กฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. 2503 ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก
พ.ศ. ๒๕๐๓
ว่าด้วยผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าต้องมีคุณสมบัติและต้องด้วยหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑)
เป็นสมาชิกของสภาการค้า
เว้นแต่สภาการค้าเป็นผู้ขอรับอนุญาตหรือเป็นผู้ที่รัฐมนตรีเห็นสมควรอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าเฉพาะกรณีที่ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ที่สภาการค้าไม่ยอมรับเป็นสมาชิกหรือคัดชื่อออกจากการเป็นสมาชิกโดยไม่มีเหตุผลสมควร
และได้ทำหนังสือร้องเรียนต่อรัฐมนตรี
(๒)
มีเงินทุนตามที่จดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลหรือจดทะเบียนพาณิชย์ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาท
(๓)
มีสำนักงานที่แน่นอน
(๔)
มีพนักงาน
เครื่องมือและอุปกรณ์ที่จำเป็นแก่การประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานของสินค้ามาตรฐานที่ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบ
(๕)
ไม่เป็นผู้ถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้ามาแล้วรวมกันตั้งแต่สามครั้งขึ้นไป
(๖)
ไม่เป็นผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้เป็นประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๒ 
ให้ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแนบเอกสารประกอบคำร้องขอ
ดังต่อไปนี้
(๑)
หลักฐานการจดทะเบียนพาณิชย์ หรือการจดทะเบียนเป็นบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล
รายชื่อกรรมการผู้มีอำนาจลงชื่อแทนบริษัทหรือชื่อหุ้นส่วนผู้จัดการที่ตั้งสำนักงานแห่งใหญ่และสำนักงานสาขา
(๒)
หนังสือบริคณห์สนธิและข้อบังคับของบริษัท
(๓)
สำเนางบดุลและบัญชีกำไรขาดทุนของรอบระยะเวลาบัญชีครั้งหลังสุด
(๔)
บัญชีรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าประเภทรับเงินเดือนประจำ
และประเภทจ้างเป็นครั้งคราว
(๕)
หลักฐานการครอบครองสำนักงาน
(๖)
หลักฐานการมีเงินทุนตามข้อ ๑ (๒)
ในกรณีที่ผู้ขอรับอนุญาตมีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในต่างประเทศ
และมาเปิดสำนักงานสาขาในประเทศไทย ต้องแสดงหลักฐานการนำเงินตราต่างประเทศเข้ามาในประเทศไทยเพื่อประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าไม่ต่ำกว่าจำนวนเงินทุนที่กำหนดตามข้อ
๑ (๒)
ความใน
(๑) (๒) และ (๕) มิให้ใช้บังคับในกรณีที่สภาการค้าเป็นผู้ขอรับอนุญาต

ข้อ ๓ 
การขอรับอนุญาตและการขอต่ออายุใบอนุญาต ให้ยื่นคำร้องขอต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้า
ตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนด

ข้อ ๔ 
ให้ผู้ประกอบการธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าปฏิบัติตามเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) มีเครื่องหมายตรวจสอบ โดยจะมีตัวอักษร ตัวเลข ภาพหรือเครื่องหมายใด ๆ
อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างก็ได้
(๒)
ส่งมอบตัวอย่างเครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑)
ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าอย่างละสามชุด
การยกเลิก
แก้ไข เปลี่ยนแปลง หรือเพิ่มเติม
เครื่องหมายตรวจสอบที่ส่งมอบตัวอย่างตามวรรคก่อนต้องได้รับความเห็นชอบเป็นหนังสือจากสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๓)
ประทับ ปิด หรือผูกติด เครื่องหมายตรวจสอบตาม (๑) หรือ (๒)
ที่สินค้ามาตรฐานหรือวัตถุที่ใช้ในการบรรจุ หุ้มห่อ
หรือผูกมัดตามที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดเพื่อแสดงว่าสินค้ามาตรฐานนั้นตนได้ตรวจสอบแล้ว
(๔)
การจ้างหรือเลิกจ้างผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าภายหลังที่ได้แจ้งไว้ตามข้อ ๒ (๔)
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแจ้งรายชื่อผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าซึ่งจ้างหรือเลิกจ้างต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าภายในกำหนดสิบห้าวัน
นับแต่วันจ้างหรือเลิกจ้าง
(๕)
มีสมุดทะเบียนรับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและสมุดทะเบียนการตรวจสอบมาตรฐานสินค้าตามแบบที่สำนักงานมาตรฐานสินค้ากำหนดและนำไปประทับตราของสำนักงานมาตรฐานสินค้า
(๖)
กรอกรายการต่าง ๆ ตามที่กำหนดไว้ในสมุดทะเบียนตาม (๕)
ทุกคราวที่ได้รับคำขอให้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้าและทำการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า

ข้อ ๕ 
ในกรณีที่ต้องชักตัวอย่างสินค้าเพื่อทำการตรวจสอบมาตรฐาน
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าแบ่งตัวอย่างสินค้านั้นเป็นสามส่วน
แต่ละส่วนต้องมีปริมาณพอเพียงแต่การตรวจสอบมาตรฐาน และแยกบรรจุ หุ้มห่อ
หรือผูกมัดในลักษณะที่จะไม่ทำให้คุณภาพเปลี่ยนแปลง และสามารถป้องกันการถ่ายเท
สับเปลี่ยนตัวอย่างสินค้านั้นได้ ทั้งต้องมีตราหรือแผ่นป้ายแสดงวัน เดือน ปี
ที่ชักตัวอย่าง
และให้ผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้ากับเจ้าของสินค้าหรือผู้แทนซึ่งอยู่ในขณะที่มีการชักตัวอย่างลงลายมือชื่อกำกับไว้ด้วย

ข้อ ๖ 
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าส่งมอบตัวอย่างสินค้าตามข้อ ๕
ให้แก่สำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขา แล้วแต่กรณี สองส่วนภายในกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันที่ชักตัวอย่าง
และรักษาไว้เองหนึ่งส่วนมีกำหนดไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่ชักตัวอย่าง
เว้นแต่สำนักงานมาตรฐานสินค้าจะกำหนดเป็นอย่างอื่น
แต่ในกรณีที่มีการพิจารณาวินิจฉัยข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทเกี่ยวกับมาตรฐานสินค้า
ให้รักษาตัวอย่างสินค้านั้นไว้จนกว่าการพิจารณาวินิจฉัยจะสิ้นสุด

ข้อ ๗ 
ในกรณีที่ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้าได้รับแจ้งข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทใด
ๆ เกี่ยวกับมาตรฐานสินค้าจากผู้ที่เกี่ยวข้อง
ให้ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้านั้นแจ้งรายละเอียดข้อโต้แย้งหรือปัญหาข้อพิพาทนั้นเป็นหนังสือต่อสำนักงานมาตรฐานสินค้าหรือสำนักงานสาขา
แล้วแต่กรณี ภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากผู้ที่เกี่ยวข้อง

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔
กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๔
เกษม  ศรีพยัคฆ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้คือ
เพื่อกำหนดคุณสมบัติของผู้ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า
กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการในการขออนุญาต
และกำหนดเงื่อนไขในการปฏิบัติการประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า  ทั้งนี้
เพื่อประโยชน์แห่งการดำเนินการจัดและควบคุมมาตรฐานสินค้าขาออกตามอำนาจที่บัญญัติไว้ในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓

อุษมล/ผู้จัดทำ
๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๒๑/หน้า ๓๓๔/๗ มีนาคม ๒๕๐๔