સમયની એક પળ જાણે વહેવામાં એક યુગ લગાવી રહી હોય એમ અર્જુનની ધીરજની પરીક્ષા કરી રહી છે! એના મનમાં બસ કાનજી જ છવાઈ ઉઠે છે, એનું બોલવું, એનું હસવું, એની હાથમસ્તીની આદત, એની વાતો, કપડાં અંગે એની રોકટોક, એની મૂર્ખામીઓ, એની સાથે ફૂંકેલી એ સિગરેટોના કશ, એનું મન ન હોવા છતાં પોતાના માટે લાયબ્રેરીમાં જોડાવું, સિયાની મંજરી આંખોથી પોતાને ચિળવવું, એન્જીનીયરીંગ ન છોડી શકવાના રોદણાં રડવા, અને આવી બીજી કેટલીય યાદો ફિલ્મના દ્રશ્યોની માફક આંખો સામે પસાર થઈ જાય છે! અને કાનમાં બસ કાનજીના કહેલ શબ્દો ગુંજી રહયા છે, ‘હું તો ચાહું કે મારો મિત્ર મને હસતા મુખે વિદાય આપે, અને મારી મોતને પણ કહે કે ‘આવા નંગમાંથી મારો પીછો છોડાવવા બદલ તારો આભાર !’