એટલામાં સંધ્યા ચા લઈને આવી. સંધ્યા એક આદિવાસી બાળા હતી, જેના પિતાજી કામે ગયા હતા. ભણવામાં હોંશિયાર હોવાના કારણે તે અહીં સુરેશ અંકલને ત્યાં ઘરના સભ્યની જેમ રહીને અભ્યાસ કરતી હતી. સુરેશ અંકલ તેને પોતાની દીકરી જ ગણતા હતા. ચા પીતાં પીતાં પપ્પાએ આગળ જાણવાની જિજ્ઞાસા બતાવી, તેથી સુરેશ અંકલે વાતનો દોર લંબાવતાં કહ્યું, ‘સૌ પ્રથમ અમે અહીં આખી સોસાયટીમાં વૃક્ષો ઉછેરવાનું આયોજન કર્યું. જેમાં સમાજ જેને પોતાની પ્રગતિમાં બાધક સમજે છે, ને જેના નામે મોટી મોટી યોજનાઓ અમલમાં મૂકી પોતાનો ઉદ્ધાર કરે છે તેવા આ ગરીબ માણસોને પણ સામેલ કર્યા. તેઓએ તેમના આંગણે તથા ખેતરની પાળ પર ઝાડ વાવ્યાં. સામે જે પક્ષીઓ કલરવ કરે છે, તે આ આયોજનનો જ પ્રતાપ છે. બીજું અમારું આયોજન હતું, સંસ્કાર કેન્દ્ર. અમારી પાસે કેટલાક ઉત્સાહી મિત્રો છે, જેમાં હવે કેટલાક નિવૃત્ત થયા છે, તે બધાએ આ જવાબદારી ઉપાડેલી છે. તેઓ નિયમિત અમારી સોસાયટીનાં બધાં બાળકો ઉપરાંત આ ગરીબ પરિવારોનાં બાળકો માટે સંસ્કાર કેન્દ્ર ચલાવે છે. ત્યાં કોઈ જ ભેદભાવ નહીં. બધાં બાળકોને પોતીકું જ લાગે તેવું વાતાવરણ સર્જાય. પ્રાર્થના, ધૂન, ગીતો, વાર્તા, ક્યારેક કોઈ સારા વિચારોવાળી મૂવી પણ બતાવવાની. આમ કરવાથી આ વસ્તીમાં વ્યસન અને બીજી કેટલીક કુટેવો તો મટી જ, શિક્ષણનું પ્રમાણ પણ વધ્યું, પણ સાથે-સાથે સૌ એકબીજાની નજીક આવતાં પોતીકો ભાવ પેદા થયો. અભણ-ભણેલા કે ગરીબ-અમીરના ત્યાં કોઈ ભાવ હવે નથી રહ્યા. તેથી મોટી સમસ્યાઓ તો આમ જ ઊકલી જાય છે. અમે અહીં એક નારી-શિક્ષણ-કેન્દ્ર ચલાવીએ છીએ. જેમાં સોસાયટીની બહેનો દર રવિવારે બાજુના મકાનમાં એકઠી થાય છે. ત્યાં આદિવાસી બહેનોને પણ બોલાવવામાં આવે છે. અને તેમાં તેમને જીવનમાં સારા વિચારો-સંસ્કારોના મહત્વ વિષે તો ક્યારેક રોજગારી બાબતે તો ક્યારેક આરોગ્યને લગતી માહિતી આપવામાં આવે છે.