સંગુ એ એમના થવાવાળા બાળક માટે ગૂંથતી હતી અને ગલ્લામાં એના માટે જ બચત કરવાની શરૂઆત કરી હતી. એ નિર્જીવ વસ્તુઓમાં દિનુનો જીવ હતો. આંસુઓ સમાવવા દિનુએ આંખો પહોળી કરી. ઘડીકમાં એ ફુગથી અડધા ખવાઈ ગયેલા સંગુના ફોટાને, ઘડીકમાં એ સિક્કાઓને તો ઘડીકમાં એ ઘડિયાળને જોતો. બે હાથો એને યાદો સમાવવા ઓછા પડતા હતા. ને અચાનક, એને કંઇ યાદ આવ્યું ને એ બધી વસ્તુઓ ફેંકી હાંફળો-ફાંફળો દોડી ખીંટી પર ટાંગેલી સંગુની ઓઢણી ખેંચી લીધી. ઘડીકમાં એ એને સુંઘતો ઘડીકમાં એ એને ચુમતો કે જાણે હજીય એમાં સંગુનો સ્પર્શ અને સુગંધ આવતી હતી. ઓઢણી પર કેટલાક કડક થઇ ગયેલા ધબ્બા દેખાયા ને એણે જમીન પર અને પાણિયારાની ધાર પર ઘણાં જ ઝાંખા પડી ગયેલા લોહીનાં ધબ્બા જોયા અને બધી જ ભયાનક યાદો તાજા થઇ ગઈ કે સંગુને સાતમો મહિનો હતો, નોકરી છુટી જતા દિનુ દારૂ પીને ઘરે આવેલો અને નજીવી બાબતમાં થયેલો ઝગડોને ભુલથી સંગુને લાગેલો ધક્કો અને પાણિયેરા સાથે સંગુના માથાનો પાછલો ભાગ અથડાતા થયેલું મૃત્યુ…. ભુલથી થયેલીએ ઘટનાનો દિનુ ખુદ ગુનેગાર છે અને જાણી જોઈને ખૂન કર્યું છે એમ સ્વીકારી લેવું…. સંગુ અને એના ગર્ભમાં રહેલા બાળકના મોત માટે થયેલી સજા… એ બધું જ યાદ આવી ગયું. એની આંખોની ચમકમાં હવે તિરાડ પડીને દિનુ પાણિયારાનો ખૂણો પકડી ચોધાર આંસુઓ વડે રડી પડ્યો.