ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม เรื่อง กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. 2559

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม
เรื่อง
กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
พ.ศ. ๒๕๕๙

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม
ว่าด้วยกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑
แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ.
๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ มาตรา ๕๘ มาตรา ๖๓ และมาตรา ๖๕ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามและนายอำเภอโนนสะอาด
จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม เรื่อง
กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๙

ข้อ ๒[๑]  ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓  บรรดาข้อบัญญัติ
ข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศหรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วก่อนข้อบัญญัตินี้
หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

ข้อ ๔  ในข้อบัญญัตินี้
สถานประกอบกิจการ หมายความว่า
สถานที่ที่ใช้ในการประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขที่ออกตามความในมาตรา
๓๑ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
ผู้ดำเนินกิจการ หมายความว่า
ผู้เป็นเจ้าของ หรือบุคคลที่เรียกชื่ออย่างอื่นซึ่งรับผิดชอบดำเนินการสถานประกอบกิจการนั้น
คนงาน หมายความว่า
ผู้ปฏิบัติงานในสถานประกอบกิจการ
มลพิษทางเสียง หมายความว่า
สภาวะของเสียงอันเกิดจากการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการที่ทำให้มีผลกระทบ
หรืออาจมีผลกระทบต่อสุขภาพอนามัยของสาธารณชน
มลพิษความสั่นสะเทือน หมายความว่า
สภาวะของความสั่นสะเทือนอันเกิดจากการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการที่ทำให้มีผลกระทบ
หรืออาจมีผลกระทบต่อสุขภาพอนามัย ของสาธารณชน
มลพิษทางอากาศ หมายความว่า
สภาวะของอากาศอันเกิดจากการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการที่ทำให้มีผลกระทบ
หรืออาจมีผลกระทบต่อสุขภาพอนามัยของสาธารณชน
มลพิษทางน้ำ หมายความว่า
สภาวะของน้ำทิ้งอันเกิดจากการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการที่ทำให้มีผลกระทบ
หรืออาจมีผลกระทบต่อสุขภาพอนามัยของสาธารณชน
อาคาร หมายความว่า ตึก
บ้านเรือน โรงร้าน แพ คลังสินค้า สำนักงาน หรือสิ่งที่สร้างขึ้นอย่างอื่นซึ่งบุคคลอาจเข้าอยู่หรือเข้าใช้สอยได้
การค้า หมายความว่า
การประกอบธุรกิจ การพาณิชย์ การอุตสาหกรรม การเกษตรการผลิต หรือให้บริการใด ๆ
เพื่อหาประโยชน์อันมีมูลค่า
เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่า
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่า
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.
๒๕๓๕

