กฎเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ออกโดยอาศัยอำนาจซึ่งได้มอบหมายไว้ในพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ พระพุทธศักราช 2465

กหดหกดหกดหกด

กฎเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย
ออกโดยอาศัยอำนาจซึ่งได้มอบหมายไว้ใน
พระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ
พระพุทธศักราช ๒๔๖๕
---------------

                        เจ้าพระยายมราช
เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ได้รับพระราชทานพระบรมราชา
นุญาตตามความในมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ พระพุทธศักราช ๒๔๖๕ 
ให้ออกกฎเสนาบดีขึ้นไว้ดังต่อไปนี้

                                                                 หมวดที่  ๑

ว่าด้วย การนำยาเข้าและการยกเว้น

                        ข้อ  ๑ 
การซื้อยาซึ่งไม่ได้ประกาศตามมาตรา ๙  
                        ผู้ถือใบอนุญาตผู้ใดปรารถนาจะซื้อยาเสพย์ติดให้โทษชนิดใด
ซึ่งยังมิได้
ประกาศว่าเป็นยาอันจะนำเข้ามาในระหว่างปีหน้าจะต้องบอกจำนวนยานั้น
และเหตุที่ขอร้องในคำ
ร้องเป็นลายลักษณ์อักษรดังได้บังคับไว้ในมาตรา ๙
และถ้ายาเสพย์ติดให้โทษนั้นมีอยู่ในของผสม
ชนิดใด ก็ให้บอกจำนวนต่าง ๆ ของโอสถสารอื่น ๆ ซึ่งมีอยู่ในของผสมนั้น
กับทั้งจำนวนยาเสพย์ติด
ให้โทษชนิดเดียว หรือหลายชนิดนั้นด้วย

                        ข้อ  ๒ 
คำร้องเพื่อให้ยกเว้นตามมาตรา ๕
                        (๑) 
ผู้ใดปรารถนาจะขอให้ยาหรือของปรุงชนิดใดได้ยกเว้นตามข้อความในมาตรา ๕
แห่งพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ อาจยื่นคำร้องต่ออธิบดีเป็นลายลักษณ์อักษร 
บอกชื่อยาหรือของปรุง บอกส่วนอันแน่นอนของยาเสพย์ติดให้โทษซึ่งมีอยู่และโอสถสารอย่างอื่น  
พร้อมทั้งเหตุที่ปรารถนาจะให้ยาหรือของปรุงนั้นได้ยกเว้นจากพระราชบัญญัติ
และเหตุที่เชื่อว่ายา
นั้นไม่ให้โทษด้วย
                        (๒) 
ถ้าของปรุงนั้นมีอยู่ในตำราฟาร์มาโกเบียที่ปรากฎว่าเป็นยาตำหรับหลวง ก็
ต้องบอกตำหรับยานั้นและอ้างตำราฟาร์มาโกเบียที่ปรากฎตำหรับยานั้นด้วย
                        (๓)  ถ้าของปรุงนั้นไม่ใช่ยาตำหรับหลวง
แต่เป็นยาของผู้ประดิษฐ์บางคนแล้ว
ต้องบอกชื่อผู้ประดิษฐ์พร้อมด้วยส่วนประกอบของยาหรือของปรุงนั้น
                        (๔) 
ต้องส่งตัวอย่างยานั้นพร้อมกับเวลาที่ยื่นคำร้อง และในเวลาอื่น ๆ ตามแต่
จะต้องการให้ส่ง

                        ข้อ  ๓ ใบอนุญาตนำยาเข้าตามมาตรา ๘
                        ตามความแห่งพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษยาทั้งสิ้นที่ระบุไว้ในมาตรา
๔ 
และซึ่งมิได้เป็นยาอันยกเว้นตามมาตรา ๕ นั้น จะนำเข้ามาในไทยได้แต่อธิบดี
ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่เท่า
นั้น
                        จะมีข้อยกเว้นได้
                        (ก)  โดยไม่มีจำกัด หรือ
                        (ข)  ตามลักษณะแห่งการนำยาเข้า คือ
ผู้ที่ปรารถนาจะนำยานั้นเข้ามาในไทย 
ต้องยื่นคำร้องต่ออธิบดีเพื่อขอใบอนุญาตนำยาเข้า
มีความว่ายานั้นสำหรับใช้ในการบำบัดโรคโดย
ถูกต้องตามกฎหมาย คำร้องนี้ให้ทำตามแบบ ๒ ประเภท ค.
สำหรับการนำยาเข้าคราวหนึ่ง ๆ และ
ถ้าอธิบดีเห็นเป็นที่พอใจว่าคำร้องนั้นได้ทำโดยสุจริตแล้ว
ก็อาจออกใบอนุญาตให้โดยเรียกค่าธรรม
เนียม ๑ บาท
                        การนำยาที่ยกเว้นเข้ามาในไทยนั้น
ให้นำเข้ามาได้ทางกรุงเทพ ฯ ภูเก็ต และปะ
ดังเบซาร์เท่านั้น

