બાર પૃષ્ઠની વાર્તાનો આ ટૂંક સાર છે. પરંતુ એ વાર્તા વાંચતાં એમાં આવતાં પાત્રો – નોકર મોહન, જેઠાણી, જેઠાણીનો શહેરમાં રહેતો દીકરો, વિધવા બાઈ, ગામડાનું વાતાવરણ અને મનુષ્યસ્વભાવ એટલાં તાદશ્ય થાય છે કે જાણે સાચે જ આ બનેલો પ્રસંગ છે અને લેખકે પોતે જોયેલો હશે કે એણે કોઈની પાસે સાંભળેલો હશે. નહિ તો આટલો આબેહૂબ રજૂ થઈ ન શકે. પરંતુ એનું બી ઘણું નાનું છે અને તેમાંથી આ વાર્તાનો છોડ ઊગ્યો હોવા છતાં એમાં એનો બિલકુલ ઉપયોગ થયો નથી તેમ કહી શકાય. શહેરમાં રહેતાં એક ઉચ્ચ શિક્ષણ લીધેલાં કુંવારાં બહેનનો પરિચય આપતાં એમને ઓળખતા મારા એક સ્નેહીએ મને એમના અંગત જીવનનો ખ્યાલ આપતાં કહ્યું : ‘સાંભળ્યું છે કે આ બહેનને એક બાળક થયેલું છે અને તેને અનાથાશ્રમમાં રાખી ઉછેરી રહ્યાં છે !’ 1947ની સાલમાં આ ઉલ્લેખ સ્નેહીએ કરેલો તે મેં મારી નોંધપોથીમાં ટાંકી રાખેલો. એ વિશેષતા એમાં જોઈને કે આવી રીતે બાળક થાય છે તે નવી વાત નથી, પરંતુ એને આશ્રમમાં મૂક્યા પછી એની સાથેની આત્મીયતા જારી રાખે તે કોઈક જ કિસ્સામાં જોવા મળે છે. અને આમ વાત્સલ્ય પોષાયે જાય તો માતાની એક દિવસ શી સ્થિતિ થાય ? મારી અંદર રહેલા પેલા સર્જકે એનું કામ કરવા માંડ્યું. એને બીજી રીતે પોતાને ખોળે લેવા માતા લાચાર બને તો એને કેવો રસ્તો જડે ? મારે ગામડા ગામનું વાતાવરણ લેવું છે. અને ત્યાં છોકરીને કુંવારી અવસ્થામાં બાળક થાય તો પણ એ ઠેઠ સુધી કુંવારી રહે તેવું હજુ જોવા મળતું નથી. વળી એને દત્તક લેવાનું પણ ન બને. આથી મેં મૂળ સાંભળેલી વાતમાં કુંવારી સ્ત્રી હતી તેને બદલે વિધવા સ્ત્રી લીધી અને તે દત્તક લેવા તૈયાર થાય તો કેવું વાતાવરણ રચાય તેનું સર્જન કર્યું.