พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ.2514  (Update ณ วันที่ )

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
มหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. ๒๕๑๔

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๖
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๔
เป็นปีที่ ๒๖
ในรัชกาลปัจจุบัน

                  พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการ
โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

                  โดยที่เป็นการสมควรจัดตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง

                  จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ
และยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

                  มาตรา
๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. ๒๕๑๔

                  มาตรา
๒*  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน
ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
                        *[รก.๒๕๑๔/๒๔/๘๙/๒
มีนาคม ๒๕๑๔]

                  มาตรา
๓  ในพระราชบัญญัตินี้
เว้นแต่จะมีข้อความแสดงให้เห็นเป็นอย่างอื่น

                  มหาวิทยาลัย หมายถึง มหาวิทยาลัยรามคำแหง

                  สภามหาวิทยาลัย หมายถึง สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง

                  มาตรา
๔ 
ให้นายกรัฐมนตรีรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

หมวด ๑
บททั่วไป

                  มาตรา
๕  ให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นมหาวิทยาลัยหนึ่ง
เรียกว่า มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เป็นสถาบันการศึกษาและวิจัยแบบตลาดวิชา มีวัตถุประสงค์ให้การศึกษา
วิชาการและวิชาชีพชั้นสูง
ทำการวิจัยส่งเสริมวิชาการและวิชาชีพชั้นสูงและทำนุบำรุง
วัฒนธรรม

                  ให้มหาวิทยาลัยรามคำแหงเป็นนิติบุคคล
มีฐานะเป็นกรมสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี

                  มาตรา
๖ 
มหาวิทยาลัยอาจแบ่งส่วนราชการดังนี้

                  (๑)
สำนักงานอธิการบดี

                  (๒)
คณะ

                  (๓)
บัณฑิตวิทยาลัย

                  และอาจให้มีสถาบันหรือสำนักเพื่อการวิจัยหรือเพื่อส่งเสริมวิชาการเป็น
ส่วนราชการในมหาวิทยาลัยอีกเมื่อมีความจำเป็นก็ได้

                  สำนักงานอธิการบดี
อาจแบ่งส่วนราชการเป็นกองและแผนก

                  คณะและบัณฑิตวิทยาลัย
อาจแบ่งส่วนราชการเป็นภาควิชาและสำนักงาน
เลขานุการ

                  สำนักงานเลขานุการ
อาจแบ่งส่วนราชการเป็นแผนก

                  มาตรา
๗ 
การแบ่งส่วนราชการของมหาวิทยาลัยตามมาตรา ๖ ให้ทำเป็น
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี และประกาศในราชกิจจานุเบกษา

                  มาตรา
๘  ภายใต้วัตถุประสงค์ตามมาตรา ๕ มหาวิทยาลัยจะรับบัณฑิต
วิทยาลัย
วิทยาลัยหรือสถาบันวิชาการชั้นสูงอื่นเข้าสมทบในมหาวิทยาลัยก็ได้ และมีอำนาจใช้
ปริญญา อนุปริญญา
หรือประกาศนียบัตรชั้นใดชั้นหนึ่งแก่ผู้สำเร็จการศึกษาจากบัณฑิตวิทยาลัย 
วิทยาลัยหรือสถาบันวิชาการชั้นสูงนั้น ๆ ได้

                  การรับบัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาลัยหรือสถาบันวิชาการชั้นสูงเข้าสมทบใน
มหาวิทยาลัย ให้ทำเป็นประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี
และประกาศในราชกิจจานุเบกษา

                  การควบคุมบัณฑิตวิทยาลัย
วิทยาลัยหรือสถาบันวิชาการชั้นสูงซึ่งเข้าสมทบ
ในมหาวิทยาลัยนั้น ให้เป็นไปตามข้อบังคับที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด

                  มาตรา
๙ 
นอกจากเงินที่กำหนดไว้ในงบประมาณแผ่นดิน มหาวิทยาลัย
อาจมีรายได้ดังนี้

                  (๑)
เงินผลประโยชน์และค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย

                  (๒)
ทรัพย์สินซึ่งมีผู้ให้แก่มหาวิทยาลัย

                  รายได้ของมหาวิทยาลัยไม่เป็นรายได้ที่ต้องนำส่งกระทรวงการคลัง
ตาม
กฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณ

                  มาตรา
๑๐  บรรดาทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย
จะต้องจัดการเพื่อประโยชน์
และตามวัตถุประสงค์ของมหาวิทยาลัย

                  ทรัพย์สินอื่นซึ่งมีผู้ให้แก่มหาวิทยาลัย
จะต้องจัดการตามเงื่อนไข ข้อบังคับ
และวัตถุประสงค์ซึ่งผู้ให้กำหนดไว้

                  มาตรา
๑๑  ผู้มีสิทธิเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัย
ต้องมีคุณสมบัติตามที่สภา
มหาวิทยาลัยกำหนด และต้อง

                  (๑)
สอบไล่ได้ประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า หรือ

                  (๒)
เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญตั้งแต่ชั้นตรีหรือเทียบเท่าขึ้นไปและมี
พื้นความรู้สอบไล่ได้ประโยคมัธยมศึกษาตอนต้นหรือเทียบเท่า
หรือ

                  (๓)
เป็นผู้ซึ่งสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาแล้ว เห็นสมควรให้รับเข้าศึกษาได้

                  ทั้งนี้
โดยไม่ต้องสอบคัดเลือก

หมวด ๒
การดำเนินงาน

                  มาตรา
๑๒  ให้มีสภามหาวิทยาลัย
ประกอบด้วยนายกรัฐมนตรีเป็นนายก
สภามหาวิทยาลัย เลขาธิการสภาการศึกษาแห่งชาติ อธิการบดี
รองอธิการบดี คณบดี ผู้อำนวยการสถาบันและผู้อำนวยการสำนักในมหาวิทยาลัย ถ้ามี
เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยโดยตำแหน่งและกรรมการสภามหาวิทยาลัย
ผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้ง มีจำนวนไม่น้อยกว่าสี่คนและไม่เกินเก้าคน

                  ให้รองอธิการบดีเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัย
ในกรณีมีรองอธิการบดี
หลายคน
ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งรองอธิการบดีคนหนึ่งเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัย

                  มาตรา
๑๓ 
กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิดำรงตำแหน่งสองปี
แต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งใหม่อีกก็ได้

                  มาตรา
๑๔ 
สภามหาวิทยาลัยมีอำนาจและหน้าที่ควบคุมดูแลกิจการทั่วไป
ของมหาวิทยาลัย และโดยเฉพาะมีอำนาจและหน้าที่ดังนี้

                  (๑)
จัดวางระเบียบและข้อบังคับของมหาวิทยาลัย

                  (๒)
พิจารณาหลักสูตรวิชาเพื่อเสนอขอรับความเห็นชอบของสภาการศึกษา
แห่งชาติ

                  (๓)
จัดหาวิธีการอันจะยังการศึกษาอบรมและการวิจัยของมหาวิทยาลัย
ให้เจริญยิ่งขึ้น

                  (๔)
อนุมัติให้ปริญญา ประกาศนียบัตรชั้นสูง อนุปริญญาและประกาศนียบัตร

                  (๕)
เสนอการจัดตั้ง ยุบรวมและเลิกคณะ บัณฑิตวิทยาลัย สถาบัน สำนัก
และภาควิชา

                  (๖)
พิจารณาการรับบัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัย หรือสถาบันวิชาการชั้นสูง
เข้าสมทบในมหาวิทยาลัย

                  (๗)
พิจารณาการแต่งตั้งและถอดถอนอธิการบดี รองอธิการบดี คณบดี
รองคณบดี ผู้อำนวยการสถาบัน ผู้อำนวยการสำนัก
หัวหน้าภาควิชา ศาสตราจารย์
รองศาสตราจารย์และผู้ช่วยศาสตราจารย์

                  (๘)
จัดวางระเบียบเกี่ยวกับการเงินและทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย

                  (๙)
แต่งตั้งคณะกรรมการส่งเสริมมหาวิทยาลัยและกำหนดหน้าที่ของ
คณะกรรมการนี้

                  มาตรา
๑๕ 
ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเป็นผู้เรียกประชุมสภามหาวิทยาลัย

                  ถ้ากรรมการสภามหาวิทยาลัยตั้งแต่สามคนขึ้นไปร้องขอให้สภามหาวิทยาลัย
ประชุมเพื่อกิจการอย่างหนึ่งอย่างใด
ก็ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเรียกประชุมสภามหาวิทยาลัย

                  ในการประชุม
ต้องมีกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาประชุมอย่างน้อยกึ่งหนึ่ง
ของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม

                  ให้นายกสภามหาวิทยาลัยเป็นประธานในที่ประชุม
ในกรณีนายกสภา
มหาวิทยาลัยไม่อาจมาประชุมได้
ถ้าได้มอบหมายให้บุคคลใดเป็นประธานในที่ประชุม ให้บุคคลนั้นมีอำนาจและหน้าที่เช่นเดียวกับนายกสภามหาวิทยาลัยในการประชุมนั้น

                  แต่ถ้าไม่ได้มอบหมายก็ให้ที่ประชุมเลือกกรรมการสภามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง
เป็นประธานในที่ประชุม

                  มาตรา
๑๖  การลงมติให้ถือคะแนนเสียงข้างมาก
ถ้ามีคะแนนเสียงเท่ากัน
ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

                  มาตรา
๑๗  ให้มีอธิการบดีคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบในการ
บริหารงานของมหาวิทยาลัย
จะมีรองอธิการบดีคนหนึ่งหรือหลายคนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยก็ได้

                  อธิการบดีนั้นจะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ แต่งตั้งโดยคำแนะนำของสภา
มหาวิทยาลัย และให้ดำรงตำแหน่งสองปี
แต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งใหม่อีกก็ได้

                  มาตรา
๑๘ 
อธิการบดีและรองอธิการบดีต้องมีคุณวุฒิดังนี้

                  (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่าจาก
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือ

                  (๒)
ได้ปริญญาจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาหรือเทียบเท่าจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีในมหาวิทยาลัย
หรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือเคยดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาแล้วรวมเป็นเวลาไม่น้อยกว่าสี่ปี

                  มาตรา
๑๙ 
ในกรณีที่ตำแหน่งอธิการบดีว่างลงหรืออธิการบดีไม่อาจปฏิบัติ
หน้าที่ได้ ให้รองอธิการบดีเป็นผู้รักษาการแทน
ถ้ามีรองอธิการบดีหลายคน ให้รองอธิการบดีที่
อธิการบดีมอบหมายเป็นผู้รักษาการแทน
ถ้าอธิการบดีไม่ได้มอบหมายให้รองอธิการบดีที่มีอาวุโส
เป็นผู้รักษาการแทน

                  ในกรณีที่ไม่มีรองอธิการบดี
ให้สภามหาวิทยาลัยกำหนดกรรมการสภา
มหาวิทยาลัยโดยตำแหน่งคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รักษาการแทนอธิการบดี

                  มาตรา
๒๐  เพื่อประโยชน์ในการบังคับบัญชา
ให้ถือว่าอธิการบดีเป็น
อธิบดี และรองอธิการบดีเป็นรองอธิบดี  ทั้งนี้
ตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือนและกฎหมายอื่น ๆ

                  มาตรา
๒๑  ในคณะหนึ่งให้มีคณบดีคนหนึ่ง
เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ในงานของคณะ จะมีรองคณบดีคนหนึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยก็ได้

                  คณบดีนั้น
สภามหาวิทยาลัยจะได้แต่งตั้งจากคณาจารย์ หรือผู้ซึ่งเคยดำรง
ตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาแล้วและให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี
แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้

                  ถ้ามีการแบ่งภาควิชา
ก็ให้มีหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ในงานของภาควิชา