                        ข้อ  ๔ 
การนำยาอันยกเว้นเข้ามาตามมาตรา ๘ 
                        ก่อนรับยาอันยกเว้นตามข้อ
๓ (ข) จากศุลกสถานให้ผู้นำยาเข้าลงนามในคำ
สำแดงพิเศษบอกข้อความตามแบบราชการ สำหรับยาอันยกเว้นที่นำเข้ามา และบอกจำนวนยา
เสพย์ติดให้โทษเป็นกรัม และเลขที่ของใบอนุญาตให้นำยานั้นเข้ามา
ตามที่เจ้าพนักงานศุลกากร
ต้องการ

                        ข้อ  ๕ 
การปรุงยาผสมสำรองซึ่งเป็นยาอันยกเว้น
                        ผู้ถือใบอนุญาตผู้ใดมุ่งหมายจะใช้ยาเสพย์ติดให้โทษในการประดิษฐ์
หรือปรุง 
เป็นยาผสมสำรองไว้ซึ่งเป็นยาอันยกเว้นตามพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษต้องแจ้งต่ออธิบดีไม่
น้อยกว่า ๓ วัน ก่อนที่จะปรุงยาผสมนั้นโดยบอกชื่อและจำนวนยาผสม จำนวนยาเสพย์ติดให้โทษที่
จะใช้และวันปรุง แต่ให้พึงเข้าใจว่านักปรุงยาที่ได้รับใบอนุญาตประเภท ก.
เท่านั้น จะปรุงยาผสมซึ่ง
ยกเว้นนั้นได้ตามกฎหมาย

                                                                  หมวดที่ ๒
                                                                  ใบอนุญาต

                        ข้อ  ๖ 
ประเภทใบอนุญาตตามมาตรา ๑๔
                        ใบอนุญาตจะได้ออกให้ตามประเภทต่าง
ๆ ดังต่อไปนี้
                        (๑)  ผู้ค้า คือนักปรุงยา และผู้จำหน่ายยา
                               (ก)  ผู้ค้าซึ่งมีประกาศนียบัตร
                               (ข)  ผู้ค้าซึ่งไม่มีประกาศนียบัตร
                        (๒)  แพทย์ ช่างฟัน และสัตวแพทย์
                               (ค)  แพทย์ ช่างฟัน
และสัตวแพทย์ซึ่งมีประกาศนียบัตร
                               (ง)  แพทย์  ช่างฟัน และสัตวแพทย์ซึ่งไม่มีประกาศนียบัตร

                        ข้อ  ๗ 
ใบอนุญาตสำหรับผู้ค้าซึ่งมีประกาศนียบัตร
                        นักปรุงยาหรือผู้จำหน่ายยาผู้ใดซึ่งมีประกาศนียบัตรของมหาวิทยาลัย
หรือโรง
เรียนออกให้ในวิชาบำบัดโรคทางยา ทางผ่าตัด หรือทางปรุงยา อาจยื่นคำร้องตามแบบ
๑ ประเภท 
ข. ต่ออธิบดีเพื่อขอรับใบอนุญาตซื้อ มีและขายยาเสพย์ติดให้โทษได้
เมื่ออธิบดีเห็นว่า
ประกาศนียบัตรนั้นเป็นที่พอใจ
และเห็นว่าไม่มีเหตุอันตรายเนื่องจากความประพฤติของผู้ยื่นคำ
ร้องซึ่งจะจำหน่ายยานั้นผิดต่อพระราชบัญญัติแล้ว ก็ให้ออกใบอนุญาตให้

