พระราชกฤษฎีกากำหนดการแบ่งที่ดินในตำบลโคกโพธิ์หักให้ราษฎร (18 ม.ค.2470) (เลิกประกาศให้ที่ตำบลโคกโพธิ์หักเป็นที่เลี้ยงและผสมโค) 21 เม.ย.123

พระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกา
กำหนดการแบ่งที่ดินในตำบลโคกโพธิ์หักให้แก่ราษฎร

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก
พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้าฯ สั่งว่า

โดยที่การสงวนที่ดินในตำบลโคกโพธิ์หักไว้เป็นที่สำหรับเลี้ยงปศุสัตว์นั้น
ไม่มีความจำเป็นต่อไปในเวลานี้ สมควรจะใช้ที่ดินซึ่งกล่าวนี้เพื่อการเพาะปลูก
เป็นการบำรุงกสิกรรมส่งเสริมชาวนาผู้มีกำลังน้อยให้มีอุตสาหะตั้งตนเป็นหลักแหล่งในที่ดิน

และโดยที่วิธีอันสะดวกที่สุดซึ่งจะให้พระราชประสงค์นี้ถึงซึ่งความสำเร็จได้
ก็คือจัดแบ่งที่ดินดั่งกล่าวมาข้างต้นนั้นให้แก่ราษฎรผู้สามารถทำการเพาะปลูกได้เอง

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ให้ประกาศพระราชกฤษฎีกาไว้ ดั่งต่อไปนี้

มาตรา ๑  พระราชกฤษฎีกานี้ให้เรียกว่า
พระราชกฤษฎีกากำหนดการแบ่งที่ดินในตำบลโคกโพธิ์หักให้แก่ราษฎร

มาตรา ๒[๑] 
ให้ใช้พระราชกฤษฎีกานี้ตั้งแต่วันที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ประกาศให้ที่ตำบลโคกโพธิ์หักเป็นที่สำหรับเลี้ยงและผสมโค ลงวันที่ ๒๑
เมษายน ร.ศ. ๑๒๓ นั้นให้ยกเลิกโดยพระราชกฤษฎีกานี้

มาตรา ๔  ที่ดินซึ่งสงวนไว้ในตำบลโคกโพธิ์หักนั้น
ให้แบ่งให้แก่บุคคลผู้ขอ ตามที่ข้าหลวงพิเศษซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ
ตั้งโดยพระราชกฤษฎีกานี้จะเห็นสมควร
แต่ว่าในการแบ่งที่ดินนั้นให้ข้าหลวงพิเศษแบ่งให้เฉพาะแก่ผู้ขอซึ่งสามารถและรับจะทำการเพาะปลูกเองในที่ดินนั้น
แต่ในครัวหนึ่งจำนวนที่ดินซึ่งจะแบ่งให้นั้นไม่ให้เกิน ๕๐ ไร่

มาตรา ๕  ให้ผู้ขอยื่นเรื่องราวขอแบ่งที่ดินต่อข้าหลวงพิเศษ
ในเรื่องราวนั้นต้องระบุชื่อ สำนักที่อยู่ จำนวนคนในครอบครัว
และถ้ามีที่ดินของตนทำการเพาะปลูกอยู่แล้วเท่าใด ก็ให้แสดงจำนวนเนื้อที่มาด้วย
เมื่อข้าหลวงพิเศษได้ไต่สวนข้อความที่กล่าวไว้ในเรื่องราวนั้นแล้ว
เห็นว่าเป็นผู้ที่มีกำลังสมควรจะได้รับแบ่งที่ดินไปทำการเพาะปลูกตามความมุ่งหมายของพระราชกฤษฎีกานี้
ก็ให้กำหนดเนื้อที่ให้พอสมควร

มาตรา ๖  การจัดแบ่งที่ดินนั้น
ถ้าได้มีผู้เข้ามาตั้งอยู่แล้วโดยละเมิดต่อประกาศปี ร.ศ. ๑๒๓
ท่านว่ามิต้องคำนึงถึงการที่ได้เข้ามาตั้งอยู่ก่อนนั้น แต่ว่าถ้าผู้ที่ได้เข้ามาตั้งอยู่แล้วแสดงให้เป็นที่พอใจข้าหลวงพิเศษว่า
สามารถทำการเพาะปลูกในที่ดินนั้นได้ไซร้
ท่านว่าข้อที่ได้เข้ามาตั้งอยู่โดยละเมิดนั้นไม่เป็นเหตุตัดสิทธิที่จะได้แบ่งรับที่ดิน

มาตรา ๗ 
ที่ดินที่ได้จัดแบ่งให้แก่ราษฎรตามพระราชกฤษฎีกานี้
ท่านว่าภายในสามปีนับแต่ได้รับการแบ่งนั้น ห้ามมิให้โอนให้แก่ผู้อื่นในทางใด ๆ
นอกจากในทางสืบมรดกหรือในทางพินัยกรรม

มาตรา ๘ 
ให้ข้าราชการผู้มีนามต่อไปนี้เป็นข้าหลวงพิเศษตามพระราชกฤษฎีกานี้ คือ
(๑) มหาอำมาตย์ตรี พระยาสุรเกษตรโศภน
อธิบดีกรมทะเบียนที่ดิน
(๒) อำมาตย์เอก พระยาราชเสนา เจ้ากรมการปกครอง
(๓) อำมาตย์เอก พระยาวิภาคภูวดล
เจ้ากรมรังวัดที่ดิน

มาตรา ๙ 
ให้ข้าหลวงพิเศษมีอำนาจและหน้าที่ดั่งจะกล่าวต่อไปนี้ คือ
(๑) รับเรื่องราวขอแบ่งที่ดินในมาตรา ๔
(๒)
หมายเรียกผู้ยื่นเรื่องราวและผู้อื่นมาเป็นพยานเพื่อสอบข้อความที่กล่าวในเรื่องราว
เพื่อให้ข้าหลวงพิเศษเห็นเป็นที่พอใจว่า ผู้นั้นสามารถทำการเพาะปลูกในที่ดินได้
และเพื่อให้การในข้ออื่น ๆ
อันจะยังให้การจัดแบ่งที่ดินนั้นเป็นไปโดยยุติธรรมภายในความมุ่งหมายแห่งพระราชกฤษฎีกานี้
ในการใช้อำนาจและปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวมานี้
ท่านให้ใช้กฎหมายลักษณะวิธีพิจารณาความแพ่งและกฎหมายลักษณะพยานบังคับโดยอนุโลม
คำจัดสินแบ่งที่ดินตามพระราชกฤษฎีกานี้
ท่านว่าให้ใช้ได้ต่อเมื่อข้าหลวงพิเศษเห็นชอบพร้อมกันและลงชื่อทั้งสามนาย

ประกาศมา ณ วันที่ ๑๘ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๗๐
เป็นปีที่ ๓ ในราชการปัจจุบัน

ศิรวัชร์/จัดทำ
๙
พฤษภาคม ๒๕๖๐

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๔๔/หน้า ๒๙๔/๒๒ มกราคม ๒๔๗๐