ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง เรื่อง การควบคุมสถานที่จำหน่ายและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. 2560

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
เรื่อง
การควบคุมสถานที่จำหน่ายและสถานที่สะสมอาหาร
พ.ศ.
๒๕๖๐

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
ว่าด้วยการควบคุมสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑
แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕)
พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๔๐ มาตรา ๔๘ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ มาตรา ๕๘ มาตรา ๖๓
และมาตรา ๖๕ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงและนายอำเภอฝาง
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า
ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง เรื่อง
การควบคุมสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. ๒๕๖๐

ข้อ ๒[๑]
 ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓  ให้ยกเลิกข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
เรื่อง การควบคุมสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. ๒๕๕๐

ข้อ ๔  บรรดาข้อบัญญัติ ระเบียบ ประกาศ
หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๕  ในข้อบัญญัตินี้
อาหาร หมายความว่า
ของที่กินหรือเครื่องค้ำจุนชีวิต ได้แก่
(๑) วัตถุทุกชนิดที่คนกิน ดื่ม
อมหรือนำเข้าสู่ร่างกายไม่ว่าด้วยวิธีใด ๆ หรือในรูปลักษณะใด ๆ แต่ไม่รวมถึงยา
วัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทหรือยาเสพติดให้โทษตามด้วยกฎหมายว่าด้วยการนั้น
แล้วแต่กรณี
(๒)
วัตถุมุ่งหมายสำหรับใช้หรือใช้เป็นส่วนผสมในการผลิตอาหารรวมถึงวัตถุเจือปนอาหารสีและเครื่องปรุงแต่งกลิ่นสี
สถานที่จำหน่ายอาหาร
หมายความว่า อาคาร สถานที่ หรือบริเวณใด ๆ
ที่ไม่ใช่ที่หรือทางสาธารณะที่จัดไว้เพื่อประกอบอาหารหรือปรุงอาหารจนสำเร็จและจำหน่ายให้ผู้ซื้อสามารถบริโภคได้ทันที
 ทั้งนี้
ไม่ว่าจะเป็นการจำหน่ายโดยการจัดให้มีบริเวณไว้สำหรับการบริโภค ณ ที่นั้น
หรือนำไปบริโภคที่อื่นก็ตามรวมทั้งสถานที่จำหน่ายเครื่องดื่มทุกชนิด
สถานที่สะสมอาหาร
หมายความว่า อาคาร สถานที่ หรือบริเวณใด ๆ
ที่ไม่ใช่ที่หรือทางสาธารณะที่จัดไว้เพื่อเก็บอาหารที่มีสภาพเป็นของสดหรือของแห้งหรืออาหารในรูปลักษณะอื่นใดซึ่งผู้ซื้อต้องนำไปทำการประกอบหรือปรุงเพื่อบริโภคในภายหลังรวมทั้งสถานที่จำหน่ายเครื่องดื่มทุกชนิด
ใบอนุญาต
หมายความว่า ใบอนุญาตจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหาร
หนังสือรับรองการแจ้ง
หมายความว่า
หนังสือรับรองการแจ้งการจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหาร
เจ้าพนักงานท้องถิ่น
หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
เจ้าพนักงานสาธารณสุข
หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕
พนักงานเจ้าหน้าที่
หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๖  ห้ามผู้ใดจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารในอาคารหรือพื้นที่ใดซึ่งมีพื้นที่เกินสองร้อยตารางเมตรและมิใช่เป็นการขายของในตลาด
เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ห้ามผู้ใดจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารในอาคารหรือพื้นที่ใดซึ่งมีพื้นที่ไม่เกินสองร้อยตารางเมตรและมิใช่เป็นการขายของในตลาด
เว้นแต่จะได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นเพื่อขอรับหนังสือรับรองการแจ้ง

ข้อ ๗  ความในข้อ ๕
ไม่ใช้บังคับหรือจัดสถานที่แห่งใดเพื่อดำเนินการ ต่อไปนี้
(๑)
ประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพตามข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๓ และที่แก้ไขเพิ่มเติม
(๒)
ทำ ประกอบ ปรุง เก็บรักษาหรือสะสมอาหารเฉพาะผู้ขายของและผู้ช่วยขายของในตลาดผู้ได้รับใบอนุญาตที่จำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ

ข้อ ๘  สถานที่จำหน่ายอาหาร
กำหนดตามลักษณะของสถานที่ประกอบกิจการ เพื่อคำนวณค่าธรรมเนียม ดังต่อไปนี้
(๑)
สถานที่จำหน่ายอาหารมีลักษณะเป็นตึกแถวหรืออาคารอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันให้คำนวณพื้นที่บริเวณที่จำหน่ายอาหารทั้งหมดในอาคารนับจากขอบเขตผนังด้านในทุกชั้นที่ประกอบกิจการยกเว้นพื้นที่ซึ่งกั้นไว้เป็นสัดส่วนสำหรับใช้สอยเพื่อการอื่น
(๒)
สถานที่จำหน่ายอาหารที่มีบริเวณให้คำนวณพื้นที่บริเวณภายในตัวอาคาร
และรวมพื้นที่รอบอาคารที่ใช้สำหรับการค้าอาหารนั้นด้วย
ถ้าไม่มีขอบเขตที่แน่นอนให้คำนวณจากแนวเขตของพื้นที่ประกอบกิจการนั้น
(๓)
สถานที่จำหน่ายอาหารที่มีอาคารเชื่อมติดถึงกันให้คำนวณพื้นที่ประกอบกิจการรวมกัน
และให้มีใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งฉบับเดียว แล้วแต่กรณี ถ้าอาคารนั้นไม่เชื่อมติดถึงกัน
ให้คำนวณพื้นที่แต่ละอาคารและแยกใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งแห่งละฉบับ
แล้วแต่กรณี
(๔)
สถานที่จำหน่ายอาหารที่ตั้งอยู่ในอาคารใด ๆ
ให้ใช้เลขที่ของอาคารนั้นโดยให้พิจารณาจากลักษณะพื้นที่ที่ประกอบการ
ถ้าแยกเป็นสัดส่วนแต่ละแห่งไม่ว่าจะเป็นเจ้าของเดียวกันหรือไม่ให้มีใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งแห่งละฉบับ
แล้วแต่กรณี การคำนวณพื้นที่ให้คำนวณพื้นที่ประกอบกิจการกรณีอาคารใดซึ่งจัดห้องน้ำ
ห้องส้วมแยกไว้ต่างหากจะไม่นับรวมพื้นที่ของห้องน้ำห้องส้วมนั้น

ข้อ ๙  สถานที่สะสมอาหาร กำหนดตามลักษณะของสถานที่ประกอบกิจการ
เพื่อคำนวณค่าธรรมเนียม ดังต่อไปนี้
(๑)
สถานที่สะสมอาหารที่มีลักษณะเป็นตึกแถวหรืออาคารที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันที่มีการตั้งวางสินค้าอาหารเต็มพื้นที่
หรือวางสินค้าอาหารทั่ว ๆ ไปหลายจุด ให้คำนวณพื้นที่บริเวณ
ตั้งวางสินค้าอาหารทั้งหมดภายในอาคารนับจากขอบผนังด้านในทุกชั้นที่ประกอบกิจการรวมกับพื้นที่ของห้องน้ำห้องส้วม
ยกเว้นพื้นที่ซึ่งกั้นไว้เป็นสัดส่วนสำหรับใช้สอยเพื่อการอื่น
กรณีตั้งวางสินค้าอาหาร
ไม่เต็มพื้นที่หรือตั้งวางที่จุดใดจุดหนึ่ง อาทิ ตู้แช่ โต๊ะชั้นวางสินค้าอื่น ๆ
ที่มีลักษณะคล้ายคลึง
ให้คำนวณพื้นที่บริเวณที่ตั้งวางสินค้าอาหารนั้นรวมกับพื้นที่ห้องน้ำห้องส้วม
และเปรียบเทียบกับพื้นที่ของอาคารทั้งหมด
หากมีพื้นที่ไม่เกินกึ่งหนึ่งของพื้นที่อาคารทั้งหมดให้คำนวณพื้นที่ของอาคารทั้งหมด
กรณีสถานที่ประกอบกิจการนั้นมีหลายห้องติดต่อกันกึ่งหนึ่งของพื้นที่ให้หมายถึงกึ่งหนึ่งของห้องที่วางสินค้าอาหารนั้น
(๒)
สถานที่สะสมอาหารที่เป็นอาคารโกดังเก็บสินค้าที่มีอาคารโกดังหลายหลัง
แต่มีเลขที่ของอาคารโกดังเลขที่เดียวและมีเจ้าของคนเดียวกัน
ให้คำนวณพื้นที่ของอาคารโกดังทั้งหมดรวมกับพื้นที่ของห้องน้ำ ห้องส้วมและออกใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งฉบับเดียว
แล้วแต่กรณี
กรณีที่มีอาคารโกดังหลายหลัง
มีเลขที่ของอาคารโกดังเลขที่เดียวแต่มีเจ้าของหลายเจ้าของ
ให้คำนวณพื้นที่ของอาคารโกดังของแต่ละเจ้าของรวมกับพื้นที่ของห้องน้ำห้องส้วม
และออกใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้ง แล้วแต่กรณี ให้แต่ละเจ้าของ
กรณีที่มีอาคารโกดังหลายห้อง
และมีเลขที่ของอาคารโกดังแต่ละหลัง
ให้คำนวณพื้นที่ของอาคารโกดังแต่ละหลังรวมกับพื้นที่ของห้องน้ำห้องส้วม
และออกใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งแล้วแต่กรณีแยกแต่ละโกดัง
กรณีที่มีเจ้าของสินค้าอาหารหลายเจ้าของในอาคารโกดังนั้น
ให้คำนวณพื้นที่ของสถานที่สะสมอาหารของแต่ละเจ้าของรวมกับพื้นที่ของห้องน้ำห้องส้วม
และออกใบอนุญาตหรือหนังสือรับรองการแจ้งแล้วแต่กรณีให้แต่ละเจ้าของ

