ભાંગી પડેલી રાની આખી રાત રૂમમાં પુરાઈ રહે છે. તેને યાદ આવે છે કે કેવી રીતે વિજયે તેની આસપાસ ચક્કર માર્યા હતા. આજે એ જ વિજય તેને આવી ખરાબ રીતે છોડી રહ્યો છે ! ફિલ્મની આ એકમાત્ર ગંભીર સિચ્યુએશનને પૂરતો ન્યાય મળ્યો છે, પણ કોઈ રોતુંધોતું નથી. દાદી કહે છે, ‘મારો પણ એક બૉયફ્રેન્ડ હતો, પાકિસ્તાનમાં રહી ગયો. સારું જ થયું ને, નહીં તો રૅફયુજી કૅમ્પમાં તારા દાદા સાથે મન કયાંથી મળત ? તું દુઃખી ન થા. આરામથી તારી જિંદગી જીવ.’ બીજે દિવસે બહાર આવીને રાની કહે છે, ‘હું હનીમૂન પર જઈશ એકલી.’ તેની ભીની આંખોમાં આ વાતાવરણમાંથી બહાર નીકળવાની અનિવાર્યતા છે. પિતા પૂછે છે, ‘જવાનું જરૂરી છે ?’ રાની કહે છે, ‘તમે ના કહેશો તો નહીં જાઉં.’ માતા-પિતા કદી દિલ્હીની બહાર એકલી ન ગયેલી દીકરીને ચિંતા સાથે ઍરપોર્ટ મૂકી આવે છે, ત્યારે પણ લાંબા ઇમોશનલ સંવાદો કે આસું નથી. આ જ સુંદરતા છે ફિલ્મની. મૌન, વિરામ, ઓછા-સાદા શબ્દો અને અસરકારક કૉમ્યુનિકેશન.