મિનલ કૉલેજમાંથી છૂટીને ઘરે ગઈ. તેના મનમાં મનોમંથન ચાલ્યું. પિતરાઈ બહેનની ભૂલ વિશે જાણીને આઘાત લાગ્યો. મન ગુસ્સાથી ભરાઈ ગયું, ચહેરો લાલ-લાલ થઈ ગયો. બે પળ તો પોતાની પર પણ ક્રોધ જાગ્યો કે પોતે કેટલી ભોળી કે કોઈપણ વહેમ વગર એનો લગ્નોત્સવ આનંદપૂર્વક માણ્યો ! પોતાની સહેલીઓને હવે શું મોં લઈને મળી શકાશે ? ગઈ આબરૂ થોડી પાછી આવવાની હતી ? – મનમાં અનેક પ્રશ્નો જાગ્યા. પરંતુ થોડી વારે પ્રશ્નોનો આ વરસાદ થમી ગયો. મિનલ સ્થિર થવા લાગી. તેને પ્રોફેસરે માનવતાના ભણાવેલા પાઠ યાદ આવ્યા. એ શબ્દોની જાણે મિનલના મન પર અસર થવા લાગી અને તેનો ગુસ્સો શમવા લાગ્યો. મિનલ વિચારવા લાગી કે જે થયું છે તે ખૂબ જ ખોટું થયું છે અને તેથી હું પણ હવે ચેતી જઈશ. ભવિષ્યમાં ક્યારેય હું આવી ભૂલ નહિ કરું. જીવનમાં જવાબદારી શું ચીજ છે તેનું મિનલને ભાન થયું. થોડીવારમાં તો જાણે તે પૂરેપૂરી બદલાઈ ગઈ.