મને કોલંબસ રાઈડમાં બેસવાની ભયંકર બીક લાગતી હતી. મારી તેમાં બેસવાની સહેજ પણ ઈચ્છા નહોતી. પરંતુ મારાથી તો ના પાડી શકાય તેવી સ્થિતિ નહોતી ! હું ગભરાતી ગભરાતી કોલંબસ રાઈડ્સમાં બેઠી. બાળકો મને ઘેરી વળ્યા. રાઈડ્સ જેવી ઉપર જાય કે મારી સાડી, હાથ કે પગ જોરથી પકડી લે અને મારી બાથમાં સમાઈ જાય. હું તેમને મારા બે હાથથી જેટલા ચુસ્ત રીતે પકડી શકાય તેમ પકડી રાખું. બાળકોને લાગે કે હું તેમને સાચવું છું પરંતુ સાચી વાત તો એ હતી કે બાળકો મને સાચવતા હતા ! હું તેમને બાથમાં લેતી ત્યારે તેઓ મને હિંમત આપતા હોય તેવો અનુભવ થતો. મારી બીક દૂર કરવા માટે હું તેમને વીંટળાઈ વળતી. તેઓ મને સાચવતા હોય તેવું મેં અનુભવ્યું. સાચી વાત તો એ કે હું આ રાઈડ્સનો આનંદ એટલા માટે માણી શકી કે બાળકો એ મને ભયરહીત કરી હિંમત આપી – મનોમન તેઓ કહી રહ્યા હતા, ‘ટીચર, અમે બીતા નથી પછી તમે કેમ ગભરાવ છો ?’ કેટલીકવાર બાળકો આપણને હિંમત આપતા હોય છે.