સિવાય કે આ કામિની સાથેની પહેલી પળનો ઉન્માદ – એની યાદ. કોઈ રીતે જો એને સજીવન કરી શકાય તો તો પ્રાણ બચે. પોતે છે એની અનુભૂતિ થાય. ગમે તેવો નકામો પણ આલોક નામનો એક માણસ અ દુનિયામાં હતો, અત્યારે છે એ મોટી વાતને ઝાંવું નાખીને પકડી શકાય. પરંતુ એને માટે અત્યંત જરૂરી એ હતું કે કામિની પણ એક અવિપળ માટે એની સામે જુએ, સ્વીકાર કરે કે ક્યારેક એક વંટોળમાં બન્નેએ એકબીજાને જોયાં હતાં, એકબીજાના હાથ પકડ્યા હતા અને પછી ઊડી ગયાં હતાં, પવન જ્યાં લઈ જાય ત્યાં, જ્યાં પછાડે ત્યાં.