กฎกระทรวง ฉบับที่ 26 (พ.ศ. 2539) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 (ฉบับ Update ล่าสุด)

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๒๖ (พ.ศ. ๒๕๓๙)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ.
๒๕๒๒

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ (๑) (๒) (๓) (๔) (๕)
(๑๐) และ (๑๔) แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๓๐
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิก
(๑) กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๓๕)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
(๒) กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๗ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
(๓) กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๘ (พ.ศ. ๒๕๓๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒
(๔) กฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๐ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒

ข้อ ๒ 
กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับแก่รถยนต์รับจ้างประเภทรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนที่จดทะเบียนในเขตกรุงเทพมหานคร
เว้นแต่รถยนต์รับจ้างดังกล่าวที่จดทะเบียนไว้ก่อนวันที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๕
หรือเจ้าของรถนำมาจดทะเบียนแทนรถยนต์รับจ้างดังกล่าว

ข้อ ๓[๑]  รถยนต์รับจ้างต้องเป็นรถเก๋งสองตอน
รถเก๋งสองตอนแวน รถเก๋งสามตอน รถเก๋งสามตอนแวน รถยนต์นั่งสองตอน
รถยนต์นั่งสองตอนแวน รถยนต์นั่งสามตอน รถยนต์นั่งสามตอนแวน
หรือรถลักษณะอื่นตามแบบที่กรมการขนส่งทางบกให้ความเห็นชอบ  ทั้งนี้ ต้องมีขนาดความกว้างของรถไม่เกิน
๒.๕๐ เมตร ความยาวไม่เกิน ๖ เมตร ความสูงไม่เกิน ๒ เมตร
มีประตูไม่ต่ำกว่าสี่ประตูและเครื่องยนต์ต้องมีความจุของกระบอกสูบรวมกันไม่ต่ำกว่า
๑,๕๐๐
ลูกบาศก์เซนติเมตร
ในกรณีที่เป็นรถยนต์นั่งสองตอน
รถยนต์นั่งสองตอนแวน รถยนต์นั่งสามตอน หรือรถยนต์นั่งสามตอนแวน
เบาะนั่งต้องมีความสูงจากพื้นถึงส่วนบนสุดของเบาะนั่งไม่น้อยกว่า ๒๕
เซนติเมตรและความสูงจากส่วนต่ำสุดของเบาะนั่งถึงหลังคาต้องไม่น้อยกว่า ๘๕
เซนติเมตร

ข้อ ๔ 
รถยนต์รับจ้างต้องไม่ติดตั้งระบบควบคุมการปิดเปิดประตูรถจากศูนย์กลาง (CENTRAL
LOCK) และกระจกกันลมทุกด้านต้องเป็นกระจกที่โปร่งใสสามารถมองเห็นสภาพภายในรถและสภาพการจราจรภายนอกรถได้ชัดเจน
และห้ามมิให้นำวัสดุอื่นใดมาติดหรือบังส่วนหนึ่งส่วนใดของกระจก เว้นแต่เป็นการติดเครื่องหมาย
หรือเอกสารตามที่กฎหมายกำหนด
หรือการติดวัสดุสำหรับบังหรือกรองแสงแดดที่กระจกกันลมด้านหน้าตามลักษณะและขนาดที่กรมการขนส่งทางบกกำหนด

ข้อ ๕  รถยนต์รับจ้างต้องมีและใช้มาตรค่าโดยสาร (TAXI-METER)
โดยติดตั้งไว้ด้านซ้ายของผู้ขับรถ
อัตราค่าโดยสารตามวรรคหนึ่งต้องเป็นแบบหรือชนิดที่ได้รับความเห็นชอบจากกรมการขนส่งทางบกโดยต้องแสดงจำนวนเงินค่าโดยสารได้ตามอัตราระยะทางและระยะเวลาที่กำหนดไว้ในข้อ
๑๑

ข้อ ๖ 
รถยนต์รับจ้างต้องมีและใช้เครื่องสื่อสารตามกฎหมายว่าด้วยวิทยุคมนาคม
ตามแบบหรือชนิดที่ได้รับความเห็นชอบจากกรมไปรษณีย์โทรเลข
รถยนต์รับจ้างที่มีและใช้เครื่องสื่อสารตามวรรคหนึ่งต้องแสดงเครื่องหมายการใช้เครื่องสื่อสาร
ณ ที่ที่คนโดยสารเห็นได้ชัดเจน ทั้งนี้ ตามลักษณะ ขนาด
และตำแหน่งตามที่นายทะเบียนประกาศกำหนด

