એવી જ એક લોકલ બસની મુસાફરી દરમ્યાન બનેલા એક પ્રસંગની વાત અહીં કહી છે. વાત થોડા મહીના પહેલાની મુસાફરી દરમ્યાનની છે. બસ મુસાફરોથી છલોછલ ભરાયેલી હતી અને લોકો જગ્યા માટે બધા પ્રયત્નો કરી રહ્યા હતાં ત્યારે બારીમાંથી અચાનક એક થેલાનો ઘા થયો, જો કે એ જગ્યા પર પહેલેથી એક ગમછો પડેલો હતો. કાળો થેલો જેણે ફેંક્યો હતો એ માણસ ત્યાં આવીને બેસી ગયો. એણે ગમછો ખૂણામાં નાખી દીધો. એટલીજ વારમાં ત્યાં મોં પર કરચલીઓ, આંખે ચશ્મા અને કડથી વળી ગયેલા શરીરને લઈને, લાકડીના ટેકે આગળ વધતા એક વયોવૃધ્ધ સજ્જન ભીડને શબ્દવેધી બાણની જેમા વીઁધતા આવ્યા અને પોતાના મૂકેલા ગમછાને હટાવી એ જગ્યા પર બીજા કોઇને બેઠેલ જોયો. તેમના ગુસ્સાનો પાર ના રહ્યો, વૃધ્ધતામાં પણ જોમના દર્શન કરાવતા તેમણે પેલાની સાથે ખૂબ માથાકુટ કરી અને પેલાને એ જગ્યા છોડવા વિવશા કર્યો. એક વિજેતા સેનાપતિની અદાથી તેમણે એ જગ્યા પર જમાવ્યું. બસમાં બેસવાની જગ્યા ન મળતા હું તથા અન્ય ઘણાં મુસાફરો આગળ જગ્યા મળશે તેવી આશાથી ઉભા રહ્યા. “હાથ ઉંચો કરો અને બસમાં બેસો” વાળા નારા સાથે ચાલતી ગુજરાત એસ ટી ની બસ ખીચોખીચ ભરાયેલી હતી. એક સ્ટેશને તે ઉભી રહી. ઉતરવાની વાત તો દૂર રહી પણ થોડાક મુસાફરો બસમાં ચઢ્યા અને દૂધમાં સાકર ભળે તેમ અન્ય મુસાફરો સાથે ઉભા રહી ગયા. આ જ ભીડમાં કરચલી વાળો સાડલો, વિખરાયેલા વાળ અને મુખ પર ગભરાટના ચિન્હો સાથે કાંખમાં એકાદ વર્ષના બાળકને સંભાળતા એક બહેન પણ ચઢ્યા. બસની ઘરઘરાટીનો કર્કશ અવાજ, ખખડતી બારીઓ, ગરમી વડે થતી અકળામણ અને એમાં ઉભા રહેવાની મજબૂરી મુસાફરોની આકરી પરીક્ષા લઈ રહી હતી. પેલા બહેનનુ બાળક પણ આવા વાતાવરણથી ત્રાહીત થઈ ગયું હશે કે તેણે ચીસો પાડી રડવાનું શરૂ કર્યું.