atyko/rag_thai_laws huggingface dataset:
ข้อกำหนด เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดิน จังหวัดสมุทรปราการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550

ข้อกำหนด

ข้อกำหนด
เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดิน จังหวัดสมุทรปราการ
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๕๐[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๔ (๑) มาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดสมุทรปราการ
จึงออกข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
ในการจัดสรรที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยและพาณิชยกรรม โดยความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลาง
ดังนี้
ให้เพิ่มข้อ
๓๖ แห่งข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดิน จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. ๒๕๔๖
ดังต่อไปนี้
ข้อ ๓๖  ในกรณีที่ผู้จัดสรรที่ดินรายใดมีความประสงค์จะให้มีการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
ผู้จัดสรรที่ดินจะต้องจัดพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้
(๑)
ที่ดินเปล่าต้องจัดให้มีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา และมีความกว้างไม่น้อยกว่า
๘.๐๐ เมตร ความยาวไม่น้อยกว่า ๑๐.๐๐ เมตร โดยตำแหน่งที่ดินให้มีเขตติดต่อกับสาธารณูปโภคอื่น
ๆ เช่น ถนน สวน สนามเด็กเล่น สนามกีฬา
(๒)
ที่ดินพร้อมอาคาร ต้องมีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๑๖ ตารางวา และมีความกว้างไม่น้อยกว่า
๔.๐๐ เมตร
(๓)
พื้นที่ส่วนอื่นซึ่งผู้จัดสรรที่ดินได้จัดไว้ เพื่อเป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้ว
เช่น สำนักงาน สโมสร เป็นต้น ต้องจัดให้มีพื้นที่ใช้สอยสำหรับสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นในอาคารดังกล่าว
ไม่น้อยกว่า ๖๔ ตารางเมตร อาคารดังกล่าวจะต้องอยู่บนที่ดินแปลงบริการสาธารณะในโครงการจัดสรรที่ดินและจะเก็บค่าใช้จ่ายสำหรับการใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
หรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นไม่ได้  ทั้งนี้
ไม่นับรวมถึงค่าใช้จ่ายสาธารณูปโภคสิ้นเปลือง

ข้อ ๓๗  เมื่อตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้วให้ถือว่า
ที่ดินดังกล่าว ตามข้อ ๓๖ (๑) หรือที่ดินพร้อมอาคารตามข้อ ๓๖ (๒) เป็นสาธารณูปโภค ส่วนที่ดินที่เป็นที่ตั้งสำนักงาน
สโมสร ฯลฯ ผู้จัดสรรที่ดินต้องให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นถือกรรมสิทธิ์รวมในที่ดิน
เนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา และให้เป็นสาธารณูปโภคด้วย
ข้อกำหนดนี้ไม่ให้ใช้บังคับเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินที่ได้ยื่นคำขออนุญาตไว้ก่อนข้อกำหนดนี้ใช้บังคับ

ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐
มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐
อนุวัฒน์ เมธีวิบูลวุฒิ
ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ
ประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดสมุทรปราการ

วัชศักดิ์/จัดทำ
๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

ศิรวัชร์/ปรับปรุง
๒ มิถุนายน ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนพิเศษ ๒๐ ง/หน้า ๒๗/๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ข้อกำหนด เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดพะเยา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550

ข้อกำหนด

ข้อกำหนด
เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดพะเยา
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๕๐[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๔ (๑) และมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดพะเยา
จึงออกข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
หรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น ในการจัดสรรที่ดินเพื่ออยู่อาศัยและพาณิชยกรรม โดยความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลางไว้
ดังต่อไปนี้

ให้เพิ่มความดังต่อไปนี้เป็น
ข้อ ๓๔ ของข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดพะเยาพ.ศ. ๒๕๔๕

