એકવાર દિલ્હીમાં કોઈ કામ માટે જવાનું થયું. સવારે જઈને રાત્રે પાછા ફરવાનું હતું. કોઈ જાતની તપાસ વગર સવારના પહોરમાં નીકળી પડ્યો. પહોંચ્યો તો ખબર પડી કે દિલ્હીના ખરાબ હવામાનને કારણે પ્લેન દિલ્હીથી ઊપડ્યું જ નથી. અમને ઍરપૉર્ટથી હોટેલમાં મૂકવામાં આવ્યા. ખાઓ, પીઓ, લહેર કરો. પ્લેન આવશે ત્યારે ઍરપૉર્ટનું વાહન લઈ જશે. એક કલાક, બે કલાક, ત્રણ કલાક, ખાસ્સા પાંચ કલાક વીત્યા પછી હું પ્લેનમાં ચઢ્યો. દિલ્હી પહોંચ્યો. ત્યાં પાંચ કલાકમાં કરવાનું કામ માત્ર દોઢેક કલાકમાં પતાવી, મારતી ટેક્સીએ ફરી ઍરપૉર્ટ પર. ફરી ઍરપોર્ટ પર વિમાનનો વિલંબ. ફરી હૉટેલ, ફરી એક બે ત્રણ કલાક. હું વિમાન નથી, વિમાનની પાંખ મારી પાંખ નથી એવો અહેસાસ આપતો હું અધમૂઓ વિમાનમાં ચઢ્યો અને અધમૂઓ વિમાનથી ઊતર્યો… આમ જ ક્યારેક વિમાનમાં કલકત્તા ગયો. વિમાનની જવા-આવવાની ટિકિટો સંસ્થાએ કોઈ એજન્ટ મારફતે રિઝર્વ કરાવેલી. જતાં તો બડી મસ્તીથી ગયો. પણ આવતા મારી મસ્તીની એસીતેસી થઈ ગઈ. વળતાં કલકત્તાના ઍરપૉર્ટ પર રિપોર્ટિંગ સમયે પહોંચી ગયો. કાઉન્ટર પર પહોંચ્યો. કાઉન્ટરની મેડમ કહે કે, ‘તમારી ફલાઈટ રદ થઈ છે.’ મેં કહ્યું, ‘તો હવે શું કરવાનું ?’ તો કહે, ‘એક પ્લેનમાં તમને ચઢાવીએ. તમારે મુંબઈ જવાનું અને મુંબઈથી બીજે દિવસે સવારે તમને અમદાવાદ લઈ જઈએ. રાત્રે તમારા ખર્ચે તમારે રોકાવાનું.’ મેં કહ્યું, ‘બીજું શું કરી શકાય ?’ તો કહે, ‘આ ટિકિટ રદ કરાવી બીજી એરલાઈનમાં તમે જઈ શકો છો.’ હું દોડ્યો, રિફંડ માટે. રિફંડ શાનું મળે ? મારી ટિકિટ એજન્ટે કઢાવેલી. કહે ‘એજન્ટ પાસે જાઓ.’ કલકત્તાથી રિઝર્વ થયેલી ટિકિટના અજાણ્યા એજન્ટને અજાણ્યા શહેરમાં હું ક્યાં શોધું ? અંદર ઘૂસ મારી. ઑફિસરને મળ્યો. મારી પરિસ્થિતિ સમજાવી. એને પરિસ્થિતિ સમજવા છતાં સમજવી નહોતી. રકઝક, ભારે રકઝક, બીજી એરલાઈનના વિમાનનો સમય હાથથી જતો હતો. મારો, મારા ઊંચા અવાજ સાથે મરણિયો પ્રયત્ન. છેવટે રિફંડ. દોડતા હાંફતા બીજી એરલાઈનના કાઉન્ટર પર માંડ માંડ ટિકિટ મળી. પ્લેનમાં ચઢ્યો ત્યારે મારા ઉત્સાહની પાંખો સદંતર કપાઈ ગયેલી હતી. હું પાંખ વગરનો કોઈ તોતિંગ પંખાળી વસ્તુ પર સવાર હતો.