મેં લાડુ કર્યા. ફોઈએ આખો લાડુ બારીએ મૂક્યો અને જમવા બેઠાં. નજર બારી તરફ. પણ કાગડાભાઈ દેખાય નહીં. ‘એ ચોક્કસ આવશે જ.’ ફોઈ બોલ્યાં. પણ ક્યાંય પત્તો નહીં. છેવટે મારા આગ્રહથી ફોઈએ જમવાનું શરૂ કર્યું. પણ હજી લાડુનો પહેલો કકડો ફોઈના પેટમાં જાય, ત્યાં તો બારીએ કાગડાભાઈ હાજર ! ‘જો, હું નહોતી કહેતી ?’ ફોઈનો ચહેરો પૂર્ણ કમળની જેમ ખીલી ઊઠ્યો ! પછી તો ફોઈ દસ દિવસ રહ્યાં ત્યાં સુધી રોજ ‘એમને આ ભાવે ને તે ભાવે’ કહી એમણે મારી પાસે એક એક વાનગી બનાવડાવી. કાગડાભાઈએ પણ નિયમિતતા જાળવી. દમુફોઈની થાળી મંડાય ને બારીએ અચૂક હાજર. તેને ખાતો જોઈને ફોઈને દિલમાં અપાર શાતા વળતી. પોતે તૃપ્ત થઈને અને પોતાના પતિની બધી અતૃપ્ત ઈચ્છાઓ પણ પૂર્ણ કરીને ફોઈ પાછાં ગયાં. જતાં-જતાં કહે, ‘હવે જોજે કાલથી એ આવે છે કે તારી બારીએ ! હું નહીં હોઉં ને ! આત્માની વાતો તમને આજકાલનાં છોકરાંવને નહીં સમજાય.’ ખરું છે, મને નથી જ સમજાતી. કેમ કે ફોઈ આવ્યાં તે પહેલાં પણ કાગડાભાઈ આવતા હતા અને ફોઈ ગયા પછી પણ આવતા જ રહ્યા, અને બારીએ મૂકેલું આરોગતા જ રહ્યા. કયા મૃતાત્માની તૃપ્તિ ખાતર ખાતા હશે, ભગવાન જાણે. પણ હું એટલું જાણું કે મારા એ દોસ્તને રોજ ખવડાવીને મારા આત્માને તો તૃપ્તિ થતી જ હતી.