กฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2533) ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ. 2522

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๖ (พ.ศ. ๒๕๓๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม
พ.ศ. ๒๕๒๒[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘ และมาตรา ๓๙
แห่งพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ.๒๕๒๒
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกความในข้อ
๒ และข้อ ๓ แห่งกฎกระทรวงฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ. ๒๕๒๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๒ 
การยื่นคำขอตามข้อ ๑ ให้ยื่นผ่านส่วนราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนา
หน่วยงานที่รัฐบาลของประเทศนั้นมอบหมายหรือองค์การสวัสดิภาพเด็กที่รัฐบาลของประเทศนั้นอนุญาตให้ดำเนินการเพื่อให้มีการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมระหว่างประเทศ
เว้นแต่กรณีที่ผู้ยื่นคำขอมีถิ่นที่อยู่ในประเทศที่สามซึ่งมีสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศไทย
มาแล้วเป็นเวลาไม่น้อยกว่าหนึ่งปีก่อนวันยื่นคำขอและมีระยะเวลาสำหรับการทดลองเลี้ยงดูเด็กในประเทศนั้นได้ครบตามกำหนด
จะยื่นผ่านส่วนราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นมีถิ่นที่อยู่
หน่วยงานที่รัฐบาลของประเทศดังกล่าวมอบหมายหรือองค์การสวัสดิภาพเด็กที่รัฐบาลของประเทศดังกล่าวอนุญาตให้ดำเนินการเพื่อให้มีการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมระหว่างประเทศก็ได้
การยื่นคำขอตามวรรคหนึ่ง
ต้องมีเอกสารดังต่อไปนี้
(๑)
หนังสือรับรองจากส่วนราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นยื่นคำขอ
หน่วยงานที่รัฐบาลของประเทศนั้นมอบหมายหรือองค์การสวัสดิภาพเด็กที่รัฐบาลของประเทศนั้นอนุญาตให้ดำเนินการเพื่อให้มีการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมระหว่างประเทศที่รับรองว่าผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม
(๒)
หนังสือรับรองจากส่วนราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นยื่นคำขอ
หน่วยงานที่รัฐบาลของประเทศนั้นมอบหมายหรือองค์การสวัสดิภาพเด็กที่รัฐบาลของประเทศนั้นอนุญาตให้ดำเนินการเพื่อให้มีการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมระหว่างประเทศที่รับรองต่ออธิบดีว่าจะทำการควบคุมการทดลองเลี้ยงดู
และส่งรายงานผลการทดลองเลี้ยงดูให้อธิบดีทราบทุกระยะเวลาสองเดือนไม่น้อยกว่าสามครั้ง
และ
(๓)
รายงานการศึกษาสภาพครอบครัวของผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมจากส่วนราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นยื่นคำขอ
หน่วยงานที่รัฐบาลของประเทศนั้นมอบหมายหรือองค์การสวัสดิภาพเด็กที่รัฐบาลของประเทศนั้นอนุญาตให้ดำเนินการเพื่อให้มีการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมระหว่างประเทศ
ถ้ายื่นคำขอในประเทศซึ่งมิใช่ภูมิลำเนา
ให้ส่งหนังสือรับรองจากหน่วยงานที่รับผิดชอบของประเทศนั้น
ที่รับรองถิ่นที่อยู่ของผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม และรับรองว่าผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมมีระยะเวลาเพียงพอสำหรับการทดลองเลี้ยงดูเด็กในประเทศนั้นได้ครบตามกำหนดด้วย
ข้อ ๓ 
ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมจะยื่นคำขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมได้ครั้งละหนึ่งคน
เว้นแต่เด็กนั้นเป็นญาติกับผู้ขอ เป็นบุตรหรือบุตรบุญธรรมของคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งหรือเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาหรือร่วมบิดาหรือมารดาเดียวกัน
การยื่นคำขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมเพิ่มขึ้นหลังจากที่ได้ยื่นคำขอไว้แล้วจะยื่นได้เมื่อได้รับอนุมัติให้จดทะเบียนรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมตามคำขอครั้งก่อนแล้ว

ข้อ ๒ 
ให้ยกเลิกความในข้อ ๖ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๒๓)ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม
พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๕ (พ.ศ. ๒๕๒๙)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ.๒๕๒๒
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๖ 
ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมและคู่สมรสต้องมารับเด็กไปทดลองเลี้ยงดูด้วยตนเอง
ในกรณีที่คู่สมรสไม่สามารถจะมาได้ต้องให้ความยินยอมเป็นหนังสือ
คณะกรรมการการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมอาจอนุญาตให้ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมและคู่สมรสไม่ต้องมารับเด็กไปทดลองเลี้ยงดูด้วยตนเองได้
ในกรณีดังต่อไปนี้
(๑) เด็กนั้นอยู่ในต่างประเทศซึ่งเป็นประเทศที่ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมและคู่สมรสมีภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่
หรือเด็กนั้นได้เดินทางไปยังประเทศดังกล่าวโดยชอบแล้ว
(๒)
ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมแจ้งเหตุผลอันสมควรที่ไม่สามารถจะมาได้ต่อคณะกรรมการการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม
พร้อมทั้งแสดงความจำนงเป็นหนังสือว่าจะออกค่าใช้จ่ายสำหรับพนักงานเจ้าหน้าที่และเด็กในการนำเด็กไปส่งยังประเทศที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่
เว้นแต่เป็นการขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมครั้งแรก

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๓๓
บรรหาร  ศิลปอาชา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒(พ.ศ.๒๕๒๓)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ. ๒๕๒๒กำหนดให้ผู้มีภูมิลำเนาในต่างประเทศจะต้องยื่นคำขอพาหรือจัดส่งเด็กออกไปนอกราชอาณาจักรผ่านส่วนราชการหรือหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนาเท่านั้น
ทำให้ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมที่เดินทางไปมีถิ่นที่อยู่ในต่างประเทศซึ่งมิใช่ภูมิลำเนาไม่ได้รับความสะดวกหรือไม่สามารถยื่นคำขอในประเทศที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนาได้
สมควรกำหนดให้ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมสามารถยื่นคำขอผ่านส่วนราชการหรือหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ของประเทศที่ผู้นั้นมีถิ่นที่อยู่ได้
และโดยที่เป็นการสมควรให้ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมซึ่งมีภูมิลำเนาในต่างประเทศสามารถยื่นคำขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมครั้งละเกินกว่าหนึ่งคนได้
ในกรณีที่เด็กนั้นเป็นบุตรบุญธรรมของคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่ง
หรือเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาหรือร่วมบิดาหรือมารดาเดียวกัน
เพื่อเปิดโอกาสให้มีการรับเลี้ยงดูเด็กได้พร้อมกันซึ่งจะเป็นประโยชน์ในด้านจิตใจของเด็ก
รวมทั้งสมควรกำหนดหลักเกณฑ์การยื่นคำขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมที่เพิ่มขึ้นหลังจากที่ได้ยื่นคำขอไว้แล้ว
ให้ชัดเจนยิ่งขึ้นและสมควรปรับปรุงหลักเกณฑ์การอนุญาตให้ผู้ขอรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมซึ่งมีภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ในต่างประเทศไม่ต้องมารับเด็กไปทดลองเลี้ยงดูด้วยตนเองได้  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

พัชรี/ผู้จัดทำ
๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๓
กวินทราดา/ตรวจ

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๗/ตอนที่ ๒๒๔/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๓