પરિવારમાં કોઈને કોઈ માટે સમય નથી ત્યારે વૃદ્ધોનું શું થશે, આ પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થવાને કારણે જ ભારત સરકારે કાયદો કરવો પડ્યો છે કે વયોવૃદ્ધ માબાપને સાચવવામાં જે સંતાનો નિષ્ફળ જશે તેમને દંડ કે જેલ પણ થઈ શકે છે. પોતાનાં વૃદ્ધ માબાપને આર્થિક મદદ નહીં કરનારને એક મહિનાની અને વૃદ્ધ માબાપને હેરાન કરનારને ત્રણ વર્ષની સજા પણ થઈ શકે છે. આવા કાયદાને કારણે વૃદ્ધોને આધાર મળે છે. જો પુત્ર પિતાને ધિક્કારતો હોય તો કાયદો કંઈ ન કરી શકે. કાયદો વ્યક્તિગત સંબંધમાં કંઈ ન કરી શકે, પણ તેમને હેરાન થતાં જરૂર બચાવી શકે. વાસ્તવમાં શહેરીકરણ અને ભૌતિકવાદે પરિવારની વ્યાખ્યા જ બદલી નાખી છે. પારિવારિક મૂલ્યો બદલાઈ ગયાં છે. ભારતીય કુટુંબ વ્યવસ્થા ખતરામાં છે. અને આ ફક્ત શહેરોની વાત નથી, ગામડામાં પણ આ જ પરિસ્થિતિ છે. શહેરના લોકો કારકર્દિી અર્થે પરદશ જાય છે તો ગામડાના લોકો વધુ કમાણી કરવા શહેરો તરફ મીટ માંડે છે ત્યારે ગરીબ માબાપ એકલાં ગામડામાં સંઘર્ષ કરતાં રહે છે. શહેરોમાં તો વિભક્ત કુટુંબો પણ તૂટી રહ્યાં છે; કારણ કે પરિવારના દરેક સભ્યને પોતાની રીતે કામ કરવું છે, પોતાની રીતે જીવવું છે. શહેરોમાં તો સ્થિતિ એટલી હદે વણસી ચૂકી છે કે દંપતીને બાળક પણ નથી જોઈતું. તેઓ ડબલ ઇન્કમ અને નો કિડ્સમાં રસ ધરાવે છે. આવા સમયે વૃદ્ધ માતા-પિતાની સંભાળ કોણ રાખવાનું છે? એ જ કારણ છે કે વૃદ્ધાશ્રમોમાં દાખલ થવા માટે વેઇટિંગ લિસ્ટ હોય છે.