માજીને એમનાં સ્મૃતિસદનમાં છોડીને અમે ખુલ્લી હવામાં આવ્યાં. પણ ગામ સૂમસામ. દુકાનના નામે એક દરવાજો પણ ખુલ્લો નહિ. “સાંજે છ વાગ્યે અમારે ત્યાં ગામડામાં બધું બંધ થઈ જાય. આપણે મારા એક ઓળખીતા મોચી પાસે જવું પડશે.”રીસે ગામની નાની સાંકડી પણ ડામરબંધ ગલીઓ. બે ગલીઓ જ્યાં ભેગી થાય ત્યાં ઊંચે દિવાલ પર બહિર્ગોળ અરીસા એવી રીતે ગોઠવેલા કે વાહન ચલાવીને મોટા રસ્તા પર આવનાર સૌને ખબર પડે કે બાજુની ગલીમાં કોઈ બીજું વાહન આવી રહ્યું છે કેમ ? અકસ્માત થાય જ નહિ. એવું નહિ કે કોઈ અર્ધા પેડલે પહોંચતા છોકરા સાઈક્લિસ્ટે શાક લેવા જતાં માજીને હડફેટ લીધાં અને “મેર મારા રોયા… આંધળીનો છો?” સાંભળ્યું !