ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยการลาของข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง พ.ศ. 2542

ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ว่าด้วยการลาของข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
พ.ศ. ๒๕๔๒

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘๔ (๔)
แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒
คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ว่าด้วยการลาของข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒

ข้อ ๒[๑] 
ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓ 
ให้เลขาธิการเป็นผู้รักษาการตามระเบียบนี้ และให้มีอำนาจออกประกาศ คำสั่ง
หลักเกณฑ์ และวิธีการเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติตามระเบียบนี้

ข้อ ๔ 
ให้คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองมีอำนาจตีความและวินิจฉัยปัญหาเกี่ยวกับการปฏิบัติตามระเบียบนี้

หมวด ๑
บททั่วไป

ข้อ ๕ 
ในระเบียบนี้
สำนักงาน หมายความว่า สำนักงานศาลปกครอง  
สำนักงานศาล หมายความว่า สำนักงานศาลปกครองสูงสุด
สำนักงานศาลปกครองกลาง และสำนักงานศาลปกครองในภูมิภาคต่าง ๆ
หน่วยงานในสังกัด หมายความว่า
หน่วยงานในสำนักงานศาลปกครองระดับสำนักและกองหรือเทียบเท่า และสำนักงานศาล
ประธาน หมายความว่า ประธานศาลปกครองสูงสุด
เลขาธิการ หมายความว่า เลขาธิการสำนักงานศาลปกครอง
ข้าราชการ หมายความว่า ข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
เข้ารับการตรวจเลือก หมายความว่า
เข้ารับการตรวจเลือกเพื่อรับราชการเป็นทหารกองประจำการ
เข้ารับการเตรียมพล หมายความว่า เข้ารับการระดมพล
เข้ารับการตรวจสอบพล เข้ารับการฝึกวิชาทหาร หรือเข้ารับการทดลองความพรั่งพร้อม
ตามกฎหมายว่าด้วยการรับราชการทหาร
องค์การระหว่างประเทศ หมายความว่า
องค์การที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นด้วยความตกลงระหว่างประเทศทั้งในระดับรัฐบาลและระดับเอกชน
และให้หมายความรวมถึง ทบวงการชำนัญพิเศษและองค์การอื่นใดในเครือสหประชาชาติด้วย
องค์การต่างประเทศ หมายความว่า
องค์การหรือสถาบันต่างประเทศตามที่ปลัดสำนักนายกรัฐมนตรีจะได้ประกาศรายชื่อให้ทราบ
การไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ หมายความรวมถึง
การไปปฏิบัติงานในองค์การต่างประเทศ การไปปฏิบัติงานในต่างประเทศในลักษณะเดียวกันกับการไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
รวมทั้งการไปปฏิบัติงานในหน่วยงานขององค์การระหว่างประเทศ หน่วยงานขององค์การต่างประเทศ
หรือหน่วยงานของรัฐบาลต่างประเทศซึ่งตั้งอยู่ในประเทศ โดยได้รับเงินเดือนหรือค่าตอบแทนในลักษณะเดียวกันกับเงินเดือนจากองค์การระหว่างประเทศ
องค์การต่างประเทศ หน่วยงานของรัฐบาลต่างประเทศ หรือจากประเทศที่ไปปฏิบัติงาน
แต่ไม่รวมถึงการเดินทางไปราชการตามระเบียบว่าด้วยการอนุมัติให้เดินทางไปราชการหรือการจัดการประชุมของทางราชการ
การไปรับราชการประจำในต่างประเทศ และการไปศึกษา ฝึกอบรม ดูงาน
หรือปฏิบัติการวิจัยตามระเบียบว่าด้วยการให้ข้าราชการไปศึกษา ฝึกอบรม และดูงาน ณ
ต่างประเทศ
ลาติดตามคู่สมรส หมายความว่า
ลาติดตามสามีหรือภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายที่เป็นข้าราชการหรือพนักงานรัฐวิสาหกิจ
ซึ่งไปปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือไปปฏิบัติงานในต่างประเทศหรือทางราชการสั่งให้ไปปฏิบัติงานในต่างประเทศตามความต้องการของทางราชการตามกฎหมายว่าด้วยการกำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ไปทำการซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการหรือเต็มเวลาทำงาน
ตั้งแต่ ๑ ปีขึ้นไป แต่ไม่รวมถึงกรณีที่คู่สมรสลาไปศึกษา ฝึกอบรม ดูงาน
หรือปฏิบัติการวิจัย ณ ต่างประเทศ

ข้อ ๖ 
การลาทุกประเภทตามระเบียบนี้ ถ้ามีกฎหมาย
ระเบียบหรือมติคณะรัฐมนตรีกำหนดเกี่ยวกับการลาประเภทใดไว้เป็นพิเศษ
ผู้ลาและผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตการลาจะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย
ระเบียบหรือมติคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการลาประเภทนั้นด้วย

