આપણો સમય અને જીવન આમ જ વીતતાં જાય છે, કારણ કે આપણે સમયને માન નથી આપતા, સમયની કદર નથી કરતા, સમયનું મૂલ્ય નથી સમજતા. સમય નજર સામેથી વહી રહ્યો હોવા છતાં આપણે જાણે અંધ હોઈએ એમ બેઠા રહીએ છીએ અને સમય એ જ જિંદગી છે એવું મૂલ્યવાન સત્ય ભૂલી જઈએ છીએ અને પછી બધું ખોઈ દીધા બાદ જિંદગી પૂરી થવા આવી અથવા આપણે પોતે જ પૂરા થવા આવ્યા એવો રંજ કરતાં રહી એક દિવસ વિદાય લઈ લેવાની થાય છે. આ વિચારને બંધબેસતી એક વાત યાદ આવે છે, જેમાં એક રાતે માછીમાર નદીમાં માછલીઓ પકડવાની જાળ નાખી નદીકિનારે બેઠો હોય છે ત્યારે સમય પસાર કરવા તે તેની આસપાસ પડેલા પથ્થરોમાંથી એકેક પથ્થર ઊંચકી નદીમાં ફેંકતો રહે છે. આમ કરતાં-કરતાં વહેલી પરોઢનો સમય થઈ જાય છે, સૂર્યોદયની તૈયારીનો પ્રકાશ ફેલાવાનો શરૂ થાય છે અને માછીમાર પોતાના હાથમાંથી પથ્થર ફેંકવા જતો હોય છે ત્યાં પ્રકાશને કારણે તેનું ધ્યાન પથ્થર પર જાય છે, તો એ પથ્થર નહીં બલકે હીરો હોય છે. અંધારામાં તેણે આવા સંખ્યાબંધ હીરા પથ્થર સમજીને નદીમાં ફેંકી દીધા હોય છે. હવે આ છેલ્લો પથ્થર હોય છે. આમ માછીમારે કાંકરા-પથ્થર સમજીને કેટલાય હીરા પાણીમાં નાખી દીધા હોય છે. આપણી હાલત પણ આ માછીમારથી બહુ સારી નથી, કારણ કે આપણે રોજ કીમતી સમયને આમ જ ફેંકતાં યા ખર્ચતાં રહીએ છીએ. આપણી આસપાસ આપણે જ એટલો અંધકાર ઊભો કરી દીધો હોય છે કે આપણને એનો ખયાલ જ નથી આવતો. માછીમારને તો છેલ્લો હીરો પણ નજરે પડી ગયો, પણ આપણા જીવનમાં એવો પ્રકાશ આવશે કે કેમ એ સવાલ કાયમ અધ્ધર જ રહે છે. આપણે આપણો કીમતી સમય આ જ રીતે અંધકારમાં ખોઈ રહ્યા છીએ, આપણા જીવનમાં સૂર્યોદય કયારે થશે?