આ કૌશલ્યવાન લોકો પ્રખ્યાત થયાં કે નહિ, શ્રીમંત બન્યાં કે સંઘર્ષમય જીવન જીવ્યા તે હકીકત ગમે તે હોય, પરંતુ તેમનું જીવન એક ચોક્કસ અવસ્થામાં વીત્યું, એક સમાધિ જેવી અવસ્થા, એક એવી સ્થિતિ કે જેમાં તેમની ખુશી કે તેમની વ્યક્તિગત પરિપૂર્ણતા એ દુનિયા તેમને કઈ રીતે નિહાળે છે એનાં ઉપર આધારિત નહોતી. તેઓ જરૂરી નથી કે જન્મજાત વિદ્વાન હોય, પરંતુ તેઓએ પોતાના કૌશલ્યનું અન્વેષણ (ખોજ) કરવા માટે, તેનું પોષણ કરવા માટે, અને તેને ખીલવવા માટે, સખત અને સઘન મહેનત કરી હોય છે. વાસ્તવમાં, તેઓએ પોતાનું સમગ્ર જીવન તેમનાં માટે મહત્વની જે એક બાબત હતી તેનાં માટે સમર્પિત કર્યું હોય છે.