กฎกระทรวง ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2541) ออกตามในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๑๐ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-----------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑  การคุ้มครองแรงงานในงานประมงทะเลนอกจากที่กำหนดไว้ใน
กฎกระทรวงนี้ ให้เป็นไปตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน
เว้นแต่การคุ้มครองแรงงานตาม
บทบัญญัติหมวด ๑ บททั่วไป ตั้งแต่มาตรา ๗ ถึงมาตรา ๒๑ หมวด
๘ ความปลอดภัย อาชีว
อนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน ตั้งแต่มาตรา ๑๐๐ ถึงมาตรา
๑๐๗ หมวด ๑๒ การยื่น
คำร้องและการพิจารณาคำร้องตั้งแต่มาตรา ๑๒๓ ถึงมาตรา ๑๒๕
หมวด ๑๓ กองทุนสงเคราะห์
ลูกจ้าง เฉพาะมาตรา ๑๓๔ และมาตรา ๑๓๕ หมวด ๑๔
พนักงานตรวจแรงงาน ตั้งแต่มาตรา 
๑๓๙ ถึงมาตรา ๑๔๒ และหมวด ๑๕ การส่งหนังสือ มาตรา ๑๔๓
ให้นายจ้างและลูกจ้างปฏิบัติ
ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
                        ข้อ
๒  กฎกระทรวงนี้มิให้ใช้บังคับแก่
                        (๑)
งานประมงทะเลที่มีจำนวนลูกจ้างน้อยกว่ายี่สิบคน เว้นแต่ข้อกำหนด
เกี่ยวกับการจ่ายค่าจ้างตามข้อ ๗ และข้อ ๘
ให้ใช้บังคับแก่งานประมงทะเลที่มีลูกจ้างตั้งแต่
หนึ่งคนขึ้นไป
                        (๒)
เรือประมงที่ไปดำเนินการประจำอยู่นอกราชอาณาจักรติดต่อกันตั้งแต่
หนึ่งปีขึ้นไป
                        ข้อ
๓ ในกฎกระทรวงนี้
                        "งานประมงทะเล"
หมายความว่า งานหรือการกระทำใด ๆ ที่เกี่ยวกับการ
ทำประมงในทะเลโดยใช้เรือประมง
                        "เรือประมง"
หมายความว่า เรือที่ใช้สำหรับการทำประมงในทะเล
                        "นายจ้าง"
หมายความรวมถึง เจ้าของเรือประมงซึ่งใช้หรือยอมให้บุคคลอื่นใช้เรือ
ประมงนั้นทำงานประมงทะเลเพื่อแบ่งปันผลประโยชน์กัน
แต่มิให้หมายความรวมถึงเจ้าของเรือ
ประมงซึ่งให้ผู้อื่นเช่าเรือประมงเพื่อประกอบกิจการโดยตนเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
                        "ค่าจ้าง"
หมายความรวมถึง ส่วนแบ่งที่นายจ้างตกลงจ่ายให้แก่ลูกจ้างตามมูลค่า
ของสัตว์น้ำที่จับได้
                        ข้อ
๔ 
ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีทำงานในเรือประมงเว้นแต่
เด็กนั้นอายุไม่ต่ำกว่าสิบห้าปีและบิดาหรือมารดาหรือผู้ปกครองของเด็กนั้นทำงานอยู่ในเรือ
ประมงนั้นด้วย หรือบิดาหรือมารดาหรือผู้ปกครองของเด็กนั้นให้ความยินยอมเป็นหนังสือ
                        ข้อ
๕ ให้นายจ้างจัดทำทะเบียนลูกจ้างเป็นภาษาไทยและเก็บไว้ ณ สถานที่ทำงาน
ของนายจ้างเพื่อให้พนักงานตรวจแรงงานตรวจได้
และให้ส่งสำเนาทะเบียนลูกจ้างให้อธิบดีหรือ
ผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมายภายในสามสิบวันนับแต่วันที่เริ่มจ้างลูกจ้างเข้าทำงาน
                        ทะเบียนลูกจ้างตามวรรคหนึ่งให้เป็นไปตามแบบ
คร. ๑ ท้ายกฎกระทรวงนี้
                        ให้นายจ้างเก็บรักษาทะเบียนลูกจ้างไว้ไม่น้อยกว่าสองปีนับแต่วันสิ้นสุดการจ้าง
ลูกจ้างแต่ละราย
                        เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงรายการในทะเบียนลูกจ้าง
ให้นายจ้างแก้ไขเพิ่มเติม
