થિયેટરમાં ફિલ્મ જોયા પછી તમે પેરાસિટામોલની ગોળી શોધવા માંડો તો વાંક આ ફિલ્મના ઘોંઘાટિયા બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિકને આપજો. વીર વીર વીરપ્પન જેવા ભંગાર શબ્દોવાળા ટાઇટલ-સૉન્ગમાં લલ્લા લલ્લા લોરી જેવા શબ્દો મૂકવાનો બાલિશ આઇડિયા કોનો હશે? આખી ફિલ્મમાં શૉકિંગલી એક પણ કૅચી ડાયલૉગ નથી. ઊલટું કેટલેય ઠેકાણે શિખાઉ રીતે વાર્તા કહેવાતી જોઈને લાગે કે રામુ પોતાના અસિસ્ટન્ટોને શૂટિંગ સોંપીને ઘરે જતા રહ્યા હશે. એક બાજુ હત્યાઓ થતી હોય અને એ જ ઠેકાણે ફિલ્મનાં પાત્રો શાંતિથી ચા-કૉફી પીતાં હોય એ દૃશ્યો રામુએ પોતે જ કેટલીયે વાર વાપયાર઼્ છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં રામુએ એક ક્વોટ મૂક્યો છે, સમાજ જેને લાયક હોય છે એવા ક્રિમિનલ જ એને મળે છે. રામુએ આ ક્વોટ ફ્રેન્ચ ચિંતક વૉલ્તેરના નામે ચડાવ્યો છે, જ્યારે ગૂગલ એના રચયિતા તરીકે સ્કૉટિશ ક્રાઇમ રાઇટર વાલ મૅક્ડર્મિડથી લઈને અમેરિકન રાજકારણી રૉબર્ટ કૅનેડીનાં નામ આપે છે; વૉલ્તેર સિવાય. સાચું તો રામુ જાણે.