‘જિંદગી કેટલી બધી ઝડપથી પસાર થઈ જાય છે ! મહેરબાની કરીને મને પાછી લઈ જાવ – પેલી ટેકરી પર આવેલી મારી કબર તરફ… હા, મને લઈ જાવ તે પહેલાં જરા થોભો. મને એક વખત ફરીથી આ બધું જોઈ લેવા દો. જગત તને ‘ગુડ બાય’ ! મારું પ્રિય વતન ગ્રોવર્સ કોર્નર્સ ‘ગુડ બાય’ ! મમ્મા-પપ્પા, ઘડિયાળની ટીક ટીક અને મમ્માનાં વાવેલાં સૂર્યમુખીનાં ખીલેલાં પુષ્પો તમને વિદાય ! તરતનાં ઈસ્ત્રી કરેલાં મારામ વસ્ત્રો – ગરમ પાણીનું સ્નાન – ગાઢ નિદ્રા અને પરોઢની સ્ફૂર્તિભરી જાગૃતિ… સૌને ગુડ બાય ! ઓહ ધરતી ! ઓહ વસુંધરા ! તું કેટલી બધી અદ્દભુત છે ! તું એટલી બધી અદ્દભુત છે કે અમને એનો ખ્યાલ જ નથી આવતો… જિંદગી હોય છે ત્યારે આપણે એનું મૂલ્ય સમજીએ છીએ ? પ્રત્યેક મિનિટનું મૂલ્ય સમજીએ છીએ…?