પૈસાદાર બિઝનેસમૅનથી લઈને ગૅસના બાટલા ઘરે-ઘરે પહોંચાડતા શ્રમિક વર્ગના લોકો સુધી રજનીકાન્તના ચાહકો વિસ્તરેલા છે, પરંતુ માત્ર ચાહક હોવું અને રજનીકાન્તના ચાહક હોવું એ બન્નેમાં આસમાન-જમીનનો ફરક છે. તામિલનાડુના ખૂણેખૂણાનાં ગામડાંઓમાં રજનીકાન્તની સત્તાવાર-બિનસત્તાવાર ફૅન ક્લબો ધમધમે છે. એ ડૉક્યુમેન્ટરી ફિલ્મમાં કહ્યા પ્રમાણે એન. રવિ નામનો તેમનો ચાહક રજનીસરની દરેક ફિલ્મની રિલીઝ પહેલાં તામિલનાડુના વેલ્લુર જિલ્લામાં આવેલા શોલિંગુર લક્ષ્મી નરસિંહ સ્વામી મંદિરે ફિલ્મની સફળતાની પ્રાર્થના કરવા જાય છે. જો એ વાતમાં કશું આશ્ચર્ય ન લાગતું હોય તો જસ્ટ જાણ માટે કે શોલિંગુર મંદિર ઊંચી ટેકરીની ટોચ પર આવેલું છે, જ્યાં સુધી પહોંચવા માટે ૧૩૦૦ પગથિયાં ચડવાં પડે છે. નાની ઉંમરે માતાપિતા ગુમાવી દેનારા એન. રવિ અને તેના ભાઈએ રજનીકાન્તને પોતાનાં માબાપ માન્યા છે એટલે દર વર્ષે હજારો રૂપિયા ખર્ચીને રજનીકાન્તનો જન્મદિવસ ઊજવે છે એટલું જ નહીં, ૨૦૧૧માં જ્યારે રજનીકાન્તની તબિયત અચાનક બગડેલી અને તેમને સિંગાપોરમાં આવેલી માઉન્ટ એલિઝાબેથ હૉસ્પિટલમાં ખસેડવા પડેલા એ વખતે આ એન. રવિ પણ ડિપ્રેશનમાં સરી પડેલો. તે ઊંઘમાં પણ રજનીકાન્ત વિશે બબડતો રહેતો. આખરે જ્યારે તે પોતે રજનીકાન્તને જ્યાં દાખલ કરેલા એ માઉન્ટ એલિઝાબેથ હૉસ્પિટલ જઈ આવ્યો ત્યારે જ તેની તબિયત પણ સુધારા પર આવી હતી. આજે પણ એ તબક્કાની વાત કરતાં-કરતાં એન. રવિ રડી પડે છે.