ข้อ ๗  รถยนต์รับจ้างให้ใช้สี ดังนี้
(๑) รถยนต์รับจ้างของบุคคลธรรมดาให้ใช้สีเขียวและสีเหลืองเป็นสีของตัวถังรถดังนี้
(ก) สีเขียวให้เริ่มตั้งแต่ด้านล่างสุดของตัวถังจนถึงที่ปิดเปิดประตูเป็นแนวขนานกับพื้นตลอดรอบตัวรถ
(ข) สีเหลืองให้เริ่มถัดต่อจากสีเขียวตาม (ก)
จนถึงด้านบนของหลังคารถ
(๒) รถยนต์รับจ้างของนิติบุคคลให้ใช้สีตามแบบที่นายทะเบียนให้ความเห็นชอบ

ข้อ ๘ 
รถยนต์รับจ้างต้องมีเครื่องหมายเป็นอักษรโรมันว่า TAXI-METER
อยู่ภายในกรอบขนาดไม่น้อยกว่า ๖๐ เซนติเมตร x ๑๕
เซนติเมตร ติดตรึงไว้ในแนวนอนบนหลังคารถให้เห็นได้จากทางหน้ารถ ตัวอักษรคำว่า TAXI-METER
ให้มีขนาดสูงไม่น้อยกว่า ๗ เซนติเมตร เส้นของตัวอักษรหนาไม่น้อยกว่า ๑.๒๐
เซนติเมตร
และให้มีแสงไฟพร้อมด้วยกรอบที่บังคับแสงให้เห็นเครื่องหมายนี้ได้ชัดเจนในเวลากลางคืน
และเครื่องหมายอื่นตามลักษณะขนาด
และตำแหน่งตามระเบียบที่อธิบดีกรมการขนส่งทางบกกำหนด
การขอแก้ไขทะเบียนเปลี่ยนแปลงประเภทจากรถยนต์รับจ้างเป็นรถยนต์ประเภทอื่นต้องเอาเครื่องหมายตามวรรคหนึ่งออก

ข้อ ๙ 
ในขณะใดขณะหนึ่งที่ผู้ขับรถยนต์รับจ้างไม่ประสงค์จะทำการรับจ้างบรรทุกคนโดยสารให้แสดงเครื่องหมายงดรับจ้างบรรทุกคนโดยสารไว้ที่หน้ารถด้านซ้ายของผู้ขับรถ
โดยให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากภายนอกรถทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน
เครื่องหมายงดรับจ้างบรรทุกคนโดยสารตามวรรคหนึ่ง
ต้องมีลักษณะเป็นแผ่นป้ายรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีพื้นสีขาวขนาดไม่น้อยกว่า ๑๐
เซนติเมตร x ๒ เซนติเมตร
และมีเส้นกรอบสีแดงหนาไม่น้อยกว่า ๐.๕ เซนติเมตร ตรงกลางมีตัวอักษรสีแดง คำว่า งดรับจ้างขนาดสูงไม่น้อยกว่า
๕ เซนติเมตร และเส้นของตัวอักษรหนาไม่น้อยกว่า ๐.๖ เซนติเมตร

ข้อ
๑๐[๒] 
รถยนต์รับจ้างตามกฎกระทรวงนี้ให้มีอายุการใช้งานได้ไม่เกินเก้าปีนับแต่วันที่รถยนต์นั้นจดทะเบียนครั้งแรก

