”આપણે અહીંથી લગભગ બે કિલોમીટર આઘે એક જગ્યાએ જવાનું છે, મારો એક મિત્ર ખીમાભાઇ ન્યાં સીધું લઇને આવશે, આપણે જમવાનું બનાવશું, બાપુની હારે થોડીક વાર બેહશું ને મજા કરશું” લક્ષ્મણભાઇએ ફોડ પાડ્યો. થોડીક વાર થઇ કે હાથમાં ખેતરોમાં કામ લાગે તેવી મોટી બેટરીઓ લઇને ત્રણ લોકો, નામે ખીમાભાઇ, વીરાભાઇ અને કાંતિભાઇ, ગામમાંથી આવતા દેખાયા. લક્ષ્મણભાઇને જૂના મિત્રો મળ્યા અને થોડીક ઔપચારીક વાતો પછી અમે રાવલનદીના બે ફાંટા જ્યાં મળે છે એ સંગમ સ્થાન પર જવા નીકળ્યા. ગામનો એક માત્ર બલ્બ માત્ર થોડાક પગલાંજ પ્રકાશ આપી શક્યો, વળી સીધું ઉતરાણ હતું કારણકે અમારે નદીનો એક ફાંટો પસાર કરીને વચ્ચે બનેલા ત્રિકોણાકાર ભાગમાં જવાનું હતું. સીધુ ઉતરતા પગ લપસે તો તરતજ ફ્રેક્ચર થાય એવો નદી કિનારાનો પથરાળ રસ્તો હતો. સાથે આવેલા મિત્રો મારો રસ્તો પ્રકાશિત કરતા કારણકે બીજા બધાં જાણે આ રસ્તાથી પરીચિત હોય તેમ આરામથી ચાલી શક્યા જ્યારે મારે વારે ઘડીએ સંભાળવુ પડતું. નદી પસાર કરી અમે થોડીક વાર રેતીમાં ચાલ્યા અને પછી વનવિસ્તાર શરૂ થયો. થોડેક જ આગળ જતા એક નાનકડી આડશ જેવો દરવાજો આવ્યો. ઝાડી અને બાવળના ઝાંખરા ગોઠવીને બનાવેલ આ કુદરતી દરવાજો ખોલીને સૌપ્રથમ વીરાભાઇ દાખલ થયા અને પછી બેટરીનો પ્રકાશ પાથરી મારા માટે રસ્તો સરળ કરી આપ્યો. એક પછી એક બધાં અંદર આવી ગયા એટલે એ ઝાંખરા વાળો રસ્તો પાછો બંધ કરી દેવામાં આવ્યો.