બીજા દિવસે સવારે મેં જોયું તો તે ગલુડિયાના શ્વાસ બંધ થઈ ગયા હતા અને તેની માતા ત્યાં જ હતી. મને એમ થયું કે તેની માતા તેને અહીંયા જ શા માટે લઈને આવી. તેને કોણે મારું એડ્રેસ આપ્યું હશે. તે અન્ય કોઈ સ્થળે કેમ ન ગઈ. તેને કેવી રીતે ખ્યાલ આવ્યો કે મારા ઘરે આવવાથી કોઈને કોઈ મદદ મળી રહેશે. તે મને તો કહી શકવાની નહોતી અને મને તેની ભાષા સમજાવાની નહોતી. હું જાણું છું કે, હું મારા પેટ્સ મોગુ અને છોટુ સાથે વાત કરી શકું છું. મને ખ્યાલ આવે છે કે તે ક્યારે ખુશ હોય છે અને ક્યારે ભૂખ્યા હોય છે. મોગુ તો પેટ ખરાબ હોય તો મને રાત્રે પણ જગાડે છે અને પોટી માટે બહાર લઈ જવા કહે છે, જો હું ઘણા કલાકો બહાર હોઉં તો તેને ચિંતા ન કરવા કહું છું, તેને એમ પણ કહું છું કે કોઈને પરેશાન ન કરતો અને શાંતિથી રહેજે. ગલીના શ્વાન સાથે તે થોડું મુશ્કેલ છે.