૧૨૫ મિનિટની આ ઘોંઘાટિયા ફિલ્મમાં એકમાત્ર મોહમ્મદ ઝીશાન અય્યુબ મજા કરાવે છે. તેનું કૉમિક ટાઇમિંગ એટલું પર્ફેક્ટ છે કે પન્ચ વિનાના સીનમાં પણ તે લોકોને હસાવી દે છે. ચોમાસાની તાજી લીલોતરી જેવી ખૂબસૂરત અસિનને આ ફિલ્મમાં વેડફાતી જોઈને આપણું બશ્શેર લોહી બળી જાય. અભિષેકના પાત્રને તેના પ્રત્યે પ્રેમ તો દૂર, એક ટકો સહાનુભૂતિ હોય એવો રોકડો એકેય સીન નથી. તેમ છતાં તે આવા કાચકાગળ જેવા બરછટ માણસની પ્રાણીસંગ્રહાલય જેવી ફૅમિલીમાં પોતાનાં લગ્ન છોડીને શું કામ ઠેબે ચડે છે એ જ સમજાય નહીં. એ જ રીતે ટીકુ તલસાણિયા, સીમા પાહવા, ટૅલેન્ટેડ સુમીત વ્યાસ અને અબવ ઑલ સુપ્રિયા પાઠક જેવા મસ્ત કલાકારો દેશની સંપત્તિની જેમ વેડફાઈ ગયા છે. ફારુક શેખની ‘લિસન અમાયા’ અને મણિરત્નમની ‘ઓકે કન્મની’ જોઈએ ત્યારે ખ્યાલ આવે કે ઑલ્ઝાઇમર્સથી પીડાતી વ્યક્તિની સ્થિતિ કેવી હોય. અહીં સુપ્રિયાઆન્ટીની ઍક્ટિંગમાં એ જરાય દેખાતું નથી. રિશી કપૂર અને અભિષેકને જોવા ગમે છે, પણ આપણે ક્યાંય તેમની સાથે કનેક્ટ થઈ શકતા નથી નહીંતર આ જ રિશી કપૂર આવા જ ગેટઅપમાં ‘દો દૂની ચાર’ ફિલ્મમાં કેવો સંવેદનશીલ અભિનય કરી ગયેલા. અને અભિષેકના પપ્પાએ તો દીકરાના ગ્રહો જોવડાવવાની જરૂર છે.