ข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ เรื่อง กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. 2541

ข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ

ข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ
เรื่อง
กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ
ว่าด้วยกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ประกอบกับมาตรา ๓๑
มาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ มาตรา ๕๖ มาตรา ๕๗ มาตรา ๕๘ มาตรา ๕๙ มาตรา
๖๐ และมาตรา ๖๓ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ จึงตราข้อบังคับนี้ขึ้น ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ข้อบังคับนี้เรียกว่า ข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ
เรื่อง กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๔๑

ข้อ ๒  ข้อบังคับนี้
ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ เมื่อได้ประกาศไว้โดยเปิดเผย ณ
สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ ๙๐ วัน

ข้อ ๓  บรรดาข้อบัญญัติ เทศบัญญัติ กฎ ข้อบังคับ
ระเบียบ หรือคำสั่งอื่น ๆ ในส่วนที่ตราไว้แล้วในข้อบังคับนี้
หรือซึ่งขัดแย้งกับข้อบังคับนี้ ให้ใช้ข้อบังคับนี้แทน

ข้อ ๔  ในข้อบังคับนี้
เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความถึง
ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ
เจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความถึง
เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการ
ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๕  ให้บรรดากิจการต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
เป็นกิจการค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ และให้ถือว่าเป็นกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
คือ
(๑) การเลี้ยงม้า โค กระบือ
(๒) การเลี้ยงสุกร
(๓) การเลี้ยงแพะ
(๔) การเลี้ยงห่าน เป็ด ไก่
(๕) การเลี้ยงสัตว์เพื่อเอาน้ำนม
(๖) การทำเนย เนยเทียม
(๗) การฆ่าห่าน เป็ด ไก่ ยกเว้นการฆ่าในภัตตาคาร โรงแรม หรือร้านข้าวแกง
เพื่อปรุงอาหารในนั้น หรือการฆ่าเพื่อปรุงอาหารเร่ขายด้วยตนเอง
(๘) การฟอกหนังสัตว์ การสะสมหนังสัตว์
(๙) การสะสมเขาสัตว์ กระดูกสัตว์ ขนสัตว์ หนังสัตว์ที่ยังไม่ได้ฟอก
(๑๐) การย้อมที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
(๑๑) การทำกะปิ น้ำปลา น้ำเคย ไตปลา เต้าเจี้ยว ซีอิ้ว หอยดอง
(๑๒) การทำ การหมัก การสะสมปลาร้า ปลาเจ่า กุ้งเจ่า
(๑๓) การทำและตากปลาเค็ม เนื้อเค็ม เป็ดเค็ม หนังหมู กุ้งแห้ง
การเคี่ยวมันกุ้ง
(๑๔) การนึ่งปลา การต้มปลาซึ่งใช้แทนการนึ่ง
ยกเว้นการนึ่งหรือต้มในภัตตาคาร โรงแรมหรือร้านข้าวแกงเพื่อปรุงอาหารในนั้น และการนึ่งหรือต้ม
หรือปรุงอาหารเร่ขายด้วยตนเอง
(๑๕) การทำสบู่
