સમાજના કેટલાક વર્ગોમાં અમુક દંતકથાઓ નિરંતરપણે, બેરોકટોક ચાલ્યા જ કરતી હોય છે. આ દંતકથા કે પુરાણ કલ્પનોમાંની એક એવી છે કે અકસ્માત થાય તો તેને માટે દોષી કોણ એ નક્કી જ હોય. ઘરમાં કે ઘરના આંગણામાં રમતા-રમતા બાળક પડી જાય તો તે માટે બાળકની મા જવાબદાર. સાસુ તરત જ બૂમ પાડે “આટલું ધ્યાન નથી રખાતું.” રોડ પર અકસ્માત થાય તો આંખો મીચીને ડ્રાઇવર એટલે કે ચાલકને જવાબદાર ગણવાનો. લોકો તરત જ વાતો કરે “પીને ચલાવતો હશે” અથવા “બેફામ હંકારે છે” અથવા “કશું જોયા વગર ચલાવે છે.” કામના સ્થળે અકસ્માત થાય તો અકસ્માતનો ભોગ બન્યો હોય તે કામદાર જ મોટાભાગે જવાબદાર ગણાય. “કશું ધ્યાન નથી રાખતો” અથવા “જોયા વગર કામ કરે છે” અથવા “છે જ એવો” વિગેરે. થોડો ઉંડો વિચાર કરતાં સમજાય છે કે નબળાને માથે દોષ ઓઢાડવાનું સરળ અને સહેલું છે. એકવાર દોષ ઓઢાડી દીધો પછી બીજું કશું કરવાનું રહેતું નથી. અકસ્માત થવાના તાર્કિક કારણો શોધવા જવાનું રહેતું નથી એ બધી માથાકૂટમાં સમય શક્તિ અને બુદ્ધિ જાય. એટલે કે આ પાવર ગેઈમ છે. ઘરમાં વહુ, રોડ પર ચાલક અને કામને સ્થળે કામદાર શક્તિહીન છે – શક્તિશાળીઓ તરત પોતાની જવાબદારીમાંથી છૂટી પડવા નબળા પર દોષ મઢવાનું પવિત્ર કામ કરવામાં વાર લગાવતા નથી. કામને સ્થળે અન્ય કામદારો સાહેબોના સૂરમાં સુર પુરાવવામાં જ પોતાનું હિત જોતા હોય અથવા ઘટના અંગે તાર્કિક પૃથક્કરણ કરવાની કુશળતા વિકસી ન હોય તે કારણે એમ કરે.