ધનરાજભાઇ પોતાને વ્યોમ જેવો જમાઇ મળવાથી ખુબ ખુશ હતા અને વ્યોમની પરીક્ષાઓ નજીક હોવાથી માત્ર ૧૫ દિવસ બાદ જ લગ્ન ગોઠવાયા હતા. ધરા પોતાના આટલા જલદી લગ્નને લઇને ખુબ ચિંતિત હતી. તેનું મન અનેક શંકા-કુશંકા કરતું હતું. પોતાનું શું? શું તેનું કોઇ સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ જ નહીં રહે? માત્ર કોઇની પત્નિ કે કોઇના પરિવારની વહુ તરીકે નું જ અસ્તિત્વ? શું તેનું જીવન હવે તેનું નહીં? તેના સ્વપ્નો-ઇચ્છાઓનું શું? પોતાના આટલા એજ્યુકેશનનું શું? પોતે લખેલી કવિતાઓ-વાર્તાઓ માત્ર જુના કાગળ બનીને જ રહેશે? પોતાને જોબ કરવી હતી, લેખિકા બનવું હતું, અનાથ બાળકોને ઉછેરવા હતા, નિ:સહાય વૃધ્ધોના શેષ જીવનને ખુશીઓથી ભરવું હતું, પોતાની શાસ્ત્રીય નૃત્યની અધુરી રહેલી તાલીમ પુરી કરવી હતી? તે મનોમન ખુબ ગુંચવાતી. એકલી હોય ત્યારે રડી પણ લેતી. એટલામાં લગ્નનો દિવસ આવી પહોંચ્યો. સવારથી જ અત્યંત વ્યસ્ત પિતા ધનરાજભાઇ કન્યાદાન સમયે ધરા સામે આવ્યાં. ધરાએ અનુભવ્યું કે પપ્પા તેની પાંખો કાપી તેના મુક્ત ગગનને ઝુંટવી તેને પિંજરામાં કેદ કરી રહ્યા છે. તેનો શ્વાસ ગુંગળાવા લાગ્યો. તેને ગભરામણ થવા લાગી. ધરાએ પિતાની આંખોમાં જોયું તેની આંખો આજે દીકરીને અસીમ આર્શીવાદો આપતી હતી. પણ ધરાએ આજે તેમાં સાવ અલગ જ અકળ ભાવો પણ જોયા. તે પિતાની આંખોનો મર્મ ન પામી પણ તેને આંખોમાં જોવાથી અત્યંત શાંતિ મળી અને તે ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગી.