પરંતુ ક્યારેક માફી મળતીય નથી. એક વાર હું સ્કૂટર પર જતો હતો. માથે હેલ્મેટ હતી. મારા એક સગા સામેથી આવતા હતા. મારી સામે જોઈ એ હસ્યા, હુંય હસ્યો, પણ મારું હાસ્ય હેલ્મેટમાં ઢંકાઈ ગયું. તેમનું હાસ્ય વિલાઈ ગયું. ઘેર જઈને મારા વિશે તેમણે ફરિયાદ કરી કે આ પેલો વિનોદ ભટ્ટ ! પોતાની જાતને તિસમારખાં સમજે છે ! હસવાનું લખે છે, પણ આપણી સામે હસવામાંય મરવા પડે છે ! તેમને એ વાતનું લાગેલું માઠું આજે પણ એટલું જ માઠું છે. સારું થયું નથી.