ઈ.સ. ૧૯૩૬માં શ્રીધર ચૂપચાપ ઘરમાંથી ચાલ્યા ગયા હતા. તેમનાં માતા-પિતાએ બહુ શોધખોળ પછી તેમને તિરુપતિના પવિત્ર પર્વતીય મંદિરથી થોડા માઈલો દૂર એક ધર્માત્મા સંતના નિર્જન આશ્રમમાંથી શોધી કાઢ્યા હતા. બહુ સમજાવ્યા પછી તેઓ ઘરે પાછા આવ્યા હતા. તેમનો આ ટૂંક સમયનો વિયોગ પરિવાર, મિત્ર અને સંપત્તિના મોહમય સંસારથી અંતિમ વિદાય લેવાની તૈયારી પ હતો. જ્યારે તેઓ ઘરમાં હતા ત્યારે પણ તેમનું હૃદય તેમના અંત:સ્તરની જ્ઞાનગંગાના સનાતન પ્રણવનાદની સાથે સુસ્વર થઈને સ્પંદિત થતું હતું અને આધ્યાત્મિક વિચારોના નિ:સ્તબ્ધ વનોમાં રમણ કરતું રહેતું હતું. તિરુપતિથી પાછા આવ્યા બાદ તેમણે ઘરમાં વધુ સાત વર્ષ ગાળ્યાં. આ દિવસો દરમ્યાન તેમના જીવનમાં એકાંતવાસ, સેવા, આધ્યાત્મિક સાહિત્યનું ગહન અધ્યયન, આત્મસંયમ, ઇન્દ્રિય-નિગ્રહ, સરળ અને સાત્ત્વિક જીવનચર્યા એ આહાર, વિલાસિતાનો ત્યાગ અને તપોનિષ્ઠ જીવનના અભ્યાસની ઊંડી છાપ પડી અને આ બધું તેમની અંત:સ્થ આધ્યાત્મિક શક્તિના સંવર્ધનમાં ખૂબ જ મદદપ પુરવાર થયું.