‘તું જયારે બે કે ત્રણ વર્ષની હઈશ તારે એક વાર, આપણું કટુંબ ને વિલાકાકાનું કટુંબ, બધા મેળામાં શે’રમાં જીયા તા’. આખો દી’ બધા મેળામાં ખૂબ મોજું કરી અને જારે ઘરે પાછા આવવાનું ટાણું થયું તા, તુંએ ફરકડી માટે ખૂબ વેન કરી. એટલે માએ મને ફરકડી લઇ આવવા કીધું. પણ કરમ બુન્દીયાળ કે ફરકડીવાળો ક્યાંય દેખાય નહીં. માએ મને થોડે દુર જોઈ લેવા કીધું કારણ મેળોય વીંખાતો જતો ઉતો.’ એક જ શ્વાસે નોરુ બોલી રહ્યો હતો પણ તેની આંખ તો બેન સાથે મિલાવી શકે તેમ નથી. નજરને નીચી જ ઢાળી ને તે વાત માંડી રહ્યો છે.