આ એ તબક્કો છે જ્યાં દરરોજ નવું ચિત્ર સામે આવે છે અને ભુંસાઇ જાય છે. શરૂઆતમાં કોઇ પણ ચિત્ર અંકિત નથી થતું. દરરોજ એક નવી નિતી, દરેક મિનિટે એક નવી આદત અને દરેક પળે એક નવું વલણ જોવા મળે છે. દરેક વસ્તુ તેને પોતાની તરફ આમંત્રણ આપે છે. સારી પણ અને ખરાબ પણ. સારપ તરફ જવા માટે તેને ખ્વાહીશો મદદ નથી કરતી, વાસનાઓ તેને સારપ તરફ ઢળવાથી રોકે છે અને શૈતાની તાકાત અને વસવસો તેને તે માર્ગ તરફ જવા આડે અડચણો ઉભી કરે છે. તદ્ઉપરાંત અગર સ્કુલ અને કોલેજનું વાતાવરણ, ત્યાંના અખ્લાક, ત્યાંની ભાષા અને ત્યાંની રીતભાત સારપ અને અખ્લાકીયાત તરફ નથી જતા, અને મોટાભાગે આમજ બનતું હોય છે, તો પછી આવા વાતાવરણમાં સાચી જીંદગી અને ઉંચું ચારિત્ર્ય અપનાવવું ખૂબજ અઘરૂં બની જાય છે. અને તેના કરતાં પણ વધારે અઘરૂં અને અશક્ય જેવું ત્યારે બની જાય છે જ્યાર ઘરનું વાતાવરણ બિન-ઇસ્લામીક અને બિન-ધાર્મિક હોય.