બે કલાક ઉપરની આ ફિલ્મમાં એટલા મોરચે મગજમારી ચાલે છે કે કયું લશ્કર ક્યાં લડે છે એ જ કન્ફ્યુઝન થઈ જાય છે. ડ્રગ માફિયાઓ અંદરોઅંદર ઝઘડે છે, તેમની પાછળ પોલીસ પડી છે અને એમાં પાછો જૉન તેનાં ચપ્પાં લઈને ઝુકાવે છે. જો ફિલ્મના વિલનો માપમાં રહ્યા હોત તો આ ભાંજગડ અસહ્ય ન બની હોત. ટકલુ વિલન બનતા ડિરેક્ટર નિશિકાન્ત કામત, તેનો ભાઈ બનતો (‘જબ વી મેટ’ની હોટેલ ડીસન્ટનો મૅનેજર) ટેડી મૌર્ય ને ત્રીજો એક ગુંડો, આ ત્રણેયે મળીને એ હદના ગાંડા કાઢ્યા છે કે તેમને તાત્કાલિક અસરથી ઇલેક્ટ્રિક શૉક આપવાની ઇચ્છા થઈ આવે. ઓવરઍક્ટિંગની તમામ બાઉન્ડરીઓ એ લોકોએ કુદાવી દીધી છે. મજાની વાત એ છે કે આખી ફિલ્મમાં એકેક ફ્રેમ સહિત ઓરિજિનલ કોરિયન ફિલ્મને વફાદાર રહેલા ડિરેક્ટરે આ વિલનનાં પાત્રોમાં જ ક્રીએટિવિટી વાપરી છે અને એ જ માથા પર શારડી ફરતી હોય એવો ત્રાસ આપે છે.