ทะเบียนลูกจ้างให้แล้วเสร็จภายในหกสิบวันนับแต่วันที่มีการเปลี่ยนแปลงและแจ้งการเปลี่ยน
แปลงให้อธิบดีหรือผู้ซึ่งอธิบดีมอบหมายทราบทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง
                        ข้อ
๖ 
ให้นายจ้างจัดทำเอกสารเกี่ยวกับการจ่ายค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุด
เป็นภาษาไทยและเก็บไว้ ณ สถานที่ทำงานของนายจ้าง
เพื่อให้พนักงานตรวจแรงงานตรวจได้ 
และอย่างน้อยต้องมีรายการดังต่อไปนี้
                        (๑)
ชื่อตัวและชื่อสกุล
                        (๒)
ตำแหน่งหน้าที่ในงานประมงทะเล
                        (๓)
อัตราและจำนวนค่าจ้าง ค่าทำงานในวันหยุด และประโยชน์อย่างอื่นที่
นายจ้างตกลงจ่ายให้แก่ลูกจ้าง
                        เมื่อมีการจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้าง
ให้นายจ้างจัดให้ลูกจ้างลงลายมือชื่อในเอกสาร
ตามวรรคหนึ่งไว้เป็นหลักฐาน
                        ในกรณีที่นายจ้างจ่ายค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุดให้แก่ลูกจ้าง
โดยการโอน
เงินเข้าบัญชีเงินฝากในธนาคารพาณิชย์หรือสถาบันการเงินอื่น
ให้ถือว่าหลักฐานการโอนเงิน
เข้าบัญชีเงินฝากของลูกจ้างเป็นเอกสารเกี่ยวกับการจ่ายเงินดังกล่าว
                        ให้นายจ้างเก็บรักษาเอกสารตามวรรคหนึ่งไว้ไม่น้อยกว่าสองปีนับแต่วันจ่ายเงิน
ดังกล่าว
                        ข้อ
๗ 
ในกรณีที่มีการยื่นคำร้องว่านายจ้างไม่ปฏิบัติตามกฎกระทรวงนี้ หรือ
มีข้อพิพาทแรงงานตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์
หรือมีการฟ้องร้องคดีให้นายจ้างเก็บ
รักษาทะเบียนลูกจ้างและเอกสารเกี่ยวกับการจ่ายค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุดไว้จนกว่าจะมี
คำสั่งหรือคำพิพากษาถึงที่สุดเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว
                        ข้อ
๘ 
ให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุดให้ถูกต้องและตามกำหนด
เวลา ดังต่อไปนี้
                        (๑)
ในกรณีที่มีการคำนวณค่าจ้างเป็นรายเดือน รายวัน รายชั่วโมง หรือเป็น
ระยะเวลาอย่างอื่นที่ไม่เกินหนึ่งเดือน
หรือตามผลงานโดยคำนวณเป็นหน่วย ให้จ่ายเดือนหนึ่ง
ไม่น้อยกว่าหนึ่งครั้ง
เว้นแต่จะมีการตกลงกันเป็นอย่างอื่นที่เป็นประโยชน์แก่ลูกจ้าง
                        (๒)
ในกรณีที่มีการคำนวณค่าจ้างนอกจาก (๑) ให้จ่ายตามกำหนดเวลาที่
นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน
                        (๓)
ค่าทำงานในวันหยุด ให้จ่ายเดือนหนึ่งไม่น้อยกว่าหนึ่งครั้ง
                        ข้อ
๙ 
ในกรณีที่นายจ้างผิดนัดในการจ่ายค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุดให้
นายจ้างจ่ายดอกเบี้ยแก่ลูกจ้างในระหว่างผิดนัดร้อยละสิบห้าต่อปี
                        ถ้านายจ้างจงใจผิดนัดในการจ่ายเงินตามวรรคหนึ่งโดยปราศจากเหตุผลอัน
สมควรเมื่อพ้นกำหนดเวลาเจ็ดวันนับแต่วันถึงกำหนดจ่าย
นายจ้างจะต้องจ่ายเงินเพิ่มให้แก่
ลูกจ้างร้อยละห้าของเงินที่ค้างชำระทุกระยะเวลาเจ็ดวัน
                        ถ้านายจ้างพร้อมที่จะชำระเงินตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง
และได้นำเงินนั้น
ไปมอบไว้แก่พนักงานตรวจแรงงานแห่งท้องที่ที่ทำสัญญาจ้างหรือที่นายจ้างมีภูมิลำเนาเพื่อ
