સુષમાને થોડુંઘણું ફાવતું’તું પીંછીકામ. તેણે પૂંઠા પર લખી નાખ્યું- સ્ત્રીઓની ભજનમંડળી. પહેલા કાર્યક્રમના રૂપિયા સો મળેલા. સુષમાને બરાબર યાદ હતું. બીજામાં રિક્ષાભાડાના પચાસ વધારાનાય મળ્યા હતા. અને હવે તો એક હજારની જ વાત. તોયે મળી રહેતા હતા, રમતવાતમાં. નામ થઈ ગયું હતું સ્વાતિનું. ખાલી મંજીરાના તાલ મેળવવાનું જ પ્રદાન હતું- એ બન્નેનું. કેટલો ક્ષોભ થતો હતો- ક્યારેક ક્યારેક ? પણ સ્વાતિના મુખ પર એવો એકેય ભાવ ક્યાં જણાતો હતો ? પછી તો, એમની ઈચ્છાઓ પણ હતી જને ? નવી કૂંપણો ફૂટવા લાગી’તી એ બેયને. ને હવે, એ બધું જ કડડભૂસ થવા બેઠું હતું. દુઃખ તો થાય જને ?