આજે યુએસમાં 48 વર્ષ થયાં, પણ હજીયે મુંબઈના ચોમાસાના ગાંડાતૂર વરસાદમાં ચમકતી વીજળી અને છવીસમી જાન્યુવારીની રોશની મનમાં ચમકી જાય છે. અનંત ચૌદસને દિવસે થતું ગણપતિની મૂર્તિઓનું વિસર્જન અને ગણપતીબાપા મોર્યા પૂઢચા વર્ષે લવકર યાના ગાન અને ગોકુળઆઠમના દિવસે થતા ગોવિંદા આલા રે આલા, જરા મટકી સંભાલો બ્રિજવાલા રેના નારા આજે પણ મારી મનની ગલીઓમાં ગુુંજે છે. લીબર્ટી, મેટ્રો ઇરોઝ, મરાઠા મંદિર અને ઓપેરાહાઉસ જેવાં મુંબઈનાં ભવ્ય સિનેમાઘરો અને સખીઓ સાથે કોલેજમાંથી છટકીને એમાં જોયેલી હિન્દી, ઇંગ્લિશ અને ગુજરાતી ફિલ્મોનો રોમાંચ તો સાવ જુદો જ હતો. ભારતીય વિદ્યાભવનમાં દર વર્ષે થતી ગુજરાતી નાટ્ય સ્પર્ધા, પૃથ્વી થિયેટરનાં હિન્દી નાટકો, અને ભાંગવાડીમાં ભજવાતાં દેશી સમાજનાં નાટકો અહીં ક્યાં જોવાય મળે? દરેક રોડના ખૂણે આવેલી ઈરાની હોટેલની કેક અને પેસ્ટ્રીઝ, મદ્રાસ કાફેના ડોસા, ઈડલી અને સંભાર કોપરાની ચટણી સાથે ખાધાં હતાં એ કેમ ભુલાય? જુહુ બીચનું નાળિયેર પાણી, ચોપાટીની ભેળ, દાદરના મામા કાણેના બટેટાવડા અને દવે સ્વીટ્સની મીઠાઈઓ, એમ જી કાફેનાં સમોસાં, પારસી ડેરીની કુલફી, બાદશાહ કોલ્ડ ડ્રિન્કસનો ફાલુદા આઇસક્રીમ અને ફોર્ટના ખાદીભાંડારની સાબુદાણાની ખીચડી અને સાથે આવતું લીંબુનું શરબત વગેરે વાનગીનો માણેલો સ્વાદ યાદ આવે અને મન પહોંચી જાય મુંબઈ.