ข้อ ๕  ให้กิจการประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
เป็นกิจการที่ต้องมีการควบคุมภายในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม
(๑) กิจการที่เกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์
(๑.๑) การเลี้ยงสัตว์บก สัตว์ปีก สัตว์น้ำ สัตว์เลื้อยคลาน หรือแมลง
(๑.๒) การเลี้ยงสัตว์เพื่อรีดเอานม
(๑.๓) การประกอบกิจการเลี้ยงสัตว์ รวบรวมสัตว์
หรือธุรกิจอื่นใดอันมีลักษณะทำนองเดียวกันเพื่อให้ประชาชนเข้าชม
หรือเพื่อประโยชน์ของกิจการนั้น  ทั้งนี้ จะมีการเรียกเก็บค่าดูหรือค่าบริการไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมหรือไม่ก็ตาม
(๒) กิจการที่เกี่ยวกับสัตว์และผลิตภัณฑ์
(๒.๑) การฆ่าสัตว์ ยกเว้นในสถานที่จำหน่ายอาหาร การเร่ขาย
การขายในตลาด และการฆ่าเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๒.๒) การฟอกหนังสัตว์ ขนสัตว์ การสะสมหนังสัตว์ ขนสัตว์ที่ยังไม่ได้ฟอก
(๒.๓) การสะสมเขาสัตว์ กระดูกสัตว์ที่ยังไม่ได้แปรรูป
(๒.๔) การเคี่ยวหนังสัตว์ เอ็นสัตว์ ไขสัตว์
(๒.๕) การต้ม การตาก การเผาเปลือกหอย เปลือกปู เปลือกกุ้ง
ยกเว้นในสถานที่จำหน่ายอาหาร การเร่ขาย และการขายในตลาด
(๒.๖) การประดิษฐ์เครื่องใช้หรือผลิตภัณฑ์อื่น ๆ จากเปลือกหอย
กระดูกสัตว์ เขาสัตว์ หนังสัตว์ ขนสัตว์ หรือส่วนอื่น ๆ ของสัตว์
(๒.๗) การผลิต การโม่ การป่น การบด การผสม การบรรจุ การสะสม
หรือการกระทำอื่นใดต่อสัตว์หรือพืช
หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของสัตว์หรือพืชเพื่อเป็นอาหารสัตว์
(๒.๘) การสะสม หรือการล้างครั่ง
(๓) กิจการที่เกี่ยวกับอาหาร เครื่องดื่ม น้ำดื่ม
(๓.๑) การผลิตเนย เนยเทียม
(๓.๒) การผลิตกะปิ น้ำพริกแกง น้ำพริกเผา น้ำปลา น้ำเคย น้ำบูดู
ไตปลา เต้าเจี้ยว ซีอี๊ว หอยดอง หรือซอสปรุงรสอื่น ๆ
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๓) การผลิต การหมัก การสะสมปลาร้า ปลาเจ่า กุ้งเจ่า
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๔) การตากเนื้อสัตว์ การผลิตเนื้อสัตว์เค็ม การเคี่ยวมันกุ้ง
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๕) การนึ่ง การต้ม การเคี่ยว การตาก
หรือวิธีอื่นใดในการผลิตอาหารจากสัตว์ พืช ยกเว้นในสถานที่จำหน่ายอาหาร การเร่ขาย
การขายในตลาด และการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๖) การเคี่ยวน้ำมันหมู การผลิตกุนเชียง หมูยอ ไส้กรอก หมูตั้ง
ยกเว้นในสถานที่จำหน่ายอาหาร การเร่ขาย การขายในตลาด
และการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๗) การผลิตเส้นหมี่ ขนมจีน ก๋วยเตี๋ยว เต้าฮวย เต้าหู้ วุ้นเส้น
เกี้ยมอี๋
(๓.๘) การผลิตแบะแซ
(๓.๙) การผลิตอาหารบรรจุกระป๋อง ขวด หรือภาชนะอื่นใด
(๓.๑๐) การประกอบกิจการการทำขนมปังสด ขนมปังแห้ง จันอับ ขนมเปี๊ยะ
(๓.๑๑) การแกะ การล้างสัตว์น้ำที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของกิจการห้องเย็น
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๑๒) การผลิตน้ำอัดลม น้ำหวาน น้ำโซดา น้ำถั่วเหลือง
เครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ บรรจุกระป๋อง ขวด หรือภาชนะอื่นใด
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๑๓) การผลิต การแบ่งบรรจุน้ำตาล
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๑๔) การผลิตผลิตภัณฑ์จากน้ำนมวัว
(๓.๑๕) การผลิต การแบ่งบรรจุเอทิลแอลกอฮอล์ สุรา เบียร์ น้ำส้มสายชู
(๓.๑๖) การคั่วกาแฟ
(๓.๑๗) การผลิตลูกชิ้นด้วยเครื่องจักร
(๓.๑๘) การผลิตผงชูรส
(๓.๑๙) การผลิตน้ำกลั่น น้ำบริโภค
(๓.๒๐) การตาก การหมัก การดองผัก ผลไม้ หรือพืชอย่างอื่น
ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๒๑) การผลิต การบรรจุใบชาแห้ง ชาผง หรือเครื่องดื่มชนิดผงอื่น ๆ
(๓.๒๒) การผลิตไอศกรีม ยกเว้นการผลิตเพื่อบริโภคในครัวเรือน
(๓.๒๓) การผลิตบะหมี่ มักกะโรนี หรือผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน
(๓.๒๔) การประกอบกิจการห้องเย็นแช่แข็งอาหาร
(๓.๒๕) การผลิตน้ำแข็ง
ยกเว้นการผลิตเพื่อใช้ในสถานที่จำหน่ายอาหารและเพื่อการบริโภคในครัวเรือน
(๓.๒๖) การเก็บ
การถนอมอาหารด้วยเครื่องจักรที่มีกำลังตั้งแต้ห้าแรงม้าขึ้นไป
(๔) กิจการที่เกี่ยวกับยา เวชภัณฑ์
