พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยระเบียบค่าเช่าบ้านข้าราชการ พุทธศักราช 2483

ตราพระบรมราชโองการ

ตราพระบรมราชโองการ
พระราชกฤษฎีกา
ว่าด้วยระเบียบค่าเช่าบ้านข้าราชการ
พุทธศักราช
2483
--------------------------

ในพระปรมาภิธัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล

คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร

ลงวันที่ 4 สิงหาคม พุทธศักราช 2480)

อาทิตย์ทิพอาภา

พล.อ. พิชเยนทรโยธิน
           ตราไว้
ณ วันที่ 22 ตุลาคม พุทธศักราช 2483

เป็นปีที่ 7 ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่เห็นสมควรวางระเบียบและกำหนดอัตราค่าเช่าบ้านข้าราชการให้
เหมาะสมยิ่งขึ้น

คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระปรมาภิธัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
จึ่งให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดั่งต่อไปนี้

มาตรา 1 พระราชกฤษฎีกานี้ให้เรียกว่า `พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยระเบียบ
ค่าเช่าบ้านข้าราชการพุทธศักราช 2483'

มาตรา 2 ให้ใช้พระราชกฤษฎีกานี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป

มาตรา 3  ให้ยกเลิกบรรดากฎ
ข้อบังคับ และระเบียบการใด ๆ ในส่วนที่
บัญญัติไว้แล้วในพระราชกฤษฎีกานี้
หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับบทแห่งพระราช
กฤษฎีกานี้

มาตรา 4 ข้าราชการประจำการนอกจากข้าราชการชาวต่างประเทศที่มีสัญญา
จ้าง มีสิทธิได้ค่าเช่าบ้านตามความในพระราชกฤษฎีกานี้

มาตรา 5 ข้าราชการดังต่อไปนี้ไม่มีสิทธิได้ค่าเช่าบ้าน

(1) ข้าราชการซึ่งรับราชการประจำในเขตต์อำเภอหรือกิ่งอำเภอชั้นใน

(2) ข้าราชการซึ่งทางราชการได้จัดที่พักให้อยู่แล้ว

(3) ข้าราชการซึ่งเริ่มเข้ารับราชการในท้องที่อำเภอหรือกิ่งอำเภอใด
และยังคงรับราชการอยู่ในท้องที่นั้น

(4) ข้าราชการซึ่งทางราชการสั่งให้ไปรับราชการประจำในเขตต์อำเภอหรือ
กิ่งอำเภอที่ข้าราชการผู้นั้นเริ่มเข้ารับราชการหรือกลับเข้ารับราชการ
ใหม่

(5) ข้าราชการซึ่งมีเคหสถานของตนเอง หรือของบิดาหรือมารดาหรือบุตร
หรือสามีหรือภริยาที่พออาศัยอยู่ร่วมกันได้

(6) ข้าราชการวิสามัญซึ่งทางราชการแต่งตั้งเข้ารับราชการเป็นการชั่ว
คราว
เว้นแต่ในกรณีที่การแต่งตั้งนั้นต้องการบุคคลที่มีคุณวุฒิเป็นพิเศษ
และกระทรวงการคลังเห็นสมควรให้ได้รับค่าเช่าบ้าน

มาตรา 6 ข้าราชการซึ่งรับราชการหรือได้รับคำสั่งให้ไปรับราชการใน
ท้องที่ใด และไม่มีสิทธิได้ค่าเช่าบ้าน
เพราะเหตุที่มีเคหสถานของตนเอง
แม้ข้าราชการผู้นั้นได้โอนกรรมสิทธิ์ในเคหสถานนั้นไป
ก็ไม่ทำให้เกิดสิทธิ
ที่จะได้รับค่าเช่าบ้านในระหว่างที่รับราชการในท้องที่นั้น

มาตรา 7 สามีกับภริยาก็ดี บิดาหรือมารดากับบุตรซึ่งพออาศัยอยู่ร่วม
กันได้ก็ดี
ถ้ารับราชการในท้องที่เดียวกันและต่างมีสิทธิจะได้รับค่าเช่า
บ้าน
ให้เบิกจ่ายให้เฉพาะคนใดคนหนึ่งซึ่งมีสิทธิได้ค่าเช่าบ้านสูงกว่า
หรือถ้ามีสิทธิได้ค่าเช่าบ้านเท่ากันก็ให้เบิกจ่ายให้แก่สามีหรือบิดาหรือ
มารดาแล้วแต่กรณี

มาตรา 8 ข้าราชการซึ่งได้รับค่าเช่าบ้านอยู่แล้ว ภายหลังได้รับเงิน
เดือนเพิ่มขึ้น จะขอรับค่าเช่าบ้านเพิ่มขึ้นไม่ได้
เว้นแต่จะปรากฏเหตุผล
ความจำเป็น เป็นต้นว่า บ้านที่เช่าอยู่ชำรุดมาก
หรือมีครอบครัวเพิ่มขึ้น
จนไม่สามารถอาศัยให้เป็นสุขตามสมควร จะต้องย้ายไปเช่าบ้านใหม่
หรือต้อง
ให้เจ้าของบ้านก่อสร้างเพิ่มเติมขึ้น
หรือได้เสียค่าเช่าบ้านอยู่แล้วเกิน
กว่าที่ได้เบิกจ่าย