ข้อ ๑๑  ให้รัฐมนตรีมีอำนาจกำหนดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารสำหรับรถยนต์รับจ้าง
และอัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสาร ดังต่อไปนี้
(๑)
ค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารให้กำหนดโดยถือเกณฑ์ระยะทาง ๒ กิโลเมตรแรกไม่เกิน ๕๐ บาท
และกิโลเมตรต่อ ๆ ไปไม่เกินกิโลเมตรละ ๑๒ บาท และในกรณีที่ไม่สามารถเคลื่อนที่หรือเดินรถต่อไปได้ตามปกติวิสัยในอัตรานาทีละไม่เกิน
๓ บาท
(๒)
อัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นจากค่าจ้างรถบรรทุกคนโดยสารให้กำหนดดังนี้
(ก)
กรณีการจ้างผ่านศูนย์บริการสื่อสารของผู้รับจ้าง กำหนดได้ไม่เกิน ๕๐ บาท
(ข)
กรณีการจ้างจากท่าอากาศยานกรุงเทพโดยรถยนต์รับจ้างนั้นจอดรอคนโดยสารอยู่ในบริเวณท่าอากาศยานกรุงเทพ
ณ จุดที่ได้จัดไว้เป็นการเฉพาะกำหนดได้ไม่เกิน ๑๐๐ บาท
การกำหนดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารและค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารตามวรรคหนึ่งให้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา
การเรียกเก็บค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารให้เรียกเก็บตามจำนวนเงินรวมที่แสดงไว้ในมาตราค่าโดยสารส่วนการเรียกเก็บค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสาร
(ถ้ามี) ให้เรียกเก็บเพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารที่แสดงไว้ในมาตราค่าโดยสารดังกล่าว

ข้อ ๑๒ 
ให้เจ้าของรถยนต์รับจ้างติดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารและอัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกโดยสารตามข้อ
๑๑ ในรถ ณ ที่ที่คนโดยสารเห็นได้ชัดเจน ทั้งนี้ ตามลักษณะขนาด
และตำแหน่งตามที่นายทะเบียนประกาศกำหนด

ข้อ
๑๓[๓]
 รถยนต์รับจ้างที่จดทะเบียนไว้ตามกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๓๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
จะมีและใช้เครื่องสื่อสารตามข้อ ๖ หรือไม่ก็ได้

ข้อ ๑๔  บรรดาประกาศหรือระเบียบที่ออกตามกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๓๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
ให้ยังคงใช้บังคับได้ต่อไปเพียงเท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งกับกฎกระทรวงนี้จนกว่าจะมีประกาศหรือระเบียบตามกฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ

ข้อ ๑๕[๔] 
กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๓๙
วันมูหะมัดนอร์
 มะทา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
โดยที่การนำเครื่องสื่อสารมาติดตั้งในรถยนต์รับจ้าง (TAXI-METER)
เพื่อให้ผู้ใช้บริการสามารถเรียกใช้บริการโดยผ่านเครื่องสื่อสารดังกล่าวได้
นอกจากจะเป็นการปรับปรุงและพัฒนาการให้บริการของรถยนต์รับจ้าง(TAXI-METER)
ให้ทันสมัยมากยิ่งขึ้นแล้ว
ยังก่อให้เกิดประโยชน์ในการอำนวยความสะดวกแก่ทั้งผู้ให้บริการและผู้ใช้บริการ
โดยเฉพาะผู้ใช้บริการที่อยู่ห่างไกลถนนใหญ่หรือสถานที่จอดรถยนต์รับจ้าง (TAXI-STAND)
รวมทั้งยังมีผลให้ปริมาณรถยนต์บนท้องถนนลดลงด้วย
ซึ่งจะเป็นมาตรการเสริมประการหนึ่งในการแก้ปัญหาการจราจร
สมควรกำหนดให้รถยนต์รับจ้าง (TAXI-METER) ในเขตกรุงเทพมหานครต้องมีและใช้เครื่องสื่อสาร
นอกจากนี้ สมควรกำหนดให้รถยนต์รับจ้าง (TAXI-METER) ในเขตกรุงเทพมหานครที่จอดรถคนโดยสารในบริเวณท่าอากาศยานกรุงเทพหรือค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารได้เพิ่มขึ้น
เพื่อเป็นการจูงใจผู้ขับรถยนต์รับจ้างให้จอดรอผู้ที่จะใช้บริการในบริเวณท่าอากาศยานกรุงเทพ
ประกอบกับกฎกระทรวงฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๓๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ.
๒๕๒๒ ซึ่งเป็นกฎกระทรวงที่กำหนดในเรื่องดังกล่าวนี้
ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมมาแล้วหลายครั้ง สมควรรวบรวมกฎกระทรวงในเรื่องที่เกี่ยวกับการควบคุมรถยนต์รับจ้าง
(TAXI-METER) ในเขตกรุงเทพมหานครให้เป็นฉบับเดียวกัน  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๙ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๕]

