(૯૫) ‘આવા પ્રકારનો વિચાર કરવાથી આપણે એવા નિર્ણય ઉપર આવીએ છીએ કે, ઉપર્યુક્ત આધ્યાત્મિક, આધિદૈવિક ને આધિભૌતિક ઈંદ્રિયો, (જીવાત્માના) મનસૂબા થતાં, સમાનપણે વિભક્ત થઈને (એટલે કે પોતાના મૂળસ્થાનેથી છૂટી થઈને,) એની જ સેવા કાજે, દુનિયામાં ફેલાતી, બધામાં બધું જ કરી રહે છે. અને એજ એ સર્વનો સ્વર્ગલોકમાં જનારો રાજકુમાર છે, અને (દેવ, પિતૃ, મર્ત્ય વગેરે) પ્રત્યેક સ્થળે એની જ રાહ જોવાતી હોય છે. ને એનું જ સ્વાગત કરવા બધી ઉત્સુક રહે છે. (પોતપોતાના મૂળ સ્થાનેથી છૂટા પડીને’ એટલે, દેહમાં વસેલી જેવી ભાસતી આધ્યાત્મિક ઈંદ્રિયો દેહથી છૂટી પડીને, આધ્યાત્મિક ઇંદ્રિયો એટલે કે સૂર્ય, ચંદ્ર, અગ્નિ, વરૂણ, વિષ્ણુ, રૂદ્ર, ઈંદ્ર ઈતર દેવશક્તિઓમાંથી આવશ્યક, હિસ્સા છૂટા થઈને, અને આધિભૌતિક ઈંદ્રિયો એટલે સ્થૂળ આંખ, કાન, ઈતર, તેમના મૂળસ્થાન પાંચ ભૂતોમાંથી બનેલી હોય છે, ને, નવા દેહ માટે તેમાંના યોગ્ય હિસ્સાઓ છૂટા પડીને નવો દેહ, નવી સ્થૂળ ઈંદ્રિયો વગેરે બનવા માટે તૈયાર રહે છે.)