સતગુરુ સિવાય સુબ્રમુન્યસ્વામીએ આ ચોથા અભિગમનું ડહાપણ જોયું. તેમણે કહું, "કર્મ યોગ અને ભક્તિ યોગ ઉચ્ચ તત્વજ્ઞાનના અભ્યાસ માટે જરૂરી છે." હકીકતમાં, તેમણે શીખવ્યું કે યોગ (અથવા પદ) એ સંગૃહિત અવસ્થાઓ છે. ખાસ કરીને જેમ વ્યક્તિ આધ્યાત્મિક માર્ગ માં વિકાસ કરે ત્યારે એક પણ યોગ યોગ અવસ્થાને છોડી ન શકાય. ભક્તિ વિશે તેમણે કહ્યું, "આપણે ક્યારેય મંદિરની ઉપાસનથી વધી જતા નથી. એ માત્ર વધારે ઉંડી અને મહત્વપૂર્ણ બને છે જેમ આપણે ચાર આધ્યાત્મિક અવસ્થામાં આગળ વધીયે ત્યારે. કર્મ યોગ (ચર્ય પદ) નિસ્વાર્થ સેવાની અવસ્થામાં, આપણે મંદિરમાં હાજરી એટલા માટે આપીએ છીએ કેમ કે તે જરૂરી છે, કેમ કે આપણી પર તેવી આશા રખાય છે. ભક્તિ યોગ (ક્રીયા પદ)માં, ઈશ્વરની ઉપાસના માટે, આપણે મંદિર એટલા માટે જઈએ છીએ કેમ કે આપણને જવું ગમે છે; આપણો ઈશ્વર પ્રત્યેનો પ્રેમ એ પ્રેરણારૂપ બની રહે છે. યોગ પદમાં, આપણે ઈશ્વરને આંતરિક રીતે ભજીએ છીએ, હ્દયના ઉંડાણમાં, તે છતાં પણ આધ્યાત્મિક મનની ઉંડાઈમાં ડૂબેલા મહાન યોગી પણ મંદિર થી વિશેષ નથી. એ તો ત્યાંજ છે- ઈશ્વરનું આ પૃથ્વી પરનું રહેઠાણ- જ્યારે યોગી પોતાની સામાન્ય ચેતનામાં પાછો જાગે છે ત્યારે. જેમણે જ્ઞાન પદને સંપૂર્ણ રીતે સમજી લીધું છે તેમની માટે મંદિરની ઉપાસના એટલી પરિપૂર્ણ હોય છે કે તેઓ પોતે જ ઉપાસના નાં ધ્યેય બની રહે છે- જીવતા, જાગતા મંદિરો."