ข้อ ๑๐  เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภทของสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารตามประเภทของอาหาร
หรือตามวิธีการจำหน่ายเพิ่มเติมได้ตามที่เห็นสมควร

ข้อ ๑๑  หลักเกณฑ์เกี่ยวกับการจัดตั้ง ใช้
และดูแลรักษาสถานที่และสุขลักษณะของบริเวณที่ใช้จำหน่ายอาหาร
ที่จัดไว้สำหรับอาหารบริโภค ที่ใช้ทำ ประกอบ หรือปรุงอาหาร
หรือที่สะสมอาหารให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑)
จัดให้มีโต๊ะ เก้าอี้
หรือที่นั่งอย่างอื่นให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดอยู่เสมอ
(๒)
ผนังและบริเวณที่ปรุงอาหารต้องใช้วัตถุถาวร แข็งแรง
และมีผิวเรียบไม่ดูดซึมน้ำและทำความสะอาดได้ง่าย
การจัดตั้งถังบรรจุก๊าซต้องตั้งอยู่ในที่ปลอดภัย
ตามคาแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๓)
จัดให้มีภาชนะและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่าง ๆ ในการประกอบ ปรุง การเก็บ
และบริโภคไว้ให้เพียงพอ
ตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๔)
จัดให้มีที่สำหรับทำความสะอาดภาชนะ และอุปกรณ์เครื่องใช้ต่าง ๆ
ให้เพียงพอตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๕)
จัดให้มีอ่างล้างมือที่ใช้การได้ดีและมีจำนวนตามเกณฑ์ที่กำหนดในพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง
พ.ศ. ๒๕๓๕ ตลอดจนให้มีสบู่ล้างมือได้ตลอดเวลา
(๖)
จัดให้มีระบบบำบัดน้ำเสียหรือระบบกำจัดของเสียตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๗)
ไม่ตั้งอยู่ในที่น่าจะเป็นอันตรายแก่สุขภาพหรือแหล่งที่น่ารังเกียจ เช่น
ใกล้ชิดกับที่ฝังศพ ที่เก็บศพ ที่เผาศพ ที่ทิ้งหรือกำจัดมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล
ที่เลี้ยงสัตว์
หรือที่อื่นใดที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นว่าจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
(๘)
พื้นทำด้วยวัตถุถาวรและไม่มีน้ำขัง
(๙)
จัดให้มีทางระบายน้ำด้วยวัตถุถาวร เพื่อให้น้ำไหลลงสู่ทางระบายน้ำสาธารณะ
หรือบ่อรับน้ำเสียได้อย่างสะดวกตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๑๐)
จัดให้มีแสงสว่างเพียงพอ ณ จุดที่ทำการปรุง ประกอบและจำหน่ายอาหารและต้องมีการระบายอากาศภายในร้านเพียงพอโดยมีช่องระบายอากาศไม่น้อยกว่าร้อยละ
๒๐ ของพื้นที่ห้อง
(๑๑)
จัดให้มีส้วมที่ถูกสุขลักษณะและมีจำนวนเพียงพอตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๓๖)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง
พ.ศ. ๒๕๓๕
(๑๒)
ถ้าจะขยายหรือเปลี่ยนแปลงสถานที่ประกอบการค้าและทำให้สุขลักษณะเปลี่ยนแปลงไปด้วยแล้วจะต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นก่อน
(๑๓)
จัดให้มีเครื่องดับเพลิงที่เหมาะสมจำนวนเพียงพอ
และอยู่ในสภาพใช้ได้สะดวกเมื่อเกิดเพลิงไหม้ ตลอดจนต้องมีการตรวจสอบเครื่องดับเพลิงให้อยู่ในสภาพใช้การได้ทุกปี
(๑๔)
ปฏิบัติการอื่น ๆ
ให้ถูกสุขลักษณะตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๑๒  หลักเกณฑ์เกี่ยวกับการป้องกันมิให้เกิดเหตุรำคาญและป้องกันโรคติดต่อให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑)
มีระบบการระบายควันที่เกิดจากการปรุงอาหาร เช่น ปล่องระบายควันที่มี พัดลมดูดควัน
และสูงเพียงพอที่จะไม่ก่อเหตุรำคาญ
(๒)
รักษาสถานที่ให้สะอาดอยู่เสมอ
และต้องใช้น้ำยาฆ่าเชื้อโรคทำความสะอาดพื้นทุกอาทิตย์
(๓)
จัดให้มีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะต้องเก็บ ขน
กำจัดมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล
ตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๔)
รักษาส้วมให้ถูกสุขลักษณะอยู่เสมอ
(๕)
ถ้ามีสัตว์ที่จะฆ่าเป็นอาหารต้องแยกให้อยู่ในที่เหมาะสม
(๖)
จัดวางสิ่งของเครื่องใช้ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและรักษาให้สะอาดอยู่เสมอ
(๗)
ปฏิบัติการอื่น ๆ
ให้ถูกสุขลักษณะตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๑๓  กำหนดเวลาจำหน่ายอาหาร เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจกำหนดเวลาจำหน่ายอาหารบางประเภทหรือชนิดใดโดยที่ระบุไว้ได้

