અમારે ભણવામાં “સાચા બોલા હરણાં” શિર્ષકથી એક પાઠ આવતો હતો. જેમાં એક હરણ ફરતું હોય એ અને રસ્તામાં એને એક વાઘ મળે છે. એ વાઘ એને મારી ખાવા માંગતું હોય છે પણ હરણ વાઘને વિનંતિ કરે છે કે ઘરે મારા નાના બચ્ચાં એ તેમેને છેલ્લી વાર મળીને આવું પછી તું નિરાંતે મને ખા. વાઘને હરણની દયા આવે છે અને એ હરણને જવા દે છે. વાઘે તો આશા જ છોડી દીધી હોય છે કે હરણ પાછું આવશે. પણ આશ્ચર્ય કે થોડીવાર પછી તે હરણ વાઘ પાસે પાછું આવે છે. વાઘ તેને મારી નાંખતું નથી કારણકે તે સાચુ બોલી ને વચન પાળે છે. આ પાઠમાંથી હું સાચુ બોલતા શીખી. બીજો એક પાઠ આવતો હતો જેમાં ગાંધીજી કરકસર કેવી રીતે કરતા તે જણાવે છે. પેન્સિલનો નાનો ટૂકડો પણ લખવા માટે વાપરતા અને એક લોટી પાણીથી બ્રશ કરતા. આમાંથી હું કરકસરનો પાઠ શીખી. ચોથા ધોરણમાં “અવલોકન કરવાની ટેવ” શીર્ષક હેઠળ એક પાઠ આવતો હતો જે મને બહુ ગમતો. તેમાં રહસ્ય પણ હતું અને બુધ્ધિચાતુર્ય પણ. જેમાં એક ખોવાઇ ગયેલા ઊંટ વિશે એક માણસ માહિતી આપે છે જેણે અવલોકન કરીને એ ખોવાઇ ગયેલા ઊંટ વિશે અનુમાન કર્યું હોય છે. એમાંથી હું અવલોકન કરતાં શીખી. “ખરી મા” અને “લોહીની સગાઇ” એ મને લાગણીના પાઠ શીખવ્યા. ગણિતના દાખલા કર્યા પણ એટલી ગણત્રીબાજ સંબંધોની બાબતમાં નથી બની તેનો સંતોષ છે. ભણતા ત્યારે લાગતું કે આ બધુ ક્યાં યાદ રહેવાનું એ કે કામ આવવાનું છે. ત્યારે યાદ નહોતું રહેતું પણ આજે હજીયે યાદ છે.