એવા બ્રાહ્મણની શોધખોળ ચાલી. આખરે શિવશર્મા નામનો બ્રાહ્મણ ઘરજમાઈ બનવા તૈયાર થયો. સુદેવા અને શિવશર્માનાં લગ્ન થયાં, પણ સુદેવા લાડ-કોડમાં ઊછરેલી. મોઢે ચડાવેલી હતી એટલે એનો સંસાર લાંબો ન ચાલ્યો. એનાં કુલક્ષણોને કારણે શિવશર્મા ઘર છોડીને ચાલ્યો ગયો. વસુદત્ત પર ચિંતાનો પહાડ તૂટી પડ્યો. એ સુદેવાના દુઃખે દુઃખી થયો. રોગથી ઘેરાઈ ગયો. ત્યારે સુદેવાની માતાએ કહ્યુંઃ ‘તમારા જ મોહ તથા સ્નેહને લીધે પુત્રી બગડી છે. બાળક પાંચ વર્ષનું થાય ત્યાં સુધી જ તેને લાડ લડાવવાં જોઈએ. માતાએ કન્યાને મારવી જોઈએ. તો જ તે સુધરે. તમે લાડ લડાવી લડાવીને પુત્રીને બગાડી છે. શિવશર્મા સાથે પરણાવીને પણ ઘરમાં જ રાખી અને નિરંકુશ કરી મૂકી. કન્યાને આઠ વર્ષની ઉંમર સુધી ઘરમાં રાખવી, પણ પરણાવી દીધા પછી તો તે કન્યાને ક્યારેય ઘરમાં ન રાખવી જોઈએ. વસુદત્ત મૂંગે મોઢે સાંભળી રહ્યો. એ શું બોલે? ભૂલ એણે કરી હતી, પણ ભૂલનો ભોગ લાડકી દીકરી બની હતી! (ક્રમશઃ)