ข้อ ๒ 
รถยนต์รับจ้างที่มีอายุการใช้งานเกินเจ็ดปี นับแต่วันที่รถยนต์นั้นจดทะเบียนครั้งแรกและจดทะเบียนเปลี่ยนประเภทไปแล้วก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับหากรถยนต์นั้นมีอายุการใช้งานยังไม่ถึงเก้าปี
นับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรกและมีการจดทะเบียนเปลี่ยนประเภทกลับมาเป็นรถยนต์รับจ้างภายหลัง
ให้ใช้รถยนต์นั้นเป็นรถยนต์รับจ้างได้ต่อไปจนกว่าจะครบเก้าปี
นับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก เว้นแต่ได้โอนรถยนต์นั้นให้แก่บุคคลอื่นแล้ว จะใช้รถยนต์นั้นเป็นรถยนต์รับจ้างอีกไม่ได้

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากปัจจุบันเศรษฐกิจของประเทศไทยได้ประสบภาวะตกต่ำจนถึงขั้นวิกฤต
การขยายอายุการใช้งานของรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนเพิ่มขึ้นอีก
นับเป็นมาตรการประหยัดอย่างหนึ่งที่จะช่วยให้ต้นทุนการประกอบกิจการรถยนต์รับจ้างดังกล่าวต่ำลง
อันจะก่อให้เกิดผลดีต่อการลงทุนของภาคเอกชนและภาวะเศรษฐกิจโดยรวมด้วย และเป็นมาตรการที่เหมาะสมในภาวะการณ์เช่นนี้
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมอายุการใช้งานของรถยนต์รับจ้างดังกล่าวที่กำหนดไว้ในกฎระทรวง
ฉบับที่ ๒๖ (พ.ศ. ๒๕๓๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
เสียใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๓๓ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๖]

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๖ (พ.ศ.
๒๕๓๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ กำหนดให้รถยนต์รับจ้างที่จดทะเบียนไว้ตามกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๓๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
ที่เป็นของนิติบุคคลต้องมีและใช้เครื่องสื่อสารภายในสองปีนับแต่วันที่ ๒๖
กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ เป็นต้นไป
แต่โดยที่ปัจจุบันนิติบุคคลที่เป็นเจ้าของรถได้รับผลกระทบและความเดือดร้อนจากภาวะเศรษฐกิจ
สมควรขยายระยะเวลาการใช้บังคับดังกล่าวจากสองปีเป็นห้าปี
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๓๗ (พ.ศ. ๒๕๔๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๗]

ข้อ ๒ 
รถยนต์รับจ้างที่มีอายุการใช้งานเกินเก้าปี นับแต่วันที่รถยนต์นั้นจดทะเบียนครั้งแรกและจดทะเบียนเปลี่ยนประเภทไปแล้วก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ
หากรถยนต์นั้นมีอายุการใช้งานยังไม่ถึงสิบสองปี นับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก
และมีการจดทะเบียนเปลี่ยนประเภทกลับมาเป็นรถยนต์รับจ้างภายหลัง
ให้ใช้รถยนต์นั้นเป็นรถยนต์รับจ้างได้ต่อไปจนกว่าจะครบสิบสองปี
นับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก เว้นแต่ได้โอนรถยนต์นั้นให้แก่บุคคลอื่นแล้ว จะใช้รถยนต์นั้นเป็นรถยนต์รับจ้างอีกไม่ได้

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากปัจจุบันเศรษฐกิจของประเทศยังประสบภาวะตกต่ำอย่างต่อเนื่อง
การขยายอายุการใช้งานของรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนเพิ่มขึ้นอีกนับเป็นมาตรการประหยัดอย่างหนึ่งที่จะช่วยให้ต้นทุนการประกอบกิจการรถยนต์รับจ้างดังกล่าวต่ำลงอันจะก่อให้เกิดผลดีต่อการลงทุนของภาคเอกชนและภาวะเศรษฐกิจโดยรวมด้วย
และเป็นมาตรการที่เหมาะสมในภาวะการณ์เช่นนี้
สมควรแก้ไขอายุการใช้งานของรถยนต์รับจ้างดังกล่าวเสียใหม่จากเก้าปีเป็นสิบสองปี
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๓๙  (พ.ศ. ๒๕๔๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๘]

