પછી પ્રતિમા બેડરૂમની બારી પાસેના પલંગમાં પડીપડી છાપાંના કે કોઈ મૅગેઝિનનાં પાનાં ઉથલાવતી, એડ જોતી. ક્યારેક ટી.વી જોતી. પણ મન બેચેન રહેતું. આમ પડીપડી અનાયાસે જ સામેના ફલૅટમાં નજર ગઈ. એ ફલૅટમાં રહેતા ભાઈ નહાઈને શરીરે ટુવાલ લપેટીને બાલ્કનીમાં દોરી પર પોતાનાં કપડાં સૂકવતા હતા. એમનું લાલાશભર્યું ગૌર બદન પ્રતિમાની આંખોમાં અંજાઈ ગયું. હાથ પરના કે છાતી પરના કાળાભમ્મર વાંકડિયા વાળ જોતાં જ તેની આંખો દીવાની સ્થિર જ્યોતની જેમ સ્થિર થઈ ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ ! મન કશાક ઊંડા વિચારમાં ગરકાવ બની ગયું ! હોઠ હળવેથી ફફડી ગયા…… ‘હશે, એનું જે નામ હોય તે. મારે શું ?’ એમ બોલતાં ઓશીકામાં માથું દબાવી પડી રહી. ત્યાં એક ભમરી ગૂં ગૂં ગૂં કરતી તેના માથા પર ઊડી ઘૂમી રહી. એને દૂર કરવા તેણે હવામાં હાથ હલાવ્યો. એ વખતે મોબાઈલે ગાયત્રીમંત્ર ઉચ્ચાર્યો : ‘ઓમ ભૂર્ભૂવસ્વઃ તત્સવિતુવરેણ્યમ….’