ગુસ્સો આવે છે. હું અને મમ્મી એકલાં જ રહીએ છીએ. મારા ડેડી હું 2-3 વર્ષની હોઈશ ત્યારે જ અમને છોડીને કોઈ બીજી સ્ત્રી સાથે રહેવા જતા રહ્યા. અમે મુંબઈમાં બે એકલાં જ રહીએ છીએ. ઓફ કોર્સ પૈસાની કમી નથી. મારી મમ્મી પણ ઘણી સોશિયલ સંસ્થાઓમાં સક્રિય છે. મુંબઈ જેવા શહેરમાં પ્રેસ્ટિજિયસ મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં સી.ઈ.ઓ.ની પોસ્ટ ઉપર છું, પણ મને એ વાતનો જરાય આનંદ નથી આવતો. હું ચોવીસ કલાકમાં છત્રીસ કલાક જેટલું કામ કરું છું. લગભગ ત્રાસેલી રહું છું. સતત વ્યગ્રતા રહે છે. ઓફિસમાં સ્ટાફ સહેજ ભૂલ કરે તો ગાળાગાળી કરી બેસું છું. પછી પસ્તાવો થાય છે. શ્વાસ ઝડપથી ચાલવા લાગે છે. માથું ભારે રહે છે. ભૂખ મરી ગઈ છે. કામમાં રસ પડતો નથી. છતાંય ડેડલાઇન્સ અને મિટિંગ્સમાંથી નવરી પડતી નથી. મમ્મી કહે છે, ‘મેરેજ કરી લે, પણ મારાં તો જાણે કામ સાથે જ લગ્ન થઈ ગયાં છે.’ જીવનમાં બહુ રસ નથી પડતો. લોકોની એલર્જી થવા લાગી છે. ગ્રૂપમાં કે પાર્ટીમાં જવાનું અવોઇડ કરું છું. આઇ એમ ટોટલી બર્ન્ડ આઉટ.’