મહાત્મા મૂળદાસજી જેવા સંતની કૃપાથી મુકુંદના અંતરમાં નાનપણથી જ મુમુક્ષુતા પાંગરી હતી. મુકુંદનું મન સહજ વિતરાગી સંત જેવું હતું. એમણે નાની ઉંમરે ભીષ્મ પ્રતિજ્ઞા કરી હતી કે, ‘આજીવન બ્રહ્મચર્ય પાળવું અને પોતાના આ સંકલ્પોને સિદ્ધ કરાવે એવા સદ્ગુરુને શોધી એમને ચરણે જીવન સમર્પિત કરી દેવું.’ ભગવદ્ભક્તિમાં ગુલતાન મુકુંદને સંસારના બંધનો ગમતાં નહોતાં. મુકુંદની મરજી નહોતી, છતાં જમાનાની રીત પ્રમાણે નાની ઉંમરે એમને પરણાવી દેવામાં આવ્યા હતા, પરંતુ જેમ કમળના વેલાથી હાથીને બાંધી શકાતો નથી, એમ સંસારનું આ બંધન મુકુંદને બાંધી શક્યું ન હતું. પરણ્યા પછી પણ મુકુંદ પોતાના બ્રહ્મચર્યની પ્રતિજ્ઞામાંથી ચલાયમાન થયા ન હતા; સામાન્ય સંસારીઓને મનાય નહિ એવી આ વાત છે.