યુદ્ધ પહેલાં જ્યાં પોલેન્ડનું પોલીસ સ્ટેશન હતું, વસાહતના એ જ મકાનમાં આ બીજી હોસ્પિટલ આવેલી હતી. વસાહતના સંપૂર્ણ જીવનકાળ દરમ્યાન હોસ્પિટલના ત્રણેય માળ બીમારોથી ભરચક રહેતા હતા. વસાહતીઓના આદરપાત્ર ડૉ. બી તેના ડાયરેક્ટર હતા. માર્ચ ૧૩ની વેરાન સવારે ડૉ. બી અને ડૉ. એચે હોસ્પિટલમાંથી દરદીઓની સંખ્યા ઘટાડીને માત્ર ચાર કરી નાખી હતી. એ ચારેય દરદીઓને ત્યાંથી ખસેડી શકાય તેમ ન હતું. એક યુવાન ફેફસાના ક્ષયથી પીડાતો હતો; બીજા એક પ્રતિભાશાળી સંગીતકારને કિડનીનું જીવલેણ દરદ હતું. બહાર ચાલી રહેલા આંધળા ગોળીબારની આ રમઝટથી એ દરદીઓ કોઈક રીતે બચી શકે એ બાબત જ ડૉ. એચને વધારે મહત્ત્વની લાગતી હતી. એક અંધ દરદી હૃદયરોગથી પીડાઈ રહ્યો હતો, અને અન્ય એક વૃદ્ધ દરદી આંતરડાની ગાંઠની સર્જરીને કારણે સાવ નબળો પડી ગયો હતો. તેનું આંતરડું શરીરમાં કોઈ અન્ય જગ્યાએ ખુલી ગયું હતું. હોસ્પિટલમાં ડૉ. એચ સહિતનો મેડિકલ સ્ટાફ બહુ જ હોશિયાર હતો. વસાહતની આ સગવડ વગરની હોસ્પિટલમાંથી ભવિષ્યમાં ‘વેઇલના બોનમેરો’ની એક પ્રજાતિના ‘એરિથ્રોબ્લાસ્ટિક’ નામના રોગનાં, અને ‘વોલ્ફ-પાર્કિન્સન-વ્હાઇટ સિન્ડ્રોમ’નાં પહેલવહેલા પોલિશ નમૂનાઓ મળી આવવાના હતાં. પરંતુ એ સવારે તો ડૉ. એચ મુંઝાયેલા હતા સાઇનાઇડના પ્રશ્ને! આત્મહત્યા કરવાનો રસ્તો ખુલ્લો રાખતાં ડૉ. એચે સાઇનાઇડ એસિડનું દ્રાવણ તૈયાર રાખ્યું હતું! તેમને જાણ હતી જ, કે હોસ્પિટલના અન્ય ડૉક્ટરો પાસે પણ આ સગવડ હતી! વિતી ગયેલા આખા વર્ષ દરમ્યાન વસાહતમાં ડિપ્રેશન એક સામાન્ય બાબત થઈ પડી હતી. ડૉ. એચને ખુદને પણ ડિપ્રેશનની અસર થઈ ચૂકી હતી! તેઓ યુવાન હતા, અને તેમનું આરોગ્ય પણ સારું હતું. છતાંયે, એવું લાગતું હતું, કે ઇતિહાસ ખુદ તેમના પ્રત્યે દ્વેષભાવ રાખી રહ્યો હોય! દુઃખના દિવસોમાં પોતાની પાસે સાઇનાઈડ હોવાને કારણે ડૉ. એચ થોડી રાહત અનુભવતા હતા. વસાહતનો ઇતિહાસ જ્યારે અંતિમ મુકામે આવી પહોંચ્યો હતો, ત્યારે તેમની અને અન્ય ડૉક્ટરો પાસે એક જ દવા ખાસ્સી માત્રામાં બચી હતી! બેક્ટેરિયા મારી શકે તેવી સલ્ફા વર્ગની કે ઉલટી કરાવવાની એમેટિક્સ, કોઈ જ દવા તેમની પાસે ન હતી! દુઃખાવા માટેની એસ્પિરિન જેવી દવાઓ પણ હાજર ન હતી! હાજર હતી તો બસ એક માત્ર જાણીતી દવા, સાઇનાઈડ!