มาตรา 9 ข้าราชการซึ่งได้รับค่าเช่าบ้านอยู่แล้ว ภายหลังได้มี
เคหสถานของตนเองซึ่งสมควรจะอาศัยอยู่ได้
หรือได้ไปอาศัยผู้อื่นอยู่โดยมิต้อง
เสียค่าเช่า
ให้งดการเบิกจ่ายค่าเช่าบ้านสำหรับข้าราชการผู้นั้นเสียตั้ง
แต่วันนั้นเป็นต้นไป

มาตรา 10 ค่าเช่าบ้านให้เบิกจ่ายได้เท่าที่ต้องจ่ายจริงตามราคาที่สม
ควรแก่สภาพแห่งบ้าน
แต่อย่างมากไม่เกินอัตราคำนวณตามเงินเดือนของข้า
ราชการดั่งต่อไปนี้

(1) ตั้งแต่เดือนละร้อยบาทขึ้นไป ให้เบิกจ่ายค่าเช่าบ้านได้ร้อยละ
สิบของเงินเดือน

(2) ต่ำกว่าเดือนละร้อยบาท ให้เบิกจ่ายค่าเช่าบ้านได้ร้อยละสิบห้า
ของเงินเดือน แต่รายหนึ่งเบิกจ่ายได้อย่างมากเพียงสิบบาท

มาตรา 11 ค่าเช่าบ้านจะเบิกจ่ายได้ตั้งแต่วันที่ข้าราชการผู้นั้นได้
เช่าอยู่จริง แต่ไม่ก่อนวันรายงานตัวเพื่อเข้ารับหน้าที่

ข้าราชการซึ่งได้รับแต่งตั้งให้ไปรับราชการในท้องที่อื่น ถ้าไม่
สามารถออกเดินทางไปได้ในวันมอบหน้าที่
ให้เบิกจ่ายค่าเช่าบ้านตามจำนวน
วันที่ต้องเช่าอยู่ต่อไปได้อีกไม่เกินสิบวัน เว้นแต่ในกรณีจำเป็นที่จะ
ต้องอยู่ต่อไปอีก
และได้รับอนุมัติให้เบิกได้จากผู้มีอำนาจอนุมัติตามความ
ในมาตรา13

มาตรา 12 การเบิกจ่ายค่าเช่าบ้านให้สิ้นสุดในวันที่ข้าราชการขาดจาก
อัตราเงินเดือน เว้นแต่ในกรณี

(1) ข้าราชการออกจากราชการโดยไม่มีความผิด ถ้ามีความจำเป็นที่
ข้าราชการผู้นั้นจะออกจากบ้านเช่าไม่ได้ในวันขาดจากอัตราเงินเดือน
ก็ให้เบิก
จ่ายค่าเช่าบ้านต่อไปได้อีกเท่าที่มีความจำเป็น
แต่ไม่เกินสิบวัน

(2) ข้าราชการถึงแก่ความตาย ถ้ามีความจำเป็นที่ครอบครัวของข้าราชการ
ผู้นั้นจะออกจากบ้านเช่าไม่ได้ ก็ให้เบิกจ่ายค่าเช่าบ้านต่อไปได้อีกเท่า
ที่มีความจำเป็น แต่ไม่เกินสามสิบวัน
นับแต่วันที่ข้าราชการผู้นั้นตาย

มาตรา 13 ในราชการบริหารส่วนกลาง ให้อธิบดีและในราชการบริหารส่วน
ภูมิภาค
ให้ข้าหลวงประจำจังหวัดเป็นผู้พิจารณาอนุมัติให้เบิกจ่ายค่าเช่า
บ้าน ตามความในพระราชกฤษฎีกานี้

มาตรา 14 ข้าราชการซึ่งผู้บังคับบัญชาอนุญาติให้ลาป่วยหรือลาประเภท
ใดๆ ก็ดี และจะได้รับเงินเดือนในระหว่างลานั้นหรือไม่ก็ดี
ให้เบิกจ่ายค่า
เช่าบ้านให้เท่าที่เคยได้รับอยู่ตลอดเวลาที่อนุญาตให้ลานั้น

มาตรา 15 ข้าราชการซึ่งรับราชการในต่างประเทศ ถ้าจำเป็นต้องเช่าที่
พักอาศัย
ให้กระทรวงเจ้าสังกัดทำความตกลงกับกระทรวงการคลังกำหนดอัตราและ
สั่งจ่ายให้เป็นรายๆ ไป

มาตรา 16 ในกรณีที่ข้าราชการได้รับค่าเช่าบ้านอยู่ก่อนวันใช้พระราช
กฤษฎีกานี้นั้น
ให้คงปฏิบัติจ่ายไปตามเดิมตลอดเวลาที่ข้าราชการผู้นั้นเช่า
บ้านนั้นอยู่

มาตรา 17 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการให้เป็นไปตามพระ
ราชกฤษฎีกานี้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
          พิบูลสงคราม

นายกรัฐมนตรี