ข้อ ๓๔  ในกรณีที่ผู้จัดสรรที่ดินรายใดมีความประสงค์จะให้มีการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
ผู้จัดสรรที่ดินจะต้องจัดพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้
(๑)
ที่ดินเปล่าต้องจัดให้มีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา และมีความกว้างไม่น้อยกว่า
๘.๐๐ เมตร ความยาวไม่น้อยกว่า ๑๐.๐๐ เมตร โดยตำแหน่งที่ดิน ให้มีเขตติดต่อกับสาธารณูปโภคอื่น
ๆ เช่น ถนน สวน สนามเด็กเล่น สนามกีฬา และหรือสาธารณูปโภคอื่นที่ใช้ประโยชน์ในลักษณะเดียวกัน
(๒)
ที่ดินพร้อมอาคาร ต้องมีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๑๖ ตารางวา และมีความกว้างไม่น้อยกว่า
๔.๐๐ เมตร
(๓)
พื้นที่ส่วนอื่นซึ่งผู้จัดสรรที่ดินได้จัดไว้ เพื่อเป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้ว
เช่น สำนักงาน สโมสร เป็นต้น ต้องจัดให้มีพื้นที่ใช้สอยสำหรับสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
หรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นในอาคารดังกล่าว ไม่น้อยกว่า ๖๔ ตารางเมตร อาคารดังกล่าวจะต้องอยู่บนที่ดินแปลงบริการสาธารณะในโครงการจัดสรรที่ดินและจะเก็บค่าใช้จ่ายสำหรับการใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นไม่ได้
 ทั้งนี้ไม่นับรวมถึงค่าใช้จ่ายสาธารณูปโภคสิ้นเปลือง
เมื่อตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้วให้ถือว่าที่ดินดังกล่าวตามข้อ
๓๔ (๑) หรือที่ดินพร้อมอาคารตามข้อ ๓๔ (๒) เป็นสาธารณูปโภค ส่วนที่ดินที่เป็นที่ตั้งสำนักงาน
สโมสร ฯลฯ ผู้จัดสรรที่ดินต้องให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นถือกรรมสิทธิ์รวมในที่ดิน
เนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา และให้เป็นสาธารณูปโภคด้วย
ข้อกำหนดนี้ไม่ให้ใช้บังคับเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินที่ได้ยื่นคำขออนุญาตไว้ก่อนข้อกำหนดนี้ใช้บังคับ

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑ กุมภาพันธ์
พ.ศ. ๒๕๕๐
ธนเษก  อัศวานุวัตร
ผู้ว่าราชการจังหวัดพะเยา
ประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดพะเยา

วัชศักดิ์/จัดทำ
๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

ศิรวัชร์/ปรับปรุง
๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๔/ตอนพิเศษ ๒๐ ง/หน้า ๒๕/๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ข้อกำหนด เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2549

ข้อกำหนด

ข้อกำหนด
เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๔๙[๑]

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานนิติบุคคล
หมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
ในการจัดสรรที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยและพาณิชยกรรม

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๔ (๑) และมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓
คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดประจวบคีรีขันธ์โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ จัดสรรที่ดินกลางจึงออกข้อกำหนดไว้
ดังต่อไปนี้

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นข้อ
๓๙ และข้อ ๔๐ ของข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ.
๒๕๔๔

ข้อ ๓๙  ในกรณีที่ผู้จัดสรรที่ดินรายใดมีความประสงค์จะให้มีการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
ผู้จัดสรรที่ดินจะต้องจัดพื้นที่ให้เป็นที่ตั้งสำนักงานนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น
อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้
(๑) ที่ดินเปล่าต้องจัดให้มีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา
และมีความกว้างไม่น้อยกว่า ๘.๐๐ เมตร ความยาวไม่น้อยกว่า ๑๐.๐๐ เมตร
โดยตำแหน่งที่ดินให้มีเขตติดต่อกับสาธารณูปโภคอื่น ๆ เช่น ถนน สวน สนามเด็กเล่น
สนามกีฬา และหรือสาธารณูปโภคอื่นที่ใช้ประโยชน์ลักษณะเดียวกัน
(๒) ที่ดินพร้อมอาคาร ต้องมีเนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๑๖ ตารางวา
และมีความกว้างไม่น้อยกว่า ๔.๐๐ เมตร
(๓)
พื้นที่ส่วนอื่นซึ่งผู้จัดสรรที่ดินได้จัดไว้เพื่อเป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้ว
เช่น สำนักงาน สโมสร เป็นต้น ต้องจัดให้มีพื้นที่ใช้สอย สำหรับสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นในอาคารดังกล่าวไม่น้อยกว่า
๖๔ ตารางเมตร
อาคารดังกล่าวจะต้องอยู่บนที่ดินแปลงบริการสาธารณะในโครงการจัดสรรที่ดิน และจะเก็บค่าใช้จ่ายสำหรับการใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นไม่ได้
 ทั้งนี้
ไม่นับรวมถึงค่าใช้จ่ายสาธารณูปโภคสิ้นเปลือง

