જે સમજશક્તિ આયોજનો કરવામાં વપરાય છે એ સમજશક્તિ જો જીવનને સમજવામાં વપરાય તો આપણે હળવા થઈ જઈએ. છે જીવન તો આ બધું ચાલ્યા કરે… એમ ક્યારેક થોડું ઢીલું મૂકી દઈએ તો થોડી હાશ અનુભવી શકીએ. બધી જ બાબતોના બધાને ખુલાસા આપ્યા કરનાર અને આખા જગતને ખુશ રાખવાનું વ્રત લઈને નીકળનાર કદી શાંતિ અનુભવી શકતા નથી. સ્વીકાર કરવાની શક્તિ જો માણસમાં હોય તો એ ચોક્કસ શાંતિ અનુભવી શકે છે. બધું જ કંઈ આપણું ધાર્યું થતું નથી એમ વિચારીને પણ જો મનને ઘડીક આરામ આપી શકાતો હોય તો એ ખોટું નથી. ઘણા લોકો અશાંતિને હાથે કરીને નિમંત્રણ આપતાં હોય છે અને પછી એને મક્કમતાથી વળગી રહેતા હોય છે. ફેસબુક પર મેં હમણાં લખ્યું હતું કે બપોરના સમયે એક ગરીબ મજૂર છોકરો ભજીયાંનું પડીકું લઈને જતો હતો. બાજુની ગલીમાંથી કૂતરાં નીકળ્યાં અને દોડાદોડમાં એ પડીકું ધૂળમાં રોળાઈ ગયું. કેટલા દિવસે માંડ પૈસાનો મેળ પડ્યો હશે અને આજે ભજીયાં લાવવાની વ્યવસ્થા થઈ હશે. પરંતુ એ છોકરાના મોં પર કોઈ વ્યથા કે દુઃખ નહોતું. ‘ઠીક છે… જે થયું તે…’ મનોમન એમ વિચારીને એણે તો ચાલતી પકડી. જીવનમાં આ બધું ન ધારેલું બને જ છે, એવો સ્વીકાર કરવાની શક્તિ ભલભલા શિક્ષિત લોકોમાં પણ નથી હોતી. એ મજૂરના છોકરાની જગ્યાએ કોઈ ભણેલા ભદ્ર વર્ગનો યુવાન હોત તો એણે કંઈ કેટલાય વિચાર કરી નાખ્યા હોત. કદાચ એણે એમ વિચાર્યું હોત કે પપ્પા બાઈક અપાવતા નથી ત્યારે મારે આ બધું દુઃખ વેઠવું પડે છે ને ? મા-બાપ જ ખરાબ છે. એની વ્યથા એણે કૂતરાઓ પર પણ કાઢી હોત. મ્યુનિસિપાલિટી કશું કરતી નથી, સરકાર કશું કરતી નથી, દેશ ખાડે જવા બેઠો છે….એમ એણે કહી નાખ્યું હોત. આમ પણ, નાની-નાની વાતોમાં આ રીતે ડિપ્રેશ થઈ જનારો વર્ગ આજકાલ બહુ જોવા મળે છે. ચોવીસ કલાક ચાલતી ન્યુઝચેનલોથી સૌને લાગવા માંડ્યું છે કે જીવન કેટલું બધું ખરાબ છે ! બુદ્ધિ વધી પરંતુ જીવનને સમજવાની શક્તિ ઘટી. સ્વીકાર ઘટ્યો અને મુસીબતો વધી.