ભાઈ થોડા સમય માટે મહુવા રૅશનિંગ ઑફિસર તરીકે ગયેલા. ત્યાં ડૉ. ભરૂચા સાથે ઘરોબો હતો. તેમની દીકરીને બિસ્કિટ બનાવતાં આવડે, એટલે મારે તેમની પાસેથી શિખાય, એટલે મને પોતાની સાથે મહુવા લઈ ગયેલા. આમ, દરેક બાબતમાં અમારો વિકાસ કેમ થાય એમની ચીવટ રાખતા. અમારાં પૂ. બા ઘણી વાર કહેતાં કે ભાઈ નાનો હતો ત્યારથી મારું ખૂબ ધ્યાન રાખે છે. મને નાનાંમોટાં કામમાં ઘણી મદદ કરતો. રાત્રે નાહીને ધાબળી પહેરીને ખીચડી ઉતારતાં તો મેં પણ ભાઈને જોયા છે. અમે સહુએ મુ. પૂ. ભાઈની અમારાં મુ.પૂ. બા માટેની લાગણી જોઈ છે. અને બાને પણ ભાઈ આઘાપાછા હોય તો ‘ભાઈ, ભાઈ’ થયા કરતું. મંદવાડ આવે કે તબિયતમાં કંઈક વધારે અસ્વસ્થતા લાગે, તો ‘એ ભાઈ, એ ભાઈ’ એમ બોલતાં હોય. ‘મારા ગુરુ’ની વાતોમાં અમારા પૂ. બાપુજી માટેનો અહોભાવ – આદરમાન અનુભવી શકાય છે. અમારાં પૂ. બા-બાપુજીને ભાઈનો ખૂબ સંતોષ હતો. અમને સહુ ભાંડરડાંને પણ બાપુજી ગયા પછી ખોટ નથી લાગવા દીધી. નિયમિત પત્રો લખી અમારી પ્રેમભરી કાળજી છેક સુધી લેતા. અમારા પૂ. બાપુજી ગયા ત્યારે રડવું આવતું’તું, તો મારા નાના ભાઈ (મારા તો પિતા-તુલ્ય) બાલકૃષ્ણભાઈ – વસુભાઈએ મને કહ્યું : ‘બહેન તું રડે છે શું કામ ? બાપુજી ક્યાંયે ગયા નથી. એ તો મોટા ભાઈમાં જ છે.’ જે અમે સહુએ એમની છેલ્લી ઘડી સુધી અનુભવ્યું.