ระเบียบกระทรวงการคลัง ว่าด้วยการเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. 2550

ระเบียบกระทรวงการคลัง

ระเบียบกระทรวงการคลัง
ว่าด้วยการเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ
พ.ศ. ๒๕๕๐

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการให้เหมาะสมยิ่งขึ้น

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๘ มาตรา ๘/๑ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๗ มาตรา ๒๒ มาตรา ๒๓ มาตรา ๒๖ มาตรา ๓๓ มาตรา ๔๗
มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๑ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๖ มาตรา ๕๗ มาตรา ๖๕ และมาตรา ๗๐
แห่งพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. ๒๕๒๖
และฉบับที่แก้ไขเพิ่มเติม กระทรวงการคลังจึงกำหนดระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ
พ.ศ. ๒๕๕๐

ข้อ ๒[๑] 
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ 
ให้ยกเลิก
(๑)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
พ.ศ. ๒๕๓๔
(๒)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕
(๓)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๓๕
(๔)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๓๖
(๕)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๓๘
(๖) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๓๙
(๗)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๔๑
(๘) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๘) พ.ศ. ๒๕๔๒
(๙)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกจ่ายเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการ
(ฉบับที่ ๙) พ.ศ. ๒๕๔๔
(๑๐) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเดินทางไปราชการโดยยานพาหนะประจำทาง
พ.ศ. ๒๕๓๓
(๑๑) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการใช้ยานพาหนะส่วนตัวเดินทางไปราชการ
พ.ศ. ๒๕๒๖
(๑๒) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการใช้ยานพาหนะส่วนตัวเดินทางไปราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๐
(๑๓) ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการใช้ยานพาหนะส่วนตัวเดินทางไปราชการ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๗
(๑๔)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกค่าเครื่องแต่งตัวข้าราชการที่เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว
พ.ศ. ๒๕๒๖
(๑๕)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกค่าเครื่องแต่งตัวข้าราชการที่เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๘
(๑๖)
ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการเบิกค่าใช้จ่ายในการย้ายถิ่นที่อยู่ของข้าราชการหรือลูกจ้างในกรณีคู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับประเทศไทยก่อน
พ.ศ. ๒๕๒๖

ข้อ ๔ 
ในระเบียบนี้
ค่าเช่าที่พัก หมายความว่า
ค่าใช้จ่ายในการเช่าห้องพักในโรงแรมหรือที่พักแรม
ยานพาหนะประจำทาง หมายความว่า รถไฟ
รถโดยสารประจำทางตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบกและเรือกลเดินประจำทางตามกฎหมายว่าด้วยการเดินเรือในน่านน้ำไทย
และให้หมายความรวมถึงยานพาหนะอื่นใดที่ให้บริการขนส่งแก่บุคคลทั่วไปเป็นประจำโดยมีเส้นทาง
อัตราค่าโดยสารและค่าระวางที่แน่นอน
พาหนะส่วนตัว หมายความว่า รถยนต์ส่วนบุคคล
หรือรถจักรยานยนต์ส่วนบุคคล ซึ่งมิใช่ของทางราชการ  ทั้งนี้
ไม่ว่าจะเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้เดินทางไปราชการหรือไม่ก็ตาม
พ.ข.ต. หมายความว่า
เงินเพิ่มพิเศษสำหรับข้าราชการซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่ประจำอยู่ในต่างประเทศตามระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินเพิ่มพิเศษสำหรับข้าราชการซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่ประจำอยู่ในต่างประเทศ

ข้อ ๕ 
การอนุมัติระยะเวลาเดินทางไปราชการ
ให้ผู้มีอำนาจอนุมัติตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการอนุมัติให้เดินทางไปราชการและการจัดการประชุมของทางราชการ
อนุมัติระยะเวลาเดินทางล่วงหน้าหรือระยะเวลาหลังเสร็จสิ้นการปฏิบัติราชการได้ตามความจำเป็นและเหมาะสม
กรณีผู้เดินทางไปราชการได้รับอนุมัติให้ลากิจหรือลาพักผ่อนตามระเบียบว่าด้วยการนั้นแล้ว
ให้ขออนุมัติระยะเวลาดังกล่าวจากผู้มีอำนาจตามวรรคหนึ่งด้วย
การอนุมัติระยะเวลาในการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว
ให้อนุมัติระยะเวลาออกเดินทางล่วงหน้าก่อนเริ่มปฏิบัติราชการ
และอนุมัติระยะเวลาเดินทางกลับหลังเสร็จสิ้นการปฏิบัติราชการภายในกำหนดเวลาตามบัญชีหมายเลข
๑ ท้ายระเบียบนี้

ข้อ ๖ 
ในกรณีที่ส่วนราชการใดไม่สามารถปฏิบัติตามระเบียบนี้ได้
ให้ขอทำความตกลงกับกระทรวงการคลัง

ข้อ ๗ 
ให้ปลัดกระทรวงการคลังรักษาการตามระเบียบนี้

หมวดที่ ๑
การเดินทางไปราชการในราชอาณาจักร

ข้อ ๘ 
ให้ผู้เดินทางไปราชการในราชอาณาจักรเบิกค่าใช้จ่ายได้ตามบัญชีท้ายระเบียบ
ดังต่อไปนี้
(๑) เบี้ยเลี้ยงเดินทาง ให้เบิกตามบัญชีหมายเลข ๒
(๒) ค่าเช่าที่พัก ให้เบิกตามบัญชีหมายเลข ๓
(๓) ค่าขนย้ายสิ่งของส่วนตัวในการเดินทางไปราชการประจำ
ให้เบิกตามบัญชีหมายเลข ๔
การเดินทางไปราชการในท้องที่ที่มีค่าครองชีพสูงหรือเป็นแหล่งท่องเที่ยว
ให้หัวหน้าส่วนราชการเจ้าของงบประมาณใช้ดุลพินิจพิจารณาอนุมัติให้เบิกจ่ายค่าเช่าที่พักสูงกว่าอัตราที่กำหนดเพิ่มขึ้นอีกไม่เกินร้อยละยี่สิบห้า
ผู้ดำรงตำแหน่งตามบัญชีหมายเลข
๕ ท้ายระเบียบนี้ ให้เบิกค่าเช่าที่พักเท่าที่จ่ายจริงตามความจำเป็น
เหมาะสมและประหยัด

ข้อ ๙ 
การเดินทางไปราชการให้ใช้ยานพาหนะประจำทาง
และให้เบิกค่าพาหนะได้เท่าที่จ่ายจริงโดยประหยัด
ไม่เกินสิทธิที่ผู้เดินทางจะพึงได้รับตามประเภทของพาหนะที่ใช้เดินทาง
การเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง
ให้เบิกค่าพาหนะเดินทางได้เท่าที่จ่ายจริงไม่เกินอัตราที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกกลางกำหนด
เว้นแต่กรณีจำเป็นที่ผู้เดินทางถูกเรียกเก็บเงินค่าพาหนะเกินกว่าอัตราที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกกลางกำหนด
ก็ให้เบิกค่าพาหนะเดินทางได้เท่าที่จ่ายจริง
การเดินทางโดยรถไฟ
ให้เบิกค่าพาหนะเดินทางได้เท่าที่จ่ายจริง
สำหรับการเดินทางโดยรถด่วนหรือรถด่วนพิเศษ ชั้นที่ ๑ นั่งนอนปรับอากาศ (บนอ.ป.)
ให้เบิกได้เฉพาะผู้ดำรงตำแหน่งระดับ ๖ ขึ้นไป หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า
หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๑ ขึ้นไป
หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒ ขึ้นไป หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันโท
นาวาโท นาวาอากาศโทขึ้นไป หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจโทขึ้นไป

