કસ્તૂરબાના અવસાનનું મીરાબહેને પોતાની આત્મકથામાં ભાવવહી નિરુપણ કરતાં લખ્યું છેઃ ‘બાની તબિયત દિવસે દિવસે લથડતી જતી હતી. કહેવા લાગ્યા કે “નક્કી હું મહાદેવ પાછળ જવાની છું. ” ૨૨મી તારીખે છેલ્લો હુમલો આવ્યો. બાપુએ તેમને હાથમાં લીધા હતા. તેમના શ્વાસોચ્છવાસ બદલાવા માંડ્યા એટલે બાપુએ ધીરેથી પૂછ્યું, “શું થાય છે ?” સાફ મીઠા અવાજમાં કંઈક નવીન અને અદ્ભુત ચીજનો અનુભવ કરતા હોય તેવી રીતે બાએ જવાબ આપ્યોઃ “ખબર નથી પડતી, શું થાય છે.” કાંઈ ડર નહોતો, કંઈ ફિકર નહોતી, થોડા બીજા શ્વાસ લીધા અને બાએ દેહ છોડ્યો. આજુબાજુ વીંટળાઈને ઉભેલા અમે સૌએ રામધૂન શરૃ કરી. બાપુ મૌન રહ્યા અને બાના શરીરને સીધું કરવા ફક્ત ઈશારો કર્યો. મહાદેવનો અગ્નિસંસ્કાર થયો હતો તે જ જગ્યાએ બાનો પણ અગ્નિસંસ્કાર થયો. રામધૂન અને ધૂપની વચ્ચે આખી રાત બધાં શબ પાસે બેસી રહ્યાં. સાઠ વર્ષના પોતાના વફાદાર અને નીડર સાથીના મૃતદેહ તરફ કલાકો સુધી તાકતા બાપુ બેસી રહ્યાં. જાણે તેમની સાથે મૌન વાર્તાલાપ કરી રહ્યા હોય. સવારમાં અગ્નિસંસ્કારની જગ્યાએ પહોંચ્યા ત્યાં સુધીમાં બાપુુ પૂરા થાકી ગયા હતા. પણ પોતાને ટકાવી રાખીને ચિતા બળીને રાખ થઈ ત્યાં સુધી ત્યાં જ બેઠા. અસ્થિ એકઠા કરવાને દિવસે રાખમાંથી બાની બંગડીઓ અખંડ મળી આવી. બધાંના હૈયામાં હર્ષનો એક રોમાંચ પસાર થયો તે હજી મને યાદ છે. ત્યાં ચોકીએ ઉભેલા જમાદારે શ્રદ્ધાપૂર્વક કહ્યું કેઃ “બા તો સીધાં સ્વર્ગમાં જ સિધાવ્યાં છે.” ‘