સ્ત્રી નોકરિયાતો પણ છે. તેઓ પણ નિવૃત્ત થાય છે. ઘર તેમને તુરત જ સ્વીકારી લે છે. કારણ કે, તેમના ચિત્તમાં ઘર આખી જિંદગી ઝુલતું રહ્યું હોય છે. સ્ત્રીઓનું ‘ઘરે’ અને પુરુષોનું ‘બાહિરે’ જ સ્વતંત્ર સ્વર્ગની રચના કરનારા પરિબળો છે. તેમાં નિવૃત્ત પુરુષની કસોટી એ છે કે તે કેટલા ટૂંકાગાળામાં પોતાના પ્રિય બહિર્જગતને રમતા રમતા ગૃહલોકમાં રૂપાંતરિત કરી શકે છે ! છેલ્લા ત્રીસ-ચાલીસ વરસથી ચાલતા ઘરની રિધમમાં કોઈક ધીમો સ્વર હોય તો ભળી જાય છે, પણ એકાએક ઢોલ કે નવરું નગારું વાગવા લાગે તો આખી સિમ્ફની ખંડિત થઈ જાય છે. જે સસુરજી નિવૃત્ત થાય અને પુત્રવધૂ રાજી રાજી થઈ જાય એનું નામ ઘરનો મોભી છે. પિતા નિવૃત્ત થાય એની જો પુત્ર ઉતાવળ કે પ્રતિક્ષા કરતો હોય તો એ જીવન ધન્ય છે! દીકરી અને જમાઈ પણ નિવૃત્તિમાં રહેવા આવે કે રહેવા બોલાવે તો એ આયુષ્ય પારિવારિક સંબંધોની મહેંકથી મુખરિત થાય છે. એ સિવાય તો સૌજન્યશીલ દંપતીઓ પણ મનોમન તો બોલી જ લે છે કે આ ડોસો તો રિટાયર્ડ ન થયો હોત તો સારું! તેઓ મનોમન જે બોલતા હોય છે તે છટકીને આગળ જતાં તેમના વર્તનમાં આવ્યા વિના કંઈ રહે? પરિવારનો એક પ્રમુખ