એ પછી 1942માં ગુલામ હૈદર જેવા પંજાબ બેઝ્ડ સંગીતકારની ફિલ્મ ‘ખજાનચી’ દ્વારા તો ક્રાંતિનાં પગરણ મંડાયાં. અનિલ બિશ્વાસના ‘કિસ્મત(1943) તથા નૌશાદના ‘રતન’(1944) પછી તો જબરો આગેકૂચનો કાળ આવ્યો. 1949 કે 1950માં શંકર-જયકિશનનાં આગમનથી એનો સુવર્ણયુગ શરૂ થયો તે છેક 1965 સુધી ચાલ્યો. ત્યાર બાદ પણ 1980 સુધી એમાં મીઠાશ – માધુર્ય (મેલોડી)નું તત્ત્વ જળવાયું. તે પછી નવી પેઢીના રસિકો સ્વીકારે કે ન સ્વીકારે, પણ 1980થી આજ સુધી એકલદોકલ ગીત કે સંગીતકારને બાદ કરતાં સુવર્ણયુગને આંબે તેવું કોઈ તત્વ જોવા મળતું નથી. જૂના હિંદી ફિલ્મસંગીતના ચાહકો સામાન્ય રીતે 1942થી 1980 સુધીનાં સંગીતને લક્ષમાં રાખીને પોતાની સંચયસમૃદ્ધિ વધારે છે અને ખૂણેખાંચરેથી એવાં ગીતોને એકત્ર કરવામાં એ વાજબી ગૌરવ અનુભવે છે.