એ જ દિવસોમાં એક લાંબો-પડછંદ, બલૂચિસ્તાનનો પઠાણ અમારે ત્યાં આવ્યો. જેતપુરમાં એ ઉસ્તાદ બંદૂકિયાના નામે ઓળખાતો હતો, કારણ કે એ દરબારોની બંદૂકો રિપેર કરતો હતો ને ખૂદ બંદૂકો વેચવાનો પરવાનો ધરાવતો હતો. મારા પિતાને એવા પરવાના રિન્યુ કરવાની સત્તા હતી એટલે એવા સંબંધની મિષે એ અમારે ત્યાં આવ્યો અને ‘સાહેબના બાબલાના હાથમાં કંઈક મૂકવું જોઈએ’ એવા ઔપચારિક વિવેકથી એણે મારી હથેળીમાં એક રૂપિયાનો ચાંદીનો રાણીછાપ સિક્કો મૂકવાની ચેષ્ટા કરી અને એ નિમિત્તે મારા હાથનું જરા હલનચલન થતાં જ ફરી મારી ચીસ ફાટી ગઈ. ઉસ્તાદ હબકી ગયા. અપરાધભાવથી મને થપથપાવવા માંડ્યા તેમ તેમ મારી ચીસો મોટી થતી ગઈ.