ข้อ ๔๐  เมื่อตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่นแล้ว
ให้ถือว่าที่ดิน ดังกล่าวตามข้อ ๓๙ (๑) หรือที่ดินพร้อมอาคารตามข้อ ๓๙ (๒)
เป็นสาธารณูปโภค ส่วนที่ดินที่เป็น ที่ตั้งสำนักงาน สโมสร ฯลฯ
ผู้จัดสรรที่ดินต้องให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรหรือนิติบุคคลตามกฎหมายอื่น ถือกรรมสิทธิ์รวมในที่ดิน
เนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐ ตารางวา และให้เป็นสาธารณูปโภคด้วย

ข้อกำหนดนี้
ไม่ให้ใช้บังคับเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินที่ได้ยื่นคำขออนุญาตไว้ก่อนข้อกำหนดนี้ ใช้บังคับ

ทั้งนี้
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๗
พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๙
ประสงค์  พิทูรกิจจา
ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

โสรศ/จัดทำ
๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

ศิรวัชร์/ปรับปรุง
๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๔/ตอนที่ ๑๑ ง/หน้า ๑๓๗/๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2549

ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง

ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง
(ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๕๔๙[๑]

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง
พ.ศ. ๒๕๔๔ เพื่อให้เหมาะสมกับสภาพท้องถิ่นและเพื่อประโยชน์ของผู้บริโภค

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๑๔ (๑) และมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง
โดยความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลาง จึงออกข้อกำหนดไว้ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความในข้อ
๑๓.๗ (๑) ของข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง พ.ศ. ๒๕๔๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๑๓.๗ (๑) ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางภายในของท่อระบายน้ำขนาดเล็กที่สุด ไม่ต่ำกว่า
๖๐ เซนติเมตร ยกเว้นในกรณีเลือกใช้ระบบระบายน้ำเสียแยกจากระบบระบายน้ำฝน

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๓
ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
เสนอ  จันทรา
ผู้ว่าราชการจังหวัดระยอง
ประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดระยอง

วัชศักดิ์/จัดทำ
๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๙

ศิรวัชร์/ปรับปรุง
๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๓/ตอนพิเศษ ๑๑๖ ง/หน้า ๔๐/๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๙
ข้อกำหนด เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดนครปฐม ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2545)

ข้อกำหนด

ข้อกำหนด
เกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดนครปฐม
ฉบับที่ ๒
(พ.ศ. ๒๕๔๕)[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๔ (๑) และมาตรา ๑๖
แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.
๒๕๔๓ คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดนครปฐมจึงออกข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดทำแผนผัง
โครงการและวิธีการในการจัดสรรที่ดินโดยความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลาง
ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความใน (๑) ของข้อ ๑๖ แห่งข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดนครปฐม
พ.ศ. ๒๕๔๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
(๑) ถนนที่ใช้เป็นทางเข้าออกสู่ที่ดินแปลงย่อยไม่เกิน
๙๙ แปลง หรือเนื้อที่ต่ำกว่า ๑๙ ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า ๘.๐๐ เมตร โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า ๖.๐๐ เมตร

ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๕
นาวิน  ขันธหิรัญ
ผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐม
ประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดนครปฐม

นวพร/จัดทำ
๒๘ เมษายน ๒๕๔๖

ศิรวัชร์/ปรับปรุง
๑๓ พฤษภาคม
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๓ ง/หน้า ๗๐/๙ มกราคม ๒๕๔๖
พระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
การจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล
(ฉบับที่ ๒) 
พ.ศ. ๒๕๕๘

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้ ณ
วันที่ ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๘
เป็นปีที่ ๗๐
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๘

