મારી છ સાત વર્ષની ઉંમર થતા હું પ્રથમ બાલમંદીર અને બાદમાં પ્રાથમિક શાળામાં મિત્રો સાથે ભણવાના હેતુથી જતો હતો. પણ પ્રાથમિક શાળાના આચાર્યે અંધ વ્યક્તિને શાળામાં ભણવા પ્રવેશ આપી શકાય નહિ. તેવુ કારણ આપી મારી દોડતી ગાડીને બ્રેક લગાવી દીધી હતી. પણ તેના દિલમાં રામ વસતાં નામની નોંધણી વિના તેઓ મને શાળામાં મિત્રો સાથે બેસવા દેતા હતા. બાળમંદીરનો અનુભવ આનાથી ઉલ્ટો થયો હતો. બાલમંદીરના શિક્ષિકા મંજુબહેન પંડ્યા માયાળુ હતા. તેમણે બાળમંદીરના રજીસ્ટરમાં મારુ નામ દાખલ કર્યું હતુ. એટલુ જ નહિ, તેઓ મારી ગણતરી સામાન્ય બાળકો સાથે કરતા હતા. બાળકોને જે રમત રમાડે તે મને પણ રમાડતા હતા. નાસ્તો પણ આપે, ઠપકો પણ આપતા હતા. મારા હૄદયને આંચકો લાગે નહિ. તેની ખાસ કાળજી રાખતા હતા. બાળ રમત રમતા બાળકોને સમજાવી પકડાપકડીની રમતમાં મારા પર દાવ ન આવે તેવી સુચના ખૂબ ખાનગી રીતે આપી દેતા હતા. તેથી આવી કોઈ પણ રમતમાં મને ભૂલથી એક પણ બાળક અડકતું નહિ. કોઈવાર હું દોડતા-દોડતા અટકી જાવ તો પણ મને કોઈ અડકતું નહિ. આવુ રોજ બનવા લાગ્યું. મને અચાનક અહેસાસ થયો. મને કેમ કોઈ અડતું નહિ હોય?