กฎกระทรวง ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2517) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พุทธศักราช  2479 (ฉบับ Update ณ วันที่ 31/08/2537)

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๗  (พ.ศ. ๒๕๑๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร
พุทธศักราช  ๒๔๗๙[๑]

อาศัยอำนาจตามมาตรา ๘
วรรคสอง 
แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พุทธศักราช ๒๔๗๙  ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ ๑๙๒ ลงวันที่  ๓๑  กรกฎาคม  พ.ศ. ๒๕๑๕ 
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ  ๑ 
ในกฎกระทรวงนี้
(๑)  ที่จอดรถยนต์  หมายความว่า 
สถานที่ที่จัดไว้ใช้เป็นที่จอดรถยนต์โดยเฉพาะสำหรับอาคาร
(๒)  ที่กลับรถยนต์  หมายความว่า  บริเวณที่จัดไว้สำหรับกลับรถยนต์เพื่อสะดวกในการจอดหรือเข้าออกของรถยนต์
(๓)  ทางเข้าออกของรถยนต์  หมายความว่า 
ทางที่ใช้สำหรับรถยนต์เข้าหรือออกจากที่จอดรถยนต์ถึงปากทางเข้าออกของรถยนต์
(๔)  ปากทางเข้าออกของรถยนต์  หมายความว่า 
ส่วนของทางเข้าออกของรถยนต์ที่เชื่อมกับทางสาธารณะ
(๕)  เชิงลาดสะพาน  หมายความว่า 
ส่วนของทางที่เชื่อมกับสะพานที่มีส่วนลาดชันเกิน ๒ ใน ๑๐๐
(๖)  โรงมหรสพ  หมายความว่า 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นโรงมหรสพตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันภยันตรายอันเกิดแต่การเล่นมหรสพ
(๗)  โรงแรม  หมายความว่า  อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นโรงแรมตามกฎหมายว่าด้วยโรงแรม
(๘)  อาคารชุด  หมายความว่า 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นที่พักอาศัยหลายครอบครัว
โดยแต่ละครอบครัวมีห้องนอน ครัวไฟ
ห้องส้วมและห้องน้ำเป็นอิสระและมีทางเดินและบันไดขึ้นชั้นบนหรือลิฟท์ใช้ร่วมกัน
(๙)  ภัตตาคาร  หมายความว่า 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นที่ขายอาหารหรือเครื่องดื่ม
โดยมีพื้นที่สำหรับตั้งโต๊ะอาหารไว้บริการภายในอาคารหรือภายนอกอาคาร
(๑๐)  ห้างสรรพสินค้า  หมายความว่า 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นอาคารพาณิชย์สำหรับแสดงหรือขายสินค้าต่างๆ
(๑๑)  สำนักงาน  หมายความว่า 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นที่ทำการ
(๑๒)  อาคารขนาดใหญ่  หมายความว่า 
อาคารที่สร้างขึ้นเพื่อใช้อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารเป็นที่ประกอบกิจการประเภทเดียวหรือหลายประเภท
โดยมีความสูงจากระดับถนนตั้งแต่ ๑๕ เมตรขึ้นไป 
และมีพื้นที่รวมกันทุกชั้นในหลังเดียวกันเกิน ๑,๐๐๐ ตารางเมตร
หรือมีพื้นที่รวมกันทุกชั้นหรือชั้นหนึ่งชั้นใดในหลังเดียวกันเกิน ๒,๐๐๐ ตารางเมตร
(๑๓)  ห้องโถง  หมายความว่า  ส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นที่ชุมนุมหรือประชุม

