ประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม เรื่อง การกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

ประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
เรื่อง
การกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

อาศัยอำนาจตามความในข้อ ๒ (๔) และข้อ ๑๔
แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๐๓ ลงวันที่ ๑๖ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๑๕
กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ประกาศนี้เรียกว่า ประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
เรื่อง การกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๒[๑] 
ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๓  ให้ยกเลิก
(๑) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง
การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ ลงวันที่ ๑๖ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๑๕
(๒) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง
การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๓๐ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๑๘
(๓) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง
การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๓) ลงวันที่ ๒๐ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๒๔
(๔) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง
การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๔) ลงวันที่ ๒๔ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๒๔

ข้อ ๔  ประกาศนี้ไม่ใช้บังคับแก่
(๑) ราชการส่วนกลาง ราชการส่วนภูมิภาค
และราชการส่วนท้องถิ่น
(๒)
รัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์
(๓) กิจการอื่นตามที่กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมจะได้ประกาศกำหนด

ข้อ ๕  ให้ประกาศนี้
นายจ้าง หมายความว่า
ผู้ซึ่งตกลงรับลูกจ้างเข้าทำงานโดยจ่ายค่าจ้างให้และหมายความรวมถึงผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานแทนนายจ้าง
ในกรณีที่นายจ้างเป็นนิติบุคคลหมายความว่าผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคลนั้น และหมายความรวมถึงผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานแทนผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคล
ลูกจ้าง หมายความว่า
ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง
แต่ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน
ค่าจ้าง หมายความว่า
เงินที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันจ่ายเป็นค่าตอบแทนในการทำงานตามสัญญาจ้างสำหรับระยะเวลาการทำงานปกติเป็นรายชั่วโมง
รายวัน รายสัปดาห์ รายเดือน หรือระยะเวลาอื่น
หรือจ่ายให้โดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจ้างทำได้ในเวลาทำงานปกติของวันทำงาน
และให้หมายรวมถึงเงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างในวันหยุดและวันลาที่ลูกจ้างมิได้ทำงาน
แต่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับตามประกาศนี้
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
หมายความว่า อัตราค่าจ้างซึ่งคณะกรรมการค่าจ้างกลางกำหนด
หรือคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดกำหนดโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการค่าจ้างกลาง
แล้วแต่กรณี และเสนอให้รัฐมนตรีประกาศในราชกิจจานุเบกษา
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐาน
หมายความว่า
อัตราค่าจ้างซึ่งคณะกรรมการค่าจ้างกลางกำหนดเพื่อใช้เป็นพื้นฐานในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
และเสนอให้รัฐมนตรีประกาศในราชกิจจานุเบกษา
คณะกรรมการ
หมายความว่า คณะกรรมการค่าจ้างกลาง
กรรมการ หมายความว่า
กรรมการค่าจ้างกลาง และให้หมายความรวมถึงประธานกรรมการด้วย
รัฐมนตรี หมายความว่า
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

หมวด
๑

คณะกรรมการค่าจ้างกลางและคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด

ข้อ ๖  ให้มีคณะกรรมการค่าจ้างกลางคณะหนึ่ง
ประกอบด้วย ผู้แทนกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ผู้แทนสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
ผู้แทนกระทรวงพาณิชย์ ผู้แทนกระทรวงการคลัง ผู้แทนกระทรวงอุตสาหกรรม เป็นกรรมการ
และกรรมการอื่นซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสองคน
ผู้แทนฝ่ายนายจ้างและผู้แทนฝ่ายลูกจ้างฝ่ายละเจ็ดคน และให้หัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการค่าจ้าง
เป็นเลขานุการ
การแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
กรรมการฝ่ายนายจ้างและกรรมการฝ่ายลูกจ้างตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
วิธีการ และเงื่อนไขที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด
ให้คณะกรรมการเลือกกรรมการคนหนึ่งขึ้นเป็นประธานกรรมการ