มาตรา ๒[๑] 
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา
๓  ให้เพิ่มบทนิยามคำว่า เรือที่อยู่ระหว่างการต่อ ระหว่างบทนิยามคำว่า เรือ
และคำว่า นายเรือ ในมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล
พ.ศ. ๒๕๓๗
เรือที่อยู่ระหว่างการต่อ หมายความว่า เรือที่อยู่ในระหว่างการต่อ
ซึ่งเมื่อต่อเสร็จแล้วจะมีสภาพเป็นเรือตามพระราชบัญญัตินี้

มาตรา
๔  ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นส่วนที่
๔ การทำสัญญาและจดทะเบียนจำนองเรือที่อยู่ระหว่างการต่อ มาตรา ๒๑/๑ มาตรา ๒๑/๒ มาตรา ๒๑/๓ และมาตรา ๒๑/๔
ของหมวด ๑ การจำนองเรือ แห่งพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. ๒๕๓๗
ส่วนที่ ๔
การทำสัญญาและจดทะเบียนจำนองเรือที่อยู่ระหว่างการต่อ

มาตรา
๒๑/๑  เรือที่อยู่ระหว่างการต่อที่จะจำนองได้ต้องเป็นเรือที่เมื่อต่อเสร็จแล้วสามารถทำสัญญาและจดทะเบียนจำนองเรือตามส่วนที่
๒ ได้
มาตรา
๒๑/๒ 
สัญญาจำนองเรือที่อยู่ระหว่างการต่อต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
สัญญาจำนองตามวรรคหนึ่ง
ให้มีผลต่อไปเมื่อเรือได้ต่อเสร็จแล้วด้วย
มาตรา
๒๑/๓ 
การจำนองเรือที่อยู่ระหว่างการต่อให้ครอบไปถึงสัมภาระ
เครื่องยนต์และอุปกรณ์ประจำเรือที่ได้นำมาประกอบหรือติดตั้งในเรือที่อยู่ระหว่างการต่อด้วย
มาตรา
๒๑/๔ 
ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการจำนองเรือในหมวดนี้
และอัตราค่าธรรมเนียมการจดทะเบียนจำนองเรือมาใช้กับการจำนองเรือที่อยู่ระหว่างการต่อโดยอนุโลม

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก
ประยุทธ์  จันทร์โอชา
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้
คือ โดยที่พระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับกับการจำนองเรือและกำหนดบุริมสิทธิทางทะเลสำหรับเรือเดินทะเล
กำหนดให้เฉพาะเรือที่ต่อแล้วเสร็จเท่านั้นที่สามารถนำมาจดทะเบียนจำนองเป็นหลักประกันการชำระหนี้ได้
ซึ่งไม่เหมาะสมกับสภาวการณ์ในปัจจุบัน เนื่องจากไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายกำหนดให้สามารถนำเรือที่อยู่ระหว่างการต่อเป็นหลักประกันการชำระหนี้แก่ผู้ให้สินเชื่อได้ตามกฎหมาย  ดังนั้น เพื่อเป็นการเปิดโอกาสให้เจ้าของเรือสามารถจัดหาเรือและพัฒนาธุรกิจการเดินเรือของตนเองได้
อันเป็นการส่งเสริมกิจการต่อเรือและธุรกิจพาณิชยนาวีของประเทศ สมควรกำหนดให้เจ้าของเรือสามารถนำเรือที่อยู่ระหว่างการต่อมาทำสัญญาและจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นหลักประกันการชำระหนี้แก่ผู้ให้สินเชื่อได้ด้วย  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

วิชพงษ์/ผู้จัดทำ
๑๐ กรกฎาคม
๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๒/ตอนที่ ๖๐ ก/หน้า ๑๐/๙ กรกฎาคม ๒๕๕๘
กฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2537) ออกตามความในพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. 2537

