આજનું બાળકએ આપણાં દેશનું ભવિષ્ય છે. આ વાત આપણે સૌ જાણીએ છીએ તેમ છતાં બાળકનો ઉછેર, બાળકમાં સસ્કાર સિંચન આપણે સારી રીતે કરી શકતાં નથી. બાળક આપણે જેવા વાતાવરણમાં ઉછેરીએ છીએ, તેઓ તે વાતાવરણથી ટેવાય જાય છે. તેઓ આજુ-બાજુના વાતાવરણ અને લોકો સાથે રહે છે અને તેને જે શીખવામાં આવે છે તે શીખે છે. આપણે આપના સિંહ જેવા બહાદુર બાળકને બકરી જેવાં ભોળા અને કાયર બનવાની શરૂઆત ઘરમાંથી જ કરી દઈએ છીએ.આપણે નાના બાળકોને તડકામાં થોડા પણ જવા દેવા ઈચ્છતાં જ નથી. બાળકને તડકામાં જવાની ના એવી રીતે પાડવામાં આવી છે કે જો તે કદાચ તડકામાં જશે તો સૂર્યનારાયણ ભગવાન તેના પર ક્રોધ કરી બધી ગરમી વરસાવી મુકવાનાં હોય. અરે, જે ગરીબ લોકોને ઘર નથી, અથવા તો તૂટેલાં ઝુપડામાં રહે છે, શું તે લોકોનાં બાળકો ગરમીથી પીગળી જાય છે? શું ગરીબ માણસોનાં બાળકને તાવ ના આવે? શાળાઓમાં એક પ્રસિદ્ધ સુવિચાર આપણે વાંચ્યો હશે, “ઘસાઇએ એટલે ઉજળાં થઈએ.” આ કહેવત આપણને તથા આપણા સમાજના માં-બાપ બધાંને ખબર છે, પણ આપણે આપણાં સમાજનાં બાળકને વંચિત રાખવા ઈચ્છીએ છીએ, પણ આપણે એટલું યાદ રાખવું જોઈએ કે પરિશ્રમ વગર આપણને જિંદગી માં કશું જ મળતું નથી અથવા તો જે કંઈ પણ હોય છે તે આળસુ શરીરનાં લીધે જતું રહે છે.