પ્રભાશંકરની સ્નેહભીની આંખો કલ્યાણીના ગોળમટોળ ચહેરા ઉપર સ્થિર હતી, ‘કલુ બેટા, હું હારી ગયો…’ કલ્યાણીના મસ્તક ઉપર હાથ મૂકી એમણે એકરાર કર્યો, ‘આજ સુધી માત્ર મગજથી વિચારતો રહ્યો’તો. મારું નામ, મારો મોભો અને સમાજ શું કહેશે એ એક માત્ર વિચારમાં અટવાયેલો રહ્યો…’ સંસ્કૃતના પ્રખર અભ્યાસુ પ્રભાશંકરના અવાજમાં એક વિશિષ્ટ રણકાર હતો. ‘તું ઘર છોડીને ગઈ એ પળથી અંતરાત્મા ડંખતો હતો. આત્માના અવાજને દાબીને દુનિયાથી ડરતો રહ્યો. એ મારી ભૂલ હતી બેટા…’ એમનો પ્રેમાળ હાથ કલ્યાણીના માથા ઉપર ફરતો હતો. ‘ઘરની પ્રત્યેક દીવાલ વચ્ચે તારી યાદ છલકાતી હતી. આત્માના અવાજને રૂંધીને કઠોર હોવાનો અભિનય કરતો રહ્યો પણ આજે હારી ગયો દીકરી! અંદરથી વલોવાઈને તૂટી ગયો હતો. આજે બધાં બંધનો તોડી નાખ્યાં. માત્ર આત્માનો અવાજ સાંભળીને દોડી આવ્યો તારા દરવાજે…’