(๑๖) การเคี่ยวหนังสัตว์ เอ็นสัตว์ ไขสัตว์
(๑๗) การอัดเอาน้ำมัน
(๑๘) การเคี่ยวน้ำมัน การทำกุนเชียง หมูตั้ง
(๑๙) การทำเส้นหมี่ ขนมจีน ก๋วยเตี๋ยว เต้าหู้ วุ้นเส้น เกี้ยมอี๋
(๒๐) การทำแบะแซ
(๒๑) การเผาเปลือกหอย
(๒๒) การล้าง การอบรม การสะสมยางดิบ
(๒๓) การทำอาหารบรรจุกระป๋อง ขวด หรือภาชนะอื่นใด
(๒๔) การทำขนมปังสด ขนมปังแห้ง จันอับ
(๒๕) การทำน้ำอัดลม น้ำหวาน น้ำโซดา
(๒๖) การทำน้ำตาล
(๒๗) การทำน้ำนมข้น
(๒๘) การทำแป้งมันสำปะหลัง แป้งสาคู และการทำแป้งอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๒๙) การสีข้าว
(๓๐) การต้มกลั่นแอลกอฮอล์ สุรา เบียร์ และน้ำส้มสายชู
(๓๑) การทำไม้ขีดไฟ
(๓๒) การทำแชลแล็ค
(๓๓) การทำภาชนะดินเผา
(๓๔) การทำและมวนยาสูบ
(๓๕) การทำกระดาษทราย
(๓๖) การทำธูปโดยใช้เครื่องจักร
(๓๗) การปั่นฝ้าย หรือนุ่นโดยใช้เครื่องจักร
(๓๘) การประดิษฐ์ของเครื่องใช้ด้วยกระดูกสัตว์ เขาสัตว์ หนังสัตว์ ขนสัตว์
(๓๙) การสะสมหนังสัตว์ชนิดที่ฟอกแล้ว
(๔๐) การสะสมถ่าน
(๔๑) การเลื่อยและซอยไม้
(๔๒) การหลอม หล่อ ตี กลึง ถลุงแร่ แก้ว และโลหะทุกชนิด
(๔๓) การเชื่อมและประสานโลหะด้วยแก๊ส ไฟฟ้า และเครื่องจักร
(๔๔) การต่อ ประกอบหรือซ่อมเครื่องจักร เครื่องยนต์ รถยนต์ เรือยนต์ เรือกล
(๔๕) การล้าง อัด ฉีด รถยนต์
(๔๖) การเคลือบ ชุบโลหะด้วยตะกั่ว สังกะสี ดีบุก โครเมียม นิคเกิล หรือโลหะ
(๔๗) การขัดโลหะด้วยเครื่องจักร
(๔๘) การโม่ ป่นหินด้วยเครื่องจักร
(๔๙) การอัดเจาะ รีดโลหะด้วยเครื่องจักร
(๕๐) การโม่บดด้วยเครื่องจักร
(๕๑) การประดิษฐ์ไม้ หรืองาเป็นสิ่งของต่าง ๆ ด้วยเครื่องจักร
(๕๒) การไส เจาะ ขุดร่อง ทำคิ้ว และตัดไม้ด้วยเครื่องจักร
(๕๓) การทำโลหะเป็นภาชนะ หรือเครื่องใช้ต่าง ๆ
(๕๔) การพิมพ์หนังสือด้วยเครื่องจักร
(๕๕) การประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้ เครื่องเขียนด้วยกระดาษ
(๕๖) การพ่นสี
(๕๗) การกรอด้าย ทอผ้า ด้วยเครื่องจักร หรือด้ายกี่กระตุกตั้งแต่ ๕
กี่ขึ้นไป
(๕๘) การสะสมหรือล้างครั่ง
(๕๙) การทำยากันยุงชนิดเผามีควัน
(๖๐) การคั่วกาแฟ
(๖๑) การทอกระสอบด้วยเครื่องจักร
(๖๒) การสะสมปอหรือป่าน
(๖๓) การทำกระดาษต่าง ๆ
(๖๔) การทำสิ่งของเครื่องใช้ด้วยวัตถุซีเมนต์ หรือวัตถุคล้ายคลึง
(๖๕) การทำลูกชิ้นด้วยเครื่องจักร
(๖๖) การทำกาว
(๖๗) การประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้ด้วยยางเทียม พลาสติก เชลโลลอยด์
เบเกอร์ไลท์
(๖๘) การทอเสื่อ พรม และสิ่งทออื่น ๆ
(๖๙) การทำ การบรรจุ การสะสมยาฆ่าแมลง
(๗๐) การทำผงชูรส
(๗๑) การสะสมอาหารสัตว์
(๗๒) การขัด กระเทาะ บดเมล็ดพืช
(๗๓) การโม่ บด ชัน
(๗๔) การทำบรรจุเครื่องสำอาง และยาสีฟัน
(๗๕) การปะ เชื่อมยาง
(๗๖) การทำ การบรรจุ ยารักษาโรค ยารักษาสัตว์
(๗๗) การทำสี และน้ำมันผสมสี
(๗๘) การทำสำลี
(๗๙) การทำ สะสมปุ๋ย
(๘๐) การทำ ซ่อม การอัดแบตเตอรี่
(๘๑) การเย็บผ้าด้วยจักรเย็บผ้าเกิน ๕ เครื่อง
