આપણી મૂળ વાત હતી છુટ્ટીની! છુટ્ટીની મોજ કોઈ પર્વતની તળેટી કે શિખર પર નથી. કોઈ દરિયાકિનારે નથી, કોઈ સુંદર વનની ઝાડીઓમાં નથી કે કોઈ હવા ખાવાના સ્થળે નથી, અશોક હોટલમાં પણ નથી. તે આપણાં પોતાના મનમાં પડી છે. તેનો આધાર આપણી મનોસ્થિતિ અને જીવનદૃષ્ટિ ઉપર છે. માણસ ધારે તો પોતાના ઘરના આંગણામાં કે અગાસીમાં કે એમ ના હોય તો ગામની બહાર જઈને ખુલ્લી ધરતી અને ખુલ્લા આકાશની શોભા લૂંટી શકે છે. રજા માટે, મોજ માટે માણસે બહુ દૂર દૂર નાસી છૂટવાની કશી જરૃર નથી. દુનિયા જોવા જેવી છે. આપણા નગરની બહાર પણ ઘણું જોવા જેવું છે. જોવા જઈ શકાય તેવું હોય તો જરૃર જઈએ, પણ માણસ દુનિયા જોઈ શકતો નથી. મુંબઈ કે કોલકાતાના નિવાસીઓએ આ મહાનગરો પણ પૂરાં જોયાં નહીં હોય. ગામડાંઓ અને શહેરો ઘણાંય જોવાં જેવાં હોય છે. માણસ બધે સ્થળે પહોંચી શકતો નથી, એટલે ધનિક માનવીએ કે નિર્ધન માનવીએ ક્યાંક તો મન વાળવું જ પડે છે. છેવટે રજા, છુટ્ટી કે મોજ માણવાની વાતમાં તો મન આવે જ છે. તેને માત્ર ભૂગોળ સાથે સંબંધ નથી. તમે અમીરજાદાની શાનથી ડાલ સરોવરને કાંઠે રૂઆબભેર ફરશો તો ત્યાંય કોઈ ભિક્ષુક, પ્રકૃતિની સૌંદર્ય શોભા સામે આંખ મીંચીને, પોતાનું ભિક્ષાપાત્ર લઈને બેઠો જ હશે. તમે બન્ને એક જ સ્થળે છો. એકને માટે તે જીવનની મોજશોખનો અમૂલ્ય અવસર છે, જ્યારે બીજાને માટે તે રોજિંદી પેટ ભરવાની પ્રવૃત્તિ સિવાય બીજું કશું નથી, જીવનની અને મનની સ્થિતિનો ફેર છે. જીવનની અને મનની ગતિ બદલો, પછી ખુદ રજા જ તમારી પાસે આવશે. તમારે તેને શોધવા ક્યાંય જવું નહિં પડે.