ભૂંસાતા જતા આ નામો અને ચહેરાઓ સાથે ગલીઓની ભૂંસાઈ ગયેલી શકલ અને શહેરના બદલાયેલા નકશામાં ક્યાંક ક્યાંક જાણીતાં બિંદુઓ જેવા અવાજ પડઘાય અને ઉષ્માભર્યા હાસ્ય સાથે કોઈ કહે કે, “ તમે રેખાબેન તો નહી? બહુ બદલાઈ ગયા, તમારી તો શું પ્રતિભા હતી ! અમેરીકામાં ફાવ્યુ નહીં કે શું? કેમ વાંકા વળી ગયા છો?“ કહેવાનું મન થાય કે ભાઈ,અત્યારે તમે જૂની ગલીઓમાં ભૂલા પડેલા અને થાકેલા પરદેશી મુસાફરને જુવો છો.અમેરીકા આવો અને જુવો કે અમે કેટલા સ્વનિર્ભર છીએ! અમારી પાસે તમારી જેટલા નોકરો નથી અને ઘરના કામ ઉપરાંત નોકરી-ધંધામાંથી અમને તમારા જેટલી ફુરસદ ય નથી મળતી તો પણ પાછા અમારા વાતાવરણમાં જઈશુ એટલે અમારા ચહેરાની ચમક બદલાઈ જશે. અહીં દેશમાં અમે ઉખડી ગયેલા છોડની દશા અનુભવીએ છીએ. સ્વદેશમાં જાણે કે અમે પરદેશી છીએ.