ક્યાંક કરુણાભીના ગ્રામજનો મળી જાય તો તે ત્યાં થોડું રોકાણ કરી લેતો અને થોડું નાનું-મોટું કામ કરી જોઈતા પૈસા રળી લેતો. પરંતુ જ્યારે જંગલોમાંથી પસાર થવાનું આવતું ત્યારે તેની કસોટી થતી. રાતની મુસાફરી છોડી તે દિવસના જ મુસાફરી કરી લેતો જેથી જંગલી જાનવરોનો મુકાબલો બને ત્યાં સુધી ટાળી શકાય. ત્યાં તેણે પત્ર-પુષ્પ અને ફળો પર જ ટકી રહેવું પડતું અને તારાના બુટ્ટાવાળી આકાશની ચાદર ઓઢી નિદ્રાદેવીને શરણે જવું પડતું. નિયમિત અને પોષણવાળો ખોરાક નહોતો મળતો એટલે તેનું શરીર ઘસાતું ચાલ્યું. એક વાર તો તે સાવ તાવગ્રસ્ત થઈ ગયો. ક્યાંક કોઈક ગામના દયાળુ જનોએ તેને દેશી ઓસડિયાં આપ્યાં અને માંદગીમાં આરામ આપવા કામચલાઉ રહેવાની પણ વ્યવસ્થા કરી આપી. માંદગીમાં લાગેલા તન-મન પરના જોરદાર ધક્કાને કારણે તેને એક વાર તો ઘરે પાછા ફરવાની ફરી તીવ્ર ઈચ્છા થઈ આવી. તેને લાગ્યું કે જિંદગીને દાવ પર લગાવી અભ્યાસાર્થે અમેરિકા પહોંચવું નરી મૂર્ખતા હતી. પરંતુ હતાશા અને નિરાશાની તે પળમાં તેની સહાયે આવ્યાં પેલાં બે પુસ્તકો- ‘બાઈબલ’ અને ‘પિલગ્રિમ્સ પ્રોગ્રેસ’. તે પુસ્તકોમાં સચવાયેલા જીવંત શબ્દોએ તેની ભીતરમાં રહેલી ચેતનાને સંકોરી અને તેણે પોતાની યાત્રા જારી રાખી.