મા જોરજોરથી હસવા લાગી. એની આંખો આંસુથી ભરાઈ ગઈ. આંસુ લૂછતાં ને હસતાં જતાં એણે કહ્યું, ‘જોયું ને ચાચા ? હવે આ દિવસ આવ્યો છે, ભિખારી પાસે ભીખ માંગવાનો.’ ચાચાએ પરાણે આપેલો પૈસો પેલા છ પૈસા સાથે મૂકીને એ કહેવા લાગી, ‘હવે આ સાત પૈસાનું શું કરવું, બોલો મુન્નાભાઈ ! સૂર્યાસ્ત થઈ ગયો છે. અંધારું છે અને દીવામાં તેલ સુધ્ધાં નથી.’ ને પછી સાત પૈસા આમતેમ ગબડાવતાં એ એટલું હસી કે એનો શ્વાસ રુંધાવા લાગ્યો. એ પડી જતી હતી, મેં એને પકડી લીધી. કશુંક છલકાઈને મારા હાથ પર પડયું. એ હતું દારુણ ગરીબીમાં ય હસી જાણનાર મારી માનું પવિત્ર લોહી.