ข้อ ๑๐ 
การเดินทางไปราชการโดยพาหนะรับจ้างข้ามเขตจังหวัด ระหว่างสถานที่อยู่
ที่พัก
หรือสถานที่ปฏิบัติราชการกับสถานียานพาหนะประจำทางหรือสถานที่จัดพาหนะที่ต้องใช้ในการเดินทางไปยังสถานที่ปฏิบัติราชการ
ให้เบิกค่าพาหนะรับจ้างได้เท่าที่จ่ายจริง แต่ไม่เกินอัตราที่กระทรวงการคลังกำหนด

ข้อ ๑๑ 
การใช้พาหนะส่วนตัวเดินทางไปราชการ
ให้เบิกเงินชดเชยเป็นค่าพาหนะในลักษณะเหมาจ่ายให้แก่ผู้เดินทางไปราชการ
ซึ่งเป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครอง แล้วแต่กรณี ในอัตราต่อ ๑ คัน
ตามอัตราที่กระทรวงการคลังกำหนด
โดยให้คำนวณระยะทางเพื่อเบิกเงินชดเชยตามเส้นทางของกรมทางหลวงในทางสั้นและตรง
ซึ่งสามารถเดินทางได้โดยสะดวกและปลอดภัย
ในกรณีที่ไม่มีเส้นทางของกรมทางหลวง
ให้ใช้ระยะทางตามเส้นทางของหน่วยงานอื่นที่ตัดผ่าน เช่น เส้นทางของเทศบาล เป็นต้น
และในกรณีที่ไม่มีเส้นทางกรมทางหลวงและของหน่วยงานอื่น
ให้ผู้เดินทางเป็นผู้รับรองระยะทางในการเดินทาง

หมวดที่ ๒
การเดินทางไปราชการต่างประเทศ

ข้อ ๑๒ 
ให้ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวเบิกค่าใช้จ่ายได้ตามบัญชีท้ายระเบียบนี้
ดังต่อไปนี้
(๑) เบี้ยเลี้ยงเดินทาง หรือค่าอาหาร ค่าเครื่องดื่ม
ค่าภาษีและค่าบริการที่โรงแรม ภัตตาคาร หรือร้านค้าเรียกเก็บ
ค่าใช้สอยเบ็ดเตล็ดและค่าทำความสะอาดเสื้อผ้า ให้เบิกตามบัญชีหมายเลข ๖
(๒) ค่าเช่าที่พัก ให้เบิกเท่าที่จ่ายจริง แต่ไม่เกินอัตราตามบัญชีหมายเลข
๗
ผู้ดำรงตำแหน่งตามบัญชีหมายเลข
๕ ท้ายระเบียบนี้ ให้เบิกค่าเช่าที่พักเท่าที่จ่ายจริงตามความจำเป็น
เหมาะสมโดยประหยัด

ข้อ ๑๓ 
ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวซึ่งจะเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางสำหรับคู่สมรสตามมาตรา
๕๕ แห่งพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. ๒๕๒๖ ให้เบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าพาหนะเดินทางของคู่สมรสได้ในอัตราเดียวกับผู้เดินทาง
ค่าเช่าที่พักของผู้เดินทางและคู่สมรสให้เบิกได้เท่าที่จ่ายจริงในอัตราค่าเช่าห้องพักคู่
ไม่เกินคนละร้อยละเจ็ดสิบของอัตราค่าเช่าห้องพักคนเดียวที่ผู้เดินทางมีสิทธิจะพึงได้รับ
ในกรณีที่ผู้เดินทางมีตำแหน่งตามที่กำหนดในบัญชีหมายเลข
๕ ให้งดเบิกค่าเช่าที่พักของคู่สมรสของบุคคลดังกล่าว

ข้อ ๑๔ 
ให้ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวเบิกค่ารับรองในการเดินทางไปราชการตามหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑) ผู้เดินทางซึ่งดำรงตำแหน่งดังต่อไปนี้ ให้เบิกเงินค่ารับรองได้เท่าที่จ่ายจริง
(ก) ประธานองคมนตรี หรือองคมนตรี
(ข) นายกรัฐมนตรี รองนายกรัฐมนตรี หรือรัฐมนตรี
(ค) ประธาน หรือรองประธานของสภาซึ่งเป็นองค์กรนิติบัญญัติ
(ง) ประธาน ศาลฎีกา รองประธานศาลฎีกา หรือประธานศาลอุทธรณ์
(๒) ผู้เดินทางนอกจากที่กล่าวใน (๑) ให้เบิกค่ารับรองได้เท่าที่จ่ายจริง
ทั้งในกรณีเดินทางไปราชการเป็นคณะหรือเดินทางไปราชการคนเดียว ไม่เกินอัตรา
ดังต่อไปนี้
(ก) กรณีเดินทางไม่เกิน ๑๕ วัน ไม่เกิน ๖๗,๐๐๐ บาท
(ข) กรณีเดินทางเกิน ๑๕ วัน ไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท
(๓) การเดินทางไปราชการที่จะเบิกค่ารับรองตาม (๒) ได้ ต้องเป็นการเดินทางกรณีใดกรณีหนึ่ง
ดังต่อไปนี้
(ก) เป็นผู้เดินทางไปเข้าร่วมประชุมระหว่างประเทศในฐานะผู้แทนรัฐบาล
ผู้แทนรัฐสภา หรือผู้แทนส่วนราชการ แต่ไม่รวมถึงการประชุมหรือการสัมมนาทางวิชาการ
(ข) เป็นผู้เดินทางไปเจรจาธุรกิจ เจรจากู้เงินหรือขอความช่วยเหลือจากต่างประเทศในฐานะผู้แทนรัฐบาลไทย
(ค)
เป็นผู้เดินทางไปปรึกษาหารือหรือเข้าร่วมประชุมเกี่ยวกับความร่วมมือระหว่างหน่วยงานของรัฐบาลไทยกับหน่วยงานต่างประเทศ
(ง)
เป็นผู้เดินทางไปเยือนต่างประเทศในฐานะทูตสันถวไมตรีหรือในฐานะแขกของรัฐบาลต่างประเทศ
(จ) เป็นผู้เดินทางไปร่วมในงานรัฐพิธีตามคำเชิญของรัฐบาลต่างประเทศ
(ฉ) เป็นผู้เดินทางไปจัดงานแสดงสินค้าไทย
หรือส่งเสริมสินค้าไทยในต่างประเทศ หรือส่งเสริมการลงทุนของต่างประเทศในประเทศไทย
หรือส่งเสริมการลงทุนของไทยในต่างประเทศ
(ช) เป็นผู้เดินทางไปเผยแพร่ศิลปะหรือวัฒนธรรมไทยในต่างประเทศ

ข้อ ๑๕ 
ให้ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวเบิกค่าใช้จ่ายอื่นที่จำเป็นต้องจ่ายเนื่องในการเดินทางไปราชการตามเงื่อนไขที่กระทรวงการคลังกำหนดได้เท่าที่จ่ายจริง

