તેમના પગનો , હાથનો સ્પર્શ કરવા મળે તો તે સમયે તેઓ ધન્યતા અનુભવે છે. આવા બાબાઓ જાણતા હોય છે કે કઈ સ્ત્રી કે છોકરી તેમના સકંજામાં ફસાશે. આ સ્ત્રીઓને સત્તા, પૈસા કે ધાકધમકીથી ચૂપ કરી દેવામાં આવે છે. એટલે આવી વાતો બહાર ભાગ્યે જ આવે છે કારણ કે આ બાપુઓનો અનુયાયી વર્ગ અને ધાક જબરા હોય છે. અને વળી સ્ત્રીઓને પોતાની બદનામીનો ડર હોવાને કારણે પણ તેઓ બોલતી નથી. કેટલાં વરસો પહેલાં બે સાધ્વીઓએ રામરહીમ વિરુદ્ધ ત્યારના વડા પ્રધાન અડવાણીજીને લખવાની હિંમત કરી તે પણ નવાઈ લાગે છે. અને આટલા વરસો બાદ તેમની ફરિયાદને ન્યાય મળ્યો તે દર્શાવે છે કે જે સ્ત્રીઓ અન્યાય વિરુદ્ધ અવાજ ઉઠાવે છે તેને વહેલો કે મોડો ન્યાય મળે જ છે. આસારામબાપુ, નારાયણસાંઈ, નિત્યાનંદ સ્વામી, મહેન્દ્રગિરિ જેવા લોકો વિશે આપણે જાણીએ છીએ, પરંતુ ક્યારેય વિચાર્યું છે કે આજે એકવીસમી સદીમાં આજની નારી પણ આવા સ્વામી, સાધુઓ પર કેમ આંધળો વિશ્ર્વાસ મૂકે છે?