ข้อ ๗ 
ผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาต
และอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตการลาแต่ละประเภทให้เป็นไปตามตารางที่กำหนดไว้ท้ายระเบียบนี้
ในกรณีที่ผู้มีอำนาจอนุญาตการลาตามระเบียบนี้ไม่อยู่หรือไม่สามารถปฏิบัติราชการได้
และมีเหตุจำเป็นเร่งด่วนไม่อาจรอขออนุญาตจากผู้มีอำนาจได้
ให้ผู้ลาเสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้มีอำนาจอนุญาตการลาชั้นเหนือขึ้นไปเพื่อพิจารณา
และเมื่ออนุญาตแล้ว ให้แจ้งให้ผู้มีอำนาจอนุญาตตามระเบียบทราบด้วย
ผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตการลาจะมอบหมายหรือมอบอำนาจโดยทำเป็นหนังสือให้แก่ผู้ดำรงตำแหน่งใด
เป็นผู้พิจารณาหรืออนุญาตแทนก็ได้

ข้อ ๘ 
เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบวัน เวลาปฏิบัติราชการ
ให้สำนักงานจัดให้มีการบันทึกเวลาการปฏิบัติราชการของข้าราชการในสังกัดตามวิธีการที่เลขาธิการเห็นสมควร

ข้อ ๙ 
ข้าราชการผู้ใดได้รับคำสั่งให้ไปช่วยราชการ ณ หน่วยงานในสังกัดของสำนักงาน หากประสงค์จะลาป่วย
ลาคลอดบุตร ลากิจส่วนตัว ลาพักผ่อน
หรือลาเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพล ในช่วงเวลาที่ไปช่วยราชการ
ให้เสนอขออนุญาตลาต่อผู้บังคับบัญชาของหน่วยงานที่ไปช่วยราชการ
แล้วให้หน่วยงานนั้นรายงานจำนวนวันลาให้หน่วยงานต้นสังกัดของผู้นั้นทราบอย่างน้อยปีละครั้ง
การลาประเภทอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในวรรคหนึ่ง
ให้เสนอขออนุญาตลาต่อเลขาธิการตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดสำหรับการลาประเภทนั้น

ข้อ ๑๐ 
การนับวันลาตามระเบียบนี้ให้นับตามปีงบประมาณ
เพื่อประโยชน์ในการเสนอหรือจัดส่งใบลา อนุญาตให้ลา
และคำนวณวันลา ให้นับวันลาต่อเนื่องกันโดยนับวันหยุดราชการที่อยู่ในระหว่างวันลาประเภทเดียวกันรวมเป็นวันลาด้วย
เว้นแต่การคำนวณวันลาป่วยที่มิใช่วันลาป่วยตามกฎหมายว่าด้วยการสงเคราะห์ข้าราชการผู้ได้รับอันตรายหรือการป่วยเจ็บ
เพราะเหตุปฏิบัติราชการ วันลากิจส่วนตัว และวันลาพักผ่อน ให้นับเฉพาะวันทำการ
การลาป่วยหรือลากิจส่วนตัวซึ่งมีระยะเวลาต่อเนื่องกัน
จะเป็นปีเดียวกันหรือไม่ก็ตามให้นับเป็นการลาครั้งหนึ่ง
ถ้าจำนวนวันลาครั้งหนึ่งรวมกันเกินอำนาจของผู้มีอำนาจอนุญาตระดับใด
ให้นำใบลาเสนอขึ้นไปตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาต
ข้าราชการที่ถูกเรียกกลับมาปฏิบัติราชการระหว่างการลา
ให้ถือว่าการลาเป็นอันสิ้นสุดลงในวันก่อนวันเดินทางกลับ
และวันราชการเริ่มต้นตั้งแต่วันออกเดินทางกลับเป็นต้นไป
การลาครึ่งวันในตอนเช้าหรือตอนบ่าย
ให้นับเป็นการลาครึ่งวันตามประเภทของการลานั้น ๆ
ข้าราชการซึ่งได้รับอนุญาตให้ลา หากประสงค์จะยกเลิกวันลาที่ยังไม่ได้หยุดราชการให้เสนอขอถอนวันลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาตให้ลา
และให้ถือว่าการลาเป็นอันสิ้นสุดลงในวันที่ขอถอนวันลานั้น

ข้อ ๑๑ 
การลาให้ใช้ใบลาตามแบบที่สำนักงานกำหนด เว้นแต่ในกรณีจำเป็นหรือรีบด่วน จะใช้ใบลาที่มีข้อความไม่ครบถ้วนตามแบบหรือจะลาโดยวิธีการอย่างอื่นก็ได้
แต่ต้องส่งใบลาตามแบบในวันแรกที่มาปฏิบัติราชการ

