ત્રણ દીકરીઓમાં પ્રિયા સૌથી નાની અને એટલી ચાલાક કે તેણે સમયસુચકતા વાપરીને મને ઝડપી હતી જેથી હું કામ કે થાક અગર તો બીજું કોઈ બહાનુ કાઢીને વાત ઠેલી ન શકું એ માટે જરૂરી ધીરજ પણ એણે જાળવી હતી મને રડું રડું જોઈ એટલે કહે, “તું ચિંતા ન કર તારાથી છુપાઈને મારે કંઈ નથી કરવું અને એટલે તો પૂછું છું.” ચિંતા ઘટી પણ મુશ્કેલી વધી. મેં કહ્યું કે મને વિચારવા માટે સમય જોઈએ. તે કહે,” ભલે, કેટલો? એના ટૂંકાટચ ત્રણ પ્રશ્નોએ મને ખળભળાવી નાખી. મેં એક મહિનાનો ઓછામાં ઓછો સમય માંગ્યો. જાણે એને પણ મને પટાવવાનો એટલો સમય મળી ગયો હોય તેમ એ ખુશ થઈ ઊઠી કહેવા લાગી કે તારે જ્યારે પણ એ અંગે વાત કરવી હોય ત્યારે મને કહેજે હું તૈયાર જ છું અમારો મા-પુત્રીનો અન્યોન્ય માટેનો વિશ્વાસ અત્યારે ચરમ સીમાએ હતો સાથે સાથે કસોટી પર પણ હતો.