એ જ વખતે દૂરથી વાજાં વાગવાનો અવાજ સાંભળ્યો. નજર કરી તો લોકોનો એક સમૂહ વાજાંબાજાં સાથે સ્ટેશન તરફ આવી રહ્યો હતો. પાસે આવતાં જોયું કે એ લોકો જાનૈયા છે. દસ-બાર વર્ષનો એક છોકરો વરરાજા બની પાલખીમાં બેસી એ લોકો સાથે આવી રહ્યો છે. આશ્વિન માસમાં આ કેવું લગ્ન ! લાગ્યું કે અહીં એનો રિવાજ હશે એટલે લગ્ન થઈ રહ્યાં છે. એ લોકોમાંના ત્રણચાર જણ મારા જ બાંકડા પર આવીને બેસી ગયા. એ લોકો આપસમાં ગપસપ કરી રહ્યા હતા અને શોરગુલ મચાવી રહ્યા હતા. મેં એક વાત નોંધી – એ લોકોમાંની કોઈ વ્યક્તિ બીડી વગેરે કશું પીતી નહોતી. અન્યના ખર્ચે ધૂમ્રપાન કરવાનો આવો સુઅવસર એમણે છોડ્યો એથી એવું લાગ્યું કે અહીં ધૂમ્રપાન કરવાની પ્રથા ઓછી હશે. પછી જાણી શકાયું કે મારું અનુમાન ઘણું સાચું છે. શાલના પાનમાંથી બનેલી બીડી સિવાય વિદેશી ચિરૂટ કે સિગારેટનું ચલણ અહીં ઓછું છે. એમાંના એક જણે મારી તરફ જોઈને હિન્દીમાં પૂછ્યું : ‘બાબુ, ક્યાં જશો ?’