વૈષ્ણવ કાળમાં શંકરદેવ જેવા કવિ અને ધર્મપ્રચારક થયા. જેની સામે આ યુગના શાક્ત બ્રાહ્મણો, આહોમ તથા કોચ રાજાઓ દ્વારા અવરોધો પણ ઊભા થયા. પરંતુ ધીમે ધીમે વૈષ્ણવ ભક્તિથી તેઓ પણ પ્રભાવિત થવા લાગ્યા. શંકરદેવે અસમિયા સાહિત્ય જ નહી; આસામના જનજીવનને પણ નવી દિશા પ્રદાન કરી. તેમણે ભાગવતી ધર્મ સ્થાપ્યો. ‘કીર્તનઘોષા’ એ શંકરદેવની પ્રમુખ રચના છે. તેઓ એક નાટ્યકાર પણ હતા. તેમના એકાંકી નાટકોમાં બરગીત નામનું પદ્ય પણ સમાવિષ્ટ થતું. વૈષ્ણવ કાળના બીજા મહાન કવિ છે માધવદેવ. ‘નામ-ઘોષા’ એ તેમની પ્રમુખ રચના. અન્ય મોટા કવિઓમાં અનંત કંદલી, શ્રીધર કંદલી અને રામ સરસ્વતી મુખ્ય છે. રામ સરસ્વતીએ મહાભારતને અસમિયામાં ઉતાર્યું. અસમિયા ગદ્યસાહિત્યનો વિસ્તાર સોળમી સદીમાં ભટ્ટદેવ દ્વારા થયો. અને ત્યાર પછી ગદ્ય, બુરંજી ( અજ્ઞાત કથાઓનો ભંડાર) તથા અન્ય સાહિત્ય આવ્યું. ધર્મથી અલગ એવું સાહિત્યનું સર્જન આ કાળમાં થવા લાગ્યું હતું. કવિરાજ ચક્રવર્તી તથા ધર્મદેવ ભટ્ટ એ આ કાળના અન્ય મહત્ત્વપૂર્ણ કવિઓ. આ કાળમાં સાહિત્ય ઉપરાંત જ્યોતિષ, આયુર્વેદ, ગણિત વગેરે પર પણ ઘણું લખાયું.