                        ข้อ  ๘ 
ใบอนุญาตสำหรับผู้ค้าซึ่งไม่มีประกาศนียบัตร
                        นักปรุงยาหรือผู้จำหน่ายยาผู้ใดซึ่งไม่มีประกาศนียบัตรดังกล่าวแล้ว
อาจยื่นคำ
ร้องตามแบบ ๒ ประเภท ข. ต่ออธิบดีเพื่อขอรับใบอนุญาตซื้อ
มีและขายยาเสพย์ติดให้โทษได้ แต่
ต้องมีผู้ซึ่งมีใบอนุญาตตามความในข้อ ๗ ลงนามรับรองในคำร้องว่า ผู้นั้นมีความรู้และความ
ชำนาญพอที่จะจำหน่ายยานั้นโดยมิให้เป็นอันตรายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด
เมื่ออธิบดีพิจารณาเห็นเป็นการ
สมควรแล้ว จะออกใบอนุญาตให้ก็ได้
                        อนึ่งผู้ยื่นคำร้องต้องวางเงิน
๑,๐๐๐ บาทไว้ต่อกรมสาธารณสุข เพื่อเป็นประกัน
พร้อมกับคำร้องก่อนเมื่อผู้ยื่นคำร้องทำผิดต่อกฎเสนาบดีนี้
แต่ข้อหนึ่งข้อใดแล้ว ผู้ยื่นคำร้องอาจถูก
ริบเงินประกันทั้งหมดหรือแต่ส่วนหนึ่งส่วนใด เมื่อครบกำหนดอายุใบอนุญาตแล้ว
ถ้าผู้ยื่นคำร้องมิ
ได้กระทำผิดต่อกฎเสนาบดีนี้แต่อย่างใด และไม่ต่ออายุใบอนุญาตแล้ว
กรมสาธารณสุขจะคืนเงิน
ให้ผู้นั้นไป

                        ข้อ  ๙ 
ใบอนุญาตสำหรับแพทย์ประกาศนียบัตร
                         แพทย์ ช่างฟัน
หรือสัตวแพทย์ผู้ใดซึ่งมีประกาศนียบัตรของมหาวิทยาลัย หรือ
โรงเรียนออกให้ในวิชาบำบัดโรคทางยา ทางผ่าตัด ทางผดุงครรภ์ ทางพยาบาล
ทางช่างฟัน ทาง
ปรุงยา หรือทางบำบัดโรคสัตว์ อาจยื่นคำร้องตามแบบ ๑ ประเภท ข. ต่ออธิบดีเพื่อขอรับใบอนุญาต
ซื้อ มี และใช้ หรือจำหน่ายยาเสพย์ติดให้โทษได้ตามกฎว่าด้วยแพทย์ ช่างฟัน
หรือสัตวแพทย์ ซึ่งได้
รับใบอนุญาต เมื่ออธิบดีเห็นว่าประกาศนียบัตรนั้นเป็นที่พอใจ
และเห็นว่าไม่มีเหตุอันตรายเนื่อง
จากความประพฤติของผู้ยื่นคำร้องซึ่งจะจำหน่ายยานั้นผิดต่อพระราชบัญญัติแล้ว
ก็ให้ออกใบ
อนุญาตให้

                        ข้อ
๑๐ ใบอนุญาตสำหรับแพทย์ไม่มีประกาศนียบัตร 
                        แพทย์
ช่างฟัน หรือสัตวแพทย์ผู้ใดซึ่งไม่มีประกาศนียบัตรดังกล่าวแล้ว อาจยื่น
คำร้องตามแบบ ๑ ประเภท ข. ต่ออธิบดี เพื่อขอรับใบอนุญาตซื้อ มี
ใช้หรือจำหน่ายยาเสพย์ติดให้
โทษได้ตามกฎว่าด้วยใบอนุญาตประเภทนี้ เมื่ออธิบดีได้ไต่สวนเห็นสมควรแล้วว่า
ผู้ยื่นคำร้องมี
ความรู้และความชำนาญพอที่จะใช้ยานั้นโดยไม่ให้เป็นอันตรายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด
จะออกใบอนุญาตให้
แก่ผู้นั้นก็ได้
แต่ให้พึงเข้าใจว่าอธิบดีอาจให้ผู้ยื่นคำร้องแสดงประกาศนียบัตรหรือหลักฐานในความรู้
ความชำนาญนั้น

                        ข้อ
๑๑ โรงพยาบาลและสภาวิทยาศาสตร์
                        ใบอนุญาตสำหรับกุศลสังคหะสภา
และโรงพยาบาลศาลาวิทยาศาสตร์ และ
สภาวิทยาศาสตร์ จะได้ออกให้ในนามของหัวหน้าแห่งสถานที่นั้น ๆ
หรือในนามของเจ้าหน้าที่ผู้รับ
มอบหมายให้เป็นผู้รับผิดชอบสำหรับการนั้น
ซึ่งอธิบดีเห็นว่าเป็นผู้ที่สมควรจะใช้ยาเช่นนั้นได้ แต่ให้
พึงเข้าใจว่าผู้ที่ได้รับใบอนุญาตในนามของตนจะต้องปฏิบัติตามที่ได้บัญญัติไว้สำหรับสถานที่นั้น
ๆ 
และจะต้องรับผิดชอบตามความในมาตรา ๒๔ แห่งพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ

                        ข้อ
๑๒ ค่าธรรมเนียมตามมาตรา ๖ (จ)
                        ค่าธรรมเนียมสำหรับใบอนุญาตให้เรียกฉบับละ
๑๐ บาท และสำหรับการต่อ
อายุใบอนุญาตฉบับละ ๓ บาท

                        ข้อ
๑๓ ใบอนุญาตโอนไม่ได้มาตรา ๑๕
                        ใบอนุญาตใด
ๆ ที่ได้ออกให้ดังกล่าวข้างบนนี้ให้ใช้ได้แต่เฉพาะตัวผู้ได้รับ
อนุญาต และใบอนุญาตสำหรับผู้ค้า ให้ใช้ได้แต่เฉพาะสำหรับสถานที่ ๆ
กล่าวไว้ในใบอนุญาตเท่า
นั้น

                        ข้อ
๑๔ การแสดง
                        ผู้รับใบอนุญาตทุกคนต้องแสดงใบอนุญาต
หรือสำเนาใบอนุญาตซึ่งกรม
สาธารณสุขรับรองว่าถูกต้องแล้วไว้ในที่เปิดเผยในสถานที่ ๆ
กล่าวไว้ในใบอนุญาตหรือในสำนักงาน
ของแพทย์ ช่างฟัน หรือสัตวแพทย์ผู้ถือใบอนุญาตนั้น
                        อธิบดีจะออกสำเนาใบอนุญาต
ซึ่งรับรองว่าถูกต้องแล้วให้ โดยเรียกค่าธรรม
เนียม ๑ บาท ก็ได้แล้วแต่จะเห็นสมควร

                        ข้อ
๑๕ สิ้นอายุมาตรา ๖ (จ) 
                        ใบอนุญาตทุกฉบับสิ้นอายุในวันที่
๓๑ มีนาคม ทุกปี

                        ข้อ
๑๖ การต่ออายุมาตรา ๖ (จ) 
                        ผู้ใดปรารถนาจะต่ออายุใบอนุญาต
ให้ยื่นคำร้องตามแบบ ๑ หรือ ๒ ประเภท ข 
ไม่ช้ากว่าวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ของปีที่ใบอนุญาตยังคงมีอายุอยู่

                                                                   หมวด ๓

การซื้อและมียา

                        ข้อ
๑๗ การซื้อยาโดยผู้ถือใบอนุญาตตามมาตรา ๑๒ 
                        แพทย์
ช่างฟัน สัตวแพทย์ กุศลสังคหะสภาโรงพยาบาล ศาลาวิทยาศาสตร์ และ
สภาวิทยาศาสตร์ นักปรุงยา หรือผู้จำหน่ายยา ซึ่งได้รับใบอนุญาตตามมาตรา ๑๓
แห่งพระราช
บัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษอาจซื้อยาเสพย์ติดให้โทษจากอธิบดีได้ตามจำนวนที่กำหนดไว้ใน
ประเภท ก ซึ่งบอกจำนวนยาที่พึงซื้อและมีได้ในปีหนึ่ง ๆ ตามประเภทใบอนุญาต หรือจำนวนน้อย
กว่านั้น ตามแต่อธิบดีจะกำหนดให้

                        ข้อ
๑๘ วิธีซื้อยาตามมาตรา ๑๒ 
                        ผู้ใดปรารถนาจะซื้อยาเสพย์ติดให้โทษชนิดหนึ่งชนิดใด
หรือหลายชนิดจาก
อธิบดีต้องยื่นคำร้องขอเป็นลายลักษณ์อักษร ตามแบบ ๑ ประเภท ค
ต่อคลังยาซึ่งกล่าวไว้ในใบ
อนุญาตของผู้นั้นว่าเป็นคลังยาซึ่งผู้นั้นจะซื้อยานั้นได้
และถ้าจะไม่รับยาโดยตนเอง แต่ปรารถนาจะ
ให้มอบแก่ผู้อื่นไซร้ ก็ให้ลงนามรับรองว่าผู้นั้นเป็นผู้แทน
และตนเองเป็นผู้รับผิดชอบในการเก็บและ
การมอบยาให้ตนเป็นผู้รักษาไว้ เมื่อพนักงานคลังยาได้รับใบเบิกยา
และใบเบิกนั้นถูกต้องตาม
ระเบียบเรียบร้อยแล้ว
ก็ให้ยึดใบเบิกนั้นไว้แล้วขายและมอบยานั้นให้แก่ผู้ยื่นใบเบิกไป

