વધુ ત્રણ અઠવાડિયાં પસાર થઈ ગયા. જાણે અનંતકાળ જેટલા લાંબા એ ત્રણ અઠવાડિયાં લાગ્યાં હતાં! ક્યારેક પાંજરામાં પુરાયેલા પ્રાણીની માફક ક્યાંય સુધી હું આમતેમ આંટા મારતો રહેતો, તો ક્યારેક કલાકો સુધી બે હાથમાં માથું પકડીને વિચારતો, ઉદાસ થઈને ધૂંધવાતો બેઠો રહેતો! એ સમયે ડૉ. સિડની મારી વહારે આવતા, એમની અલકમલકની વાતો લઈને! ભાતભાતના ટુચકા એ મારા માટે ગોખીને આવતા, અને એમની સંગતમાં હું બધાં દુખો ભૂલીને ઉદાસીમાંથી બહાર આવી જતો!