અરજણ જીવીને સાત ફેરાનાં ચક્કર ફેરવીને લઈ આવ્યો પછી સંસારનો ચાકડો ફરવો શરૂ થઈ ગયો. મહેંદીનો રંગ ઊતરે એ પહેલાં જ જીવી અરજણ સાથે માટીનાં રંગે રંગાઈ ગઈ. માટી, પાણી અને ચાકડો, ભડભડતી અગ્નિ અને અંદર પાકતા માટીનાં ઠામ વચ્ચે બન્ને ખુશખુશાલ હતા. માટીની નરમ જાત સાથે કામ એટલે તૂટવા-તરડાવવાની બીકે બધું હળવા હાથે ઉઠાવવાની જીવીને ટેવ હતી. દીકરા મોહનને પણ ફોરાં હાથે આમ જ મોટો કરેલો. મોટો સાહેન બનવાની જીવી-અરજણની ખેવના ત્યારે પૂરી થઈ જ્યારે દીકરાની અંદરનાં નીંભાડામાં શબ્દો પાક્યાં.