                        ข้อ
๑๙ ห้ามไม่ให้ซื้อยาล้ำจำนวนในใบอนุญาต
                        ห้ามมิให้ผู้ใดซื้อหรือมียาเสพย์ติดให้โทษในปีหนึ่ง
ๆ ล้ำจำนวนในใบอนุญาต
ตามประเภท ก สำหรับใบอนุญาตในประเภทของผู้นั้น โดยมิได้รับอนุญาตพิเศษจากอธิบดี
ซึ่งจะ
ต้องยื่นคำร้องตามแบบ ๔ ประเภท ค เสียก่อน
                        ผู้ใดซื้อยาเสพย์ติดให้โทษจากอธิบดีล้ำจำนวนโดยไม่ปฏิบัติตามความในข้อนี้

ให้ถือว่าผู้นั้นมียาเสพย์ติดให้โทษไว้โดยผิดกฎหมาย

                        ข้อ
๒๐ ลักษณะที่บรรจุ
                        อธิบดีจะขายยาเสพติดให้โทษแต่ในที่บรรจุไว้เดิมซึ่งยังมิได้เปิดผนึก
ตาม
จำนวนซึ่งมีอยู่เป็นชนิด ๆ และตามราคาซึ่งจะได้ประกาศเป็นคราว ๆ

                        ข้อ
๒๑ เครื่องหมายและฉลาก
                        ก่อนที่จะนำยาเสพย์ติดให้โทษทั้งสิ้นออกจากคลังยาจะต้องเขียนชื่อยา
จำนวน
ยา เลขที่ใบอนุญาตของผู้ที่ซื้อยา ชื่อสถานที่คลังยาซึ่งได้ขายยานั้น
และวันขายยาเป็นฉลากไว้กับที่
บรรจุยา
แต่ให้พึงเข้าใจว่าความในข้อนี้มิได้ท้าวถึงยาที่ส่งจากคลังยาแห่งหนึ่งไปยังคลังอีกแห่งหนึ่ง

                        ข้อ
๒๒ บัญชี
                        ผู้ถือใบอนุญาตทุกคนต้องปฏิบัติดังนี้
คือ
                        (ก)  ลงบัญชียาเสพย์ติดให้โทษที่ตนได้รับ
ตามแบบ ๑ ประเภท ง
                        (ข) 
ลงบัญชียาเสพย์ติดให้โทษที่ตนได้ขายหรือจำหน่ายรายวันตามแบบ ๒ 
ประเภท ง
                        (ค) 
ส่งสำเนาบัญชียาเสพย์ติดให้โทษที่ได้ซื้อขายหรือจำหน่ายโดยประการอื่น
ประจำเดือนอันถูกต้องและลงนามรับรองตามแบบ ๑ และ ๒ ประเภท ง ต่ออธิบดีภายใน ๘
วัน นับ
แต่วันสิ้นเดือนนั้นทุกเดือน

                        ข้อ
๒๓ การเก็บ
                        ยาเสพย์ติดให้โทษทั้งสิ้นต้องเก็บรักษาไว้ในที่ใส่กุญแจเป็นพิเศษ
ซึ่งต้องเปิดให้
รับมอบหน้าที่ตรวจได้ตามเวลาอันสมควร และยาชนิดหนึ่ง ๆ ต้องอยู่ในที่บรรจุเดิม
ซึ่งมีฉลากและ
เครื่องหมายติดอยู่คงที่ทั้งสิ้น
                        ที่บรรจุซึ่งไม่มียาให้คงรักษาไว้ในที่ใส่กุญแจแห่งเดียวกันนั้น
และห้ามมิให้
ทำลายเสียก่อนที่ผู้ตรวจจะได้เห็นและอนุญาตให้ทำลาย 
                        หมายเหตุ
ความในข้อนี้มิได้มุ่งหมายจะห้ามแพทย์ ฯลฯ ไม่ให้นำยานั้นโดย
จำนวนอันสมควรไปกับตนเพื่อการรักษาคนไข้

