બાય હતી ડાયમાની દીકરી, ખરી કોઠાડાય. ઈ હમજી ગઈ કે હાહરા આવો દાખડો શેના માટે કરેસે. એણ્યે ધણીને ફોહલાવીને કીધું, ‘જો હવે આતા તમને વાટ કાપવાનું ક્યે અટલે તરત તમારે અલકમલકની વાતું માંડવાની. “આતા ઓણતો શિંગ મબલક પાકશે. મગેય હારા થ્યાસે. વણના કાલાય ફાટફાટ થાયસે… આતા ઓણના વરહે ભાવેય ઊંસા સે. હારા ભાવ આવે તો વાંહયલું ભડું પાકું કરાવી લેશું….’ એમ આતા થાકે નય ન્યાં લગણ તમારે તડાકા ઝીંક્યે જાવાના.’ ધણી તો ભાય ડોકુ હલાવીને ક્યે કે ‘ઠીક તું કેસ એવું કરીશ.’ પટેલે તો ભાય હવારના પોરમાં કહુંબા પાણી હાટુ ડાયરો ભર્યો. ને ડેલામાં કરી પાણીની રેલમશેલમ. ને પશી વઉને કેવડાવ્યું કે ભાર્યે માંયલા લૂગડા પેરીને પાણીની એક હેલ્ય ભરીયાવો. વઉએ તો ભાય મોંઘામાં મોંઘી જોડ્ય પેરી. હેલ્ય લીધી કાખમાં. ડાઢી હુધી ઘૂમટો તાણ્યો ને કાદવના કિસકાણમાં ઈ તો હફટક લફટક કરતીક હાલી ગઈ. પટેલ તો મનમાં રાજીના રેડ થઈ ગ્યા. ખરી આબરૂદારની દીકરી સે. લૂગડા ઘોળ્યા બગડે પણ ખાનદાન બાઈ ભર્યા ડાયરે લૂગડું ઊંસુ નો જ લ્યે…..’ પટેલે ભાય ડાયરો વિખેરી નાખ્યો. દીકરાને બરક્યો. દીકરે વગર કીધે જ ગાડું જોડ્યું. વઉને પટેલ બેઠા. જરાક આઘેરાક ગ્યાને બાપે કીધું, ‘બટા, વાટ કાપો’ ને ભાય દીકરો તો મંડ્યો અલકમલકની વાતુ કરવા. બાપની આંખ્યમાં હરખના આંહુડા આવી ગ્યા. વઉના માથે હાથ મેલીને પટેલે કીધું, ‘વઉ દીકરા, હવે મને ધરપત્ય થઈ. તમારા હાથમાં મારા ખોયડાની આબરૂ જળવાશે. હવે હું નિરાંત્યે મરીશ…. લ્યો બાપા આ હંધીય કુંશીયુ. રમો જમો ને લીલાલેર કરો.’