(๘๒) การทำน้ำกรด
(๘๓) การทำน้ำกลั่น น้ำบริโภค เครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ
(๘๔) การทำสะสมแก๊ส
(๘๕) การประกอบกิจการ อาบ อบ นวด
(๘๖) การประกอบกิจการโรงแรม
(๘๗) การประกอบกิจการโรงมหรสพ
(๘๘) การสะสมน้ำมันเชื้อเพลิง
(๘๙) การสะสมซีเมนต์ และวัตถุคล้ายคลึง
(๙๐) การทำหลอดกาแฟ
(๙๑) การอบไม้
(๙๒) การซ่อมเครื่องอิเล็กทรอนิกส์
(๙๓) การล้างฟิล์มรูปถ่ายและฟิล์มภาพยนตร์
(๙๔) การพิมพ์สีลวดลายผ้าและสิ่งอื่น ๆ
(๙๕) การทำหรือประดิษฐ์ผ้าเย็น
และสิ่งคล้ายกันที่ไม่บรรจุหรือบรรจุในกล่องหรือซอง
(๙๖) การตัดโลหะโดยใช้ไฟฟ้า แก๊ส หรือเครื่องจักร
(๙๗) การเจียระไนเพชร พลอย หิน กระจก หรือวัตถุคล้ายคลึง
(๙๘) การเลื่อย ตัด หรือประดิษฐ์หินเป็นสิ่งของต่าง ๆ
(๙๙) การประดิษฐ์กระจก
(๑๐๐) การเคลือบ ชุบ วัตถุด้วยพลาสติก เชลโลลอยด์ เบเกอร์ไลท์
หรือวัตถุคล้ายคลึง
(๑๐๑) การโม่ บด หลอม หล่อพลาสติก เชลโลลอยด์ เบเกอร์ไลท์
หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๐๒) การอัดผ้าเบรก ผ้าครัช
(๑๐๓) การสะสม แยก คัดเลือก หรือล้างแร่
(๑๐๔) การทำ หรือบรรจุสารเคมีดับเพลิง
(๑๐๕) การทำน้ำแข็งแห้ง
(๑๐๖) การทำชอล์ค ปูนปลาสเตอร์
(๑๐๗) การซักรีด อัดกลีบ กัดสีผ้า โดยใช้เครื่องจักร
(๑๐๘) การทำใยมะพร้าว หรือวัตถุที่คล้ายคลึงด้วยเครื่องจักร
(๑๐๙) การทำเทียน เทียนไข หรือวัตถุที่คล้ายคลึง
(๑๑๐) การพิมพ์แบบ พิมพ์เขียว
(๑๑๑) การเก็บถนอมอาหาร โดยใช้เครื่องจักรที่มีกำลังตั้ง ๕ แรงม้าขึ้นไป
(๑๑๒) การทำ บรรจุใบชาแห้ง ชาผง
(๑๑๓) การทำไอศกรีม
(๑๑๔) การทำบะหมี่ มักกะโรนี
(๑๑๕) การสะสมถ่านโค้ก
(๑๑๖) การจัดให้การเต้นรำ รำวง รองเง็ง หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๑๑๗) การจัดตั้งสระว่ายน้ำ หรือกิจการอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน
(๑๑๘) การจัดให้มีการเล่นสเก๊ตโดยมีแสงหรือเสียงประกอบ หรือการเล่นอื่น ๆ
ในทำนองเดียวกัน
(๑๑๙) การรับจ้างแต่งเล็บ การแคะหู การล้างตา ซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
(๑๒๐) การสะสมวัสดุสิ่งของที่ชำรุด ใช้แล้ว หรือเหลือใช้
(๑๒๑) การทำ เก็บ ขนส่ง และค้าดอกไม้เพลิง
หรือสารเคมีอันเป็นส่วนประกอบในการผลิตดอกไม้เพลิง
(๑๒๒) การประกอบกิจการเลี้ยง รวบรวมสัตว์นานาชนิดในที่สาธารณะ หรือที่เอกชน
หรือธุรกิจอื่นใดอันมีลักษณะทำนองเดียวกัน
เพื่อให้ประชาชนเข้ามาชมหรือเพื่อประโยชน์ของกิจการนั้น  ทั้งนี้
จะมีการเรียกเก็บค่าดูหรือค่าบริการ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมหรือไม่ก็ตาม
(๑๒๓) การให้บริการควบคุมน้ำหนักโดยวิธีการควบคุมทางโภชนาการ
ให้อาหารที่มีวัตถุประสงค์พิเศษหรือโดยวิธีอื่นใด
เว้นแต่การให้บริการดังกล่าวในสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล และการบริหารร่างกาย
(๑๒๔) การแปรรูป การตาก การเก็บสะสมอาหาร

