હલામણ રહેતો હતો ઈ ગામમાં એક મુંજાલ કરીને ખેડું રહેતો હતો તેને એક દિ વાણદને કીધું એલા તું આ હલામણ નું વતું કરવા ઈને ઘેર જાછ અને વતું પણ સાબુ ચોપડીને કરછ તો મારું વતું એકલું પાણી ચોપડીને ઓતરડી નાખશ ઈમ કીમ ? વાણ દ ખે ઈમને ઘણું અનાજ આપે છે .વળી ઈને ઘેર વતું કરવા જાઉં તો ઈ મને ખાવા પણ બેસાડે છે . મુંજાલ ખે હું પણ હલામણ થી વધુ અનાજ આપીશ અને તુને હું માલપુઆ ખવડાવીશ ,એકદી મુંજાલે વાણદ ને પોતાનું વતું કરવા પોતાને ઘેર બોલાવ્યો .વાણદ ખંભે કોથળી નાખીને મુંજાલને ઘરે ગયો .જ્યાં વાતું કરવા બેઠો ત્યાં સાબુ નો મળે સાબુ એ લેવાનું ઘરેથી ભૂલી ગએલો .પણ ચતુર વાણ દ સાબુ લેવા ઘરે પાછો થોડો જાય ? એને અસ્ત્રાની ધાર કાઢવાની જે લંબ ચોરસ પથરી હોય એ મુંજાલ ની દાઢી ઉપર પાણી ચોપડીને ઘસવા માંડી ગયો .મુંજાલ કહે એલા આમાં ફીણ કાં નો વળે ?હાજર જવાબી વાણદ બોલ્યો . આતાં તારો બાપો વલાતી સે આમાં ફીણ નો વળે આતો બહુ મુંઘો સાબુ સે એમાં ગંધારા વેડા નો થાય .