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล
พ.ศ. ๒๕๓๗[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕
แห่งพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. ๒๕๓๗
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ให้กำหนดค่าธรรมเนียม ดังนี้
๑. ค่าธรรมเนียมการจดทะเบียนจำนอง
(๑) เรือขนาดไม่เกิน      ๑๐๐    ตันกรอส          ครั้งละ            ๕๐๐  บาท
(๒) เรือขนาดเกิน         ๑๐๐    ตันกรอส
แต่ไม่เกิน             ๒๐๐    ตันกรอส          ครั้งละ         ๑,๐๐๐  บาท
(๓) เรือขนาดเกิน         ๒๐๐    ตันกรอสขึ้นไป   ตันกรอสละ        ๑๐  บาท
แต่ครั้งหนึ่งไม่เกิน                                 ลำละ         ๒๐,๐๐๐  บาท
๒. ค่าธรรมเนียมการหมายเหตุแก้ข้อความในสัญญาจำนอง
(๑) ไม่เพิ่มทุนทรัพย์                                   ครั้งละ             ๒๐  บาท
(๒) เพิ่มทุนทรัพย์
หนึ่งหมื่นบาทแรกหรือต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาท                          ๕๐  บาท
หนึ่งหมื่นบาทหลัง                                 หมื่นละ            ๒๐  บาท
เศษของหนึ่งหมื่นบาทให้นับเป็นหนึ่งหมื่นบาท
แต่ฉบับหนึ่งไม่เกิน                                                   ๕๐๐  บาท
๓. ค่าธรรมเนียมการคัดสำเนาหลักฐาน
(๑)
หนึ่งร้อยคำแรกหรือต่ำกว่าหนึ่งร้อยคำ                                ๑๐  บาท
(๒) หนึ่งร้อยคำหลัง                                   ร้อยละ               ๑  บาท
เศษของหนึ่งร้อยคำให้นับเป็นหนึ่งร้อยคำ
๔. ค่าธรรมเนียมการออกใบแทนใบทะเบียนเรือไทย     ฉบับละ           ๑๐๐  บาท
๕. ค่าธรรมเนียมการตรวจดูทะเบียนจำนองเรือ
เดินทะเลและเอกสารเกี่ยวกับการจำนองตาม
มาตรา ๑๔                                             ครั้งละ       ๕๐  บาทต่อลำ

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๘ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๗
เอนก  ทับสุวรรณ
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ปฏิบัติราชการแทน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๕
แห่งพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. ๒๕๓๗
บัญญัติให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมมีอำนาจออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราท้ายพระราชบัญญัติดังกล่าว
 จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กองกฎหมายไทย
๑ กรกฎาคม ๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๑/ตอนที่ ๖๔ ก/หน้า ๖๔/๓๑ ธันวาคม ๒๕๓๗
พระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2526

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
การชลประทานราษฎร์
(ฉบับที่ ๓)
พ.ศ.
๒๕๒๖

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๒๖
เป็นปีที่
๓๘ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการชลประทานราษฎร์

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภาดังต่อไปนี้

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๖

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓  ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓๘
แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ พุทธศักราช ๒๔๘๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๓๘ 
ผู้ใดกระทำการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้
(ก) ขัดขืนคำสั่งเจ้าพนักงานตามมาตรา ๕ มาตรา ๖
มาตรา ๙ มาตรา ๑๑ มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๘ และมาตรา ๒๑
(ข) ไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๗ วรรคแรกและวรรคสุดท้าย
และมาตรา ๑๐ มาตรา ๒๔ มาตรา ๓๕ และมาตรา ๓๖
(ค)
ไม่ยอมให้ขุดหรือทิ้งมูลดินในที่ดินของตนตามมาตรา ๑๙
(ง) ทำลาย แก้ไข
หรือเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ทำไว้เพื่อแบ่งปันน้ำที่เจ้าพนักงานได้แบ่งปันเด็ดขาดแล้วตามมาตรา
๒๑
(จ)
ขยายเขตการชลประทานโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๗
ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท
หรือจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือทั้งจำทั้งปรับ