                  มาตรา
๒๒  ให้มีคณะกรรมการประจำคณะ
ประกอบด้วยคณบดีเป็นประธาน
กรรมการ รองคณบดี ถ้ามี และหัวหน้าภาควิชาในคณะนั้น
เป็นกรรมการ ถ้าในคณะไม่มีการแบ่ง
ภาควิชา หรือมีไม่ถึงสี่ภาควิชา
ให้สภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งคณาจารย์ในคณะนั้นเป็นกรรมการ หรือเป็นกรรมการเพิ่มเติมให้ได้จำนวนสี่คน

                  ให้คณะกรรมการประจำคณะแต่งตั้งผู้ใดผู้หนึ่งเป็นเลขานุการ

                  กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งสองปี
แต่อาจได้รับ
แต่งตั้งใหม่อีกได้

                  มาตรา
๒๓  คณะกรรมการประจำคณะ
มีอำนาจและหน้าที่ดังนี้

                  (๑)
วางระเบียบของคณะด้วยความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัย

                  (๒)
กำหนดหลักสูตรและรายละเอียดเกี่ยวกับหลักสูตรเพื่อเสนอต่อสภา
มหาวิทยาลัย

                  (๓)
จัดการสอบไล่

                  (๔)
รับปรึกษาและให้ความเห็นแก่คณบดี

                  มาตรา
๒๔  ในบัณฑิตวิทยาลัย
ให้มีคณบดีคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชารับผิด
ชอบในงานของบัณฑิตวิทยาลัย จะมีรองคณบดีคนหนึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยก็ได้

                  คณบดีนั้น
สภามหาวิทยาลัยจะได้แต่งตั้งจากคณาจารย์ หรือผู้ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัยมาแล้ว
และให้ดำรงตำแหน่งสี่ปี แต่อาจได้รับแต่งตั้งใหม่   อีกได้

                  ถ้ามีการแบ่งภาควิชา
ก็ให้มีหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ในงานของภาควิชา

                  มาตรา
๒๕ 
ให้มีคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัย ประกอบด้วยคณบดี
เป็นประธานกรรมการ รองคณบดีและหัวหน้าภาควิชา ถ้ามี
เป็นกรรมการโดยตำแหน่งและ
กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งจากคณาจารย์ในบัณฑิตวิทยาลัยมีจำนวนไม่เกินเก้าคน

                  ให้คณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยแต่งตั้งผู้ใดผู้หนึ่งเป็นเลขานุการ

                  กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งสองปี
แต่อาจได้รับ
แต่งตั้งใหม่อีกได้

                  มาตรา
๒๖ 
คณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยมีอำนาจและหน้าที่ดังนี้

                  (๑)
วางระเบียบของบัณฑิตวิทยาลัยด้วยความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัย

                  (๒)
กำหนดหลักสูตรและรายละเอียดเกี่ยวกับหลักสูตร เพื่อเสนอต่อสภา
มหาวิทยาลัย

                  (๓)
จัดการสอบไล่

                  (๔)
รับปรึกษาให้ความเห็นแก่คณบดี

                  มาตรา
๒๗  ในสถาบัน
ให้มีผู้อำนวยการสถาบันคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา
รับผิดชอบในงานของสถาบัน

                  มาตรา
๒๘  ให้มีคณะกรรมการประจำสถาบัน
ประกอบด้วยผู้อำนวยการ
สถาบัน เป็นประธานกรรมการ
และกรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งจากคณาจารย์ใน
มหาวิทยาลัยนั้นมีจำนวนไม่เกินเก้าคน

                  ให้คณะกรรมการประจำสถาบันแต่งตั้งผู้ใดผู้หนึ่งเป็นเลขานุการ

                  กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งสองปี
แต่อาจได้รับ
แต่งตั้งใหม่อีกได้

                  มาตรา
๒๙ 
คณะกรรมการประจำสถาบันมีอำนาจและหน้าที่ดังนี้

                  (๑)
วางระเบียบของสถาบันด้วยความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัย

