ને થયું એવું કે આ જગ્યા કે જે પહેલાં નિર્જન હતી, ભયંકર લાગતી હતી તે હવે લોકોને ગમવા લાગી. હજી ભીડ કે ધસારો નહોતો, પણ એટલું ખરું કે બીક ઘટવા લાગી ને ત્યાં આવનારા લોકોની સંખ્યા વધવા લાગી. પોતાનાં ન થતાં કામ થવા લાગ્યાં, ઇચ્છા પૂરી થવા લાગી એ આ ભોળેશ્વર મહાદેવના પ્રતાપે, એમ લોકો માનવા લાગ્યા. શાપિત જણાતી જગ્યા હવે વરદાનરૂપ લાગવા માંડી. ‘જેના પ્રતાપે ગામમાં સુખની લહેર દોડી છે, તે જગ્યા આમ નિર્જન, ભેંકાર રહે તે કેમ ચાલે ? ભગવાનની કૃપાથી લોકો સુખેથી ઘરમાં રહેતા થયા ને ખુદ ભગવાન ખુલ્લામાં ?! અહીં એક મોટું મંદિર બાંધી શિવલિંગની પ્રાણપ્રતિષ્ઠા કરી આ જગ્યાની પ્રતિષ્ઠા વધારવી જોઈએ. ભવ્ય પર્યટનસ્થળ તરીકે આ જગ્યા વિકસે તો ભારે પુણ્યનું કામ થયું ગણાશે. પૂજારી, ટ્રસ્ટી, ભક્તજનો વગેરે માટે મકાન, આરામગૃહ, ઓફિસ વગેરે થાય તો જગ્યાની કાયાપલટ થઈ જાય…’ આવાં વિચારો વહેતા થયા. લોકોએ ગામના આગેવાનોને કાને વાત નાખી આ માટે તેમને તૈયાર કર્યાં. નવાઈની વાત એ હતી કે આ જગ્યાના પાયામાં જે મુખ્ય ગણાય તેવા ચંપકલાલને આ વાતની જાણ કરવામાં નહોતી આવી.