આમ, જ્યારે લોકો ભૂતકાળ તેમજ ભવિષ્યકાળનો વિચાર કરતા બંધ થાય, જ્યારે શરીરનો ખ્યાલ છોડી દે – કારણ કે શરીર તો આવે છે અને જાય છે અને મર્યાદિત છે – ત્યારે તેઓ વધારે ઉચ્ચ આદર્શને પહોંચે છે. શરીર સાચો માનવ નથી, તે જ પ્રમાણે મન પણ તે નથી, કારણ કે મનનો પણ સંકોચ અને વિકાસ થયા જ કરે છે. માત્ર આ બધાથી પર જે આત્મા છે તે જ કાયમને માટે રહી શકે. શરીર અને મન તો હંમેશાં બદલાતાં રહે છે. અને હકીકતમાં તો જેમ નદીનાં પાણી કાયમ વહેતાં રહે છે, અને છતાં અખંડ પ્રવાહ રૂપે દેખાય છે, તેમ મન અને શરીર માત્ર નિરંતર બદલાયા કરતી ઘટનાની પરંપરાનાં નામ છે. આ શરીરનું અણુએ અણુ સતત બદલાયા કરે છે; કોઈનું પણ શરીર વધારે મિનિટો સુધી એકનું એક જ રહેતું નથી, અને છતાં આપણે ધારીએ છીએ કે આપણું શરીર તો એનું એ જ છે. મનનું પણ તેમ જ છે; એક ક્ષણે તે સુખી હોય છે, બીજી ક્ષણે તે દુઃખી હોય છે; એક ક્ષણે તે સબળ હોય છે, તો બીજી ક્ષણે તે નબળું હોય છે; સદા પરિવર્તન પામ્યા કરતા વમળ જેવું છે. તે મન અનંત આત્મા ન હોઈ શકે. પરિવર્તન માત્ર મર્યાદિત વસ્તુમાં જ હોઈ શકે; અનંત કોઈપણ રીતે પરિવર્તન પામે એમ કહેવું તે બેહુદું છે, કેમ કે તેમ બની શકે નહીં. મર્યાદિત શરીરો તરીકે તમે અને હું હાલચાલ કરી શકીએ. આ વિશ્વનું અણુએ અણુ નિરંતર ગતિની અવસ્થામાં છે. પરંતુ જો સમગ્ર વિશ્વને આપણે એક એકમ તરીકે લઈએ, તો તેમાં ગતિ હોઈ શકે નહીં, તેમ પરિવર્તન પણ હોઈ શકે નહીં. ગતિ હંમેશાં સાપેક્ષ છે. બીજી કોઈક વસ્તુની અપેક્ષાએ હું ગતિ કરું છું. આ વિશ્વમાં કોઈ પણ અણુ બીજા કોઈ અણુની અપેક્ષાએ પરિવર્તન પામી શકે; પણ સમગ્ર વિશ્વને એક એકમ તરીકે લો તો તે કોની અપેક્ષાએ ગતિ કરી શકે ? તેના સિવાય બીજું કશું છે જ નહિ. તેથી આ અનંત એકમ અચળ, અપરિમાણી, નિરપેક્ષ છે; અને આ જ સાચો માનવ છે. તેથી આપણી સત્તા (હોવાપણું) સમગ્ર વિશ્વમાં – અસીમમાં રહેલી છે, સીમિતમાં નહીં. આપણે નાના નાના, મર્યાદિત અને કાયમ બદલાયે જતા જીવો છીએ એવા વિચારો ભલે ગમે તેટલા સુખદ લાગતા હોય, પણ તે બધા પુરાણા ભ્રમો છે. જો લોકોને એમ કહેવામાં આવે કે તમે સર્વવ્યાપી વિશ્વાત્મા છો, તો તેઓ ગભરાઈ જાય છે. સર્વ વસ્તુ દ્વારા તમે કામ કરો છો, સૌના પગ દ્વારા તમે ચાલો છો, સૌના મુખ દ્વારા તમે બોલો છો અને સૌના હૃદયો દ્વારા તમે લાગણી અનુભવો છો.