atyko/rag_thai_laws huggingface dataset:
พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2551

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
(ฉบับที่ ๕)
พ.ศ.
๒๕๕๑

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๑
เป็นปีที่
๖๓ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ
ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
 พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๑

มาตรา ๒[๑]
 พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓
 ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นวรรคสามของมาตรา
๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
สำหรับรถที่เจ้าของรถได้จัดให้มีการประกันภัยความเสียหายต่อผู้ประสบภัย
โดยเอาประกันภัยครอบคลุมความเสียหายต่อผู้ประสบภัยและทรัพย์สิน ตามชนิด ประเภท
และขนาดของรถที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงแล้ว
ไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายสำหรับผู้ประสบภัยอีก

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก
สุรยุทธ์  จุลานนท์
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
โดยที่เพื่อให้เจ้าของรถที่เอาประกันภัยครอบคลุมความเสียหายต่อผู้ประสบภัยและทรัพย์สินแล้ว
ถือได้ว่าจะสามารถเยียวยาให้กับผู้ประสบภัยซึ่งได้รับอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย
หรืออนามัยแล้วยังสามารถชดเชยความเสียหายต่อทรัพย์สินของผู้ประสบภัยอีกส่วนหนึ่ง
ซึ่งผู้เอาประกันภัยในลักษณะดังกล่าวข้างต้นจะทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายและเกิดความเป็นธรรมเพราะปัจจุบันเจ้าของรถผู้ได้เอาประกันภัยต้องถูกบังคับให้มีการประกันความเสียหายสำหรับผู้ประสบภัยด้วยทั้ง
ๆ ที่เจ้าของรถได้เอาประกันภัยครอบคลุมความเสียหายต่อผู้ประสบภัยและทรัพย์สินแล้ว  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๔
มีนาคม ๒๕๕๑

วศิน/แก้ไข
๔
สิงหาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๕/ตอนที่ ๔๐ ก/หน้า ๔๕/๑ มีนาคม ๒๕๕๑
ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น พ.ศ. 2532

ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา

ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น
พ.ศ. ๒๕๓๒

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๒๙ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒
คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณากำหนดระเบียบว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็นไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น พ.ศ. ๒๕๓๒

ข้อ
๒ 
ให้ยกเลิกระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น พ.ศ. ๒๕๒๓

ข้อ
๓  ในระเบียบนี้
ผู้ประกอบธุรกิจ หมายความว่า ผู้ขาย
ผู้ผลิตเพื่อขาย ผู้สั่งหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรเพื่อขาย
หรือผู้ซื้อที่ขายต่อซึ่งสินค้าหรือผู้ให้บริการ
และหมายความรวมถึงผู้ประกอบกิจการโฆษณาด้วย
ข้อความ
หมายความรวมถึงการกระทำให้ปรากฏด้วยตัวอักษร ภาพ ภาพยนตร์ แสง เสียง เครื่องหมาย
หรือการกระทำอย่างใด ๆ ที่ทำให้บุคคลทั่วไปสามารถเข้าใจความหมายได้

ข้อ
๔ 
ผู้ประกอบธุรกิจผู้ใดประสงค์จะขอให้คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาพิจารณาให้ความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาสินค้าหรือบริการ
ตามมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ ให้ยื่นคำขอตามแบบ ฆ. ๑
ท้ายระเบียบนี้ โดยแสดงรายการให้ครบถ้วน พร้อมด้วยหลักฐานตามที่ระบุไว้ในแบบ ฆ. ๑
สินค้าหรือบริการใดมีกฎหมายบัญญัติในเรื่องการโฆษณาหรือบริการนั้นไว้โดยเฉพาะแล้ว
ถ้าผู้ประกอบธุรกิจประสงค์จะขอให้คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาพิจารณาให้ความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาสินค้าหรือบริการตามระเบียบนี้จะต้องแสดงหลักฐานว่าข้อความนั้นได้รับอนุญาตให้โฆษณาตามกฎหมายนั้นแล้วด้วย

ข้อ
๕  การยื่นคำขอ
ให้ส่งข้อความสำหรับโฆษณา จำนวน ๑๕ ชุด พร้อมหลักฐานสนับสนุนข้อความสำหรับโฆษณาประกอบคำขอ

ข้อ
๖ 
ผู้ขอต้องชำระค่าป่วยการในการให้ความเห็นพร้อมกับการยื่นคำขอในอัตรา
ดังต่อไปนี้
(๑)
ภาพยนตร์หรือแถบบันทึกเสียง/ภาพ ๓๐๐ บาทต่อ ๑ เรื่อง
(๒)
ข้อความอย่างอื่นนอกจาก (๑) ข้อความละ/เรื่องละ/ครั้งละ ๓๐๐ บาท

ข้อ
๗  การยื่นคำขอตามระเบียบนี้ ให้ผู้ขอหรือผู้รับมอบอำนาจมายื่นด้วยตนเอง
ณ สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี
สำนักนายกรัฐมนตรี

ข้อ
๘ 
เมื่อผู้ขอยื่นคำขอแล้วให้สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค
ตรวจสอบรายการและหลักฐานตามที่ระบุไว้ในแบบ ฆ. ๑ ให้ครบถ้วนก่อนจึงลงเลขที่รับคำขอ
ถ้าหากรายการและหลักฐานไม่ครบถ้วนให้คืนคำขอ

ข้อ
๙  ให้ใช้ระเบียบนี้ตั้งแต่วันที่ ๒๘
มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๒ เป็นต้นไป

ประกาศ ณ วันที่ ๒๘
มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๒
(ลงชื่อ)
อรรถนิติ  ดิษฐอำนาจ
(นายอรรถนิติ  ดิษฐอำนาจ)
ประธานกรรมการว่าด้วยการโฆษณา

ดลธี/พิมพ์
๔ มกราคม ๒๕๕๔

พัสสน/ผู้ตรวจ
๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น พ.ศ. 2551

ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา

ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น
พ.ศ. ๒๕๕๑[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๒๙ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒
คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณากำหนดระเบียบว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็นไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น
พ.ศ. ๒๕๕๑

ข้อ ๒ 
ให้ยกเลิกระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น
พ.ศ. ๒๕๓๒ ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๙ และ
ระเบียบคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณา
ว่าด้วยการขอความเห็นและค่าป่วยการในการให้ความเห็น (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๘

ข้อ ๓ 
ในระเบียบนี้
ผู้ประกอบธุรกิจ หมายความว่า ผู้ขาย
ผู้ผลิตเพื่อขาย
ผู้สั่งหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรเพื่อขายหรือผู้ซื้อเพื่อขายต่อซึ่งสินค้า
หรือผู้ให้บริการ และหมายความรวมถึงผู้ประกอบกิจการโฆษณาด้วย
ข้อความ
หมายความรวมถึงการกระทำให้ปรากฏด้วยตัวอักษร ภาพ ภาพยนตร์ แสง เสียง
เครื่องหมายหรือการกระทำอย่างใด ๆ ที่ทำให้บุคคลทั่วไปสามารถเข้าใจความหมายได้

ข้อ ๔ 
ผู้ประกอบธุรกิจผู้ใดประสงค์จะขอให้คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาพิจารณาให้ความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาสินค้าหรือบริการทั่วไป
หรือข้อความสำหรับโฆษณาที่ดินจัดสรร บ้านและอาคารชุด ตามมาตรา ๒๙
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๒๒ ให้ยื่นคำขอตามแบบ ฆ. ๑ หรือแบบ ฆ. ๒
แล้วแต่กรณี ท้ายระเบียบนี้
โดยแสดงรายการให้ครบถ้วนพร้อมด้วยหลักฐานตามที่ระบุไว้ในแบบ ฆ. ๑ หรือแบบ ฆ. ๒
แล้วแต่กรณี
สินค้าหรือบริการใดมีกฎหมายบัญญัติในเรื่องการโฆษณาสินค้าหรือบริการนั้นไว้โดยเฉพาะแล้ว
ถ้าผู้ประกอบธุรกิจประสงค์จะขอให้คณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาพิจารณาให้ความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาสินค้าหรือบริการตามระเบียบนี้
จะต้องแสดงหลักฐานว่าข้อความนั้นได้รับอนุญาตให้โฆษณาตามกฎหมายนั้นแล้วด้วย

