હું આગળ ચાલવા માંડ્યો ત્યાં ફરી ભણકારો થયો : ‘જરા સાચવીને બેટા.’ હું ફરી અટક્યો. બા બોલે છે ? બા? ક્યાં છે બા ? એમને તો હજુ હમણાં જ વળાવીને આવું છું – બાળીને આવું છું. રાખ થઈ ગયાં. આ રહ્યાં એમનાં અસ્થિ, આ પોટલીમાં ! એમનો મારે માથે ફરતો કંપાયમાન હાથ, આશીર્વાદના ઉચ્ચારમાં મૌન ફફડતા હોઠ, કરચલિયાળું ઊંચું કપાળ, સફેદ રૂનાં તંતુઓ જેવા કેશ, બોખું મોં, બધું જ – બાનો આખો કૃશ દેહ. બધું જ ભસ્મ થઈ ગયું.... આ રહ્યું.... આ રહ્યું.... આ મુઠ્ઠીમાં સમાય એવડી પોટલીમાં....