પૅમ્ફલેટ શબ્દનાં મૂળમાં લેટિન શબ્દ ‘પૅમ્ફિલશ’ છે જેનો અર્થ થાય પ્રેમ સંબંધી કે પ્રેમને લગતું. દરઅસલ બારમી સદીમાં પ્રેમની ૭૮૦ પંક્તિની નાટ્ય કવિતા ‘પૅમ્ફિલશ ડી એમોર’ એટલી લોકપ્રિય થઇ કે માત્ર એ એક કવિતા ફરી ફરી છપાતી ગઈ, વહેંચાતી ગઈ, વંચાતી ગઈ. કોઈ મુખપૃષ્ઠ વિનાની પત્રિકા રૂપે. પછી તો અનેક નકલો થતી ગઈ. અને પછી તો કોઈ પણ પત્રિકા આવે તો લોકો કહે કે ઓહો! આ તો પેલી પૅમ્ફિલશ છે. અને આમ ચૌદમી સદીમાં એક શબ્દ જન્મ્યો જેનું નામ પડ્યું પૅમ્ફલેટ. આજે કવિતા પૅમ્ફલેટમાં છપાય અને એનું વિતરણ થાય અને પછી અધકચરી વંચાઈને ફેંકી દેવાય તો કેવું લાગે? એટલે જ પોર્ટુગીઝ કવયિત્રી મારિયા ટેરેસા હોર્ટા કહે છે કે જે કવિતા કવિની પોતાની વાત, પોતાનાં કર્મ, પોતાની માન્યતા નથી કહેતી, પોતાને થયેલાં અન્યાયનો યોગ્ય ઈલાજ નથી શોધતી, એ કવિતા કવિતા નથી, માત્ર ચોપાનિયું છે. કવિએ એકાંતમાં રહેવાનું નથી. લોકો વચ્ચે રહેવાનું છે. અને કવિતા કરવાની છે. જીવંત કવિતા… યૂ સી!