અત્યારના ફાસ્ટ જમાનામાં ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ અસહ્ય પુરવાર થઈ પડે છે. અમુક બિનજરૂરી ફાઇટિંગ, ગીતો વગેરે કાપી નાખવામાં આવ્યાં હોત તો ફિલ્મ હજી ચુસ્ત બની શકી હોત. પહેલા પોણા કલાક સુધી તો બધાં પાત્રોની પરિચયવિધિ જ ચાલ્યા કરે છે. અરે, ખુદ દીપિકા પાદુકોણની એન્ટ્રી પણ ખાસ્સા એક કલાક પછી થાય છે. એ પછી છેક મૂળ વાર્તાનાં મંડાણ થાય છે. વળી આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી. ઉપરથી આખી સ્ટોરી એટલી પ્રિડિક્ટેબલ છે કે આપણે અનુમાન લગાવતાં જઈએ અને એવું જ બનતું જાય. વળી આપણને થાય કે શાહરુખ એટલોબધો સેલ્ફ-ઑબ્સેસ્ડ હશે કે દરેક ફિલ્મમાં તેને પોતાની જાતને જ રિપીટ કરવી પડે? અને જો ફિલ્મમાં લૉજિક શોધવા ગયા તો દિમાગને ભડાકે દેવાનું મન થઈ આવે. જાણે ફ્રિજમાંથી આઇસક્રીમનો કપ કાઢવાનો હોય એ રીતે નાચતાં-નાચતાં હીરા ચોરી લાવવાનું આખું ઑપરેશન તદ્દન ચાઇલ્ડિશ લાગે છે. વચ્ચે-વચ્ચે આપણને એવું પણ થાય કે આ ફિલ્મ તો ‘ધૂમ:૩’ જોતાં હોઈએ એવી કેમ લાગે છે? અને હા, અનુરાગ કશ્યપ અને વિશાલ દાદલાણીએ સસ્તા ગે-જોક્સ કરવાનું કેમ સ્વીકાર્યું હશે?