atyko/rag_thai_laws huggingface dataset:
ประกาศแพทยสภา ที่ 95 (6)/2558  เรื่อง มาตรฐานการให้บริการเกี่ยวกับการผสมเทียม

ประกาศแพทยสภา

ประกาศแพทยสภา
ที่ ๙๕
(๖)/๒๕๕๘
เรื่อง
มาตรฐานการให้บริการเกี่ยวกับการผสมเทียม

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ (๘) และมาตรา ๑๙
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
พ.ศ. ๒๕๕๘ คณะกรรมการแพทยสภาจึงได้ออกประกาศแพทยสภาโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
กำหนดมาตรฐานการให้บริการเกี่ยวกับการผสมเทียม ดังนี้

ข้อ ๑  ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศแพทยสภา เรื่อง มาตรฐานการให้บริการเกี่ยวกับการผสมเทียม

ข้อ ๒  ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมที่ให้การบริการเรื่องผสมเทียมต้องมีคุณสมบัติและไม่มีลักษณะต้องห้าม
ดังต่อไปนี้
๒.๑
เป็นผู้ประพฤติเสียหายซึ่งคณะกรรมการแพทยสภาเห็นว่าจะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียเกียรติศักดิ์แห่งวิชาชีพ
หรือได้รับโทษทางจริยธรรมที่อยู่ในระหว่างการพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม
๒.๒ เคยต้องโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
เว้นแต่เป็นความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

ข้อ ๓  หลักเกณฑ์และวิธีการในเรื่องการผสมเทียม
๓.๑ เป็นสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมาย
๓.๒ มีข้อบ่งชี้สำหรับการรักษาด้วยการผสมเทียม ดังต่อไปนี้
๓.๒.๑ มีบุตรยากที่มีสาเหตุจากไม่มีอสุจิหรือมีอสุจิผิดปกติ
๓.๒.๒ มีบุตรยากที่มีสาเหตุจากความผิดปกติในการหลั่งอสุจิ
๓.๒.๓ มีบุตรยากที่ไม่ทราบสาเหตุ
๓.๒.๔ ภาวะอื่น ๆ ที่อาจได้ประโยชน์จากการผสมเทียม เช่น
สามีติดเชื้อเอชไอวี ภริยามีหมู่เลือดอาร์เอชลบ เป็นต้น
๓.๓ มีการตรวจประเมินความพร้อมทางร่างกาย จิตใจ
และสภาพแวดล้อมของผู้ขอรับบริการก่อนทำการผสมเทียม เช่น การตรวจภายใน
การตรวจคลื่นเสียงความถี่สูงในอุ้งเชิงกรานการตรวจประเมินท่อนำไข่ในกรณีที่มีข้อบ่งชี้
การตรวจการติดเชื้อเอชไอวีตับอักเสบ กลุ่มเลือดและหมู่เลือดอาร์เอชลบ
๓.๔ ในกรณีที่เป็นการฉีดเชื้ออสุจิเข้าสู่โพรงมดลูก
ให้ดำเนินการได้เฉพาะการใช้อสุจิที่ผ่านกระบวนการเตรียมเชื้ออสุจิตามมาตรฐาน
๓.๕
แจ้งข้อมูลให้สามีและภริยาได้ทราบอย่างเพียงพอถึงขั้นตอนและภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นเกี่ยวกับการผสมเทียมและให้สามีและภริยาลงนามในหนังสือแสดงความยินยอมรับการผสมเทียม

ข้อ ๔  ในกรณีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาคต้องมีการประเมินก่อนว่าผู้บริจาค
๔.๑ มีสุขภาพแข็งแรงทั้งทางร่างกายและจิตใจ
ไม่มีประวัติความเสี่ยงของโรคทางพันธุกรรม โรคติดต่อร้ายแรง เช่น เอชไอวี เป็นต้น
๔.๒ มีอายุอยู่ระหว่าง ๒๐ ถึง ๔๕ ปี
๔.๓ ไม่มีประวัติการใช้ยาหรือสารเสพติด
๔.๔ ไม่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์
๔.๕
ห้ามผู้ที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับฝ่ายภริยาเป็นผู้บริจาคอสุจิ
ห้ามบิดาหรือบุตรเป็นผู้บริจาคอสุจิ
๔.๖ ห้ามผู้ที่อยู่ในองค์ประกอบของบุคลากรเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์เป็นผู้บริจาคอสุจิแก่ผู้ขอรับบริการ