ข้อ  ๒ 
ให้กำหนดประเภทของอาคารซึ่งต้องมีที่จอดรถยนต์ ที่กลับรถยนต์
และทางเข้าออกของรถยนต์ไว้ ดังต่อไปนี้
(๑) 
โรงมหรสพที่มีพื้นที่สำหรับจัดที่นั่งสำหรับคนดูตั้งแต่ ๕๐๐ ที่ขึ้นไป
(๒)  โรงแรมที่มีห้องพักตั้งแต่ ๓๐ ห้องขึ้นไป
(๓)  อาคารชุดที่มีพื้นที่แต่ละครอบครัวตั้งแต่
๖๐ ตารางเมตรขึ้นไป
(๔) 
ภัตตาคารที่มีพื้นที่สำหรับตั้งโต๊ะอาหารตั้งแต่ ๑๕๐ ตารางเมตรขึ้นไป
(๕)  ห้างสรรพสินค้าที่มีพื้นที่ตั้งแต่ ๓๐๐
ตารางเมตรขึ้นไป
(๖)  สำนักงานที่มีพื้นที่ตั้งแต่ ๓๐๐
ตารางเมตรขึ้นไป
(๗)  อาคารขนาดใหญ่
(๘)  ห้องโถงของโรงแรมตาม (๒)  ภัตตาคารตาม (๔)  หรืออาคารขนาดใหญ่ตาม (๗)