อุปกรณ์การแพทย์ เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์ชำระล้าง
(๔.๑) การผลิต การโม่ การบด การผสม การบรรจุยาด้วยเครื่องจักร
(๔.๒) การผลิต การบรรจุยาสีฟัน แชมพู ผ้าเย็น
กระดาษเย็น เครื่องสำอางต่าง ๆ
(๔.๓) การผลิตสำลี ผลิตภัณฑ์จากสำลี
(๔.๔) การผลิตผ้าพันแผล ผ้าปิดแผล ผ้าอนามัย ผ้าอ้อมสำเร็จรูป
(๔.๕) การผลิตสบู่ ผงซักฟอก ผลิตภัณฑ์ชำระล้างต่าง ๆ
(๕) กิจการที่เกี่ยวกับการเกษตร
(๕.๑) การอัด การสกัดเอาน้ำมันจากพืช
(๕.๒) การล้าง การอบ การรม การสะสมยางดิบ การสะสมขี้ยาง
(๕.๓) การผลิตแป้งมันสำปะหลัง แป้งสาคู หรือแป้งอื่น ๆ
ในทำนองเดียวกันด้วยเครื่องจักร
(๕.๔) การสีข้าวด้วยเครื่องจักร
(๕.๕) การผลิตยาสูบ
(๕.๖) การขัด การกะเทาะ การบดเมล็ดพืช การเกี่ยว นวด
สีข้าวด้วยเครื่องจักร
(๕.๗) การผลิต การสะสมปุ๋ย
(๕.๘) การผลิตใยมะพร้าว หรือวัตถุที่คล้ายคลึงด้วยเครื่องจักร
(๕.๙) การตาก การสะสม หรือการขนถ่ายมันสำปะหลัง ข้าวเปลือก อ้อย
(๖) กิจการที่เกี่ยวกับโลหะหรือแร่
(๖.๑) การผลิตโลหะเป็นภาชนะ เครื่องมือ
เครื่องจักร อุปกรณ์หรือเครื่องใช้ต่าง ๆ
(๖.๒) การหลอม การหล่อ การถลุงแร่ หรือโลหะทุกชนิด ยกเว้นกิจการในข้อ
(๖.๑) โครเมียม และ นิกเกิล
(๖.๓) การกลึง การเจาะ การเชื่อม การตี การตัด การประสาน การรีด
การอัดโลหะด้วยเครื่องจักร หรือก๊าซ หรือไฟฟ้า ยกเว้นกิจการในข้อ (๖.๑) โครเมียม และ นิกเกิล
(๖.๔) การเคลือบ การชุบโลหะด้วยตะกั่ว สังกะสี ดีบุก โครเมียม
นิกเกิล หรือโลหะอื่นใด ยกเว้นกิจการในข้อ (๖.๑) โครเมียม และ นิกเกิล
(๖.๕) การขัด การล้างโลหะด้วยเครื่องจักร สารเคมี หรือวิธีอื่นใด
ยกเว้นกิจการในข้อ (๖.๑) โครเมียม และ นิกเกิล
(๖.๖) การทำเหมืองแร่ การสะสม การแยก การคัดเลือก หรือการล้างแร่
(๗) กิจการที่เกี่ยวกับยานยนต์ เครื่องจักร หรือเครื่องกล
(๗.๑) การต่อ การประกอบ การเคาะ การปะผุ การพ่นสี
การพ่นสารกันสนิมยานยนต์
(๗.๒) การตั้งศูนย์ถ่วงล้อ การซ่อม การปรับแต่งระบบปรับอากาศ
หรืออุปกรณ์ที่เป็นส่วนประกอบของยานยนต์ เครื่องจักร หรือเครื่องกล
(๗.๓) การประกอบธุรกิจเกี่ยวกับยานยนต์ เครื่องจักร หรือเครื่องกล
ซึ่งมีไว้บริการหรือจำหน่ายและในการประกอบธุรกิจนั้นมีการซ่อมหรือปรับปรุงยานยนต์
เครื่องจักรหรือเครื่องกลดังกล่าวด้วย
(๗.๔) การล้าง การอัดฉีดยานยนต์
(๗.๕) การผลิต การซ่อม การอัดแบตเตอรี่
(๗.๖) การปะ การเชื่อมยาง
(๗.๗) การอัดผ้าเบรก ผ้าคลัตช์
(๘) กิจการที่เกี่ยวกับไม้
(๘.๑) การผลิตไม้ขีดไฟ
(๘.๒) การเลื่อย การซอย การขัด การไส การเจาะ การขุดร่อง การทำคิ้ว
หรือการตัดไม้ด้วยเครื่องจักร
(๘.๓) การประดิษฐ์ไม้ หวายเป็นสิ่งของด้วยเครื่องจักร หรือการพ่น
การทาสารเคลือบเงาสี หรือการแต่งสำเร็จผลิตภัณฑ์จากไม้ หรือหวาย
(๘.๔) การอบไม้
(๘.๕) การผลิตธูปด้วยเครื่องจักร
(๘.๖) การประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้ เครื่องเขียนด้วยกระดาษ
(๘.๗) การผลิตกระดาษต่าง ๆ
(๘.๘) การเผาถ่าน หรือการสะสมถ่าน
(๙) กิจการที่เกี่ยวกับการบริการ
(๙.๑) กิจการสปาเพื่อสุขภาพ
เว้นแต่เป็นการให้บริการในสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล
(๙.๒) การประกอบกิจการอาบ อบ นวด เว้นแต่เป็นการให้บริการในข้อ (๙.๑)
หรือในสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล
(๙.๓) การประกอบกิจการสถานที่อาบน้ำ อบไอน้ำ อบสมุนไพร
เว้นแต่เป็นการให้บริการในข้อ (๙.๑) หรือในสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล
(๙.๔) การประกอบกิจการโรงแรม หรือกิจการอื่นในทำนองเดียวกัน
(๙.๕) การประกอบกิจการหอพัก อาคารชุดให้เช่า ห้องเช่า
หรือห้องแบ่งเช่า หรือกิจการอื่นในทำนองเดียวกัน
(๙.๖) การประกอบกิจการโรงมหรสพ
(๙.๗) การจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโกเทก
คาราโอเกะ หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๙.๘) การประกอบกิจการสระว่ายน้ำ หรือกิจการอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๙.๙) การจัดให้มีการเล่นสเกต โดยมีแสง หรือเสียงประกอบ
หรือการเล่นอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๙.๑๐) การประกอบกิจการเสริมสวย หรือแต่งผม
เว้นแต่กิจการที่อยู่ในบังคับตามกฎหมายว่าด้วยการประกอบวิชาชีพเวชกรรม
(๙.๑๑) การประกอบกิจการให้บริการควบคุมน้ำหนัก
