હું માનું છું કે મને રગ-રગથી ઓળખનારા ત્રણથી ચાર લોકો જ હતા, જેમાંથી એક મારા જાદુગુરુ ગીતાકુમાર હતા. ગીતાકુમાર મને અનેક વખત કહી ચૂક્યા હતા કે કાન્તિ, તું ભારોભાર જિદ્દી છે. તેમની આ વાત બિલકુલ સાચી છે. મેં મારી આ જ લેખમાળામાં અગાઉ સ્વીકાર્યું પણ છે કે હું ભારે જિદ્દી છું. મારી જીદના કારણે જ મને આજનું આ સામાજિક અને પારિવારિક સ્તર મળ્યું છે. હું માનું છું કે માણસમાં જીદ હોવી જ જોઈએ. મહાત્મા ગાંધીને મેં બહુ નજીકથી જોયા છે. ગાંધીજી ભારોભાર જિદ્દી હતા. અણ્ણા હઝારે વિશે બહુ સાંભળ્યું છે, ટીવી પર તેમનાં વ્યાખ્યાન પણ સાંભળ્યાં છે. આ સાંભળેલી વાતો અને વ્યાખ્યાનોના આધારે કહું છું કે અણ્ણાજી પણ બહુ જિદ્દી છે. હું ફરીથી કહું છું કે જિદ્દી હોવામાં કંઈ ખોટું નથી. જીદ તો માણસને કોઈ એક કામ કે ધ્યેયપ્રાપ્તિ માટે ઇજન પૂરું પાડતી હોય છે. જો જરૂરી હોય તો એ કે માણસમાં રહેલી આ જીદ સાચી દિશામાં વપરાય. મેં મારી જીદથી ક્યારેય કોઈને હાનિ પહોંચાડવાના પ્રયત્ન નથી કર્યા. મનમાં નકારાત્મક ભાવ ક્યારેય લાવ્યો નથી એટલે જીદને એ નકારાત્મક ભાવનાની સાથે બેસવા મળ્યું નથી અને એવું નથી બન્યું એટલે મારી જીદને કુસંગત લાગી જ નહીં.