બાળકો બહાર જતાં ન હોવાથી બીજાં બાળકો સાથે તાલમેલ બેસાડવાની કળા પણ શીખી શકતાં નથી. ઘરમાં પાતાનું ધાર્યું થતું હોય છે એટલે મોટા થઇને પણ એ એવું જ ઇચ્છે છે કે બધી જગ્યાએ પોતે ઇચ્છે એમ જ થાય. એવું તો થવાનું જ નથી. પોતાની મરજી મુજબ ન થાય ત્યારે એ કાં તો ગુસ્સે થઇ જાય છે અને કાં તો ઉદાસ થઇ જાય છે. મેન્ટલ ડિસઓર્ડરનો ભોગ બનવાનું એક કારણ આ પણ છે. આ અભ્યાસ પછી એક્શન ફોર ચિલ્ડ્રન્સ એન્વાયરન્મેન્ટ નામની સંસ્થાએ શાળાઓમાં એ અભિયાન ચલાવ્યું છે કે બાળકોને એટલિસ્ટ એકાદ કલાક જેટલો સમય ખુલ્લામાં ભણાવો. બે દિવસ પહેલાં 12મી ઓક્ટોબરે તો શાળાઓને વિનંતી કરવામાં આવી હતી કે એક પિરિયડ ક્લાસમાં નહીં પણ ખુલ્લામાં ભણાવો. પ્રાચીન સમયમાં આશ્રમ શાળાઓ હતી ત્યારે બાળકોને ખુલ્લામાં જ અભ્યાસ કરાવાતો હતો. ચાઇલ્ડ સાઇકોલોજિસ્ટનું એવું કહેવું છે કે ઘરમાં જ બેઠા રહેતાં બાળકોની શારીરિક ઊર્જાનું સ્તર ડાઉન જાય છે. આજનાં બાળકો વિશે એક ફરિયાદ એ પણ છે કે એ હાઇપર થઇ ગયાં છે, બહુ તોફાન કરે છે. બાળકોમાં ભરપૂર એનર્જી હોય છે, એ ક્યાંક તો કાઢવીને? બહાર દોડભાગ ન કરે અટલે પછી ઘરમાં ધમપછાડા કરે છે. બહાર રમવામાં એની એનર્જી વપરાય છે.