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๖ (พ.ศ.
๒๕๓๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๓๓ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ กำหนดให้รถยนต์รับจ้างแบบใช้มาตรค่าโดยสาร
(TAXI - METER) ที่เป็นของนิติบุคคลที่จดทะเบียนไว้ก่อนวันที่
๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐ ต้องมีและใช้เครื่องสื่อสาร ตั้งแต่วันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๕
ทำให้ผู้ประกอบการได้รับความเดือดร้อน
และเกิดภาระค่าใช้จ่ายในการติดตั้งเครื่องสื่อสารเพิ่มขึ้นโดยไม่คุ้มค่าแก่การนำไปใช้งาน
เนื่องจากจะครบอายุการใช้งาน ๑๒ ปีแล้ว
ประกอบกับโดยที่เครื่องสื่อสารเป็นสินค้านำเข้าต้องสูญเสียเงินตรากับต่างประเทศอีกด้วย
สมควรกำหนดให้รถยนต์รับจ้างดังกล่าวที่เป็นของนิติบุคคลจะมีและใช้เครื่องสื่อสารหรือไม่ก็ได้เช่นเดียวกับรถยนต์รับจ้างที่เป็นของบุคคลธรรมดา
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๔ (พ.ศ. ๒๕๔๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๙]

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๖ (พ.ศ.
๒๕๓๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒
กำหนดให้เฉพาะรถเก๋งสองตอนหรือรถเก๋งสองตอนที่มีพื้นที่บรรทุกของภายในตัวรถ
(รถเก๋งสองตอนแวน) ที่ผลิตสำเร็จรูปจากโรงงานผู้ผลิตเท่านั้น
สามารถจดทะเบียนเป็นรถยนต์รับจ้างในเขตกรุงเทพมหานครได้
ทำให้รถลักษณะอื่นไม่สามารถจดทะเบียนเป็นรถยนต์รับจ้างได้ ดังนั้น
เพื่อเป็นการยกระดับมาตรฐานการให้บริการของรถยนต์รับจ้างและเพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์ภายในประเทศ
สมควรกำหนดให้รถลักษณะอื่นสามารถจดทะเบียนเป็นรถยนต์รับจ้างในเขตกรุงเทพมหานครได้
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๘ (พ.ศ. ๒๕๔๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์
พ.ศ. ๒๕๒๒[๑๐]

ข้อ ๒  รถยนต์รับจ้างที่จดทะเบียนไว้แล้วก่อนวันที่กฎกระทรวงนี้ใช้บังคับ
และมีอายุการใช้งานยังไม่ถึงสิบสองปี นับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก
ให้ใช้รถยนต์รับจ้างนั้นต่อไปได้จนกว่าจะครบสิบสองปีนับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากในปัจจุบันได้กำหนดให้รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนที่จดทะเบียนในเขตกรุงเทพมหานครมีอายุการใช้งานได้ไม่เกินสิบสองปีนับแต่วันจดทะเบียนครั้งแรก
ซึ่งจากผลการพิจารณาของคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
ปรากฏว่าอายุการใช้งานที่เหมาะสมทั้งทางด้านวิศวกรรมและความปลอดภัย เศรษฐศาสตร์
และสิ่งแวดล้อม สำหรับรถยนต์รับจ้างดังกล่าวควรกำหนดไว้ไม่เกินเก้าปี ดังนั้น
เพื่อแก้ไขอายุการใช้งานของรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนจากสิบสองปีเป็นเก้าปี
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[๑]
ข้อ ๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๔ (พ.ศ. ๒๕๔๘)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒

[๒]
ข้อ ๑๐ แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๘ (พ.ศ. ๒๕๔๘)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ.๒๕๒๒

[๓]
ข้อ ๑๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๓๙ (พ.ศ. ๒๕๔๕)
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒

[๔]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๓/ตอนที่ ๗๑ ก/หน้า ๒๕/๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๓๙
ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒

[๕]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๕๓ ก/หน้า ๑๘/๒๕ สิงหาคม ๒๕๔๑

[๖]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๖/ตอนที่ ๑๐ ก/หน้า ๒๒/๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๒

[๗]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๘/ตอนที่ ๑๑ ก/หน้า ๑/๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๔

[๘]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๙/ตอนที่ ๔๒ ก/หน้า ๒๙/๓ พฤษภาคม ๒๕๔๕

[๙] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๒/ตอนที่ ๙ ก/หน้า ๔/๒๕ มกราคม
๒๕๔๘

[๑๐]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๒/ตอนที่ ๑๒๓ ก/หน้า ๘/๒๖ ธันวาคม ๒๕๔๘