ડાયેના રિટર અને તેને મારનારા સિવાયના બધા જ લોકો ગોળીબારના અવાજથી ફફડી ઊઠ્યા. ડાયેના નીચે ગબડી પડી, અને છેલ્લે-છેલ્લે એક વખત એણે પોતાની નજર ઊંચી કરી. જાણે એમોનને કહી રહી હોય, કે આનો બદલો તને જરૂર મળશે! તેની આંખોમાં ચમકતી પ્રતિભાથી એમોનના મનમાં ડરનો ફફડાટ તો જરૂર થયો, પરંતુ મનોમન એ પોતાના કાર્યને ઉચિત ઠેરવતાં ગર્વ અનુભવતો રહ્યો. તેને કોઈ અંદાજ પણ ન હતો, કે તેણે માન્યું પણ ન હોત, ડાયેનાના આવા પ્રતિભાવોનો એક ચોક્કસ અર્થ થતો હતો! એ તો જાણે એવું માનતો હતો, કે આવું કરવાની અનિવાર્ય અને આનંદોલ્લાસભરી એક તક તેને મળી ગઈ હતી! અને સાથો-સાથ રાજકીય, વંશીય અને સામાજિક ન્યાયનું કોઈક મહાન કાર્ય પોતે કરી રહ્યો હોવાનો તેને ગર્વ હતો! જોકે, પગારના બદલામાં આવાં કાર્યો કરતી વેળાએ તો તે એ એ પળોને મન ભરીને માણી લેતો હતો, પરંતુ પછી એક ખાલીપો તેને એવો ભીંસી નાખતો હતો, જેના ઝપાટામાં તૃણની માફક ઊડી જવાનો ડર તેને ઘેરી વળતો હતો. એ ડરથી બચવા માટે, એ ખાલિપાના ભાર અને તેની શાશ્વતતા હેઠળ દબાઈ જવાથી બચવા માટે તેણે સાંજ ઢળ્યે ઠાંસી-ઠાંસીને ભોજન, શરાબ અને સ્ત્રીસંગનો સહારો લેવો જ પડતો હતો!