એમ છતાં પહેલા બે મહિના વીત્યા અને રાઘવનનો શ્વાસ કંઈ હેઠો બેઠો તેવામાં જ ઓચિંતા એક સવારે આવી રંગીલદાસે કહ્યું; “કેમ, કાટપીટિયા! સાંભળ્યું છે?.. કૉલેજમાં કાલે મહેતા શેઠ ભાષણ કરવા ગયા હતા.” તેમની તે વખતે ગેલથી ઉભરાતી આંખો રાઘવનથી ન સહેવાઈ નહિ. પોતાની જગ્યા છોડી તે હાથ-મોં ધોવા ગયો. આખરે એ પોતાની વાત જાણી ગયા. હવેથી રોજ રોજ સહેવી પડનારી મશ્કરીઓની યાતનાથી ફફડી ઊઠેલા એના હૈયાને પ્રબળ ઈચ્છાશક્તિ વડે સ્થિર રાખતો એ પાછો સ્વસ્થ બનીને ટેબલ આગળ બેઠો ત્યારે તે રોજ કરતાં પણ વધુ એકલો હતો.