એ સાંજે એ ફરવા નીકળી. એકલી જ. એ જ જૂના રસ્તાઓ ઉપર. જોકે, સ્મૃતિઓ સિવાય જૂનું તો ત્યાં કંઈ હતું જ નહીં, રસ્તાઓ પણ નવા થઈ ગયા હતા. બધું જ બદલાઈ ગયું હતું. એ દુકાનો ન હતી અને એ મકાનો પણ ન હતાં. શોપિંગ મોલ અને મલ્ટિપ્લેક્સ ઘણાં જૂનાં સ્થળોને ગળી ગયું હતું. અહીં આ હતું અને ત્યાં તે હતું. હવે કંઈ જ નથી. એને વિચાર આવ્યો કે ન જ હોય ને! બધું કંઈ એવું ને એવું થોડું રહે? હું પણ ક્યાં એવી રહી છું! અચાનક એક ચહેરો સામે આવી ગયો. આ કોણ? એણે યાદ કર્યું, અરે! આ તો એ જ છોકરો છે. કેટલો બદલાઈ ગયો છે! આંખો મળી અને હાય બોલાઈ ગયું. ચલ થોડી વાર બેસીએ. એક કોફીશોપમાં ગયાં.