પપ્પાએ ઘડીક પછી એ પત્ર હાથમાં લીધો ને પછી જલ્દી જલદી નજર ફેરવી ગયા. એમની ભ્રૂકુટિ યથાવત થઈ ગઈ. પછી એ બોલ્યા : “મને આ માણસ...”મમ્મીને એમણે એવું એક વાક્ય સંભળાવ્યું કે કોઈ વ્યક્તિ કદી પણ પોતાના પિતા માટે એવું વાક્ય સાંભળવા તૈયાર ન હોય. એ બોલ્યા : “મને ક્યારેય આ માણસ તારો બાપ લાગ્યો નથી. તારા મોંમાં એના ડાચાની કોઈ ઝલક દેખાતી નથી.” મમ્મી આટલું સાંભળી ઊભી ઊભી સળગી ગઈ હશે એમાં કાંઈ શંકા નથી. તણખા ઝરતી આંખે એણે પૂછ્યું : “એટલે ?”પપ્પા જવાબમાં બે દાંત જ દેખાય તેવું હસ્યા અને કહ્યું : “સમજીશ તો દુઃખ થશે”– આટલું બોલતાં બોલતાં એ મારી નજીક આવ્યા. હડપચીમાંથી મારું મોં ઊંચુ કરીને એ બોલ્યા : “જો આંધળો માણસ પણ અમારા બન્નેના મોં પર હાથ ફેરવીને કહી શકે કે આ મારી દીકરી છે, સમજી ?” એમણે ધાક પાડવા માગતા હોય એમ મમ્મી સામે જોયું, પછી વળી પાછું બોલ્યા : “હું તો એમ પણ કહું છું કે “આ....”“માણસ” શબ્દ ગળી જઈને એમણે વાક્ય પૂરું કર્યું : “...કોઈનો બાપ હોઈ શકે એમ મને લાગતું જ નથી.”