โดยวิธีการควบคุมทางโภชนาการให้อาหารที่มีวัตถุประสงค์พิเศษ
การบริหารร่างกายหรือโดยวิธีอื่นใด
เว้นแต่การให้บริการในสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล
(๙.๑๒) การประกอบกิจการสวนสนุก ตู้เกม
(๙.๑๓) การประกอบกิจการสนามกอล์ฟ หรือสนามฝึกซ้อมกอล์ฟ
(๙.๑๔) การประกอบกิจการห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ การสาธารณสุข
วิทยาศาสตร์ หรือสิ่งแวดล้อม
(๙.๑๕) การสักผิวหนัง การเจาะหู หรือเจาะอวัยวะอื่น ๆ
(๑๐) กิจการที่เกี่ยวกับสิ่งทอ
(๑๐.๑) การปั่นด้าย การกรอด้าย การทอผ้าด้วยเครื่องจักร
หรือการทอผ้าด้วยกี่กระตุกตั้งแต่ห้ากี่ขึ้นไป
(๑๐.๒) การสะสมปอ ป่าน ฝ้าย หรือนุ่น
(๑๐.๓) การปั่นฝ้าย หรือนุ่นด้วยเครื่องจักร
(๑๐.๔) การทอเสื่อ กระสอบ พรม หรือสิ่งทออื่น ๆ ด้วยเครื่องจักร
(๑๐.๕) การเย็บผ้าด้วยเครื่องจักรตั้งแต่ห้าเครื่องขึ้นไป
(๑๐.๖) การพิมพ์ผ้า หรือการพิมพ์บนสิ่งทออื่น ๆ
(๑๐.๗) การซัก การอบ การรีด การอัดกลีบผ้าด้วยเครื่องจักร
(๑๐.๘) การย้อม การกัดสีผ้า หรือสิ่งทออื่น ๆ
(๑๑) กิจการที่เกี่ยวกับหิน ดิน ทราย ซีเมนต์ หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๑.๑) การผลิตภาชนะดินเผา หรือผลิตภัณฑ์ดินเผา
(๑๑.๒) การระเบิด การโม่ การป่นหินด้วยเครื่องจักร
(๑๑.๓) การผลิตเครื่องใช้ด้วยซีเมนต์ หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๑.๔) การสะสม การผสมซีเมนต์ หิน ทราย หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๑.๕) การเจียระไนเพชร พลอย หิน กระจก หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๑.๖) การเลื่อย การตัด หรือการประดิษฐ์หินเป็นสิ่งของต่าง ๆ
(๑๑.๗) การผลิตชอล์ก ปูนปลาสเตอร์ ปูนขาว ดินสอพอง หรือการเผาหินปูน
(๑๑.๘) การผลิตผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่มีแร่ใยหินเป็นส่วนประกอบ
หรือส่วนผสม เช่น ผ้าเบรก ผ้าคลัตช์ กระเบื้องมุงหลังคา กระเบื้องยาง ฝ้าเพดาน
ท่อน้ำ ฯลฯ
(๑๑.๙) การผลิตกระจก หรือผลิตภัณฑ์แก้ว
(๑๑.๑๐) การผลิตกระดาษทราย
(๑๑.๑๑) การผลิตใยแก้ว หรือผลิตภัณฑ์จากใยแก้ว
(๑๒) กิจการที่เกี่ยวกับปิโตรเลียม ถ่านหิน สารเคมี
(๑๒.๑) การผลิต การบรรจุ การสะสม การขนส่งกรด ด่าง สารออกซิไดซ์
หรือสารตัวทำละลาย
(๑๒.๒) การผลิต การบรรจุ การสะสม การขนส่งก๊าซ หรือแก๊ส
(๑๒.๓) การผลิต การกลั่น การสะสม การขนส่งน้ำมันปิโตรเลียม
หรือผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมต่าง ๆ
(๑๒.๔) การผลิต การสะสม การขนส่งถ่านหิน ถ่านโค้ก
(๑๒.๕) การพ่นสี ยกเว้นกิจการใน (๗.๑)
(๑๒.๖) การประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้ด้วยยาง ยางเทียม พลาสติก
เซลลูลอยด์ เบเกอร์ไลท์ หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๒.๗) การโม่ การบดชัน
(๑๒.๘) การผลิตสี หรือน้ำมันผสมสี
(๑๒.๙) การผลิต การล้างฟิล์มรูปถ่าย หรือฟิล์มภาพยนตร์
(๑๒.๑๐) การเคลือบ การชุบวัตถุด้วยพลาสติก เซลลูลอยด์ เบเกอร์ไลท์
หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๒.๑๑) การผลิตพลาสติก เซลลูลอยด์ เบเกอร์ไลท์ หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๒.๑๒) การผลิต การบรรจุสารเคมีดับเพลิง
(๑๒.๑๓) การผลิตน้ำแข็งแห้ง
(๑๒.๑๔) การผลิต การสะสม การขนส่งดอกไม้เพลิง
หรือสารเคมีอันเป็นส่วนประกอบในการผลิตดอกไม้เพลิง
(๑๒.๑๕) การผลิตเชลแล็ก หรือสารเคมีเคลือบเงา
(๑๒.๑๖) การผลิต การบรรจุ การสะสม
การขนส่งสารกำจัดศัตรูพืชหรือพาหะนำโรค
(๑๒.๑๗) การผลิต การบรรจุ การสะสมกาว
(๑๓) กิจการอื่น ๆ
(๑๓.๑) การพิมพ์หนังสือ หรือสิ่งพิมพ์อื่น ๆ
ที่มีลักษณะเดียวกันด้วยเครื่องจักร
(๑๓.๒) การผลิต การซ่อมเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องไฟฟ้า
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ไฟฟ้า
(๑๓.๓) การผลิตเทียน เทียนไข หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๓.๔) การพิมพ์แบบพิมพ์เขียว หรือการถ่ายเอกสาร
(๑๓.๕) การสะสมวัตถุ หรือสิ่งของที่ชำรุด ที่ใช้แล้วหรือเหลือใช้
(๑๓.๖) การประกอบกิจการโกดังสินค้า
(๑๓.๗) การล้างขวด ภาชนะ หรือบรรจุภัณฑ์ที่ใช้แล้ว
(๑๓.๘) การพิมพ์สีลงบนวัตถุที่มิใช่สิ่งทอ
(๑๓.๙) กิจการท่าเทียบเรือประมง สะพานปลา หรือแพปลา

