ટટ્ટાર ઊભેલા પ્રભાશંકરે સહેજ ઝૂકીને એને ઊભી કરી. સાડીના છેડાથી આંખો લૂછીને કલ્યાણીએ એમની સામે જોયું. પૂરા આઠ મહિના પછી એ બાપાના ચહેરાના દર્શન કરી રહી હતી. પાંસઠ વર્ષના પ્રભાશંકરનું શરીર થોડું સુકાઈ ગયું હોય એવું એને લાગ્યું, પરંતુ ચહેરા ઉપરની ચમક હજુ એવી ને એવી હતી. એકવડિયું શરીર, ખાદીનો સફેદ ઝભ્ભો-ધોતિયું, પગમાં ખાદી ભંડારની ચંપલ. સહેજ લંબગોળ તેજસ્વી ચહેરો. આછા થઈ ગયેલા સફેદ વાળ. અજાણ્યો માણસ પણ આદરથી હાથ જોડે એવું વિદ્વતાનું તેજ ચહેરા પર તરવરતું હતું. આખા તાલુકામાં શાસ્ત્રો અને વિધિ-વિધાનમં એમના જેટલું જ્ઞાની કોણ હતું? બાપાના ચહેરાની આભા અને આંખોની અલૌકિક ચમક સામે કલ્યાણી ટગર ટગર તાકી રહી. ભરબપોરે એ એવી રીતે આવ્યા હતા કે શું બોલવું એ એને સૂઝતું નહોતુ.