ત્યાં જ ફોનની ઘંટડી વાગી, “મેં ફોન ઉપાડ્યો. સામે છેડે અદા હતા. “અરે મારી વ્હાલી દિકરી, જલદીથી ફોન આપ તારી મમ્મીને! મારે સારા સમાચાર આપવાના છે!” એમના અવાજની ખુશીએ જાહેર કરી દીધું કે શું સમાચાર હશે. મેં રિસીવર પર હાથ મૂકીને બૂમ પાડી, “મમ્મી તારો ફોન છે!” રસોડામાંથી મમ્મી આવી, એને ફોન આપી હું કઈં પણ ન બન્યું હોય એમ અંદર ગઈ ને ઋચાને કહ્યું, “તારા જેવી ભૂખડ જોઈ નથી. બે મિનિટ રાહ ન જોઈ શકત? મારા વિના ખાવા-પીવાનું ચાલુ કરી દીધું?” ત્યાં જ મમ્મી આવી અને નોર્મલ ટોનમાં બોલી, “બે દિવસ [પછી દિલીપની સગાઈ છે. ધાજીને ઈંદિરાને જે આપવું છે એની ખરીદી માટે મદદ જોઈએ છે, તો, સુલુ, તૈયાર થઈ જા.” અને પછી ઋચા તરફ ફરીને કહે, તું કઈં ન કરતી હોય તો આવ સાથે.” ઋચા બોલી, “માસી આ તો તમે છો ને એટલે પૂછ્યું. સુલુડીને તો મારી કદર જ ક્યાં છે? હું ખાઈને ઘરે જઈ તૈયાર થઈને તરત આવું છું.”