એટલે પ્રયત્ન એ થવો જોઈએ કે સંબંધોમાં જેટલું સૌંદર્ય અને સૌજન્ય પૂરી શકાય, તેટલું પૂરવું ! આ સૌંદર્ય પ્રગટાવવા માટે વિનોબાજીએ એક ત્રિગુણી ટીકડી સૂચવી છે. સંબંધોની પારસ્પરિકતામાં જરૂરી તત્વો છે – સ્નેહ, આદર અને વિશ્વાસ. ‘સ્નેહ’ શબ્દ માર્મિક છે, યંત્ર જ્યારે ખોરવાય છે ત્યારે એ ઘસાય છે અને એમાંથી ચૂં-ચૂં-ચૂં અવાજ આવે છે. સંબંધમાં નજીક આવવાનું થાય છે ત્યારે ક્યારેક ઘર્ષણ થાય છે. બારણું ચૂં-ચૂં કરવા માંડે ત્યારે આપણે તેમાં તેલ પૂરીએ છીએ. તેલ એ સ્નેહલ તત્વ છે. સ્નેહ સામેની વ્યક્તિના દોષોને ઓગળવા તેલની ભૂમિકા ભજવે છે. ઘર્ષણ ભડકો પેદા કરી મૂકે તે પહેલા સ્નેહ સાવધ થઈ જાય છે. એટલે જ આપણે સખ્ય સંબંધને સ્નેહ-સંબંધ કહીએ છીએ. તુલસીદાસે એક ભજનમાં પ્રભુને ‘પરમ સ્નેહી’ કહ્યો છે. એના જેટલું સ્નેહલ-તત્વ બીજા કોઈનામાં નથી, જેનો અલ્પાંશ માતામાં જોવા મળે છે.