સૌથી જૂના ઈતિહાસમાન્ય પ્રાચીન ઈજિપ્તના સમાજમાં વિશાળ પ્રદેશ પર અમર્યાદ સત્તા ભોગવતા રાજાઓ આપણને જોવા મળે છે. માત્ર ધર્મગુરુઓનો તેમના પર થોડોઘણો અંકુશ રહેતો. વિશાળ ગુલામ જેવી પ્રજાને રાજા યથેચ્છ રીતે પિરામિડ જેવાં રાજ્યનાં બાંધકામો માટે કામ કરવાની ફરજ પાડી શક્તો હતો. આ પ્રકારના સમુદાયમાં તો રાજા, ઉમરાવો અને ધર્મગુરુઓ જેવા સામાજિક સીડીની ટોચ પર બેઠેલા અલ્પસંખ્યક માણસો વચ્ચે સામાજિક સંબંધ વધારનાર મનોવૈજ્ઞાનિક પ્રક્રિયાની જરૂર રહેતી. બાકીની પ્રજા માત્ર તાબે જ થતી હતી. પ્રજાનો ઘણો મોટો ભાગ અહીં દુઃખી હતો તેમા શંકા નથી. તેમની સ્થિતિનું તાદ્દશ ચિત્ર બાઈબલના એક્ઝોડસ નામક વિભાગના શરૂઆતના પ્રકરણો પરથી આપણને મળી શકે છે પરંતુ સામાન્ય નિયમ તરીકે જ્યાં સુધી બહારના દુશ્મનોનો ભય નહોતો ત્યાં સુધી વ્યાપક દુઃખાનુભવને કારણે કાંઈ રાજ્યની સમૃદ્ધિ વધતી અટકી નહીં તેમજ સત્તાધારી વર્ગના એશઆરામી જીવનનેય કશી આંચ આવી નહીં. આજના મધ્યપૂર્વના પ્રદેશોમાં આ પરિસ્થિતિ ઘણાં વર્ષો સુધી ટકી રહી હશે. ધર્મ અને રાજ્યસત્તા ઈશ્વરી હોવાનો સિદ્ધાંત – આ બન્ને પર તેની સ્થિરતાનો આધાર હતો. રાજાજ્ઞાનો અનાદર પાયારૂપ હતો અને બળવો કરનાર પર ઈશ્વરનો કોપ ઉતરી આવે એવો સંભવ હતો. જ્યાં સુધી ઉપરના સામાજિક સ્તરની પ્રજાને આ માન્યતાઓમાં વિશ્વાસ હતો ત્યાં સુધી બાકીની વસ્તીને તો, આજે આપણે પાળેલા પ્રાણીઓને કાબૂમાં રાખીએ છીએ એ રીતે અંકુશમાં રાખી શકાતી.