ગઈકાલનું પડી રહેલું છાપું લઈ એ પથારીમાં પડી. આમ તો વંચાઈ ગયું હતું. છતાં જરા આમતેમ ઊથલાવ્યું. ‘આપણાં અભયારણ્યો’ લેખનું મથાળું જોઈ એને નવાઈ લાગી. એ કેમ વાંચવાનું ચૂકી ગઈ ? ઘન જંગલ… ઝરણાં…. પક્ષીઓનો કલબલાટ… આમ સાવ નજીકથી જ સિંહનું દર્શન…. તો આસામના ઘનઘોર જંગલમાં હાથી પર સવારી… લીલાંછમ વૃક્ષોની વચ્ચે કમનીય કાયાની પગદંડી…. ઝીણવટથી લેખ વાંચી એણે છાપું બાજુ પર મૂક્યું ત્યારે લીલાંછમ વૃક્ષોમાંથી અપરિચિત પક્ષીનો ટહુકાર કાન માંડીને સાંભળતી હોય એમ મન પ્રસન્ન થઈ ગયું. એ ઊઠી, અને બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી. કોઈ સમૃદ્ધિવાન શહેનશાહે ખોબે ખોબે કીમતી હીરા-રત્નો ઉછાળ્યાં હોય એમ આકાશ ઝગમગતું હતું. બાલ્કનીની પાળી પર નાના કૂંડામાં ખીલી ઊઠેલા મોગરાની સુગંધથી મન તર થઈ ગયું. બારણું ખખડ્યું. એણે ધ્યાન જ ન આપ્યું.