મનની દુઃખ-સુખ રૂપી વૃત્તિઓમાં પોતે દુઃખી-સુખી થયા કરે છે. જીવન દરમ્યાન, અજ્ઞાનીનો અહંકાર, એ વૃત્તિઓનો વર્તાવ પોતાનામાં થતો માને છે, એવો જ અલ્પરૂપમાં તોયે, જ્ઞાનીનો અહંકાર પણ એનો વર્તાવ પોતાનામાં થતો માને છે. તો પણ, અજ્ઞાનીને અહંકારની ધારણા છે. (એટલે કે એનામાં અહંકાર દ્રઢ થયેલો હોય છે,) જ્યારે જ્ઞાનીને (માત્ર વ્યવહાર પૂરતો જ એનો ઉપયોગ હોવાથી,) એનામાં અહંકારની દ્રઢતા નથી, પણ જે આનંદ-સ્વરૂપ છે, તેવા આત્મામાં જ એના અહંકારની (“એ જ હું છું” એવી દ્રઢ) ધારણા હોય છે. એવી (બ્રહ્મસ્વરૂપતાની) ધારણા, એ જ આત્મજ્ઞાન છે, ને દુઃખ-સુખ સાથે કંઈ લાગતું વળગતું નથી.