જેતપુરમાં અમારા વિસ્તાર ખોડપરામાં રામદાસ ગંગાજળીયા નામના બાવાજીની બારણાની હોટેલ હતી. બે બારણાની હોવાના કારણે તેનો ‘ઑ’ સારો પડતો હતો. પ્રવેશદ્વારના ઉંબરે જ બાવાજી રેંટીયાની જેમ ચક્કરડાથી ચાલતી ભઠ્ઠી ઉપર સતત ચા ઉકાળતા રહેતા. એમનો દિકરો અમરતલાલ ગંગાજળીયા મારી સાથે ભણતો. ઘણીવાર મફત ચાની ‘સલાહ’ કરતો. (અમારા પંથકમાં ‘સલાહ’નો અર્થ "આગ્રહ વગરનો વિવેક" એવો થાય.) મને ચાનો બહુ શોખ નહીં. પણ હોટેલમાં આવેલું છાપું વાંચવા મળે- પછી ભલેને તેની ઉપર ચાના કપથી કાળા કુંડાળા પડી ગયા હોય તો ય-તે બહુ ગમે. તેથી એ ઓફરનો લાભ લેતો. હોટેલના બીજા ખુલ્લા બારણા પાસે મુકેલા બાંકડે બેસીને સેકેરીનવાળી ચા પીતા પીતા વળી બહાર બજારનું દૃશ્ય પણ જોવા મળે. પંદર-સત્તર વર્ષની ઉંમરે (૧૯પ૩-પપ ની સાલમાં) આ વૈભવ અહો, અહો હતો.