સુરેશને અચાનક મોળ ઉપડી, ચક્કર આવવા જેવું થયું. સુરેશની અંદર એક ખાલીપો ફેલાઇ ગયો. તેને થયું કે નરબદામાં અને ઘરના સૌ જો ખરેખરતેને મારવાનું છોડી દેશે તો પછી પેલું સ્વપ્નો જોવાનું સુખ, રાતે માં સાથેના વાર્તાલાપ અને વલોપાતનું શું ? રૌરવ નરક જેવી કેટલીયપીડાઓ સાહન કરીને કેટલીય રાતો સુધી દુખતા શરીરે જોયેલા સુ:ખદ સ્વપ્નાઓને રોળાઇ જતાંજોઇને બાડીયા એ નરબદામાં નો હાથ માથેથી ઝટકાવી નાંખ્યો, અરધો પરધો પથારીમાં ઉભો થઇ ગયો “કાં . . . કાં . . .કાં નૈ માઇર . . . ? મેં એવો તે હુંગુનો કઇરો સે ? તમે બધાય તો સાવઅંચાઇડા સો . . . આવુ નો હાલે હો . . .” !!!