‘જ્યમ ઋતુપતિને દ્વારે! વનશ્રી સદા આળોટે /લાવણ્ય શી લયે/ ફળભારે.’ ઋતુશ્રીને બારણે નવશ્રીનાં – એટલે નવપલ્લવોથી ખીચોખીચ ઢંકાઈ ગયેલાં ફૂલોથી લદાયેલી વૃક્ષલતાઓનાં-થતાં દર્શન. આ દર્શન તો ફાગણમાં પણ થાય, તો આ મધુમાસનું વૈશિષ્ટ્ય શામાં છે? આ મહિનામાં એ સઘળું સૌંદર્ય તો હોય છે જ, પણ ફળોનુંયે રૃપ નજરાઈ જાય તેવું હોય છે. ફૂલોમાંથી, ફળોમાંથી મધુરસ વહેતો હોય છે. એ માધુર્યની પ્રતીતિ દરેક મનને થતી હોય છે. ફૂલપાનની શોભા ઉત્કટતાથી પ્રગટતી હોય છે. પક્ષીઓના રત્યુત્સુક કંઠ સ્વચ્છંદ ગીતો ગાતાં હોય છે. કુદરત સંયમનો ડોળ કરવાનું ફગાવી દે છે. ઉન્મત્ત પ્રેમનો ઊભરો તો દરેક જીવજંતુનાયે અંગમાંથી ઊભરાતો હોય છે. આવા સમયે ‘કોકને કાજે, કોક જણલ્લ કશુંક કરવાની તજવીજમાં પડ્યું હોય છે. સજીધજીને બીજાને આકર્ષવાના અને એકબીજાના સહયોગથી પોતાનું ટચૂકડું, નજીવું જીવન પણ વિશ્વની ભવ્ય નિયતિ સાથે એકરૃપ થાય, એકતાન થાય એવા આનંદનું નિર્માણ કરનારા પ્રકૃતિના તંત્રને, આ સારી સૃષ્ટિ જુઓ તો ખરા. કેવા છૂટા હાથે વાપરી રહી છે!