શરૂઆતમાં, નાના માસુમ બાળકોની ખરાબ અને અસભ્ય ભાષા અને વર્તણુંક સારી લાગે છે. પરંતુ જો શરૂઆતથીજ તેના પર ધ્યાન દેવામાં ન આવે તો તે પછી આદતમાં બદલાય જાય છે અને આગળ જતાં તેની અયબ અને ખામી તરીકે ગણવામાં આવે છે. આ વાત જોવા મળે છે કે એક નાનું બાળક જે ચીડીયું હોય તેને જરા ચીડવે છે તો તે વધારે ચીડાઇ જાય છે અને તે ગુસ્સે થઇને ખરાબ ભાષા અને અયોગ્ય વર્તણુંક કરે છે. વડીલો તેની આ વર્તણુંકથી આનંદ ઉપાડે છે અને કહે છે : “કેટલું મીઠું બોલે છે? તેના આ ક્રોધને તેઓ બાળકના નિર્દોષપણાની નિશાની સમજે છે. ઘણી વખત, વડીલોની આ મજાક એટલી હદે પહોંચે છે કે બાળકને એવું કાર્ય કરવા માટે ઇનામની લાલચ આપીને એવું કાર્ય કરાવડાવે છે. અને આમ તેના નખરાં અને ખરાબ વર્તણુંક પર હસવાથી તેને વધારે પ્રોત્સાહન મળે છે. આવું પ્રોત્સાહન નરમ મીણને કઠણ બનાવી દે છે. આ રીતે બાળપણની આ જ ખીજાવાની આદત, યુવાનીમાં પણ એક સ્થાઇ અને હંમેશની આદત બની જાય છે. હવે જ્યારે આ આદતો તેની યુવાનીમાં નવા રૂપમાં જાહેર થવા લાગે છે, તો તેને અયબ અને ખામી ગણવામાં આવે છે અને આ પ્રોત્સાહક હાસ્ય પીડાદાયક અણગમામાં બદલાઇ જાય છે.