ข้อ ๑๖ 
ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว
โดยได้รับความช่วยเหลือจากต่างประเทศหรือจากหน่วยงานใด ๆ
น้อยกว่าสิทธิที่พึงได้รับตามพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการให้เบิกค่าใช้จ่ายสมทบได้
ดังต่อไปนี้
(๑) ค่าโดยสารเครื่องบิน
กรณีผู้ให้ความช่วยเหลือไม่ออกค่าโดยสารเครื่องบินให้เบิกค่าโดยสารเครื่องบินไป -
กลับ ได้ตามสิทธิของผู้เดินทาง กรณีได้รับความช่วยเหลือค่าโดยสารเครื่องบินไป -
กลับแล้ว ให้งดเบิกเงินสมทบค่าโดยสารเครื่องบิน
แม้ความช่วยเหลือนั้นชั้นที่นั่งจะต่ำกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
และกรณีได้รับความช่วยเหลือค่าโดยสารเครื่องบินเพียงเที่ยวเดียว
ให้เบิกค่าโดยสารเครื่องบินอีกหนึ่งเที่ยวในชั้นเดียวกับที่ได้รับความช่วยเหลือ
แต่ต้องไม่สูงกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
(๒) เบี้ยเลี้ยงเดินทาง
กรณีที่ไม่ได้รับความช่วยเหลือค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางให้เบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางได้ตามสิทธิของผู้เดินทาง
กรณีที่ได้รับความช่วยเหลือค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง หรือผู้ให้ความช่วยเหลือจัดเลี้ยงอาหารให้
ให้เบิกค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางสมทบได้ในกรณี ดังต่อไปนี้
(ก) ถ้าได้รับความช่วยเหลือต่ำกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
ให้เบิกสมทบเฉพาะส่วนที่ขาด
ซึ่งเมื่อรวมกับค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางที่ได้รับความช่วยเหลือแล้ว
จะต้องไม่เกินสิทธิที่พึงได้รับ
(ข) ถ้าผู้ให้ความช่วยเหลือจัดเลี้ยงอาหารทุกมื้อ
ให้งดเบิกค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง ในกรณีที่จัดเลี้ยงอาหาร ๒ มื้อ ให้เบิกได้ไม่เกิน
๑ ใน ๓ ของอัตราเบี้ยเลี้ยงเดินทางเหมาจ่าย และกรณีจัดเลี้ยงอาหาร ๑ มื้อ
ให้เบิกได้ไม่เกิน ๒ ใน ๓ ของอัตราเบี้ยเลี้ยงเดินทางเหมาจ่าย
(๓) ค่าเช่าที่พัก กรณีผู้ให้ความช่วยเหลือไม่ออกค่าเช่าที่พักให้
ให้เบิกค่าเช่าที่พักได้ตามสิทธิของผู้เดินทาง
กรณีได้รับความช่วยเหลือค่าเช่าที่พักต่ำกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
ให้เบิกสมทบเฉพาะส่วนที่ขาดตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง
ซึ่งเมื่อรวมกับค่าเช่าที่พักที่ได้รับความช่วยเหลือแล้วจะต้องไม่เกินสิทธิที่พึงได้รับ
และกรณีที่ผู้ให้ความช่วยเหลือจัดที่พักให้ ให้งดเบิกค่าเช่าที่พัก
(๔) ค่าเครื่องแต่งตัว กรณีไม่ได้รับความช่วยเหลือค่าเครื่องแต่งตัว
ให้เบิกค่าเครื่องแต่งตัวได้ตามสิทธิของผู้เดินทาง
กรณีได้รับความช่วยเหลือค่าเครื่องแต่งตัวต่ำกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
ให้เบิกค่าเครื่องแต่งตัวสมทบเฉพาะส่วนที่ขาด
ซึ่งเมื่อรวมกับค่าเครื่องแต่งตัวที่ได้รับความช่วยเหลือแล้วจะต้องไม่เกินสิทธิที่พึงได้รับ
(๕) ค่ารับรอง ให้ผู้เดินทางมีสิทธิได้รับเงินค่ารับรองตาม ข้อ ๑๔
(๖) ค่าพาหนะเดินทางไปกลับระหว่างสถานที่อยู่ ที่พัก
หรือสถานที่ปฏิบัติราชการกับสถานียานพาหนะ
และค่าใช้จ่ายอื่นที่จำเป็นเนื่องในการเดินทางไปราชการ
กรณีที่มิได้รับความช่วยเหลือ ให้เบิกได้ตามสิทธิ
กรณีได้รับความช่วยเหลือต่ำกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
ให้เบิกสมทบเฉพาะส่วนที่ขาดตามจำนวนที่ได้จ่ายจริง
รวมแล้วต้องไม่เกินกว่าสิทธิที่พึงได้รับ
การเดินทางเพื่อดูงาน
ให้เบิกค่าใช้จ่ายสมทบตามวรรคหนึ่งได้ แต่ทั้งนี้
ต้องไม่เกินวงเงินที่ได้รับความช่วยเหลือ

ข้อ ๑๗ 
ให้หัวหน้าส่วนราชการเจ้าของงบประมาณพิจารณาให้ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวเบิกค่าเช่าที่พักได้เท่าที่จ่ายจริง
ตามความจำเป็น เหมาะสม และประหยัด หรือจะเบิกตามสิทธิของตนก็ได้ในกรณี ดังต่อไปนี้
(๑) การตามเสด็จพระบรมวงศานุวงศ์
หรือการเดินทางไปปฏิบัติภารกิจร่วมกับหัวหน้าคณะที่ดำรงตำแหน่งตามบัญชีหมายเลข ๕
ซึ่งมีสิทธิเบิกค่าเช่าที่พักได้เท่าที่จ่ายจริง
(๒) การเดินทางไปปฏิบัติภารกิจร่วมกับหัวหน้าคณะผู้ดำรงตำแหน่งระดับ ๙
ขึ้นไปหรือเทียบเท่า  ทั้งนี้
ต้องไม่เกินสิทธิของหัวหน้าคณะนั้น
(๓) การเดินทางไปประชุมระหว่างประเทศ การเจรจาธุรกิจ
หรือปฏิบัติหน้าที่อย่างอื่น ซึ่งหน่วยงานที่เชิญหรือประเทศเจ้าภาพกำหนดให้ผู้เดินทางพักแรมในสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ให้
หรือสำรองที่พักให้ซึ่งมิใช่กรณีที่ส่วนราชการหรือผู้เดินทางร้องขอหรือกระทำการใดๆ
เพื่อให้หน่วยงานที่เชิญหรือประเทศเจ้าภาพกำหนดที่พัก
หรือจัดเตรียมที่พักตามความต้องการของส่วนราชการหรือผู้เดินทาง
(๔) การเดินทางไปประเทศที่มีสถานการณ์ไม่ปลอดภัย ยากจน ทุรกันดาร
หรืออยู่ในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวหรือสถานที่พักแรมที่มีอัตราค่าเช่าตามสิทธิถูกสำรองหมด