ข้อ ๕  ให้ผู้ดำเนินการสถานพยาบาลหรือผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้วแต่กรณี
ที่ให้บริการเกี่ยวกับการผสมเทียมต้องรายงานผลการดำเนินงานให้กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ
กระทรวงสาธารณสุขทราบ ปีละครั้ง

ข้อ ๖  ให้ประธานคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์เป็นผู้รักษาการตามประกาศนี้

ข้อ ๗[๑]  ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ประกาศ
ณ วันที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘
ศาสตราจารย์นายแพทย์สมศักดิ์
 โล่ห์เลขา
นายกแพทยสภา

ปริยานุช/กัญฑรัตน์/จัดทำ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘

/ตรวจ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๘๐ ง/หน้า ๒๖/๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๘
ประกาศแพทยสภา ที่ 95 (7)/2558 เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการให้ความยินยอมเป็นหนังสือจากสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายที่ประสงค์ให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาค

ประกาศแพทยสภา

ประกาศแพทยสภา
ที่ ๙๕
(๗)/๒๕๕๘
เรื่อง
หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการให้ความยินยอมเป็นหนังสือ
จากสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายที่ประสงค์ให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาค

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ (๘) และมาตรา ๒๐
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
พ.ศ. ๒๕๕๘
คณะกรรมการแพทยสภาจึงได้ออกประกาศแพทยสภาโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์
กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการให้ความยินยอมเป็นหนังสือจากสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายที่ประสงค์ให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาค
ดังนี้

ข้อ ๑  ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศแพทยสภา เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขในการให้ความยินยอมเป็นหนังสือจากสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายที่ประสงค์ให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาค

ข้อ ๒  การให้ความยินยอมให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาค
มีหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ดังนี้
๒.๑ ผู้รับบริการต้องเป็นสามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมาย
๒.๒ มีข้อบ่งชี้ในการใช้อสุจิบริจาค เช่น
สามีไม่มีอสุจิหรือมีความผิดปกติอย่างรุนแรงหรือสามีมีความเสี่ยงสูงที่จะถ่ายทอดความผิดปกติทางพันธุกรรมชนิดรุนแรงไปยังบุตร
สามีเป็นโรคติดต่อที่ไม่อาจรักษาให้หายได้ หรือภริยามีหมู่เลือดอาร์เอชลบ เป็นต้น
๒.๓
ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมที่ให้บริการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาคต้องแจ้งข้อมูลเกี่ยวกับการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาคให้สามีและภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายที่ประสงค์ให้มีการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาคได้ทราบถึงขั้นตอนการผสมเทียมโดยใช้อสุจิของผู้บริจาคความเสี่ยงและภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นก่อนให้ความยินยอมเป็นหนังสือ

ข้อ ๓  เกณฑ์การตรวจความสมบูรณ์ของอสุจิให้เป็นไปตามข้อกำหนดขององค์การอนามัยโลก

ข้อ ๔  สามีและภริยาได้รับคำอธิบายเรื่องความเสี่ยงและภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้น
เช่น การอักเสบติดเชื้อในอุ้งเชิงกราน การตั้งครรภ์นอกมดลูก
ความผิดปกติแต่กำเนิดของทารก เป็นต้น

ข้อ ๕  อสุจิจากผู้บริจาคต้องเก็บไว้อย่างน้อย
๖ เดือน เพื่อติดตามประเมินสุขภาพและความเสี่ยงของโรคติดต่อในผู้บริจาค

ข้อ ๖  ห้ามใช้อสุจิที่ไม่ผ่านกระบวนการเตรียมอสุจิตามมาตรฐานฉีดเข้าสู่โพรงมดลูก

ข้อ ๗  ให้ประธานคณะกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์เป็นผู้รักษาการตามประกาศนี้

ข้อ ๘[๑]  ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ประกาศ
ณ วันที่ ๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘
ศาสตราจารย์นายแพทย์สมศักดิ์
 โล่ห์เลขา
นายกแพทยสภา

ปริยานุช/กัญฑรัตน์/จัดทำ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘

/ตรวจ
๑๑ พฤศจิกายน
๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๘๐ ง/หน้า ๒๘/๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๘
ประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. 2543

