કેશુની આટઆટલી ગુલામી કર્યા પછી મારે એની સામે બેઠો બળવો કરવો પડ્યો. બાની શિખામણો તો એવી કે મોટાભાઈઓની આમાન્યામાં રહેવું. પોતાના કરતાં ઉંમરે જે મોટા તે બધા ગુરુજન; તેમને વશવર્તી રહેવું. તેમનું અપમાન થાય તેવું કશું કરવું કે બોલવું નહીં. એટલે જ્યારથી મારા મનમાં બગાવત પેઠી ત્યારથી સવિનય બળવો કેમ કરવો એનો હું વિચાર કરવા લાગ્યો. કેશુ કંઈ હુકમ કરે અને મને એ પસંદ ન હોય તો અત્યંત નમ્રતાથી હું એને કહેતો કે મારાથી આ થશે નહીં. કેશુને આખા ઘરમાં અવજ્ઞાનો અનુભવ હતો જ નહીં. એને તો મારો જવાબ માનભંગ જેવો લાગે, એટલે ચિડાઈને મને મારે. ગાલ ઉપર એવી તો ચૂંટી ખણે કે લોહી જ નીકળે. કોક વાર ઉપવાસ કરવાની સજા ફરમાવે. ધિક્કાર અને તિરસ્કાર કરે એ તો સહેજ વાત. હું એ બધું ખમતો. બીજી જ ક્ષણે કાંઈ સાદી આજ્ઞા કરે તો તે બમણા ઉત્સાહથી ઉઠાવતો. ઘણી વાર કેશુનું માથું દુખતું. મને મારીને એ પથારીમાં જઈ પડે કે તરત જ એનું માથું દબાવવા જતો. કેશુનો સ્વભાવ મહાદેવ જેવો શીઘ્રકોપી પણ આશુતોષ; પણ વિચાર તો નહીં જ. એટલે દર વખતે એ જ નાટક ફરી ફરી ભજવાતું.