‘હું તો એ વાત ક્યારનોય ભૂલી ગયો છું...’ વિભાકરે હસીને કહ્યું. ‘તમે એ જવાબદારી ભાસ્કરને સોંપી એની સામે મને કોઈ વાંધો નથી, વાંધો હોઈ પણ ના શકે. મારો જે અધિકાર નથી એના માટે જીદ કરીને દુઃખી શા માટે થવાનું?...’ એણે હળવેથી ઉમેર્યું. ‘ઓગણપચાસ વર્ષની ઉંમરમાં ઘણું જતું કર્યું છે એટલે જતું કરી દેવાની આદત પડી ગઈ છે. જે થઈ ગયું એ થઈ ગયું. પાંચ-દસ મિનિટમાં એની પીડા મનમાંથી ખંખેરી નાખવાની...’ સહેજ અટકીને એણે બાપા સામે જોયું. ‘સુખેથી જીવવા માટે એક જ સિદ્ધાંતને વળગી રહ્યો છું. મગજ ઉપર ભાર નહીં રાખવાનો ને દિલમાં કોઈ ડંખ નહીં રાખવાનો!’