આ ખુમાણો એટલે કાઠિયાવાડના ત્રણ પરજના કાઠી દરબારો ખાચર ખુમાણ અને વાળા. એમની એક પરજનું ઉચ્ચ કુળ જેમાં લોમા ખુમાણ, જોગીદાસ ખુમાણ જેવા અનેક નરપુંગવો પાક્યા છે. આવા અડીખમ ન રૂંવે રૂંવે ખાનદાનીના પરપોટા બાજેલા છે એવા કુળમાં સેંજળમાં સાદુળ ખુમાણ પોતાના ગામગરાસનું રક્ષણ કરી જીવતર ગુજારી રહ્યા છે. પોતે શિકારના જબરા શોખીન ને અન્યોને રંજાડતા દીપડા કે જાનવરને ભાળે તેને સાદુળ ખુમાણ પળવારમાં ભોં ભેગા કરી દે. સાદુળ ખુમાણને ત્યાં સૂરજ નારાયણે આભને ટેકો દે એવા બે દીકરાઓ દીધા ત્યારે કાઠી કુળના રિવાજ મુજબ ફઈબાએ એકનું નામ પાડ્યું કાથડ ને બીજાનું માણશિયો. બંને ભાઈઓએ કાયમ શૂરાતનનાં જ ધાવણ ધાવ્યાં હતાં. કોઈને અન્યાય થતો જુએ કે એવી વાત સાંભળે ત્યાં તો બંને ભાઈઓનાં રૂંવાડાં ઊભાં થઇ જાય. રામ-લક્ષ્મણ જેવી આ જોડીના રૂંવાડે રૂંવાડે મરદાનગી આંટો વાઢી ગઈ હતી. એવામાં એક દિવસ સેંજળના મેપા ભરવાડનું ગાડું ગામની પાસે જ મદાવાના બાવળના ડુંગર પાસે પડ્યું જેમાં એક ડાલામથ્થો નરકેસરી આવ્યો ને એક નવચંદરી ભગરી ભેંસને થાપો મારી પછાડી દીધી. જીવની જેમ ઉછેરેલી નવચંદરી પરની તરાપ મેપો થોડો સાંખી લે. એ તો તરત જ કુહાડી લઇ દોડ્યો ને સાવજને જોઈ સોય ઝાટકીને કુહાડી ફટકારી દીધી. એટલામાં ગામના લોકોનો ગોકીરો સાંભળી સિંહ મારણ પડતું મૂકીને બાવળની કાંટમાં સંતાઈ ગયો.