શાંતા કંચનની સાથે ઉભી થાય છે અને પાણીનો કળશિયો ભરવાં જાય છે.કળશિયો ભરીને ઉપર આવે છે તો નણંદને કપડા બદલતી જોઇને શાંતાંનું મન અવળા વિચારે ચડે છે.અને રમલીની વાત યાદ આવે છે,”ઓલા ધોરીયાવની બાઇઓ પણ શરમ વગરની હાવ નફ્ફટ..બે બાઇઓ ભેગી થઇને…અરેરે સાવ નઘરોળ…રે કળજુગ..ભાઇડાનાં થોડા દુકાળ પઇડા છે તો આવા કામ કરવાં પડે?”