ข้อ ๖  เมื่อพ้นกำหนดเวลา ๙๐ วัน
นับแต่วันใช้ข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศนี้แล้ว
ห้ามมิให้บุคคลใดประกอบการค้าซึ่งได้ระบุไว้ในข้อ ๕ (๑) - (๑๒๔)
ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

ข้อ ๗  ผู้ขอรับใบอนุญาตประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุม
ต้องยื่นเรื่องราวตามแบบที่ได้กำหนดไว้ต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
และต้องปฏิบัติและจัดสถานที่สำหรับประกอบการค้านั้นให้เป็นไปตามเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะ
เจ้าพนักงานท้องถิ่นได้กำหนดไว้ตามควรแก่กรณี ดังต่อไปนี้
(๑) สถานที่นั้นจะต้องอยู่ในทำเล
ซึ่งจะทำรางระบายน้ำโสโครกไปให้พื้นที่นั้นโดยสะดวก
(๒) ต้องทำรางระบายน้ำไปสู่ทางระบายน้ำสาธารณะ
หรือบ่อซึ่งได้รับน้ำโสโครกด้วยวัตถุถาวรลักษณะเรียบร้อย ไม่ซึมรั่ว
น้ำไหลได้สะดวก
(๓) การระบายน้ำ และรางน้ำ
ต้องไม่มีลักษณะเป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำในทางสาธารณะหรือผู้อาศัยใกล้เคียง
(๔) เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นว่า
สถานที่ใดสมควรจะต้องทำพื้นที่ด้วยวัตถุถาวรเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำซึมรั่วไหลหรือขังอยู่ได้
หรือเห็นว่าควรมีบ่อพักน้ำโสโครกหรือต้องมีเครื่องระบายน้ำหรือเครื่องป้องกันควัน
มูลเถ้า กลิ่นไอ
หรือสิ่งอื่นใดซึ่งอาจเป็นสิ่งรำคาญแก่ผู้ที่อยู่ใกล้เคียงต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
(๕) ต้องจัดให้มีแสงสว่างและทางระบายลมเพียงพอ
และต้องจัดสถานที่มิให้เป็นที่อาศัยของหนู
(๖) ต้องจัดให้มีน้ำสะอาดเพียงพอแก่ร้านค้านั้น
(๗) ต้องมีที่รองมูลและสิ่งเปรอะเปื้อนอันได้สุขลักษณะ
(๘) ต้องมีส้วมอันได้สุขลักษณะให้พอกับจำนวนคนที่ทำการอยู่ในสถานที่นั้น
และต้องอยู่ในที่ซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ
(๙) สถานที่เลี้ยงสัตว์ ต้องมีที่ขังและที่ปล่อยสัตว์กว้างขวางพอ
(๑๐) สถานที่เกี่ยวกับการตากหรือผึ่งสินค้า
ตามที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ

ข้อ ๘  ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจผ่อนผันผู้ขอรับใบอนุญาตงดเว้นการปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อ
๗ เพียงเท่าที่เห็นสมควร หรือจะเปลี่ยนแปลงอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อให้เหมาะสมแก่การค้าซึ่งให้ควบคุมนั้นก็ได้

ข้อ ๙  เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้พิจารณาเห็นว่า
ผู้ขอรับอนุญาตได้ปฏิบัติตามข้อ ๗ หรือ ข้อ ๘
และการอนุญาตนั้นไม่เป็นเหตุกระทบกระเทือนถึงสุขภาพของประชาชน
ก็ให้ออกใบอนุญาตตามที่ได้กำหนดไว้ภายใน ๑๕ วัน

