પસંદગીના સ્વાતંત્ર્યની જેમ તને નિર્ણયનું સ્વાતંત્ર્ય પણ છે જ. જોકે એ કેટલી મોટી જવાબદારીની વાત છે એ આવી ગૂંચ વેળાએ સમજાય છે. નિર્ણય કર્યા પછીનો અનાગત શો હશે – કેવો હશે ? – એ વળી જુદી વાત ! રસ્તાઓ એકાધિક છે. ને તોય ‘એક રાહ તો વો હોગી જો તુમ તક પહુંચતી હૈ. ઇસ મોડ સે જાતે હૈં !’ સમતા ! આપણા નિર્ણયની કિંમત આપણે ચૂકવવી પડે ત્યાં સુધી તો બરાબર છે, પરંતુ આપણા નિર્ણયથી અન્યોને થતી પીડા. ને એ નન્યો ‘પારકાં’ નથી. એમનું શું ? તને વધારે ગૂંચવવા નહિ પણ બધાં પાસાં ચકાસી જોવાની તક મળે એ માટે લખું છું. જેમ કે તારા પપ્પાનો પક્ષ વિચાર્યા વિના કેમ ચાલશે ?! એમની એકલતાઓમાં તારું હોવું – પાસે હોવું – વીતેલાં વર્ષોમાં; કેટલું તો શાતાદાયક હશે એ તો એ જ પ્રમાણી શકે ને !… ને હવે તું દૂર – એ જ્યાં તને મળવાય દોડી ન આવી શકે – ત્યાં હોય; ત્યારે એમનું ભીતર ચિરાઈ જ જાય ને ?!