ประกาศคณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการร้องเรียนกรณีคนไร้ที่พึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมจากสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

ประกาศคณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

ประกาศคณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
เรื่อง
หลักเกณฑ์และวิธีการร้องเรียนกรณีคนไร้ที่พึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติ
ที่ไม่เหมาะสมจากสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙ (๗) ประกอบกับมาตรา ๒๗ แห่งพระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
พ.ศ. ๒๕๕๗ คณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง จึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศคณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
เรื่อง
หลักเกณฑ์และวิธีการร้องเรียนกรณีคนไร้ที่พึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมจากสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

ข้อ ๒[๑]  ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  ในประกาศนี้
คู่กรณี หมายความว่า
คนไร้ที่พึ่งซึ่งเป็นผู้ร้องเรียน และสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งที่ถูกร้องเรียน
หรือเจ้าหน้าที่ของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งที่ถูกร้องเรียน
สำนักงาน หมายความว่า
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการ
คณะกรรมการ หมายความว่า
คณะกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

ข้อ
๔  เรื่องที่อาจนำมาร้องเรียนได้
ต้องเป็นเรื่องที่คนไร้ที่พึ่งไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมจากสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
หรือเจ้าหน้าที่ของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
ทั้งนี้
หากผู้มีสิทธิร้องเรียน
มิได้ร้องเรียนภายในกำหนดเวลาสามสิบวันนับแต่วันเกิดเหตุที่อยู่ในวิสัยอันควรร้องเรียนได้
ให้ถือว่าสิทธิในการร้องเรียนเป็นอันระงับไป

ข้อ
๕  ผู้มีสิทธิร้องเรียน ได้แก่
(๑)
คนไร้ที่พึ่งที่ไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมจากสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
หรือเจ้าหน้าที่ของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
(๒)
บุคคลที่พบกรณีตาม (๑)
สำหรับคนไร้ที่พึ่งที่อยู่ในสภาวะที่ไม่อาจร้องเรียนด้วยตนเองได้

ข้อ
๖  ผู้มีสิทธิร้องเรียนสามารถร้องเรียนเป็นหนังสือหรือด้วยวาจาหรือด้วยวิธีการอื่นใดเพื่อให้คณะกรรมการดำเนินการวินิจฉัยและหรือมีคำสั่งโดย
(๑)
ในกรุงเทพมหานครให้ร้องเรียนต่อสำนักงานหรือสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
ที่รับผิดชอบในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร
(๒)
ในจังหวัดอื่นให้ร้องเรียนต่อสำนักงานหรือสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัด
สถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง
หรือศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งที่รับผิดชอบเขตพื้นที่จังหวัดที่ให้การคุ้มครอง
การร้องเรียนด้วยวาจาหรือด้วยวิธีการอื่นใด
หน่วยงานซึ่งรับเรื่องร้องเรียนอาจจัดให้มีการบันทึกข้อมูลการร้องเรียนเพื่อให้ทราบเรื่องที่ไม่ได้รับการคุ้มครองหรือได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสม
 ทั้งนี้
ให้คำนึงถึงสิทธิและประโยชน์ในการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งเป็นสำคัญ

ข้อ
๗  ให้หน่วยงานตามข้อ ๖
ซึ่งได้รับเรื่องร้องเรียนมอบหมายให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบรวบรวมข้อเท็จจริง
พร้อมทั้งเสนอความเห็นต่อหัวหน้าหน่วยงานส่งเรื่องให้สำนักงาน
เพื่อเสนอคณะกรรมการภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับเรื่อง
ในกรณีมีเหตุจำเป็นไม่อาจดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลาดังกล่าว
อาจขอขยายเวลาออกไปได้ไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ครบกำหนดเวลาดังกล่าว

ข้อ
๘  เมื่อได้รับเรื่องร้องเรียนตามข้อ
๗ แล้ว ให้สำนักงานดำเนินการ ดังต่อไปนี้
(๑)
รวบรวมข้อเท็จจริงพร้อมสรุปความเห็นเสนอต่อคณะกรรมการภายในระยะเวลาสามสิบวันนับจากวันที่ได้รับเรื่อง
เว้นแต่มีเหตุผลและความจำเป็นอื่น
(๒) เมื่อคณะกรรมการได้ลงมติในการวินิจฉัยและหรือออกคำสั่งเรื่องนั้นแล้ว
ให้จัดทำร่างคำวินิจฉัยและหรือคำสั่งเสนอต่อคณะกรรมการ
และเสนอประธานกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งลงนามในคำวินิจฉัยและหรือคำสั่ง
(๓)
แจ้งคำวินิจฉัยและหรือคำสั่งให้คู่กรณีทราบภายในสิบห้าวันนับจากการวินิจฉัยเสร็จสิ้น
(๔)
ปฏิบัติการอื่นตามที่คณะกรรมการมอบหมาย
ในการรวบรวมข้อเท็จจริงเพื่อประกอบการพิจารณาตาม
(๑) จะต้องเปิดโอกาสให้คู่กรณีได้แสดงพยานหลักฐานของฝ่ายตนภายในระยะเวลาที่กำหนด
ถ้าคู่กรณีมิได้ปฏิบัติภายในระยะเวลาที่กำหนดให้ถือว่าคู่กรณีที่ไม่ได้แสดงพยานหลักฐานนั้น
ไม่มีพยานหลักฐานสนับสนุน
หรือยอมรับข้อเท็จจริงตามพยานหลักฐานของคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง แล้วแต่กรณี

ข้อ
๙  ให้คณะกรรมการพิจารณาให้แล้วเสร็จภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับเรื่องร้องเรียนจากสำนักงาน
 ทั้งนี้
ก่อนที่คณะกรรมการจะมีคำวินิจฉัยและหรือคำสั่งอาจเปิดโอกาสให้คู่กรณีชี้แจงและแสดงพยานหลักฐานประกอบคำชี้แจงของตนตามควรแก่กรณี
คณะกรรมการมีอำนาจอนุญาตให้คู่กรณีชี้แจงด้วยวาจาต่อหน้าคณะกรรมการ
หรือจะดำเนินการไต่สวนวิธีการอื่นใดได้

ข้อ
๑๐  ให้คณะกรรมการพิจารณาพยานหลักฐานที่เห็นว่าจำเป็นแก่การพิสูจน์ข้อเท็จจริงในการนี้ให้รวมถึงการดำเนินการ
ดังต่อไปนี้
(๑)
แสวงหาพยานหลักฐานทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง
(๒)
รับฟังพยานหลักฐานคำชี้แจงหรือความเห็นของคู่กรณี หรือของพยานบุคคล
หรือพยานผู้เชี่ยวชาญที่คู่กรณีกล่าวอ้าง
เว้นแต่คณะกรรมการเห็นว่าเป็นการกล่าวอ้างที่ไม่จำเป็น ฟุ่มเฟือยหรือเพื่อประวิงเวลา
(๓)
ขอข้อเท็จจริง หรือความเห็นจากคู่กรณี พยานบุคคล หรือพยานผู้เชี่ยวชาญ
(๔)
ขอให้ผู้ครอบครองเอกสารส่งเอกสารที่เกี่ยวข้อง
(๕)
ออกไปตรวจสถานที่

ข้อ
๑๑  ให้อธิบดีกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการรักษาการตามประกาศนี้
และมีอำนาจกำหนดวิธีปฏิบัติและแบบเอกสารเพื่อดำเนินการให้เป็นไปตามประกาศนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑๓
มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙
พลตำรวจเอก อดุลย์  แสงสิงแก้ว
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ประธานกรรมการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง

วิศนี/ปริยานุช/จัดทำ
๒๖ กุมภาพันธ์
๒๕๕๙

นุสรา/ตรวจ
๒ พฤษภาคม ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๓๘ ง/หน้า ๓๐/๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