‘એડ, પ્લીઝ.’ ઑસ્વાલનો ઉત્સાહ ભાંગી ગયો. આ પહેલીવાર ન હતું કે કોઈ તેને માનસિક રોગી ગણી રહ્યું હતું. ઑસ્વાલ આખો દિવસ બ્યૂત ચમો ગાર્ડનના સરોવર કિનારે બેસીને વિચાર્યા કરતો કે પેલી છોકરી કોણ હતી? તેનું જીવન એવા સમયગાળામાંથી પસાર થઈ રહ્યું હતું જ્યાં તેને લાગતું હતું કે આ શરીર પર તેનું નહીં, પણ સૂરજનું નિયંત્રણ હતું. વારેઘડીએ તેને સૂરજ સામે તાકી રહેવાનું મન થતું. શિયાળાના દિવસો પસાર થઈ ગયેલા અને વસંત પગલાં માંડતી હતી. દિવસભર ધૂપ શેકતા ઑસ્વાલને પ્રશ્ન થયો કે આવતાં વર્ષે ઠંડીમાં તેનું શું થશે? અત્યારે પણ જ્યારે વાદળો ઘેરાઈ આવતાં અને સૂરજ સંતાઈ જતો ત્યારે તેનું મન વિષાદમાં ચાલ્યું જતું. તેણે આવતા શિયાળામાં ગરમ પ્રદેશોમાં ચાલ્યા જવાનંુ જ પણ વિચારી લીધું હતું.