પટેલકાકાની વાત સાંભળીને ચંદ્રેશને પણ શું કરવું તે ન સૂઝ્યું. સ્વસ્થતા કેળવી ચંદ્રેશે મલય સામે જોયું. મલય હજી બેભાન અવસ્થામાં હતો. ચંદ્રેશે મલયના ચહેરા પર પાણીની છાલક મારી એટલે તે ભાનમાં આવ્યો. પટેલકાકા અને ચંદ્રેશ મલયને લઈને વી. એસ. હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. ઇમરજન્સી વોર્ડમાં દાખલ થતાં પગ જમીન પર ચોંટી ગયા હોય તેમ મલયને લાગતું હતું. મલયને આંખે અંધારા આવી રહ્યા હતા. તે લથડતા પગે ઢસડાઈ રહ્યો હતો. મલય પડી જશે એવું લાગતાં પટેલકાકા અને ચંદ્રેશે તેને બંને બાજુથી પકડી લીધો, ત્યારે મલયને નહીં પણ તેના મૃતદેહને ઢસડી જતા હોય તેવું એ બંનેને લાગી રહ્યું હતું. વોર્ડની લોબીમાં જ બે સ્ટ્રેચર પડ્યાં હતાં. બંને પર સફેદ કપડાંથી ઢાંકેલા બે મૃતદેહ સૂવાડ્યા હતા. સ્ટ્રેચર પાસે પહોંચતાં જ બંધ તૂટે અને ધોધમાર પાણી છૂટે એમ મલય પોક મૂકીને રડ્યો. મલયની કરુણ અને દયનીય સ્થિતિ જોઈ ચંદ્રેશ અને પટેલકાકા પણ જાત સંભાળી ન શક્યા. હૈયાફાટ રુદનનો અવાજ સાંભળી નર્સ દોડી આવી અને ‘અહીં રોકકળ નહીં કરવાની. શાંતિ રાખો.’ કહી ‘ડેડબોડીનાં સગાં’ને ડોક્ટરની કેબિનમાં મોકલવાનું કહી જતી રહી. તેની માટે આ બધું રોજિંદું હતું.