ભૂતકાળના વિચારો પર પૂર્ણવિરામ મૂકી મનસ્વી ખુરશી પરથી ઊભી થઈ. આકાશ તરફ નજર ફેરવી તો સંધ્યાના રંગોનું સ્થાન ધીમે ધીમે અંધકાર લઈ રહ્યું હતું. વિચારોની ગતિ તો થંભી ગઈ પણ મનમાં પોતાનો જ સંવાદ ગૂંજી રહ્યો હતો, એ મનસ્વી ગણગણી ઉઠી, ’સાચે જ, પપ્પા ખોવાઈ ગયા!’