મેં ગોળી કાઢી અને જીભ નીચે મૂકી. કોઈ ફેર પડ્યો નહીં. હું સૂઈ ગયો, કદાચ પંદરેક મિનિટ સૂઈ રહ્યો હોઈશ. મારામાં ચાલવાની શક્તિ જ ન હતી. એ પહાડ પર એક નાની પગદંડી પર અમે હતાં. મુસાફરોની અવરજવર હતી જ નહીં. મને થયું કે હવે નીચે કેવી રીતે જવાશે ? અહીં ઘોડા કે ડોલીની વ્યવસ્થા જ ન હતી. એટલામાં સ્નેહલ અને આરતી આવ્યાં. મને સૂતેલો જોયો. તે ઊભાં રહ્યાં. મેં સ્નેહલને કહ્યું : ‘તમે પાછાં નીચે જાઓ અને એકાદ ખાટલા અને ચાર માણસોની વ્યવસ્થા કરો તો મને ઊંચકીને લઈ જાય.’ સ્નેહલ ચિંતાજનક ચહેરા સાથે નીચે ગયો. આરતી, ગીતા, કૅપ્ટન અને હું ત્યાં જ રહ્યાં. હું ફરીથી ઊંઘી ગયો. બીજો અર્ધોપોણો કલાક પસાર થયો. મેં વિચાર્યું કે જાતે જ નીચે ઊતરવું પડશે. મને સહેજ ઠીક લાગતું હતું. હું ઊભો થયો અને ધીમે ધીમે નીચે આવ્યો – વચ્ચે આરામ કરતો કરતો. પછી કંઈ થયું નહીં અને અમે વડોદરા પાછાં આવ્યાં. મારો ઈ.સી.જી નોર્મલ હતો. મેં પાછું ટેનિસ રમવાનું શરૂ કર્યું. મારા એક તબીબ સાથે ચર્ચા કરી. તે કહે, ‘ઈ.સી.જીથી વધુ કોઈ તપાસ કરાવવી જોઈએ. આ કદાચ સાયલન્ટ ઈસ્કીમિયા (થોડાક સમય માટે, હૃદયના લોહી પુરવઠામાં આવતી ઓછપ, જે દર્દરહિત હોય છે) હોઈ શકે અને એમાં ઈ.સી.જી. સામાન્ય રહે.