મારો મતલબ એમ છે કે જે કંઇ સર્વસામાન્ય છે તેને ‘ઇરેઝર’ હેઠળ મૂકવાનું. એટલે કે છૅંકી તો નાખવાનું પણ એવું રાખવાનું કે એ છૅંકેલું છે એમ દેખાય. એટલે પછી, કોઇ અંગત ભાવસંવેદનમાંથી જેમ મૌલિક કાવ્યનો પ્રસવ થાય છે તેમ સપનામાંથી મૌલિક જીવનશૈલીનો પ્રસવ થાય છે. કહો કે સપનું પોતે જ સિસ્ટમ બની જાય છે. યિન્-યાન્ગનું દ્વન્દ્વ તૂટે છે, તેનો વિલય થઇ જાય છે. અંદરના સત્ત્વને પ્રતાપે નાનો શો જીવનધર્મ જડી આવે છે. સ્વ-તન્ત્રે જીવવાનું શરૂ થઇ જાય છે. હવે એ બહાર ફાંફાં નથી મારતો, અંદર ફંફોસે છે. સ્વ સ્વને શોધે છે ને સ્વને પામે છે. પોતે જ લેણદાર ને પોતે જ દેણદાર. પોતાનો હિસાબ પોતે જ લે. પસંદગીઓ જો પોતે કરી છે તો તેનાં ચૂકવણાં પણ પોતે જ કરવાનો –પેમૅન્ટ ડ્યુ ટુ ઓન ચૉઇસિસ.