ચેતન સાંજે ઓફિસેથી ઘરે આવતો ત્યારે સોસાયટીમાં મેઈન રોડ પર જ આવેલા એપાર્ટમેન્ટના ગ્રાઉન્ડ ફ્લોરના એક ફ્લેટના દરવાજે એક મહિલા બની ઠનીને બેસેલી જોવા મળતી. એ આમ તો યુવાવસ્થા વીતાવી ચૂકી હોવા છતાં ખુબ સુંદર દેખાતી હતી. એ દરરોજ તેને આવતા જતા જોતો અને તે તેના તરફ હળવું સ્મિત પણ કરતી. જોકે, એ સવારે જતો ત્યારે એ કંઈને કંઈ કામ કરતી જણાતી. એને બે સંતાન હોવાનું એણે નોંધ્યું હતું. પોતાને આ સોસાયટીમાં આવ્યાને હજી થોડા મહિના જ થયા હતાં, એટલે બધાંને સારી રીતે ઓળખતો પણ ના હતો. પેલી મહિલાનો પતિ ક્યારેય જોવામાં આવ્યો ના હતો. કદાચ તેના કામ ધંધાનો સમય એવો હશે કે નજરે ના પડે. એણે એક વસ્તુ ખાસ માર્ક કરી હતી કે મહિલા સાંજે બની ઠનીને જ દરવાજા આગળ ઊભી હોય કે ક્યારેક બેઠી હોય. એનો ચહેરો પણ એવો સોહામણો હતો કે તેના તરફ જોવાનું મન થાય અને ના સ્મિત આપવું હોય તોય આપવાનું મન થાય. બાજુમાં રહેતા સહદેવભાઈ સાથે પાડોશીના નાતે થોડો ઘરોબા બંધાતા તે સોસાયટીનાં લોકો વિશે તેને માહિતી આપતા. સોસાયટીમાં કેટલાંક એપાર્ટમેન્ટ્સ હતાં અને કેટલાંક ગાળા ટાઈપ મકાનો હતાં. મોટાભાગનાં લોકો મધ્યમવર્ગના હતાં. થોડા બિઝનેસમેન પણ હતાં. સહદેવભાઈ સાથે એ રવિવારે સાંજે ક્યારેક લટાર મારવા પણ નીકળતો. એક સાંજે એ બન્ને ટહેલતા ટહેલતા નીકળ્યા ત્યારે પેલી મહિલા તેના ઘરના દરવાજા આગળ બેઠી હતી. એ રીતે બની ઠનીને શણગાર સજીને બેઠી હતી કે જાણે કોઈ મહેમાન આવવાનું હોય અને ખૂબ આતુરતાપૂર્વક રાહ જોતી હોય. એણે તેના ઘર પાસેથી પસાર થતી વેળા સ્મિત ફરકાવતા પોતે પણ સ્મિત ફરકાવ્યું. થોડા આગળ ગયા પછી સહદેવભાઈ બોલ્યા, ચેતનભાઈ, આ બાઈ બહુ ભારે છે… રોજ સાંજ પડે ને બની ઠનીને શણગાર સજીને બેસે છે… એનો વર તો બે વર્ષ પહેલા જ એક અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામ્યો હતો…