ભગવત ગીતાની એક વિશેષતા એ છે, કે તેની રચના વખતે જે જે ધાર્મિક વિચારો  પ્રચલીત હતા તેમા જે વિચારો  ખરેખર માનવ  જીવનને પરિવર્તીત કરે ,પ્રકાશિત કરે, અને આનંદ પ્રદાન કરાવે અને પરમ શાંતિ આપે તેવા,જે જે  ઉપનિષદના વિચારો લાગ્યા તે બધાજ  એક્ત્ર કરીને ગીતાએ રજુ કર્યા છે, જેમ વેદમા અને ઉપનિષદોમા ઋષીજનોની પોતાની આંતરિક સાધના કરીને આત્મ દર્શન વગેરેની  શોધ છે, તેવુ ગીતામા જોવા મળતુ નથી, ગીતા પર સાંખ્ય દર્શનની, યોગ દર્શનની, અને ઉપનીષદોની  ધણી મોટી અસર જોઇ શકાય છે, આ બધાના વિચારોને ગીતાએ પોતાની રીતે મઠારીને ગીતામા મુકેલ છે, તેજ ગીતાની વિશેષતા છે,ગીતા વેદના પ્રામાણ્યનો સ્વીકાર કરીને ચાલે છે,તે એમ પણ માને છે,  કે સંસ્કારની અમુક કક્ષાએ  ઉભેલા માણસે તો વેદમા બતાવેલા વિધી વિધાનને  અનુસરીને જ કર્મો કરવા જોઈએ ,ગીતા એવી  સ્પષ્ટ માન્યતા ધરાવતી લાગે છે, કે વેદની આજ્ઞાઓને  અનુસર્યા વિના માણસને પરમ ગતિ પ્રાપ્ત થઈ શકતી જ નથી, તેથી યજ્ઞકર્મ પણ ફળની કશી પણ આકાંક્ષા વિના કરવા જોઇએ એમ તે માને પણ  છે, માણસની અમુક અવસ્થા વટાવ્યા પછી વેદમા બતાવેલા કર્મો પરમ ગતિ અથવા મોક્ષની  પ્રાપ્તિમા  અંતરાયરુપ થવાનો સંભવ રહે છે, એમ ગીતા સ્પષ્ટ માને છે, અને વેદના કર્મો કરવાની પછી જરુરીયાત નથી, તેમ પણ સાથે સાથે કહે છે,એટ્‌લે દ્વી અર્થી વિચાર છે,