જ્યારે ગામડે જાઉં છું ત્યારે ખીજડાને જોઈ રહું છું. તક મળે એકાદને અડીને ‘તને ભૂલ્યો નથી હોં ભાઈ’ કહીને સંતોષ માણી લઉં છું. ક્યારેક કામનો બોજ અસહ્ય થઈ પડે ત્યારે મને મારા ખેતરને શેઢે ઉભેલા ખીજડાની છાંય યાદ આવે. એમ થાય આ બધું આમને આમ છોડીને ચાલ્યો જાઉં. મારા આપ્તજન એવાં કોઈ ખીજડા હેઠે ઝાકળભીની રેતમાં લંબાવી દઉં. પણ હું એમ કરી શકું તેમ નથી. એવું કશું કરી શકવાનું સામર્થ્ય જ કદાચ ગુમાવી બેઠો છું. સમયનો રથ ધમધમાટ દોડે છે. એ રથની પાછળ ઉડતી ધૂળમાં ઝાંખાં ઝાંખાં દશ્યો દેખાય છે. એ દશ્યોમાં છે મારી સીમ, મારું ગામ, મારા ભેરુબંધોની ટોળી, બાપુજી, ખીજડા બકરી અને એક છોકરો……….