ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ว่าด้วย กำหนดแนวปฏิบัติการคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. 2548

ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ

ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ว่าด้วยกำหนดแนวปฏิบัติการคุ้มครองพยานในคดีอาญา
พ.ศ. ๒๕๔๘

เนื่องจาก
ได้มีการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๖
เพื่อรองรับสิทธิของบุคคลซึ่งเป็นพยานในคดีอาญาให้ได้รับความคุ้มครอง
การปฏิบัติที่เหมาะสม โดยมาตรา ๖ ได้กำหนดให้ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
กำหนดระเบียบในการแจ้งและวิธีการที่เจ้าพนักงานตำรวจจะให้ความคุ้มครองแก่พยานตามคำขอและการสิ้นสุดลงซึ่งการคุ้มครองพยาน
เพื่อให้การคุ้มครองพยานในคดีอาญาเป็นไปด้วยความเรียบร้อย

ฉะนั้น
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๖
จึงวางระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ว่าด้วยกำหนดแนวปฏิบัติการคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๘

ข้อ
๒[๑]  ระเบียบนี้
ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  การให้ความคุ้มครองพยาน
หมายความถึง การคุ้มครองรักษาความปลอดภัยแก่พยานมิให้เกิดอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย
อนามัย เสรีภาพ ชื่อเสียงทรัพย์สิน
หรือสิทธิอย่างหนึ่งอย่างใดของพยานรวมทั้งบุคคลตามมาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา
พ.ศ. ๒๕๔๖

ข้อ
๔ 
การให้ความคุ้มครองความปลอดภัยให้ดำเนินการ ดังต่อไปนี้
(๑) จัดเจ้าหน้าที่ตำรวจไปให้ความปลอดภัยแก่พยาน
(๒) การจัดให้พยานอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัย
(๓) การปกปิดมิให้มีการเปิดเผยถึงการคุ้มครองพยาน รวมทั้งชื่อตัว ชื่อสกุล
ที่อยู่ ภาพ หรือข้อมูลอย่างอื่นที่สามารถระบุตัวพยานได้ตามความเหมาะสมแก่สถานะและสภาพของพยานและลักษณะของคดีอาญาที่เกี่ยวข้อง
ทั้งนี้
การปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องต้องได้รับความยินยอมจากพยานหรือบุคคลตามมาตรา
๗ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๖ เป็นหนังสือลงลายมือชื่อเป็นสำคัญ

ข้อ
๕ 
พยานที่จะได้รับความคุ้มครองให้ได้รับความปลอดภัยตามระเบียบนี้
หมายถึงพยานบุคคลซึ่งจะมาให้
หรือได้ให้ข้อเท็จจริงต่อพนักงานผู้มีอำนาจสืบสวนคดีอาญา
พนักงานผู้มีอำนาจสอบสวนคดีอาญา พนักงานผู้มีอำนาจฟ้องคดีอาญา หรือศาลในการดำเนินคดีอาญา
รวมทั้งผู้ชำนาญการพิเศษ และบุคคลตามมาตรา ๗
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๖
แต่มิให้หมายความรวมถึงจำเลยที่อ้างตนเป็นพยาน

ข้อ
๖ 
ในการร้องขอให้มีการให้ความคุ้มครองแก่พยานหรือบุคคลตามมาตรา ๗
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีอาญา พ.ศ. ๒๕๔๖ ซึ่งเป็นผู้เยาว์จะต้องได้รับความยินยอมจากบุคคล
ดังต่อไปนี้
(๑) บิดาและมารดา
(๒) บิดา หรือมารดา
ในกรณีที่มารดาหรือบิดาตายหรือไม่อยู่ในสภาพหรือฐานะที่อาจให้ความยินยอม
หรือโดยพฤติการณ์ไม่อาจขอความยินยอมจากบิดาหรือมารดาคนหนึ่งคนใดได้

ข้อ
๗  คำร้องขอรับการคุ้มครองพยานให้ทำเป็นหนังสือตามแบบที่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติกำหนด
ในกรณีที่พยานร้องขอรับการคุ้มครองด้วยวาจา
ให้เจ้าหน้าที่จัดทำคำร้องให้พยานลงลายมือชื่อไว้เป็นหลักฐาน

ข้อ
๘  การยกเลิกการให้ความคุ้มครองพยาน
การคุ้มครองพยานสิ้นสุดลงเมื่อมีเหตุอย่างหนึ่งอย่างใด
ดังต่อไปนี้
(๑) เมื่อพยานถึงแก่ความตาย
(๒) พยานร้องขอ หรือไม่ให้ความยินยอมหลังจากที่ได้รับความคุ้มครองแล้ว
(๓) พยานไม่ให้ความร่วมมือในการคุ้มครอง
ซึ่งอาจเป็นสาเหตุทำให้พยานไม่ได้รับความปลอดภัยได้
(๔) พฤติการณ์เกี่ยวกับความปลอดภัยของพยานเปลี่ยนแปลงไป เช่น ผู้ถูกกล่าวหา
ผู้ต้องหา หรือจำเลยในคดีอาญาซึ่งพยานต้องไปให้ถ้อยคำถึงแก่ความตาย
หรือมีการนำสืบพยานในชั้นศาลเสร็จสิ้นแล้ว เป็นต้น
(๕) พยานไม่ยอมให้การเป็นพยานโดยไม่มีเหตุอันควร
(๖) เมื่อมีหลักฐานแน่ชัดว่าพยานได้ให้การอันเป็นเท็จ

ข้อ
๙  ให้ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติรักษาการตามระเบียบนี้
และให้มีอำนาจในการออกคำสั่ง หรือแนวทางปฏิบัติเพื่อการดำเนินการตามระเบียบนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๑๑
เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๘
พลตำรวจเอก
โกวิท  วัฒนะ
ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ

ศุภกรณ/ผู้จัดทำ
๓ ธันวาคม ๒๕๕๓

[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๒/ตอนพิเศษ ๓๘ ง/หน้า ๑๙/๑๗ พฤษภาคม ๒๕๔๘