“અમંગળ નહીં વિચાર.” એમ કહેતા તેમણે ફોન લઈ દિવ્યાને ફોન જોડ્યો. પણ રીંગ પાસ થતી હતી, કોઇએ ફોન ઉપાડ્યો નહીં. બે ચાર વાર રીંગ પસાર થઈ ગયા પછી તેમણે સંધ્યાબહેન ને કહ્યું, “ચાલ આપણે અત્યારે જ ત્યાં જવા નીકળી જઈએ. હું યુસુફને ફોન કરી દઉં છું. તું બેગ તૈયાર કરી દે. પાંચ કલાકમાં તું તારી દીકરીઓ પાસે હશે.”