‘આવડો ગુસ્સો, ને એ પણ આવડા નાના છોકરા ઉપર’ એ ગણગણતા હતા, ને હું મને પોતાને મારી નહોતી શકતી એટલે બિચારા બંટુના શરીર ઉપર પડેલા મારનો વ્યાધિ મારા શરીરમાં ભોગવી રહી હતી. પણ ત્યાં… નસીબદાર ! અંદર રોવાનો અવાજ બંધ થયો. અમે બેઉએ એકબીજા સામે જોયું, ને ‘હાશ’ એવી કંઈક લાગણી અનુભવી. ત્યાં તો અંદરથી નળ ખૂલવાનો અવાજ આવ્યો, ને ચાલુ રહ્યો કેટલીયે વાર સુધી ! કેટલું બધું પાણી ઢોળી નાખે છે આ છોકરો, એવું થયું તો ખરું પણ કશું બોલવાની હિંમત ચાલી નહિ. માત્ર મારી નજર એ બાથરૂમના બંધ બારણા તરફ ચોંટેલી રહી. કેટલીયે વાર થઈ ગઈ કોણ જાણે એ નળ બંધ થતાં તો. ને તોય બંટુ નીકળતો નહોતો બહાર. હું ઊભી થઈ બારણું ઠોકવા જતી’તી, કેટલીય વાર પછી, ત્યાં ઓચિંતુ જ બારણું ઊઘડ્યું ને બંટુભાઈ બહાર આવ્યા.