ข้อ ๑๘ 
ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวที่จะเบิกค่าเครื่องแต่งตัวสำหรับตนเองและคู่สมรสตามอัตราในบัญชีหมายเลข
๘ ได้ ต้องอยู่ในหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้
(๑) เป็นกรณีที่จำเป็นต้องใช้เครื่องแต่งตัวพิเศษ
หรือกรณีจำเป็นอื่นโดยได้รับอนุมัติจากหัวหน้าส่วนราชการเจ้าของงบประมาณ
(๒)
เป็นการเดินทางไปราชการต่างประเทศซึ่งมิใช่ประเทศตามรายชื่อที่กำหนดไว้ในบัญชีหมายเลข
๙ ท้ายระเบียบนี้ หรือที่กระทรวงการคลังจะกำหนดเพิ่มเติม
(๓) ผู้ซึ่งเคยได้รับค่าเครื่องแต่งตัวในการเดินทางไปราชการ
หรือเคยได้รับค่าเครื่องแต่งตัวจากทางราชการ
หน่วยงานของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายหรือระเบียบอื่นใด
หรือได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงานใด ๆ ทั้งในประเทศหรือต่างประเทศ มีสิทธิเบิกค่าเครื่องแต่งตัวได้เมื่อการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวครั้งใหม่มีระยะเวลาห่างจากการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวครั้งสุดท้ายเกินกว่าสองปี
นับแต่วันที่เดินทางออกจากประเทศ
หรือมีระยะเวลาห่างจากการเดินทางไปราชการประจำในต่างประเทศครั้งสุดท้ายเกินกว่าสองปีนับแต่วันที่เดินทางกลับถึงประเทศไทย
กรณีที่ทางราชการสั่งงดการเดินทางโดยมิใช่ความผิดของผู้เดินทาง
และผู้เดินทางได้จ่ายเงินค่าเครื่องแต่งตัวไปแล้ว
หรือมีข้อผูกพันที่จะต้องจ่ายค่าเครื่องแต่งตัวโดยสุจริต
โดยมีหลักฐานก็ให้เบิกค่าเครื่องแต่งตัวได้
และให้ถือว่าวันที่ได้รับค่าเครื่องแต่งตัวนั้นเป็นวันเดินทางออกจากประเทศไทย

ข้อ ๑๙ 
ให้ผู้เดินทางไปราชการประจำในต่างประเทศ
เบิกค่าเครื่องแต่งตัวตามบัญชีหมายเลข ๑๐ ท้ายระเบียบนี้

ข้อ ๒๐ 
การเดินทางไปราชการของลูกจ้างที่ส่วนราชการในต่างประเทศเป็นผู้จ้าง ให้หัวหน้าส่วนราชการในต่างประเทศสังกัดกระทรวงการต่างประเทศเป็นผู้กำหนดอัตราเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักของลูกจ้าง  ทั้งนี้
ไม่เกินอัตราต่ำสุดของกลุ่มระดับตำแหน่งที่กำหนดตามบัญชีหมายเลข ๖ และบัญชีหมายเลข
๗ ท้ายระเบียบนี้
กรณีที่มีความจำเป็นต้องสั่งให้ลูกจ้างที่ประจำสำนักงานในต่างประเทศมาปฏิบัติงานชั่วคราวในประเทศไทย
เพราะไม่อาจหาเจ้าหน้าที่อื่นในประเทศที่จะปฏิบัติงานดังกล่าวได้
การเบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักในประเทศไทยให้เบิกจ่ายเช่นเดียวกับกรณีลูกจ้างของส่วนราชการในประเทศไทยซึ่งเดินทางไปราชการชั่วคราวในราชอาณาจักร

ข้อ ๒๑ 
ให้ข้าราชการหรือลูกจ้างที่มีตำแหน่งหน้าที่ประจำในต่างประเทศ
เบิกค่าใช้จ่ายในการย้ายถิ่นที่อยู่
สำหรับคู่สมรสหรือบุตรที่เดินทางกลับประเทศไทยก่อนผู้เดินทางในลักษณะเหมาจ่ายตามหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑) ต้องเป็นข้าราชการหรือลูกจ้างซึ่งได้รับอนุมัติจากปลัดกระทรวงเจ้าสังกัดให้คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับประเทศไทยก่อนผู้เดินทาง
สำหรับส่วนราชการใดที่ไม่มีปลัดกระทรวง
ให้ผู้บังคับบัญชาที่มีอำนาจเช่นเดียวกับปลัดกระทรวงเป็นผู้อนุมัติ
(๒) ในกรณีที่คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับภายหลังจากได้ไปอยู่ในต่างประเทศเป็นเวลาเกินกว่าหนึ่งปีขึ้นไป
ให้เบิกสำหรับคู่สมรสในอัตราร้อยละสามสิบ
และสำหรับบุตรต่อคนในอัตราร้อยละห้าของอัตรา พ.ข.ต.
ในขณะที่ได้รับอนุมัติให้คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับก่อน
(๓) ในกรณีที่คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับภายหลังจากได้ไปอยู่ในต่างประเทศเป็นเวลาเกินกว่าสองปีขึ้นไป
ให้เบิกสำหรับคู่สมรสในอัตราร้อยละหกสิบ
และสำหรับบุตรต่อคนในอัตราร้อยละสิบของอัตรา พ.ข.ต.
ในขณะที่ได้รับอนุมัติให้คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับก่อน
(๔)
ในกรณีที่คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับภายหลังจากได้ไปอยู่ในต่างประเทศเป็นเวลาเกินกว่าสามปีขึ้นไป
ให้เบิกสำหรับคู่สมรสในอัตราร้อยละเก้าสิบ
และสำหรับบุตรต่อคนในอัตราร้อยละสิบห้าของอัตรา พ.ข.ต.
ในขณะที่ได้รับอนุมัติให้คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับก่อน
(๕) การนับเวลาที่ได้ไปอยู่ต่างประเทศตาม (๒) - (๔)
ให้ถือจำนวนเดือนที่ได้รับ พ.ข.ต. เพิ่มสำหรับคู่สมรสและบุตรเป็นเกณฑ์คำนวณ
ดังต่อไปนี้
(ก) ในเดือนหนึ่งถ้ามีสิทธิได้รับ พ.ข.ต.
เกินกว่าสิบห้าวันให้นับเป็นหนึ่งเดือน
(ข) ให้นับเวลาที่ได้รับ พ.ข.ต. สิบสองเดือนเป็นหนึ่งปี
การเบิกค่าใช้จ่ายในการย้ายถิ่นที่อยู่ตามวรรคหนึ่ง
ห้ามมิให้นำมาใช้บังคับในกรณีที่คู่สมรสหรือบุตรเดินทางกลับประเทศไทยภายหลังจากได้ไปอยู่ในต่างประเทศเป็นเวลาไม่เกินหนึ่งปี

หมวด ๓

การเบิกจ่ายเงิน

ข้อ ๒๒ 
แบบรายงานการเดินทางเพื่อขอเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ
และเอกสารประกอบที่ใช้ในการเบิกจ่ายเงิน ให้เป็นไปตามที่กรมบัญชีกลางกำหนด