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก
ป. ติณสูลานนท์
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
เนื่องจากการใช้น้ำในการเพาะปลูกของเกษตรกรในบางท้องที่มีปัญหามาก กล่าวคือ
เกษตรกรที่อยู่ทางต้นน้ำมักจะกักตุนน้ำไว้มากเกินความจำเป็น
ทำให้เกษตรกรที่อยู่ห่างจากทางน้ำหรือปลายทางน้ำไม่มีน้ำใช้เพาะปลูกได้เพียงพอ
จึงมีการทะเลาะวิวาทกันเป็นประจำ
แม้จะได้มีกฎหมายลงโทษแก่บุคคลผู้กักเก็บน้ำไว้แล้วก็ตามแต่โทษที่กฎหมายกำหนดไว้นั้นเบาบางมาก
คือ ปรับไม่เกินห้าสิบบาทหรือจำคุกไม่เกินห้าสิบวัน หรือทั้งจำทั้งปรับ
ผู้กระทำผิดจึงไม่กลัวเกรงอาญาแผ่นดินยังคงกักตุนน้ำไว้ใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตน
และในทางปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิดในการนี้นั้น
เจ้าหน้าที่มีการลงโทษโดยวิธีปรับเพียงสถานเดียว
สมควรเพิ่มโทษและลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดในการนี้ให้สูงขึ้น
จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัติฉบับนี้ขึ้น

พรพิมล/แก้ไข
๒๘
ส.ค ๒๕๔๔  
A+B
(C)

พัชรินทร์/แก้ไข
๗
มกราคม ๒๕๔๘

วศิน/แก้ไข
๑๘
มีนาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๐๐/ตอนที่ ๑๗๐/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๒๔ ตุลาคม ๒๕๒๖
ประกาศกระทรวงเกษตราธิการ เรื่อง แต่งตั้งเจ้าพนักงานผู้ควบคุมการชลประทานตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ พุทธศักราช 2482

ประกาศกระทรวงเกษตราธิการ

ประกาศกระทรวงเกษตราธิการ
เรื่อง
แต่งตั้งเจ้าพนักงานผู้ควบคุมการชลประทาน
ตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์

พุทธศักราช ๒๔๘๒[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔๓ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ พุทธศักราช ๒๔๘๒
จึงแต่งตั้งให้ข้าราชการในกรมชลประทานเป็นเจ้าพนักงานผู้ควบคุมการชลประทาน
ดังต่อไปนี้
๑. อธิบดีกรมชลประทาน
๒.
นายช่างใหญ่
๓.
นายช่างอำนวยการชลประทานราษฎร์
๔.
นายช่างแผนกโครงการก่อสร้างต่าง ๆ
๕.
นายประทุม  รมยานนท์
ส่วนประกาศกระทรวงเกษตราธิการ
ลงวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๘๒ ให้ยกเลิกเสีย
ทั้งนี้
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ประกาศ ณ วันที่ ๒๓
ตุลาคม ๒๔๘๕
ส.  กมลนาวิน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ

อังศุมาลี/ผู้จัดทำ
๗ มีนาคม ๒๕๕๖

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๑๓ มีนาคม ๒๕๕๖

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๖๙/ตอนที่ ๗๐/หน้า ๒๗๗๘/วันที่ ๓ พฤศจิกายน ๒๔๘๕
พระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2530

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
การชลประทานหลวง (ฉบับที่
๕)
พ.ศ. ๒๕๓๐

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐ กรกฎาคม
พ.ศ. ๒๕๓๐
เป็นปีที่ ๔๒
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการชลประทานหลวง

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๓๐

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ให้ยกเลิกมาตรา ๑๐ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๗

มาตรา ๔ 
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๑๑ 
เมื่อมีความจำเป็นที่จะต้องได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์เพื่อประโยชน์แก่การชลประทาน
ถ้ามิได้ตกลงในเรื่องการโอนไว้เป็นอย่างอื่น
ให้ดำเนินการเวนคืนตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
ในการโอนอสังหาริมทรัพย์ที่ได้มาตามวรรคหนึ่ง
โดยมิได้มีการเวนคืนตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
ให้ได้รับยกเว้นค่าธรรมเนียมและค่าอากรแสตมป์

มาตรา ๕ 
ให้ยกเลิกมาตรา ๑๒ และมาตรา ๑๒ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๔๖ ลงวันที่ ๑๐ พฤษภาคม
พ.ศ. ๒๕๑๕

มาตรา ๖ 
พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตบริเวณที่ดินที่คิดว่าจะเวนคืน
และประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีกำหนดการก่อสร้างการชลประทานเป็นการชลประทานที่เร่งด่วน
ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
ให้คงใช้บังคับได้ตามอายุของพระราชกฤษฎีกานั้น
การเวนคืนและการปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยการชลประทานหลวงที่ได้ปฏิบัติไปแล้วก่อนวันใช้บังคับพระราชบัญญัตินี้
ให้เป็นอันใช้ได้
แต่การดำเนินการต่อไปให้ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์

