‘બૈઠનેકા હૈ તો ચલ.જન્નત દિખાનેકા કોઇ વાદા નહી કરતી પર તેરી જરુરત પુરી કર દેગી .હાં, કોઇ ખતરા નહી લેગી’ કઠેડા પર ઝૂકીને સુની સુની આંખે એ ઘરાકને સીધુ કહેતી. એક સંમોહન થતું હોય એમ લોકો ખેંચાઇ જતા. જીવનમાં નવું કશું ન થતું.બપોર પછી ટંકશાળ પાડતી આ પોયરીને તો ખુશ કરવી પડે. એટલે ‘યે લે ,તેરે વાસ્તે હી જ લાયી હું’ લાલચટક લિપસ્ટિક અને લાલ ભડકીલાં કપડાંની રમલીને ચીડ હતી ,છતાં મૌસીના ચાર હાથ એને માથે રહેતા.