દૂષણો દૂર કરવાના બદલે, આપણે બીજાના દોષ શોધવામાં સમય બરબાદ કરતા રહીએ છીએ. સમયરૂપી સ્ટેશન આજ નહિ તો કાલ નક્કી આવવાનું જ છે. છતાં આપણો કક્કો ખરો કરવા હું અને તમે સમયરૂપી સમ્રાટને ઓળખી શકતા નથી. આખરે સમય આપણને ઓળખી લે છે. દુ:ખની ઊંડી ખાયમાં આપણો વધ કરી મૃત્યુનો મહોત્સવ મનાવે છે. મિત્રો સૂતેલા સિંહના મુખમાં સસલાં જાતે  પ્રવેશી તેનો ખોરાક બનતા નથી. સિંહને સસલાંનો શિકાર કરવો પડે છે. આપણે પણ ઇશ્વરને રિઝવવા જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવું પડે છે. જ્ઞાન મેળવવા ગુરુની ખોજ કરવી પડે છે. જેમને ગુરુજીનો ભેટો સમયસર થઈ જાય છે. તે સાધુત્વને પામી સમયરૂપી આવનાર સ્ટેશન પર સફળતાપુર્વક ઊતરી દીવ્યજ્યોત જેવું તેજ પ્રાપ્ત કરી શકે છે.