ข้อ ๑๐  ผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุม
ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะ ดังต่อไปนี้
(๑) ต้องรักษาสถานที่ตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อ ๗ หรือข้อ ๘
ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอและทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่ประกอบการค้าให้สะอาดทุกวัน
(๒) ต้องประกอบการค้าภายในเขตสถานที่ และตามกำหนดเวลา
และวันที่ได้รับอนุญาต
(๓) ต้องรักษาเครื่องใช้ในการประกอบการทุกอย่างให้สะอาดอยู่เสมอ
ถ้าเศษวัสดุหรือวัตถุแห่งการค้านั้นจัดใช้เป็นอาหาร
ต้องป้องกันวัตถุนั้นให้พ้นจากฝุ่นละออง แมลงวันและสัตว์อื่น ๆ
(๔) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน
ยุงหรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ
(๕) ถ้าจะเปลี่ยนแปลง แก้ไข หรือเพิ่มเติมสถานที่
ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นก่อน
(๖) ต้องปฏิบัติการทุกอย่าง
เพื่อให้ได้สุขลักษณะตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
(๗) ต้องยอมให้เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุข
หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายเข้าตรวจสถานที่ เครื่องมือ เครื่องใช้
ตลอดจนวิธีการประกอบการค้านั้นที่ได้เวลาอันสมควร
เมื่อได้รับแจ้งความประสงค์ให้ทราบแล้ว

ข้อ ๑๑  ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเรียกเก็บค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตให้ประกอบการค้าตามอัตราท้ายข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ
ใบอนุญาตฉบับหนึ่งให้ใช้สำหรับการค้าประเภทเดียวและสถานที่แห่งเดียว
ถ้าประกอบการซึ่งให้ควบคุมหลายประเภท ในลักษณะและสถานที่เดียวกัน
ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในประเภทที่มีอัตราสูงเต็มอัตรา แต่ประเภทเดียว
ประเภทอื่นใดให้เก็บเพียงกึ่งอัตรา

ข้อ ๑๒  ผู้ประกอบการค้าประเภทหนึ่งประเภทใดซึ่งได้กำหนดให้ควบคุมตามข้อ
๕ (๑) - (๑๒๔) ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศโดยมิได้รับอนุญาตมีความผิด
ตามมาตรา ๗๓ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๑๓  ผู้รับใบอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุมตามข้อบังคับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขซึ่งได้กำหนดไว้ในข้อ
๑๐ หรือเงื่อนไขโดยเฉพาะ ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ออกใบอนุญาตปฏิบัติตามมาตรา ๓๒
(๒) แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ มีความผิดตามมาตรา ๗๓
และอาจถูกสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต ตามมาตรา ๕๐ อีกด้วย

ข้อ ๑๔  เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ตรวจสอบความถูกต้องและความสมบูรณ์ของคำขออนุญาตแล้ว
ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ให้ออกใบอนุญาต
กรณีไม่อาจออกใบอนุญาตได้ภายในสามสิบวัน นับแต่วันที่ได้รับคำขอ
ถ้าปรากฏว่าคำขอดังกล่าวไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นรวบรวมความไม่ถูกต้องหรือไม่สมบูรณ์ทั้งหมดแจ้งให้ผู้ขออนุญาตแก้ไขให้ถูกต้องและสมบูรณ์ในคราวเดียวกัน
ในกรณีจำเป็นที่จะต้องส่งคืนคำขอแก่ผู้ขออนุญาตให้ส่งคืนคำขอพร้อมทั้งแจ้งความไม่ถูกต้องหรือความไม่สมบูรณ์ให้ทราบภายในสิบห้าวัน
นับแต่วันที่ได้รับคำขอ
ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นที่เจ้าพนักงานไม่อาจออกใบอนุญาตหรือยังไม่อาจมีคำสั่งไม่อนุญาตได้ภายในกำหนดความวรรคหนึ่ง
ให้ขยายเวลาออกไปได้อีกไม่เกินสองครั้ง ครั้งละไม่เกินสิบห้าวันแต่ต้องมีหนังสือแจ้งการขยายเวลาและเหตุจำเป็นแต่ละครั้งให้ผู้ขออนุญาตทราบก่อนสิ้นกำหนดตามความวรรคหนึ่ง
หรือตามที่ได้ขยายเวลาไว้แล้วนั้น แล้วแต่กรณี