                  (๒)
กำหนดหลักสูตรและรายละเอียดเกี่ยวกับหลักสูตรเพื่อเสนอต่อสภา
มหาวิทยาลัย

                  (๓)
จัดการสอบไล่

                  (๔)
รับปรึกษาและให้ความเห็นชอบแก่ผู้อำนวยการสถาบัน

                  มาตรา
๓๐  ในสำนัก
ให้มีผู้อำนวยการสำนักคนหนึ่งเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบในงานของสำนัก

                  มาตรา
๓๑  ให้มีคณะกรรมการประจำสำนัก
ประกอบด้วยผู้อำนวยการสำนัก
เป็นประธานกรรมการ
และกรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งจากคณาจารย์ในมหาวิทยาลัยนั้น
มีจำนวนไม่เกินเก้าคน

                  ให้คณะกรรมการประจำสำนักแต่งตั้งผู้ใดผู้หนึ่งเป็นเลขานุการ

                  กรรมการซึ่งสภามหาวิทยาลัยแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งสองปี
แต่อาจได้รับ    แต่งตั้งใหม่อีกได้

                  มาตรา
๓๒ 
คณะกรรมการประจำสำนักมีอำนาจและหน้าที่ดังนี้

                  (๑)
วางระเบียบของสำนักด้วยความเห็นชอบของสภามหาวิทยาลัย

                  (๒)
กำหนดหลักสูตรและรายละเอียดเกี่ยวกับหลักสูตรเพื่อเสนอต่อสภา
มหาวิทยาลัย

                  (๓)
จัดการสอบไล่

                  (๔)
รับปรึกษาและให้ความเห็นแก่ผู้อำนวยการสำนัก

                  มาตรา
๓๓  ในการประชุมคณะกรรมการประจำคณะ
คณะกรรมการประจำ
บัณฑิตวิทยาลัย คณะกรรมการประจำสถาบัน
หรือคณะกรรมการประจำสำนัก ให้นำมาตรา ๑๕ 
และมาตรา ๑๖ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

                  มาตรา
๓๔  คณาจารย์ในมหาวิทยาลัย มีดังนี้

                  (๑)
ศาสตราจารย์ซึ่งอาจเป็นศาสตราจารย์ประจำหรือศาสตราจารย์พิเศษ

                  (๒)
รองศาสตราจารย์

                  (๓)
ผู้ช่วยศาสตราจารย์

                  (๔)
อาจารย์ซึ่งอาจเป็นอาจารย์ประจำหรืออาจารย์พิเศษ

                  มาตรา
๓๕  ศาสตราจารย์พิเศษนั้นจะได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ แต่งตั้ง
จากผู้ซึ่งมิได้เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญของมหาวิทยาลัย

                  มาตรา
๓๖ 
ศาสตราจารย์ประจำซึ่งพ้นตำแหน่งไปโดยไม่มีความผิด ให้
เป็นศาสตราจารย์เกียรติคุณ

                  มาตรา
๓๗  ศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้
                       (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้รับปริญญาเอกหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัย
หรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัย
เห็นว่าได้ผลดี หรือ

                  (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าในสาขา
วิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับ
รอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบัน
อุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี หรือ

                  (๓)
ได้ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบห้าปีในมหาวิทยาลัยหรือใน
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภา
มหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี หรือ
                       (๔)
ได้ปริญญาจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาหรือเทียบเท่าในสาขาวิชาที่มี
การสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดีเป็นพิเศษในสาขาวิชาที่มีการสอนใน
มหาวิทยาลัย

                  มาตรา
๓๘ 
รองศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้

                  (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสามปีในมหาวิทยาลัยหรือใน
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภา
มหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี หรือ

                  (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าในสาขา
วิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับ
รอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าเจ็ดปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบัน
อุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี หรือ

                  (๓)
ได้รับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่า
ในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสิบปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการวิจัยถึงขั้นที่สภามหาวิทยาลัยเห็นว่าได้ผลดี

                  มาตรา
๓๙ 
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ต้องมีคุณวุฒิดังนี้

                  (๑)
ได้ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาเอกหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสองปีในมหาวิทยาลัยหรือใน
มหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือ

                  (๒)
ได้ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาโทหรือเทียบเท่าใน
สาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภา
มหาวิทยาลัยรับรองและได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าสี่ปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัย

หรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง หรือ

                  (๓)
ได้ปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย หรือได้ปริญญาตรีหรือเทียบเท่าในสาขา
วิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับ
รอง
และได้ทำการสอนมาแล้วไม่น้อยกว่าเจ็ดปีในมหาวิทยาลัยหรือในมหาวิทยาลัยหรือสถาบัน
อุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง

                  มาตรา
๔๐ 
อาจารย์ประจำต้องมีคุณวุฒิได้ปริญญาจากมหาวิทยาลัยหรือได้
ปริญญาหรือเทียบเท่าจากมหาวิทยาลัยหรือสถาบันอุดมศึกษาอื่นซึ่งสภามหาวิทยาลัยรับรอง
หรือ
เป็นผู้มีความชำนาญในสาขาวิชาที่มีการสอนในมหาวิทยาลัย

                  อาจารย์พิเศษนั้นอธิการบดีจะได้แต่งตั้งขึ้นประจำปีการศึกษาตามคำแนะนำ
ของคณบดี จากบุคคลที่มีคุณวุฒิเช่นเดียวกับอาจารย์ประจำ

หมวด ๓
ปริญญาและเครื่องหมายวิทยฐานะ

                  มาตรา
๔๑  ปริญญามีสามชั้น คือ

                  เอก
เรียกว่า ดุษฎีบัณฑิต ใช้อักษรย่อ ด.

                  โท  เรียกว่า  มหาบัณฑิต ใช้อักษรย่อ ม.

                  ตรี  เรียกว่า  บัณฑิต      ใช้อักษรย่อ บ.

                  มาตรา
๔๒  มหาวิทยาลัยมีอำนาจให้ปริญญาในสาขาวิชาที่มีการสอนใน
มหาวิทยาลัย

                  การกำหนดให้สาขาวิชาใดมีปริญญาชั้นใด
และจะใช้อักษรย่อสำหรับสาขา
วิชานั้นอย่างไร ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา

                  มาตรา
๔๓ 
สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับให้ผู้สำเร็จการศึกษาชั้น
ปริญญาตรีได้รับปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง
หรือปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับสองก็ได้

                  มาตรา
๔๔ 
สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับกำหนดให้มีประกาศนียบัตร
ชั้นสูง อนุปริญญา หรือประกาศนียบัตรได้ดังนี้

                  (๑)
ประกาศนียบัตรชั้นสูง ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาใด
ภายหลังที่ได้รับปริญญาแล้ว

                  (๒)
อนุปริญญาหรือประกาศนียบัตร ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาตามหลักสูตร
ในสาขาวิชาที่ยังไม่ถึงขั้นปริญญา

                  (๓)
อนุปริญญาหรือประกาศนียบัตร ออกให้แก่ผู้สำเร็จการศึกษาเฉพาะ
สาขาวิชา

                  มาตรา
๔๕  มหาวิทยาลัยมีอำนาจให้ปริญญากิตติมศักดิ์แก่บุคคลซึ่ง
มหาวิทยาลัยเห็นว่าทรงคุณวุฒิสมควรแก่ปริญญานั้น ๆ

                  มาตรา
๔๖ 
มหาวิทยาลัยจะจัดให้มีครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะเป็น
เครื่องหมายแสดงวิทยฐานะของผู้ได้ปริญญา
ประกาศนียบัตรชั้นสูง อนุปริญญา และ
ประกาศนียบัตรก็ได้

                  การกำหนดลักษณะ
ชนิด ประเภท และส่วนประกอบของครุยวิทยฐานะ
และเข็มวิทยฐานะ ให้ตราเป็นพระราชกฤษฎีกา

                  ครุยวิทยฐานะและเข็มวิทยฐานะ
จะใช้ในโอกาสใด โดยมีเงื่อนไขอย่างใด
ให้เป็นไปตามที่สภามหาวิทยาลัยกำหนด