ประกาศกระทรวงพาณิชย์

ประกาศกระทรวงพาณิชย์
เรื่อง
แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. ๒๕๔๓
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์จึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงพาณิชย์
ฉบับที่ ๑ (พ.ศ. ๒๕๔๓) เรื่อง แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ลงวันที่ ๒๑ สิงหาคม
๒๕๔๓ 

ข้อ
๒ 
ให้ข้าราชการในสังกัดกรมทรัพย์สินทางปัญญา ดังต่อไปนี้
เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ ในทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร
๒.๑
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทบริหาร
 (๑) ระดับสูง ตำแหน่ง อธิบดี
 (๒) ระดับต้น ตำแหน่ง รองอธิบดี
๒.๒
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทอำนวยการ
 (๑) ระดับสูง ตำแหน่ง ผู้อำนวยการสำนัก
 (๒) ระดับต้น ตำแหน่ง ผู้อำนวยการกอง
๒.๓
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทวิชาการ ตั้งแต่ระดับปฏิบัติการขึ้นไป
๒.๔
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภททั่วไป ตั้งแต่ระดับชำนาญงานขึ้นไป

ข้อ
๓ 
ให้ข้าราชการในสังกัดสำนักงานพาณิชย์ในจังหวัดดังต่อไปนี้
เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ ภายในท้องที่หรือเขตอำนาจของแต่ละจังหวัด
๓.๑
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทอำนวยการ ตำแหน่งพาณิชย์จังหวัด
๓.๒
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภทวิชาการ ตั้งแต่ระดับปฏิบัติการขึ้นไป
๓.๓
ข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งประเภททั่วไป ตั้งแต่ระดับชำนาญงานขึ้นไป

ข้อ
๔ 
ให้ข้าราชการในสังกัดสำนักงานพาณิชย์จังหวัดตามข้อ ๓
มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
๔.๑
พิจารณาตรวจรับคำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิของวงจรรวม คำขอให้เพิกถอนการจดทะเบียน
คำอุทธรณ์ และบรรดาคำร้อง คำขออื่น ๆ 
๔.๒
รับชำระค่าธรรมเนียมที่เกี่ยวกับเรื่องตามข้อ ๔.๑

ประกาศ ณ วันที่ ๑๘
พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓
พรทิวา  นาคาศัย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

วิชชุตา/ผู้จัดทำ
๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๘/ตอนพิเศษ ๓๔ ง/หน้า ๒๔/๒๓ มีนาคม ๒๕๕๔
กฎกระทรวง กำหนดค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. 2545

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๕[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ และมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. ๒๕๔๓ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ให้กำหนดค่าธรรมเนียม
ดังนี้
(๑) คำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิ                                 ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๒) การประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนแบบผังภูมิ                     ๕๐๐ บาท
(๓) หนังสือสำคัญแบบผังภูมิ                                     ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๔) คำขอเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิ                      ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๕) คำอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดี                                   ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๖) ค่าธรรมเนียมรายปี
ปีที่ ๒                                                                  ๑,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๓                                                                  ๓,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๔                                                                  ๔,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๕                                                               ๑๕,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๖                                                               ๒๒,๕๐๐ บาท
ปีที่ ๗                                                               ๓๐,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๘                                                               ๓๗,๐๐๐
บาท
ปีที่ ๙                                                               ๔๕,๐๐๐ บาท
ปีที่ ๑๐                                                             ๕๒,๕๐๐ บาท
หรือชำระในคราวเดียว                                           
๒๐๐,๐๐๐ บาท
(๗) คำขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ
     ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๘) คำขอจดทะเบียนรับโอนสิทธิในแบบผังภูมิ                    ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๙) คำขอใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                                     ฉบับละ ๕๐๐ บาท
(๑๐) ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                         ฉบับละ ๑,๐๐๐ บาท
(๑๑) ใบแทนหนังสือสำคัญแบบผังภูมิ                             ฉบับละ ๑๐๐ บาท
(๑๒) ใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                    ฉบับละ ๑๐๐ บาท
(๑๓) การคัดสำเนาเอกสาร                                           หน้าละ ๑๐ บาท
(๑๔) การรับรองสำเนาเอกสาร
เอกสารเกิน ๑๐ หน้า                                       ฉบับละ ๑๐๐ บาท
เอกสารไม่เกิน
๑๐ หน้า                                      หน้าละ ๑๐ บาท
(๑๕) คำขออื่น ๆ                                                   ฉบับละ ๑๐๐ บาท

ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
อดิศัย  โพธารามิก
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากมาตรา ๔ และมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม
พ.ศ. ๒๕๔๓ บัญญัติให้มีการออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมตามพระราชบัญญัตินี้  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

วิชชุตา/ผู้จัดทำ
๒๗
มิถุนายน ๒๕๕๔
(๖) ค่าธรรมเนียมรายปี

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๒ ก/หน้า ๑๘/๖ มกราคม ๒๕๔๖
กฎกระทรวงกำหนดสถานที่ที่ห้ามนายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงาน พ.ศ. 2559

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดสถานที่ที่ห้ามนายจ้าง
ให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงาน
พ.ศ. ๒๕๕๙[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และมาตรา ๕๐ (๔)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ห้ามนายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานในสถานที่
ดังต่อไปนี้
(๑)
โรงงานประกอบกิจการเกี่ยวกับสัตว์น้ำ ตามกฎหมายว่าด้วยโรงงาน
(๒) สถานประกอบกิจการที่ประกอบกิจการเกี่ยวกับการแปรรูปสัตว์น้ำ
ตามพระราชกำหนดการประมง
พ.ศ. ๒๕๕๘

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๓
มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙
พลเอก ศิริชัย  ดิษฐกุล
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๕๐ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ.
๒๕๕๑ บัญญัติห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานในโรงงานฆ่าสัตว์
สถานที่เล่นการพนัน สถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ และสถานที่อื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
สมควรกำหนดสถานที่ที่ไม่เหมาะสมให้ลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีทำงานเพิ่มขึ้น
เพื่อให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้าง ซึ่งเป็นแรงงานเด็กที่มีอายุต่ำกว่าสิบแปดปี
รวมทั้งเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์ด้านแรงงาน
ซึ่งเป็นนโยบายที่สำคัญและเร่งด่วนของรัฐบาล 
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

กัญฑรัตน์/ปริยานุช/จัดทำ
๑๘ มกราคม ๒๕๕๙

นุสรา/ตรวจ
๑๕ กุมภาพันธ์
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนที่ ๕ ก/หน้า ๑/๑๔ มกราคม ๒๕๕๙
กฎกระทรวง ฉบับที่ 14 (พ.ศ. 2555) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๔
(พ.ศ. ๒๕๕๕)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ วรรคสอง และมาตรา ๖ วรรคหนึ่ง
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความใน (๒) แห่งกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
(๒) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๑/๑ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๘
มาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา
๒๓ ถึงมาตรา ๒๗ มาตรา ๓๑ และมาตรา ๓๓ ถึงมาตรา ๓๗ หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง
ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔ การใช้แรงงานเด็ก ตั้งแต่มาตรา ๔๕ ถึงมาตรา ๕๐
และมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด
และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐
เฉพาะที่ไม่เกี่ยวกับค่าจ้างและค่าทำงานในวันหยุด มาตรา ๕๗ วรรคสอง ถึงมาตรา ๖๑ มาตรา
๖๓ มาตรา ๖๕ มาตรา ๖๖ มาตรา ๖๘ มาตรา ๖๙ และมาตรา ๗๑ ถึงมาตรา ๗๗ หมวด ๖
คณะกรรมการค่าจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๗๘ ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒ ถึงมาตรา
๙๙ หมวด ๙ การควบคุม ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕/๑ หมวด ๑๐ การพักงาน ตั้งแต่มาตรา
๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗ หมวด ๑๑ ค่าชดเชย ตั้งแต่มาตรา ๑๑๘ ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓
กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘
บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย

ให้ไว้
ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕
เผดิมชัย
 สะสมทรัพย์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งกำหนดมิให้นำบทบัญญัติบางส่วนในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.
๒๕๔๑
มาใช้บังคับกับนายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย
ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน
ยังให้ความคุ้มครองลูกจ้างที่ทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วยไม่สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป
สมควรขยายความคุ้มครองให้ลูกจ้างที่ทำงานบ้านดังกล่าวให้ได้รับความคุ้มครองเพิ่มขึ้น  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๑๒ พฤศจิกายน
๒๕๕๕

ณัฐพร/ผู้ตรวจ
๑๒ พฤศจิกายน
๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๑๐๕ ก/หน้า ๔๒/๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
กฎกระทรวง กำหนดอัตราน้ำหนักที่นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานได้ พ.ศ. 2547