ข้อ ๑๕  ผู้ได้รับอนุญาตต้องชำระค่าธรรมเนียมตามอัตราท้ายข้อบังคับนี้ภายในกำหนดสิบห้าวันนับแต่วันที่ผู้ได้รับใบอนุญาต
ผู้แทน หรือผู้รับมอบอำนาจจากผู้ได้รับใบอนุญาตได้รับแจ้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หากมิได้ชำระค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาที่กำหนด
จะต้องชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ
เว้นแต่ผู้ได้รับใบอนุญาตจะได้บอกเลิกดำเนินกิจการนั้นก่อนถึงกำหนดที่จะต้องชำระค่าธรรมเนียมดังกล่าว
ถ้าผู้ดำเนินกิจการรับทำการเก็บขน
หรือกำจัดสิ่งปฏิกูลค้างชำระค่าธรรมเนียมติดต่อกันเกินกว่าสองครั้ง
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดดำเนินกิจการไว้จนกว่าจะได้เสียค่าธรรมเนียมและค่าปรับจนครบจำนวน

ข้อ ๑๖  ผู้รับใบอนุญาตต้องแสดงใบอนุญาตไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย
ณ สถานที่ประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ

ข้อ ๑๗  เมื่อผู้ได้รับใบอนุญาตประสงค์ขอต่ออายุใบอนุญาตประกอบกิจการซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจหรือเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
จะต้องยื่นคำขอตามแบบและเงื่อนไข
พร้อมด้วยเอกสารที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศกำหนดต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในสัญญาก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุ
เมื่อได้ยื่นคำขอพร้อมเสียค่าธรรมเนียมแล้ว
ให้ประกอบกิจการต่อไปได้จนกว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งไม่ต่ออายุใบอนุญาต ให้ปฏิบัติตามข้อ
๑๔

ข้อ ๑๘  ใบอนุญาตให้มีอายุหนึ่งปี
นับแต่วันที่ออกใบอนุญาต

ข้อ ๑๙  เมื่อได้รับใบอนุญาตไม่ประสงค์จะประกอบกิจการต่อไป
ให้ยื่นคำขอบอกเลิกดำเนินกิจการต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
และต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นก่อนบอกเลิกดำเนินกิจการ

ข้อ ๒๐  กรณีใบอนุญาตสูญหาย ถูกทำลาย
หรือชำรุดในสาระสำคัญ ผู้ได้รับใบอนุญาตจะต้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
เพื่อขอรับใบแทนใบอนุญาตภายในสิบห้าวัน นับแต่วันที่ได้รับทราบถึงการสูญหาย
ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ แล้วแต่กรณี พร้อมหลักฐาน ดังต่อไปนี้
(๑) เอกสารแจ้งความต่อสถานีตำรวจ กรณีสูญหาย หรือ
(๒) ใบอนุญาตเดิม กรณีชำรุดในสาระสำคัญ

ข้อ ๒๑  การออกใบแทนใบอนุญาต
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นดำเนินการตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไข ดังต่อไปนี้
(๑) ใบแทนใบอนุญาตให้ประทับตราสีแดง คำว่า ใบแทน กำกับไว้และให้มีวัน เดือน ปีที่ออกใบแทน
พร้อมทั้งลงลายมือชื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นในใบแทนและต้นขั้วใบแทน
(๒) บันทึกด้านหลังต้นขั้วใบอนุญาตเดิมระบุสาเหตุการสูญหาย ถูกทำลาย
หรือชำรุดในสาระสำคัญของใบอนุญาตเดิม แล้วแต่กรณี และเล่มที่ เลขที่ ปี พ.ศ.
ของใบแทนใบอนุญาต

