જેમની મૂળ પ્રકૃતિ જ કરુણા’ની હોય તેઓ ધિક્કારી નથી શકતા , આખરે એ ખડક’ને ઝરણું બનીને વહેવું જ પડે છે . બહાર ભલે ગમે તેટલી કાળાશ ચડી ગઈ હોય પણ પ્રેમ’નું , પસ્તાવાનું વિપુલ ઝરણું તેને ધોઈને જ જંપે છે . . ક્યારેક ક્યારેક દુર્ઘટના’ઓ / દુર્ગમ સંજોગો / વિશ્વાસઘાત વ્યક્તિ’ને ઊંડા અંધકારમાં એવો તો પટકી દે છે કે કદાચિત તેને કોઈ આશાનું કિરણ દેખાય તો પણ તે ત્યાં જવાનું ટાળે છે , રખે ને ફરી આ જ અંધકારમાં પટ્કાવું પડે તેની બીક’માં . . પણ અહીંયા આશાનું એ કિરણ હતું એક બાળકનું નિર્ભેળ હાસ્ય , નિર્મળ સ્પર્શ . કે જે મેલેફીસંટ’ને ફરી જીવનમાં લાવે છે [ જી હાં , ખરેખર તો જીવન’ની જરૂરત રાજકુમારીને પડવાની હતી પણ હકીકત’માં મેલેફીસંટ જ પોતાનું જીવન ખોઈ બેઠી હતી ] આવી અને કઈ કેટલીય સુંદર અનુભૂતિઓ આ મુવી ખુબ જ પાતળી સ્ટોરી’લાઈન અને આખિર’માં અંત તરફ ઓછું ડેવલપમેંટ હોવા છતાં જગાવી ગઈ ! કારણ ? સહજ અને સુંદર અભિવ્યક્તિ અને તેવો જ સુંદર અભિનય અને મુર્સ’નું અદભુત જગત !