กฎเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม ว่าด้วยเครื่องวิทยุโทรศัพท์และวิทยุโทรเลข

กฎเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม

กฎเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม
ว่าด้วย
เครื่องวิทยุโทรศัพท์และวิทยุโทรเลข[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๓ แห่งพระราชบัญญัติวิทยุโทรเลข พุทธศักราช
๒๔๕๗ ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวิทยุโทรเลขแก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช
๒๔๗๓ เสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม ออกกฎให้ไว้ดั่งต่อไปนี้

การจดทะเบียนและทำเครื่องหมาย
เครื่องรับวิทยุโทรศัพท์

ข้อ ๑ 
ผู้ใดทำหรือได้มาโดยประการใด ๆ ซึ่งเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์อันยังมิได้จดทะเบียนและทำเครื่องหมาย
ให้นำมาจดทะเบียนและทำเครื่องหมายภายในสิบห้าวัน นับตั้งแต่วันทำสำเร็จหรือได้เครื่องนั้น
ๆ มาในครอบครองของตน
บทบัญญัติข้อนี้ไม่ใช้บังคับแก่เครื่องที่มีไว้โดยใบอนุญาตชั่วคราวดั่งบัญญัติไว้ในข้อ
๖ แห่งกฎนี้ และไม่ใช้บังคับแก่สินค้าของผู้ถือใบอนุญาตให้ค้า

ข้อ ๒ 
ในกรุงเทพมหานคร ให้อธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลขเป็นนายทะเบียนเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์ตามความในกฎนี้
ส่วนในหัวเมือง ให้หัวหน้าพนักงานไปรษณีย์ประจำจังหวัดเป็นนายทะเบียน
เครื่องหมายนั้น ให้เป็นตัวอักษรหรือตัวเลขตอกติด หรือทำเป็นแผ่นป้ายติดกับเครื่อง
หรือเอากรดกัดที่เครื่อง
ในปลายเดือนทุก ๆ เดือน ให้นายทะเบียนประจำจังหวัดส่งบัญชีรายละเอียดเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์ที่ได้จดทะเบียนและทำเครื่องหมาย
ณ ที่ทำการของตนเสนอต่ออธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลข

เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต

ข้อ ๓ 
ภายในบังคับแห่งข้อ ๖ ให้อธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลขเป็นเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต
การขอรับใบอนุญาตให้ยื่นคำขอทางพนักงานไปรษณีย์ประจำท้องถิ่น
เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตมีอำนาจอนุญาตหรือไม่อนุญาตตามคำขอแล้วแต่จะเห็นสมควร
ในปลายเดือนทุกเดือนให้เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตเสนอบัญชีรายละเอียดแห่งคำขอที่ได้อนุญาตแล้วนั้นต่อเสนาบดี
ถ้าเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต ไม่อนุญาตตามคำขอผู้ขอจะอุทธรณ์คำสั่งให้อุทธรณ์ต่อเสนาบดี

การออกใบอนุญาตให้มี

ข้อ ๔ 
ภายในบังคับแห่งข้อ ๕ และ ๖ ผู้ใดประสงค์จะทำหรือมีเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์
หรือส่วนแห่งเครื่อง ต้องขอใบอนุญาตให้มี และถ้าไม่ได้รับใบอนุญาตก็ไม่ให้ทำขึ้น สั่งเข้ามา
ซื้อหรือได้มาโดยประการอื่นซึ่งเครื่อง หรือส่วนแห่งเครื่องนั้น
คำขอนั้นให้ทำตามแบบ ว.ท. ๑ สำหรับเครื่อง และตามแบบ ว.ท. ๑
ก. สำหรับส่วนแห่งเครื่อง
ใบอนุญาตให้มีเครื่อง ให้ใช้แบบ ว.ท. ๒ ใบอนุญาตให้มีส่วนแห่งเครื่องให้ใช้แบบ
ว.ท. ๒ ก.
ใบอนุญาตตามข้อนี้กำหนดอายุหกเดือนนับแต่วันที่ออกแต่เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตจะต่ออายุออกไปอีกไม่เกินหกเดือนก็ได้
ตามแต่จะเห็นสมควรแก่เหตุการณ์เป็นเรื่อง ๆ

