કૃપાએ ડૅડીને આવું બોલતા સાંભળ્યા. શ્રેયાએ પણ કંઈ કહ્યું જે બરાબર ન સંભળાયું. કૃપા લગભગ દોડતી પાછી આવી. આ રઘવાટ શેનો છે એનો સીધો જવાબ એની પાસે નહોતો. છી ! છી ! ગંદુ છે તારું મન, એટલે જ આવા ન કરવા જેવા વિચારોમાં ભટકતું ફરે છે. એણે જાતને ધમકાવી કાઢી તોયે ઉધમાતમાં તસુભાર ફરક પડ્યો નહીં. ડૅડીના વર્તનમાં આ પહેલાં અકળામણ થાય તેવું કંઈ જોવામાં આવેલું નહીં. વૈશાલી, મુદ્રા અને ભાવિકા – બધી બહેનપણીઓ ઘેર આવતી રહે છે. બોલવામાં પણ છૂટ લીધી નથી. હા, માત્ર એક વખત વૈશાલી કોઈ રેખાને લઈને આવેલી ત્યારે ડૅડી જરા છૂટછાટવાળું બોલેલા. છતાં એમાંયે ખાસ વાંધાજનક નહીં હોય, મમ્મા હાજર હતી. મોટે ભાગે તો બીજું કોઈ પણ આવેલું. ના, ડૅડી લગભગ તો પૂરા ડિગ્નીફાઈડ. કૃપાએ પગ ધીમા પાડ્યા. આવી શંકા ખોટી ગણાય. તેયે ખાસ કશા કારણ વગર. અને શ્રેયાએ ક્યાં વિરોધ નોંધાવ્યો છે ? એ તો એકદમ મોજમાં છે, હસીહસીને બોલે છે. ડૅડીનું વર્તન ન ગમતું હોય તો એ ચલાવી ન લે. બૉલ્ડ છે, સ્માર્ટ છે. એટલે અત્યારે કેવળ શકના દબાણથી એ લોકો પાસે જવું ન જોઈએ. સૂવાનો સમય છે, બંને હમણાં આ તરફ આવશે. કૃપા આગળ ન વધી. મમ્મા અને સુનયના આન્ટીના અવાજ સાવ ધીમા પડી ગયા હતા. બધી લપ છોડીને પોતે ઊંઘી જવું જોઈએ. શ્રેયાનું શ્રેયા જાણે અને ડૅડીને જોવા મમ્મા બેઠી છે.