મારે તેની તલવારના એ અરાજક, અંધારિયા દૌરમાં બહારની દુનિયા ઉથલપાથલ મચાવી રહી હતી ત્યારે માન્જો પોતાની મસ્તીમાં ઓછામાં ઓછી જરૂરિયાતો, ઓછામાં ઓછા ખ્વાબો અને ઓછામાં ઓછી અભિપ્સાઓ, એષણાઓ, મહેચ્છાઓ સાથે જીવતા હતા. તેમનું એક માત્ર સુખ હતું: નિસર્ગને બાથ ભરીને, ખુલ્લુ આકાશ ઓઢીને ખળખળ વહેતી નદીના કાંઠે સૂવાનું. બસ, આ એક માત્ર તેમની જાહોજલાલી હતી, આ એક માત્ર તેમની જાજરમાની હતી અને માન્જોનો એક એક બચ્ચો તેનાંથી સંતુષ્ટ હતો.