પણ એમનામાં રહેતો કવિ વાચા માંગતો હતો. અકળામણ થતી હતી અને એમણે કવિતાનું શરણું લીધું. કટાક્ષકાવ્યો લખી લખીને ‘શારદા’ અને ‘ગુજરાતી’ જેવા સામયિકોમાં મોકલવા માંડ્યા. એમના કટાક્ષમાં પણ કરૂણાનો આંતરપ્રવાહ વહેતો હતો. ખાસ કરીને બાપુ કાવ્યમાં અને અન્ય કટાક્ષ કાવ્યોમાં. આપણા સાક્ષરવર્ય બ.ક.ઠાકોરે એક જાહેર સભામાં એ કાવ્યો સાંભળી, ઘેરઘેર સંભળાવવાની એમને સૂચના કરી. કાવ્યો કાંઈ થોડા નિબંધો છે કે તે માત્ર વાંચવા જ માટે હોય ? બસ, ત્યારથી આ ગીતોને એમણે વહેતા મૂક્યા. મહાસભા અધિવેશનમાંથી તેના શ્રીગણેશ માંડ્યા ગુજરાતની પ્રતિષ્ઠત સાહિત્ય સભાઓમાં સંભળાવ્યા. એટલો એનો મહિમા થયો જાણીને એમણે બેધડક લખ્યું કે, ‘મારાં બધાં કાવ્યો પર હું મૌલિકતાની મહોરછાપ મારૂં છું. એ મહોરછાપ જોઈ મૌલિકતાનું ખાત્રીપત્રક જોવા માંગનારાઓને હું એ પેટછૂટી વાત કહી દઉં છું કે હું કાવ્યોમાં હળવી ભાષા વાપરતાં ક્ષોભ પામનાર ગ્રેજ્યુએટ નથી, તેમ જ મેં સંપાદન કરેલું ભણતર એટલું ઓછું છે કે સંસ્કૃત કે આંગ્લ સાહિત્યના ભંડારોમાં પ્રવેશ ન જ કરી શકે. તેથી જ અનુકરણ કે ચોરી કરવા હું શક્તિમાન થઈ શક્યો નથી. એટલે એ મારી પાછળ કોઈ પોતાની શક્તિ વેડફવાનું ‘પુણ્ય’ ના કરે એટલા પૂરતી જ આ ચેતવણી છે.”