ข้อ ๒๒  เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ และข้อบังคับนี้
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจ ดังต่อไปนี้
(๑) มีหนังสือเรียกบุคคลใด ๆ มาให้ถ้อยคำหรือแจ้งข้อเท็จจริงหรือทำคำชี้แจงเป็นหนังสือหรือให้ส่งเอกสารหลักฐานใด
เพื่อตรวจสอบหรือเพื่อประกอบการพิจารณา
(๒) เข้าไปในอาคารหรือสถานที่ใด ๆ
ในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการ
เพื่อตรวจสอบหรือควบคุมให้เป็นไปตามข้อบังคับนี้ หรือตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ ในการนี้
ให้มีอำนาจสอบถามข้อเท็จจริงหรือเรียกหลักฐานที่เกี่ยวข้องจากเจ้าของหรือผู้ครอบครองอาคารหรือสถานที่นั้น
(๓) แนะนำให้ผู้ได้รับใบอนุญาตปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขในใบอนุญาต
หรือตามข้อบังคับนี้หรือตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕
(๔) ยึดหรืออายัดสิ่งของใด ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของประชาชน
เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีหรือเพื่อนำไปทำลายในกรณีจำเป็น
(๕) เก็บหรือนำสินค้าหรือสิ่งใด ๆ
ที่สงสัยว่าจะไม่ถูกสุขลักษณะหรือจะก่อให้เกิดเหตุรำคาญจากอาคารหรือสถานที่ใด ๆ
เป็นปริมาณตามสมควร
เพื่อเป็นตัวอย่างในการตรวจสอบตามความจำเป็นได้โดยไม่ต้องใช้ราคา

ข้อ ๒๓  ในกรณีที่ปรากฏว่า
ผู้ดำเนินกิจการค้าซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจหรือเป็นอันตรายแก่สุขภาพปฏิบัติไม่ถูกต้อง
ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบังคับนี้
หรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการดำเนินกิจการนั้น
ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้ผู้นั้นหยุดดำเนินกิจการนั้นไว้ทันทีเป็นการชั่วคราว
จนกว่าจะเป็นที่พอใจแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่นว่าปราศจากอันตรายแล้วก็ได้
คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามวรรคหนึ่ง
ให้กำหนดระยะเวลาที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งไว้ตามสมควร แต่ต้องไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน
เว้นแต่เป็นกรณีที่มีคำสั่งให้หยุดดำเนินกิจการทันที

ข้อ ๒๔  ในกรณีที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขตรวจพบเหตุที่ไม่ถูกต้องหรือมีการกระทำใด
ๆ ที่ฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบังคับนี้
ในอันที่จะมีผลกระทบต่อสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนหรือจะเป็นอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชนเป็นส่วนรวม
ซึ่งสมควรจะดำเนินการแก้ไขโดยเร่งด่วน
ให้เจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้กระทำการไม่ถูกต้องหรือฝ่าฝืนดังกล่าว
แก้ไขหรือระงับเหตุนั้น หรือดำเนินการใด ๆ เพื่อแก้ไขหรือระงับเหตุนั้นได้ตามสมควร
แล้วแจ้งให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นทราบ

ข้อ ๒๕  ในกรณีที่ปรากฏว่า
ผู้ได้รับใบอนุญาตดำเนินการประกอบการค้าซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจหรือเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
ไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ กฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข
พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบังคับนี้
หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาตในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาตนั้น
เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตได้ภายในเวลาที่เห็นสมควร
แต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน

ข้อ ๒๖  เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาต
เมื่อปรากฏว่าผู้รับใบอนุญาต
(๑) ถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตตั้งแต่สองครั้งขึ้นไป
และมีเหตุที่จะต้องถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตอีก
(๒) ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่า ได้กระทำความผิด
ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบังคับนี้
(๓) ไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.
๒๕๓๕ กฎกระทรวงที่ออกตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือข้อบังคับนี้
หรือเงื่อนไขที่ระบุไว้ในใบอนุญาตในเรื่องที่กำหนดไว้เกี่ยวกับการประกอบกิจการตามที่ได้รับใบอนุญาต
และการไม่ปฏิบัติหรือการปฏิบัติไม่ถูกต้องนั้น
ก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชนหรือมีผลกระทบต่อสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชน

ข้อ ๒๗  การแจ้งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อ ๑๕
ให้ทำเป็นหนังสือแจ้งผู้รับใบอนุญาตผู้แทนหรือผู้รับมอบอำนาจจากผู้ได้รับใบอนุญาตทราบ
คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
ให้ผู้ดำเนินกิจการค้าซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจหรือเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
คำสั่งพักใช้ใบอนุญาตและคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาต
ให้ทำเป็นหนังสือแจ้งให้ผู้ดำเนินกิจการหรือผู้รับใบอนุญาตทราบ แล้วแต่กรณี
ในกรณีไม่พบตัวหรือไม่ยอมรับหนังสือดังกล่าว
ให้ส่งหนังสือโดยทางไปรษณีย์ตอบรับหรือให้ปิดหนังสือนั้นไว้ที่เปิดเผย เห็นได้ง่าย
ณ ภูมิลำเนาหรือสำนักงานของผู้ต้องรับหนังสือ และให้ถือว่าผู้นั้นได้ทราบหนังสือตั้งแต่เวลาที่หนังสือไปถึงวันปิดหนังสือ
แล้วแต่กรณี

