એક બપોરે લંચ ટાઈમે ઑફિસની સામેની કૅન્ટીનમાં બેઠો હતો ત્યાં બાંકડા પર મેં અસલ જયકાંત જોષી જેવો માણસ જોયો… હું ચમકી ગયો. જેને શોધતો હોઈએ તે સામે આવીને મળે છે એવું થયું. હું બાપની શોધમાં ક્યાંનો ક્યાં ભટક્યો હતો પણ એ તો આ શહેરમાં જ હતો. મેં ખીસામાંથી ફોટો કાઢ્યો અને તેની સાથે સરખાવી જોયો… તો પોશાક પણ ફોટામાં હતો તેવો જ ધારણ કર્યો હતો. ઝભ્ભો, લેંઘોં, આંખો પર ચશ્માં, પગમાં સાદાં ચપ્પલ, ઉંમર પણ સિત્તેરની આસપાસ હશે… મેં સીધું જ પૂછ્યું, ‘વડીલ, આપનું નામ જાણી શકું?’