ข้อ ๗  ให้คณะกรรมการมีอำนาจและหน้าที่
ดังต่อไปนี้
(๑)
เสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีเพื่อนำเสนอคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับนโยบายค่าจ้าง
(๒)
เสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีเพื่อนำเสนอคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการให้ข้อแนะนำภาคเอกชนเกี่ยวกับการกำหนดค่าจ้าง
และการปรับค่าจ้างประจำปี
(๓) เสนอความเห็นต่อรัฐมนตรีเพื่อนำเสนอคณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการพัฒนาระบบค่าจ้าง
(๔) กำหนดค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐาน
(๕)
กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่ลูกจ้างควรได้รับตามความเหมาะสมแก่สภาพทางเศรษฐกิจและสังคมในท้องที่กรุงเทพมหานครและจังหวัดอื่นที่รัฐมนตรีมอบหมาย
(๖) ให้คำปรึกษาและแนะนำเกี่ยวกับการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำของคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด
(๗)
วางระเบียบและแบบในการพิจารณาคำร้องขอที่ฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างร้องขอให้มีการพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
(๘)
ให้คำแนะนำด้านวิชาการและแนวทางการประสานประโยชน์แก่หน่วยงานต่างๆ ในภาคเอกชน
(๙)
รายงานเสนอรัฐมนตรีอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้งเกี่ยวกับภาวะค่าจ้างและแนวโน้มของค่าจ้างตลอดจนมาตรการที่ควรจะได้ดำเนินการ
(๑๐)
ปฏิบัติการอื่นใดตามที่ประกาศนี้หรือกฎหมายอื่นบัญญัติให้เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการ
หรือตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย
ในกรณีที่คณะกรรมการได้รับมอบหมายให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในจังหวัดอื่นตาม
(๕) ให้ถือว่าปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเป็นคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดตามข้อ ๑๔
โดยอนุโลม

ข้อ ๘ 
กรรมการซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสองปี
และเมื่อกรรมการพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับแต่งตั้งใหม่อีกได้
ในกรณีที่กรรมการพ้นจากตำแหน่งตามวาระ
แต่ยังมิได้มีการแต่งตั้งกรรมการขึ้นใหม่
ให้กรรมการที่พ้นจากตำแหน่งตามวาระนั้นปฏิบัติหน้าที่ไปพลางก่อนจนกว่ากรรมการที่ได้รับแต่งตั้งใหม่เข้ารับหน้าที่ซึ่งต้องแต่งตั้งให้เสร็จสิ้นภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่กรรมการเดิมพ้นจากตำแหน่ง

ข้อ ๙  นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระตามข้อ ๘
กรรมการพ้นจากตำแหน่งเมื่อ
(๑) ตาย
(๒) ลาออก
(๓) รัฐมนตรีให้ออก
(๔) เป็นบุคคลล้มละลาย
(๕) เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ
(๖) ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ
ในกรณีที่กรรมการพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ
ให้รัฐมนตรีแต่งตั้งบุคคลในประเภทเดียวกันตามข้อ ๖ เป็นกรรมการแทน
และให้ผู้ได้รับแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการซึ่งตนแทน

ข้อ ๑๐  ภายใต้บังคับข้อ ๑๑ การประชุมคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม
ในการประชุมคราวใด
ถ้าประธานกรรมการไม่อยู่ในที่ประชุมหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม
มติของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก
กรรมการคนหนึ่งมีเสียงหนึ่งในการลงคะแนน
ถ้าคะแนนเสียงเท่ากันให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

ข้อ ๑๑ 
การประชุมคณะกรรมการเพื่อพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำและอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานตามข้อ
๗ (๔) และ (๕)
จะต้องมีกรรมการเข้าร่วมประชุมไม่น้อยกว่าสองในสามของจำนวนกรรมการทั้งหมด
โดยมีกรรมการฝ่ายนายจ้างและกรรมการฝ่ายลูกจ้างอย่างน้อยฝ่ายละสองคน
จึงจะเป็นองค์ประชุมและต้องได้มติอย่างน้อยสองในสามของกรรมการที่เข้าประชุม
ในการประชุมเพื่อพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำหรืออัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานคราวใด
ถ้าไม่ครบองค์ประชุมตามที่กำหนดไว้ในวรรคหนึ่ง
ให้จัดให้มีการประชุมอีกครั้งหนึ่งภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่นัดประชุมครั้งแรก
การประชุมครั้งหลังนี้แม้จะไม่มีกรรมการซึ่งมาจากฝ่ายนายจ้าง
หรือฝ่ายลูกจ้างเข้าร่วมประชุม ถ้ามีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่าสองในสามของจำนวนกรรมการ
ก็ให้ถือเป็นองค์ประชุม และต้องได้มติอย่างน้อยสองในสามของกรรมการที่เข้าประชุม

ข้อ ๑๒ 
ให้คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการ
หรือคณะทำงานเพื่อศึกษาพิจารณาและเสนอความเห็นในเรื่องที่ได้รับมอบหมายได้
ให้นำความในข้อ ๑๐
มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการหรือคณะทำงานโดยอนุโลม

