રાત થઈ ગઈ હતી. ચંદ્રના પ્રકાશમાં બિથોવને વગાડવાનું શરૂ કર્યું. નવી નવી ધુનો વાગતી ગઈ અને પેલા ભાઈ બહેન રસ તરબોળ થતા રહ્યા. ઘણી વાર પછી બિથોવને કહ્યું કે આજનું સંગીત ખરેખર હ્રદયમાં થી આવે છે અને મારે તેને લખી લેવું પડશે. (સંગીતની ધુનો લખવાની ભાષા પશ્ચિમમાં ઉપલબ્ધ હતી, આપણે ત્યાં પછીથી આવી) તેણે એ સમયે વગાડેલા ગીતો લખી લીધા અને બીજે દિવસે ઓપેરામાં એ વગાડ્યા. તેને કોઈએ પેલા બાળકોની ઈચ્છા પૂરી કરવા માટે દબાણ ન કર્યું હતું. પણ આ જ કરૂણા ના ભાવે તેને તેના જીવનની એક ઉતમ કૃતિ ભેટ આપી અને એ હતી બિથોવનની પ્રખ્યાત મૂનલાઈટ સિમ્ફની કે મૂનલાઈટ સોનાટા. એની મૂનલાઈટ સિમ્ફની અમર થઈ ગઈ અને જગતને એક સર્વોતમ ભેટ તે રાત્રે ઝૂંપડામાં ચંદ્રના પ્રકાશમાં ગરીબ અને નિર્ધન ભાઈ બહેનની હાજરીમાં મળી. બીજે દિવસે ઓપેરામાં દરેકે દરેક ધુન પર લોકો ઝૂમી ઉઠ્યા, પણ તેના પહેલા પ્રેક્ષકો ના જેટલો આનંદ તેમને આવ્યો હશે?