શિવભાઈને પોતાની આજુબાજુ વાર્તાઓનાં પાત્રો રિબાતાં-ઘૂંટાતાં-પીડાતાં અને છતાંયે કશીક ખેવના સાથે જીવતાં-ઝઝૂમતાં દેખાતાં રહેતાં હતાં. એવા વિવિધ પાત્રોની કથા શિવભાઈના મુખે સાંભળવા મળતી. અને એ પાત્રોનાં વ્યથા-વેદન અંતરમાં ઊભરાવાની સઘન અનુભૂતિ થતી. શિવભાઈ પાસે સાંભળેલી વાર્તાઓમાંની સંવેદના ભારઝલ્લી બનતી. ઘણાં લેખકોના હાથે ગ્રામજીવનની કૃતક રચનાઓ ઘણી લખાઈ પણ બોલીના ઉપયોગથી એ રચનાઓની કૃત્રિમતા ઢાંકી શકાય નહીં. શિવભાઈની રચનામાં ગામડું એની અસલિયત પ્રગટાવતું, કારણ કે એના અનુભવો શિવભાઈની નસેનસમાં વ્યાપેલા. વિષમ પરિસ્થિતિ અને નઘરોળ સામાજિકતા વચ્ચે એમનો ઉછેર. અસંખ્ય ડંખ એણે શિવભાઈમાંના સર્જકને દીધા છે. છતાં એમણે સર્જેલ ગામડું એટલે લાખેણાં દૃશ્યોની વણઝાર, સંવેદનાનો છલકાતો ધોરિયો, ને વ્યથા-વલવાટનો ઘુઘવતો સાગર. જીવતરના સમંદરમાં ઢબૂકતાં-ઢબૂકતાં મોતી કે છીપલાં જેવી અનુભવગત વાતોને કલામાં રૂપાંતર કરવાનો શિવભાઈનો પ્રયાસ. પરંતુ જીવતરની સંવેદનાને ઓછું ના આવે એની પણ તેમણે ચીવટ રાખી છે.