કંઈ નહિં. છેક ગયા દસકા સુધી પાકિસ્તાનના ગુજરાતી પત્રોમાં વિશેષ તો જનાબ પ્લાણીનું“મેમન ન્યુસ” અને બીજું “વતન”માં અવારનાર મારાં લખાણ પ્રગટ થતા હતાં અને મને મારા બાળપણના શેરીગોઠિયા પત્રકારમિત્ર યાહ્યા હાશિમ બાવાણી કયારેક એ મોકલતા હતા (હવે એ જન્નતનશીન છે), પણ છપાયેલાં મારાં એ લખાણો જોઇને બહુ રોમાંચક કલ્પનાઓ મનમાં જાગતી હતી. ખ્વાઈશ પણ ઉપજી આવતી હતી કે કે ક્યારેક ઉસ્તાદ બંદૂકિયા કે એના વંશજો મારું નામ વાંચીને મને મારા જમણા હાથના બાવડાના સંદર્ભમાં ઓળખી પાડે-કે અરે, આ તો એ લેખક કે જેને આપણા અબ્બાજાને લખવાજોગ બનાવ્યો.