પુરાણ ગ્રંથોમાં કન્યાજન્મની વિધિઓ હતી, કન્યા પ્રત્યે પ્રેમ હતો અને કન્યાની કામના પણ કરાતી, પરંતુ મહત્ત્વ તો પુત્રનું જ હતું. પદ્મપુરાણમાં પુત્રનો મહિમા કરતો શ્લોક વર્ણવવામાં આવ્યો છે. શ્લોક આ પ્રમાણે છેઃ જે પુરુષ પુત્રથી રહિત હોય તેના મનુષ્યજન્મનું ખરેખર કોઈ ફળ જ નથી. પુત્રરહિત મનુષ્યનું ઘર સૂનું હોય છે. તેનું હૃદય સર્વકાળ દુઃખી હોય છે, કારણ કે પુત્ર વિના મનુષ્ય પિતૃઓના, દેવના તથા ઋષિઓના ઋણમાંથી છૂટતો નથી. એથી માણસે દરેક પ્રયત્ન કરી પુત્ર ઉત્પન્ન કરવો જ જોઈએ. એ પુત્રના કારણે પિતાનો આ લોકમાં યશ થાય છે. પરલોકમાં તેમની શુભ ગતિ થાય છે. જેને ઘેર પુત્રજન્મ થાય છે તેના ઘરમાં આયુષ્ય, આરોગ્ય તથા સંપત્તિનો વાસ થાય છે. એટલું જ નહિ, જેને ઘેર પુત્રનો જન્મ થાય તે જ ખરું ઘર ગણાય છે. પુત્રની પ્રાપ્તિ પુણ્યથી જ થાય છે.