ข้อ ๑๔  หลักเกณฑ์เกี่ยวกับสุขลักษณะส่วนบุคคลของผู้จำหน่ายอาหาร
ผู้ปรุงอาหาร และผู้ให้บริการต้องมีการปฏิบัติ ดังต่อไปนี้
(๑)
ผู้จำหน่าย ผู้ปรุงอาหาร และผู้ให้บริการต้องแต่งกายให้เรียบร้อย
(๒) ผู้จำหน่าย
ปรุง และให้บริการอาหารต้องผ่านการตรวจสุขภาพว่าไม่เป็นโรคติดต่อที่น่ารังเกียจ
และต้องผ่านการทดสอบความรู้ด้านสุขาภิบาลอาหาร
(๓)
ห้ามผู้ได้รับใบอนุญาตหรือใบรับรองการแจ้งแล้วแต่กรณี ทำการจำหน่าย ปรุงสะสมอาหาร
เมื่อมีเหตุอันควรเชื่อได้ว่าตนเป็นโรคติดต่อ
หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตรวจสอบแล้วปรากฏว่าเป็นพาหะและได้รับแจ้งความเป็นหนังสือว่าตนเป็นพาหะของโรคติดต่อ

ข้อ ๑๕  หลักเกณฑ์เกี่ยวกับสุขลักษณะของอาหาร ทำ
ประกอบ ปรุง เก็บรักษา หรือสะสมอาหาร ตลอดจนสุขลักษณะของภาชนะอุปกรณ์ น้ำใช้
และของใช้อื่น ๆ ต้องมีการปฏิบัติ ดังต่อไปนี้
(๑)
การจำหน่าย ทำ ประกอบ ปรุง วาง เก็บ สะสมอาหาร
หรือการล้างภาชนะอุปกรณ์ต้องทำในที่สะอาด ซึ่งสูงกว่าพื้นไม่น้อยกว่า ๖๐ เซนติเมตร
และที่เก็บสะสมอาหารต้องป้องกันสัตว์นำโรคได้
(๒)
จัดให้มีน้ำสะอาดไว้ใช้อย่างเพียงพอและคุณภาพเทียบเท่าน้ำประปา
กรณีน้ำดื่มเครื่องดื่ม น้ำผลไม้ ต้องสะอาดและควรเก็บไว้ในภาชนะที่มีการปกปิด
มีทางรินน้ำเทออก
หรือมีอุปกรณ์ที่มีด้ามตักโดยเฉพาะผักสดและตั้งไว้สูงจากพื้นอย่างน้อย ๖๐
เซนติเมตร
(๓)
การเตรียมอาหารก่อนปรุง ต้องล้างให้สะอาดโดยเฉพาะผักสดและผลไม้ น้ำที่ใช้ปรุง
ประกอบ แช่ล้างอาหารและภาชนะต้องใช้น้ำสะอาด
(๔)
ใช้เครื่องปกปิดอาหารตลอดจนภาชนะที่ใช้สำหรับ ประกอบ ปรุง เก็บรักษาหรือสะสมอาหาร
ให้ป้องกันฝุ่นละอองและสัตว์นำโรคได้โดยปกปิดให้สะอาดและใช้การได้ดีอยู่เสมอ
(๕)
ใช้ภาชนะที่สะอาดสำหรับใส่และปรุงอาหารโดยรักษาให้สะอาดอยู่เสมอ
ในส่วนของน้ำแข็งที่ใช้บริโภคต้องสะอาด ควรเก็บในถังหรือกระติกที่มีการปกปิด
มีอุปกรณ์คีบหรือตักโดยเฉพาะไม่นำอาหารหรือสิ่งของอื่นแช่ปนกับน้ำแข็งเพื่อการบริโภค
(๖)
ห้ามใช้ภาชนะที่ทำด้วยสังกะสีหรือตะกั่วต้มอาหารที่มีเกลือปนอยู่ด้วย
(๗)
ห้ามขายอาหารอันเป็นการไม่ปลอดภัยแก่ผู้บริโภค
(๘)
ภาชนะที่บรรจุอาหารหรือใส่เครื่อง ปรุงรสต่าง ๆ
ต้องใช้วัสดุที่ออกแบบที่ถูกหลักสุขาภิบาลอาหาร และปลอดภัย
(๙)
ภาชนะที่ใช้แล้วต้องล้างและเก็บให้ถูกหลักสุขาภิบาลอาหารส่วนภาชนะประเภทใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง
ห้ามกลับนำมาใช้อีก
(๑๐)
ไม่ขายอาหารให้ผู้ป่วยที่เป็นโรคติดต่อที่มีสภาพน่ารังเกียจบริโภคในสถานที่ได้รับอนุญาต
(๑๑)
เนื้อสัตว์ที่มีไว้ขาย ทำ ประกอบ ปรุงอาหาร
ต้องผ่านการตรวจจากสัตว์แพทย์และเก็บในภาชนะปกปิด
(๑๒)
ห้ามนำสัตว์เลี้ยง เช่น สุนัข หรือแมว เข้ามาในสถานที่ประกอบอาหาร
(๑๓)
ปฏิบัติการอื่น ๆ
ให้ถูกต้องด้วยสุขลักษณะตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือพนักงานเจ้าหน้าที่
หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๑๖  ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจผ่อนผันให้ผู้ขอรับใบอนุญาตหรือผู้ขอรับหนังสือรับรองการแจ้ง งดเว้นหรือผ่อนผันการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในข้อ
๑๐ ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๓ และข้อ ๑๔ เพียงเท่าที่เห็นสมควร
หรือจะเปลี่ยนแปลงอย่างใด เพื่อให้เหมาะสมแก่สถานที่จำหน่ายอาหาร
และสถานที่สะสมอาหารนั้น  ทั้งนี้
การงดเว้นหรือผ่อนผันจะต้องไม่เป็นเหตุกระทบกระเทือนต่อสุขภาพอนามัยของประชาชนหรือต่อสภาพแวดล้อมในพื้นที่

