બિલ્લી સ્વાભિમાની તો હતી જ, એ બધા દુકાનદારોને બરાબર ઓળખતી પણ હતી. વળી, એના બધા શોખ પણ પૂરા થઈ ગયા હતા. એથી પોતાના શરીર પરની એક પછી એક વસ્તુઓ ઉતારીને દુકાનદારો તરફ ફેંકતાં એ બોલીઃ ‘સ્વાર્થી, લુચ્ચાઓ! લો તમારી આ વસ્તુઓ. મને તમારી કોઈ વસ્તુ જોઈતી નથી. તમે બધા તો ઉંદરના ત્રાસથી દુઃખ ભોગવો એ જ લાગના છો. લો, ઉપાડો તમારી વસ્તુઓ અને જઈને ઉંદરોની પૂજા કરો.’ બિલ્લી ત્યાંથી નીકળી સીધી દામજી દરજીની દુકાને આવી. દામજીએ તો એને હંમેશ જેમ વહાલ અને પ્રેમથી બોલાવી. બિલ્લીએ વિચાર્યું, ક્યાં પેલા બદમાશો અને ક્યાં આ ભલો દરજી! કેટલો સરસ માણસ છે! બિલ્લીએ જે બન્યું હતું તે વિશે દામજીને વાત કરી. બિલ્લીની વાત સાંભળીને દામજીને એવું લાગ્યું કે બધી વસ્તુઓ ઊતરી જવાથી બિલ્લી દુઃખી છે. તેથી એણે કહ્યુંઃ ‘તું દુઃખી ન થા, જોઈતી હશે તો એ બધી જ વસ્તુઓ હું તને લાવી આપીશ.’