ข้อ  ๓ 
จำนวนที่จอดรถยนต์ ต้องจัดให้มีตามกำหนดดังต่อไปนี้
(๑)  ในเขตท้องที่กรุงเทพมหานคร
เฉพาะในเขตเทศบาลนครหลวง ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๒๕  ลงวันที่  ๒๑ 
ธันวาคม  พ.ศ. ๒๕๑๔
(ก)  โรมหรสพ  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อจำนวนที่นั่งสำหรับคนดู ๒๐ ที่ 
เศษของ ๒๐ ที่  ให้คิดเป็น ๒๐
ที่
โรงมหรสพที่อยู่ในท้องที่ของเขตพระนคร
เขตธนบุรี เขตปทุมวัน เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตสัมพันธวงศ์
ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อจำนวนที่นั่งสำหรับคนดู ๑๐ ที่  เศษของ ๑๐ ที่ให้คิดเป็น ๑๐ ที่
(ข)  โรงแรม
โรงแรมที่มีห้องพักไม่เกิน
๑๐๐ ห้อง ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑๐ คัน  สำหรับห้องพัก ๓๐ ห้องแรก  ส่วนที่เกิน ๓๐ ห้อง  ให้คิดอัตรา ๑ คัน ต่อ ๕ ห้อง  เศษของ ๕ ห้อง ให้คิดเป็น ๕ ห้อง
โรงแรมที่มีห้องพักเกิน
๑๐๐ ห้อง 
ให้มีที่จอดรถยนต์ตามอัตราที่กำหนดในวรรคหนึ่งสำหรับห้องพัก ๑๐๐
ห้องแรก  ส่วนที่เกิน ๑๐๐ ห้อง
ให้คิดอัตรา ๑ คัน ต่อ ๑๐ ห้อง 
เศษของ ๑๐ ห้อง ให้คิดเป็น ๑๐ ห้อง
(ค)  อาคารชุด  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อ ๑
ครอบครัว
(ง)  ภัตตาคาร
ภัตตาคารที่มีพื้นที่ตั้งโต๊ะอาหารไม่เกิน
๗๕๐ ตารางเมตร 
ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่ตั้งโต๊ะอาหาร ๑๕
ตารางเมตร  เศษของ ๑๕ ตารางเมตร
ให้คิดเป็น ๑๕ ตารางเมตร
ภัตตาคารที่มีพื้นที่ตั้งโต๊ะอาหารเกิน
๗๕๐ ตารางเมตร ให้มีที่จอดรถยนต์ตามอัตราที่กำหนดในวรรคหนึ่งสำหรับพื้นที่ตั้งโต๊ะอาหาร
๗๕๐ ตารางเมตรแรก  ส่วนที่เกิน ๗๕๐
ตารางเมตรให้คิดอัตรา ๑ คันต่อ ๓๐ ตารางเมตร เศษของ ๓๐ ตารางเมตร ให้คิดเป็น ๓๐
ตารางเมตร
(จ)  ห้างสรรพสินค้า  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อพื้นที่ ๒๐ ตารางเมตร  เศษของ
๒๐ ตารางเมตร  ให้คิดเป็น ๒๐
ตารางเมตร
(ฉ)  สำนักงาน  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อพื้นที่ ๖๐ ตารางเมตร  เศษของ
๖๐ ตารางเมตร  ให้คิดเป็น ๖๐
ตารางเมตร
(ช)  ห้องโถงของโรงแรม ภัตตาคาร
หรืออาคารขนาดใหญ่ตามข้อ ๒ (๘) 
ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่ห้องโถง ๑๐ ตารางเมตร  เศษของ ๑๐ ตารางเมตร ให้คิดเป็น ๑๐
ตารางเมตร
(ซ)  อาคารขนาดใหญ่ 
ให้มีที่จอดรถยนต์ตามจำนวนที่กำหนดของแต่ละประเภทของอาคารที่ใช้เป็นที่ประกอบกิจการในอาคารขนาดใหญ่นั้นรวมกัน
หรือให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่อาคาร ๑๒๐ ตารางเมตร เศษของ ๑๒๐
ตารางเมตร ให้คิดเป็น ๑๒๐ ตารางเมตร
ทั้งนี้ให้ถือที่จอดรถยนต์จำนวนที่มากกว่าเป็นเกณฑ์
อาคารขนาดใหญ่ที่มีลักษณะเป็นตึกแถวสูงไม่เกินสี่ชั้น
ต้องมีที่จอดรถยนต์อยู่ภายนอกอาคาร หรืออยู่ในห้องใต้ดินของอาคารไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อ ๑ ห้อง
(๒)  ในเขตเทศบาลทุกแห่งหรือในเขตท้องที่ที่ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร
พุทธศักราช ๒๔๗๙  ใช้บังคับ
(ก)  โรงมหรสพ  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อจำนวนที่นั่งสำหรับคนดู ๔๐ ที่ 
เศษของ ๔๐ ที่  ให้คิดเป็น ๔๐
ที่
(ข)  โรงแรม
โรงแรมที่มีห้องพักไม่เกิน
๑๐๐ ห้อง ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๕ คัน  สำหรับห้องพัก ๓๐ ห้องแรก  ส่วนที่เกิน ๓๐ ห้อง  ให้คิดอัตรา ๑ คันต่อ ๑๐ ห้อง  เศษของ ๑๐ ห้อง ให้คิดเป็น ๑๐ ห้อง
โรงแรมที่มีห้องพักเกิน
๑๐๐ ห้อง 
ให้มีที่จอดรถยนต์ตามอัตราที่กำหนดในวรรคหนึ่งสำหรับห้องพัก ๑๐๐
ห้องแรก  ส่วนที่เกิน ๑๐๐ ห้อง
ให้คิดอัตรา ๑ คัน ต่อ ๑๕ ห้อง 
เศษของ ๑๕ ห้อง ให้คิดเป็น ๑๕ ห้อง
(ค)  อาคารชุด  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อ ๒
ครอบครัว  เศษของ ๒ ครอบครัว
ให้คิดเป็น ๒ ครอบครัว
(ง)  ภัตตาคาร  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่ตั้งโต๊ะอาหาร
๔๐ ตารางเมตร  เศษของ ๔๐ ตารางเมตร
ให้คิดเป็น ๔๐ ตารางเมตร
(จ)  ห้างสรรพสินค้า  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อพื้นที่ ๔๐ ตารางเมตร  เศษของ
๔๐ ตารางเมตรให้คิดเป็น ๔๐ ตารางเมตร
(ฉ)  สำนักงาน  ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่
๑๒๐ ตารางเมตร  เศษของ ๑๒๐
ตารางเมตร  ให้คิดเป็น ๑๒๐ ตารางเมตร
(ช)  ห้องโถงของโรงแรม ภัตตาคาร
หรืออาคารขนาดใหญ่ตามข้อ ๒ (๘) 
ให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่ห้องโถง ๓๐ ตารางเมตร  เศษของ ๓๐ ตารางเมตร ให้คิดเป็น ๓๐
ตารางเมตร
(ซ)  อาคารขนาดใหญ่ 
ให้มีที่จอดรถยนต์ตามจำนวนที่กำหนดของแต่ละประเภทของอาคารที่ใช้เป็นที่ประกอบกิจการในอาคารขนาดใหญ่นั้นรวมกัน
หรือให้มีที่จอดรถยนต์ไม่น้อยกว่า ๑ คันต่อพื้นที่อาคาร ๒๔๐ ตารางเมตร เศษของ ๒๔๐
ตารางเมตร ให้คิดเป็น ๒๔๐ ตารางเมตร ทั้งนี้ให้ถือที่จอดรถยนต์จำนวนที่มากกว่าเป็นเกณฑ์
อาคารขนาดใหญ่ที่มีลักษณะเป็นตึกแถวสูงไม่เกินสี่ชั้น
ต้องมีที่จอดรถยนต์อยู่ภายนอกอาคาร หรืออยู่ในห้องใต้ดินของอาคารไม่น้อยกว่า ๑
คันต่อ ๒ ห้อง