ข้อ ๑๗  ผู้ใดประสงค์ขอจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารในอาคารหรือพื้นที่ใดซึ่งมีพื้นที่ไม่เกินสองร้อยตารางเมตรและมิใช่เป็นการขายของในตลาด
ให้ยื่นคำขอรับหนังสือรับรองการแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบ สอ. ๒
ท้ายข้อบัญญัตินี้ พร้อมกับเอกสารและหลักฐาน ดังต่อไปนี้
(๑)
สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน/บัตรข้าราชการ/บัตรพนักงานรัฐวิสาหกิจ
(๒)
สำเนาทะเบียนบ้าน
(๓)
ใบรับรองแพทย์
(๔)
สำเนาหนังสือรับรองการจดทะเบียนนิติบุคคล
พร้อมสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนของผู้แทนนิติบุคคลในกรณีที่ผู้ขออนุญาตเป็นนิติบุคคล
(๕)
หนังสือมอบอำนาจในกรณีที่เจ้าของกิจการไม่มายื่นคำขอรับหนังสือรับรองการแจ้งด้วยตนเอง
(๖)
สำเนาหลักฐานการอนุญาตหรือหลักฐานอื่นตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกำหนดไว้
(๗)
สำเนาหลักฐานอื่น ๆ ตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงกำหนด
เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้รับแจ้งให้ออกใบรับแจ้งแก่ผู้แจ้งเพื่อเป็นหลักฐานในการประกอบกิจการตามที่แจ้งได้ชั่วคราวในระหว่างเวลาที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นยังมิได้ออกหนังสือรับรองการแจ้ง
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นตรวจสอบความถูกต้องและความสมบูรณ์ของคำขอรับหนังสือรับรองการแจ้งถ้าการแจ้งเป็นไปโดยถูกต้องให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นออกหนังสือรับรองการแจ้งให้ผู้แจ้งภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับแจ้งตามแบบ
สอ. ๔ ท้ายข้อบัญญัตินี้
ในใบรับแจ้งหรือหนังสือรับรองการแจ้ง
เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะกำหนดเงื่อนไขให้ผู้แจ้งหรือผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้งปฏิบัติเป็นเฉพาะรายก็ได้
ในกรณีที่การแจ้งไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นแจ้งให้ผู้แจ้งทราบภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับการแจ้ง
ถ้าผู้แจ้งไม่ดำเนินการแก้ไขให้ถูกต้องภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้การแจ้งของผู้แจ้งเป็นอันสิ้นผลแต่ถ้าผู้แจ้งได้ดำเนินการแก้ไขภายในเวลาที่กำหนดแล้วให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นออกหนังสือรับรองการแจ้งให้แจ้งภายในเจ็ดวันทำการนับแต่วันที่ได้รับการแจ้ง
ผู้แจ้งมีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามอัตราที่กำหนดไว้ท้ายข้อบัญญัตินี้ในวันที่มาแจ้งและภายในระยะเวลาสามสิบวันก่อนครบรอบปีของทุกปีตลอดเวลาที่ยังดำเนินการนั้น
ถ้าผู้แจ้งมิได้เสียค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาที่กำหนดให้ชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่ผู้แจ้งจะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการนั้นก่อนถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมครั้งต่อไป
ในกรณีที่ผู้มีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามวรรคหกค้างชำระค่าธรรมเนียมติดต่อกันเกินกว่าสองครั้ง
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดการดำเนินกิจการไว้จนกว่าจะได้เสียค่าธรรมเนียมและค่าปรับจนครบจำนวน