ข้อ ๑๒ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะไปต่างประเทศในระหว่างการลาตามระเบียบนี้หรือในระหว่างวันหยุดราชการ
ให้เสนอขออนุญาตต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงเลขาธิการ
สำหรับเลขาธิการให้เสนอขออนุญาตต่อประธาน
สำหรับข้าราชการในสังกัดสำนักงานศาล
ให้หัวหน้าสำนักงานศาลมีอำนาจอนุญาตให้ข้าราชการในสังกัดไปต่างประเทศได้ครั้งหนึ่งไม่เกิน
๗ วัน

ข้อ ๑๓ 
ข้าราชการผู้ใดไม่สามารถมาปฏิบัติราชการได้
อันเนื่องมาจากพฤติการณ์พิเศษซึ่งเกิดขึ้นกับบุคคลทั่วไปในท้องที่นั้น
หรือพฤติการณ์พิเศษซึ่งเกิดขึ้นกับข้าราชการผู้นั้นและมิได้เกิดจากความประมาทเลินเล่อหรือความผิดของข้าราชการผู้นั้นเอง
โดยพฤติการณ์พิเศษดังกล่าวร้ายแรงจนเป็นเหตุขัดขวางทำให้ไม่สามารถมาปฏิบัติราชการ
ณ ที่ทำการตามปกติ ให้ข้าราชการผู้นั้นรีบรายงานพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นรวมทั้งอุปสรรคขัดขวางที่ทำให้มาปฏิบัติราชการไม่ได้ต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับ
จนถึงเลขาธิการหรือหัวหน้าสำนักงานศาลที่ข้าราชการผู้นั้นสังกัดอยู่ แล้วแต่กรณี
ทันทีในวันแรกที่สามารถมาปฏิบัติราชการได้
ในกรณีที่เลขาธิการหรือหัวหน้าสำนักงานศาลที่ข้าราชการผู้นั้นสังกัดอยู่เห็นว่าการที่ข้าราชการผู้นั้นมาปฏิบัติราชการไม่ได้
เป็นเพราะพฤติการณ์พิเศษตามวรรคหนึ่งจริง
ให้สั่งให้การไม่มาปฏิบัติราชการของข้าราชการผู้นั้นไม่นับเป็นวันลาตามจำนวนวันที่ไม่สามารถมาปฏิบัติราชการได้อันเนื่องมาจากพฤติการณ์พิเศษดังกล่าว
ในกรณีที่เลขาธิการหรือหัวหน้าสำนักงานศาลที่ข้าราชการผู้นั้นสังกัดอยู่เห็นว่าการที่ไม่สามารถมาปฏิบัติราชการยังไม่สมควรถือเป็นพฤติการณ์พิเศษตามวรรคหนึ่ง
ให้ถือว่าวันที่ข้าราชการผู้นั้นไม่มาปฏิบัติราชการเป็นวันลากิจส่วนตัว

หมวด ๒
ประเภทของการลา

ข้อ ๑๔ 
การลาแบ่งออกเป็น ๙ ประเภท คือ 

(๑) การลาป่วย
(๒) การลาคลอดบุตร
(๓) การลากิจส่วนตัว
(๔) การลาพักผ่อน
(๕) การลาอุปสมบทหรือการลาไปประกอบพิธีฮัจย์
(๖) การลาเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพล
(๗) การลาไปศึกษา ฝึกอบรม ดูงาน หรือปฏิบัติการวิจัย
(๘) การลาไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
(๙) การลาติดตามคู่สมรส

ส่วนที่ ๑
การลาป่วย

ข้อ ๑๕ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาป่วย
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาตก่อนหรือในวันที่ลา
เว้นแต่ในกรณีจำเป็นจะเสนอหรือจัดส่งใบลาในวันแรกที่มาปฏิบัติราชการก็ได้ ในการนี้
ถ้าการลานั้นมีระยะเวลาเกินกว่า ๒ วัน
และผู้มีอำนาจอนุญาตเห็นสมควรจะสั่งให้มีใบรับรองแพทย์ประกอบใบลาเพื่อประกอบการพิจารณาอนุญาตก็ได้
ในกรณีที่ข้าราชการผู้ขอลามีอาการป่วยจนไม่สามารถจะลงชื่อในใบลาได้
จะให้ผู้อื่นลาแทนก็ได้ แต่เมื่อสามารถลงชื่อได้แล้ว
ให้ข้าราชการผู้นั้นเสนอหรือจัดส่งใบลาด้วยตนเองอีกครั้งหนึ่ง
การลาป่วยตั้งแต่ ๑๕ วันขึ้นไป
ต้องมีใบรับรองแพทย์ซึ่งเป็นผู้ที่ได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมแนบไปกับใบลาด้วย
และถ้าผู้มีอำนาจอนุญาตเห็นสมควรจะสั่งให้ใช้ใบรับรองแพทย์ของทางราชการแทนก็ได้
ในกรณีที่มีการลาป่วยหลายครั้งในระยะเวลาใกล้เคียงกัน
ถ้าผู้มีอำนาจอนุญาตเห็นสมควรจะสั่งให้มีใบรับรองแพทย์ประกอบใบลาหรือสั่งให้ผู้ลาไปรับการตรวจจากแพทย์ของทางราชการเพื่อประกอบการพิจารณาอนุญาตก็ได้

