‘અબે જા… આવ્યો મોટો બેસવાવાળો !…..’ કહી અંગૂઠો બતાવી બાબુ સાઈકલ દોડાવી ગયો. બધાં બાળકો ખડખડાટ હસ્યાં. ત્યાર બાદ એ ઘણા આંક ગોખી ચૂક્યો. એક દિવસ બપોરની વેળા. બધાં નિરાંતે ઘોરતાં હતાં. એણે જોયું કે લૉનમાં જિતુની સાઈકલ પડી હતી. એના પગ અજાણતાં એ ભણી વળ્યા. રોમાંચ સાથે એણે હૅંડલ પકડ્યું. ઘણી હિંમત ભેળી કરી, પોચીપોચી ગાઈ પર એ બેઠો, પણ પૅડલ મારવા જાય છે, ત્યાં તો…. ‘મમ્મી, આપણી સાઈકલ દીનુએ તોડી નાખી !’ ગભરાટમાં દીનુ નાઠો અને ઘરમાં ખાટલા નીચે ભરાઈ ગયો. સાઈકલ ઊંધી પડી ગઈ. જિતુની માએ કકળાટ કરી મૂક્યો…. ‘જુઓ, તમારા પાટવીનાં પરાક્રમ !… અમે ક્યાં ના પાડીએ છીએ. છોકરાંવ ભેળો રમે, પણ ચીજનું નુકશાન તે શેં સહેવાય !’ તે દિ’ દીનુને પહેલી વાર ભાન થયું કે મા કેટલી કસાઈ બની શકે છે ! રાતે પિતાએ પણ ઝૂડી-ઝૂડીને અધમૂઓ કરી નાખ્યો, ‘બદમાશ, પડોશી સાથે દુશ્મની કરાવે છે ?’