બાર વાગ્યા, ટકોરા પડ્યા. આકાશ હોવું જોઇએ તેટલું નિ:સ્તબ્ધ હતું. રેસ્ટૉરન્ટસમાં ખાસ ગોઠવેલી લાઈટોએ અચાનક જ ફર્કવાનું ચાલું કરી દીધું, ટોળાએ એક ખુબ મોટી ચીસ પાડી, બીજા ટોળાએ એટલી જ હ્રદય-વિદારક ચીસ પાડી. ચીચીયારીઓની ભીષણ દોંડાદોંડ થવા લાગી. મને ભારે રોમાંચ થતો હતો. લાઈટોની ગતિ, ચીસોનું એકબીજાને અથડાવું અને જે નાની ખુલ્લી જગામાં આટલા બધા લોકો ઉભા હતા એ અચાનક જ નાની થવા માંડી. મારા કાન હવે હાંફવાનું બંધા કરીને શાંત પડ્યા હતા. કાનને શોધ હતી કોઇ ગીતની, કોઇ નવા વર્ષના સ્વાગતના શબ્દોની. પણ શાંતિથી સ્વસ્થાને બેસી ગયા મારા કાન… આંખોએ આંટો માર્યો હતો તે લાઇટોની રંગીન ગલી હવે જુની લાગવા માંડી હતી. શાંત પડેલો કોલાહલ પોતપોતાની શક્તિ પ્રમાણે ચા-કૉફીના નાનકડા તળાવોમાં ન્હાવા પડયા હતા. રાત એના નવા ગંતવ્ય માટે, નવા વર્ષની સવાર માટે નીકળી પડી હતી. રાતને ઓળખીને જુદી પાડવી મુશ્કેલ હતી.