ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ (ฉบับที่ 5)

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง
อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ (ฉบับที่ ๕)

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างชุดที่
๑๙
ได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับตามมาตรฐานฝีมือ
และมีมติเห็นชอบเมื่อวันที่ ๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ
รวม ๒๐ สาขาอาชีพ
โดยใช้มาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงานเป็นเกณฑ์วัดค่าทักษะฝีมือ
ความรู้ ความสามารถ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๗๙ (๔) และมาตรา ๘๘ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑[๑]  ประกาศนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๒  ในประกาศนี้
มาตรฐานฝีมือ หมายความว่า มาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติ
ตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงาน

ข้อ
๓  อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือในแต่ละสาขาอาชีพและในแต่ละระดับ
ให้เป็นดังนี้
(๑)
สาขาอาชีพพนักงานประกอบอุปกรณ์ไฟฟ้าแสงสว่าง ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยหกสิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสามสิบบาท
(๒)
สาขาอาชีพพนักงานประกอบมอเตอร์สำหรับเครื่องใช้ไฟฟ้า ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยเจ็ดสิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสี่สิบห้าบาท
(๓)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคบำรุงรักษาเครื่องจักรกลสำหรับอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยเก้าสิบบาท
(๔)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคระบบรักษาความปลอดภัย ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๕)
สาขาอาชีพช่างกลึงสำหรับอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๖) สาขาอาชีพช่างเชื่อมมิก -
แม็กสำหรับอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๗)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคบำรุงรักษาเครื่องจักรกลสำหรับอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ ระดับ
๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๘) สาขาอาชีพช่างเทคนิคเครื่องกลึงอัตโนมัติสำหรับอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๙)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคพ่นสีตัวถังสำหรับอุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๑๐)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคพ่นซีลเลอร์ตัวถังสำหรับอุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๑๑)
สาขาอาชีพพนักงานประกันคุณภาพผลิตภัณฑ์ยานยนต์ (ขั้นสุดท้าย) ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๑๒)
สาขาอาชีพช่างเทคนิคเชื่อมสปอตตัวถังสำหรับอุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยแปดสิบบาท
(๑๓)
สาขาอาชีพช่างเจียระไนพลอย ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท และระดับ
๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าสิบบาท
(๑๔)
สาขาอาชีพช่างหล่อเครื่องประดับ ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าสิบบาท
(๑๕)
สาขาอาชีพช่างตกแต่งเครื่องประดับ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าสิบบาท
(๑๖)
สาขาอาชีพช่างฝังอัญมณีบนเครื่องประดับ ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท
และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าสิบบาท
(๑๗)
สาขาอาชีพนักบริหารการขนส่งสินค้าทางถนน ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสิบห้าบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
(๑๘)
สาขาอาชีพผู้ควบคุมรถยกสินค้าขนาดไม่เกิน ๑๐ ตัน ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยหกสิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสามสิบบาท
(๑๙)
สาขาอาชีพผู้ควบคุมสินค้าคงคลัง ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยห้าสิบบาทและระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท
(๒๐)
สาขาอาชีพผู้ปฏิบัติการคลังสินค้า ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยสี่สิบบาทและระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสิบบาท

ข้อ
๔  เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๓ (๑) ถึง
(๒๐) คำว่า วัน หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง

ข้อ
๕  นายจ้างที่ให้ลูกจ้างทำงานในตำแหน่งงานหรือลักษณะงานที่ต้องใช้ทักษะฝีมือความรู้
ความสามารถตามมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับใด
ไม่ว่าจะครอบคลุมมาตรฐานฝีมือนั้นทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดก็ตาม
ให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่าอัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับนั้น

ข้อ
๖  ภายใต้บังคับข้อ ๕
ลูกจ้างที่ผ่านการทดสอบมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับใดไม่ว่าก่อนหรือหลังประกาศนี้มีผลใช้บังคับ
หากประสงค์จะใช้สิทธิให้ยื่นหนังสือรับรองว่าเป็นผู้ผ่านการทดสอบมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับนั้นแก่นายจ้างโดยเร็ว
เมื่อนายจ้างได้รับหนังสือรับรองตามวรรคหนึ่งแล้ว
ให้จ่ายค่าจ้างตามอัตราในประกาศนี้ให้แก่ลูกจ้างนับแต่วันที่ได้หนังสือรับรองเป็นต้นไป

ประกาศ ณ วันที่ ๑๔
มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙
หม่อมหลวงปุณฑริก  สมิติ
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง

ปริยานุช/จัดทำ
๑๖ พฤษภาคม
๒๕๕๙

วริญา/ตรวจ
๒๖ พฤษภาคม
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๑๐๘ ง/หน้า ๘๐/๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๙