એના અવાજની નિરાશા વધુ ઘેરી બની. ‘અહીં પપ્પાની સમૃદ્ધિ દિવસે દિવસે વધતી જાય છે. એનું મારી દૃષ્ટિએ તો એક જ કારણ છે. સ્નેહ, સદભાવ અને સંપ. તમે બંને દેરાણી-જેઠાણી હોવા છતાં સગી બહેનની જેમ રહો છો. વિભો સાવકો ભાઈ છે. એવું આદિત્ય કે ભાસ્કરના વર્તનમાં ક્યારેય જોવા નથી મળ્યું. આ બંને સાવકા નાના ભાઈઓ માટે જીવ પણ આપી દે એવી દરિયાદિલી વિભાના સ્વભાવમાં છે...’ એણે બંને ભાભીઓ સામે આદરભાવથી જોયું. પોતાના હૈયા પર જે ભાર એ વેંઢારી રહી હતી એ અનાયાસે જ શબ્દોનું રૂપ લઈને હોઠ પર ઘસી આવ્યો. ‘કુટુંબમાં સંપ હોય ત્યાં જ સુખ-શાંતિ જ લક્ષ્મીદીને રહેવું ગમે. કુટુંબમાં ક્લેશ હોય, ઉચાટ હોય અને પરસ્પર અવિશ્વાસનું વાતાવરણ હોય, એ ઘરમાં રહેવાનું લક્ષ્મીજીને કઈ રીતે ગમે?..’ વેદનાથી વલોવાતા અવાજે એ ધીમેથી બબડી.