ข้อ ๒๓ 
การเบิกค่าเช่าที่พักเท่าที่จ่ายจริง
ผู้เดินทางไปราชการจะใช้ใบเสร็จรับเงินหรือใบแจ้งรายการของโรงแรม
หรือที่พักแรมที่มีข้อความแสดงว่าได้รับชำระเงินค่าเช่าที่พักเรียบร้อยแล้ว
โดยเจ้าหน้าที่รับเงินของโรงแรมหรือที่พักแรมลงลายมือชื่อ วัน เดือน ปี และจำนวนเงินที่ได้รับ
เพื่อเป็นหลักฐานในการขอเบิกค่าเช่าที่พักก็ได้
การเบิกค่าเช่าที่พักในต่างประเทศ
ผู้เดินทางจะใช้ใบแจ้งรายการค่าเช่าที่พักที่บันทึกด้วยเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่แสดงว่าได้รับชำระเงินจากผู้เดินทางแล้ว
เป็นหลักฐานในการขอเบิกค่าเช่าที่พัก โดยไม่ต้องมีลายมือชื่อเจ้าหน้าที่รับเงินของโรงแรมหรือที่พักแรมก็ได้
แต่ทั้งนี้ผู้เดินทางจะต้องลงลายมือชื่อรับรองว่าผู้เดินทางได้ชำระค่าเช่าที่พักตามจำนวนที่เรียกเก็บนั้น

ข้อ ๒๔ 
การเบิกค่าเช่าที่พักในอัตราห้องพักคู่ที่ผู้เดินทางไปราชการใช้สิทธิเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางอยู่ต่างสังกัดกัน
แต่ต้องใช้ใบเสร็จรับเงินหรือใบแจ้งรายการของโรงแรม หรือที่พักแรมชุดเดียวกัน
ให้ผู้เดินทางฝ่ายหนึ่งใช้ต้นฉบับ
อีกฝ่ายหนึ่งใช้สำเนาภาพถ่ายที่ผู้นั้นรับรองสำเนาถูกต้อง
โดยให้มีบันทึกแนบท้ายระบุว่ารายการใดที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะเป็นผู้เบิกฝ่ายเดียว
และรายการใดทั้งคู่จะเป็นผู้เบิกฝ่ายละเป็นจำนวนเท่าใด
ทั้งต้นฉบับและฉบับสำเนาภาพถ่ายและลงลายมือชื่อของผู้เดินทางทั้งคู่ในแต่ละฉบับ

ข้อ ๒๕ 
การเบิกค่าเช่าที่พักกรณีที่เจ้าภาพผู้จัดประชุมเป็นผู้เรียกเก็บค่าเช่าที่พักจากผู้เดินทางไปราชการโดยตรง
ให้ผู้เดินทางใช้ใบเสร็จรับเงินหรือใบแจ้งรายการที่เจ้าภาพผู้จัดประชุมได้เรียกเก็บค่าเช่าที่พักเป็นหลักฐานเพื่อขอเบิกค่าเช่าที่พักก็ได้

ข้อ ๒๖ 
การเบิกจ่ายเงินและหลักฐานการจ่ายซึ่งมิได้กำหนดไว้ในระเบียบนี้
ให้ถือปฏิบัติตามที่กระทรวงการคลังกำหนด

ประกาศ ณ วันที่ ๙
กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
ฉลองภพ  สุสังกร์กาญจน์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

บัญชีหมายเลข ๑
ระยะเวลาอนุมัติการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว

ประเทศที่เดินทางไปราชการ

ก่อนเริ่มปฏิบัติราชการ

หลังเสร็จสิ้นการปฏิบัติราชการ

(ก)
  ประเทศในทวีปเอเชีย

(ข)
  ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ประเทศในทวีปยุโรป หรือประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ

(ค)
  ประเทศในทวีปอเมริกาใต้ หรือประเทศในทวีปแอฟริกา

ไม่เกิน ๒๔ ชั่วโมง

ไม่เกิน ๔๘ ชั่วโมง

ไม่เกิน ๗๒ ชั่วโมง

ไม่เกิน ๒๔ ชั่วโมง

ไม่เกิน ๔๘ ชั่วโมง

ไม่เกิน ๗๒ ชั่วโมง

บัญชีหมายเลข ๒
อัตราเบี้ยเลี้ยงเดินทางในราชอาณาจักร
ในลักษณะเหมาจ่าย

บาท : วัน

ข้าราชการ

ประเภท ก.

ประเภท ข.

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๑ ถึงระดับ ๒ หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า 
  หรือพลทหารถึงจ่าสิบเอก พันจ่าเอก พันจ่าอากาศเอก 
  หรือพลตำรวจถึงจ่าสิบตำรวจ

๑๘๐

๑๐๘

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๓ ถึงระดับ ๘ หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า 
  หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒ ลงมา หรือ
  ผู้ช่วยผู้พิพากษาหรือดะโต๊ะยุติธรรม หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓
  ลงมา หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศ จ่าสิบเอก 
  พันจ่าเอก พันจ่าอากาศเอก อัตราเงินเดือนจ่าสิบเอกพิเศษ 
  พันจ่าเอกพิเศษ พันจ่าอากาศพิเศษถึงพันเอก นาวาเอก 
  นาวาอากาศเอกหรือข้าราชการตำรวจ ซึ่งมียศนายดาบตำรวจ
  ถึงพันตำรวจเอก

๒๑๐

๑๒๖

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๙ ขึ้นไป หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า 
  หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ขั้นต่ำ ขึ้นไป หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๔ ขึ้นไป
  หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก นาวาเอก นาวาอากาศเอก อัตราเงินเดือน
  พันเอกพิเศษ นาวาเอกพิเศษ นาวาอากาศเอกพิเศษขึ้นไป หรือข้าราชการตำรวจ
  ซึ่งมียศพันตำรวจเอกอัตราเงินเดือน
  พันตำรวจเอกพิเศษขึ้นไป

๒๔๐

๑๔๔

ประเภท ก. ได้แก่
(๑)
การเดินทางไปราชการนอกจังหวัดพื้นที่ที่ตั้งสำนักงานซึ่งปฏิบัติราชการปกติ
(๒)
การเดินทางไปราชการจากอำเภอหนึ่งไปปฏิบัติราชการในอำเภอเมืองในจังหวัดเดียวกัน

ประเภท ข. ได้แก่
(๑)
การเดินทางไปราชการในท้องที่อื่นนอกจากที่กำหนดในประเภท ก.
(๒)
การเดินทางไปราชการในเขตกรุงเทพมหานครซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานซึ่งปฏิบัติราชการปกติ

บัญชีหมายเลข ๓
อัตราค่าเช่าที่พักในราชอาณาจักร

ข้าราชการ

บาท : วัน

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๘ ลงมา หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒
  ลงมา หรือผู้ช่วยผู้พิพากษาหรือดะโต๊ะยุติธรรม
  หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ลงมา 
  หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก นาวาเอก นาวาอากาศเอกลงมา 
  หรือข้าราชการตำรวจ ซึ่งมียศพันตำรวจเอกลงมา

เหมาจ่าย
  ไม่เกิน ๑,๐๐๐

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๙ หรือตำแหน่งที่เทียบเท่าหรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ขั้นต่ำ
  หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือน
  ชั้น ๔ หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก นาวาเอก นาวาอากาศเอก
  อัตราเงินเดือนพันเอกพิเศษ นาวาเอกพิเศษ นาวาอากาศเอกพิเศษ 
  หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจเอก อัตราเงินเดือนพันตำรวจเอกพิเศษ

