ระเบียบกรมวิชาการเกษตรว่าด้วยหลักเกณฑ์การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศ พ.ศ. 2546

ระเบียบกรมวิชาการเกษตร

ระเบียบกรมวิชาการเกษตร
ว่าด้วยหลักเกณฑ์การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศ
พ.ศ. ๒๕๔๖[๑]

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงหลักเกณฑ์การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศให้เหมาะสมกับสถานการณ์ในปัจจุบันยิ่งขึ้น
และเพื่อเป็นการปกป้องทรัพยากรทางชีวภาพของประเทศ
มิให้มีการนำเอาส่วนขยายพันธุ์พืชไปใช้ประโยชน์โดยไม่เหมาะสม
จึงควรกำหนดให้มีการจัดทำสัญญาถ่ายโอนวัสดุทางชีวภาพในกรณีการส่งส่วนขยายพันธุ์พืชออกนอกราชอาณาจักร เพื่อก่อสิทธิและหน้าที่ของผู้ขอรับส่วนขยายพันธุ์พืช  ทั้งนี้ เพื่อเป็นการอนุรักษ์ และใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนต่อไป
อธิบดีกรมวิชาการเกษตรจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกรมวิชาการเกษตร
ว่าด้วยหลักเกณฑ์การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศ พ.ศ. ๒๕๔๖

ข้อ ๒  ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ข้อ ๓  ให้ยกเลิกระเบียบกรมวิชาการเกษตร
ว่าด้วยหลักเกณฑ์การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศ พ.ศ. ๒๕๔๒ ลงวันที่ ๓
มีนาคม ๒๕๔๒

ข้อ ๔  ในระเบียบนี้ ส่วนขยายพันธุ์พืช หมายความว่า
พืชหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของพืชที่สามารถทำให้เกิดพืชต้นใหม่ได้ โดยวิธีปกติทางเกษตรกรรมและให้หมายความรวมถึง
สารพันธุกรรม เซลล์ และเนื้อเยื่อด้วย

ข้อ ๕  การแลกเปลี่ยนส่วนขยายพันธุ์พืชระหว่างประเทศ
ให้นำเข้าหรือส่งออกได้เฉพาะเพื่อการศึกษา ทดลอง วิจัย
และพัฒนาที่มิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อการค้า เท่านั้น
ในกรณีการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งส่วนขยายพันธุ์พืช
จะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติกักพืช พ.ศ. ๒๕๐๗
และที่แก้ไขเพิ่มเติม และจะต้องปฏิบัติดังนี้
ก.
การนำส่วนขยายพันธุ์พืชเข้ามาในประเทศ
(๑) ให้ข้าราชการกรมวิชาการเกษตรทุกคนที่นำส่วนขยายพันธุ์พืชมาจากต่างประเทศ
มอบส่วนขยายพันธุ์พืชทั้งหมดแก่พนักงานเจ้าหน้าที่กักกันพืช ณ
ด่านตรวจพืชที่นำเข้า
เพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่ฝ่ายด่านตรวจพืชและฝ่ายวิชาการกักกันพืชทำการตรวจโรคและศัตรูพืช
(๒) ให้สำนักควบคุมพืชและวัสดุการเกษตร
จัดทำทะเบียนส่วนขยายพันธุ์พืชที่นำเข้ามาในประเทศทุกชนิด
ตามแบบที่แนบท้ายระเบียบนี้
ข. แหล่งรวบรวมพันธุ์พืช
ส่วนขยายพันธุ์พืชที่นำเข้าในประเทศ
เมื่อผ่านพิธีการด้านกักกันพืชและได้รับการขึ้นทะเบียนส่วนขยายพันธุ์พืช
โดยสำนักควบคุมพืชและวัสดุการเกษตรแล้ว ให้กอง/สถาบัน/สำนัก/ศูนย์วิจัย/สถานีทดลอง
ที่นำส่วนขยายพันธุ์พืชเข้ามาในประเทศไทยตามข้อ ก. รับส่วนขยายพันธุ์พืชไปทดสอบพันธุ์ คัดพันธุ์
หรือผสมพันธุ์ต่อไปได้
แต่จะต้องเก็บรักษาไว้ในแหล่งรวบรวมพันธุ์พืชตามสถานที่ที่ได้กำหนดไว้ท้ายระเบียบนี้
ในกรณีการส่งออกนอกราชอาณาจักรซึ่งส่วนขยายพันธุ์พืช
ให้กอง สถาบัน หรือสำนัก ดำเนินการเสนอรายละเอียดการส่งออกซึ่งส่วนขยายพันธุ์พืชตามชนิดและปริมาณพันธุ์พืชต่ออธิบดีกรมวิชาการเกษตร
เพื่อขออนุญาตทำการแลกเปลี่ยนหรือถ่ายโอนกับต่างประเทศ เป็นกรณี ๆ ไป
และในกรณีที่อธิบดีกรมวิชาการเกษตรพิจารณาแล้วเห็นควรอนุญาต
ให้มีการจัดทำสัญญาถ่ายโอนวัสดุชีวภาพไว้เป็นหลักฐานโดยจะต้องปรากฏข้อตกลงอย่างน้อยตามแบบแนบท้ายระเบียบนี้
และถ้าส่วนขยายพันธุ์พืชนั้นเป็นส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไปหรือพันธุ์พืชป่าจะต้องปฏิบัติตามมาตรา
๕๓ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช พ.ศ. ๒๕๔๒ ด้วย

ข้อ ๖  ผู้ขอส่วนขยายพันธุ์พืชจากประเทศไทย
จะต้องเป็นส่วนราชการหรือสถาบันหรือองค์กรที่มีหน้าที่ทำการค้นคว้าทดลองวิจัยและพัฒนาเกี่ยวกับพันธุ์พืช

ข้อ ๗  ชนิด
และปริมาณส่วนขยายพันธุ์พืชที่อนุญาตให้ส่งออกได้
ให้เป็นไปตามชนิดและปริมาณที่กำหนดไว้ท้ายระเบียบนี้

ข้อ ๘  ในกรณีที่ต้องการใบรับรองปลอดศัตรูพืช
ให้กอง สถาบัน
หรือสำนักเจ้าของส่วนขยายพันธุ์พืชนำส่วนขยายพันธุ์พืชไปมอบให้สำนักควบคุมพืชและวัสดุการเกษตรทำการตรวจโรคและศัตรูพืชเพื่อออกใบรับรองปลอดศัตรูพืช

ข้อ ๙  การดำเนินการเพื่อส่งส่วนขยายพันธุ์พืชไปต่างประเทศ
ให้กอง สถาบัน หรือสำนัก เจ้าของส่วนขยายพันธุ์พืชเป็นผู้ดำเนินการ

ประกาศ ณ วันที่ ๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖
ฉกรรจ์ 
แสงรักษาวงศ์
อธิบดีกรมวิชาการเกษตร

[เอกสารแนบท้าย]

๑.
ใบทะเบียนส่วนขยายพันธุ์พืชที่นำเข้ามาในประเทศไทย กรมวิชาการเกษตร
๒.
แหล่งรวบรวมพันธุ์พืช กรมวิชาการเกษตร
๓.
สัญญาถ่ายโอนวัสดุชีวภาพเพื่อใช้ในการศึกษาวิจัยที่ไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไร
๔.
ชนิดและปริมาณส่วนขยายพันธุ์พืชที่อนุญาตให้ส่งออกได้

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

วิชชุตา/ผู้จัดทำ
๘
สิงหาคม ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๐/ตอนพิเศษ
๔๕ ง/หน้า ๒๑/๑๑ เมษายน ๒๕๔๖