ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว พ.ศ. 2561

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
เรื่อง
การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว
พ.ศ. ๒๕๖๑

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
และนายอำเภอพัฒนานิคม จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า
ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย เรื่อง
การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว พ.ศ. ๒๕๖๑

ข้อ
๒[๑]  ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ
หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว
ในข้อบัญญัตินี้ซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ
๔  ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ
หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

หมวด ๑
บททั่วไป

ข้อ
๕  ในข้อบัญญัตินี้
การเลี้ยงสัตว์
หมายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครอง การดูแลเอาใจใส่สัตว์ บำรุงรักษาหรือการให้อาหารเป็นอาจิณเพื่อให้สัตว์เจริญเติบโตและมีชีวิตอยู่ได้
การปล่อยสัตว์
หมายความว่า การสละการครอบครองสัตว์
หรือปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม
สถานที่เลี้ยงสัตว์
หมายความว่า กรง ที่ขัง หรือที่เลี้ยงอื่นที่มีการควบคุม ของเจ้าของสัตว์
ที่หรือทางสาธารณะ
หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน
และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือสัญจรได้
สิ่งปฏิกูล
หมายความว่า อุจจาระหรือปัสสาวะ
และให้หมายรวมถึงสิ่งอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครกหรือมีกลิ่นเหม็น
เจ้าของสัตว์ หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์
หรือผู้ให้อาหารสัตว์เป็นประจำด้วย
ราชการส่วนท้องถิ่น
หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
เจ้าพนักงานสาธารณสุข
หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ และแก้ไขเพิ่มเติม
ผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หมายความว่า
ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นที่ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
พนักงานเจ้าหน้าที่
หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
การจดทะเบียนสัตว์
หมายความว่า การนำสัตว์
หรือใบรับรองไปแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อบันทึกรายละเอียดรูปพรรณสัณฐานของสัตว์
พร้อมจัดทำบัตรประจำตัวสัตว์
สุนัขควบคุมพิเศษ
หมายความว่า
(๑) สุนัขสายพันธ์ที่ดุร้าย เช่น พิทบูลเทอเรีย บูลเทอเรีย
สเตฟฟอร์ดเชอร์ บูลเทอเรีย รอทไวเลอร์ ฟิล่าบราซิลเรียโร เป็นต้น
(๒)
สุนัขที่มีประวัติทำร้ายคน หรือพยายามทำร้ายคน

ข้อ
๖ 
เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์
ให้พื้นที่ในเขตอำนาจของราชการส่วนท้องถิ่นเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังนี้
(๑)
สุนัข
(๒)
แมว

ข้อ
๗ 
ให้พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ข้อ
๘  ห้ามมิให้ผู้ใดปล่อยสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ
หรือในที่อื่นใดในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยโดยเด็ดขาด

หมวด ๒
การจดทะเบียนสุนัข
แมว

ข้อ
๙ 
เจ้าของสัตว์ต้องนำสัตว์หรือใบรับรอง แล้วแต่กรณี ไปจดทะเบียน ณ
สถานที่ที่กำหนดไว้ตามข้อ ๑๐ ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันที่สัตว์เกิดหรือภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นำสัตว์มาเลี้ยงในเขตตำบลชอนน้อยด้วยตนเองหรือมอบอำนาจให้ผู้อื่นไปทำการแทนก็ได้

ข้อ
๑๐ 
การจดทะเบียนสัตว์ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
ให้นำใบรับรองมาแสดงโดยไม่ต้องนำสัตว์มาด้วย
การจดทะเบียนสัตว์ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
จะนำสัตว์หรือใบรับรองอย่างหนึ่งอย่างใดมาจดทะเบียนก็ได้
แบบใบรับรองและคำขอจดทะเบียนสัตว์
ให้เป็นไปตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ
๑๑  เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบความสมบูรณ์ของคำขอจดทะเบียนสัตว์แล้วปรากฏว่าหลักฐานถูกต้องให้ออกบัตรประจำตัวสัตว์ตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ
๑๒ 
ในกรณีดังต่อไปนี้ให้ดำเนินการภายภายในสามสิบวัน
(๑)
เมื่อมีการย้ายที่อยู่ของสัตว์ ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
(๒)
เมื่อบัตรประจำตัวสัตว์สูญหาย ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ
ให้เจ้าของสัตว์แจ้งหน่วยงานที่รับจดทะเบียน
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดเพื่อทำบัตรประจำตัวสัตว์ใหม่
(๓)
ในกรณีที่สัตว์ที่ไม่ใช่สุนัขควบคุมพิเศษทำร้ายคนหรือพยายามทำร้ายคน
ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด
เพื่อเปลี่ยนสาระสำคัญของบัตรประจำตัวสัตว์
ในกรณีที่สัตว์ทำร้ายคน
ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดโดยไม่ชักช้า

ข้อ
๑๓  ในกรณีที่สัตว์ตาย
เจ้าของสัตว์ต้องแจ้งต่อหน่วยงานที่จดทะเบียนไว้
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายในสามสิบวันตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

ข้อ
๑๔  ในกรณีที่สัตว์หาย
เจ้าของสัตว์ต้องแจ้งต่อหน่วยงานที่จดทะเบียนไว้
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายในสามวันนับแต่วันที่ทราบ
หากเจ้าของสัตว์พบสัตว์ที่หายแล้วต้องแจ้งให้หน่วยงานที่จดทะเบียนไว้
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดทราบภายในสามวัน

ข้อ
๑๕  การแจ้งตามข้อ ๑๒ ข้อ ๑๓ และข้อ
๑๔ เจ้าของสัตว์อาจแจ้งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนหรือวิธีการอื่นใด  ทั้งนี้
ตามหลักเกณฑ์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

หมวด ๓
การควบคุมการเลี้ยงสุนัข
แมว

ข้อ
๑๖  ในการเลี้ยงสัตว์
เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ดังนี้
(๑)
จัดสถานที่เลี้ยงตามความเหมาะสมของสัตว์
โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ
มีระบบการระบายน้ำและกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ กรณีเป็นสุนัขควบคุมพิเศษจะต้องเลี้ยงในสถานที่
หรือกรงที่สุนัขไม่สามารถเข้าถึงบุคคลภายนอก และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน
(๒)
ควบคุมสัตว์มิให้ออกนอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม
(๓)
ควบคุมดูแลสัตว์มิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญ เช่น ก่อให้เกิดเสียงดังติดต่อกัน
เป็นระยะเวลานาน ๆ เป็นต้น
(๔)
รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง
(๕)
ต้องรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของสัตว์ เช่น เรื่องอาหาร ความสะอาด เป็นต้น
ถ้าเจ้าของสัตว์ไม่สามารถเลี้ยงดูสัตว์ได้เป็นการชั่วคราวจะต้องจัดให้มีผู้ดูแลความเป็นอยู่ของสัตว์ให้เป็นปกติสุข
(๖)
เมื่อสัตว์ตายเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ
เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค  ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญ
และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ
(๗)
จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์
เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์มาสู่คน
(๘)
ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของประชาชน
ให้เจ้าของสัตว์แยกกักสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้หน่วยงานที่จดทะเบียนไว้
หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำ
(๙)
ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ
๑๗  ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ
หรือในที่ของบุคคลอื่นโดยปราศจากความยินยอม

หมวด ๔
การนำสุนัข
แมวออกนอกสถานที่เลี้ยง

ข้อ
๒๐ 
ผู้ใดนำสัตว์ออกนอกสถานที่เลี้ยงต้องปฏิบัติ ดังต่อไปนี้
(๑)
พกบัตรประจำตัวสัตว์และต้องแสดงบัตรประจำตัวสัตว์เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือพนักงานเจ้าหน้าที่เรียกตรวจ
(๒)
ผูกสายลากจูงสุนัขที่แข็งแรงและจับสายลากจูงตลอดเวลา
ในกรณีที่เป็นสุนัขควบคุมพิเศษต้องใส่อุปกรณ์ครอบปากและจับสายลากจูงห่างจากตัวสุนัขไม่เกินห้าสิบเซนติเมตรตลอดเวลาความใน
(๒) มิให้ใช้บังคับในกรณี ดังต่อไปนี้
๑)
ขณะที่สุนัขอยู่ในระหว่างการประกวด
การแสดงหรือการประกอบกิจกรรมอื่นใดในทำนองเดียวกัน
แต่ผู้จัดงานจะต้องมีมาตรการในการป้องกันสุนัขมิให้ทำร้ายคน
๒) ขณะที่สุนัขอยู่ในการฝึกหัด
แต่ผู้ฝึกจะต้องมีมาตรการในการป้องกันสุนัขมิให้ทำร้ายคน
๓)
ขณะที่สุนัขอยู่ในกรง ที่ขัง หรือเครื่องควบคุมอื่นใดที่มั่นคงแข็งแรงเพียงพอ
ที่จะป้องกันมิให้สุนัขเข้าถึงบุคคลภายนอก

ข้อ
๒๑  ห้ามบุคคลอายุต่ำกว่าสิบห้าปี
หรือเกินกว่าหกสิบห้าปี นำสุนัขควบคุมพิเศษออกนอกสถานที่เลี้ยง เว้นแต่จะอยู่ในกรง
ที่ขัง หรือเครื่องควบคุมอื่นที่มั่นคงแข็งแรงเพียงพอที่จะป้องกันสุนัข
มิให้เข้าถึงบุคคลภายนอก

หมวด ๕
อำนาจหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่

ข้อ
๒๒ 
ในกรณีที่พนักงานเจ้าหน้าที่พบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ
ในเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยนี้
โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้พนักงานเจ้าหน้าที่กักสัตว์ดังกล่าวไว้
และให้ดำเนินการตามมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ
๒๓ 
เจ้าของสัตว์ต้องอำนวยความสะดวกแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ในการตรวจสอบตามอำนาจหน้าที่ที่กำหนดไว้ตามกฎหมายว่าด้วยการสาธารณสุข

ข้อ
๒๔  เจ้าของสัตว์ต้องแสดงข้อมูล
หลักฐานต่าง ๆ เกี่ยวกับสัตว์
เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ร้องขอสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย

ข้อ
๒๕ 
ในกรณีที่มีเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์
พนักงานเจ้าหน้าที่จะต้องไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้ร้องเรียน
และเจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของพนักงานเจ้าหน้าที่คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุข

ข้อ
๒๖  ผู้ใดฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้
ต้องระวางโทษตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ประกาศ
ณ วันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๑
กำพล  เทพกฤษ
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

พรวิภา/จัดทำ
๑๗ มกราคม ๒๕๖๒

นุสรา/ตรวจ
๑๘ มกราคม ๒๕๖๒

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๒๐๒ ง/หน้า ๑๓๔/๒๒ สิงหาคม ๒๕๖๑