આજે રજા હતી તેથી જમીને બારી પાસે બેઠો હતો અને કબૂતરના માળા તરફ જોતાં વિચારતો હતો કે , – લો, આ બચ્ચું તઓ મોટું થઇ ગયું. કાલ સવારે ફરરફટ્ટ કરતું ઊડી જશે અને વધુ મોટું થઇ કોઇ કબૂતરી સાથે ક્યાંક પોતાનો માળો બાંધશે અને કબૂતરી ઈંડાં મુકશે અને સેવશે અને એ મૂરખ એના બાપની જેમ જ કબૂતરીની પાંખોની ઝાપટો ખાશે અને ચણ લાવી આપશે….. ફરી ઈંડું…..ફરી બચ્ચું……….. ફરી આવન-જાવન, ફરી ઊડાઉડ, ફરી ઘૂ….ઘૂ, ફરી ચીં….ચીં – વિચારતાં વિચારતાં મારી આંખો મળી ગઇ અને હું તંદ્રામાં સરી પડ્યો. અચાનક એક ધડાકો થયો અને મારી આંખો ખૂલી ગઇ. જોઉં તો આખા ઓરડામાં પંખાની હવામાં ઊડતાં કબૂતરનાં પીંછાં જ પીંછાં….! બચ્ચું ઊડવા જતાં પંખામાં અથડાઇ પડ્યું હતું અને પીંછાંનો પીંખાઇ ગયેલો લોચો થઇને જમીન પર પડ્યું હતું. દોડીને મેં તેના પર પાણી રેડ્યું. પણ એણે છેલ્લો છેલ્લો તરફડાટ માર્યો, આંખો તરડાઇ ગઇ, અને માથું ઢાળી અઅ દુનિયા છોડી ચાલ્યું ગયું. એના માબાપનાં વાત્સલ્ય, એની ગગનવિહારી આકાંક્ષાઓ અને મારી કલ્પનાઓનાં પીંછાં આખા રૂમમાં વેરાઇ ગયાં.