વિરહની વ્યથા‚ વિયોગનું દુઃખ‚ અંતરની વેદના અને ભાવિથી અસ્વસ્થ એવા એકસાથે અનેક અકથ્ય ભાવો ગીતોમાંથી પ્રગટે છે. વિજોગણને અહીં ઘોડી પણ વેરણ લાગે‚ જ્યારે સ્વામી પરણવા આવ્યો ત્યારે તો માવતરથી અધિક લાગતી હતી તે સ્વામીની પ્યારી ઘોડી જેણે મિલન કરાવેલાં તે હવે વિયોગનું સાધન બનશે એમ જીવ થડક ઉથડક થાય ને આંખમાં કણું ખટકે એમ ખટકે છે આ ઘોડી. એવામાં એક દિવસ તેવતેવડી ગોરીઓ સાથે સુંદરી રાસડે રમવા નીસરી છે. સ્વામીથી એકાંત સહન થયું. કહેવરાવ્યું કે ચાકરીએ જવાનાં તેડાં આવ્યાં છે‚ માટે જલદી આવો. ગોરી સમજી ગઈ રે બહાનાં કાઢે છે. સ્વામીને ચીડવવા પોતે ન ગઈ તો સ્વામીએ સાચોસાચ ઘોડી શણગારી‚ અલબેલાને સચમૂચ રીસ ચડી ગઈ. ગોરીએ ડેલી બહાર ઘોડીને નીકળતાં જોઈ. દોડીને ઘોડીની વાઘ પકડી લીધી‚ પરણ્યો કહે : ઘોડીની વાઘ છોડી દો. મારે સાચે જ ચાકરીએ જવાનું છે. જોડીદારો બધા વાડી સુધી પહોંચી ગયા છે. ગોરીએ સમજાવટ શરૂ કરી. પછી કાલાવાલા કર્યા‚ કરગરી‚ છેવટ ન જ માન્યું ત્યારે સ્વામી સિવાય કોઈ ન મૂલવે એવી ચૂંદડીને મૂલવીને જવા સમજાવ્યું. પણ ઘટનાં ઘોડાં ઘટમાં જ રહ્યાં અને સ્વામીની ઘોડલી ચાલી નીકળી.