સૂર્યનું પ્રત્યેક કિરણ સાવ એકલું જ હોય છે, પરંતુ લોકો એ એકલાઅટૂલા કિરણને જોવા માટે ટેવાયા જ નથી. કિરણો એકબીજાંમાં ભળી જઈને જે વિશાળ ટોળું રચે તેને લોકો અજવાળું કહે છે. અજવાળું કિરણના વ્યક્તિગત અસ્તિત્વને ટોળાનો ભોગ બનાવી દે છે. ભીડની હઠ આગળ બિચારું કિરણ લાચાર છે. કિરણથી ભીડની ગુસ્તાખી સહન ન થાય ત્યારે એ પોતાની તેજોમય એકલતા લઈને ભાગી છૂટે છે. દેશી નળિયાંથી છવાયેલા કોઈ સાવ અજાણ્યા છાપરા પર પહોંચી જઈને સાવ નાની ફાટમાંથી એ કિરણ ઝૂંપડીમાં ઊતરી પડે છે. કશુંક અલૌકિક બની રહ્યું છે એવો અણસાર ઝૂંપડીમાં આમતેમ અટવાતી અસંખ્ય રજકણોને આવી જાય છે. સીધી લીટીની વ્યાખ્યા સમા એ કિરણમાં થનગનતી રજકણોનું નૃત્ય તમે કદી એકચિત્તે જોયું છે? કવિ હરીન્દ્ર દવેની પંક્તિ યાદ છે? ‘એક રજકણ સૂરજ થવાને સમણે!’