મારી રચના થઈ ત્યારે મેં નહોતું વિચાર્યું કે મારી શોભા વધારવા માટે બત્રીસ પૂતળીઓ કંડારવામાં આવશે. જે મારા નિર્જીવ લાગતા શરીરમાં પ્રાણ પૂરશે. સિંહાસનને સજીવ થઈ જવાની ઈચ્છા કંંઈ એમ જ નહીં થઈ હોય! બત્રીસ બત્રીસ સ્ત્રીઓને પોતાના નિર્જીવ શરીર ઉપર ઢાળવા દીધા પછી મારા મનમાં ઘણાં મીઠાં સ્પંદનો જાગ્યા. એમની સાથે જીવંંત થઈ જવાની ઈચ્છાય થઈ. જ્યારે એમનો આકાર આપવા મારા ઉપર હથોડી અને ટાંકણાં ટોચવામાં આવતા ત્યારે મેં સહેજેય વેદના અનુભવી નહોતી. એક પછી એક બત્રીસ સ્ત્રીઓનું મારા જીવનમાં થયેલું આગમન ખૂબ ગમ્યું હતું. એ જોઈને દરબારની અન્ય નિર્જીવ વસ્તુઓ મારાથી ઈર્ષ્યા કરવા લાગી હતી. પણ હું તો ખુશ ખુશ.. ચારે તરફથી મંદ મંદ મધુર સંગીત સંભળાતું રહ્યું. અન્ય દેશના રાજાઓ આવીને જ્યારે મારા વખાણ કરતા ત્યારે હું વધુ ગર્વ કરતું.”