શચીએ ગુરુમહિમા કર્યો, જ્યારે સતીએ ઋતુમહિમા કર્યો. વામનપુરાણમાં સતીએ વર્ષાઋતુનું આ શબ્દોમાં સુંદર વર્ણન કર્યુંઃ ‘આ વર્ષાઋતુમાં પવન સખત વાય છે. આ મેઘો હૃદયને ફાડી નાખે એવી ગર્જનાઓ કરે છે. કાળાં વાદળાંમાં વીજળીઓ મકારા કરી રહી છે. મયૂરો કેકારવ કરી રહ્યા છે. આકાશમાંથી પાણીની ધારાઓ પડી રહી છે. બગપંક્તિઓ મેઘરાજને આવકાર આપે છે. કદંબ, શાલવૃક્ષ, અર્જુનવૃક્ષ અને કેતકીનાં ફૂલો વાયુના વેગથી ખરી રહ્યાં છે. મેઘની ભારે ગર્જનાઓ સાંભળી તળાવો હવે ગંદા પાણીથી છલકાઈ જશે એમ જાણી હંસો તેમનો ત્યાગ કરી રહ્યા છે. આ વિધાનો પરથી પુરવાર થાય છે કે સતી પ્રકૃતિ અંગેનું જ્ઞાન ધરાવતા હતા. એ જ રીતે પાર્વતી વૃક્ષનું મહત્ત્વ જાણતાં હતાં. મત્સ્ય મહાપુરાણમાં પાર્વતીએ વૃક્ષ-માહાત્મ્ય કરતાં કહ્યુંઃ દસ કૂવા સમાન પુણ્ય આપનારી એક વાવ છે. દસ વાવ સમાન ફળ આપનાર એક સરોવર છે. દસ સરોવર સમાન એક પુત્ર છે અને દસ પુત્ર સમાન એક વૃક્ષ છે! એ જ પ્રમાણે સ્કંદ મહાપુરાણમાં ભાનુમતી ફૂલની જાણકાર હતી. એણે કહ્યુંઃ ચાર પ્રકારનાં ફૂલ હોય છે. જંગલમાંથી લાવેલા, બગીચામાંથી લાવેલા, પૈસા દઈને ખરીદેલા અને દાનમાં મળેલા. જંગલમાંથી લાવેલાં ફૂલનું ફળ ઉત્તમ હોય છે. બગીચામાંથી તોડેલા ફૂલનું ફળ મધ્યમ હોય છે. ખરીદેલું ફૂલ નિકૃષ્ટ છે, પણ દાનમાં મળેલું ફૂલ તો નિષ્ફળ છે!