અંકે ૧૫૦ મિનિટની આ ફિલ્મના પહેલા જ દૃશ્યમાં મનોજ બાજપાઈ અદૃશ્ય રહીને આકાશવાણી કરે છે કે અત્યારે ઈ. સ. ૧૯૫૯નું વર્ષ ચાલી રહ્યું છે. મુંબઈ-ગુજરાત અલગ નથી થયાં અને થિયેટરમાં રાજ કપૂરની ‘અનાડી’ ફિલ્મ ચાલી રહી છે. સાડાપાંચ દાયકા પહેલાંનું એ મુંબઈ જોવાની મજા પડે છે. રસ્તા ખાલી છે, ટ્રામ-ડબલડેકર બસો આમતેમ દોડી રહી છે. પરંતુ આંખ સહેજ ઝીણી કરીને જોઈએ તો ખ્યાલ આવી જાય છે કે આ તો નબળા કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સથી સર્જા‍યેલું મુંબઈ છે, જે વાસ્તવિક લાગવાને બદલે કોઈ જૂના ફોટોગ્રાફમાં દેખાતું હોય એવું જ લાગે છે. એ પછી ફિલ્મમાં જ્યારે પણ મરીન ડ્રાઇવ, દિલ્હી ઍરપોર્ટ, એ વખતનું વિમાન વગેરે દૃશ્યો આવે છે ત્યારે દરેક વખતે કાચા કામના કમ્પ્યુટર કારીગરોના રફૂકામનાં થીગડાં સ્પક્ટ તરી આવે છે. જોકે આ ફિલ્મ શીખવે છે કે એ વખતના મુંબઈમાં બધું ભડક રંગનું જ હતું-એક્સ્ટ્રા ઑરેન્જ આકાશ, એક્સ્ટ્રા ગ્રીન ઘાસ, લીલા-પીળા-બ્લુ રંગની દીવાલો, સોફાસેટના કાપડમાંથી કરાવ્યાં હોય એવાં રંગ-ડિઝાઇનનાં અરજન બાજવાનાં ભડકાઉ કપડાં, લીલા રંગની કાર, ઇલિયાનાના સતત લાલ રહેતા ગાલ અને રુસ્તમ સાહેબની ટાઇડ વૉશિંગ પાઉડરની જાહેરખબર જેવી બેદાગ ગોરાપનવાળી ક્રિસ્પ વરદી.