એને મૂર્તિ થઈને ઉભેલી રમલીના શરીરના અંગોને એના રુક્ષ થઇ ગયેલા હાથોથી અછડતો સ્પર્શ આપીને કામુક વળાંક આપ્યા. રમલીને એ સ્પર્શ રણઝણાવી ગયો. એની ઑગણીસ વર્ષની શાંત જિંદગીમાં ગૌતમનો એ અછડતો સ્પર્શ ઝંઝાવાત પેદા કરી ગયો. એનું મન આજ જગ્યાએ થતા સિંદૂરી સંધ્યાના મેળાપને કાજળભરી રાત્રીમાં બદલવા તરબોળ થઈ ઉઠ્યું. ફરીથી ગૌતમ એના કામુક વળાંકોને પથ્થરની શિલાઓ પર કંડારવા લાગ્યો.