મામાના ઘરે જવું એટલે અમારા માટે તો બસમાં બેસી આવડાં મોટા ઘરમાં જવાનું, ત્યાં મારા મામાના-માસીનાં અને અમે ત્રણેય ભાઈબહેન મળીને અમે કેટલાં બધાં બાળકો થઈ જતાં એટલે આટલાં બધાં ભેગાં થઈને બસ રમ્યે જ રાખવાનું ! ધીંગામસ્તી, તોફાનો, ફરવાનું, લાડ કરવાના અને જાતજાતની રમતો શોધી કાઢવાની. અમારા માટે મામાના ઘરનું એ જ સૌથી મોટું આકર્ષણ. અમે બધાં બાળકો ત્રણ વિભાગમાં વહેંચાઈ જતાં. એક વિભાગમાં મારા કરતાં મોટાં ભાઈ-બહેનો જેમાં મારી મોટી બહેન પણ હતી. એક વિભાગમાં મારા જેવડાં બાળકો અને ત્રીજો વિભાગ મારા કરતાં નાનાં બાળકોનો જેમાં મારા નાના ભાઈનો પણ સમાવેશ થતો હતો. પરંતુ અમારા મમ્મી અને મામીઓ એ અમારી સાથે ચીટિંગ કરી હતી કે નાનાં-નાનાં ટેણિયાંઓને અમારે અમારી સાથે રમાડવાનાં અને ઓછું હોય તેમ અમારે મોટાં લોકો રમતાં હોય ત્યાં નહીં જવાનું ! પરંતુ અમે કંઈ ઓછા નહોતાં. ઘણી વખત મોટાઓના ગ્રુપમાં અમે ઘૂસણખોરી કરતાં અને અમારી સાથે રમતા અમારાં નાનાં ભાઈ-બહેનોને દૂધ-કાકડી બનાવી દઈને અમે અમારી રીતે રમ્યાં કરતાં ! ઘણી વખત અમે નાનાંઓને વચ્ચે ગોળ કુંડાળું કરી દઈને બેસાડીને સમજાવી દેતાં કે ‘તમે જીતી ગયાં છો એટલે અહીં વચ્ચે બેસી જાવ.’ જો કે અમે સાવ નિર્દયી પણ નહોતાં. ક્યારેક એમને હિંચકા ખવડાવતા અને એ લોકોને ટિકિટ-ટિકિટ, રેલગાડી વગેરે રમાડતાં. પરંતુ હા, રેલગાડીમાં એન્જિન તો અમારામાંથી જ કોઈ બનતું ! ખાસ મજા તો અમને ત્યારે આવતી કે થપ્પો-દાવ રમતી વખતે બધાં એક-એક એનાથી નાનાને પોતાની સાથે સંતાડે પરંતુ કોઈ બચાવવા જાય ત્યારે તેની સાથે છૂપાયેલું બાળક સાંજ સુધી ત્યાં જ બેસી રહે તો ક્યારેક કોઈ સાથે છૂપાયેલું બાળક બહાર ડોકું કાઢે કે દાવ દેનાર શોધવાઅ આવ્યું કે નહિ ? અમારા ગ્રુપની આગેવાની હું, મારા માસીનો દીકરો ઓમ અને મારા મામાની દીકરી કવિતા સાથે મળીને કરતાં. આથી ક્યારે કોના પર દાવ ચગાવવો, નાના બાળકો સાથે રેલગાડી રમતી સમયે એન્જિન કોને બનાવવું એ અમે હળીમળીને નક્કી કરતાં. જ્યારે અમે અમારા કરતાં મોટા એટલે કે મારી દીદીના ગ્રુપમાં રમવાં જઈએ ત્યારે એ લોકો પણ અમને નાનકડાં સમજીને અમને સરખું રમાડતાં નહીં. જો કે અમને એ લોકોની રમતો પણ ખૂબ જ કંટાળાજનક લાગતી. એ લોકો આખો દિવસ બેઠાં-બેઠાં જ રમતો રમ્યા કરતાં જ્યારે અમે તો આખો દિવસ દોડા-દોડી જ કર્યે રાખતા.