કદાચ સમાજમાં એક ખોટો આદર્શ રજૂ ન થાય તેવી લેખકની જવાબદારી વિષેની સભાનતા હોય કે પ્રતિનાયકને નાકનું ટેરવું ચડાવીને જોનારા વાચક-વિવેચક નજર સામે હોય, પણ હરકિસન મહેતાની નવલકથાઓમાં એવું એકથી વધારે વાર જોવા મળ્યું છે કે પ્રતિનાયકના વિષયવાળી નવલકથામાં એક તદ્દન સામેની કક્ષાનું પાત્ર પણ સર્જવું અને તેને પણ ખૂબ નિષ્ઠાવાન અને પાસાદાર બનાવવું. ‘અમીરઅલી ઠગના પીળા રૂમાલની ગાંઠ’ માં વિલિયમ સ્લીમનનું પાત્ર લો કે આ નવલકથાના પોલીસ ઉપરી સિંહાસાહેબ, બંને પાત્રો કથાના નાયકની સામે પડેલા હોવા છતાં વાચકોના આદરને પાત્ર બની શક્યાં છે. સિંહાસાહેબે ચંદનકૌરને આપેલ આશીર્વાદ કે કોર્ટમાં આપેલી જુબાની તેમના માટે અચૂક આદર જન્માવે તેવી છે. અને ત્રીજા ભાગમાં આજ જગ્ગા તેમની પુત્રીને કોમી હુતાશનનો ભોગ બનતી બચાવે છે ત્યારે તેઓ જગ્ગાને ખબર આપી દે છે કે તેની પોલીસ દ્વારા તલાશ થઈ રહી છે અને તેણે ભાગવું જોઈએ. જોકે ત્યારે બાદ તેઓ મનોમંથન પણ અનુભવે છે કે ભલે તેઓ રિટાયર્ડ થઈ ગયાં છતાં હજી પેન્શન તો સરકારનું જ ખાય છે ને? તેમણે જગ્ગાને માહિતી આપીને સારું કર્યું કે ખરાબ?