આ અઠવાડિયે એક અનોખો અનુભવ થયો. બારમા ધોરણમાં ભણતા એક તરુણે એની કિશોરાવસ્થાના કેટલાક અનુભવોની કથા લખી છે. સુરતના પ્રશમ મહેતાએ લખેલું પુસ્તક આમ તો પુષ્પ જેવું લાગે. શબ્દોમાં સત્યનો ટહુકો હોવાથી જુદા જ પ્રકારની પરિપક્વતા છલકે છે. એનું શીર્ષક છે, ‘પીક્યુલર-પ્રી-ટીન્સ.’ (peculiar pre-teens; Prasham mehta; Published by Partridge ). આ પુસ્તકની ભાષા પોતે જ એક ઉઘાડ છે, તરુણની ભાષા છે, નવા જમાનાની ભાષા છે. એમાં તાજગી છે. પ્રી-ટીન એટલે તેર વર્ષ પહેલાંનાં વર્ષો, એની મસ્તી. સામાન્ય રીતે લોકો આત્મકથા જીવનની વૃદ્ધાવસ્થામાં લખે. એમાં ઘણું બધું ભુલાઈ જાય. પણ આ સ્મરણકથા લખી છે એક બાર વર્ષના તરુણે, આમ તો રમતકથા છે, આ એકસો તેત્રીસ પાનાંની કથાની વિશેષતા એ છે કે આ પુસ્તક એક તરુણના આંતરવિશ્ર્વનું આપણને દર્શન કરાવે છે.