આરુષિનો હાથ વિશ્વજિતની છાતી પર ચંપાયેલો રહ્યો એને પોતાની દુનિયા એવા પતિને ચુસ્ત બાથમાં જકડી રાખ્યા હતા. કયામતની આ ઘડીમાં અંત તો એક જ હોય શકે ને! જિંદગીએ બે હાથે મબલક આપ્યું જ હતું, એક માધવી… છેલ્લી ઘડીએ આરુષિની બંધ આંખો સામે માધવીનો ચહેરો તરી આવ્યો અને એક જોરદાર ગરમ હવાની ઝાપટ, બીજી જ ઘડીએ આંખ કાન નાક વીંધી નાખે એવી તીણી બરછીદાર હવા શરીરની ચામડી ઉતરડી નાખતી હોય તેમ પસાર થઇ હોય એમ લાગ્યું અને પછી એક ઊંડો ભૂરો પ્રકાશ, અને કાન ફાડી નાખતી શાંતિ…