ข้อ  ๔ 
อาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นที่ประกอบกิจการหลายประเภท
ถ้าเป็นประเภทของอาคารที่ต้องมีที่จอดรถยนต์ ที่กลับรถยนต์
และทางเข้าออกของรถยนต์ตามข้อ ๒ ต้องจัดให้มีจำนวนที่จอดรถยนต์ตามที่กำหนดในข้อ ๓
ของแต่ละประเภทของอาคารที่ใช้เป็นที่ประกอบกิจการในอาคารหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของอาคารนั้นรวมกัน

ข้อ  ๕[๒]  (ยกเลิก)

ข้อ  ๖ 
ที่จอดรถยนต์ต้องจัดให้อยู่ภายในบริเวณของอาคารนั้น
ถ้าอยู่ภายนอกอาคารต้องมีทางไปสู่อาคารนั้นไม่เกิน ๒๐๐ เมตร

ข้อ  ๗ 
ที่กลับรถยนต์ต้องมีพื้นที่เพียงพอและอยู่ในที่เหมาะสมให้สามารถกลับรถยนต์เข้าสู่ทางเข้าออกของรถยนต์ได้โดยสะดวก
โดยต้องทำเครื่องหมายแสดงแนวการกลับของรถยนต์ไว้ให้ปรากฏ
ในกรณีที่จัดให้รถยนต์วิ่งได้ทางเดียวจากปากทางเข้าจนถึงปากทางออก
จะไม่มีที่กลับรถยนต์ก็ได้

ข้อ  ๘ 
ทางเข้าออกของรถยนต์ต้องกว้างไม่น้อยกว่า ๖ เมตร  ในกรณีที่จัดให้รถยนต์วิ่งได้ทางเดียว
ทางเข้าและทางออกต้องกว้างไม่น้อยกว่า ๓.๕๐ เมตร  โดยต้องทำเครื่องหมายแสดงทางเข้าและทางออกไว้ให้ปรากฏ
และปากทางเข้าออกของรถยนต์ต้องเป็นดังนี้
(๑) 
แนวศูนย์กลางปากทางเข้าออกของรถยนต์ต้องไม่อยู่ในที่ที่เป็นทางร่วมหรือทางแยก
และต้องห่างจากจุดเริ่มต้นโค้งหรือหักมุมของขอบทางร่วมหรือขอบทางแยกสาธารณะ
มีระยะไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตร  สำหรับโรงมหรสพระยะดังกล่าวต้องไม่น้อยกว่า
๕๐ เมตร
(๒) 
แนวศูนย์กลางปากทางเข้าออกของรถยนต์ต้องไม่อยู่บนเชิงลาดสะพาน
และต้องห่างจากจุดสุดเชิงลาดสะพานมีระยะไม่น้อยกว่า ๕๐ เมตร 
สำหรับโรงมหรสพระยะดังกล่าวต้องไม่น้อยกว่า ๑๐๐ เมตร

