મારી નજર સામે ફરી મારી પુત્રી અરુણા આવી ગઈ. તે યુવાન થઈ છે. તેને જોઈને મારું મન પુલકિત થઈ ઊઠે છે. શૈલેનને હું જોઉં છું. નવયુવાન છે. હું પણ તે દિવસોમાં તેના જેવો જ હતો. તે સમયે હું જે કઠણાઈઓનો સામનો કરતો હતો તે જ એની સામે પણ છે. આમ તો તેણે અરુણાની માના મનને વશમાં કરવામાં અનેક ઉપાય રચ્યાં છે. ફક્ત હું જ તેના તરફ ધ્યાન નથી આપતો. બીજી બાજુ અરુણા મનોમન જાણે જ છે કે તેના પિતા કન્યાના દર્દને સમજે છે. ક્યારેક તે આંખમાં છૂપાં આંસુ લઈને ચૂપચાપ મારી પાસે બેસે છે. તેની મા નિષ્ઠુર બની શકે છે, હું નહીં. અરુણાના મનની વાત તેની મા નથી સમજતી એવું નથી, પરંતુ તેનો વિશ્વાસ હતો કે આ બધું પ્રભાતના મેઘાડંબર સમાન છે. દિવસ ચઢતાં જ વિલીન થઈ જશે. સુનેત્રાની સાથે હું સંમત નથી.