มีเครื่องไว้เป็นพิพิธภัณฑ์

ข้อ ๕ 
ผู้ใดเป็นเจ้าของ หรือได้มาซึ่งเครื่องวิทยุโทรศัพท์หรือวิทยุโทรเลขเพื่อเก็บไว้เป็นพิพิธภัณฑ์
ให้ขอรับใบอนุญาตพิเศษจากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตเรียกว่า หนังสือคู่มือ
ซึ่งผู้ถือมีสิทธิเป็นเจ้าของ หรือได้มาซึ่งเครื่องนั้น แต่ไม่มีสิทธิจะใช้ได้
เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตจะให้ผู้ขอนำเครื่องมาดูก็ได้
การออกหนังสือคู่มือนั้น ไม่ให้เรียกค่าธรรมเนียม

ใบอนุญาตให้ครอบครองชั่วคราว

ข้อ ๖ 
ผู้ใดเข้ามาในพระราชอาณาจักรและจะอยู่ไม่เกินหนึ่งเดือน มีเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์ที่มิได้จดทะเบียนเป็นของติดตัวมาด้วยเพื่อใช้ส่วนตัวจะร้องขอรับใบอนุญาตชั่วคราวจากพนักงานไปรษณีย์ประจำท้องถิ่นก็ได้
เจ้าพนักงานไปรษณีย์ประจำท้องถิ่นมีอำนาจออกใบอนุญาตให้ตามแบบ
ว.ท. ๓ หรือไม่อนุญาตตามคำร้องก็ได้แล้วแต่จะเห็นสมควร แต่ถ้าอออกใบอนุญาตให้แล้วให้รายงานต่อเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตทันที
การออกใบอนุญาตชั่วคราวนั้นเป็นการให้สิทธิแก่ผู้ถือใบอนุญาตให้ใช้เครื่องได้มีกำหนดหนึ่งเดือน

การออกใบอนุญาตให้ใช้

ข้อ ๗ 
ภายในบังคับแห่งข้อ ๕ และ ๖ ผู้ใดเป็นเจ้าของเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์ ให้ยื่นคำร้องขอรับใบอนุญาตให้ใช้ตามแบบ
ว.ท. ๔ ภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันซึ่งเครื่องเข้ามาอยู่ในครอบครองของตน
หรือถ้าเป็นเครื่องที่ยังไม่มีเครื่องหมายก็ให้นับแต่วันซึ่งจดทะเบียนและทำเครื่องหมาย
ใบอนุญาตนั้นให้ออกตามแบบ ว.ท. ๕
และให้ใช้ได้มีกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันออก
บทบัญญัติข้อนี้มิให้ใช้บังคับแก่ผู้ถือใบอนุญาตให้ค้า
ซึ่งมีเครื่องไว้เป็นสินค้าหรือใช้เครื่องเพื่อแสดง
และมิให้ใช้บังคับแก่ผู้ถือหนังสือคู่มือ

ข้อ ๘ 
ผู้ถือใบอนุญาตให้ใช้จะต้องใช้เครื่องของตนโดยมิให้กระแสคลื่นกลับออกไปกวนหรือขัดขวางการใช้เครื่องอื่น
ๆ

การออกใบอนุญาตให้ค้า

ข้อ ๙ 
ผู้ใดประสงค์จะค้าเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์ ให้ร้องขอรับใบอนุญาตให้ค้าตามแบบ
ว.ท. ๖
ใบอนุญาตนี้ให้ออกตามแบบ  ว.ท. ๗  และให้ใช้ได้มีกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันออก

ข้อ ๑๐ 
ผู้ถือใบอนุญาตให้ค้า
(๑)
จะมีร้านเกินกว่าร้านหนึ่งโดยใบอนุญาตฉบับเดียวนั้นไม่ได้
(๒)
จะขายเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์หรือส่วนแห่งเครื่องให้แก่บุคคลผู้มิได้นำใบอนุญาตให้มีมาให้ดูนั้นไม่ได้
(๓) จะต้องทำบัญชีไว้ตามแบบ ว.ท. ๘, ๙ และส่งสำเนาบัญชีนั้นต่อนายทะเบียนในปลายเดือนทุกเดือน
(๔) ถ้าเปลี่ยนสำนักค้าหรือภูมิลำเนาต้องแจ้งให้เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันเปลี่ยน

การออกตรวจเครื่องและร้านที่ได้รับอนุญาต

ข้อ ๑๑ 
เมื่อเจ้าพนักงานกรมไปรษณีย์โทรเลขผู้ได้รับตั้งแต่งให้เป็นผู้ตรวจเรียกตรวจในเวลาอันควร
ผู้ถือใบอนุญาตต้องส่งใบอนุญาตให้ตรวจ ถ้าจะตรวจเครื่องก็ต้องยอมให้ตรวจเช่นกัน
ถ้าเป็นใบอนุญาตให้ค้า ก็ต้องยอมให้ตรวจร้านและบัญชีตามที่กล่าวไว้ในข้อ ๑๐ นั้นด้วย

ใบอนุญาตโอนไม่ได้

ข้อ ๑๒ 
บรรดาใบอนุญาตที่ออกตามกฎเสนาบดีนี้จะโอนและรับมรดกกันไม่ได้

การต่ออายุใบอนุญาต

ข้อ ๑๓ 
การขอต่ออายุใบอนุญาตต้องขอก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุ ในระหว่างที่เจ้าพนักงานยังไม่ได้สั่งนั้น
ให้ถือว่าใบอนุญาตยังไม่สิ้นอายุ

ใบแทนใบอนุญาต

ข้อ ๑๔ 
ถ้าเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตเป็นที่พอใจว่าใบอนุญาตสูญหายหรือสลายไป ให้ออกใบแทนให้
ถ้าหาใบอนุญาตเดิมได้ ให้นำใบแทนส่งคืน

ค่าธรรมเนียม

ข้อ ๑๕ 
ค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ให้เรียกตามอัตราดั่งต่อไปนี้

รายการ

จำนวนเงิน

หมายเหตุ

บาท

สตางค์

ค่าแบบคำร้อง แผ่นละ
ใบอนุญาตให้มี
ใบอนุญาตให้ค้าสำหรับร้านเดียวในกรุงเทพมหานคร
ใบอนุญาตให้ค่าสำหรับร้านเดียวในหัวเมือง
ใบอนุญาตให้ใช้
ก) สำหรับเครื่องรับไม่มีหลอดไฟ
ข) สำหรับเครื่องรับใช้คลื่นได้แต่ ๒๐๐ เมตรขึ้นไป
  คิดหลอดไฟละ
ค) สำหรับเครื่องรับใช้คลื่นได้แต่ ๒๐๐ เมตรลงมา
  คิดหลอดไฟละ
ง) สำหรับเครื่องขยายแรงหรือเปลี่ยนไฟนอกเครื่องรับ
  คิดหลอดไฟละ
ค่าใบแทนใบอนุญาตให้ค้า ฉบับละ
ค่าใบแทนใบอนุญาตชนิดอื่น ๆ ฉบับละ
ค่าสำเนาคำร้องและสำเนาใบอนุญาตชนิดอื่น ๆ ฉบับละ

-
๑

๒๐๐

๑๒๐
-

๒

๓

๑
๕
๑

-

๑๐
-

-

-
๕๐

-

-

-
-
-

๕๐

การยึดและเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๑๖ 
ถ้าผู้ถือใบอนุญาตทำผิดกฎข้อบังคับข้อใดข้อหนึ่งซึ่งเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตเห็นว่าเป็นความผิดเล็กน้อยเจ้าพนักงานจะยึดใบอนุญาตมาไว้เป็นเวลาไม่เกินสามเดือนก็ได้
ถ้าเจ้าพนักงานเห็นว่าเป็นความผิดหนัก จะเพิกถอนใบอนุญาตเสียก็ได้
การร้องอุทธรณ์คำสั่งนี้ให้ร้องต่อเสนาบดี