                  มาตรา
๔๗ 
สภามหาวิทยาลัยอาจออกข้อบังคับกำหนดให้มีเครื่องแบบ
เครื่องหมาย
หรือเครื่องแต่งกายนักศึกษาได้โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

หมวด ๔
บทกำหนดโทษ

                  มาตรา
๔๘  ผู้ใดใช้ครุยวิทยฐานะ เครื่องแบบ
เครื่องหมายหรือเครื่องแต่งกาย
นักศึกษาของมหาวิทยาลัยโดยไม่มีสิทธิที่จะใช้
หรือแสดงด้วยประการใด ๆ ว่าตนมีปริญญา 
ประกาศนียบัตรชั้นสูง อนุปริญญา
หรือประกาศนียบัตรของมหาวิทยาลัย โดยที่ตนไม่มี ถ้าได้
กระทำเพื่อให้บุคคลอื่นเชื่อว่าตนมีสิทธิที่จะใช้หรือมีวิทยฐานะเช่นนั้น
ต้องระวางโทษปรับไม่เกิน
หนึ่งพันบาท หรือจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ

บทเฉพาะกาล

                  มาตรา
๔๙ 
ในวาระเริ่มแรกเมื่อยังไม่ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้ง
อธิการบดี รองอธิการบดีและคณบดี
ให้สภามหาวิทยาลัยประกอบด้วยนายกรัฐมนตรี เป็นนายก
สภามหาวิทยาลัยโดยตำแหน่ง
เลขาธิการสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นกรรมการ สภามหาวิทยาลัย
โดยตำแหน่ง และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ แต่งตั้งมีจำนวน         
ไม่น้อยกว่าสี่คน และไม่เกินเก้าคนเป็นกรรมการ
และให้เลขาธิการสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นเลขานุการสภามหาวิทยาลัยอีกตำแหน่งหนึ่ง

                  มาตรา
๕๐ 
ให้มหาวิทยาลัยตั้งแต่ระยะที่เริ่มดำเนินการมีส่วนราชการ ดังนี้

                  (๑)
สำนักงานอธิการบดี

                  (๒)
คณะนิติศาสตร์

                  (๓)
คณะบริหารธุรกิจ

                  (๔)
คณะมนุษยศาสตร์
                       (๕)
คณะศึกษาศาสตร์

                  (๖)
สำนักบริการทางวิชาการและทดสอบประเมินผล

                  การยุบเลิกส่วนราชการในวรรคหนึ่ง
ต้องตราเป็นพระราชบัญญัติ

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

จอมพล ถนอม กิตติขจร

นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :- 
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากประเทศไทยมีพลเมืองเพิ่มมากขึ้น
เป็นเหตุให้นักเรียน นักศึกษาไม่มีที่เล่าเรียนดังปรากฏปัญหาเป็นประจำมาทุก ๆ ปี เพราะมหาวิทยาลัยต่าง
ๆ มีนักศึกษาเป็นจำนวนมาก แต่ที่เล่าเรียนคับแคบ ไม่อาจรับนักศึกษาเพิ่มจำนวนขึ้นได้
และเพื่อให้มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นตลาดวิชา รับนักศึกษาได้ทั่วไป โดยมาฟังคำสอนที่มหาวิทยาลัยก็ได้
หรือจะรับซื้อคำสอนจากมหาวิทยาลัยไปเรียนด้วยตนเองแล้วมาสมัครสอบก็ได้
เป็นการให้การศึกษาแก่ชนทุกชั้น เพื่อสร้างคุณภาพความรู้ความสามารถของประชาชนคนไทยให้สูงขึ้นทัดเทียมกันนานาอารยประเทศ
และเป็นการสกัดกั้นมิให้นักศึกษาไปหาที่เล่าเรียนในต่างประเทศ
อันเป็นการสูญเสียเงินตราต่างประเทศปีหนึ่ง ๆ มิใช่น้อย
และเป็นการแก้ปัญหาข้อกล่าวว่า นักศึกษาไม่มีที่เล่าเรียนจะได้หมดสิ้นไป

สุรินทร์ / แก้ไข
๐๔/๐๓/๒๕๔๕
A+B (C)