અરે! પણ આજે તો તારે મને કહેવું જ પડશે કે તું તારા મૌન સાથે શું કરીશ? તને નથી ખબરને? પણ મને ખબર છે. આપણાં ઓરડામાં, મારી બાજુના ભાગમાં પુસ્તકો ઉપાડવા જઈશ તો શબ્દો તને ભૂતની માફક વળગશે. કોઈ રીસીટની પાછળની બાજુ લખાયેલી કવિતા તને વીંટળાય વળશે. નીચેનાં ઓરડામાં મારું ગ્રામોફોન, સીડીઓ, કેસેટો એટલો ઘોંઘાટ કરી મુકશે કે તારે એકાદ પલ માટે કાનમાં આંગળીઓ ખોસી દેવી પડશે પણ સુરો મારાં અવાજમાં તને ભરી જ જશે નાચવાં વિવશ કરી જશે. આશા રાખું છું કે જ્યારે પણ મારાં ટુકડાંઓ સમેટવાના આવે ત્યાં સુધીમાં તું આ બધું વાંચવા- સાંભળવા અને સહુથી વધુ તો સમજવા માટે સજ્જ થઇ ગયો હોય. પછી કદાચ મને કોઈપણ પૂર્વગ્રહ વગર સમજી શકીશ: તારાં પ્રત્યેની આસક્તિ-અનાસક્તિ, વફદારીઓ-બીનવફાદારીઓ, ગમાં-અણગમા, કદાચ બધું જ અને કદાચ કંઈ નહીં! આશા રાખું છું કે ત્યારે તારી સાથે કોઈ એવું પણ હોય કે જે મને, વહેતી હવાને, નાચી નાચીને ફીણ ફીણ થતાં મોજાઓને, પવનની સાથે ગાતાં પાંદડાઓને સમજી શક્યું હોય. છત્તાં જો ના સમજી શકે તો એ વાંક મારો કે મારાં શબ્દોનો નહીં હોય, પણ તારાં મૌને તને બક્ષેલાં બધિરપણાનો અને મુકપણાનો હશે. અહીં કોની હાર કોની જીત? અહીં તો આપણે બંને જ હારશું. એટલે જ આશા રાખું છું કે તું આ શબ્દોને ઓળખી શકે, બહુ મોડું થઇ જાય તે પહેલાં