                                                                   หมวดที่ ๔

การจำหน่ายโดยบุคคลซึ่งมีใบอนุญาต

                        ข้อ
๒๔ การจำหน่ายให้แก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาต
                        การจำหน่ายหรือจ่ายยาเสพย์ติดให้โทษแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตนั้นอาจทำ
ได้แต่โดยเฉพาะบุคคลต่อไปนี้ คือ
                        (ก)  โดยนักปรุงยา
หรือผู้จำหน่ายยาซึ่งมีใบอนุญาต เมื่อได้รับใบสั่งยาของ
แพทย์หรือสัตวแพทย์ซึ่งมีใบอนุญาต
                        (ข)  โดยแพทย์ ช่างฟัน
หรือสัตวแพทย์ซึ่งมีใบอนุญาต

                        ข้อ
๒๕ โดยนักปรุงยา
                        นักปรุงยา
หรือผู้จำหน่ายยาซึ่งมีใบอนุญาตอาจขายยาเสพย์ติดให้โทษได้แต่
เฉพาะแก่ผู้ซึ่งถือใบสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร
คือใบสั่งยาตามที่จะได้บังคับไว้ในข้อต่อไป จากแพทย์
ผู้เขียนใบสั่งยานั้นได้ตามกฎหมาย
โดยเป็นผู้ได้รับใบอนุญาตจากอธิบดีตามความในมาตรา ๑๔ 
(๒)
หรือใบสั่งยาจากแพทย์บำบัดโรคผู้มีสิทธิที่จะเขียนใบสั่งยานั้นได้ตามกฎหมาย

                        ข้อ
๒๖ การเก็บสำเนาใบสั่งยา
                        แพทย์ผู้ใดเขียนใบสั่งยาเสพย์ติดให้โทษตามที่กล่าวไว้ในกฎเสนาบดีนี้
ต้องทำ 
(หรือให้ทำ) สำเนาใบสั่งยานั้น และเก็บรักษาไว้มีกำหนด ๒
ปีเพื่ออธิบดีหรือผู้มีตำแหน่งรอง หรือผู้
แทนซึ่งได้รับมอบหน้าที่โดยชอบแล้วต้องการตรวจเมื่อใด จะได้นำออกแสดงได้

                        ข้อ
๒๗ การรักษาใบสั่งยา 
                        ใบสั่งยาทั้งสิ้นซึ่งผู้ค้าผู้ใดได้รับไว้นั้น
ต้องเก็บรักษาไว้มีกำหนด ๒ ปี โดย
ลักษณะอันจะพึงให้ผู้ซึ่งรับมอบหน้าที่ดังกล่าวไว้ในข้อ ๒๖
แห่งกฎนี้ตรวจตราได้โดยสะดวก

                        ข้อ
๒๘ ห้ามจ่ายยาซ้ำใบสั่ง
                        ผู้ใดจำหน่ายยาเสพย์ติดให้โทษตามใบสั่งยาฉบับเดียวกันซ้ำอีก
ให้ถือว่ากระทำ
ผิดกฎหมาย

                        ข้อ
๒๙ โรงพยาบาล
                        โรงพยาบาล
และกุศลสังคหะสภาซึ่งมีใบอนุญาตอาจจำหน่ายยาเสพย์ติดให้
โทษได้แต่เฉพาะตามข้อขีดขั้นต่อไปนี้ คือ
                        (๑) 
ให้แก่คนไข้ในโรงพยาบาลตามคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรของแพทย์ซึ่ง
เป็นผู้รักษาคนไขนั้นหรือของเจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งในคณะนั้นซึ่งได้รับมอบหน้าที่โดยชอบ
ในเมื่อ
แพทย์ผู้รักษาไม่อยู่และเมื่อจำเป็น
                        (๒)  ให้แก่คนไข้ภายนอก
เมื่อได้รับคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร (ใบสั่งยา) ของ
แพทย์ซึ่งเป็นผู้รักษาคนไข้อยู่ในโรงพยาบาลนั้น
                        สำหรับข้อ
(๑) 
ให้ทำบัญชีตามแบบสำหรับแพทย์ตามข้อ ๓๑ และสำหรับข้อ 
(๒) ให้ทำบัญชีตามแบบสำหรับนักปรุงยาในข้อ ๒๒

                        ข้อ
๓๐ ศาลาวิทยาศาสตร์ และสภาวิทยาศาสตร์
                        ถ้าศาลาวิทยาศาสตร์
และสภาวิทยาศาสตร์ซื้อและมียาเสพย์ติดให้โทษไว้
สำหรับการทดลอง หรือการวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ต้องทำบัญชีตามแบบ ๑ และแบบ ๒ ประเภท
ง