ส่วนที่ ๒
การลาคลอดบุตร

ข้อ ๑๖ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาคลอดบุตร
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาตก่อนหรือในวันลา
เว้นแต่ไม่สามารถจะลงชื่อในใบลาได้จะให้ผู้อื่นลาแทนก็ได้
แต่เมื่อสามารถลงชื่อได้แล้ว ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาโดยเร็ว
และมีสิทธิลาคลอดบุตรโดยได้รับเงินเดือนครั้งหนึ่งได้ ๙๐ วัน
โดยไม่ต้องมีใบรับรองแพทย์
การลาคลอดบุตรจะลาในวันที่คลอด
ก่อนหรือหลังวันที่คลอดบุตรก็ได้ แต่เมื่อรวมวันลาแล้วต้องไม่เกิน ๙๐ วัน
ข้าราชการที่ได้รับอนุญาตให้ลาคลอดบุตรและได้หยุดราชการไปแล้ว
แต่ไม่ได้คลอดบุตรตามกำหนด หากประสงค์จะขอถอนวันลาคลอดบุตรที่หยุดไป
ให้ผู้มีอำนาจอนุญาต อนุญาตให้ถอนวันลาคลอดบุตรได้
โดยให้ถือว่าวันที่ได้หยุดราชการไปแล้วเป็นวันลากิจส่วนตัว
การลาคลอดบุตรคาบเกี่ยวกับการลาประเภทใดซึ่งยังไม่ครบกำหนดวันลาของการลาประเภทนั้น
ให้ถือว่าการลาประเภทนั้นสิ้นสุดลง
และให้นับเป็นการลาคลอดบุตรตั้งแต่วันเริ่มวันลาคลอดบุตร

ส่วนที่ ๓
การลากิจส่วนตัว

ข้อ ๑๗ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลากิจส่วนตัว
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาต
และเมื่อได้รับอนุญาตแล้ว จึงจะหยุดราชการได้
เว้นแต่มีเหตุจำเป็นไม่สามารถรอรับอนุญาตได้
จะเสนอหรือจัดส่งใบลาพร้อมด้วยระบุเหตุจำเป็นไว้แล้วหยุดราชการไปก่อนก็ได้
แต่จะต้องชี้แจงเหตุผลต่อผู้มีอำนาจอนุญาตโดยเร็ว
ในกรณีมีเหตุพิเศษที่ไม่อาจเสนอหรือจัดส่งใบลาล่วงหน้าได้ตามวรรคหนึ่ง
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาพร้อมทั้งระบุเหตุผลความจำเป็นต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาตทันทีในวันแรกที่มาปฏิบัติราชการ

ข้อ ๑๘ 
ข้าราชการที่ลากิจส่วนตัวปีละไม่เกิน ๔๕ วันทำการ
มีสิทธิได้รับเงินเดือนในระหว่างลา
ข้าราชการที่ลาคลอดบุตรตามข้อ ๑๖ หากประสงค์จะลากิจส่วนตัวตามวรรคหนึ่งเพื่อเลี้ยงดูบุตรต่อเนื่องจากการลาคลอดบุตร
ให้เสนอขออนุญาตต่อผู้มีอำนาจอนุญาตล่วงหน้าไม่น้อยกว่า ๕ วันทำการ
และเมื่อได้รับอนุญาตให้ลาตามข้อนี้แล้ว จะใช้สิทธิลาตามข้อ ๑๙ อีกไม่ได้

ข้อ ๑๙ 
ข้าราชการที่ลาคลอดบุตรตามข้อ ๑๖ และประสงค์จะลากิจส่วนตัวเพื่อเลี้ยงดูบุตรต่อเนื่องจากการลาคลอดบุตรให้มีสิทธิลาได้ไม่เกิน
๑๕๐ วันทำการ โดยไม่มีสิทธิได้รับเงินเดือนระหว่างลา

ข้อ ๒๐ 
ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้ลากิจส่วนตัวตามข้อ ๑๘
ซึ่งได้หยุดราชการไปยังไม่ครบกำหนด ถ้ามีราชการจำเป็นเกิดขึ้น ผู้บังคับบัญชาหรือผู้มีอำนาจอนุญาตจะเรียกตัวมาปฏิบัติราชการก็ได้

