પૃથ્વીના ખૂણે ખૂણે આ ઉદ્દઘોષણાનો સ્વર ફેલાતો રહ્યો. સૌએ કાન માંડીને એ સ્વર સાંભળ્યો : અરે ! આ તો સ્વયં ઈશ્વરે આપેલું વરદાન ! કોણ મૂર્ખ હોય કે આવો અવસર ચૂકે ! આ તો પરમાત્માની અમૃતવાણી. ચાલો, દુઃખોને ફેંકી દઈ મનગમતાં સુખોનાં પોટલાં બાંધી લાવીએ, પછી જીવનમાં નકરું સુખ ને સુખ. આખી પૃથ્વી પછી તો આનંદમય ! રાત ઢળવા લાગી. સૌ દુઃખનાં પોટલાં બાંધવામાં મચી પડ્યાં. વીણી વીણીને દુઃખો લઈ લીધાં. ખૂબ વિચારતાં, પહેલાં જે દુઃખ નહોતું તેય હવે દુઃખ લાગવા માંડ્યું. એ દુઃખ પણ ગાંસડીમાં બાંધી દીધું. એક એક મનુષ્ય પાસે મોટી મોટી ગાંસડીઓ થઈ. મધરાત થતાં સૌ માથે પોટલાં મૂકી ગામબહાર ચાલ્યા. બધાં જ ઘરો ખાલી થઈ ગયાં. ગામબહાર જઈ સહુએ દુઃખોની ગાંસડીઓ ફેંકી દીધી. હાશ. કેટલી હળવાશ લાગતી હતી ! આ દુઃખોએ તો હેરાન-પરેશાન કરી મૂક્યાં હતાં. સૂર્યોદય પહેલાં ઘરે પાછાં ફરવાનું હતું એટલે વાતોનો વખત ન હતો. સૌ જલદીથી દિવસભર વિચારીને ગોખી રાખેલાં સુખોનાં ઝટપટ પોટલાં બાંધવા લાગ્યા. જે માગે તે મળવાનું નક્કી હતું. જે સુખનું સપનુંય પહેલાં જોઈ શકતા ન હતા એ સુખને આજે પરમાત્મા તથાસ્તુ કહેવાના હતા. પછી માગવામાં કૃપણતા કોણ કરે ?