ข้อ ๕ 
การยื่นคำขอ ให้ส่งข้อความสำหรับโฆษณา จำนวน ๒๕ ชุด
พร้อมหลักฐานสนับสนุนข้อความสำหรับโฆษณาประกอบคำขอ

ข้อ ๖ 
ผู้ขอต้องชำระค่าป่วยการในการให้ความเห็นพร้อมกับการยื่นคำขอในอัตรา ดังต่อไปนี้
(๑)
ภาพยนตร์หรือแถบบันทึกเสียง/ภาพ ในอัตรา ๑๐,๐๐๐ บาท ต่อ ๑ เรื่อง
(๒)
ข้อความอย่างอื่นนอกจาก (๑) ในอัตราหน้าแรก ๑๐,๐๐๐ บาท หน้าถัดไป หน้าละ ๕,๐๐๐ บาท

ข้อ ๗ 
การยื่นคำขอตามระเบียบนี้ ให้ผู้ขอหรือผู้รับมอบอำนาจมายื่นด้วยตนเอง ณ
สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค สำนักนายกรัฐมนตรี

ข้อ ๘ 
เมื่อผู้ขอยื่นคำขอแล้ว ให้สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคตรวจสอบรายการและหลักฐานตามที่ระบุไว้ในแบบ
ฆ. ๑ หรือแบบ ฆ. ๒ แล้วแต่กรณี ให้ครบถ้วนก่อนจึงลงเลขที่รับคำขอ
ถ้าหากรายการและหลักฐานไม่ครบถ้วนหรือไม่สามารถอ่านได้ชัดเจนให้คืนคำขอ

ข้อ ๙ 
ให้ใช้ระเบียบนี้ตั้งแต่วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๑ เป็นต้นไป

ประกาศ ณ วันที่ ๑๑
มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑
ไมตรี  ตันเต็มทรัพย์
ประธานกรรมการว่าด้วยการโฆษณา

[เอกสารแนบท้าย]

๑.
คำขอความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาสินค้าหรือบริการทั่วไป (แบบ ฆ. ๑)
๒.
คำขอความเห็นเกี่ยวกับข้อความสำหรับโฆษณาที่ดินจัดสรร บ้าน และอาคารชุด (แบบ ฆ. ๒)

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

คุณากร/ผู้จัดทำ
๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๓

พัสสน/ผู้ตรวจ
๒๗ มกราคม ๒๕๕๔

ชุติมา/ปรับปรุง
๑๗ พฤษภาคม ๒๕๖๐

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๕/ตอนพิเศษ ๘๕ ง/หน้า ๒๖/๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๑
กฎกระทรวงกำหนดจำนวนเงินเอาประกันภัยตามชนิด ประเภท และขนาดของรถ พ.ศ. 2554

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดจำนวนเงินเอาประกันภัยตามชนิด
ประเภท และขนาดของรถ
พ.ศ. ๒๕๕๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.
๒๕๔๐ และมาตรา ๗ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกกฎกระทรวงกำหนดจำนวนเงินเอาประกันภัยตามชนิด
ประเภท และขนาดของรถ พ.ศ. ๒๕๔๗

ข้อ ๒  เจ้าของรถซึ่งใช้รถหรือมีรถไว้เพื่อใช้ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายสำหรับผู้ประสบภัย
โดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อครั้ง ดังต่อไปนี้
(๑) ห้าล้านบาท
สำหรับรถที่มีที่นั่งไม่เกินเจ็ดคนหรือรถบรรทุกผู้โดยสาร
รวมทั้งผู้ขับขี่ไม่เกินเจ็ดคน
(๒) สิบล้านบาท สำหรับรถที่มีที่นั่งเกินเจ็ดคนหรือรถบรรทุกผู้โดยสาร
รวมทั้งผู้ขับขี่เกินเจ็ดคน

