બસ, આ વિચાર સાથે તેણે દરેક ક્ષણને માણવાનું નક્કી કર્યું. એટલે જ જ્યારે તેના પગ કપાવાના હતા તે દિવસે એણે બ્રાઈટ રંગની નેઈલ પોલીસથી નખ રંગ્યા હતા. જો પગને વિદાય આપવાની જ હોય તો સ્ટાઈલમાં આપવાની. તેણે પ્રોસ્થેટિક પગની મદદ વડે ડિસેમ્બર ૨૦૧૪થી ફરી ચાલવાનું શરૂ કર્યું. શાલિનીને ચાલવાથી સંતોષ ન થયો. જો કે પગમાં પહેરેલાં વિદેશથી આયાત કરેલી બ્લેડ પણ લોન પર લેવી પડી, કારણ કે તે મોંઘી હતી. તેણે આઈટી કંપનીમાં કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. શક્ય તેટલું સામાન્ય જીવન જીવવા લાગી. લોકો તેને જોઈ રહેતા. સવાલો પૂછતા. તેણે એ દરેક બાબત સ્વીકારવા માંડી. સાથે જ તેને સમજાયું કે હજી તેણે પોતાની જાતને પુરવાર કરવા માટે વધુ પ્રયત્ન કરવો પડશે. બીજા માટે નહીં પણ પોતાના સંતોષ માટે એટલે તેણે દોડવાનું નક્કી કર્યું. સખત મહેનત કરીને તેણે છ મહિના પહેલાં દસ કિલોમીટરની દોડમાં ભાગ લીધો. જો કે તે નક્કી કરેલાં સમયમાં દોડ પૂરી ન કરી શકી, પરંતુ એ પહેલાં છ મહિના તેણે જે મહેનત કરી હતી તે જોતાં તેને પૂરા માર્ક આપવા પડે. શાલિનીએ હવે મા ન બનવાનું નક્કી કર્યું છે કારણ કે તેના માટે જીવન એક જંગ છે જેમાં સતત લડતાં રહેવાનું છે. તે ક્યારેય તેમાં હારવા નથી માગતી. તેની ઈચ્છા છે કે તે અનેક મેરેથોનમાં દોડતી રહે. શાલિનીએ પોતાની વાત બ્લોગમાં લખીને હળવા થવાની પ્રક્રિયા શરૂ કરી છે. તે એક જગ્યાએ લખે છે કે જીવનમાં દરેક ક્ષણને જીવો. વરસાદમાં હાથ પહોળા કરીને ચાલો. જીભથી ચાખો. પગ નીચે ઘાસના સુંવાળા સ્પર્શને અનુભવો. નાચો, ગાઓ જે કરવાનું મન થાય તે કરો. કારણ કે બીજી ક્ષણે શું થશે તેની આપણને કલ્પના જ નથી હોતી. એટલે જ આજે હું દરેક ક્ષણમાં જીવું છું કારણ કે જીવનને ક્ષણભરમાં બદલાતું મેં અનુભવ્યું છે.