દીકરી વહાલનો દરિયો છે. તે સ્નેહની સરિતા પણ છે. તે બે કુળને તારે છે. તેનું ખરું  વ્યક્તિત્વ હજુ આપણે ઓળખી શક્યા નથી. સંવેદનાની મૂર્તિ જેને કહી શકાય, એવી દીકરીને તુલસીનો ક્યારો કહી દેવાથી પતી જતું નથી. “બેટી બચાવો, બેટી ભણાવો”, નારો વહેતો મૂકવાથી સરકારનું કામ પૂરું થઈ જતુ નથી. જેમ દર્પણમાં ચેહરો જોતા જ આપણને તે મલિન દેખાય,તો તેને સરખો કરવાઆપણે કામે લાગી જવું પડે છે, તેમ મીઠા શબ્દો અને સૂત્રો આપી તેને ખરા ઠરાવવા સરકાર અને સમાજે પણ કામે લાગી જવું જોઈએ. યોજનાઓ ઘણી ઘડાઈ છે. તેને અમલમાં મૂકવાનું આયોજન ભાગ્યે જ તૈયાર કરવામાં આવે છે. આયોજન તૈયાર થયા પછી પણ તેનો યોગ્ય અમલ થતો નથી. જેટલા બણગા ફૂંકવામાં આવે છે, તેટલા કામ થયેલા જોવા મળતા નથી. જે કામ પૂરા કરવામાં આવે છે, તેમાં કોઈ ભલીવાર હોતો નથી. રસ્તા નિર્માણની સમીક્ષા કરીએ તો નવા તૈયાર થયેલા રસ્તા એક ચોમાસુ પસાર કરે તે પહેલા જ પોતાનું અસ્તિત્વ ગુમાવી ડિસ્કો–ડાંસનો અખાડો બની જાય છે. ચોમાસુ પૂરું થાય તેની સાથે બનાવેલા રસ્તાઓનો દુ:ખદ અંત આવે છે. છેલ્લા ઘણા સમયથી આપણા દેશની દીકરીઓને ખૂબ સહન કરવું પડે છે. નિર્ભયા નામ આપી દેવાથી તેની સુરક્ષા કરવાનો દાવો આપણે કરી શકીએ નહિ. નિર્ભયા સાથે જે ક્રૂરતા કરવામાં આવી હતી. તે માનવની પશુવૃત્તિ દર્શાવે છે. દેશના અનેક પ્રદેશના જવાબદાર સત્તાધીશ લોકો વ્હાલસોય દીકરી પર રેપ કરી