เหมาจ่าย
  ไม่เกิน ๑,๖๐๐

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ ๑๐ ขึ้นไป
  หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการ ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ขั้นสูง
  ขึ้นไป หรือข้าราชการอัยการ
  ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๕ ขึ้นไป หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพลตรี พลเรือตรี
  พลอากาศตรี ขึ้นไป หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพลตำรวจตรีขึ้นไป
กรณีเดินทางไปราชการเป็นหมู่คณะ
  หากผู้ดำรงตำแหน่งดังกล่าวข้างต้นเป็นหัวหน้าคณะและมีความจำเป็นต้องใช้สถานที่เดียวกันกับที่พัก
  เพื่อเป็นที่ประสานงานของคณะหรือกับบุคคลอื่น ให้เบิกค่าเช่าที่พักเพิ่มขึ้นสำหรับห้องพักอีกหนึ่งห้อง
  หรือจะเบิกค่าเช่าห้องชุดแทนก็ได้

เท่าที่จ่ายจริง
  ไม่เกิน
๒,๕๐๐

กรณีเพิ่มอีกหนึ่งห้อง
  เบิกเพิ่มได้เท่าที่จ่ายจริงไม่เกิน ๒,๕๐๐
กรณีเช่าห้องชุด
เบิกได้เท่าที่จ่ายจริง
  ไม่เกิน ๕,๐๐๐

หมายเหตุ       กรณีผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
๘ ลงมา และผู้ดำรงตำแหน่งระดับ ๙ หัวหน้าส่วนราชการสามารถกำหนดหลักเกณฑ์อัตราค่าเช่าที่พักเหมาจ่ายต่ำกว่าที่กำหนดได้
โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา ๖ แห่งพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ
พ.ศ. ๒๕๒๖ และที่แก้ไขเพิ่มเติม

บัญชีหมายเลข ๔
อัตราค่าขนย้ายสิ่งของส่วนตัวในการเดินทางไปราชการประจำในราชอาณาจักร

ระยะทาง (กม.)

อัตรา (บาท)

๑  ๕๐
๕๑  ๑๐๐
๑๐๑  ๑๕๐
๑๕๑  ๒๐๐
๒๐๑  ๒๕๐
๒๕๑  ๓๐๐
๓๐๑  ๓๕๐
๓๕๑  ๔๐๐
๔๐๑  ๔๕๐
๔๕๑  ๕๐๐
๕๐๑  ๕๕๐
๕๕๑  ๖๐๐
๖๐๑  ๖๕๐
๖๕๑  ๗๐๐
๗๐๑  ๗๕๐
๗๕๑  ๘๐๐
๘๐๑  ๘๕๐
๘๕๑  ๙๐๐
๙๐๑  ๙๕๐
๙๕๑  ๑๐๐๐
๑๐๐๑  ๑๐๕๐
๑๐๕๑  ๑๑๐๐
๑๑๐๑  ๑๑๕๐
๑๑๕๑  ๑๒๐๐
๑๒๐๑  ๑๒๕๐
๑๒๕๑  ๑๓๐๐
๑๓๐๑  ๑๓๕๐
๑๓๕๑  ๑๔๐๐
๑๔๐๑  ๑๔๕๐
๑๔๕๑  ๑๕๐๐

๒,๐๐๐
๒,๕๐๐
๓,๐๐๐
๔,๐๐๐
๔,๕๐๐
๕,๐๐๐
๖,๐๐๐
๖,๕๐๐
๗,๐๐๐
๘,๐๐๐
๘,๕๐๐
๙,๐๐๐
๙,๕๐๐
๑๐,๐๐๐
๑๑,๐๐๐
๑๑,๕๐๐
๑๒,๐๐๐
๑๓,๐๐๐
๑๓,๕๐๐
๑๔,๐๐๐
๑๕,๐๐๐
๑๕,๕๐๐
๑๖,๐๐๐
๑๗,๐๐๐
๑๗,๕๐๐
๑๘,๕๐๐
๑๙,๐๐๐
๑๙,๕๐๐
๒๐,๐๐๐
๒๐,๕๐๐

สำหรับระยะทางที่เกิน
๑๕๐๐
กิโลเมตรขึ้นไปให้อยู่ในดุลพินิจของหัวหน้าส่วนราชการต้นสังกัดที่จะพิจารณาอนุมัติให้เบิกจ่ายในลักษณะเหมาจ่ายได้ตามความจำเป็นเหมาะสม

บัญชีหมายเลข ๕
ผู้มีสิทธิเบิกค่าเช่าที่พักเท่าที่จ่ายจริงตามความจำเป็นและความเหมาะสม

ตำแหน่ง

๑. องคมนตรี

๒๔. ผู้บัญชาการทหารบก

๒. รัฐบุรุษ

๒๕. ผู้บัญชาการทหารเรือ

๓. นายกรัฐมนตรี

๒๖. ผู้บัญชาการทหารอากาศ

๔. รองนายกรัฐมนตรี

๒๗. ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ

๕. รัฐมนตรี

๒๘. อัยการสูงสุด

๖. ประธานศาลฎีกา

๒๙. เลขาธิการนายกรัฐมนตรี

๗. รองประธานศาลฎีกา

๓๐. เลขาธิการคณะรัฐมนตรี

๘. ประธานศาลอุทธรณ์

๓๑. เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา

๙. ประธานศาลปกครองสูงสุด

๓๒. เลขาธิการคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน

๑๐. ประธานศาลรัฐธรรมนูญ

๓๓. เลขาธิการสำนักพระราชวัง

๑๑. ประธานวุฒิสภา

๓๔. ราชเลขาธิการ

๑๒. ประธานสภาผู้แทนราษฎร

๓๕. นายกราชบัณฑิตยสถาน

๑๓. เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร

๓๖. ผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ

๑๔. เลขาธิการวุฒิสภา

๓๗. ผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน

๑๕. ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

๓๘. ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองแห่งชาติ

๑๖. ปลัดกระทรวง

๓๙. เลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ

๑๗. ปลัดทบวง

๔๐. เลขาธิการคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ

๑๘. รองปลัดกระทรวงกลาโหม

และสังคมแห่งชาติ

๑๙. สมุหราชองครักษ์

๔๑. เลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

๒๐. จเรทหารทั่วไป

๔๒. เลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา

๒๑. ผู้บัญชาการทหารสูงสุด

๔๓. เลขาธิการสภาการศึกษา

๒๒. รองผู้บัญชาการทหารสูงสุด

๔๔. เลขาธิการคณะกรรมการการอุดมศึกษา

๒๓. เสนาธิการทหาร

๔๕. เลขาธิการคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงาน

โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ

บัญชีหมายเลข ๖
อัตราเบี้ยเลี้ยงเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวและค่าใช้จ่ายอื่น

(๑)
กรณีเบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางเหมาจ่าย

ข้าราชการ

อัตรา
(บาท : วัน)

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๘ ลงมา หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒
  ลงมา หรือผู้ช่วยผู้พิพากษา
  หรือดะโต๊ะยุติธรรมหรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ลงมา
  หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก นาวาเอก นาวาอากาศเอกลงมา หรือข้าราชการตำรวจ
  ซึ่งมียศพันตำรวจเอกลงมา

๒,๑๐๐

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๙ ขึ้นไป หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการ ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓
  ขั้นต่ำ ขึ้นไป หรือข้าราชการอัยการ
  ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๔ ขึ้นไป หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก 
  นาวาเอก นาวาอากาศเอก อัตราเงินเดือนพันเอกพิเศษ นาวาเอกพิเศษ
  นาวาอากาศเอกพิเศษขึ้นไป หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจเอก อัตราเงินเดือนพันตำรวจเอกพิเศษขึ้นไป

