પાર્વતી માતાના શાપથી વૃત્તાસુર ઉપરથી અસુર બની ગયો હતો પણ ભીતરથી તો ભગવાનનો પ્રેમી ભક્ત હતો. એટલે જ તેમણે કહેલું કે ‘પ્રભુ ! હું આપને છોડીને કદાપિ સ્વર્ગ, બ્રહ્મલોક, ભૂમંડળનું સામ્રાજ્ય, રસાતાળનું એક છત્ર રાજ્ય, યોગનિ સિદ્ધિ, અરે મોક્ષ પણ નથી ચાહતો.’ ભગવાનનું મુખડું જ ભક્તોને માટે બંધન છે. જે નિત્ય નવું બનતું રહે છે ! ભગવાન સાથે પ્રેમ કરતા જે ધરાતા નથી તેમને ભગવાન વશીભૂત થઈ જાય છે અને ચાહે તે કરી પણ દે છે. પ્રેમવશ થઈને તેઓ સારથિ બનીને ઘોડા પણ હાંકે છે, એંઠી પતરાળી પણ ઉઠાવે છે. એમાં જ તેઓ રાજી થાય છે. જેમ માને બાળકનું મળ-મૂત્ર ઉઠાવવામાં આવે છે એ જ રીતે ભગવાનને ભક્તોનું નાનામાં નાનું કામ કરવામાં પણ આનંદ આવે છે. મા માં તો મમતા અને સ્વાર્થ હોય છે. પણ ભગવાનમાં તો ન સ્વાર્થ, ન મમતા. માત્ર ને માત્ર પ્રેમ. ભગવાનને હંમેશા સૌથી નાના બનવામાં જ આનંદ આવ્યો છે.