વૃંદાએ તેની આત્મકથાનું પુસ્તક હાથમાં લીધું. પવનમાં થોડાં પાનાં ફરફર્યાં. અધૂરું ભણતર નામનું પ્રકરણ ફડફડ્યું. તેણે 21 વર્ષે વળી ભણવાનું શરૂ કર્યું હતું. સ્ત્રીઓના પ્રશ્નો સંદર્ભ તેણે લખવાનું શરૂ કર્યું. તેના વિચારો મૌલિક હતા. એક કોંફરંસમાં સૌમિત્રનો પરિચય થયો. ડો. સૌમિત્ર કુલકર્ણી. તેમની સંસ્થા એક મુખપત્ર પણ કાઢતી હતી. સૌમિત્રને વૃંદામાં રસ પડ્યો. તેમણે તેને વિદેશ મોકલી અને ભારતીય સ્ત્રી તથા વિદેશી સ્ત્રીની સમસ્યાઓનો અભ્યાસ કરાવ્યો. વૃંદાએ તેના પર થિસિસ કર્યો. પેપર્સ વાંચ્યાં. પોતાના અનુભવો ટાંક્યા. સૌમિત્ર ખૂબ રાજી થયા તેના વિચારોથી. થિસિસ તેમણે છાપ્યો ને એક દિવસ તેમણે વૃંદાને કહ્યું. ‘વૃંદા મને પરણીશ ?’ ને બધું જ્ઞાન હવા થઈ ગયું. વિધવાનાં લગ્ન ? તેણે સૌમિત્રને મળવાનું બંધ કરી દીધું. સૌમિત્રએ ખૂબ સમજાવી, પણ તે એકની બે ન થઈ.