કોરા કાગળ પર છપાઇને આવેલું આ નર્યું નિર્જીવ પુસ્તક નથી. પાનેપાને આપણાં સંવેદન-કોષને સ્પર્શ આપનાર આ પદાર્થ છે. આપણને ઘડીક વિષાદમાં વીંટે છે; અસ્તિત્વના મર્મો વિશે વિચારતા કરી દે એવા અંશો પણ અહીં છે, તો નર્મમર્મ પણ છાંટી દે છે. સંસ્મરણો વ્યક્તિનાં હોય કે અનુભવોનાં હોય, મનુષ્યના અનેકઅનેક સ્વરૂપોનો, તેની જૂજવી તાસીરનો, ગુણોનો, અલ્પગુણોનો જાણે કે તેમાં એક મેળો રચી દે છે. આવાં લખાણોનું મૂલ્ય મનુષ્યવૈવિધ્યના આવા દર્શન પરથી અંકાતું હોય તો આ પુસ્તક ખરેખર માનવવૈવિધ્યની છબિ બને છે. આપણી ભાષા કેવું દૈવત ધરાવે છે તેનો ખ્યાલ પાને પાને મોકળી રમતી શબ્દાવલીઓ આપે છે. ગુજરાતી ભાષાનું કૌવત અહીં રેલમછેલ છે. પોતાના નાના નિવેદનમાં લેખક પોતાના ભીતરની કથની કહે છે કે એમણે ચોત્રીસ વરસમાં લખેલાં અનેક લખાણોમાંથી માત્ર તેર લેખો જ અહીં રજૂ કર્યા છે, બાકીના ફાડી નાખ્યા છે. પોતાની મજૂસમાં જે થોડાં મોતી છે એ જ વાચકો પાસે મૂક્યાં છે, પોતે જેને થોડું પણ ઊતરતું માને છે એ વાચક પાસે નથી લાવ્યા. આમાં માત્ર લેખકની ગરવાઈ નથી, વાચકનું પણ ઊંચું સન્માન છે. એમણે આને એમનું પહેલું અને છેલ્લું પુસ્તક કહ્યું છે. સાહિત્યનાં મૂલ સંખ્યાથી નહીં પણ રણકારથી થતાં હોય તો કહેશું કે આ એક ચોપડી પણ ગૂર્જરી ગિરાને લેખકનું અણમૂલ અર્ઘ્ય બનીને શોભશે.