ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ (ฉบับที่ 3)

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง
อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ (ฉบับที่ ๓)[๑]

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับตามมาตรฐานฝีมือ
และมีมติเห็นชอบเมื่อวันที่ ๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ
รวม ๒๒ สาขาอาชีพ
โดยใช้มาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงานเป็นเกณฑ์วัดค่าทักษะฝีมือ
ความรู้ ความสามารถ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๙ (๔) และมาตรา ๘๘
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง
อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ ลงวันที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔
และประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือ (ฉบับที่ ๒)
ลงวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔

ข้อ ๒  ในประกาศนี้
มาตรฐานฝีมือ หมายความว่า
มาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติ ตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงาน

ข้อ ๓  อัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือในแต่ละสาขาอาชีพและในแต่ละระดับ
ให้เป็นดังนี้
(๑) สาขาอาชีพช่างสีรถยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยหกสิบห้าบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยสามสิบบาท
(๒) สาขาอาชีพช่างเคาะตัวถังรถยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าบาท และระดับ ๓
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยเก้าสิบบาท
(๓) สาขาอาชีพช่างซ่อมรถยนต์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยหกสิบบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสี่สิบห้าบาท และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยสามสิบบาท
(๔) สาขาอาชีพผู้ประกอบอาหารไทย ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยสิบบาท
(๕) สาขาอาชีพพนักงานนวดไทย ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสี่สิบบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยแปดสิบบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละเจ็ดร้อยยี่สิบบาท
(๖) สาขาอาชีพนักส่งเสริมสุขภาพแบบองค์รวมสปาตะวันตก (หัตถบำบัด)
ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยเก้าสิบบาท และระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยห้าสิบบาท
(๗) สาขาอาชีพช่างซ่อมไมโครคอมพิวเตอร์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยบาท
(๘) สาขาอาชีพช่างไฟฟ้าภายในอาคาร ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยบาท
(๙) สาขาอาชีพช่างไฟฟ้าอุตสาหกรรม ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยบาท
(๑๐) สาขาอาชีพช่างเครื่องปรับอากาศในบ้านและการพาณิชย์ขนาดเล็ก
ระดับ ๑ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยบาท
(๑๑) สาขาอาชีพช่างอิเล็กทรอนิกส์ (โทรทัศน์) ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท และระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
(๑๒) สาขาอาชีพช่างเขียนแบบเครื่องกลด้วยคอมพิวเตอร์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยหกสิบบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยสามสิบบาท และระดับ ๓
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยเจ็ดสิบบาท
(๑๓) สาขาอาชีพช่างเชื่อมแม็ก ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยบาท
(๑๔) สาขาอาชีพช่างเชื่อมทิก ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยห้าสิบห้าบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยสิบห้าบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละเจ็ดร้อยเจ็ดสิบห้าบาท
(๑๕) สาขาอาชีพช่างไม้ก่อสร้าง ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยแปดสิบห้าบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยเก้าสิบห้าบาท และระดับ ๓
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยห้าบาท
(๑๖) สาขาอาชีพช่างก่ออิฐ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยสี่สิบห้าบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยหกสิบห้าบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยแปดสิบห้าบาท
(๑๗) สาขาอาชีพช่างฉาบปูน ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยแปดสิบห้าบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยเก้าสิบห้าบาท และระดับ ๓
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละหกร้อยห้าบาท
(๑๘) สาขาอาชีพช่างอะลูมิเนียมก่อสร้าง ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยหกสิบห้าบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยเจ็ดสิบห้าบาท และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยแปดสิบห้าบาท
(๑๙) สาขาอาชีพช่างเย็บ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยยี่สิบบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยเจ็ดสิบบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยบาท
(๒๐) สาขาอาชีพช่างเครื่องประดับ (ประดับอัญมณี) ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยบาท ระดับ ๒
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละห้าร้อยห้าสิบบาท และระดับ ๓
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละเจ็ดร้อยห้าสิบบาท
(๒๑) สาขาอาชีพช่างเครื่องเรือนไม้ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยสามสิบห้าบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยแปดสิบห้าบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยสามสิบห้าบาท
(๒๒) สาขาอาชีพช่างบุครุภัณฑ์ ระดับ ๑
เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยยี่สิบบาท ระดับ ๒ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสามร้อยเจ็ดสิบบาท
และระดับ ๓ เป็นเงินไม่น้อยกว่าวันละสี่ร้อยยี่สิบบาท

ข้อ ๔  เพื่อประโยชน์ตามข้อ
๓ (๑) ถึง (๒๒) คำว่า วัน หมายถึง
เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง

ข้อ ๕  นายจ้างที่ให้ลูกจ้างทำงานในตำแหน่งงานหรือลักษณะงานที่ต้องใช้ทักษะฝีมือ
ความรู้ความสามารถตามมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับใด ไม่ว่าจะครอบคลุมมาตรฐานฝีมือนั้นทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดก็ตาม
ให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้างไม่น้อยกว่าอัตราค่าจ้างตามมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับนั้น

ข้อ ๖  ภายใต้บังคับข้อ
๕
ลูกจ้างที่ผ่านการทดสอบมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับใดไม่ว่าก่อนหรือหลังประกาศนี้มีผลใช้บังคับ
หากประสงค์จะใช้สิทธิให้ยื่นหนังสือรับรองว่าเป็นผู้ผ่านการทดสอบมาตรฐานฝีมือในสาขาอาชีพและระดับนั้นแก่นายจ้างโดยเร็ว
เมื่อนายจ้างได้รับหนังสือรับรองตามวรรคหนึ่งแล้ว
ให้จ่ายค่าจ้างตามอัตราในประกาศนี้ให้แก่ลูกจ้างนับแต่วันที่ได้รับหนังสือรับรองเป็นต้นไป

ข้อ ๗  ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับนี้
ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็นต้นไป

ประกาศ
ณ วันที่ ๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕
สมเกียรติ
 ฉายะศรีวงศ์
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๕ เมษายน ๒๕๕๕

ชาญ/ผู้ตรวจ
๑๑ เมษายน ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนพิเศษ ๕๙ ง/หน้า ๓๑/๒๙ มีนาคม ๒๕๕๕