આપણા લોકગીત હોય, ફિલ્મી ગીત હોય કે નાટકના ગીત હોય એમાં નાયિકા ક્યારેક કયારેક નાયકને ધંધે લગાડતી જોવા મળે છે. ઉદાહરણ તરીકે ‘અરુણોદય’ નાટકનું પ્રભુલાલ દ્વિવેદી એ લખેલું ગીત ‘તમે જો જો ના વાયદા વિતાવજો, પિયું પહેલી પેસેન્જરમાં આવજો...’ લો કે પછી ફિલ્મ ‘સોન કંસારી’નું કવિ અવિનાશ વ્યાસે લખેલું ‘છેલાજી રે, મારે હાટુ ...’ લો કે પછી ‘તમે એકવાર મારવાડ જાજો રે મારવાડા ...’ એ લોકગીત લો. આ ત્રણેય ગીતમાં પીયુજી, છેલાજી અને મારવાડા તરીકે જે પાર્ટીઓને સંબોધવામાં આવી છે તે તમામને ગીત ગાનાર મહિલા અમુક ચોક્કસ ચીજ-વસ્તુઓ લાવવાની વરધી આપતી જણાય છે. એમાં પહેલા ગીતવાળા પીયુજી પાસે તો એ જમાના પ્રમાણે હેર ઓઇલના હેન્ડબીલ, સિલ્કની બોર્ડરવાળા ઉંચી જાતના કપડા ઉપરાંત પેરિસના હર્મોનીયમનો ઓર્ડર છે જે ખરીદ્યા પછી પહેલી પેસેન્જર ટ્રેન પકડવાની એમને સ્પષ્ટ સૂચના આપવામાં આવી છે. એ પછીના ગીતમાં છેલાજીએ પાટણના પટોળા વહોરતા આવવાનું છે. એમણે કઈ રીતે આવવાનું છે એની કોઈ સૂચના નથી. પણ અત્યારના પટોળાનો ભાવ જોતાં છેલાજીએ જીપડા પાછળ લટકી કે શટલીયું જ પકડીને આવવું પડે એવી વકી છે. જયારે મારવાડાની હાલત વધારે ખરાબ છે. એણે તો મારવાડ, જામનગર, ઘોધા, ચિત્તળ અને છેલ્લે પાટણ સુધીનો આંટો મારીને મહેંદી, લહેરિયું, ઘૂઘરા, ચૂંદડી અને પટોળા લેતા આવવાના છે. આમાંથી પટોળા માટે તો છેલાજીને કહી દે તો એ બે વધારે લેતો આવે, પણ બાકીના માટે તો એણે જાતે જ ધક્કો ખાવો જ પડે. અને સીધી વાત છે, ધંધો લઈને બેઠા હોવ તો ધક્કો ખાવો ય પડે!