ข้อ ๖  สถานประกอบกิจการที่ต้องมีการควบคุมตามข้อบัญญัตินี้
ที่ตั้งอยู่ในเขตที่กฎหมายว่าด้วยการผังเมือง
หรือกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคารมีผลใช้บังคับ หรือสถานประกอบกิจการใดที่เข้าข่ายเป็นโรงงาน
หรือมีการประกอบกิจการเกี่ยวกับวัตถุอันตรายจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยการนั้นและกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๗  ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้และให้มีอำนาจออกข้อบังคับ
ระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

หมวด ๑
สถานที่ตั้ง
ลักษณะอาคารและการสุขาภิบาล

ข้อ ๘  สถานประกอบกิจการต้องตั้งอยู่ห่างจากชุมชน
วัด ศาสนสถาน โบราณสถาน โรงเรียน สถาบันการศึกษา โรงพยาบาล หรือสถานที่อื่น ๆ
ตามกฎหมายว่าด้วยโรงงาน และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง  ทั้งนี้
ในกรณีที่สถานประกอบกิจการไม่เข้าข่ายเป็นโรงงานสถานประกอบกิจการนั้นจะต้องมีสถานที่ตั้งตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขประกาศกำหนด
โดยคำนึงถึงลักษณะ และประเภทของการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการนั้น ๆ
ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพอนามัยของประชาชน หรือก่อเหตุรำคาญด้วย

ข้อ ๙  สถานประกอบกิจการที่มีอาคารต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑) ต้องเป็นอาคารที่มีความมั่นคงแข็งแรง
เหมาะสมที่จะประกอบกิจการที่ขออนุญาตได้ตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร
และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง
บันไดหนีไฟ
หรือทางออกฉุกเฉินต้องมีลักษณะเป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคารและกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง
ทั้งนี้ ต้องไม่มีสิ่งกีดขวาง มีแสงสว่างที่เพียงพอ
และมีป้ายหรือเครื่องหมายแสดงชัดเจน โดยทางออกฉุกเฉินต้องมีไฟส่องสว่างฉุกเฉินเมื่อระบบไฟฟ้าปกติขัดข้อง
(๒) ต้องจัดให้มีระบบการจัดแสงสว่าง
และการระบายอากาศให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร
และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง
(๓) ต้องมีห้องน้ำและห้องส้วม
ตามแบบและจำนวนที่กำหนดในกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร
และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง และต้องมีการดูแลรักษาความสะอาดให้อยู่ในสภาพที่ถูกสุขลักษณะเป็นประจำทุกวัน

ข้อ ๑๐  สถานประกอบกิจการที่คนงานอาจเปรอะเปื้อนจากสารเคมี
วัตถุอันตราย หรือสิ่งอื่นใดอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
ต้องจัดให้มีที่อาบน้ำฉุกเฉิน ที่ล้างตาฉุกเฉินตามความจำเป็น และเหมาะสมกับคุณสมบัติของวัตถุอันตราย
และขนาดของการประกอบกิจการตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยวัตถุอันตราย
และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง

ข้อ ๑๑  สถานประกอบกิจการต้องมีการเก็บรวบรวม
หรือกำจัดมูลฝอยที่ถูกสุขลักษณะดังนี้
(๑) มีภาชนะบรรจุ หรือภาชนะรองรับที่เหมาะสม และเพียงพอกับปริมาณ
และประเภทของมูลฝอย รวมทั้งมีการทำความสะอาดภาชนะบรรจุ หรือภาชนะรองรับ
และบริเวณที่เก็บภาชนะนั้นอยู่เสมอ
(๒)
กรณีที่มีการกำจัดเองต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
และต้องดำเนินการให้ถูกต้องตามข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามว่าด้วยการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือมูลฝอย
(๓) กรณีที่มีมูลฝอยที่ปนเปื้อนสารพิษ หรือวัตถุอันตราย
หรือสิ่งอื่นใดที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
หรือมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจะต้องดำเนินการตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

ข้อ ๑๒  สถานประกอบกิจการต้องมีการป้องกันและกำจัดแมลงและสัตว์ที่เป็นพาหะของโรคติดต่อให้ถูกต้องตามหลักวิชาการสุขาภิบาล
สิ่งแวดล้อม

ข้อ ๑๓  สถานประกอบกิจการที่มีโรงอาหาร
หรือห้องครัวที่จัดไว้สำหรับการประกอบอาหารการปรุงอาหาร
การสะสมอาหารสำหรับคนงานต้องมีการดำเนินการให้ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๔  สถานประกอบกิจการต้องจัดวางสิ่งของให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
ปลอดภัย เป็นสัดส่วน และต้องรักษาความสะอาดอยู่เสมอ

