1986માં સરકાર તરફથી અચાનક એકસામટા 19 શિશુબાળ આવી પહોંચ્યાં. કુટુંબમાં એક બાળક જન્મે છે તો પણ કેટલી પ્રવૃત્તિ વધી જાય છે, ત્યારે આ તો 19 ટાબરિયાં. આ સામૂહિક શિશુ-આગમનને પ્રતાપે દત્તક આપવાનો કાર્યક્રમ આરંભાયો. ‘દરેક બાળકને પોતાનું ઘર જોઈએ જ. હૈયાની હૂંફ વગર જીવત કોળે નહીં.’ ગાંધીજી-મધર ટેરેસા તો એલિસની શ્રદ્ધામૂર્તિ છે જ, પરંતુ વ્યક્તિગત પ્રેરણા માટે તે મહારાષ્ટ્રના દિવાકર અગાશેને શ્રેય આપે છે. એને મન તેઓ મોટા ભાઈ નહીં, ગુરુ સમાન છે. ‘શાબાશી’ની અપેક્ષા વગર કામ કરતા રહેવાની પ્રેરણા એમની પાસેથી મળી છે. પ્રવૃત્તિઓ તો વિકસતી જ રહેવાની. જેવી રીતે બાળક દિવસે ન વધે તેટલું રાતે અને રાતે ન વધે તેટલું દિવસે વધતું જ જાય, એવું જ પ્રવૃત્તિઓનું છે. શૂન્યમાંથી સૃષ્ટિ પેદા થઈ શકે તેવી એની કરામત છે. એટલે મુખ્ય વાત નિષ્ઠા અને લગનની છે. પોતાનું માનીને જાતને દિવસ-રાત ઘસતા રહીને એલિસે પોતાની આ અજાયબનગરીનો ઉજાસ નિર્માણ કર્યો છે. આરંભના દિવસોમાં તો બાળઘરની એ જ માતા હતી, નર્સ હતી, રસોયણ હતી, કામવાળી હતી. પાછળથી બાળકો ઉપરાંત બહેનોના પ્રશ્નો હાથમાં લેવાયા, ત્યારે તો અમાનુષી અત્યાચારનો ભોગ બનેલી સ્ત્રીઓના પ્રશ્નો હાથ ધરાયા ત્યારે તો રાતદિવસ એકાકાર થઈ ગયા. એ કહે છે, એશિયાભરનો અમારો સ્ત્રીસમાજ ત્રીજી દુનિયામાં નહીં, ચોથી દુનિયામાં વસે છે. અમારા માટે ગાંધી-ચિંધ્યો માર્ગ જ ખુલ્લો છે. માને કદી સર્વનાથ વહોરતો હિંસાનો માર્ગ ગળે જ ન ઊતરે. એટલે અમને તો ગાંધીમાર્ગ જ મુબારક છે.