લખતાં આવડવું અને લખી શકવું અને ખરેખર સારું લખવું એ ત્રણેય ચીજો એકદમ ભિન્ન છે. અખબારી લખાણો લખવા માટે પૂરી સજ્જતા જોઈએ અને પાકું હોમવર્ક કરવું જોઈએ. મોરારજીભાઈનો ઈન્ટરવ્યૂ લેવા ગયેલો એક કોમર્સ એડિટર ગળગળો થઈ ગયો હતો અને તેણે સાષ્ટાંગ દંડવત્ (હોરિઝોન્ટલ લાકડીની જેમ) મોરારજી દેસાઈના બેઉ પગ પકડી લીધા હતા. એ પછી આપ શું ધારો છોની પરંપરા ચાલી હતી. સૌરાષ્ટ્રમાંથી ચૂંટાયેલા કેન્દ્રના એક પ્રધાન મુંબઈની તાજમહાલ હોટેલમાં ઊતર્યા ત્યારે એક ગુજરાતી અખબારના પત્રકાર અને તેમનો ફોટોગ્રાફર પેલા પ્રધાનનો ઈન્ટરવ્યૂ લેવા ગયા. તેમને પેલા પ્રધાનના ખાતા વિષે કશી જ માહિતી ન હતી. પોતાના માતુશ્રીના પેટમાંથી જન્મ્યા પછી બર્થડે સ્યુટમાં તેઓ ઈન્ટરવ્યુ લેવા ગયા હોય એવી તેમની સજ્જતા (કે ધ લૅક ઓફ ઈટ) હતી. પત્રકારે કાલીઘેલી ભાષામાં ગાંડાઘેલા સવાલો પૂછવા માંડ્યા. ચાર વાર પ્રધાને કહ્યું કે આ મુદ્દો તો એક સ્ટેટ સબ્જેક્ટ છે. પત્રકારને બંધારણમાં રાજ્યની યાદી, કેન્દ્રની યાદી અને મજિયારી (કોન્કરન્ટ) યાદીની જોગવાઈ છે એની કશી જ ગતાગમ ન હતી. પત્રકારે ચાર વાર કીધે રાખ્યું. પણ સાહેબ, કેન્દ્ર તો રાજ્ય કરતાં ઉપર ગણાયને? પ્રધાન ગુસ્સે થયા: જાઓ, હું તમારો ઈન્ટરવ્યૂ અહીં જ ટર્મિનેટ કરું છું, તમે છેક જ મૂર્ખ, ભોટ અને સ્ટુપિડ છો. પત્રકારે ફોટોગ્રાફરને કહ્યું: કોઈને કહીશ નહીં મારી આવી વલે થઈ હતી એ, યાર, આબરૂના કાંકરા થઈ જશે. તો પછી મને દારૂ પા, તસવીરકારે કહ્યું. પાયો. ચઢ્યો. ખૂબ ચઢ્યો શરાબ. નશામાં પેલા ફોટોગ્રાફરે અખબારની એકેએક ઓફિસની મુલાકાત લઈને પત્રકારની ઢેડફજેતીના ધજાગરા કર્યા. શાબ્બાશ.