ્ઞા  એજ પરમ તત્વની સ્થિતિ.