(૧) ભરોસો ગુરૂમાં કાયમ રહે એ બહુ જરૂરી છે. પણ એ જવાબદારી શિષ્યની નથી. શિષ્યને ગુરૂમાં ભરોસો બેસે અને રહે એવું વાણી-વર્તન અને વ્યવહારથી સિધ્ધ કરવાની જવાબદારી ગુરૂની છે. ગુરૂએ સમજવાનું છે કે તેનો શિષ્ય જેટલી શ્રધ્ધાથી ભગવાન પાસે જાય છે એટલી જ શ્રધ્ધાથી (બલકે કોઈકવાર એ કરતા પણ વધારે શ્રધ્ધાથી) મારી પાસે આવે છે. એ સંદર્ભમાં ભરોસો ગુરૂ-શિષ્ય પરંપરાનું અનિવાર્ય અંગ છે. આપણે ત્યાં જ્યારે ભરોસો તુટયો છે ત્યારે-ત્યારે બહુ મોટું બખડજંતર થયું છે. એના સીધા દાખલા આપણને દ્વારકાના કેશવાનંદ મહારાજ કે ગુજરાતના આશારામ મહારાજ માંથી મળે છે. આવી ઘટનાઓને વખોડવાથી કે તિરસ્કારવાથી કશુય વળવાનું નથી. સાચી વાત તો એ છે કે જે લોકો ગુરૂપદ મેળવવાનો ધખારો ધરાવે છે એ સૌએ તપ કરીને પવિત્ર બનવું જોઈએ. જે લોકો આજે ગુરૂ છે, જેમને આવતીકાલના ગુરૂ થવું છે તે સૌએ પોતાની જાત સાથે એવું નક્કી કરી લેવું પડે કે કોઈપણ સંજોગોમાં હું મારા શિષ્યનો મારામાંનો ભરોસો તુટવા નહિ દઉં. શિષ્યને ગુરૂમાં ભરોસો બેસે એ કોઈ બાહ્ય સાક્ષાત્કારની ઘટના નથી. અંદરથી ઉજળા થાઓ એટલે બહાર પ્રકાશ આપોઆપ ફેલાય. આટલું થશે તો આપણી ભારતીય ગુરૂ-શિષ્ય પરંપરાનું ભાવિ ઉજળું બનશે.