หมวด ๒
การอาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ข้อ ๑๕  สถานประกอบกิจการต้องมีมาตรการความปลอดภัยในการทำงาน
และปฏิบัติให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง

ข้อ ๑๖  สถานประกอบกิจการต้องจัดให้มีการป้องกันเพื่อความปลอดภัยดังนี้
(๑)
มีระบบสัญญาณเตือนเพลิงไหม้และเครื่องดับเพลิงตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคารและกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง
 ทั้งนี้
จะต้องมีการบันทึกการบำรุงรักษาเครื่องดับเพลิงอย่างน้อยหกเดือนต่อครั้ง
และมีการฝึกอบรมการดับเพลิงเบื้องต้นจากหน่วยงานที่ทางราชการกำหนดหรือยอมรับ
ให้แก่คนงานไม่น้อยกว่าร้อยละสี่สิบของจำนวนคนงานในสถานประกอบกิจการนั้น
(๒) กรณีที่มีวัตถุอันตรายต้องมีสถานที่ที่ปลอดภัยสำหรับเก็บรักษาวัตถุอันตรายหรือสิ่งของที่อาจก่อให้เกิดอันตราย
หรืออัคคีภัยได้ง่ายไว้โดยเฉพาะตามกฎหมายว่าด้วยวัตถุอันตรายและกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง

หมวด ๓
การควบคุมของเสีย
มลพิษ หรือสิ่งใด ๆ
ที่เกิดจากการประกอบกิจการของสถานประกอบกิจการ

ข้อ ๑๗  สถานประกอบกิจการใดที่การประกอบกิจการอาจก่อให้เกิดมลพิษทางเสียง
หรือความสั่นสะเทือน มลพิษทางอากาศ มลพิษทางน้ำ ของเสียอันตราย
หรือมีการใช้สารเคมีหรือวัตถุอันตรายจะต้องดำเนินการควบคุมและป้องกันมิให้เกิดผลกระทบจนเป็นเหตุรำคาญ
หรือเป็นอันตรายต่อสุขภาพของคนงาน และผู้อยู่อาศัยบริเวณใกล้เคียง

หมวด ๔
ใบอนุญาต

ข้อ ๑๘  เมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันที่ข้อบัญญัตินี้ใช้บังคับ
ห้ามผู้ใดดำเนินกิจการตามประเภทที่มีข้อบัญญัติกำหนดให้เป็นกิจการที่ต้องมีการควบคุมตามข้อ
๕ ในลักษณะที่เป็นการค้า เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ในการออกใบอนุญาตเจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจกำหนดเงื่อนไขโดยเฉพาะให้ผู้รับใบอนุญาตปฏิบัติเพื่อป้องกันอันตรายต่อสุขภาพของสาธารณชนเพิ่มเติมจากที่กำหนดไว้โดยทั่วไปในข้อบัญญัตินี้ก็ได้ใบอนุญาตให้ใช้ได้สำหรับกิจการประเภทเดียวและสำหรับที่แห่งเดียว

ข้อ ๑๙  ผู้ใดประสงค์จะประกอบกิจการตามประเภทที่มีข้อบัญญัติกำหนดให้เป็นกิจการที่ต้องมีการควบคุมตามข้อ
๕
ในลักษณะที่เป็นการค้าจะต้องยื่นคำขอรับใบอนุญาตตามแบบที่กำหนดไว้ท้ายข้อบัญญัตินี้
พร้อมกับเอกสารและหลักฐาน ดังต่อไปนี้
(๑) รูปถ่ายหน้าตรง ไม่สวมหมวก
ไม่สวมแว่นตาดำของผู้ขอรับใบอนุญาต ขนาด ๑ นิ้ว จำนวน ๒ รูป
(๒) สำเนาบัตรประจำตัวประชาชน
หรือสำเนาบัตรข้าราชการ หรือพนักงานรัฐวิสาหกิจ
(๓) สำเนาทะเบียนบ้าน
(๔) สำเนาใบอนุญาตตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
(๕) อื่น ๆ ตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามประกาศกำหนด

ข้อ ๒๐  ผู้ขอรับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไข
ดังต่อไปนี้
(๑) การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่
(๑.๑)
สถานที่นั้นต้องตั้งในทำเลซึ่งจะทำรางระบายน้ำรับน้ำเสียไปให้พ้นจากที่นั้นได้โดยสะดวก
(๑.๒) ต้องทำรางระบายน้ำไปสู่ทางระบายน้ำสาธารณะ หรือบ่อซึ่งรับน้ำเสียด้วยวัตถุถาวรที่มีลักษณะเรียบ
ไม่ซึม ไม่รั่ว น้ำไหลได้สะดวก
(๑.๓) การระบายน้ำต้องไม่ให้เป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำ ทางสาธารณะ
หรือผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียง
(๑.๔)
เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นว่าสถานที่ใดสมควรจะต้องทำพื้นด้วยวัตถุถาวร
เพื่อป้องกันมิให้น้ำซึม รั่ว หรือขังอยู่ได้ หรือเห็นว่าควรมีบ่อพักน้ำเสีย
หรือทำการบำบัดน้ำเสียให้ถูกต้องตามหลักสุขาภิบาล หรือต้องมีบ่อดักไขมัน (Grease Trap) เครื่องป้องกันกลิ่น ไอ เสียง ความกระเทือน
ฝุ่นละออง เขม่า ควัน มูล หรือสิ่งอื่นใดซึ่งอาจเป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง
ผู้ประกอบกิจการนั้นต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
ภายในระยะเวลา ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขกำหนด
(๑.๕) ต้องมีแสงสว่าง และการระบายอากาศเพียงพอ
และต้องจัดสถานที่มิให้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ที่เป็นพาหะนำโรค
(๑.๖) ต้องจัดให้มีน้ำสะอาดเพียงพอแก่การค้านั้น
(๑.๗) ต้องมีที่รองรับมูลฝอย และสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ
(๑.๘) ต้องจัดให้มีส้วมที่ถูกลักษณะตามกฎกระทรวงฉบับที่ ๒ (พ.ศ.
๒๕๓๖) ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง
พ.ศ. ๒๕๓๕ และหรือตามกฎกระทรวงฉบับที่ ๓๙ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒
(๑.๙)
สถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องสร้างให้ถูกสุขลักษณะตามความเห็นชอบของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
(๑.๑๐) สถานที่เกี่ยวกับการตาก หรือผึ่งสินค้าต้องมีที่สำหรับตาก
หรือผึ่งสินค้าที่ไม่ก่อเหตุรำคาญ และตามที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ
(๑.๑๑) ปฏิบัติการอื่นใดภายใต้กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
และต้องถูกสุขลักษณะ ปลอดภัยต่อสุขภาพตามที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ
(๒) มาตรการป้องกันอันตรายต่อสุขภาพ
(๒.๑) ต้องรักษาสถานที่ตามเงื่อนไขที่ได้กำหนดไว้ในหลักเกณฑ์
และเงื่อนไขข้อ (๑) ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอ
และทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่ประกอบกิจการค้าให้สะอาดทุกวัน
(๒.๒)
ต้องประกอบกิจการค้าภายในเขตสถานที่ที่ได้รับอนุญาตและตามกำหนดวันเวลาที่ได้รับอนุญาต
(๒.๓) ต้องรักษาเครื่องมือ เครื่องใช้ในการประกอบการทุกอย่างให้สะอาดอยู่เสมอ
ถ้าวัสดุหรือวัตถุแห่งการค้านั้นจักใช้เป็นอาหารต้องป้องกันวัสดุ
หรือวัตถุนั้นให้พ้นจากฝุ่นละออง แมลงวัน แมลงสาป ยุง หรือพาหะนำโรคอื่น ๆ
(๒.๔) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน แมลงสาป ยุง
หรือสัตว์ที่เป็นพาหะนำโรคอื่น ๆ และต้องเก็บสิ่งของที่เป็นอาหารให้มิดชิด
(๒.๕)
การเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือเพิ่มเติมสถานที่ประกอบกิจการต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๒.๖)
ต้องปฏิบัติการทุกอย่างเพื่อป้องกันมิให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๒.๗) ต้องยินยอม
และให้ความสะดวกแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายเข้าตรวจสถานที่
เครื่องมือ เครื่องใช้
ตลอดจนวิธีประกอบการค้านั้นได้ในเวลาอันสมควรเมื่อได้แจ้งความประสงค์ให้ทราบแล้ว

ข้อ ๒๑  ผู้ได้รับการอนุญาตต้องมารับใบอนุญาตภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือรับรองการอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หากไม่มารับภายในกำหนดเวลาดังกล่าวโดยไม่มีเหตุอันสมควร ให้ถือว่าสละสิทธิ์

ข้อ ๒๒  เมื่อได้รับคำขอรับใบอนุญาต
หรือคำขอต่ออายุใบอนุญาต ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นตรวจความถูกต้อง
และความสมบูรณ์ของคำขอ
ถ้าปรากฏว่าคำขอดังกล่าวไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
หรือเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อบัญญัตินี้
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นรวบรวมความไม่ถูกต้องหรือความไม่สมบูรณ์นั้นทั้งหมด
และแจ้งให้ผู้ขออนุญาตแก้ไขให้ถูกต้องและสมบูรณ์ในคราวเดียวกัน
ในกรณีจำเป็นที่จะต้องส่งคืนคำขอให้แก่ผู้ขออนุญาตก็ให้ส่งคืนคำขอพร้อมทั้งแจ้งความไม่ถูกต้องหรือความไม่สมบูรณ์ให้ทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอ
เจ้าพนักงานท้องถิ่นต้องออกใบอนุญาต หรือมีหนังสือแจ้งคำสั่งไม่อนุญาตพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขออนุญาตทราบภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอ
ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นไม่อาจออกใบอนุญาต
หรือยังไม่อาจมีคำสั่งไม่อนุญาตได้ภายในกำหนดเวลาตามวรรคสองให้ขยายเวลาออกไปได้อีกไม่เกินสองครั้งครั้งละไม่เกินสิบห้าวัน
โดยต้องมีหนังสือแจ้งการขยายเวลา
และเหตุจำเป็นแต่ละครั้งให้ผู้ขออนุญาตทราบก่อนสิ้นกำหนดเวลาตามวรรคสอง
หรือตามที่ได้ขยายเวลาแล้วนั้น แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๓  ใบอนุญาตให้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต
และให้ใช้ได้เฉพาะในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลทมนางามเท่านั้น
การขอต่ออายุใบอนุญาตจะต้องยื่นคำขอก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุ
เมื่อได้ยื่นคำขอพร้อมกับเสียค่าธรรมเนียมแล้ว
ให้ประกอบกิจการต่อไปได้จนกว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งไม่ต่ออายุใบอนุญาต
การขอต่ออายุใบอนุญาต
และการอนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ตามข้อ ๑๘ และข้อ ๑๙ โดยอนุโลม

