એક રાતે અમારા ઘરમાંથી ડક…ડક….ડક… અવાજ સંભળાયો. નાથીમા સમજી ગયાં, અજગર ઘરમાં પેઠો છે. અમને છોકરાંઓને કાંઈ કહ્યું નહિ, બહાર જ ખાટલામાં સુવાડ્યાં. સવાર થઈ એટલે બે ચાર વાણિયાને બોલાવ્યા પણ…. અજગરનું નામ સાંભળતાં જ એમની ધોતી ઢીલી થઈ ગઈ. એટલામાં પોપટિયો વાઘરી બકરીને ખોળતો-ખોળતો ઘર આગળ દેખાયો. નાથીમાએ એને બોલાવ્યો. ઘર ખોલ્યું…. અજગર માટલીને વીંટાઈને ટગર…ટગર… જોયા કરે. એની લબકારા મારતી જીભ અને અંગારા જેવી આંખો જોઈ અમે તો ગભરાઈ ગયાં. સહેજ પણ ગભરાયા વગર નાથીમા અંદરના ઓરડામાં ગયાં. મોટી પવાલી ખાલી કરી. છાજલી પરથી પિત્તળની કથરોટ ઉતારી. પવાલી માટલી પાસે ઊભી કરી વાઘરીને કહ્યું : ‘પોપટ…! આને ખેંચીને પવાલીમાં નાંખ.’ વાઘરી ગભરાયો, ‘ના મા…! મૂઢું તમે ઝાલો, મું પૂંછડું પકડું. આપણે બે જણ થઈ ઈને પવાલીમાં નાંખીયે…’ નાથીમાએ સાડલાનો પાલવ અજગરના મોં પર નાંખ્યો…. ઝડપ દઈને મોં પકડી લીધું. બે હાથે મોં પકડી માટલી પરથી એના આંટા ઉકેલવા માંડ્યાં. વાઘરીને કહ્યું : ‘લ્યા પૂંછડીથી પવાલીમાં નાંખ…!’ વાઘરીએ પૂંછડીનો ભાગ પવાલીમાં નાંખ્યો. નાથીમા બોલ્યાં – ‘હવે પેલી કથરોટ તિયાર રાખજે. હું જેવું આનું મૂઢું નાંખું એવો તું કથરોટ ઢાંકી દેજે….’