ให้ไว้ ณ วันที่  ๓๐ 
เมษายน  พ.ศ. ๒๕๑๗
กมล  วรรณประภา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ 
:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องด้วยพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พุทธศักราช ๒๔๗๙  ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ ๑๙๒  ลงวันที่  ๓๑ 
กรกฎาคม  พ.ศ. ๒๕๑๕ 
กำหนดให้เจ้าของอาคารบางประเภทที่ใช้ในบริการสาธารณะเพื่อหาประโยชน์
ต้องจัดให้มีที่จอดรถยนต์สำหรับผู้ที่ใช้ประโยชน์จากอาคารนั้น
และการกำหนดประเภทของอาคารการกำหนดจำนวนพื้นที่ที่ต้องมีและใช้เป็นที่จอดรถยนต์
ที่กลับรถยนต์และทางเข้าออกของรถยนต์ให้กระทำโดยกฎกระทรวง
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงฉบับนี้

กฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๑ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒[๓]

ข้อ ๒  ที่จอดรถ ๑ คัน
ต้องเป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้า และต้องมีลักษณะและขนาด ดังนี้
๑)
ในกรณีที่จอดรถขนานกับแนวทางเดินรถหรือทำมุมกับแนวทางเดินรถน้อยกว่าสามสิบองศา
ให้มีความกว้างไม่น้อยกว่า ๒.๔๐ เมตร และความยาวไม่น้อยกว่า ๖.๐๐ เมตร
๒)
ในกรณีที่จอดรถตั้งฉากกับแนวทางเดินรถ ให้มีความกว้างไม่น้อยกว่า ๒.๔๐ เมตร
และความยาวไม่น้อยกว่า ๕.๐๐ เมตร แต่ทั้งนี้ จะต้องไม่จัดให้มีทางเข้าออกของรถเป็นทางเดินรถทางเดียว
๓)
ในกรณีที่จอดรถทำมุมกับแนวทางเดินรถมากกว่าสามสิบองศา ให้มีความกว้างไม่น้อยกว่า
๒.๔๐ เมตร และความยาวไม่น้อยกว่า ๕.๕๐ เมตร

ข้อ ๓  ที่จอดรถแต่ละคัน
ต้องมีเครื่องหมายแสดงลักษณะและขอบเขตของที่จอดรถไว้ให้ปรากฏบนพื้น และต้องมีทางเดินรถเชื่อมต่อโดยตรงกับทางเข้าออกของรถและที่กลับรถ

ข้อ ๔ 
ระยะความสูงสุทธิระหว่างพื้นที่ที่ใช้จอดรถ ทางเดินรถ
และทางลาดขึ้นลงของรถกับส่วนที่ต่ำสุดของชั้นที่ถัดไปของอาคาร ต้องไม่น้อยกว่า
๒.๑๐ เมตร
ส่วนของพื้นที่ที่ใช้จอดรถต่างระดับกันจะเหลื่อมกันได้ไม่เกิน
๑.๐๐ เมตร และเฉพาะส่วนที่เหลื่อมกันจะมีความสูงน้อยกว่า ๒.๑๐ เมตรก็ได้

ข้อ ๕ 
อาคารจอดรถซึ่งติดตั้งระบบยกรถขึ้นลงระหว่างชั้นของอาคารด้วยลิฟต์จะต้องมีระยะของทางเดินรถจากปากทางเข้าถึงลิฟต์ไม่น้อยกว่า
๒๐ เมตร
อาคารตามวรรคหนึ่งจะไม่มีทางลาดขึ้นลงของรถระหว่างชั้นของอาคารก็ได้
ลิฟต์ที่ใช้สำหรับยกรถขึ้นลงระหว่างชั้นของอาคารตามวรรคหนึ่ง
ต้องจัดให้อยู่ภายในตัวอาคารโดยให้มีลิฟต์หนึ่งเครื่องต่อที่จอดรถ ๓๐ คัน
แต่ทั้งนี้ต้องไม่น้อยกว่า ๒ เครื่องต่ออาคารหนึ่งหลังและห้ามใช้เป็นลิฟต์โดยสาร