๓,๑๐๐

(๒)
กรณีมิได้เบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางเหมาจ่าย ให้เบิกค่าใช้จ่าย ดังนี้
(๒.๑)
ค่าอาหาร  ค่าเครื่องดื่ม ค่าภาษี  ค่าบริการที่โรงแรม
ภัตตาคาร หรือร้านค้าเรียกเก็บ
ให้เบิกเท่าที่จ่ายจริงไม่เกินวันละ ๔,๕๐๐ บาท
(๒.๒)
ค่าทำความสะอาดเสื้อผ้า สำหรับระยะเวลาที่เกิน ๗ วัน
ให้เบิกเท่าที่จ่ายจริงไม่เกินวันละ ๕๐๐ บาท
(๒.๓)
ค่าใช้สอยเบ็ดเตล็ด ให้เบิกในลักษณะเหมาจ่ายไม่เกินวันละ ๕๐๐ บาท
ค่าใช้จ่ายตาม (๒.๑)  (๒.๒) ให้คิดคำนวณเบิกจ่ายในแต่ละวัน จำนวนเงินส่วนที่เหลือจ่ายในวันใดจะนำมาสมทบเบิกในวันถัดไปไม่ได้

บัญชีหมายเลข ๗
ค่าเช่าที่พักในการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว

บาท : วัน : คน

ข้าราชการ

ประเภท ก.

ประเภท ข.

ประเภท ค.

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๘ ลงมา หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒
  ลงมา หรือผู้ช่วยผู้พิพากษาหรือดะโต๊ะยุติธรรม หรือข้าราชการ
  อัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓ ลงมา หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก นาวาเอก
  นาวาอากาศเอกลงมา หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจเอกลงมา

ไม่เกิน ๗,๕๐๐

ไม่เกิน ๕,๐๐๐

ไม่เกิน ๓,๑๐๐

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๙ ขึ้นไป หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า หรือข้าราชการตุลาการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๓
  ขั้นต่ำ ขึ้นไป หรือข้าราชการอัยการ
  ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๔ ขึ้นไป หรือข้าราชการทหารซึ่งมียศพันเอก
  นาวาเอก นาวาอากาศเอก
  อัตราเงินเดือนพันเอกพิเศษ นาวาเอกพิเศษ นาวาอากาศเอกพิเศษขึ้นไป
  หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจเอก อัตราเงินเดือนพันตำรวจเอกพิเศษขึ้นไป

ไม่เกิน ๑๐,๐๐๐

ไม่เกิน ๗,๐๐๐

ไม่เกิน ๔,๕๐๐

หมายเหตุ        ประเทศที่มีสิทธิเบิกค่าเช่าที่พักเพิ่มขึ้นจากประเภท
ก. อีกไม่เกินร้อยละสี่สิบ ได้แก่ ประเทศ รัฐ เมือง
๑.
ญี่ปุ่น
๒.
สาธารณรัฐฝรั่งเศส
๓.
สหพันธรัฐรัสเซีย
๔.
สมาพันธรัฐสวิส
๕.
สาธารณรัฐอิตาลี

/ ประเทศที่มีสิทธิ
. . .

- ๒ -

ประเทศที่มีสิทธิเบิกค่าเช่าที่พักเพิ่มขึ้นจากประเภท
ก. อีกไม่เกินร้อยละยี่สิบห้า ได้แก่ ประเทศ รัฐ เมือง
๑.
ราชอาณาจักรเบลเยี่ยม
๒.
ราชอาณาจักรสเปน
๓.
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
๔.
สหรัฐอเมริกา
๕.
สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ
๖.
สาธารณรัฐโปรตุเกส
๗.
สาธารณรัฐสิงคโปร์

ประเภท
ก. ได้แก่ ประเทศ รัฐ เมือง
๑.
แคนาดา
๒.
เครือรัฐออสเตรเลีย
๓.
ไต้หวัน
๔.
เติร์กเมนิสถาน
๕.
นิวซีแลนด์
๖.
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
๗.
ปาปัวนิวกีนี
๘.
มาเลเซีย
๙.
ราชรัฐโมนาโก
๑๐.
ราชรัฐลักเซมเบิร์ก
๑๑.
ราชรัฐอันดอร์รา
๑๒.
ราชอาณาจักรกัมพูชา
๑๓.
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
๑๔.
ราชอาณาจักรนอร์เวย์
๑๕.
ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
๑๖.
ราชอาณาจักรโมร็อกโก
๑๗.
ราชอาณาจักรสวาซิแลนด์
๑๘.
ราชอาณาจักรสวีเดน

/๑๙ ...

- ๓ -

๑๙.
รัฐสุลต่านโอมาน
๒๐.
โรมาเนีย
๒๑.
สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล
๒๒.
สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย
๒๓.
สหรัฐอาหรับอิมิเรตส์
๒๔.
สาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้)
๒๕.
สาธารณรัฐโครเอเชีย
๒๖.
สาธารณรัฐชิลี
๒๗.
สาธารณรัฐเช็ก
๒๘.
สาธารณรัฐตุรกี
๒๙.
สาธารณรัฐบัลแกเรีย
๓๐.
สาธารณรัฐประชาชนจีน
๓๑.
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย
๓๒.
สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์  เลสเต
๓๓.
สาธารณรัฐเปรู
๓๔.
สาธารณรัฐโปแลนด์
๓๕.
สาธารณรัฐฟินแลนด์
๓๖.
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์
๓๗.
สาธารณรัฐมอริเซียส
๓๘.
สาธารณรัฐมอลตา
๓๙.
สาธารณรัฐโมซัมบิก
๔๐.
สาธารณรัฐเยเมน
๔๑.
สาธารณรัฐลิทัวเนีย
๔๒.
สาธารณรัฐสโลวัก
๔๓.
สาธารณรัฐสโลวีเนีย
๔๔.
สาธารณรัฐออสเตรีย
๔๕.
สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน
๔๖.
สาธารณรัฐอินโดนีเซีย
๔๗.
สาธารณรัฐอินเดีย

/๔๘ ...

- ๔ -

๔๘.
สาธารณรัฐเอสโตเนีย
๔๙.
สาธารณรัฐแอฟริกาใต้
๕๐.
สาธารณรัฐไอซ์แลนด์
๕๑.
สาธารณรัฐไอร์แลนด์
๕๒.
สาธารณรัฐฮังการี
๕๓.
สาธารณรัฐเฮลเลนิก (กรีซ)
๕๔.
ฮ่องกง

ประเภท
ข. ได้แก่ ประเทศ รัฐ เมือง
๑.
เครือรัฐบาฮามาส
๒.
จอร์เจีย
๓.
จาเมกา
๔.
เนการาบรูไนดารุสซาลาม
๕.
มาซิโดเนีย
๖.
ยูเครน
๗.
รัฐกาตาร์
๘.
รัฐคูเวต
๙.
รัฐบาห์เรน
๑๐.
รัฐอิสราเอล
๑๑.
ราชอาณาจักรซาอุดิอาระเบีย
๑๒.
ราชอาณาจักรตองกา
๑๓.
ราชอาณาจักรเนปาล
๑๔.
ราชอาณาจักรฮัซไมต์จอร์แดน
๑๕.
สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย
๑๖.
สหภาพพม่า
๑๗.
สหรัฐเม็กซิโก
๑๘.
สหสาธารณรัฐแทนซาเนีย
๑๙.
สาธารณรัฐกานา
๒๐.
สาธารณรัฐแกมเบีย

/๒๑ ...