ข้อ ๑๘  ผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้ง
ต้องแสดงหนังสือรับรองการแจ้งไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย ณ
สถานที่ที่ดำเนินกิจการตลอดเวลาที่ดำเนินกิจการนั้น ผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้งต้องจัดสถานที่และปฏิบัติให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์เงื่อนไขตามข้อ
๑๐ ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๓ และข้อ ๑๔

ข้อ ๑๙  ในกรณีที่หนังสือรับรองการแจ้งสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ
ให้ผู้ได้รับหนังสือรับรองการแจ้งยื่นคำขอรับใบแทนหนังสือรับรองการแจ้งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ทราบถึงการสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุดตามแบบ สอ. ๙ ท้ายข้อบัญญัตินี้ การขอรับใบแทนหนังสือรับรองการแจ้งให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นพร้อมเอกสารและหลักฐาน
ดังต่อไปนี้
(๑)
สำเนาบันทึกประจำวันของสถานีตำรวจในพื้นที่หนังสือรับรองการแจ้งสูญหายหรือถูกทำลาย
กรณีหนังสือรับรองการแจ้งสูญหายหรือถูกทำลาย
(๒)
หนังสือรับรองการแจ้งเดิม กรณีชำรุดในสาระสำคัญ
(๓)
หลักฐานอื่น ๆ ตามข้อ ๑๖ ใบแทนหนังสือรับรองการแจ้งให้ใช้ตามแบบ สอ. ๑๐
ท้ายข้อบัญญัตินี้

ข้อ ๒๐  ผู้แจ้งจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารประสงค์ที่จะเลิกกิจการหรือโอนการดำเนินกิจการให้แก่บุคคลอื่น
ต้องแจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่นภายในสิบห้าวันก่อนการเลิกกิจการหรือโอนการดำเนินกิจการตามแบบ
สอ. ๑๑ ท้ายข้อบัญญัตินี้ แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๑  ในกรณีที่ผู้ดำเนินกิจการใดดำเนินกิจการตามที่ระบุไว้ในข้อบัญญัตินี้โดยมิได้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อ
๑๖ และเคยได้รับโทษตามข้อบัญญัตินี้ เพราะเหตุที่ฝ่าฝืนดำเนินกิจการโดยมิได้แจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่นมาแล้วครั้งหนึ่งยังฝ่าฝืนดำเนินการต่อไปโดยมิได้แจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่นทราบให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดดำเนินการไว้จนกว่าจะได้ดำเนินการแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อ
๑๖ ถ้ายังฝ่าฝืนอีกให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นสั่งห้ามการดำเนินกิจการนั้นตามเวลาที่กำหนดซึ่งต้องไม่เกินสองปีก็ได้

ข้อ ๒๒  การแจ้งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นและคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ให้ทำเป็นหนังสือแจ้งให้ผู้แจ้งหรือผู้ดำเนินกิจการทราบ
ในกรณีที่ไม่พบตัวหรือไม่ยอมรับหนังสือให้ส่งหนังสือการแจ้ง
หรือคำสั่งโดยทางไปรษณีย์ตอบรับหรือปิดหนังสือนั้นไว้ที่เปิดเผยเห็นง่าย ณ
ภูมิลำเนาหรือสำนักทำการงานของผู้ที่ต้องรับหนังสือ
และให้ถือว่าผู้นั้นได้ทราบหนังสือดังกล่าวแล้วตั้งแต่เวลาที่หนังสือไปถึงหรือวันปิดหนังสือ
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๓  ผู้ใดประสงค์ขอจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหารในอาคารหรือพื้นที่ใดซึ่งมีพื้นที่เกินสองร้อยตารางเมตรและมิใช่เป็นการขายของในตลาด
ให้ยื่นคำขอรับใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามแบบ สอ. ๑ ท้ายข้อบัญญัตินี้
พร้อมกับเอกสารและหลักฐาน ดังต่อไปนี้
(๑)
สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน/บัตรข้าราชการ/บัตรพนักงานรัฐวิสาหกิจ
(๒)
สำเนาทะเบียนบ้าน
(๓)
ใบรับรองแพทย์
(๔)
สำเนาหนังสือรับรองการจดทะเบียนนิติบุคคล
พร้อมสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนของผู้แทนนิติบุคคลในกรณีที่ผู้ขออนุญาตเป็นนิติบุคคล
(๕)
หนังสือมอบอำนาจในกรณีที่เจ้าของกิจการไม่มายื่นขอรับใบอนุญาตด้วยตนเอง
(๖)
สำเนาหลักฐานการอนุญาตหรือหลักฐานอื่นตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกำหนดไว้
(๗)
สำเนาหลักฐานอื่น ๆ ตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงกำหนด

ข้อ ๒๔  เมื่อได้รับคำขอรับใบอนุญาตหรือคำขอต่ออายุใบอนุญาต
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นตรวจความถูกต้องและความสมบูรณ์ของคำขอ
ถ้าปรากฏว่าคำขอดังกล่าวไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ ตามหลักเกณฑ์
วิธีการหรือเงื่อนไขที่กำหนดในข้อบัญญัตินี้
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นรวบรวมความไม่ถูกต้องหรือความไม่สมบูรณ์นั้นทั้งหมด
และแจ้งให้ผู้ขออนุญาตแก้ไขให้ถูกต้องและสมบูรณ์ในคราวเดียวกันและในกรณีจำเป็นที่ต้องส่งคืนคำขอแก่ผู้ขออนุญาตก็ให้ส่งคืนคำขอพร้อมทั้งแจ้งความไม่ถูกต้องหรือความไม่สมบูรณ์ให้ทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอ
เจ้าพนักงานท้องถิ่นต้องออกใบอนุญาต
หรือมีหนังสือแจ้งคำสั่งไม่อนุญาตพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขออนุญาตทราบภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับคำขอซึ่งมีรายละเอียดถูกต้องหรือครบถ้วนตามที่กำหนดในข้อบัญญัตินี้
ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่นไม่อาจออกใบอนุญาตได้
หรืออาจยังไม่มีคำสั่งไม่อนุญาตได้ตามกำหนดเวลาในวรรคสองให้ขยายเวลาออกไปอีกได้ไม่เกินสองครั้ง
ครั้งละไม่เกินสิบห้าวัน แต่ต้องมีหนังสือแจ้งการขยายเวลาและเหตุจำเป็นแต่ละครั้งให้ผู้ขอรับใบอนุญาตทราบก่อนสิ้นกำหนดเวลาตามวรรคสองหรือตามที่ได้ขยายเวลาไปแล้วนั้น
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๕  ใบอนุญาตให้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต
และให้ใช้ได้เพียงในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงตามแบบ สอ.๓ ท้ายข้อบัญญัตินี้
การต่ออายุใบอนุญาตจะต้องยื่นคำขอต่ออายุใบอนุญาตก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุตามแบบ สอ. ๒
ท้ายข้อบัญญัตินี้
เมื่อได้ยื่นคำขอพร้อมกับเสียค่าธรรมเนียมแล้วให้ประกอบกิจการต่อไปได้จนกว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งไม่ต่ออายุใบอนุญาต
การขอต่ออายุใบอนุญาตและการอนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ตามข้อ ๑๐ ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๓ และข้อ ๑๔
ผู้ได้รับใบอนุญาตจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหารประสงค์ที่จะเลิกกิจการ
หรือโอนการดำเนินกิจการให้แก่บุคคลอื่นต้องแจ้งเจ้าพนักงานท้องถิ่นภายในสิบห้าวันก่อนการเลิกกิจการหรือโอนการดำเนินกิจการตามแบบ
สอ. ๑๑ ท้ายข้อบัญญัตินี้ แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๖  ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องเสียค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตตามอัตราที่กำหนดไว้ท้ายข้อบัญญัตินี้ในวันที่มารับใบอนุญาตสำหรับกรณีที่เป็นการขอรับใบอนุญาตครั้งแรกและก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุสำหรับกรณีการขอต่ออายุใบอนุญาตตลอดเวลาที่ยังดำเนินการนั้น
ถ้าผู้ได้รับใบอนุญาตมิได้เสียค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาที่กำหนดให้ชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่ผู้ได้รับใบอนุญาตจะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการนั้นก่อนถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมครั้งต่อไป
ในกรณีที่ผู้มีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามวรรคหนึ่งค้างชำระค่าธรรมเนียมติดต่อกันเกินกว่าสองครั้ง
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดการดำเนินกิจการไว้จนกว่าจะได้เสียค่าธรรมเนียมและค่าปรับจนครบจำนวน

ข้อ ๒๗  ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องแสดงใบอนุญาตไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย
ณ สถานที่ประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ
ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องจัดสถานที่และปฏิบัติให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขตามข้อ
๑๐ ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๓ และข้อ ๑๔