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดอัตราน้ำหนักที่นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานได้
พ.ศ.
๒๕๔๗

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๓๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้นายจ้างใช้ลูกจ้างทำงานยก แบก หาม หาบ
ทูน ลาก หรือเข็นของหนักไม่เกินอัตราน้ำหนักโดยเฉลี่ยต่อลูกจ้างหนึ่งคน
ดังต่อไปนี้
(๑)
ยี่สิบกิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุตั้งแต่สิบห้าปีแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปี
(๒)
ยี่สิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นเด็กชายอายุตั้งแต่สิบห้าปีแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปี
(๓)
ยี่สิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นหญิง
(๔)
ห้าสิบห้ากิโลกรัมสำหรับลูกจ้างซึ่งเป็นชาย
ในกรณีของหนักเกินอัตราน้ำหนักที่กำหนดตามวรรคหนึ่ง
ให้นายจ้างจัดให้มีและให้ลูกจ้างใช้เครื่องทุนแรงที่เหมาะสม
และไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้าง

ข้อ ๒[๑]  กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๗
อุไรวรรณ  เทียนทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๓๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ ได้บัญญัติห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงาน ยก แบก หาม หาบ ทูน ลาก
หรือเข็นของหนักเกินอัตราน้ำหนักตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ศุภชัย/พิมพ์
๑๙
กรกฎาคม ๒๕๔๗
จีระ/สุนันทา/
ตรวจ
๒๒
กรกฎาคม ๒๕๔๗
A+B

[๑] รก.๒๕๔๗/๓๕ก/๑๖/๑๐ มิถุนายน
๒๕๔๗
กฎกระทรวง ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑
-----------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑  ในกฎกระทรวงนี้
                        "งานขนส่งทางบก"
หมายความว่า การลำเลียงหรือเคลื่อนย้ายบุคคล สัตว์ หรือ
สิ่งของด้วยยานพาหนะขนส่งทางบกซึ่งเดินด้วยกำลังเครื่องยนต์
กำลังไฟฟ้า หรือพลังงานอื่น
ทั้งนี้ ไม่รวมถึงการเคลื่อนย้ายบุคคลหรือสัตว์ที่เจ็บป่วย
และการขนส่งในงานดับเพลิงหรืองาน
บรรเทาสาธารณภัย
                        ข้อ
๒ 
ให้นายจ้างกำหนดเวลาเริ่มต้นและเวลาสิ้นสุดการทำงานปกติของลูกจ้าง
ในงานขนส่งทางบกวันหนึ่งไม่เกินแปดชั่วโมง
                        ข้อ
๓ 
ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะทำงานล่วงเวลา
เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากลูกจ้าง
                        ในกรณีที่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างตามวรรคหนึ่งแล้ว
นายจ้างอาจให้ลูกจ้าง
ทำงานล่วงเวลาได้วันหนึ่งไม่เกินสองชั่วโมง
เว้นแต่มีความจำเป็นอันเกิดจากเหตุสุดวิสัย อุบัติเหตุ
หรือปัญหาการจราจร
                        ข้อ
๔ 
ให้นายจ้างจัดให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะมีเวลาพักติดต่อกัน
วันหนึ่งไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง
หลังจากลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะได้ทำงานมาแล้ว
ไม่เกินสี่ชั่วโมง
                        นายจ้างและลูกจ้างตามวรรคหนึ่งอาจตกลงกันให้มีเวลาพักครั้งหนึ่งน้อยกว่า
หนึ่งชั่วโมงก็ได้แต่ต้องไม่น้อยกว่าครั้งละยี่สิบนาที
และเมื่อรวมกันแล้วต้องไม่น้อยกว่าวันละ
หนึ่งชั่วโมง
                        ข้อ
๕ 
ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งทำหน้าที่ขับขี่ยานพาหนะเริ่มต้นทำงานในวัน
ทำงานถัดไปก่อนครบระยะเวลาสิบชั่วโมงหลังจากสิ้นสุดการทำงานในวันทำงานที่ล่วงมาแล้ว
                        ข้อ
๖ 
ในกรณีที่นายจ้างให้ลูกจ้างในงานขนส่งทางบกทำงานล่วงเวลา ในวัน
ทำงานและทำงานล่วงเวลาในวันหยุด
ให้นายจ้างจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อ
ชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาหรือค่าล่วงเวลา
ในวันหยุดให้แก่ลูกจ้างดังกล่าว