ข้อ ๒๘  ผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจะขอรับใบอนุญาตสำหรับประกอบกิจการที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตอีกไม่ได้จนกว่าจะพ้นกำหนดหนึ่งปี
นับแต่วันที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาต

ข้อ ๒๙  ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีคำสั่งตามข้อ
๒๕ ข้อ ๒๓ หรือมีคำสั่งในเรื่องการไม่ออกใบอนุญาตตามข้อ ๑๔
หรือไม่อนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตตามข้อ ๑๗ หรือเพิกถอนใบอนุญาตตามข้อ ๒๖
หรือในกรณีที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขมีคำสั่งตามข้อ ๒๔
ถ้าผู้ที่ได้รับคำสั่งไม่พอใจคำสั่งดังกล่าว ผู้นั้นมีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ทราบคำสั่ง
การอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่ง
ไม่เป็นเหตุทุเลาการบังคับตามคำสั่ง
เว้นแต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขจะเห็นสมควรให้มีการทุเลาการบังคับตามคำสั่งนั้นไว้ชั่วคราว
คำสั่งของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้เป็นที่สุด

ข้อ ๓๐  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามหมายเรียก
หรือไม่ยอมแจ้งข้อเท็จจริง หรือไม่ส่งเอกสาร หรือหลักฐาน หรือขัดขวาง
หรือไม่อำนวยความสะดวกในการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานท้องถิ่น
หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามข้อบังคับข้อ
๒๒ มีความผิดตามมาตรา ๗๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๑  ผู้ดำเนินกิจการผู้ใดดำเนินกิจการในระหว่างที่มีคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้หยุดดำเนินกิจการ
หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น ตามข้อบังคับข้อ ๑๕ วรรคสอง
หรือข้อ ๒๓ โดยไม่มีเหตุผลหรือข้อแก้ตัวอันสมควร มีความผิด ตามมาตรา ๘๐
แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๒  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
ตามข้อบังคับข้อ ๒๔ โดยไม่มีเหตุหรือข้อแก้ตัวอันสมควร หรือขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานสาธารณสุข
มีความผิด ตามมาตรา ๘๑ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๓  ผู้รับใบอนุญาตผู้ใดฝ่าฝืนข้อบังคับข้อ ๑๖
หรือข้อ ๒๐ มีความผิด ตามมาตรา ๘๓ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๔  ผู้รับใบอนุญาตผู้ใดดำเนินกิจการในระหว่างถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาต
มีความผิดตามมาตรา ๘๔ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ข้อ ๓๕  ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจ
อาจประกอบกิจการได้ต่อไป
แต่จะต้องมายื่นคำขอรับใบอนุญาตตามข้อบังคับนี้จากเจ้าพนักงานท้องถิ่นภายในกำหนดเวลาเก้าสิบวัน
นับแต่วันที่ข้อบังคับนี้ใช้บังคับ เมื่อได้ยื่นคำขอแล้ว
ให้ยังคงประกอบกิจการได้ต่อไป
จนกว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะมีคำสั่งไม่ออกใบอนุญาตให้ประกอบกิจการตามข้อบังคับนี้

ข้อ ๓๖  ให้ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบังคับนี้
และให้มีอำนาจออกระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ
หรือคำสั่งเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบังคับนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๒๖
ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
ไพโรจน์  แป้นถึง
ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านระกาศ

[เอกสารแนบท้าย]

๑.
บัญชีอัตราค่าธรรมเนียม

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

วัชศักดิ์/ผู้จัดทำ
๒๐ มกราคม ๒๕๕๒

จุฑามาศ/ปรับปรุง
๙ ตุลาคม ๒๕๕๗

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๖/ตอนที่ ๕ ง/หน้า ๑๔๗/๑๕ มกราคม ๒๕๕๒