રામ અને કૃષ્ણ ભારતવર્ષના અતીતની બે મહાનતમ વિભૂતિ છે. કૃષ્ણચરિત્રને ઇન્દ્રધનુષી આભા કહેશું તો, રામચરિત્રને પારદર્શક, સંતર્પક જળ કહી શકાય. કૃષ્ણ જાણે કે મલયાનિલ લહર સમાન છે, તો રામ આપણને સહુને ચોગમ સ્પર્શતું પ્રાણદાયી વાયુમંડળ છે. રામચરિત્રકથાએ અગણિત સદીઓથી પ્રજાજીવનને શાંતિ, સ્વસ્થતા સામર્થ્ય પ્રદાન કર્યાં છે. શાશ્વતકાળ માટે રામકથા પ્રજાના હૃદયમાં સ્થાપિત છે. બાળપણના ‘માખણચોર’થી યોગેશ્વર વ્યક્તિત્વનો भूमा વ્યાપ તથા પૂતનાવધથી માંડીને મહાભારત યુદ્ધમાં નિઃશસ્ત્ર સારથિપણાને જીવી ગયેલ કૃષ્ણના વ્યક્તિત્વની અપાર ચરિત્રાવલિ, અપાર વૈવિધ્યસભર વ્યક્તિત્વનિખાર ગુજરાતની સર્જકતાને વધુ રુચિ ગયો. શ્રીરામજી-તો હતા પરમ સન્માનીય, હૃદયસ્થ, આદર્શમૂર્તિ ! આ પ્રગાઢ સન્માનભાવનું ઘનીભૂત આવિષ્કરણ મધ્યકાલીન અને અર્વાચીન ગુજરાતી સાહિત્યમાં ભલે સળંગ લાંબા કાવ્યરૂપે ન મળે, પણ કાવ્ય સાહિત્યમાં રમ્ય, પ્રગાઢ ભાવપિંડ રૂપ કાવ્યોમાં જરૂર મળે છે.