એક સમય હતો કે જ્યારે ભારતવર્ષમાં કાલિદાસ, ભવભૂતિ અને ભાસ જેવા મહાનત્તમ નાટ્યકારો હતા અને નાટ્યશાસ્ત્ર જેવો બહુમૂલ્ય ગ્રંથ રચાય તેટલી હદે એ કલાની કદર હતી. પછી આપણી રંગભૂમિને શી ખબર કોની નજર લાગી પણ ભારતની કોઈ પણ પ્રાદેશિક કે રાષ્ટ્રીય ભાષામાં એ કલાની સાચી કદર નથી થઈ. રંગભૂમિ એ જાણે કોઈ વર્ગ વિશેષનો ઈજારો હોય તેમ આપણી પ્રજા દિવસે-દિવસે તેનાથી વિમુખ થતી ગઈ. ગુજરાતી રંગભૂમિ તો એક સમયે એટલી અધઃપતનના આરે આવીને ઊભી રહી હતી કે રંગભૂમિ પર વિકૃત કક્ષાનું ‘લગામ વિનાના પઠાણી ઘોડાનું તોફાન’ રજૂ થતું હતું. અત્યારે જોકે પરિસ્થિતિ એટલી ખરાબ નથી તો હરખાઈ ઊઠવા જેવી પણ નથી. સારા-સારા નાટકો ભજવાતા રહે છે અને કેટલાક પરથી તો હિન્દી ચલચિત્રો પણ બને છે છતાં સરેરાશ જનતા હજી રંગભૂમિથી વિમુખ જ છે. પ્રવીણ સોલંકી જેવા નાટ્યકારો જોકે આ કાદવમાં પણ કમળની જેમ ખીલીને સાબિત કરતા રહે છે કે પ્રતિભાને સ્થળ-કાળના બંધનો નથી નડતા પણ અપવાદને નિયમ તો ગણી શકાય નહિ!