จ่ายให้แก่ลูกจ้าง
การจ่ายดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่มสำหรับจำนวนดังกล่าวให้เป็นอันระงับตั้งแต่วันที่
่นายจ้างนำเงินนั้นไปมอบไว้
                        ข้อ
๑๐ 
ให้นายจ้างจัดวันหยุดประจำปีให้ลูกจ้างปีหนึ่งไม่น้อยกว่าสามสิบวัน
โดยได้รับค่าจ้าง 
ทั้งนี้ ให้นายจ้างเป็นผู้กำหนดล่วงหน้า
                        ถ้านายจ้างให้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดประจำปีตามวรรคหนึ่ง
ให้นายจ้างจ่าย
ค่าทำงานในวันหยุดแก่ลูกจ้างเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของค่าจ้างในส่วนที่คำนวณจ่าย
ตามระยะเวลา
                        ข้อ
๑๑ 
ลูกจ้างมีสิทธิลาป่วยได้เท่าที่ป่วยจริง และให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้แก่
ลูกจ้างในวันลาป่วยเท่ากับค่าจ้างในวันทำงานตลอดระยะเวลาที่ลา
แต่ปีหนึ่งต้องไม่เกินสามสิบวัน
ทำงาน
                        ข้อ
๑๒  ในกรณีที่ลูกจ้างตกค้างอยู่ในต่างประเทศเนื่องจากการทำงานให้แก่
นายจ้าง
ให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่าร้อยละห้าสิบของค่าจ้าง
ในส่วนที่คำนวณจ่าย
ตามระยะเวลาตลอดระยะเวลาที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงาน
                        ความในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับถ้านายจ้างได้แจ้งเป็นหนังสือต่อหน่วยราชการ
ที่รับผิดชอบภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ลูกจ้างต้องไปตกค้างอยู่ในต่างประเทศ
โดยนายจ้างแสดง
เจตนานำลูกจ้างทั้งหมดกลับภูมิลำเนาของลูกจ้าง
และออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางกลับ
                        ข้อ
๑๓ 
ให้นายจ้างจัดการหรือออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางกลับภูมิลำเนาของ
ลูกจ้างในกรณีดังต่อไปนี้
                        (๑)
เรืออับปางหรือไม่อาจใช้การได้โดยสิ้นเชิง
                        (๒)
ลูกจ้างประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงาน
                        (๓)
นายจ้างบอกเลิกสัญญาจ้างก่อนครบกำหนดอายุสัญญา หรือเปลี่ยนแปลง
เงื่อนไขในสัญญาจ้างโดยลูกจ้างไม่ยินยอม
                        (๔)
สัญญาจ้างครบกำหนดในระหว่างเวลาที่ลูกจ้างทำงานอยู่ในที่อื่นอันมิใช่
สถานที่ทำสัญญาจ้าง

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                              ไตรรงค์
สุวรรณคีรี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

+------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากงานประมงทะเล
มีสภาพการจ้างและการทำงานที่แตกต่างไปจากการจ้างงานทั่วไป
ซึ่งสมควรกำหนด
การคุ้มครองแรงงานในงานดังกล่าวไว้เป็นพิเศษให้แตกต่างไปจากการคุ้มครองแรงงาน
ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และโดยที่มาตรา
๒๒ แห่งพระราช
บัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ออกกฎกระทรวงกำหนดการคุ้มครอง
แรงงานในกรณีต่าง ๆ
ให้แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติดังกล่าวได้ 
จึงจำเป็นต้อง
ออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๖๒ก/๒๒/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑]