સામેની ક્ષિતિજો પરથી ધીમે ધીમે સૂર્ય, આકાશના ખુલ્લા દરવાજામાંથી કોઈ ભારે પ્રતાપી શહેનશાહની જેમ પૃથ્વીના દરબારમાં પધારતો હતો. એના સંચારસ્પર્શે સઘળું જ સજીવ થઈ ગયું. પંખીઓનો કિલ્લોલ, લીલીછમ વનરાજિનું પવનમાં ઝુલવું… આ પ્રેમવિહવળ નાયિકા જેવી નદીનો આવેગ…. કાળા ખરબચડા અને બરછટ ખડકના પથ્થરો પર રેશમ જેવી મુલાયમ લીલીકુંજાર શેવાળ…. અને પોતાનાં વિશાળ સામ્રાજ્ય પર તેજભરી દષ્ટિથી જોતો આ ઊગતા સૂર્યનો પ્રચંડ લાલ ગોળો…. હું સ્તબ્ધ બની ગયો. આ જ…. આ જ દ્રશ્યનો તો દાદાજીએ મને વારસો આપ્યો હતો ! એમણે અહીં સંતાડી રાખેલા જીવનના અર્થનો, ગૂઢ રહસ્યનો, આ અણમોલ ખજાનો મેં શોધી કાઢ્યો હતો ! મેં અત્યંત કોમળતાથી આ ક્ષણને મારા ચિત્તમાં છૂપાવી દીધી. કારણ કે હું કાલે શહેરમાં હોઈશ, અને આ ક્ષણનું સ્મરણ ત્યાંનાં બરછટ જીવન સાથે અથડાઈ નંદવાઈ ન જાય એની મને ચિંતા હતી.