ส่วนที่ ๔
การลาพักผ่อน

ข้อ ๒๑ 
ข้าราชการมีสิทธิลาพักผ่อนประจำปีในปีหนึ่งได้ ๑๐ วันทำการ
เว้นแต่ข้าราชการดังต่อไปนี้ไม่มีสิทธิลาพักผ่อนประจำปีในปีที่ได้รับบรรจุเข้ารับราชการยังไม่ถึง
๖ เดือน
(๑) ผู้ซึ่งได้รับบรรจุเข้ารับราชการเป็นข้าราชการครั้งแรก
(๒) ผู้ซึ่งลาออกจากราชการเพราะเหตุส่วนตัว
แล้วแต่มาได้รับบรรจุเข้ารับราชการอีก
(๓)
ผู้ซึ่งลาออกจากราชการเพื่อดำรงตำแหน่งทางการเมืองหรือเพื่อสมัครรับเลือกตั้งแล้วต่อมาได้รับบรรจุเข้ารับราชการอีกหลัง
๖ เดือน  นับแต่วันออกจากราชการ
(๔) ผู้ซึ่งถูกสั่งให้ออกจากราชการในกรณีอื่น
นอกจากกรณีไปรับราชการทหารตามกฎหมายว่าด้วยการรับราชการทหาร และกรณีไปปฏิบัติงานใด
ๆ ตามความประสงค์ของทางราชการ แล้วต่อมาได้รับบรรจุเข้ารับราชการอีก

ข้อ ๒๒ 
ถ้าในปีใดข้าราชการผู้ใดมิได้ลาพักผ่อนประจำปี หรือลาพักผ่อนประจำปีแล้ว
แต่ไม่ครบ ๑๐ วันทำการ
ให้สะสมวันลาที่ยังมิได้ลาในปีนั้นรวมเข้ากับวันลาพักผ่อนในปีต่อไปได้ ดังนี้
(๑) ผู้ที่รับราชการติดต่อกันมาไม่ถึง ๑๐ ปี
ให้มีสิทธินำวันลาพักผ่อนสะสมรวมกับวันลาพักผ่อนในปีปัจจุบันได้ไม่เกิน ๒๐
วันทำการ
(๒) ผู้ที่รับราชการติดต่อกันมาแล้ว ๑๐ ปีขึ้นไป แต่ไม่ถึง
๒๐ ปี ให้มีสิทธินำวันลาพักผ่อนสะสมรวมกับวันลาพักผ่อนในปีปัจจุบันได้ไม่เกิน ๓๐
วันทำการ
(๓) ผู้ที่รับราชการติดต่อกันมาแล้ว ๒๐ ปีขึ้นไป แต่ไม่ถึง
๓๐ ปี ให้มีสิทธินำวันลาพักผ่อนสะสมรวมกับวันลาพักผ่อนในปีปัจจุบันได้ไม่เกิน ๔๕
วันทำการ
(๔) ผู้ที่รับราชการติดต่อกันมาแล้ว ๓๐ ปีขึ้นไป
ให้มีสิทธินำวันลาพักผ่อนสะสมรวมกับวันลาพักผ่อนในปีปัจจุบันได้ไม่เกิน ๖๐
วันทำการ
การอนุญาตให้ลาพักผ่อนตามวรรคหนึ่ง
ให้ผู้มีอำนาจอนุญาตคำนึงถึงประโยชน์ที่ทางราชการจะได้รับและประโยชน์ในด้านการเพิ่มพูนประสิทธิภาพการทำงานของข้าราชการผู้ขอลา

ข้อ ๒๓ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาพักผ่อน
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจอนุญาต
และเมื่อได้รับอนุญาตแล้ว จึงจะหยุดราชการได้

ข้อ ๒๔ 
การอนุญาตให้ลาพักผ่อน ผู้มีอำนาจอนุญาตจะอนุญาตให้ลาครั้งเดียวหรือหลายครั้งก็ได้
โดยมิให้เสียหายแก่ราชการ
การอนุญาตให้ลาพักผ่อนครั้งหนึ่งเกินกว่า ๑๐ วันทำการ
ให้เป็นอำนาจของเลขาธิการ

ข้อ ๒๕ 
ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้ลาพักผ่อนซึ่งหยุดราชการไปยังไม่ครบกำหนด
ถ้ามีราชการจำเป็นเกิดขึ้น ผู้บังคับบัญชาหรือผู้มีอำนาจอนุญาตจะเรียกตัวมาปฏิบัติราชการก็ได้

