‘આપનો ખૂબ ખૂબ આભાર…. આજે તમે સામે આવીને મારી ટીંકુને ના બચાવી હોત તો…. આપ તો અમારા માટે સાક્ષાત્ ભગવાનનું સ્વરૂપ લઈ ને આવ્યા છો !’ હાથ જોડીને નાનકડી ટીંકુના મા-બાપ આભાર વ્યક્ત કરી રહ્યા. નાનકડી ટીંકુની મમ્મી તો હજી જાણે એને કદીય પોતાનાથી અળગી ના થાય એમ છાતી સરસે ચાંપીને બેઠી હતી અને ટીંકુનો જીવ હતો એના બોલ મા… અને પાપા વહાલથી માથા પર હાથ ફેરવી રહ્યા હતા. ટીંકુ કદાચ આટલાં મોટા અકસ્માત પછી પણ એ જ સહજતાથી અને નિર્દોષતાથી એ જ બૉલ સાથે રમી રહી હતી. એ જ બૉલ…જે આજે કદાચ કૈંક અણધાર્યાનો નિમિત્ત બન્યો હતો… તો પણ…એને એટલો જ વહાલો હતો ! આ બૉલ કદાચ ટીંકુને એટલો જ વહાલો રહેશે જ્યાં સુધી ટીંકુ પાસે રહેશે અને જો કાલ ઊઠીને આ બૉલ કોઈ બીજા પાસે હશે ત્યારે પણ કદાચ ટીંકુ આમ જ હસતી રમતી રહેશે…. કેમ કે ટીંકુનું અસ્તિત્વ, લાગણીઓ અને હોવાપણું સ્વતંત્ર છે ! હાશ… દિલ ને જાણે કોઈ જવાબ મળી ગયો…