ખ્રિસ્તીપણું, જો કે, પાપને એકમાત્ર, અંતિમ, અને વ્યક્તિગત ઈશ્વર વિરુદ્ધ નૈતિક ભૂલ માને છે. આદમથી લઈને અત્યાર સુધી, મનુષ્યો પાપી જીવો છે. પાપ વાસ્તવિક છે, અને તે માણસ અને આનંદ વચ્ચે અનંત અંતર ઉભું કરે છે. પાપ ન્યાયની માંગણી કરે છે. તો પણ તે સારા કે મહાન કાર્યો દ્વારા “સંતુલિત” કરી શકાતું નથી. જો કોઈ વ્યક્તિ તેણે કરેલા ખરાબ કાર્યો કરતા દસ ગણા વધારે સારા કાર્યો કરે, તો પણ તે વ્યક્તિના વિવેકબુદ્ધિમાં પાપ રહેલું હશે. બાકીના ખરાબ કાર્યોનું શું થાય છે? શું તેને પહેલાની જેમ કોઈ મોટી બાબત ન હોય તેમ માફ કરી દેવામાં આવશે? શું તે આનંદમાં રૂપાંતર થશે? શું તે માત્ર એક ભ્રમ છે, કે તેનાથી કોઈ સમસ્યા નથી? આમાનો કોઈપણ વિકલ્પ યોગ્ય નથી. ભ્રમને લગતું, પાપ પણ આપણા સમજવા માટે ખુબજ વાસ્તવિક છે. પાપનિયતા વિષે જ્યારે આપણે પ્રમાણિક હોઈએ છીએ ત્યારે આપણે જાણીએ છીએ કે આપણે પાપ કર્યું છે. માફીને લગતું, કોઈ પણ કિમત વગર પાપને માફ કરવું એટલે એવું માનવામાં આવે છે કે પાપનાં લીધે કોઈ પણ પરિણામ આવતું નથી. આપણે જાણીએ છીએ કે તે ખોટું છે. આનંદને લાગતું, આનંદ એટલો બધો વધારે સારો નહિ હોય જો પાપમાં કંઈક છુપાયેલું હશે. એવું લાગે છે કે કર્મના ભીંગડા આપના હૃદય ઉપર પાપને છોડી જાય છે અને શંકા ઉભી કરે છે કે આપણે સાચા અને ખોટાના માપદંડનું વ્યક્તિગત ધોરણે ઉલ્લંઘન કર્યું છે. અને આનંદ ક્યા તો આપણને ચલાવી લેતું નથી, અથવા તો તે સંપૂર્ણ હોવું જોઈએ કે જેથી આપણે અંદર આવી શકીએ.