ડબલડેકર બસ ને એન્જિન વગરની ટ્રેનમાં ફરફર કરતાં કોલેજ જવું, સેન્ટ ઝેવિયર્સની એ મોટી ઓસરીઓ, ફાધર ડિસોઝાની બીતાં બીતાં ક્લાસ છોડી ગરમાગરમ મકાઈના ભુટ્ટા ખાવા, બે સખીઓ જોડે છાનામાના મેટ્રો અને ઇરોસ સિનેમાઘરોમાં અંગ્રેજી ફિલ્મ જોવ, મરીન લાઇન સ્ટેશન અધવચ્ચે ઊતરી જગપ્રખ્યાત શેટ્ટીની ભેળપૂરી – રગડા-પેટિસ ખાવી. આહા શું મસ્તી હતી. પછી સમયનાં વહેણ જોડે રશ્મિ બિલ્ડિંગમાં રહેવા ગયાં ને તેના સાતમા માળેથી હાજી અલી પીર દરગાહ ને મહાલક્ષ્મી મંદિરનાં રોજ દર્શન કરવાં. અગાસીમાં છુપાઈ શર્મિલા ટાગોરને જોવા કલાકો સુધી તપવું એ પણ અનેરો આનંદ હતો. પપ્પાની લાડકડી દીકરીનાં મહાલક્ષ્મી મંદિરે લગ્ન અને સીસીઆઇ ક્રિકેટ ક્લબ ઓફ ઇન્ડિયામાં રિસેપ્શન ને પટૌડીને ક્લબમાં રમતા જોવા એ આહ્લાદક આનંદ તો હજીયે અનુભવાય છે.