ส่วนที่ ๕
การลาอุปสมบทหรือการลาไปประกอบพิธีฮัจย์

ข้อ ๒๖ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาอุปสมบทในพระพุทธศาสนา
หรือข้าราชการที่นับถือศาสนาอิสลามซึ่งประสงค์จะลาไปประกอบพิธีฮัจย์ เมืองเมกกะ
ประเทศซาอุดิอาระเบีย
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตก่อนวันอุปสมบทหรือก่อนวันเดินทางไปประกอบพิธีฮัจย์
ไม่น้อยกว่า ๖๐ วัน
ในกรณีมีเหตุพิเศษไม่อาจเสนอหรือจัดส่งใบลาก่อนตามวรรคหนึ่ง
ให้ชี้แจงเหตุผลความจำเป็นประกอบการลา และให้อยู่ในดุลพินิจของผู้มีอำนาจที่จะพิจารณาให้ลาหรือไม่ก็ได้

ข้อ ๒๗ 
ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ลาอุปสมบทหรือได้รับอนุญาตให้ลาไปประกอบพิธีฮัจย์ตามข้อ
๒๖ แล้ว จะต้องอุปสมบทหรือออกเดินทางไปประกอบพิธีฮัจย์ภายใน ๑๐ วัน
นับแต่วันเริ่มลา และจะต้องกลับมารายงานตัวเข้าปฏิบัติราชการภายใน ๕
วันนับแต่วันที่ลาสิกขาหรือวันที่เดินทางกลับถึงประเทศไทยหลังจากการเดินทางไปประกอบพิธีฮัจย์
ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ลาอุปสมบทหรือได้รับอนุญาตให้ลาไปประกอบพิธีฮัจย์และได้หยุดราชการไปแล้ว
หากปรากฏว่ามีปัญหาอุปสรรคทำให้ไม่สามารถอุปสมบทหรือไปประกอบพิธีฮัจย์ตามที่ขอลาไว้
เมื่อได้รายงานตัวกลับเข้าปฏิบัติราชการตามปกติและขอถอนวันลา ให้ผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตพิจารณาหรืออนุญาตให้ถอนวันลาอุปสมบทหรือไปประกอบพิธีฮัจย์
ได้โดยให้ถือว่าวันที่หยุดราชการไปแล้วเป็นวันลากิจส่วนตัว

ส่วนที่ ๖
การลาเข้ารับการตรวจเลือก
หรือเข้ารับการเตรียมพล

ข้อ ๒๘ 
ข้าราชการที่ได้รับหมายเรียกเข้ารับการตรวจเลือก ให้รายงานลาต่อผู้บังคับบัญชาก่อนวันเข้ารับการตรวจเลือกไม่น้อยกว่า
๔๘ ชั่วโมง ส่วนข้าราชการที่ได้รับหมายเรียกเข้ารับการเตรียมพล ให้รายงานลาต่อผู้บังคับบัญชาภายใน
๔๘ ชั่วโมง นับแต่เวลารับหมายเรียกเป็นต้นไป
และให้ไปเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพลตามวันเวลาในหมายเรียกนั้น
โดยไม่ต้องรอรับคำสั่งอนุญาต และให้ผู้บังคับบัญชาเสนอรายงานลาไปตามลำดับจนเลขาธิการ

ข้อ ๒๙  เมื่อข้าราชการที่ลาตามข้อ
๒๘ พ้นจากการเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพลแล้ว
ให้มารายงานตัวกลับเข้าปฏิบัติราชการตามปกติต่อผู้บังคับบัญชาภายใน ๗ วัน
เว้นแต่กรณีที่มีเหตุจำเป็น เลขาธิการอาจขยายเวลาให้ได้แต่รวมแล้วไม่เกิน ๑๕ วัน

ส่วนที่ ๗
การลาไปศึกษา ฝึกอบรม
ดูงาน หรือปฏิบัติการวิจัย

ข้อ ๓๐ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาไปศึกษา ฝึกอบรม ดูงาน
หรือปฏิบัติการวิจัยในประเทศหรือต่างประเทศ
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงเลขาธิการ เพื่อพิจารณาอนุญาต
สำหรับเลขาธิการให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อประธาน

ส่วนที่ ๘
การลาไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ

ข้อ ๓๑ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงประธานเพื่อพิจารณา
โดยถือปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในส่วนนี้

ข้อ ๓๒ 
การไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศมี ๒ ประเภท คือ
ประเภทที่ ๑ ได้แก่ การไปปฏิบัติงานในกรณีหนึ่งกรณีใด
ดังต่อไปนี้
(๑) การไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
ซึ่งประเทศไทยเป็นสมาชิก และเป็นวาระที่จะต้องส่งไปปฏิบัติงานในองค์การนั้น
(๒) รัฐบาลไทยมีข้อผูกพันที่จะต้องส่งไปปฏิบัติงานตามความตกลงระหว่างประเทศ
(๓)
ประเทศไทยต้องส่งไปปฏิบัติงานเพื่อพิทักษ์รักษาผลประโยชน์ของประเทศตามความต้องการของรัฐบาลไทย
ประเภทที่ ๒ ได้แก่ การไปปฏิบัติงานนอกเหนือจากประเภทที่
๑

