મુક્તિ ડિપ્રેશનમાં આવી ગઈ હતી. મુક્તિને જીવનમાંથી બધો જ રસ ઊડી ગયો હતો. બાળક વિનાના જીવનનો શો અર્થ? તે જો જીવનમાં મા ન બની શકે તો એ જીવન જ તેના માટે નકામું હતું – એવા જીવનનો કોઈ અર્થ નહોતો. તેણે એક બે વખત હાથની નસો કાપી નાખીને આપઘાત કરવાનો પણ પ્રયત્ન કર્યો હતો પણ ખરા સમયે સંજય આવી જવાથી તે તેના પ્રયત્નમાં સફળ થઈ નહોતી. તે અપરાધબોધથી પીડાતી હતી, સુષેણને અનાથાશ્રમમાં મૂકવો પડ્યો હોત કે જીવી તેનું પાલનપોષણ કરતી હતી તેના માટે મુક્તિ પોતાને જ જવાબદાર માનતી હતી. એક બાળકને તેના બાપ અને માના પ્રેમથી વંચિત રાખવાનો જઘન્ય અપરાધ તેણે કર્યો હતો… જેમાંથી તે છટકી શકતી નહોતી. સંજયે તેને તેની આ વિચારસરણીથી છોડાવવાના લાખ પ્રયત્ન કર્યા પણ મુક્તિ આ જાળાંમાં એવી અટવાઈ ગઈ હતી કે તે આમાંથી નીકળી શકતી નહોતી..! સંજય માટે પણ હવે તે એક કોયડો બની ગઈ હતી. આ બધા માટે જવાબદાર, બધી ગોઠવણ કરનાર પ્રતાપબા પણ હવે તો રહ્યાં નહોતાં – પ્રભુનાં પ્યારાં થઈ ગયાં હતાં…! સંજયને મુક્તિને આ વિચારસરણીમાં છોડાવવાનો કોઈ રસ્તો દેખાતો નહોતો..! દિનપ્રતિદિન મુક્તિની હાલત બગડતી જ જતી હતી. મુક્તિને કેટલાય ડોક્ટરો પાસે લઈ ગયા પણ તેની હાલતમાં કોઈ સુધારો જણાતો નહોતો. સાઈકાટ્રીસ્ટનું કહેવું હતું કે જો મુક્તિને બાળક મળી જાય તો કદાચ તેની હાલત સુધરે, પણ બાળક લાવવું ક્યાંથી? સંજય રાત દિવસ બસ આ જ વિચાર્યા કરતો હતો – શું કરવું તેને સમજાતું નહોતું અને એક રાત્રે તેના મગજમાં ઝબકારો થયો.