ข้อ ๑๗ 
ใบอนุญาตใด ๆ ซึ่งเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตได้ออกไปนั้น ถ้าเสนาบดีเห็นสมควรเพิกถอนเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยหรือเพื่อประโยชน์แก่ชาติก็เพิกถอนได้

การจำหน่ายเครื่องซึ่งไม่ได้ใบอนุญาต
หรือใบอนุญาตสิ้นอายุ
หรือเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๑๘ 
ผู้ใดเป็นเจ้าของเครื่องหรือส่วนแห่งเครื่องซึ่งเจ้าพนักงานไม่ยอมออกใบอนุญาตให้ตามที่ร้องขอ
หรือใบอนุญาตสิ้นอายุและและมิได้ต่ออายุใหม่ หรือถูกเพิกถอนใบอนุญาตไซร้
ผู้นั้นต้องจำหน่ายเครื่องหรือส่วนแห่งเครื่องนั้น โดยโอนให้แก่บุคคลผู้มีใบอนุญาต
หรือส่งออกไปนอกพระราชอาณาจักร หรือทำลายเสีย
แต่ถ้าผู้นั้นละเลยไม่ทำเช่นกล่าวไว้ภายในหกเดือนนับตั้งแต่วันที่เจ้าพนักงานไม่ยอมออกใบอนุญาต
หรือไม่ยอมต่ออายุใบอนุญาตให้ หรือตั้งแต่ในใบอนุญาตสิ้นอายุ หรือวันซึ่งเพิกถอนใบอนุญาต
เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตจะเรียกให้ผู้นั้นส่งมอบเครื่อง หรือส่วนแห่งเครื่องให้กรมไปรษณีย์โทรเลขรักษาไว้จนกว่าเจ้าของจะจำหน่ายไปก็ได้
ในระวางที่เครื่องหรือส่วนแห่งเครื่องอยู่ในความรักษาของเจ้าพนักงานนั้น ความเสี่ยงภัยอยู่กับเจ้าของ
เมื่อพ้นสองปีนับตั้งแต่เวลาที่ส่งมอบไว้ เจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตจะทำลายเครื่องอันอยู่ในความรักษาของตนเสียก็ได้

บทเฉพาะกาล

ข้อ ๑๙ 
เจ้าของทุกคนผู้มีเครื่องรับวิทยุโทรศัพท์อยู่ในวันที่ใช้กฎนี้ ต้องนำเครื่องมาจดทะเบียนและทำเครื่องหมายภายในเดือนหนึ่งนับตั้งแต่วันที่ใช้กฎ
และให้ยื่นคำร้องขอรับใบอนุญาตให้ใช้ภายในเดือนหนึ่งนับตั้งแต่วันจดทะเบียนและทำเครื่องหมาย
เมื่อเครื่องได้จดทะเบียนและทำเครื่องหมายแล้ว
ให้ถือว่าเจ้าของเป็นผู้ครอบครองเครื่องนั้น เหมือนกับว่าผู้นั้นได้รับใบอนุญาตให้มี
และในระวางที่ยังมิได้มีคำสั่งของเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตในการร้องขอรับใบอนุญาตให้ใช้นั้น
ให้ผู้นั้นมีสิทธิใช้เครื่องได้

กฎนี้ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๒ กันยายน พุทธศักราช ๒๔๗๓
นายพลเอก  บุรฉัตรไชยากร
เสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม

จารุวรรณ/แก้ไข
๑๙ ธันวาคม ๒๕๔๕

จุฑามาศ/ปรับปรุง
๕ เมษายน ๒๕๖๐

[๑]ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๔๗/-/หน้า ๑๖๖/๑๔ กันยายน ๒๔๗๓