પીવા તમે  રસ  એ નહિ ચા'શો પચાવી ના કદી શકશો સહજ અડતાં વિકળ થાશો  તમે તો  સ્વાર્થના  ભોગી  ન એની પાત્રતા પામ્યા દયા  અમને  ઉરે  આવે,  ન  ચાલે  જીવ એ દેતાં  તમારા  બંધુઓ  લોભે  ઘણાં  હઠથી ગયા  પીવા પરંતુ  સ્વાદ નવ આવ્યો  પચાવી ના શક્યા પીતાં  વિષય  ને  સ્વાર્થનાં લીંબુ  નીચોવ્યાં સ્વાદને માટે પછી  પીતાં  થયા  ઘેલા, ઉડ્યા  બેહાલ  આકાશે  પડ્યા  કો  શૈલને  શૃંગે  ગયા  શિર એમનાં ફુટી થયો  અસ્થિ  તણો  ચૂરો  મુવા  કષ્ટે  રડી  કુટી  પડ્યા કો  ક્ષારસિંધુમાં  મહામગરો  તણા  મુખમાં નસેનસ ઝેર ચડવાથી  ઘણા પામ્યા મરણ દુઃખમાં  પ્રણયરસ  એકલો  પીતાં  ઉદરમાં ના રહી શકશે અને  કૈં  મિશ્ર  કરવાથી મહા  વિષરૂપ એ બનશે  હૃદયની  આહુતિ  દેતાં   ડરે-શોચે   નહિ  ક્યારે પ્રણયરસ એ જ  પી  જાણે પચાવી તે  શકે  એને  હૃદય  હોમી  અમરગણને  સદા  સંતોષનારા એ સુધા  ને  સ્વર્ગને  જગમાં  ઉઠાવી  લાવનારા એ  મણિધરને  ચડી    માથે   નિરાંતે  નાચનારા એ સકળ   સંસારસિંધુને  પલકમાં   પી  જનારા એ  શરો  કેરી  સજી  શય્યા  સુખે એમાં  સુનારા એ નિહાળી   નેત્રથી   સે'જે   મદનને  મારનારા એ  પવનની પીઠ  પર બેસી કૂદી  જલધિ જનારા એ હલાહલને ગ્રહી  હાથે  સુધા કરી  આપનારા એ  દીવાલો   દ્વૈતની   દૈવી   પ્રણયથી  પાડનારા એ દિશાના દીપતા  દીવા,  ગગનમાં  ગાજનારા એ  રસાર્ણવમાં  વિના યત્ને  જગત્ ઝબકોળનારા એ અને   એના  તરંગોથી   ખરેખર!