                        ข้อ
๓๑ แพทย์ ฯลฯ จำหน่ายยาโดยไม่มีใบสั่งยาต้องลงบัญชีไว้
                        แพทย์
ช่างฟัน หรือสัตวแพทย์ผู้ใดจำหน่ายจ่ายแจกยาเสพย์ติดให้โทษชนิดใด 
ตามความในพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษโดยไม่มีใบสั่งยา ต้องลงบัญชีไว้ตามแบบ
๓ 
ประเภท ง บอกชื่อและสำนักคนไข้จำนวนยาที่จำหน่ายจ่ายแจกให้
และวันจำหน่ายแต่ถ้ายานั้น
แพทย์ ช่างฟัน
หรือสัตวแพทย์เป็นผู้ใช้หรือควบคุมการใช้รักษาคนไข้ด้วยตนเองแล้ว ก็ให้ลงบัญชี
ตามข้อ ๒๒ (ข) เท่านั้น

                        ข้อ
๓๒ จำกัดการจำหน่าย และเขียนใบสั่งยา 
                        (ก) 
สัตวแพทย์ผู้ใดจำหน่ายหรือเขียนใบสั่งยาเสพย์ติดให้โทษให้แก่ผู้ใด ให้ถือ
ว่ากระทำผิดกฎหมาย
                        (ข)  ช่างฟันผู้ใดเขียนใบสั่งยาเสพย์ติดให้โทษให้แก่ผู้ใด
ให้ถือว่ากระทำผิด
กฎหมาย
                        (ค) 
แพทย์ผู้ใดเขียนใบสั่งหรือจำหน่ายยาเสพย์ติดให้โทษ และช่างฟันผู้ใด
จำหน่ายยาเสพย์ติดให้โทษให้แก่ผู้ใด
นอกจากจะให้สำหรับคนไข้ซึ่งตนเองรักษาอยู่ในเวลานั้นแล้ว 
ให้ถือว่ากระทำผิดกฎหมาย

                                                                 หมวดที่ ๕
                                                                  เบ็ดเตล็ด

                        ข้อ
๓๓ การขนส่งตามมาตรา ๖ (ค) 
                        บริษัทรับส่งสินค้าและผู้แทนนั้นไม่ถือว่าได้มียาเสพย์ติดให้โทษไว้
ในปกครองของตนโดยผิดกฎหมายเมื่อมียานั้นเพื่อการขนส่ง
ทั้งตราประจำห่อยังคงผนึกอยู่ ตามที่ได้รับจากคลังยาหรือจากผู้แทนซึ่งได้รับมอบหน้าที่โดยชอบให้รับยานั้นส่งไป
และเมื่อต้องปฏิบัติตามคำแนะนำหรือคำสั่งซึ่งอธิบดีจะออกให้สำหรับการมียานั้นเพื่อส่งไป
และเมื่อต้องอนุวัตต์ตามความประสงค์ของกฎหมายซึ่งวางระเบียบการนำยาเข้าและออก 
และการมียานั้นทุกประการ

                        ข้อ
๓๔ ห้ามการบอก
                        ผู้ใดรู้ความในใบสั่งยาตามข้อความในพระราชบัญญัตินี้
และโดยกิจการตาม
หน้าที่ บังอาจบอกความในใบสั่งยา
หรือชื่อของผู้ใช้ยาตามใบสั่งนั้นนอกจากต้องบอกโดยเหตุจำ
เป็นสำหรับปฏิบัติการตามกฎหมายโดยคำสั่งของเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจเหนือตนหรือของศาลแล้ว
ผู้
นั้นมีความผิดต้องระวางโทษตามที่บัญญัติไว้ ในมาตรา ๒๘๐ แห่งกฎหมายลักษณะอาญา

                        ข้อ
๓๕ อำนาจของเสนาบดีที่จะเปลี่ยนบัญชีและแบบพิมพ์
                        บัญชี
และแบบพิมพ์ต่าง ๆ ที่มีขึ้นตามข้อความในพระราชบัญญัตินั้น เสนาบดี
อาจแก้ไขได้ โดยไม่ขัดกับความมุ่งหมายแห่งพระราชบัญญัตินี้ ตามยุคตามคราวเมื่อเห็นเป็นการ
สมควร

