બન્યું હતું એવું કે એ વખતે (લગભગ ૨૭ વર્ષ પહેલાં) હું વાર્તા પાક્ષિક “ચાંદની” સાથે સહ-સંપાદક તરીકે જોડાયેલો હતો. સંપાદક સ્વ. રતિલાલ જોગી હતા. એક લેખકે (આજે પણ તેમનું નામ યાદ છે, પણ લખતો નથી) એક વાર્તા મોકલી હતી જે “ચાંદની”માં અમે છાપી હતી. તે છપાયા પછી એક લેખકનો પત્ર આવ્યો. તેમના કહેવા મુજબ એ વાર્તા તેમણે લખેલી છે અને થોડા સમય પહેલાં એક સામયિકમાં પ્રગટ થઈ ચૂકી છે. જોગીસાહેબે “ચાંદની”માં લખનાર લેખકને તેની જાણ કરી તો તેમણે એક જ રટ પકડી રાખી કે વાર્તા તેમની પોતાની જ છે. જોગીસાહેબે જેમનો પત્ર આવ્યો હતો એ લેખક પાસે વાર્તા તેમની હોવાનો પુરાવો મંગાવ્યો. એ સમયે હજી ઝેરોક્સની સુવિધા નહોતી, એટલે થોડા સમય પછી તેમને જ્યારે અમદાવાદ આવવાનું થયું ત્યારે પોતાની છપાયેલી વાર્તા લઈને “જનસત્તા” કાર્યાલયે આવ્યા હતા. “ચાંદની”માં અમે છાપેલી વાર્તા ખરેખર ઉઠાંતરી કરાયેલી જ હતી. પછી જોગીસાહેબે જરા કડક શબ્દોમાં પેલા લેખકને પત્ર લખ્યો કે હવે તમારી વાર્તા કદી “ચાંદની”માં છાપીશૂં નહિ, ત્યારે તેઓ ઢીલા પડ્યાઅને પોતાને એ વાર્તા બહુ ગમી ગઈ હતી એટલે પોતાના નામે છપાવવાની લાલચ રોકી શક્યા નહિ, એમ કહીને માફી માંગી લીધી, પણ સાથેસાથી પોતાની મૂર્ખાઇનું પ્રદર્શન પણ કર્યું. તેમણે પોતાના બે વાર્તાસંગ્રહો મોકલ્યા અને કહ્યું કે જેમની વાર્તાની પોતે ઉઠાંતરી કરી છે એ લેખકને આમાંથી જે વાર્તા ગમે તેને પોતાની નામે છપાવી નાખે.