અચાનક એક દિવસ આરતીનાં બા, બાપુજી આવ્યા. અમે આરતી અને આરાધનાને લઈ જવા આવ્યા છીએ. વિધુર સસરો અને વિધવા વહુ આમ સાથે રહે…. લોકો કેવી કેવી વાત કરે છે ખબર છે તમને બેને ? ત્યાં સુધી વાત આવી છે કે તમારે પહેલેથી જ સંબંધ હતો. એટલે જ સુબંધુ ચાલી ગયો છે. બે ય કુટુંબ વગોવાય છે. બસ, ઘરે ચાલ. સસરા મોકલશે દર મહિને પૈસા. – આરતી સ્તબ્ધ ઊભી રહી. ન આકાશ તૂટી પડ્યું. ન ધરતીકંપ થયો. છતાં કશુંક ભયંકર બન્યું હતું જેનાં આઘાતથી મૂઢ બની ગઈ. સસરાએ તો માંડ જાત સંભાળતા કહી દીધું : ‘નિર્ણય આરતી પર છોડું છું. એને જવું હોય તો ખુશીથી અરુને લઈને….’ આગળ બોલાયું નહીં. અપરાધીની જેમ નીચું જોઈ બેસી રહ્યા. આરાધના એમના ખોળામાં હતી. નાના-નાનીએ બહુ હાથ લંબાવ્યાં છતાં એ એમની પાસે ન ગઈ. બે હાથની સજ્જડ આંકડી ભરાવી દીધી. એ ઉશ્કેરાઈ ગયા, ‘આંખ ખોલ જો આરતી, કેટલા ચાલાક છે તારા સસરા. આરાધનાને કેવી લાલચો આપી હેવાયી કરી છે ! જાણે અમે તો એનાં કાંઈ છે જ નહીં !’ બોલતાં જ બા ઊઠ્યા અને ડોળા તતડાવતાં આરાધનાને ખેંચવા લાગ્યા. આરાધનાએ જોરથી ચીસ પાડી. પુત્ર છોડીને ભાગી ગયો ત્યારે ન રડનારા સસરાની આંખ છલકાઈ ગઈ. જોર અજમાવવાં જતાં બાનો હાથ આરતીએ પકડી લીધો :‘બા, હું અને આરાધના અહીં જ રહેશું, પપ્પા સાથે.’ બાનો સાદ ફાટી ગયો.‘શું બોલીશ તને એનું ભાન છે ? આવા પાપ ઉપરવાળો માફ નહીં કરે અને આ ડોસલો વિશ્વંભર, એને તો રૂંવેરૂંવે કીડા પડશે.’‘તું મારી મા છો, પણ મારા પિતા જેવા સસરાનું આવું ભયંકર અપમાન હું નહીં સાંખી લઉં… તમે… તમે… જઈ શકો છો….’ બાપુજી આંધળા રોષથી ભડકી ઊઠ્યા.‘સગ્ગા મા-બાપને જાકારો ? તારે નરકમાં સડવું હોય તો સડ. આરાધના પર કુસંસ્કાર નહીં પડવા દઉં. એને તો લઈને જ જશું સમજી !’ આરાધના જોર જોરથી રડતી હતી. બા-બાપુજી હાથ લાંબો કરી લડી રહ્યાં હતાં. આરતીએ કાન પર હાથ દાબી દીધાં. આંખો બંધ કરી બેસી રહી. છેલ્લું દશ્ય. બા-બાપુજી આજથી તારા નામનું નાહી નાંખ્યું કહી ચાલી ગયા પછી સસરાનો આંસુભર્યો ચહેરો એને માથે હાથ મૂકી આરાધનાને ગળે વળગાડી અંદર ચાલી જવું.