આપણે જોઈશું આગળ જેમ થશે એમ. પણ હું થોડી મારી વાત કરવાની ઇચ્છા રાખું છું કે હું જ્યારે કશુંક લખવા બેસું જેમ કે વાર્તા કે હમણાં નવલકથા લખું છું ત્યારે એક સવાલ મારી સામે આવીને ઊભો રહે છે કે આ સર્જન કરવાનું કામ શું. શું કામ લખવું પડે. અને લખવું જ છે તો તારું કોઈ કર્તવ્ય ખરું આ લખવા માટે. નિજાનંદ સિવાય શું. અને એ સમયે પંચોળી દાદા મારી સમક્ષ આવી ઊભા રહે છે. પંચોળી દાદાની વાત કરીએ એટલે સહજપણે રમેશભાઈ દવે સાંભરે. એ મારા મિત્ર છે અને એ સંદર્ભે પાછું થોડુંક એ એમના મામા થાય અને એવું બધું. થોડાંક સંદર્ભો જોડાયેલા છે મારી સાથે. પણ એ મનોમસ્તિષ્કમાં આવીને ઊભા રહે. કારણ કે એમણે આખી જિંદગી ભદ્ર સંસ્કૃિત અને લોક સંસ્કૃિતનાં મૂલ્યોને ઉપાડ્યાં છે અને એમના સાહિત્યનો વિષય પણ એ જ. રઘુવીરભાઈ લખે છે કે શબ્દકાર તરીકે સુધારાવાદી, સામાજિક પ્રશ્નોમાં અટવાતા જાહેર કાર્યકર નથી એ સ્વપ્નદૃષ્ટા છે. એ લખે છે ત્યારે સ્વામી આનંદ, નાનાભાઈ ભટ્ટ અને કાકાસાહેબ કાલેલકરના વારસદાર તરીકે વર્તે છે. આવા ઉચ્ચ સર્જકને મૂલવવાનું મારું તો શું ગજું. મારી એ જરા ય સજ્જતા નથી કે હું દર્શક વિશે વાત કરું કે એમની નવલકથાઓનું વિવેચન કરી શકું. હા જે કંઈ મને ગમ્યું છે, મારે મન જે વસ્યું છે તેને આપણે વહેંચીએ અને ગમતાંનો ગુલાલ કરીએ એવી મારી અપેક્ષા છે.