હું એમની સામે તાકી રહ્યો. મારી સામે એક નિષ્ણાત માણસ બેઠો હતો, મૂંઝાયેલો! એથી આગળની વાત એ હતી, કે એ માણસ એક બહુ જ પ્રામાણિક વાત કરી રહ્યો હતો. પોતાની અસમર્થતા માટે એ કેટલો ચિંતિત હતો એ સ્પષ્ટ દેખાતું હતું. હું એની સામે દરદીના રૂપમાં આવ્યો હતો, અને એની મદદ માગી રહ્યો હતો. એને એ વાતની ખબર પણ હતી. મને મદદ કરવા એ આતુર પણ હતો. એક વાત મારા મનમાં સ્પષ્ટ થઈ ચૂકી હતી, કે જો હું એને મદદ કરું, તો જ એ મને મદદરૂપ થઈ શકે તેમ હતો!