‘અરે !’ મેં કહ્યું : ‘તમારો પંદર વરસનો ઘરવાસ. છોકરું તો ઠીક આ એક જ. પણ કાંઈક તો આટલાં વરસમાં રળી રળીને ગાંઠે બાંધ્યું કે નહીં ?’ ભલે રોકડ નહીં તો કંઈ નહીં, પણ ઠામ, ઠોચરાં, લૂગડાં’ વળી વિચાર આવ્યો તે કહ્યું : ‘ભલે પરસેવાના પૈસા હોય પણ એમ પરસેવાની જેમ રેલાવી થોડા દેવાય ? કાંઈક તો બચાવવા જોવે કે નહિ.’ બાઈ બોલી નહીં. પણ બોલતી નજરે મારી સામે જોયું. મારાથી એના અંગ પરના સાડલા તરફ જોવાઈ ગયું. એનો સાડલોય ઘણું ઘણું બોલે એવો.