ઉપરના ફકરા લખતાં જેટલી વાર થઈ, તેટલી કાંઈ તે વિચારને ગતિ કરતાં વાર લાગી ન હતી. સર્વ હીરાલાલોની નામાવલિ તથા તે નામ ધારણ કરનાર વ્યક્તિઓની તસ્વીરો બહુ ઝપાટાબંધ મારા માનસપટ ઉપરથી પસાર થઈ ગઈ હશે. તેટલીવાર મારા મુખ તરફ સ્થિર દષ્ટિ રાખીને જાણે વિચારશૂન્ય દશામાં તે હીરાલાલ ઊર્ફે હીરો બેઠો રહ્યો હતો, છેવટે મેં લાચારી દર્શાવતાં કહ્યું, ‘માફ કરજે ભાઈ ! પણ મેં તને ન જ ઓળખ્યો. વારુ ક્યાં રહો છો ?’