એક પ્રખ્યાત યુનિવર્સિટીના લલિત કળા વિભાગનો ક્લાસ રૃમ. ચિત્રકળાના વિદ્યાર્થીઓ પીંછી, રંગો અને કૅન્વાસ સાથે કોઈની રાહ જોઈ રહ્યાં છે. થોડી જ વારમાં એક વીસેક વર્ષની યુવતી ક્લાસમાં પ્રવેશે છે, જેને સહુ કોઈ ઊર્મિલા(નામ બદલ્યું છે) તરીકે ઓળખે છે. સામાન્ય દેખાવ, દૂબળી, પાતળી, ચોટલો વાળેલા વાળ, આંખોમાં કાજળ સાથે તે સ્વસ્થ લાગી રહી છે. તેનાં આગમન બાદ તરત મુખ્ય શિક્ષક વિદ્યાર્થીઓને એક આદેશ કરે છે અને એ સાથે જ ચારેબાજુથી ક્લાસ રૃમ બંધ કરીને પડદા પાડી દેવાય છે. ચોતરફ અંધારિયા એ રૃમની વચ્ચોવચ ઝળકતી એક લાઈટના અજવાળા વચ્ચે આવીને ઊર્મિલા ઊભી રહે છે અને ધીરે રહીને એક પછી એક કપડાં શરીર પરથી દૂર કરતી અંતે નિર્વસ્ત્ર થઈ જાય છે. એ સાથે જ યુવા ચિત્રકારો, જેમાં છોકરા અને કેટલીક છોકરીઓ પણ છે, તેઓ તેને એક પોઝમાં ઊભા રહેવાનું કહે છે. ઊર્મિલા તે પ્રમાણે ઊભી રહે છે અને પછી ધીરે-ધીરે એમના કોરા કૅન્વાસ પર ઊર્મિલાના દેહની રેખાઓ ઉપસવા માંડે છે. માથું, મો, વક્ષ, પેટ, પીઠ, હાથ-પગ એમ શરીરનાં દરેક અંગોના વળાંકો, અંગભંગિમાઓ સાથે ઊર્મિલા ઝીણવટપૂર્વક કૅન્વાસ પર ઊતરતી જાય છે. પાંચેક કલાક સુધી આ કામ ચાલતું રહે છે અને ત્યાં સુધી ઊર્મિલા એ જ સ્થિતિમાં ઊભી રહે છે. હા, વચ્ચે-વચ્ચે તેને પંદર મિનિટનો બ્રેક મળતો રહે છે જેમાં તેના અકડાઈ ગયેલા શરીરને જરા આરામ મળી રહે છે. એ દરમિયાન પેલી પેઇન્ટર છોકરીઓ તેની સાથે બેસીને ચા-પાણી પણ પીએ છે. છેલ્લે તાસ પૂરો થયા પછી સૌ કોઈ તેનો આભાર માને છે અને એ રીતે ઊર્મિલાને બસો રૃપિયાની સાથે કંઈક સારું કામ કર્યાનો સંતોષ થાય છે.