ข้อ ๓๓ 
ข้าราชการที่ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศต้องมีคุณสมบัติ ดังต่อไปนี้
(๑)
เป็นข้าราชการประจำตลอดมาเป็นระยะเวลาติดต่อกันไม่น้อยกว่าห้าปีก่อนถึงวันที่ได้รับอนุญาตให้ไปปฏิบัติงาน
เว้นแต่ผู้ที่ไปปฏิบัติงานในองค์การสหประชาชาติกำหนดเวลาห้าปีให้ลดเป็นสองปี
สำหรับผู้ที่เคยไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศประเภทที่
๒ มาแล้ว จะต้องมีเวลาปฏิบัติราชการในส่วนราชการไม่น้อยกว่าสองปี
นับแต่วันเริ่มกลับเข้าปฏิบัติหน้าที่ราชการหลังจากที่เดินทางกลับจากการไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศประเภทที่
๒ ครั้งสุดท้าย
(๒) ผู้ที่ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศประเภทที่ ๒
ต้องมีอายุไม่เกินห้าสิบสองปีบริบูรณ์นับถึงวันที่ได้รับอนุญาตให้ไปปฏิบัติงาน
(๓)
เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ราชการที่มีความรู้ความสามารถเหมาะสม
มีความประพฤติเรียบร้อยและไม่อยู่ในระหว่างถูกสอบสวนว่ากระทำผิดวินัย
การขอยกเว้นหรือผ่อนผันคุณสมบัติตาม (๑) วรรคสอง และ (๒)
ให้เสนอเหตุผลความจำเป็นต่อประธานเพื่อพิจารณาเป็นราย ๆ ไป

ข้อ ๓๔ 
ให้ข้าราชการที่ได้รับการคัดเลือกให้ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศยื่นใบลาต่อผู้บังคับบัญชาไปตามลำดับจนถึงประธานเพื่อพิจารณาอนุญาต
และมีคำสั่งให้ข้าราชการผู้นั้นลาไปปฏิบัติงานได้โดยถือว่าเป็นการไปทำการใด ๆ
อันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการ
มีกำหนดเวลาไม่เกินสี่ปีสำหรับการไปปฏิบัติงานประเภทที่ ๑
หรือมีกำหนดเวลาไม่เกินหนึ่งปีสำหรับการไปปฏิบัติงานประเภทที่ ๒
โดยไม่ได้รับเงินเดือน เว้นแต่อัตราเงินเดือนที่ได้รับจากองค์การระหว่างประเทศต่ำกว่าอัตราเงินเดือนของทางราชการที่ผู้นั้นได้รับอยู่ในขณะนั้น
ให้มีสิทธิได้รับเงินเดือนจากทางราชการสมทบซึ่งเมื่อรวมกับเงินเดือนที่ได้รับจากองค์การระหว่างประเทศแล้วไม่เกินอัตราเงินเดือนของทางราชการที่ข้าราชการผู้นั้นได้รับอยู่ในขณะนั้น

ข้อ ๓๕ 
ข้าราชการที่ได้รับอนุญาตให้ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
หากประสงค์จะอยู่ปฏิบัติงานต่อ
ให้ยื่นเรื่องราวพร้อมทั้งเหตุผลความจำเป็นและประโยชน์ที่ทางราชการจะได้รับต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับชั้นจนถึงประธานเพื่อพิจารณาอนุญาตและมีคำสั่งให้ข้าราชการผู้นั้นไปปฏิบัติงานได้โดยถือว่าเป็นการไปทำการใด
ๆ
อันจะนับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการตามกฎหมายว่าด้วยการกำหนดหลักเกณฑ์การสั่งให้ข้าราชการไปทำการซึ่งให้นับเวลาระหว่างนั้นเหมือนเต็มเวลาราชการได้อีกแต่เมื่อรวมแล้วต้องไม่เกินสี่ปี
การอนุญาตให้ข้าราชการผู้ใดไปปฏิบัติงานประเภทที่ ๒
เกินกว่าหนึ่งปี
ให้ผู้บังคับบัญชาสั่งให้ผู้นั้นออกจากราชการในช่วงเวลาที่ไปปฏิบัติงานเกินหนึ่งปีด้วย

