‘આ પાંચ હજારમાંથી આજે આપણને કેટલા યાદ છે એની ચાલો ગણતરી કરીએ.’ આમ કહીને એમણે વેઢાં ગણવા માંડ્યા, ‘નરસિંહ, અખો, દયારામ, મીરાંબાઈ, રાજે, ગંગાસતી, નર્મદ, ગોવર્ધનરામ, દલપતરામ, ન્હાનાલાલ…’ આમ ગણતાં ગણતાં પચ્ચીસ કે ત્રીસના આંકડે અમે અટકી ગયા. સ્મૃતિને અનહદ ખેંચી ત્યારે આ આંકડો પાંત્રીસે પહોંચ્યો. આ પછી ગુલાબદાસભાઈ હસીને કહે, ‘આ પાંચ હજારમાંથી આપણી જેવાને પણ પચાસથી વધુ સાંભરતા નથી તો પછી કાયમ યાદ રહેવાના આવા ધખારા શા માટે ? જે સારું હશે એ આપોઆપ ટકશે.’