એ બાથરૂમમાં ગયો કે તરત જ મને એ દિવસની એ ઘડી યાદ આવી ગઈ. બારને ત્રણ મિનિટ બાપુજીએ ડોક ઢાળી દીધી હતી. ત્રણ જ મિનિટ પહેલા હું પહોંચ્યો હતો. પાડોશી કહેતા હતા કે માત્ર મને મોં-મેળો કરવા માટે જ એમણે પ્રાણને રોકી રાખ્યો હતો. ખબર નથી કે પ્રાણ જેવી કોઈ ચીજ છે કે નહીં, અને હોય તો પણ એને રોકી શકાય કે નહીં? પણ મેં જ્યારે એમના ચહેરા સામું જોયું ત્યારે પવનની એક હળવી લહેરના અભાવે ડાળી પર વળગી રહેલા પીળા પાન જેવો લાગ્યો હતો. મને શાકની થેલી સાથે ઉંબરામાં આવેલો જોઈને જેમની ફિક્કી આંખોમાં એક ચમકારો આવ્યો હતો. જીભ ઉપાડીને કશુંક કહેવા કોશિશ કરી હતી પણ…