ખુશીની માંગણીનો તત્કાલ કોઈ જવાબ ન મળતા અરુણે તેને તેની મમ્મી પાસે રવાના કરી દીધી. અરુણ ત્યાં જ બેસી રહ્યો ‘માત્ર પાંચ છ વર્ષની ખુશી કેટલી સમજદાર, લાગણીશીલ અને નિર્દોષ છે !’ ખુશીનું આવું ઘડતર કરવા બદલ અરુણે પોતાની પત્ની અને માતાનો મનોમન ધન્યવાદ માન્યો. પછી અરુણના મનમાં ખુશીની માંગણી ગોળ ગોળ ઘુમવા માંડી. ‘હું શિક્ષિત છું તેથી ખુશીને ઘરે ભણાવી શકું છું પણ એવા બાળકોનું શું કે જેના માતાપિતા અભણ છે, ગરીબ અને લાચાર વાલીઓ કે જેઓ પોતાના પરિવારનો પેટનો ખાડો પુરવામાં માટે આખો દિવસ કાળી મજુરી કરે છે. ગરીબ માતાપિતા કે જેઓ પોતાના ઘરનું માંડ માંડ પૂરું કરી શકતા હોય એ બાળકો માટે ટ્યુશનના પૈસા ક્યાંથી કાઢે ? આવા વાલીઓ ગરીબી અને ભુખ વેઠીને પણ પોતાના બાળકોની સ્કુલની ફી ભરે છે, બાળકોના અભ્યાસ અર્થે બીજા અનેક ખર્ચાઓ કરે છે એક માત્ર એ આશાએ કે પોતાના બાળકો જો હોશિયાર થાય તો તેઓને અમારી જેવી મજુરી ન કરવી પડે, પણ માતાપિતાના આવા મોંઘેરા સ્વપ્નને હકીકતનું સ્વરૂપ આપવા કોણ તસ્દી લે છે ? આજની મોટાભાગની સ્કુલોને તો માત્ર પોતાની ફી અને વિદ્યાર્થીઓની સંખ્યા સાથે જ મતલબ હોય છે.