กฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2537) ออกตามความในพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๓๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ
พ.ศ.
๒๕๓๔
------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๔ และมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติการฟื้นฟู
สมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. ๒๕๓๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ออกกฎกระทรวงไว้ 
ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑  ประเภทของคนพิการมี ดังต่อไปนี้
                        (๑)  คนพิการทางการมองเห็น
                        (๒)  คนพิการทางการได้ยินหรือการสื่อความหมาย
                        (๓)  คนพิการทางกายหรือการเคลื่อนไหว
                        (๔)  คนพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม
                        (๕)  คนพิการทางสติปัญญาหรือการเรียนรู้
                        ข้อ
๒  คนพิการทางการมองเห็น ได้แก่
                        (ก) 
คนที่มีสายตาข้างที่ดีกว่าเมื่อใช้แว่นสายตาธรรมดาแล้วมองเห็นน้อยกว่า
๖/๑๘ หรือ ๒๐/๗๐ ลงไปจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่าง หรือ
                        (ข)  คนที่มีลานสายตาแคบกว่า ๓๐ องศา
                        (๓)  คนพิการทางการได้ยินหรือการสื่อความหมาย
ได้แก่
                        (ก)  คนที่ได้ยินเสียงที่ความถี่ ๕๐๐ เฮิรตซ์
๑๐๐๐ เฮิรตซ์ หรือ ๒๐๐๐ เฮิรตซ์ 
ในหูข้างที่ดีกว่าที่มีความดังเฉลี่ย ดังต่อไปนี้
                        (๑)  สำหรับเด็กอายุไม่เกิน ๗ ปี เกิน ๔๐
เดซิเบลขึ้นไปจนไม่ได้ยินเสียง
                        (๒)  สำหรับคนทั่วไปเกิน ๕๕
เดซิเบลขึ้นไปจนไม่ได้ยินเสียง หรือ
                        (ข) 
คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องในการเข้าใจหรือการใช้ภาษาพูด 
จนไม่สามารถสื่อความหมายกับคนอื่นได้
                        ข้อ
๔  คนพิการทางกายหรือการเคลื่อนไหว
ได้แก่
                        (ก) 
คนที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องของร่างกายที่เห็นได้อย่างชัดเจน 
และไม่สามารถประกอบกิจวัตรหลักในชีวิตประจำวันได้ หรือ
                        (ข) 
คนที่มีการสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวมือ แขน ขา หรือลำตัว 
อันเนื่องมาจากแขนหรือขาขาด อัมพาตหรืออ่อนแรง
โรคข้อหรืออาการปวดเรื้อรัง รวมทั้งโรคเรื้อรัง
ของระบบการทำงานของร่างกายอื่น ๆ
ที่ทำให้ไม่สามารถประกอบกิจวัตรหลักในชีวิตประจำวันหรือ
ดำรงชีวิตในสังคมเยี่ยงคนปกติได้
                        ข้อ
๕  คนพิการทางจิตใจหรือพฤติกรรม
ได้แก่ คนที่มีความผิดปกติ หรือความ
บกพร่องทางจิตใจ หรือสมองในส่วนของการรับรู้ อารมณ์ ความคิด
จนไม่สามารถควบคุมพฤติกรรม
ที่จำเป็นในการดูแลตนเองหรืออยู่ร่วมกับผู้อื่น
                        ข้อ
๖ 
คนพิการทางสติปัญญาหรือการเรียนรู้ ได้แก่ คนที่มีความผิดปกติ หรือความ
บกพร่องทางสติปัญญาหรือสมพจน์ไม่สามารถเรียนรู้ด้วยวิธีการศึกษาปกติได้
                        ข้อ
๗ 
คนพิการที่มีความผิดปกติหรือความบกพร่องแต่ละประเภทจะมีสิทธิได้รับ
ประโยชน์ตามพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ.
๒๕๓๔ ได้ ต่อเมื่อสิ้นสุดการรักษา
พยาบาลตามปกติแล้ว แต่ความผิดปกติหรือความบกพร่องดังกล่าวยังคงมีอยู่
                        ข้อ
๘ 
ให้ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมสังกัดโรงพยาบาลของกระทรวง ทบวง กรม 
โรงพยาบาลของรัฐวิสาหกิจ
และโรงพยาบาลอื่นที่กระทรวงสาธารณสุขประกาศกำหนด เป็นผู้วินิจฉัย
ความพิการพร้อมทั้งออกเอกสารรับรองความพิการตามแบบท้ายกฎกระทรวงนี้

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๒๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๗
                                                                           อาทิตย์  อุไรรัตน์

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข

+----------------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติ
การฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. ๒๕๓๔ บัญญัติว่า
คนพิการหมายความว่า คนที่มีความผิดปกติ
หรือบกพร่องทางร่างกาย ทางสติปัญญา หรือทางจิตใจ
ตามประเภทและหลักเกณฑ์ที่กำหนดใน
กฎกระทรวง สมควรกำหนดประเภทและหลักเกณฑ์คนพิการดังกล่าว
จึงจำเป็นต้องตรากฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๓๗/๓๔ก/๙/๑๑ สิงหาคม ๒๕๓๗]