માલ ખડકાય જેમ લારીમાં, એમ પટકાઉ છું પથારીમાં. શું ખૂટ્યું ને શું ખૂટવાનું છે ? એય ભૂલ્યો છું હાડમારીમાં ! આ ક્ષણે એમ ક્યાં વિચારું હું બારણે બેસવું કે બારીમાં ? રાતને એ રીતે હું કાપું છું, જેમ પર્વત કપાય આરીમાં. સાવ નવરાશની ક્ષણોમાં પણ, હું ફરું છું જવાબદારીમાં. રોજ ઊઠી સવાર છાંટું છું, ફૂલ ઊગતા નથી જે ક્યારીમાં !