ข้อ ๓  ในการประกันภัยสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อครั้งตามข้อ
๒ ให้มีจำนวนเงินเอาประกันภัยสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นสำหรับผู้ประสบภัยต่อราย
ดังต่อไปนี้
(๑) จำนวนเท่าที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินห้าหมื่นบาทต่อราย
สำหรับความเสียหายต่อร่างกายหรืออนามัย นอกจากกรณีตาม (๒)
(๒) จำนวนสองแสนบาทต่อราย
สำหรับความเสียหายต่อร่างกายหรืออนามัยอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้
(ก) ตาบอด
(ข) หูหนวก
(ค) เป็นใบ้ หรือเสียความสามารถในการพูด หรือลิ้นขาด
(ง) เสียอวัยวะสืบพันธุ์ หรือความสามารถสืบพันธุ์
(จ) เสียแขน ขา มือ เท้า หรือนิ้ว
(ฉ) เสียอวัยวะอื่นใด
(ช) จิตพิการอย่างติดตัว
(ซ) ทุพพลภาพอย่างถาวร
(๓) จำนวนสองแสนบาทต่อราย สำหรับความเสียหายต่อชีวิต
(๔) จำนวนสองแสนบาทต่อราย สำหรับความเสียหายตาม (๑)
ต่อมาได้รับความเสียหายตาม (๒) หรือ (๓) หรือทั้งตาม (๒) และ (๓)

ข้อ ๔  นอกจากจำนวนเงินเอาประกันภัยตามข้อ
๓
ให้มีส่วนการคุ้มครองค่าชดเชยรายวันสำหรับผู้ประสบภัยที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาล
จำนวนวันละสองร้อยบาท สูงสุดไม่เกินยี่สิบวันต่ออุบัติเหตุแต่ละครั้ง
เป็นความคุ้มครองที่เพิ่มขึ้น

ข้อ ๕  ในกรณีที่ผู้ประสบภัยเป็นผู้ขับขี่และเป็นฝ่ายที่ต้องรับผิดตามกฎหมายหรือไม่มีผู้ใดรับผิดตามกฎหมายต่อผู้ขับขี่ที่ประสบภัย
ให้ผู้ประสบภัยที่เป็นผู้ขับขี่ได้รับเงินเอาประกันภัยเป็นจำนวนเท่ากับค่าเสียหายเบื้องต้นตามที่กำหนดในกฎกระทรวงซึ่งออกตามความในมาตรา
๒๐ วรรคสอง

ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔
กรณ์  จาติกวณิช
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผู้ประสบภัยจากรถในบางกรณีมีผลกระทบต่อชีวิตและร่างกายของผู้ประสบภัย
และยังมีผลให้ผู้ประสบภัยต้องรับภาระในค่าเสียหายและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น
รวมทั้งได้รับความเดือดร้อนในการดำรงชีวิตตามปกติสมควรปรับปรุงจำนวนเงินเอาประกันภัยและเพิ่มการคุ้มครองค่าชดเชยรายวันให้กับผู้ประสบภัยที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาล
เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนและให้ผู้ประสบภัยที่ได้รับความเสียหายต่อชีวิตและร่างกายได้รับความคุ้มครองเพิ่มขึ้น
 จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๒๔ มกราคม ๒๕๕๔

ณัฐวดี/ตรวจ
๒๔ มกราคม ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๘/ตอนที่ ๕ ก/หน้า ๑๕/๒๑ มกราคม ๒๕๕๔
พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ.
๒๕๓๕

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้
ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๕
เป็นปีที่
๔๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ 
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.
๒๕๓๕ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๒ 
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามร้อยหกสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ชวน
 หลีกภัย
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
เนื่องจากพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
มีบทบัญญัติไม่เหมาะสมบางประการ และยังมีปัญหาในการบังคับใช้และการปฏิบัติตาม
สมควรขยายระยะเวลาการใช้บังคับออกไปก่อน เพื่อดำเนินการแก้ไขปัญหาดังกล่าว  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

ภคินี/แก้ไข
๒๐/๒/๒๕๔๕
A+B (C)

วศิน/แก้ไข
๓
สิงหาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๑๑๑/หน้า ๑/๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๕
กฎกระทรวง ฉบับที่ 15 (พ.ศ. 2542) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๑๕ (พ.ศ. ๒๕๔๒)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๐
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกความในวรรคหนึ่งของข้อ ๒
แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๓ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๒ ให้บริษัทจ่ายเงินสมทบให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยภายในสามสิบวันนับแต่วันสิ้นรอบสามเดือนในอัตราร้อยละหนึ่งจุดห้าของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๒[๑]  กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑
มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นต้นไป

ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๒
ศุภชัย
พานิชภักดิ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากอัตราเงินสมทบที่บริษัทจะต้องจ่ายสมทบให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๓(พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.
๒๕๓๕ไม่สอดคล้องกับสภาวการณ์ปัจจุบัน
สมควรปรับลดอัตราเงินสมทบที่บริษัทจะต้องจ่ายสมทบให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยเสียใหม่จากอัตราร้อยละสองของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยเป็นอัตราร้อยละหนึ่งจุดห้าของอัตราเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยจึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

นันทพล/ปรับปรุง
๘
ธันวาคม ๒๕๔๙

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา.เล่ม ๑๑๖/ตอนที่ ๘ก/หน้า ๑/๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๒
กฎกระทรวงกำหนดความเสียหายที่จะให้ได้รับค่าเสียหายเบื้องต้น จำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้น การร้องขอรับและการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2557

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดความเสียหายที่จะให้ได้รับค่าเสียหายเบื้องต้น
จำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้น
การร้องขอรับและการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๕๗[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๐ และมาตรา ๒๐ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ให้ยกเลิกความในข้อ ๓ แห่งกฎกระทรวงกำหนดความเสียหายที่จะให้ได้รับค่าเสียหายเบื้องต้น
จำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้น การร้องขอรับและการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น พ.ศ.
๒๕๕๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๓ 
จำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้น ให้เป็นไปดังต่อไปนี้
(๑) จำนวนเท่าที่จ่ายจริงแต่ไม่เกินสามหมื่นบาท สำหรับความเสียหายต่อร่างกายตามข้อ
๒ (๑)
ในกรณีที่ผู้ประสบภัยได้รับความเสียหายต่อร่างกายอย่างหนึ่งอย่างใด
ดังต่อไปนี้ ให้มีสิทธิได้รับเงินค่าเสียหายเบื้องต้นจำนวนสามหมื่นห้าพันบาทด้วย
(ก) ตาบอด
(ข) หูหนวก
(ค) เป็นใบ้หรือเสียความสามารถในการพูด หรือลิ้นขาด
(ง) เสียอวัยวะสืบพันธุ์ หรือความสามารถสืบพันธุ์
(จ) เสียแขน ขา มือ เท้า หรือนิ้ว
(ฉ) เสียอวัยวะอื่นใด
(ช) จิตพิการอย่างติดตัว
(ซ) ทุพพลภาพอย่างถาวร
(๒) จำนวนสามหมื่นห้าพันบาท สำหรับความเสียหายต่อชีวิตตามข้อ ๒ (๒)

ข้อ ๒ 
ให้ยกเลิกความในข้อ ๔ แห่งกฎกระทรวงกำหนดความเสียหายที่จะให้ได้รับค่าเสียหายเบื้องต้น
จำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้น การร้องขอรับและการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น พ.ศ.
๒๕๕๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๔ 
ในกรณีที่ผู้ประสบภัยได้รับความเสียหายดังต่อไปนี้
ให้ได้รับเงินค่าเสียหายเบื้องต้นรวมกันแล้วต้องไม่เกินหกหมื่นห้าพันบาท
(๑) ได้รับความเสียหายตามข้อ ๒ (๑) ต่อมาได้รับความเสียหายตามข้อ ๒
(๒)
(๒) ได้รับความเสียหายต่อร่างกายอย่างหนึ่งอย่างใดตามข้อ ๓ (๑)
วรรคสอง ต่อมาได้รับความเสียหายตามข้อ ๒ (๒)
(๓) ได้รับความเสียหายตามข้อ ๒ (๑)
ต่อมาได้รับความเสียหายต่อร่างกายอย่างหนึ่งอย่างใดตามข้อ ๓ (๑) วรรคสอง และข้อ ๒
(๒)

ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗
สมหมาย  ภาษี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
โดยที่ปัจจุบันสภาวะเศรษฐกิจของประเทศเปลี่ยนแปลงไป ทำให้ผู้ประสบภัยจากรถต้องรับภาระค่าเสียหายเพิ่มมากขึ้น
ดังนั้น
เพื่อเป็นการบรรเทาความเดือดร้อนของผู้ประสบภัยในเบื้องต้นและให้สอดคล้องกับสภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
สมควรปรับปรุงจำนวนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นที่ผู้ประสบภัยมีสิทธิได้รับเพิ่มมากขึ้น  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๕ มกราคม ๒๕๕๘

