એક બીજો પ્રશ્નો પણ આ સંદર્ભે ઊભો થાય છે. એમના મિત્રોના લખવા મુજબ તેઓ બહુ સારા વાર્તાકાર પણ હતા. એમણે લખેલી કેટલીયે રસપ્રદ વાર્તાઓ ચાંદની, આરામ વગેરે સામાયિકોમાં વખણાયેલી. વાર્તાઓ સિવાય તેઓ એક સમયે કાવ્યો પણ લખતા. એમના નાટ્યલેખન અંગે તો રાજેન્દ્ર શુક્લ સહિત ઘણાએ ઘણું લખ્યું છે. અને છતાંયે પોતાના કાવ્યો, વાર્તા એ નાટકોને ગ્રંથસ્થ કરવામાં તેઓ તદ્દન બેદરકાર રહે છે, અરે તેમની હસ્તપ્રતો પણ તેમણે વ્યવસ્થિત સાંચવી હોવાનું ધ્યાનમાં આવતું નથી. તેમનું એક નાટક ‘ખોરડાનું ઢાંકણ’ રેડિયો પરથી પ્રકાશિત થવું ત્યારે તેમણે તેની છપાયેલી પ્રતો વહેંચી હશે, જેની એક નકલ વર્ષોથી અને સાચવી રાખી હતી, અને અન્ય એક નાટકની ટાઈપ કરેલ પ્રત હમણાં શ્રી હસમુખ રાવળ પાસેથી પ્રાપ્ત થઈ, બસ આ બે નાટકો જ મળ્યા છે. એમણે લખેલી અને પ્રકાશિત થયેલી એઅ નવલકથા ‘કાળભૈરવ’ની પ્રત શોધવાનું કામ એમણે મને સોંપેલું. અમદાવાદ પુલ નીચેની દુનિયામાં એ પુસ્તક શોધવાના નિષ્ફળ પ્રયાસો મેં કરેલા. છપાયેલા અક્ષરની દુનિયાનો માણસ આમ પોતાના સર્જન કાર્ય અંગે આટલો બધો બેદરકાર રહે એ બીના પણ સમજાતી નથી.