પછીનો રવિવાર આવતા સુધીમાં તો સુનંદાબેન વિચાર કરી કરીને થાકી ગયાં કે અશ્વિનભાઈ શું સરપ્રાઈઝ આપવાના હશે ? પણ એ કંઈ કલ્પી શક્યાં નહીં. અને એમ કરતાં રવિવારનો દિવસ આવીયે પહોંચ્યો. સુનંદાબેન સારી રીતે તૈયાર થઈ, સવારના દસ વાગ્યે બહાર નીકળ્યાં અને લગભગ અગિયાર વાગે તે અશ્વિનભાઈના ઘરે પહોંચ્યા. બારણામાં જ અશ્વિનભાઈએ તેમને આવકાર્યાં અને તેમને ડ્રોઈંગ રૂમમાં દોરી ગયાં. તેમનો ચહેરો પ્રફુલ્લિત લાગતો હતો. આજનું વાતાવરણ બંનેને આલ્હાદક લાગતું હતું. સુનંદાબેનને સરપ્રાઈઝનું કુતૂહલ તો હતું જ, પણ ઉતાવળ કરીને પૂછવાનું નહીં એમ તેમણે મનમાં નક્કી કર્યું હતું. બીજી બધી ઘણી વાતો કરતાં કરતાં તેઓ જમવા માટે ટેબલ પર ગોઠવાઈ ગયાં. અશ્વિનભાઈએ આજે મિષ્ટાન્ન બનાવવા રસોઈયાને સૂચના આપી હતી. તેણે પણ વાનગીઓ સરસ બનાવી હતી. હસતાં વાતો કરતાં બંનેએ જમી લીધું તો પણ અશ્વિનભાઈએ સરપ્રાઈઝનું નામ ન દીધું. હવે સુનંદાબેનથી રહેવાયું નહીં. છેલ્લે તેમણે અશ્વિનભાઈને પૂછી જ નાખ્યું : ‘તમે મને શું સરપ્રાઈઝ આપવાના હતા ? હવે તો કહો. ઘણા વખત સુધી મારા દિલમાં તેની ઉત્સુકતા થતી રહી છે. હવે તો મારી ધીરજ ખૂટી ગઈ છે. બોલો, તમે શું સરપ્રાઈઝ આપવાના હતા ?’