มาตรา ๗ 
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พลเอก ป.  ติณสูลานนท์
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ
โดยที่บทบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ที่บัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง
พุทธศักราช ๒๔๘๕
บางอย่างไม่เหมาะสมและซ้ำซ้อนกับบทบัญญัติในกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ที่ได้ปรับปรุงใหม่แล้ว
สมควรยกเลิกบทบัญญัติดังกล่าว  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

พรพิมล/แก้ไข
๑๒ กันยายน ๒๕๔๔
A+B (C)

พัชรินทร์/แก้ไข
๗ มกราคม ๒๕๔๘

วศิน/แก้ไข
๑๙ มีนาคม ๒๕๕๒

จุฑามาศ/ปรับปรุง
๑๑ มกราคม ๒๕๕๖

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๔/ตอนที่ ๑๖๔/ฉบับพิเศษ หน้า ๖๔/๑๙ สิงหาคม ๒๕๓๐
ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 146

ประกาศของคณะปฏิวัติ

ประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ ๑๔๖

โดยที่คณะปฏิวัติพิจารณาเห็นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการชลประทานหลวง เพื่อให้การดำเนินงานตามโครงการชลประทานอันเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศได้สำเร็จลุล่วงไปโดยเร็ว
หัวหน้าคณะปฏิวัติจึงมีคำสั่ง ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๒ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๑๒  เจ้าพนักงานมีอำนาจที่จะเข้าครอบครองและใช้ที่ดินที่ได้เวนคืนตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อทำประโยชน์ในการชลประทานได้แม้จะยังมิได้ชำระเงินค่าทำขวัญ
แต่เจ้าพนักงานต้องแจ้งให้เจ้าของและผู้ครอบครองที่ดินทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่าสามสิบวัน
ในกรณีที่มีอาคาร บ้านเรือน
หรือสิ่งปลูกสร้างอยู่ในที่ดินที่เวนคืนและเจ้าของหรือผู้ครอบครองมีหน้าที่ต้องรื้อถอน
ถ้าเจ้าของหรือผู้ครอบครองไม่รื้อถอนออกไปภายในหกสิบวันนับแต่วันที่เจ้าพนักงานได้แจ้งให้ทราบตามวรรคหนึ่ง
ให้เจ้าพนักงานมีอำนาจเข้ารื้อถอนออกไปได้โดยเจ้าของหรือผู้ครอบครองเป็นผู้ชำระค่าใช้จ่ายในการรื้อถอน
ถ้าเจ้าของหรือผู้ครอบครองไม่ชำระ ให้หักค่าใช้จ่ายจากเงินค่าทำขวัญที่เจ้าของหรือผู้ครอบครองนั้นจะได้รับ

ข้อ ๒  ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๑๒ ทวิ
แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕
มาตรา ๑๒ ทวิ  ในกรณีที่มีความจำเป็นเพื่อดำเนินการก่อสร้างการชลประทานที่เร่งด่วน
ให้เจ้าพนักงานมีอำนาจเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์และดำเนินการเกี่ยวกับกิจการชลประทานในอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ
ได้ก่อนที่จะมีการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ ตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
แต่เจ้าพนักงานต้องแจ้งให้เจ้าของและผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่าหกสิบวัน
การชลประทานที่เร่งด่วนตามความในวรรคหนึ่ง
ให้คณะรัฐมนตรีเป็นผู้กำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

ข้อ ๓[๑]  ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ประกาศ ณ วันที่ ๑๐
พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๑๕
จอมพล ถ.  กิตติขจร
หัวหน้าคณะปฏิวัติ

พรพิมล/แก้ไข
๑๐ ก.ย ๒๕๔๔
A+B (C)

พัชรินทร์/แก้ไข
๗ มกราคม ๒๕๔๘

วศิน/แก้ไข
๑๙ มีนาคม ๒๕๕๒

จุฑามาศ/ปรับปรุง
๑๑ มกราคม ๒๕๕๖

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม
๘๙/ตอนที่ ๗๖/ฉบับพิเศษ หน้า ๓/๑๒ พฤษภาคม ๒๕๑๕