હરકિસનભાઈની ‘સગર્ભા વહુ’ પ્રત્યેની ખેલદિલીનો વધુ એક અનુભવ મને ‘અવતાર’ના લેખન દરમિયાન જ થયો. ‘અવતાર’ની શરૂઆતમાં તેમ જ થોડા પાછળથી પણ તેમણે મારા ઉપર સૂચનોનો વરસાદ વરસાવ્યો હતો. એક તો હું આ વાર્તા લખવી કે ના લખવી તેની અવઢવમાં હતો અને તેમાં પાછું તેમનું આ સૂચન-સત્ર ! જરા અકળાઈને મેં 18 ડિસેમ્બર, 1991ના રોજ તેમને એક પત્ર લખ્યો. મેં એમાં તેમને લખેલું કે તમે મને ડાઈરેક્ટ જરૂર કરો, પણ ડિક્ટેટ કરશો તો હું ‘હું’ નહીં રહું. હરકિસન મહેતા બની જઈશ. તમારી ટકટક મને રૂંધી નાખશે.વાર્તાલેખન એ સંવનનની ક્રિયા જેવું છે; એમાં તો શુભેચ્છક વડીલનો બહારથી સંભળાતો સ્વાભાવિક ખોંખારો પણ મિજાજને ડહોળી નાખે –શરમ કે શિસ્તને અવગણીને તમને હું આ વાત લખી રહ્યો છું.”