ข้อ ๒๔  ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องเสียค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตครั้งแรก
หรือก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุตามอัตราที่กำหนดไว้ท้ายข้อบัญญัตินี้
สำหรับกรณีที่เป็นการขอต่ออายุใบอนุญาตตลอดเวลาที่ยังดำเนินกิจการนั้น
ถ้ามิได้เสียค่าธรรมเนียมภายในเวลาที่กำหนด
ให้ชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่ผู้ได้รับใบอนุญาตจะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการนั้นก่อนจะถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมครั้งต่อไป
กรณีที่ผู้มีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามวรรคหนึ่งค้างชำระค่าธรรมเนียมติดต่อกันเกินกว่าสองครั้ง
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดการดำเนินกิจการไว้จนกว่าจะได้เสียค่าธรรมเนียมและค่าปรับจนครบจำนวน

ข้อ ๒๕  บรรดาค่าธรรมเนียมและค่าปรับตามข้อบัญญัตินี้
ให้เป็นรายได้ขององค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม

ข้อ ๒๖  ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องแสดงใบอนุญาตไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย
ณ สถานที่ ที่ประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ

ข้อ ๒๗  ในกรณีที่ใบอนุญาตสูญหาย ถูกทำลาย
หรือชำรุดในสาระที่สำคัญ
ให้ผู้ได้รับใบอนุญาตยื่นคำขอรับใบแทนใบอนุญาตภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ทราบถึงการสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุด ตามแบบที่กำหนดไว้ท้ายข้อบัญญัตินี้
การขอรับใบแทนใบอนุญาตและการออกใบแทนใบอนุญาตให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
วิธีการ และเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑)
กรณีใบอนุญาตสูญหายให้ผู้ยื่นคำขอรับใบแทนใบอนุญาตนำสำเนาบันทึกการแจ้งความต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่แห่งท้องที่ที่ใบอนุญาตสูญหายมาแสดงต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นประกอบด้วย
(๒) กรณีใบอนุญาตถูกทำลาย
หรือชำรุดในสาระที่สำคัญให้ผู้ยื่นคำขอรับใบแทนใบอนุญาตนำใบอนุญาตเดิมเท่าที่เหลืออยู่มาแสดงต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นประกอบด้วย

ข้อ ๒๘  ในกรณีที่ปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาตไม่ปฏิบัติ
หรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามบทบัญญัติ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
กฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือข้อบัญญัตินี้หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาตในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาตตามข้อบัญญัตินี้
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตได้ภายในเวลา
ที่เห็นสมควรแต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน

ข้อ ๒๙  เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตได้ในกรณี
ดังต่อไปนี้
(๑) เมื่อผู้รับใบอนุญาตถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตตั้งแต่สองครั้งขึ้นไป
และมีเหตุที่จะต้องถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตอีก
(๒)
เมื่อผู้รับใบอนุญาตต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕
(๓) เมื่อผู้รับใบอนุญาตไม่ปฏิบัติ
หรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
กฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบัญญัตินี้
หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาตในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาตตามข้อบัญญัตินี้
และการไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องนั้นก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน
หรือมีผลกระทบต่อสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน

ข้อ ๓๐  คำสั่งพักใช้ใบอนุญาตและคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ทำเป็นหนังสือแจ้งให้ผู้รับใบอนุญาตทราบ ในกรณีที่ไม่พบผู้รับใบอนุญาต
หรือผู้รับใบอนุญาตไม่ยอมรับคำสั่งดังกล่าว ให้ส่งคำสั่งนั้นโดยทางไปรษณีย์ตอบรับ
หรือให้ปิดคำสั่งนั้นไว้ในที่เปิดเผยเห็นได้ง่าย ณ ภูมิลำเนา
หรือสำนักทำการงานของผู้รับใบอนุญาต
และให้ถือว่าผู้รับใบอนุญาตนั้นได้รับทราบคำสั่งแล้วตั้งแต่เวลาที่คำสั่งไปถึงหรือวันปิดคำสั่ง
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๓๑  ผู้ที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจะขอรับใบอนุญาตสำหรับการประกอบกิจการที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตนั้นอีกไม่ได้จนกว่าจะพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๓๒  ผู้ใดฝ่าฝืน
หรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕

ประกาศ
ณ วันที่ ๓๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๐
ทองอินทร์
 หาญจรูญ
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม

[เอกสารแนบท้าย]

๑. บัญชีอัตราค่าธรรมเนียมท้ายข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลทมนางาม
เรื่อง กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๙
๒. คำขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
๓. คำขอต่ออายุใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
๔. ใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
๕. คำขอรับใบแทนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

พิมพ์มาดา/อัญชลี/จัดทำ
๖ ธันวาคม ๒๕๖๐

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๒๙๔ ง/หน้า ๑๔๑/๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๐