બાળકોને પણ બા ઘડી ઘડી ટોકે. ટટ્ટાર બેસો, સૂતાં સૂતાં નહીં વાંચવાનું, એક જગ્યાએ બેસીને ખાવ, હરતાંફરતાં ખાવાનું નહીં….. ત્યારે બાળકોને પણ કોઈક વાર થતું કે આ દાદીમા તો બહુ કચકચ કરે છે. પરંતુ બાને કારણે જ તેમને સારી ટેવો પડી. બા બાળકોને વહાલ પણ એટલું જ કરે. બાળકોને ભાવતી વાનગીઓ બા પોતે જાતે જ બનાવે અને આગ્રહપૂર્વક ખવડાવે. ધીમે ધીમે બાળકો પણ દાદીમાના ગમા-અણગમાનો પૂરેપૂરો ખ્યાલ રાખતાં થયાં. આજે પણ ઘરમાં સારો પ્રસંગ હોય તો બાળકો પણ એમને તરત યાદ કરે, ‘આજે દાદીમા હોત તો કેવા ખુશ થાત !’ બેતાળીસ વર્ષની નાની વયે મારા જેઠ ગુજરી ગયા ત્યારે બાએ બધાને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી દીધું, ‘મારી વહુનો ચૂડી-ચાંલ્લો કોઈ ઉતારશે નહીં.’ મોટા ભાઈના સ્વર્ગવાસ પછી ભાભી અને તેમનાં બાળકોને બાએ સાચવી લીધાં.