શબ્દોના શણગાર અને અલંકારોથી વાતાવરણ ગાજતું હતું. દમામ, હા, દમામ; આ એક જ શબ્દ આ સમારંભ માટે બસ છે; ગાંધીજી સાંભળતા હતા; મંથન અનુભવતા હતા. એમને લાગતું હતું કે આ જાહેર જીવન ઉપર દંભનો ચળકતો રંગ લાગ્યો છે. એમને થયું કે વક્તાઓની જીભ ચાલે છે, પણ હૃદય જાહેર જીવન સાથે તાલ લેતું નથી. એ મનમાં સમજી ગયા કે પ્રજાના હૃદય સાથે હૃદયથી કોઈ વાત કરતું નથી. શ્રોતાજનોના કાન ઉપરથી શબ્દો પાછા ફરતા હતા એ તેમણે જોયું. રાજામહારાજાઓ એક બીજા સામે સ્મિતભરી દ્રષ્ટિ ફેંકીને, સ્ત્રીઓની જેમ એક બીજાના ઘરેણાંનું અવલોકન કરતા હતા.