- ๕ -

๒๑.
สาธารณรัฐโกตดิวัวร์ (ไอเวอรี่โคส)
๒๒.
สาธารณรัฐคอสตาริกา
๒๓.
สาธารณรัฐคีร์กิซ
๒๔.
สาธารณรัฐเคนยา
๒๕.
สาธารณรัฐแคเมอรูน
๒๖.
สาธารณรัฐคาซัคสถาน
๒๗.
สาธารณรัฐจิบูตี
๒๘.
สาธารณรัฐชาด
๒๙.
สาธารณรัฐซิมบับเว
๓๐.
สาธารณรัฐเซเนกัล
๓๑.
สาธารณรัฐแซมเบีย
๓๒.
สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอน
๓๓.
สาธารณรัฐไซปรัส
๓๔.
สาธารณรัฐตรินิแดดและโตเบโก
๓๕.
สาธารณรัฐตูนิเซีย
๓๖.
สาธารณรัฐทาจิกิสถาน
๓๗.
สาธารณรัฐไนเจอร์
๓๘.
สาธารณรัฐบุรุนดี
๓๙.
สาธารณรัฐเบนิน
๔๐.
สาธารณรัฐเบลารุส
๔๑.
สาธารณรัฐประชาชนบังกลาเทศ
๔๒.
สาธารณรัฐปานามา
๔๓.
สาธารณรัฐมอลโดวา
๔๔.
สาธารณรัฐมาลี
๔๕.
สาธารณรัฐยูกันดา
๔๖.
สาธารณรัฐลัตเวีย
๔๗.
สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา
๔๘.
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
๔๙.
สาธารณรัฐอาร์เจนตินา

/๕๐ ...

- ๖ -

๕๐.
สาธารณรัฐอาร์เมเนีย
๕๑.
สาธารณรัฐอาหรับซีเรีย
๕๒.
สาธารณรัฐอาหรับอียิปต์
๕๓.
สาธารณรัฐอิรัก
๕๔.
สาธารณอิสลามปากีสถาน
๕๕.
สาธารณรัฐอิสลามมอริเตเนีย
๕๖.
สาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน
๕๗.
สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน
๕๘.
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง

ประเภท
ค. ได้แก่ ประเทศ รัฐ เมืองอื่น ๆ นอกจากที่กำหนดในประเภท ก. และประเภท ข.

บัญชีหมายเลข ๘
ค่าเครื่องแต่งตัวในการเดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราว

ข้าราชการ

อัตรา (บาท : คน)

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๕ ลงมา หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า 
  หรือผู้ช่วยผู้พิพากษา หรือดะโต๊ะยุติธรรม
  หรือข้าราชการอัยการซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๑ หรือข้าราชการทหาร ซึ่งมียศพันตรี นาวาตรี
  นาวาอากาศตรีลงมาหรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจตรีลงมา

เหมาจ่าย ๗,๕๐๐

ผู้ดำรงตำแหน่งระดับ
  ๖ ขึ้นไป หรือตำแหน่งที่เทียบเท่า 
  หรือข้าราชการตุลาการ ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๑ ขึ้นไป หรือข้าราชการอัยการ
  ซึ่งรับเงินเดือนชั้น ๒ ขึ้นไป หรือข้าราชการทหาร ซึ่งมียศ
  พันโท นาวาโท นาวาอากาศโทขึ้นไป หรือข้าราชการตำรวจซึ่งมียศพันตำรวจโทขึ้นไป

เหมาจ่าย ๙,๐๐๐

บัญชีหมายเลข ๙
ประเทศที่ผู้เดินทางไปราชการต่างประเทศชั่วคราวไม่สามารถเบิกค่าเครื่องแต่งตัวได้

๑.
  สหภาพพม่า

๘.
  สาธารณรัฐสิงคโปร์

๒.
  เนการาบรูไนดารุซาลาม

๙.
  สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา

๓.
  สาธารณรัฐอินโดนีเซีย

๑๐.
  สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม

๔.
  ราชอาณาจักรกัมพูชา

๑๑.
  สาธารณรัฐหมู่เกาะฟิจิ

๕.
  สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

๑๒.
  ปาปัวนิวกีนี

๖.
  มาเลเซีย

๑๓.
  รัฐเอกราชซามัว

๗.
  สาธารณรัฐฟิลิปปินส์

๑๔.
  สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์  เลสเต

บัญชีหมายเลข ๑๐
ค่าเครื่องแต่งตัวสำหรับผู้เดินทางไปราชการประจำในต่างประเทศ

ลำดับที่

ตำแหน่ง

ประเภท ก.

ประเภท ข.

๑.

เจ้าหน้าที่การทูตระดับ
  ๕ ลงมา
ภริยาหรือสามี
บุตรคนละ

๔๐,๐๐๐
๒๕,๐๐๐
๑๔,๐๐๐

๓๐,๐๐๐
๑๘,๐๐๐
๙,๐๐๐

๒.

เจ้าหน้าที่การทูตระดับ
  ๖ ถึงระดับ ๙
ภริยาหรือสามี
บุตรคนละ

๔๕,๐๐๐
๓๐,๐๐๐
๑๕,๐๐๐

๓๒,๐๐๐
๒๐,๐๐๐
๑๐,๐๐๐

๓.

เจ้าหน้าที่การทูตระดับ
  ๑๐
ภริยาหรือสามี
บุตรคนละ

๖๐,๐๐๐
๔๐,๐๐๐
๑๘,๐๐๐

๔๐,๐๐๐
๓๐,๐๐๐
๑๕,๐๐๐

หมายเหตุ
๑. ประเภท ก.
ได้แก่ ประเทศอื่น ๆ นอกจากที่กำหนดในประเภท ข.
๒. ประเภท ข.
ได้แก่ ประเทศสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
ราชอาณาจักรกัมพูชา สหภาพพม่า มาเลเซีย สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยศรีลังกา
สาธารณรัฐอินโดนีเซีย สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐสิงคโปร์
และเนการาบรูไนดารุซาลาม
๓. เจ้าหน้าที่การทูตระดับ
๕ ขึ้นไป ซึ่งมีความจำเป็นต้องใช้เครื่องแต่งตัวราตรีสโมสร (White tie) หรือเครื่องแต่งตัวมอร์นิ่งโค้ต เพราะมีหน้าที่ต้องเข้างานพิธีต่าง ๆ
และตามประเพณีของประเทศนั้น จำต้องแต่งตัวแบบเช่นว่านั้น ให้ปลัดกระทรวงเจ้าสังกัด
ส่วนราชการใดที่ไม่มีปลัดกระทรวงให้ผู้บังคับบัญชาที่มีอำนาจเช่นเดียวกับปลัดกระทรวงเป็นผู้ใช้ดุลพินิจพิจารณาอนุมัติให้เบิกค่าเครื่องแต่งตัวดังกล่าว
อย่างละ ๑ ชุด เพิ่มขึ้นอีกได้เท่าที่จ่ายจริง แต่ไม่เกินชุดละ ๑๕,๐๐๐ บาท

ปณตภร/ผู้จัดทำ
๘ มกราคม ๒๕๕๗

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม
๑๒๔/ตอนพิเศษ ๙๑ ง/หน้า ๑/๒ สิงหาคม ๒๕๕๐