આપણામાં કહેવત છે ને કે “કોઇ મરે ‘ધાન’ વાંકે અને કોઇ મરે ‘ભાન’ વાંકે !” છે અમારા જ ગામનો એક જણ. એને ખેડૂત કહેવો એ ખેતી વ્યવસાયનું અપમાન છે.. જમીન તો એની પાસે છે પૂરી 15 વીઘા, અને એય પાછી સમતળ અને નદીના કાંઠા પર જ. કૂવામાં પાણી પણ પાવા ધારે તો આખા પડાનું પિયત કરી શકાય એટલું. ! પણ ખાટલે મોટી ખોટ કે….એનામાં આળસથી વધુ બીજું કાંઇ જ નહીં ! જમીનનો એ 15 વીઘાનો ટુકડો એવો દુ:ખી થાય છે કે ન પૂછો વાત ! ફરતી વાડ કરવાની વાત તો બાજુ પર રહી, પણ ભર ચોમાસે ય પડાની અંદર ધરોડી, કોંગ્રેસિયું,ગાડરડી ને બોરડીના ઝાળાં એવા બથોબથ આવેલા ભળાય છે કે એ જણ પણ એમાં અંટાવાઇ જઈ પોતે તો દુ:ખી થઈ રહ્યો છે, અને વાડીનેય દુ:ખી કરી રહ્યો છે. મેં તો એકવાર હિંમત કરી પૂછી પણ જોયેલું કે “ભૈલા ! તારાથી જો ખેતીમાં ન પોગાતું હોય તો તારી આ 15 વીઘાની વાડી પાંચ વરહના પટે વાવવા આપવાની હા કહે તો દર વરહની ફારમ પેટે રૂ.60000 [સાઠ હજાર] લેખે કુલ ત્રણ લાખ રોકડા અપાવી દઉં, લઈ લેવા છે ? અને તારી વાડી ચોખ્ખી કરી કરી તને સોંપશે તે વધારામાં. બોલ કરવું છે આવું ?” પણ સોનાની જાળ પાણીમાં નાખવાની થઈ બોલો ! આવી સીધા લાભની વાત માને તો તો એને અક્કલમઠો યે કહેવો કેમ ? અને એના જ શેઢા-પાડોશી છે મારા એક મિત્ર, કે જે પોતાની વાડી પાસેથી નાનાવીઘે ચાલીશ ચાલીશ મણ ધોળો દૂધ જેવો કપાસ ઉપરાંત એના મોટા કુટુંબને જરૂરી અનાજ, શાકભાજી, અને બજાર માટે તલ, ગુવાર-ગમ જેવા પાકોનું અઢળક ઉત્પાદન લઈ, મસ્તીથી મોટરમાં ફરે છે. આવા તો અનેક ખેડૂતો વાડી સાથે ઓતપ્રોત થઈ મંડ્યા રહે છે એ બધાને વાડી એના કુટુંબના રોટલામાં કદિ ઓટ આવવાદેતી નથી.