ข้อ ๒๘  ในกรณีที่ใบอนุญาตสูญหายถูกทำลายหรือชำรุดในสาระสำคัญ
ให้ผู้ได้รับใบอนุญาตยื่นคำขอรับใบแทนใบอนุญาตภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ทราบถึงการสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุดตามแบบ สอ. ๙ ท้ายข้อบัญญัตินี้
การขอรับใบแทนใบอนุญาตให้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นพร้อมเอกสารและหลักฐาน
ดังต่อไปนี้
(๑)
สำเนาบันทึกประจำวันของสถานีตำรวจในพื้นที่ใบอนุญาตสูญหายหรือถูกทำลายกรณีใบอนุญาตสูญหายหรือถูกทำลาย
(๒) ใบอนุญาตเดิม
กรณีชำรุดในสาระสำคัญ
(๓) หลักฐานอื่น ๆ ตามข้อ ๒๒
ใบแทนใบอนุญาตให้ใช้ตามแบบ สอ. ๙ ท้ายข้อบัญญัตินี้

ข้อ ๒๙  ในกรณีที่ปรากฏว่าผู้ขอรับอนุญาตจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารและสะสมอาหารไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ กฎกระทรวงที่ออกตามความในพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือข้อบัญญัตินี้ หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาตในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาตตามข้อบัญญัตินี้
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตได้ภายในเวลาที่เห็นสมควรแต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน

ข้อ ๓๐  เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตเมื่อปรากฏว่าผู้ขอรับใบอนุญาต
(๑)
ถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตตั้งแต่สองครั้งขึ้นไปและมีเหตุต้องสั่งพักใช้ใบอนุญาตอีก
(๒)
ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
(๓)
ไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ กฎกระทรวงที่ออกตามความในพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือข้อบัญญัตินี้

ข้อ ๓๑  คำสั่งพักใช้ใบอนุญาตและใบเพิกถอนใบอนุญาต
ให้ทำเป็นหนังสือแจ้งผู้รับใบอนุญาตทราบในกรณีที่ไม่พบผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับใบอนุญาตไม่ยอมรับคำสั่งดังกล่าว
ให้ส่งคำสั่งโดยทางไปรษณีย์ตอบรับหรือให้ปิดคำสั่งไว้ในที่เปิดเผยเห็นได้ง่าย ณ
ภูมิลำเนาหรือสำนักทำการงานของผู้รับใบอนุญาต
และให้ถือว่าผู้รับใบอนุญาตนั้นได้ทราบคำสั่งแล้วตั้งแต่เวลาที่คำสั่งไปถึงหรือวันปิดคำสั่ง
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๓๒  ผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจะขอรับใบอนุญาตสำหรับกิจการที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตอีกไม่ได้จนกว่าจะพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๓๓  ใบอนุญาตประกอบกิจการที่ออกก่อนวันที่ข้อบัญญัตินี้ใช้บังคับ
และจะต้องได้รับใบอนุญาตหรือต้องแจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ได้ต่อไปจนสิ้นอายุใบอนุญาตนั้นและเมื่อใบอนุญาตเดิมสิ้นอายุหากผู้ได้รับใบอนุญาตยังประสงค์จะดำเนินกิจการต่อไปให้ผู้ได้รับใบอนุญาตดำเนินการแจ้งเพื่อขอรับหนังสือรับรองการแจ้งหรือขอรับใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นก่อนการดำเนินกิจการ
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๓๔  ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้
ระเบียบ ประกาศ
หรือคำสั่งที่ออกโดยเจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยไม่มีเหตุอันสมควรต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษ
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๕  บรรดาค่าธรรมเนียมและค่าปรับตามข้อบัญญัตินี้
ให้เป็นรายได้ขององค์การบริหารส่วนตำบลเวียง

ข้อ ๓๖  ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเวียงเป็นผู้รักษาการตามข้อบัญญัตินี้และให้มีอำนาจออกระเบียบ
ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

ประกาศ
ณ วันที่ ๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๐
วสันต์
 พรหมสุวรรณ์
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง

[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมท้ายข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเวียง
เรื่อง สถานที่จำหน่ายอาหารและสถานที่สะสมอาหาร พ.ศ. ๒๕๖๐
๒. แบบคำขอรับใบอนุญาต/ต่ออายุใบอนุญาต
(แบบ สอ. ๑)
๓. แบบคำขอแจ้งจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารหรือสถานที่สะสมอาหาร
(แบบ สอ. ๒)
๔. ใบอนุญาตจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารและสะสมอาหารพื้นที่เกิน
๒๐๐ ตารางเมตร (แบบ สอ. ๓)
๕. หนังสือรับรองการแจ้งจัดตั้งสถานที่จำหน่ายอาหารและสะสมอาหาร
(แบบ สอ. ๔)
๖. แบบคำขอรับใบแทนใบอนุญาต/ใบแทนหนังสือรับรองการแจ้ง
(แบบ สอ. ๙)
๗. แบบคำขอยกเลิกประกอบกิจการ (แบบ
สอ. ๑๑)

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

พิมพ์มาดา/จัดทำ
๑๑
กันยายน ๒๕๖๑

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๑๔๕ ง/หน้า ๒๐๐/๒๒ มิถุนายน ๒๕๖๑