                                                                  หมวดที่ ๖

บทบัญญัติเฉพาะกาล

                        ข้อ
๓๖ ผู้ใดได้รับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติมอร์ฟินโคคะอีน พ.ศ. ๒๔๕๖ 
หรือตามข้อบังคับของกรมสาธารณสุขในการมีและใช้ฝิ่นยา พ.ศ. ๒๔๖๔
ให้ถือว่าผู้นั้นได้รับ
อนุญาตตามพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษนี้ จนถึงวันสิ้นอายุของใบอนุญาตนั้น 
                        แต่ให้พึงเข้าใจว่า
ถ้าผู้ใดที่มีใบอนุญาตเช่นนี้ เมื่อใบอนุญาตนั้นสิ้นอายุแล้ว 
ปรารถนาจะรับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ไซร้
ต้องยื่นคำร้องขอใบอนุญาตใหม่ตามที่บังคับ
ไว้ในพระราชบัญญัติยาเสพย์ติดให้โทษ
การที่มีใบอนุญาตอยู่แล้วตามพระราชบัญญัติเดิมนั้น จะ
ถือเอาเป็นเหตุร้องขอเปลี่ยนใบอนุญาตใหม่ตามความในข้อ ๑๖ แห่งกฎนี้ไม่ได้

                        ข้อ
๓๗ ผู้ใดมียาเสพย์ติดให้โทษอยู่ตามข้อ ๓๖ แห่งกฎนี้ ให้ถือว่าผู้นั้นมีไว้โดย
ชอบด้วยกฎหมายเหมือนหนึ่งว่าได้ซื้อจากอธิบดี แต่ให้พึงเข้าใจว่าผู้นั้นต้องอนุวัตต์ตามข้อความทั้ง
สิ้นแห่งพระราชบัญญัตินี้ทันที

                        ข้อ
๓๘ ผู้ใดได้สั่งยาเสพย์ติดให้โทษไปยังต่างประเทศแล้วและยานั้นยังอยู่ใน
ระหว่างทางก็ดี หรือมาถึงเจ้าหน้าที่ศุลกากรแล้วก็ดี
อาจยื่นคำร้องเป็นลายลักษณ์อักษรต่ออธิบดี 
เพื่อขอรับยาที่สั่งมานั้น และอธิบดีอาจออกคำสั่งให้รับไปได้
ถ้าหากว่าจำนวนยาไม่ล้ำจำนวนใน
ใบอนุญาตของผู้นั้น
แต่ให้พึงเข้าใจว่าผู้นั้นจะต้องแจ้งจำนวนยาและผู้ที่ส่งยาซึ่งอยู่ในระหว่างทาง
นั้นหรือที่สั่งเข้ามาทั้งสิ้นนั้น ภายในกำหนด ๓๐ วัน
นับตั้งแต่วันประกาศใช้กฎนี้

                        ข้อ
๓๙ ถ้าแพทย์ยื่นคำร้องต่ออธิบดีเพื่อขอใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติยา
เสพย์ติดให้โทษ ในกรุงเทพ ฯ ภายใน ๒๐ วัน และในหัวเมืองภายใน ๒
เดือนนับแต่ได้ประกาศใช้
กฎเสนาบดีนี้แล้ว
ต้องไม่ถือเอาเป็นเหตุฟ้องร้องยังโรงศาลว่าผู้นั้นมีและใช้ยาเสพย์ติดให้โทษ ถ้า
จำนวนยานั้นไม่เกินกว่าจำนวนซึ่งพึงมีได้ตามพระราชบัญญัติมอร์ฟินโคคะอีน
และตามข้อบังคับ
ของกรมสาธารณสุขในการมีและใช้ฝิ่นยา
ในระหว่างที่อธิบดียังมิได้จัดการในเรื่องคำร้องเหล่านั้น
                        บทบังคับในข้อ
๑๕ จักไม่ท้าวถึงใบอนุญาตที่จะออกให้ต่อไปในปีนี้ ซึ่งให้ใช้ได้
จนถึงวันที่ ๓๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๖๖ 

                                    กฎให้ไว้
ณ วันที่ ๑ มกราคม พระพุทธศักราช ๒๔๖๕

มหาอำมาตย์นายก เจ้าพระยายมราช
                                                     เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

[รก.๒๔๖๕/-/๔๐๔/๓๑ ธันวาคม ๒๔๖๕]

                                                                                    ฐาปนี/แก้ไข
                                                                                    ๒๓
ธันวาคม ๒๕๔๕
                                                                                    A+B(C)