ખરેખર તો હું પરમ સ્વાર્થી છું. મારું- સ્વનું પ્રેય મને પહેલું ખેંચે છે; અને તેથી જ મારા માટે સતની સહાય – એનું શરણ લેવું અનિવાર્ય બની જાય છે. સત્ય ને ધર્મની હથેળીઓ ઉપરતળે રહી આપણું રત્નજડિત જતન કરે છે. તન-મનની દુરસ્તી માટે – તેના આરોગ્ય અને ઉત્કર્ષ માટે મને તો ગીતાનિર્દિષ્ટ સાત્વિક શીલ-સંપતિનું પર્યાવરણ અનિવાર્ય લાગે છે. એનું સેવન, એનું સંવનન આપણી સર્વ ઈન્દ્રિયો દ્વારા, આપણી સમસ્ત ચેતના દ્વારા ચાલતું રહે એમાં મને મારી સ્વસ્થતા અને સાર્થકતા હોવાનું લાગે છે. સૂર્યોદયે જેમ સૂરજમુખીનું ફૂલ ખીલે છે એમ જ સત્યોદયે મારું આત્મપુષ્પ ખીલે છે અને પ્રસન્નતા પ્રગટાવી રહે છે. હું કંઈ સત્યવાદી હરિશ્ચંદ્ર કે સંત કે ધર્મપુરુષ નથી; પરંતુ સાચુકલા માણસને શોધતો, એમને ચાહતો ને એમની સંગતમાં વધુ ને વધુ રહેવાનું પસંદ કરતો ને ઝંખતો જીવ જરૂર છું. મને કોઈનુંયે ખરાબ વાંછવું, ખરાબ કરવું સખત નાપસંદ છે. કોઈના ભોગે આગળ વધવામાં મને હલકટતા કે હીણપત લાગે છે; કોઈના સુયોગે આગળ વધાય એમાં જ મને મારી વસેકાઈ કે ધન્યતા હોવાનું લાગે છે.