ข้อ ๑๓ 
ในกรณีที่รัฐมนตรีเห็นสมควรหรือจังหวัดร้องขอต่อรัฐมนตรีให้มีคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด
รัฐมนตรีอาจแต่งตั้งคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดขึ้นในจังหวัดใดจังหวัดหนึ่งก็ได้
การแต่งตั้งคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดตามวรรคหนึ่ง
ให้ประกอบด้วยผู้ว่าราชการจังหวัด พาณิชย์จังหวัด อุตสาหกรรมจังหวัด เป็นกรรมการ
และกรรมการอื่นซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสองคน
ผู้แทนฝ่ายนายจ้างและผู้แทนฝ่ายลูกจ้างฝ่ายละห้าคน
และให้แรงงานและสวัสดิการสังคมจังหวัดเป็นเลขานุการ

ข้อ ๑๔ 
ให้คณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดมีอำนาจและหน้าที่ ดังต่อไปนี้
(๑)
กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่ลูกจ้างควรได้รับตามความเหมาะสมแก่สภาพทางเศรษฐกิจและสังคมสำหรับท้องที่จังหวัดนั้น
ทั้งนี้ การกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำต้องไม่ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานและต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการ
(๒)
รายงานเสนอคณะกรรมการเกี่ยวกับภาวะค่าจ้างและแนวโน้มของค่าจ้างตลอดจนมาตรการที่ควรดำเนินการแก่จังหวัดนั้น
(๓)
ปฏิบัติการอื่นใดตามที่ประกาศนี้หรือกฎหมายอื่นบัญญัติให้เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดหรือตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย

ข้อ ๑๕  ให้นำความในข้อ ๖ วรรคสอง และวรรคสาม ข้อ
๘ ข้อ ๙ ข้อ ๑๐ ข้อ ๑๑ และข้อ ๑๒ มาใช้บังคับกับคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดโดยอนุโลม

ข้อ ๑๖  ในการปฏิบัติหน้าที่ของคณะกรรมการ
คณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด คณะอนุกรรมการ หรือคณะทำงานจะมีหนังสือเชิญผู้เชี่ยวชาญ
หรือบุคคลใดบุคคลหนึ่งมาแสดงความเห็นก็ได้

หมวด
๒

การพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๑๗ 
เมื่อปรากฏข้อเท็จจริงหรือมีความจำเป็นหรือเมื่อได้รับคำร้องขอจากกรรมการฝ่ายนายจ้าง
หรือกรรมการฝ่ายลูกจ้าง ให้คณะกรรมการหรือคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด แล้วแต่กรณี
มีอำนาจกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามข้อ ๗ (๔) (๕) หรือข้อ ๑๔ (๑)
ในการพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำและอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐาน
คณะกรรมการและคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดจะต้องศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่เปรียบเทียบกับค่าจ้างของลูกจ้างอื่นที่ทำงานอยู่ในลักษณะและสภาพเดียวกัน
ประกอบกับค่าครองชีพ มาตรฐานการครองชีพ ต้นทุนการผลิต ราคาของสินค้า
ความสามารถในการจ่ายค่าจ้าง และสภาพทางเศรษฐกิจและสังคมของแต่ละท้องถิ่น และสภาวการณ์ของประเทศโดยทั่วไปในขณะนั้น

ข้อ ๑๘  การพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
จะกำหนดให้ใช้เฉพาะกิจการประเภทใดประเภทหนึ่ง
หรือทุกประเภทหรือในท้องถิ่นใดท้องถิ่นหนึ่งก็ได้

ข้อ ๑๙ 
ให้คณะกรรมการและคณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดมีอำนาจและหน้าที่ในการสำรวจและวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับค่าจ้าง
รูปแบบของการใช้จ่าย ค่าใช้จ่าย รายได้
และข้อเท็จจริงทางสังคมและเศรษฐกิจเพื่อนำมาประกอบการพิจารณากำหนดค่าจ้าง

ข้อ ๒๐  เมื่อได้มีการดำเนินการตามข้อ ๑๗ แล้ว
ให้คณะกรรมการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำหรืออัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐาน พร้อมทั้งรายละเอียดต่างๆ
ตามที่เห็นสมควรแล้วเสนอให้รัฐมนตรีประกาศในราชกิจจานุเบกษา
ในกรณีที่คณะกรรมการค่าจ้างจังหวัดเป็นผู้พิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำให้เสนอคณะกรรมการพิจารณาให้ความเห็นชอบก่อนเสนอรัฐมนตรี
เพื่อดำเนินการตามวรรคหนึ่ง