ข้อ ๓๖ 
ให้สำนักงานจัดทำสัญญาผูกมัดข้าราชการที่ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
ประเภทที่ ๒ ให้กลับมารับราชการในส่วนราชการเป็นเวลาหนึ่งเท่าของระยะเวลาที่ไปปฏิบัติงาน
ข้าราชการผู้ใดไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศแล้วไม่กลับมารับราชการหรือกลับมารับราชการไม่ครบกำหนดตามสัญญา
ให้ชดใช้เงินเบี้ยปรับแก่ทางราชการ ดังนี้
(๑) ไม่กลับเข้ารับราชการเลย
ให้ชดใช้เป็นจำนวนเท่ากับเงินเดือนเดือนสุดท้ายที่ได้รับคูณด้วยระยะเวลาที่ลาไปปฏิบัติงานที่คิดเป็นเดือนเศษของเดือน
ถ้าเกินสิบห้าวัน ให้คิดเป็นหนึ่งเดือน
(๒) กลับมารับราชการไม่ครบกำหนดตามสัญญา
ให้ชดใช้เบี้ยปรับตาม (๑) ลดลงตามส่วน
การทำสัญญาตามวรรคหนึ่ง
ให้เป็นไปตามแบบและวิธีการที่กระทรวงการคลังกำหนดเมื่อจัดทำแล้วให้ส่งให้กระทรวงการคลังและสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน
แห่งละ ๑ ชุดด้วย

ข้อ ๓๗ 
ข้าราชการที่ไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศ
เมื่อปฏิบัติงานแล้วเสร็จให้รายงานตัวเข้าปฏิบัติหน้าที่ภายใน ๑๐ วัน
นับแต่วันถัดจากวันเสร็จสิ้นการปฏิบัติงาน และให้รายงานผลการไปปฏิบัติงานให้ประธานทราบภายใน
๓๐ วัน นับแต่วันที่กลับมาปฏิบัติหน้าที่ราชการ
การรายงานผลการไปปฏิบัติงานตามวรรคหนึ่ง
ให้ใช้แบบรายงานการไปปฏิบัติงานในองค์การระหว่างประเทศตามที่เลขาธิการกำหนด

ส่วนที่ ๙
การลาติดตามคู่สมรส

ข้อ ๓๘ 
ข้าราชการซึ่งประสงค์จะลาติดตามคู่สมรส
ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อผู้บังคับบัญชาตามลำดับจนถึงเลขาธิการเพื่อพิจารณาอนุญาตให้ลาได้ไม่เกินสองปี
และในกรณีจำเป็นอาจอนุญาตให้ลาต่อได้อีกสองปี แต่เมื่อรวมแล้วต้องไม่เกินสี่ปี
ถ้าเกินสี่ปี ให้ลาออกจากราชการ สำหรับเลขาธิการ ให้เสนอหรือจัดส่งใบลาต่อประธานเพื่อพิจารณาอนุญาต

ข้อ ๓๙ 
การพิจารณาอนุญาตให้ข้าราชการลาติดตามคู่สมรส
ผู้มีอำนาจอนุญาตจะอนุญาตให้ลาครั้งเดียวหรือหลายครั้งก็ได้โดยมิให้เสียหายแก่ราชการ
แต่เมื่อรวมแล้วจะต้องไม่เกินระยะเวลาตามที่กำหนดในข้อ ๓๘ และจะต้องเป็นกรณีที่คู่สมรสอยู่ปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือปฏิบัติงานในต่างประเทศในระยะเวลาติดต่อกันไม่ว่าจะอยู่ปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือปฏิบัติงานในประเทศเดียวกันหรือไม่

ข้อ ๔๐ 
ข้าราชการที่ลาติดตามคู่สมรสครบกำหนดระยะเวลาตามข้อ ๓๘
ในช่วงเวลาที่คู่สมรสอยู่ปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือปฏิบัติงานในต่างประเทศติดต่อกันคราวหนึ่งแล้ว
ไม่มีสิทธิขอลาติดตามคู่สมรสอีก
เว้นแต่คู่สมรสจะได้กลับมาปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือปฏิบัติงานประจำในประเทศไทยแล้ว
ต่อมาได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติหน้าที่ราชการหรือปฏิบัติงานในต่างประเทศอีกในช่วงเวลาใหม่
จึงจะมีสิทธิขอลาติดตามคู่สมรสตามข้อ ๓๘ ได้ใหม่

ประกาศ ณ วันที่ ๒๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๒
อักขราทร  จุฬารัตน
กรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง
ทำหน้าที่ประธานกรรมการข้าราชการฝ่ายปกครอง

[เอกสารแนบท้าย]

๑. ตารางผู้มีอำนาจพิจารณาหรืออนุญาต
และอำนาจพิจารณาหรืออนุญาตการลาของข้าราชการ

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

เอกฤทธิ์/ผู้จัดทำ
๑๑ มกราคม ๒๕๕๖

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๖/ตอนที่ ๑๓๓ ก/หน้า ๒๑/๒๔ ธันวาคม ๒๕๔๒