‘ઓહો, હવે તમારી જાત વાળા પણ છત્રી વાપરવાનાં એમ ? માણસે હંમેશા પોતાની ન્યાત, જાત ને લાયકાત જોવી જોઈએ સમજયો ?’ સુરેશની છાતીમાં જાણે કશુંક અણીદાર ખચાક્ કરતું ઘૂસી ગયું. દોલતસર હજી વર્ગમાં આવ્યા નહોતા. સાહેબની ગેરહાજરીમાં છોકરાઓ બરાબરના તોફાને ચઢયા હતા. સુરેશ ચૂપચાપ છત્રી બગલમાં દબાવીને બેઠો હતો. એવામાં ગુસ્સાથી ધમધમતા દોલતસર આવી પહોંચ્યા. ‘કોણ છે હરામખોર ? સાલા, નાલાય્ક, આ કંઈ તમારા બાપની નિશાળ છે ?’ એમના મોંમાંથી સ્વસ્તિ વચનો નીકળવા લાગ્યાં. ‘મારીમારીને સાલાઓને સીધા કરું છું.’ એમ બોલતાં એમની નજર સુરેશની છત્રી પર પડી. ઝાપટ મારીને એમણે છત્રી ઝૂંટવી લીધી ને પછી તોફાની ટોળા પર તૂટી પડયા. જોરજોરથી ત્રણ-ચારને ઝૂડી કાઢયા ત્યાં છત્રી બિચારી વચ્ચેથી તૂટી ગઈ. માસ્તર છત્રી ત્યાં જ ફેંકીને ધૂંઆ-પૂંઆ થતા આચાર્યને ફરિયાદ કરવા ગયા.