ข้อ ๖  อาคารจอดรถซึ่งติดตั้งระบบเคลื่อนย้ายรถด้วยเครื่องจักรกลที่ได้รับการคำนวณออกแบบเพื่อใช้ประโยชน์ในการจอดรถโดยเฉพาะ
จะต้องมีลักษณะดังต่อไปนี้
๑)
ต้องมีระยะของทางเดินรถจากปากทางเข้าถึงอาคารไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตร
๒) พื้นหรือผนังของอาคาร
ต้องอยู่ห่างจากเขตที่ดินของผู้อื่นและถนนสาธารณะดังนี้
(ก)
ในกรณีที่มีความสูงของอาคารจากพื้นดินตั้งแต่ ๒๓.๐๐ เมตร
ขึ้นไปต้องอยู่ห่างไม่น้อยกว่า ๖.๐๐ เมตร
(ข)
ในกรณีที่มีความสูงของอาคารจากพื้นดินน้อยกว่า ๒๓.๐๐ เมตร ต้องอยู่ห่างไม่น้อยกว่า
๓.๐๐ เมตร
การคำนวณออกแบบอาคารจอดรถตามวรรคหนึ่งต้องดำเนินการโดยผู้ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมตามกฎหมายว่าด้วยวิชาชีพวิศวกรรม
และมิให้นำความในข้อ ๒ ข้อ ๓ และข้อ ๔ มาใช้บังคับ

ข้อ ๗ 
การควบคุมการติดตั้งและตรวจสอบความปลอดภัยของระบบยกรถขึ้นลงระหว่างชั้นของอาคารด้วยลิฟต์และระบบเคลื่อนย้ายรถด้วยเครื่องจักรกลที่ได้รับการคำนวณออกแบบเพื่อใช้ประโยชน์ในการจอดรถโดยเฉพาะ
ต้องดำเนินการโดยผู้ได้รับอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมประเภทสามัญวิศวกรขึ้นไปตามกฎหมายว่าด้วยวิชาชีพวิศวกรรม

หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงการกำหนดลักษณะและขนาดของที่จอดรถตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๗ (พ.ศ. ๒๕๑๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พทธศักราช
ซึ่งยังใช้บังคับอยู่ตามบทเฉพาะกาลมาตรา ๗๙ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.
๒๕๒๒ และนอกจากนี้สมควรกำหนดลักษณะของอาคารจอดรถซึ่งติดตั้งระบบยกรถขึ้นลงระหว่างชั้นของอาคารด้วยลิฟต์หรือระบบเคลื่อนย้ายรถด้วยเครื่องจักรกลที่ได้รับการคำนวณออกแบบเพื่อใช้ประโยชน์ในการจอดรถโดยเฉพาะ
ทั้งนี้
เพื่อให้สอดคล้องกับสภาวการณ์ปัจจุบันซึ่งปรากฏว่าเนื้อที่ที่ใช้สำหรับการจอดรถมักมีจำนวนจำกัด
และเพื่อประโยชน์แห่งความมั่นคงแข็งแรง ความปลอดภัย
และการอำนวยความสะดวกแก่การจราจร จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม /ตอนที่ ๘๖/หน้า ๒๒๐/๒๑ พฤษภาคม ๒๕๑๗

[๒] ข้อ
๕ ยกเลิกโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๔๑ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒

[๓] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม /ตอนที่ ๓๗ ก/หน้า ๒๕/๓๑ สิงหาคม ๒๕๓๗