દસ-બાર વર્ષના મુકુંદરાય ઘરમાં હતા ને બારણે કોઈ ભિખારીનો અવાજ આવ્યો. અંધ મોટી બાએ બારણે કોણ છે તે જોઈને તેને કંઈક આપવાનું કહ્યું. એકાદ દીકરાએ કહ્યું, ‘છે કોઈ ભિખારી જેવો એને શું આપવાનું? પછી એ લોકોને ટેવ પડી જાય.’ મુકુંદરાયે કયું કે, ‘આટલા બધા ઘેર ફર્યો હશે, કોઈએ નહીં આપ્યું હોય? આપણે આપવાની શી જરૂર છે?’ મોટી બાએ જિંદગીનો બહુ મોટો પાઠ શીખવાડતા કહ્યું કે, ‘બધાએ તમારી જેમ જ માન્યું હશે કે બીજા આપશે અને ભીખ માગવી એ ખોટી વસ્તુ છે એ વાત સાચી, પણ જેને જરૂરિયાત હોય એ માગતો હોય અને જેની પાસે એ જરૂરિયાત સંતોષવાની વસ્તુ હોય એ છતાંય ન આપે ને એ એનાથી પણ વધારે ખરાબ. ભૂખ્યો તો દુશ્મન ઘેર આવે ને તો એનેય ખાવાનું આપવું જોઈએ.’ દુકાળનું વર્ષ હતું ને ઘરમાં ખાવાનું ખૂટ્યું હતું, તો પણ મોટી બા જેટલા પણ અનાથ બાળકો હતા એ બધાને પોતાને આંગણે લાવતા. કેટલીય દીકરીઓને, દીકરાઓને તેમણે મોટા કર્યાં હતા. જેણે પોતાના ઘરમાં નાનપણથી આ બધી વસ્તુઓ જોઈ હોય અને પછી જ્યારે એ લખે ત્યારે કટુતા, વિષાદ કે સંસારની કડવી બાજુ નહીં આવે. કોઈને કદાચ એવું લાગે કે આ એકાંગી છે, અખિલ દર્શન નથી. તો એમણે કહ્યું છે કે, ‘બધું જ જોઈ શકાય છે, બધું જ દેખાય છે પણ મારો આશય, હેતુ તો પહેલેથી જ જીવનની ઉત્તમ બાજુઓ જોવાનો અને એનું જ આલેખન કરવાનો છે, જેને કારણે સદ્દ્જીવન આપણા લોકો સુધી પહોંચતું જાય.’ મોટી બાએ એમને કહ્યું હતું કે, ‘દરેક માણસમાં સારપ અને ખરાબી તો હોવાની જ. આપણો જેવો સ્વભાવ એવું આપણે લેવાનું.’