તું સ્વયં પુલકિત જૂઈ હો કે ચમેલી હો, હું વિશુદ્ધ અંતઃકરણ ધરાવતો શુભ્ર મોગરો બનું! વનવાસી પાસે આવતીકાલ માટેનો સંગ્રહ નથી. જે જોઈએ તે બધું જ ચોતરફ અને ભરપૂર છે. એટલે વનવાસી દંપતી પૂર્ણ પ્રણયોન્માદક યુગલ જીવન વીતાવે છે. આ એ સમય હતો જે પૃથ્વી પર યુગો સુધી પથરાયેલો રહ્યો. ગાઢ અંધકારભરી રાત્રિઓમાં સુસવાટા મારતા પવનો અને પશુ, પક્ષી, મનુષ્યનો એક જ જંગલમાં સહિયારો વસવાટ. એમાંથી બુદ્ધિ અને બળથી માત્ર પોતાનું તારવવાની મનુષ્યે શરૃઆત કરી. છેવટે એ જુદો તરી ગયો. સંયુક્ત કુટુંબો ત્યાં સુધી જ ટકે છે જ્યાં સુધી એમાં રહેલા મનુષ્યો પોતપોતાનું તારવવાની શરૃઆત ન કરે. ગળામાં મોતીઓની હાર વનવાસી કન્યાએ ધારણ કરી એ પહેલાં એણે આકાશમાં વારંવાર પંખીઓની હાર જોઈ. કંઠમાં રમતા મોતીડા એને મન તો હૈયે ઊડતાં પંખીઓ! જંગલ અને એની હરયાળા નભછત્ર સરીખી છાયા ક્યાંક – ક્યાંક ઊંડે મનુષ્યમાં છૂપાયેલી છે. એ હજુય ક્યારેક અભિવ્યક્ત થયા કરે છે. પ્રિયતમાની આંખમાં કે શિશુના પ્રશાંત નેત્રદ્વયમાંથી એ વન ફરી પ્રવેશવા મથે છે આપણી ભીતર…!