અમે દસે દસ મિત્રો સાંજે પાંચ વાગ્યે મારા ઘરે મળ્યા અને બધી ચર્ચા કરી પણ એ નેટવર્ક કેવી રીતે બનાવવું એજ ખ્યાલ નહોતો આવતો. મારા પપ્પા આવ્યા અને કહ્યું, બેટા તમે બધા એક કામ કરો ! મેં કહ્યું, શું પપ્પા ? મારા પપ્પાએ કહ્યું, તમે એક નાની શરૂઆત કરો અને પહેલા દસથી વીસ ગરીબ બાળકોને જમવાનું આપો અને ધીમે ધીમે આ સંખ્યામાં વધારો કરો. સચિન બોલ્યો, વાહ…અંકલ શું મસ્ત આઈડિયા આપ્યો છે ! મેં કહ્યું, હા પપ્પા, તમારી વાત એકદમ સાચી છે. રોહને કહ્યું, તો ફ્રેન્ડ આપણે આ શનિવારે અને રવિવારે આપણા ઘરેથી કંઈક બનાવીને લઈ આવીશું અને ગરીબ બાળકોને આપીશું ! શનિવાર આવ્યો અને અમે બધા મિત્રો ભેગા થયા અને બધા જ કંઈક ને કંઈક ખાવાનું લઈને આવ્યા હતાં. વારાફરતી બધાએ ગરીબ બાળકોને જમવાનું આપ્યું અને એમના ચહેરા પર આવતું સ્મિત અમારું વળતર હતું. એક જગ્યાએ સાતથી આઠ મહિનાનું બાળક કચરામાં બેઠું હતું અને કચરા માંથી કંઈક વીણીને ખાતું હતું ! એ જોઈને મારી આંખો ભરાઈ આવી ! એ બાળક એકલું હતું અને એના મમ્મી બાજુમાં ઉભા હતાં ! મેં પૂછ્યું, બેન, તમારું બાળક કચરામાં બેઠું છે અને તમને કંઈક જ ચિંતા નથી થતી ? એમણે કહ્યું, મેડમ અમને ખાવાનું માંડ માંડ મળે છે તો અમે આને કેમ પૂરું પાડીએ ? મેં કહ્યું, અમે કામ કરીએ ! એ બેન બોલ્યા, શું મેડમ ? મેં કહ્યું, અમે તમારા બાળક માટે જમવાનું લઈને આવીએ પણ સામે તમારે ધ્યાન રાખવું પડશે ! અમે એ નાના બાળક માટે સાબુ અને બેબી ઓઇલ લઈ આવ્યા અને થોડો નાસ્તો અને કપડાં પણ લઈને આવ્યા !