નોકરીની શરૂઆતના તબક્કે જ મને ગંભીર ચેતવણી મળી છતાં ભૂલો કરવાની મારી વૃત્તિ ને પ્રવૃત્તિમાં ખાસ ફરક ન પડ્યો. મારા કામ ઉપરાંત બીજા મિત્રોને મદદ કરવા હું સદાય તત્પર રહેતો. પણ મિત્રો મારી મદદ લેતાં ખૂબ જ ગભરાતા. હું મદદ ન કરું એને જ એ સૌથી મોટી મદદ ગણતા; પણ પોસ્ટમાસ્તર તો દરેક કામના અર્ધા ભાગીદાર રહેતા. એટલે મારી સાથે જોડાયેલા રહેવા સિવાય એમનો છૂટકો નહોતો. સાંજે બધા છૂટી જાય પણ હું ને પોસ્ટમાસ્તર હિસાબ મેળવ્યા કરતા. રાતના સાડા આઠ-નવ વાગ્યાનું તો સામાન્ય હતું, પરંતુ મહત્તમ રેકોર્ડ રાતના સાડાત્રણનો નોંધાયેલો. દેશની વધુમાં વધુ સેવા કરવાની તક મને તો મળી જ, પણ મારે કારણે મારા પોસ્ટમાસ્તરને પણ મળી. અલબત્ત, પોસ્ટમાસ્તર આની જોઈએ એવી કદર કરી શક્યા નહોતા. તેઓ તો એકદમ ગભરાઈ ગયા હતા. થોડા થોડા વખતે એમની તબિયત બગડવા માંડતી. રાત્રે ઊંઘમાં ‘આ છોકરો મારી નોકરી ખોવરાવશે, આ છોકરો મને જેલમાં નખાવશે.’ એમ બબડતા. ધીમે ધીમે એમને અનિદ્રાનો રોગ લાગુ પડ્યો. બધા મને કહેવા લાગ્યા કે ‘તમારે કારણે એમની નોકરી તો કદાચ નહિ જાય, પણ પોતે જરૂર જતા રહેશે.’ પોસ્ટમાસ્તરનાં પત્ની મારા ગામનાં હતાં – એ નાતે હું એમને ફોઈ કહેતો. ફોઈનું સૌભાગ્ય અખંડ રાખવા આખરે મેં પોસ્ટઑફિસમાંથી રાજીનામું આપી દીધું.