ભાઈના મોઢામાંથી એક વાક્ય નીકળ્યું કે એ અફર થઈ જતું. એમાં કોઈ ફેરફાર કરવાની સત્તા કોઈને નહોતી. આ વાત સારી રીતે જાણતી મા દીવાલને અઢેલીને ઊભી હતી ત્યાં જ ઢગલો થઈને બેસી પડી. બેન દુપટ્ટાથી આંખો લૂછવા માંડી. ભાઈએ પોતાના ઓરડામાં જઈ ધડામ કરતાંકને દરવાજો બંધ કરી દીધો. અને હું ? હું તો એવો ડઘાઈ ગયો હતો કે શું કરવું એ મને સમજાતું જ નહોતું. ભલે ભાઈના કહેવાથી ભાડાના ઘરમાં રહેવા આવ્યાને મને અને રીનાને દોઢેક વર્ષ થઈ ગયું પણ આટલા વખતમાં મારી એક ક્ષણ પણ ભાઈને નારાજ કર્યાના અને પરિવારથી વિખૂટા પડી ગયાના અપરાધભાવ વિનાની નહોતી જતી. નાનપણથી ભાઈ જ મારે માટે જીવનનો આદર્શ રહ્યા હતા. શરૂઆતથી જ મને એમની આભામાં જીવવાની આદત પડી ગઈ હતી. મારી ભલભલી નિષ્ફળતા ભાઈના એક આછેરા સ્મિતથી જ્વલંત સફળતામાં ફેરવાઈ જતી અને ગમે તેવી આનંદની પળોમાં મારો ખભો થાબડતો ભાઈનો હાથ ન હોય તો મને અધૂરપ લાગતી. તેથી જ હવે ભાઈને ક્યારે અને કેવી રીતે મનાવી લઉં એ વિચાર સતત મારા મન પર સવાર રહેતો.