હવે નિરાંતે નોકરી થતી હતી. વજાદાદા અને તેમના ઘરનાંને વાતવાતમાં કહી દેવાની તક લઈ લેતો હતો કે મારી ઘરવાળી આજકાલમાં આંટો આવી જશે. શાંતિથી નોકરી કરવા માટે ને એમાંય ભાડાની નાની ઓરડી માટે કેવા કેવા ઉધામા ને કેવાં કેવાં નાટકો કરવાં પડે છે એ વાતે હસવું પણ આવી જતું હતું. હવે પૂર્વીના દિગ્દર્શન હેઠળ એકાદ કુશળ અભિનેત્રીનું નાટક સંપન્ન થઈ જાય એટલે ભયો ભયો ! વજોદાદોય ખુશ, ને એનું કુટુંબેય ખુશ. પછી જેટલો સમય એકલા રહેવાનું થાય એટલો સમય આ બંદા ખુશ. વતનમાં બદલી માગે તો પણ મળવાની નહોતી. મારી સમસ્યાના ઉકેલ માટે સહકાર આપવા પૂર્વીએ હા પાડી એટલે એક ભાર પણ ઊતરી ગયો હતો. અમારા ફ્રૅન્ડસર્કલમાં બીજાં તો હતાં જ. નિશિત, વિનય. અર્ચિતા, પૂર્વી, રચના ને હું તો ખરો જ. પાંચ-સાત વર્ષ અમે ભણવામાં સાથે હતાં. છેલ્લાં બે વર્ષથી નોકરી અને લગ્નના કારણે દૂર જતા ગયા. પછી તો પ્રસંગોપાત અને મોબાઈલથી જ નજીક રહેવાનું બનતું. છોકરીઓમાં રચના વિશે અંગત રીતે વિચારવાનું જ નહોતું કેમ કે એનું સંજય સાથે ચાલી રહ્યું હતું. પછી સાવ પાકું થતાં પાકે પાયે જોડાઈ ગયેલાં. પૂર્વી એવી રૂપાળી હતી કે કમસેકમ હું એના માટે યોગ્ય નહોતો લાગતો. દોઢ વર્ષ પહેલાં એનાંય લગ્ન થઈ ગયાં ને અર્ચિતા મને મારા માટે યોગ્ય નહોતી લાગતી. બીજે દિવસે પૂર્વીનો ફોન આવી ગયો,