ข้อ ๒๑  ถ้าจังหวัดใดยังไม่มีการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำให้ถือว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานที่คณะกรรมการกำหนดเป็นค่าจ้างขั้นต่ำของจังหวัดนั้น

ข้อ ๒๒ 
นายจ้างที่อยู่ในข่ายบังคับของประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำต้องปิดประกาศไว้ในที่เปิดเผยเพื่อให้ลูกจ้างได้ทราบ
ณ สถานที่ทำงานของลูกจ้างจนกว่าจะมีการประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำขึ้นใหม่

ข้อ ๒๓ 
เมื่อได้มีประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำใช้บังคับแล้ว
ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
รวมทั้งหลีกเลี่ยง ละเว้นหรือยกเลิกผลประโยชน์อันเคยจ่ายให้แก่ลูกจ้างอยู่แล้วก่อนวันใช้บังคับประกาศดังกล่าว

ข้อ ๒๔ 
ประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามความในข้อ ๒๐
ให้ใช้บังคับแก่นายจ้างและลูกจ้างไม่ว่าลูกจ้างนั้นจะมีเชื้อชาติ สัญชาติ
หรือเพศใด

ข้อ ๒๕ 
ในกรณีที่นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างตามผลของงาน
ให้นายจ้างปรับอัตราค่าจ้างเพื่อให้ลูกจ้างได้รับค่าจ้างเท่ากับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
ถ้าลูกจ้างนั้นทำงานไม่น้อยกว่าแปดชั่วโมงในวันทำงาน

หมวด
๓

สำนักงานคณะกรรมการค่าจ้าง

ข้อ ๒๖ 
ให้มีสำนักงานคณะกรรมการค่าจ้างขึ้นในกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
และให้มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
(๑) จัดทำแผนงาน โครงการเสนอต่อคณะกรรมการ
คณะอนุกรรมการและคณะทำงาน
(๒) ประสานแผนและการดำเนินการของคณะกรรมการ
คณะกรรมการค่าจ้างจังหวัด คณะอนุกรรมการ และคณะทำงาน ตลอดจนหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
(๓) รวบรวม ศึกษา วิจัย วิเคราะห์ และประเมินสถานการณ์เศรษฐกิจแรงงาน
ภาวะการครองชีพ การขยายตัวของตลาดแรงงาน ผลิตภาพแรงงาน การลงทุน
การย้ายถิ่นฐานและข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
เพื่อเป็นข้อมูลประกอบการพิจารณาของคณะกรรมการ คณะอนุกรรมการ และคณะทำงาน
(๔) เสนอแนะผลการศึกษา
และผลการพิจารณาข้อมูลทางวิชาการ และมาตรการเสริมอื่นต่อกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อประโยชน์ในการพัฒนาระบบค่าจ้าง และรายได้
(๕)
ติดตามและประเมินผลการปฏิบัติงานตามมติของคณะกรรมการ
(๖) ปฏิบัติการอื่นใดตามที่คณะกรรมการ
คณะอนุกรรมการหรือคณะทำงานมอบหมาย

บทเฉพาะกาล

ข้อ ๒๗  คณะกรรมการ คณะอนุกรรมการ และคณะทำงาน
ซึ่งปฏิบัติหน้าที่อยู่ก่อนวันที่ประกาศนี้ใช้บังคับให้คงอยู่ปฏิบัติหน้าที่ต่อไป
จนกว่าจะครบกำหนดตามวาระหรือได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการ คณะอนุกรรมการ
และคณะทำงานตามประกาศนี้

ข้อ ๒๘ 
ประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่ใช้บังคับอยู่ก่อนวันที่ประกาศนี้ใช้บังคับ
และประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๖) ลงวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๔๐ ให้คงใช้บังคับได้ต่อไป
จนกว่าจะมีประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่ออกตามประกาศนี้ และให้ถือว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำสุดตามประกาศดังกล่าวเป็นอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐาน
จนกว่าจะมีประกาศกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานที่ออกตามประกาศนี้

ประกาศ
ณ วันที่ ๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๐
มนตรี  ด่านไพบูลย์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

ประภาศรี/พิมพ์
๑๑ มิถุนายน
๒๕๕๑
สุนันทา/ตรวจ
๑๒
มิถุนายน ๒๕๕๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม
๑๑๔/ตอนพิเศษ ๑๐๖ ง/หน้า ๑๖/๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๔๐