તને પહેલી વખત મેં જોયો એ વિશે મેં લખેલું જ છે - પહેલી છાપ ... તારી સાથે પહેલી વખત વાત થયેલી એ પણ મને યાદ છે, સિવિલની લેબ પાસે, તે મારો ફોન નંબર માંગ્યો હતો. એ પછી તે મને વર્કશોપનો મારો ફીટિંગનો જોબ પૂરો કરવામાં મદદ કરી હતી. એ વખતે કદાચ દોસ્તીની શરૂઆત થઈ. બધાએ ભેગા મળીને સિવિલનાં સબમિશન વખતે કેટલી માથાકૂટ કરી હતી. સિવિલની લેબથી માંડીને દરેક લેબમાં પછીથી મોટેભાગે હું અને તુ સાથે જ બેસતા હતાં, તુ દર વખતે મને ભણવામાં ધ્યાન આપવા માટે કહેતો અને હું મારી અંગત સમસ્યાઓને કારણે મોટેભાગે દુ:ખી રહેતો. મારી આખી કૉલેજ દરમિયાન મને સૌથી વધારે હેરાન પણ તે કર્યો છે, મને સૌથી વધારે દુ:ખી પણ તે જ કર્યો છે અને એ તુ જાણે જ છે! પણ ખબર નહીં કંઈક એક અજીબ તત્વ રહ્યું છે કે હું તારાથી વધારે નારાજ પણ રહી શકતો નહોતો. મારી પાસે ફક્ત આપણી અંગત કહેવાય એવી આપણા બે જણની ખાસ યાદો નથી, કારણ કે મોટાભાગનો સમય તે મને હેરાન કર્યો છે અને હું રિસાયેલો રહ્યો છું અને પછી તે મનાવ્યો છે. બીજુ એક કારણ એ પણ છે કે તુ કદાચ કોઈની પર ખાસ વિશ્વાસ કરતો નહોતો, એટલે તુ તારા દિલની અમુક વાતો કદાચ કોઈને કહેતો નહોતો. (હવે કેટલો બદલાયો છે એ ખ્યાલ નથી!) પણ મને અમુક ખાસ દિવસો યાદ છે, જ્યારે ક્યારેક તુ અને હું જ સાથે હતા. અમુક બાબતો હું લખીશ નહીં કારણ કે એ વાતોમાં બીજી વ્યક્તિઓનો ઉલ્લેખ પણ આવશે અને અંગત વસ્તુઓ વધારે મારે હવે બ્લૉગ પર મૂકવી નથી. પણ ખાસ યાદ છે કે એક દિવસ તુ અને હું કૉલેજથી ઘેર જતી વખતે સેક્ટર-૨૮નાં ગાર્ડનમાં ગયેલા, ફક્ત તુ અને હું. (અભિનવ સરે ગાર્ડન સુધી લિફ્ટ આપી હતી.) તારી બસ લેટ હતી એટલે ગાર્ડનની કેટલીય રાઇડ્સમાં આપણે બેઠા હતા, સામેની સોડા શોપમાં સોડા પીધેલી અને નાસ્તો કરેલો. એ સાંજ, એ વાતો હું ક્યારેય પાછી લાવી શકીશ નહીં.