ખાંચાખુંચી વાળા કીનારામાથી પસાર થઈ, આખરે હૉલગેટ અખાતમાં અમે પહોંચ્યા. અખાતમાં ચારે બાજુ નાના-નાના આઈસબર્ગ હતા, જે ગ્લેસીયરની સક્રીયતાનો પુરાવો હતો. હૉલગેટ ગ્લેસીયર ઘણો સક્રીય છે – દીવસના ચાર થી છ ફુટ જેટલો ખસે છે. તેની પહોળાઈ લગભગ ૧ માઈલ અને ઉંચાઈ ૫૦૦ ફુટ. વીશાળતાનો ખ્યાલ જ્યારે તેની પાસે જતી કોઈ બોટના કદની સરખામણી પરથી આવે. ગ્લેસીયરના મુખથી કમસેકમ અડધો માઈલ દુર રહેવું પડે, કારણકે દરીયામાં પડતી વીરાટ હીમશીલાઓ મીની-સુનામી સર્જી શકે. ઘણી વાર કલાકો સુધી ગ્લેસીયરના મુખ પાસે ઉભા રહો અને હીમશીલા પડતી જોવા ના મળે. પણ હું જ્યારે આ વીશાળ બરફના શીલ્પને જોતો હતો ત્યાં અચાનક જ વીરાટ હીમશીલા પાણીમાં પડતી દેખાઈ – અને એકાદ સેકંડ પછી મેઘગર્જના જેવો મોટો ધડાકો સંભળાયો! ગ્લેસીયર કેટલો દુર છે અને અમે કેટલા દુર હતાં એ ફરી એક વાર અનુભવ્યુ. અમારી દોઢ કલાકની મૈત્રીપુર્ણ મુલાકાત દરમીયાન આવા ચાર કડાકા સંભળાયા અને એમાંથી બે વાર મારું ધ્યાન ગ્લેસીયરના એ ભાગ તરફ હતું જ્યાંથી હીમશીલાઓ પડી – આથી બે વાર જોયુ, ચાર વાર સાંભળ્યું :).