કેમ? જવાબમાં કોઈ ફિલસુફી નથી. સાવ દેશી જવાબ છે, ''હું પરણીને આવી ત્યારે બેન (મામા મમ્મી, એમના નણંદ)એ અમને સાચવ્યા, ગામડેથી ગોંડલ બોલાવી વસાવ્યા. એ નથી ને જરૃર હોય ત્યારે અમારા આ ભાણેજ નહિ પણ બીજા દીકરાનું હું ના કરું તો બીજું કોણ કરે? ને કરે એ ય મારી જેમ કરે? હું તો એની મા!'' આ મામીએ ૧૩ વર્ષ પહેલા કેન્સરગ્રસ્ત નણંદની આંખોમાં પાણી અને હૈયામાં વેદનાની જલન સાથે સેવા કરી છે, અને અત્યારે અવસ્થાને કારણે બાળક બનતા જતા ભૂલકણા અને લઢકણા થતા વૃદ્ધ પપ્પાને પણ હસતા હસતા સાચવે છે. એમની જિંદગીમાં દુનિયા જેને પ્રગતિ કહે, એ ભલે બહુ ના જોઈ, આ પ્રવૃત્તિમાં એ ડૂબી જતાં હોય ત્યારે એમની દિનચર્યા તપસ્યા અને એમની કાળજી ભાવસમાધિ થઈ જાય છે! માની આંખો અભેદ જોવા ટેવાયેલી હોય. એમને મન ભાણેજ અને દીકરા વચ્ચેના કોઈ ભેદ રહ્યા નથી. રહ્યો છે, બસ ભાવ.