                                                             ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                           ไตรรงค์ สุวรรณคีรี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+--------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากงานขนส่งทางบกมี
สภาพการจ้างและการทำงานที่แตกต่างจากการจ้างงานทั่วไป
ซึ่งสมควรกำหนดการคุ้มครอง
แรงงานในงานดังกล่าวไว้เป็นพิเศษให้แตกต่างไปจากการคุ้มครองแรงงานตามพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และโดยที่มาตรา ๒๒
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ออกกฎกระทรวงกำหนดการคุ้มครองแรงงานในกรณีต่าง ๆ
ให้แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติดังกล่าวได้ 
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๖๒ก/๓๒/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑]
กฎกระทรวงกำหนดงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุด พ.ศ. 2552

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
กำหนดงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุด
พ.ศ.
๒๕๕๒[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และมาตรา ๖๕ (๙)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑
 ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๘ (พ.ศ.
๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

ข้อ ๒
 งานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา
๖๑ และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓ แต่มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
ได้แก่ งานเฝ้าดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินอันเป็นหน้าที่การทำงานปกติของลูกจ้าง

ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒
ไพฑูรย์
 แก้วทอง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๖๕ (๙)
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ บัญญัติให้งานอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวงเป็นงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา
๖๑ และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓
แต่ให้มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ
 จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๒๐
กรกฎาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๖/ตอนที่ ๔๔ ก/หน้า ๑/๑๗ กรกฎาคม ๒๕๕๒
กฎกระทรวง ฉบับที่ 9 (พ.ศ. 2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๙ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔
วรรคสอง และมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
มิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานในงานดังต่อไปนี้
(๑) งานเกษตรกรรม
(๒) งานที่รับไปทำที่บ้าน

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากสภาพการจ้างงานและการทำงานในงานเกษตรกรรมและงานที่รับไปทำที่บ้านซึ่งเป็นงานที่มาตรา
๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ออกกฎกระทรวงกำหนดการคุ้มครองแรงงานในกรณีต่างๆ
ให้แตกต่างไปจากพระราชบัญญัติดังกล่าวได้นั้น ยังไม่มีมาตรฐานในการปฏิบัติที่ชัดเจน
จึงไม่อาจออกกฎกระทรวงดังกล่าวได้ สมควรกำหนดมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแก่งานทั้งสองประเภทไว้ก่อน และโดยที่มาตรา ๔ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า นอกจากกรณีตามวรรคหนึ่ง จะออกกฎกระทรวงมิให้ใช้บังคับพระราชบัญญัติดังกล่าวทั้งหมดหรือแต่บางส่วนแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดก็ได้
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

พรพิมล/พิมพ์
๒๔ ก.ค ๒๕๔๔

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๖๒ ก/หน้า ๒๐/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑
กฎกระทรวง ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๘ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๖๕ (๘) แห่งพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออก
กฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
                        ให้งานเฝ้าดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินเป็นงานตามมาตรา
๖๕ (๘) ที่ลูกจ้าง
ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา ๖๑
และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามมาตรา ๖๓ แต่ให้
มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมง
ที่ทำ

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                            ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
                                                    รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+-----------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากลูกจ้างในงานเฝ้าดูแล
สถานที่หรือทรัพย์สินเป็นงานที่ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาอยู่ก่อนพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ใช้บังคับ
ซึ่งสมควรกำหนดให้ลูกจ้างในงานดังกล่าวไม่มีสิทธิ
ได้รับค่าล่วงเวลาเช่นเดิม
เพื่อมิให้เป็นการเพิ่มภาระค่าใช้จ่ายให้แก่นายจ้าง และโดยที่มาตรา ๖๕ 
(๘) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บัญญัติให้ลูกจ้างในงานที่กำหนด
ในกฎกระทรวงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามมาตรา ๖๑
และค่าล่วงเวลาในวันหยุดตาม
มาตรา ๖๓
แต่มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเท่ากับอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในวันทำงานตาม
จำนวนชั่วโมงที่ทำ 
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๖๒ก/๑๘/๒๒ กันยายน ๒๕๔๑]

                                                                                                                         พรพิมล/พิมพ์
                                                                                                                        ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