આમ તો વસંતનો વૈભવ સાવ નોખો છે અનોખો છે. ચારે બાજુ રંગનો અને સુગંધનો પટારો ખૂલી જાય છે. ચારે બાજુ ફૂલો મલક્યા કરે અને પર્ણો પણ કલશોર કર્યા કરે છે. તેના ગણગણાટનો અવાજ પેલી આંબા પર બેઠેલી કોયલ તેના ટહુકામાં ઘોળ્યા કરે. આથી આંબો જાણે હરખમાં વધુ ને વધુ ડાળીઓ હલાવી પોતાની ખુશી વ્યક્ત કરે છે. આવા હરખપદુડા આંબાને જોઈ આપણે તેને વસંતદૂત કહી સંબોધવો કે નહીં તે વિચારીએ ને તો વધુ ને વધુ ગૂંચવાઈએ. પછી મનને મનાવી લેવું પડે કે ‘નામમેં ક્યા રખા હૈ ?’ કાલીદાસે આ હરખપદુડાને મંથનાલય કહ્યો છે. કોઈએ તેને પિકરાગ તો કોઈ તેને મધ્યાવાસ, રસાલ, સુમદન, ભૃંગાભીષ્ટ કહીને પણ લાડ લડાવ્યાં છે. આમ્રમંજરી કોળવાથી આંબો સૌંદર્યની એક નવી પરિભાષા લખતો હોય તેમ મલક્યા કરે. આ મલકાટમાં જ મને ઓમકારનું ગીત સંભળાવા લાગે. નિર્દોષ, નિખાલસ અને વહાલસોયો. તેની તૂરી અને ખાટીમીઠી સુગંધનો નશો ચોમેર પ્રસરવા લાગે. આ સુગંધને મારી નજરથી પી લઉં છું. આ મીઠાશને કોઈની નજર ન લાગે એટલે મૌનમાં કસુંબાની જેમ ઘોળ્યા કરું. આ પરિમલને મારા શ્વાસમાં ભરી લઉં છું.