วันทิตา/ผู้ตรวจ
๑๕ มกราคม ๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๑/ตอนที่ ๘๕ ก/หน้า ๑/๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๗
กฎกระทรวงกำหนดอัตรา หลักเกณฑ์ และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย พ.ศ. 2546

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดอัตรา หลักเกณฑ์
และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัย
ต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย
พ.ศ.
๒๕๔๖

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๐
อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา
๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิก
(๑)  กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๓ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕
(๒)  กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๕ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๒ 
ให้บริษัทจ่ายเงินสมทบให้แก่กองทุนภายในสามสิบวันนับแต่วันสิ้นรอบสามเดือนในอัตราร้อยละหนึ่งจุดสองห้าของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕
การคำนวณเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยตามวรรคหนึ่ง
ให้ใช้เกณฑ์สิทธิโดยให้นำเบี้ยประกันภัยที่เกิดขึ้นในรอบสามเดือนใดแม้ว่าจะยังไม่ได้รับชำระในรอบสามเดือนนั้น
มารวมคำนวณเป็นเบี้ยประกันภัยของรอบสามเดือนนั้น

ข้อ ๓ 
การจ่ายเงินสมทบตามข้อ ๒ ให้บริษัทจ่ายดังนี้
(๑)  เงินสด เช็ค หรือดร๊าฟ
(๒)  โอนเงินจ่ายเข้าบัญชีกองทุนที่ฝากไว้กับธนาคารพาณิชย์

ข้อ ๔ 
ในกรณีที่บริษัทจ่ายเงินสมทบเป็นเช็คหรือดร๊าฟ
บริษัทจะต้องสั่งจ่ายกองทุนและเช็คหรือดร๊าฟนั้นต้องเป็นเช็คหรือดร๊าฟที่ไม่ลงวันที่ล่วงหน้า

ข้อ ๕ 
ในกรณีที่บริษัทส่งเงินสมทบเพื่อจ่ายให้แก่กองทุนเกินจำนวนที่ต้องชำระในรอบสามเดือนใด
ให้บริษัทยื่นคำร้องตามแบบที่นายทะเบียนกำหนดเพื่อขอนำเงินในส่วนที่เกินนั้นไปจ่ายเป็นเงินสมทบให้แก่กองทุนในรอบสามเดือนต่อๆ
ไปได้จนกว่าเงินในส่วนที่เกินนั้นจะหมดลง

ข้อ ๖[๑]  กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่
๑ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕ เป็นต้นไป

ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๖
อดิศัย  โพธารามิก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้
คือ
เนื่องจากอัตราเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๓ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๕ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕ ไม่สอดคล้องกับสภาวการณ์ปัจจุบัน
สมควรปรับลดอัตราเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยเสียใหม่
จากอัตราร้อยละหนึ่งจุดห้าของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยเป็นอัตราร้อยละหนึ่งจุดสองห้าของอัตราเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัย
และสมควรปรับปรุงรูปแบบของกฎกระทรวงเสียใหม่ เพื่อกำหนดชื่อของกฎกระทรวงให้สอดคล้องกับรูปแบบของกฎกระทรวงในปัจจุบัน
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

พรพิมล/พิมพ์
๒๑ สิงหาคม ๒๕๔๖
พรพิมล/แก้ไข
๒๗ สิงหาคม ๒๕๔๖
A+B

[๑]รก.๒๕๔๖/๔๐ก/๑/๙ พฤษภาคม ๒๕๔๖
กฎกระทรวง ฉบับที่ 16 (พ.ศ. 2543) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๑๖ (พ.ศ. ๒๕๔๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ.
๒๕๓๕[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๘ (๔)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
ให้รถของหน่วยงานธุรกิจขององค์กรที่จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญและหน่วยงานธุรการที่เป็นอิสระขององค์กรใดๆ
ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ
ได้รับยกเว้นไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา ๗

ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๓
ศุภชัย
พานิชภักดิ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
ได้บัญญัติให้มีการจัดตั้งองค์กรต่างๆ ขึ้นใหม่หลายองค์กร
และแต่ละองค์กรก็จะมีหน่วยงานธุรการเฉพาะของตน รวมทั้งบัญญัติให้มีหน่วยงานธุรการที่เป็นอิสระขึ้นสำหรับบางองค์กรด้วยสมควรกำหนดให้รถของหน่วยงานธุรการขององค์กรต่างๆ
ดังกล่าวได้รับยกเว้นไม่ต้องจัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา ๗
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

นันทพล/ปรับปรุง
๘
ธันวาคม ๒๕๔๙

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา.เล่ม ๑๑๗/ตอนที่ ๑๑ ก/หน้า ๑๙/๒๕
กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓
กฎกระทรวง กำหนดอัตรา หลักเกณฑ์ และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัย ต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย พ.ศ. 2547

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดอัตรา
หลักเกณฑ์ และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัย
ต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย
พ.ศ.
๒๕๔๗

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.
๒๕๔๐
อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกกฎกระทรวงกำหนดอัตรา หลักเกณฑ์
และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย
พ.ศ. ๒๕๔๖

ข้อ ๒ 
ให้บริษัทจ่ายเงินสมทบให้แก่กองทุนภายในสามสิบวันนับแต่วันสิ้นรอบสามเดือนในอัตราร้อยละหนึ่งของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ
พ.ศ. ๒๕๓๕
การคำนวณเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยตามวรรคหนึ่ง
ให้ใช้เกณฑ์สิทธิโดยให้นำเบี้ยประกันภัยที่เกิดขึ้นในรอบสามเดือนใดแม้ว่าจะยังไม่ได้รับชำระในรอบสามเดือนนั้นมารวมคำนวณเป็นเบี้ยประกันภัยของรอบสามเดือนนั้น

ข้อ ๓  การจ่ายเงินสมทบตามข้อ ๒ บริษัทจ่ายดังนี้
(๑) เงินสด เช็ค หรือดร๊าฟ
(๒)
โอนเงินจ่ายเข้าบัญชีกองทุนที่ฝากไว้กับธนาคารพาณิชย์

ข้อ ๔  ในกรณีที่บริษัทจ่ายเงินสมทบเป็นเช็คหรือดร๊าฟ
บริษัทจะต้องสั่งจ่ายกองทุนและเช็คหรือดร๊าฟนั้นต้องเป็นเช็คหรือดร๊าฟที่ไม่ลงวันที่ล่วงหน้า

ข้อ ๕ 
ในกรณีที่บริษัทส่งเงินสมทบเพื่อจ่ายให้แก่กองทุนเกินจำนวนที่ต้องชำระในรอบสามเดือนใด
ให้บริษัทยื่นคำร้องตามแบบที่นายทะเบียนกำหนดเพื่อขอนำเงินในส่วนที่เกินนั้นไปจ่ายเป็นเงินสมทบให้แก่กองทุนในรอบสามเดือนต่อๆ
ไปได้จนกว่าเงินในส่วนที่เกินนั้นจะหมดลง

ข้อ ๖[๑]  กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑
มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เป็นต้นไป

ให้ไว้
ณ วันที่ ๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๗
วัฒนา  เมืองสุข
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากอัตราเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัยตามที่กำหนดในกฎกระทรวงกำหนดอัตรา
หลักเกณฑ์
และวิธีการจ่ายเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย
พ.ศ. ๒๕๔๖ ไม่สอดคล้องกับสภาวการณ์ปัจจุบัน
สมควรปรับลดอัตราเงินสมทบที่บริษัทประกันภัยต้องจ่ายให้แก่กองทุนทดแทนผู้ประสบภัย
จากอัตราร้อยละหนึ่งจุดสองห้าของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัยเป็นอัตราร้อยละหนึ่งของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับจากผู้เอาประกันภัย
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ศุภชัย/พิมพ์
๘
กันยายน ๒๕๔๗
นวพร/สุนันทา/ตรวจ
๒๐
กันยายน ๒๕๔๗
A+B
นันทพล/ปรับปรุง
๘
ธันวาคม ๒๕๔๙

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา.เล่ม ๑๒๑/ตอนที่ ๔๗ก/หน้า ๓๐/๒๖ กรกฎาคม ๒๕๔๗