พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2477

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
รถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม
พุทธศักราช ๒๔๗๗
----------

นริศรานุวัดติวงศ์
                                                  ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
                            (ตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่
๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๔๗๖

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปก

เกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้า 
                               สั่งว่า
                        โดยที่สภาผู้แทนราษฎรถวายคำปรึกษาว่า
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติ
บางมาตราในพระราชบัญญัติรถยนตร์
                        จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า
ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้
                        มาตรา
๑  พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า
"พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม 
พุทธศักราช ๒๔๗๗"
                        มาตรา
๒ 
ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายน พุทธศักราช ๒๔๗๘
                        มาตรา
๓  ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติรถยนตร์
แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๕
                        มาตรา
๔  ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๓
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ และใช้ความต่อไปนี้แทน
                        "มาตรา
๑๓ การโอนรถยนตร์ท่านให้ผู้โอนและผู้รับโอน-นายทะเบียนภายใน
สิบห้าวัน นับแต่วันโอน"
                        มาตรา
๕  ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๘
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
                        "มาตรา
๑๘ ผู้ใดที่นายทะเบียนสอบสวนเห็นว่ามีวุฒิและลักษณะดังต่อไปนี้ 
ท่านว่าชอบที่จะได้รับใบอนุญาตขับรถยนตร์ส่วนบุคคล
                        (๑)
มีความรู้และความสามารถในการขับรถยนตร์ได้
                        (๒)
มีความรู้ข้อบังคับการเดินรถ
                        (๓)
ร่างกายไม่ทุพพลภาพ สามารถขับรถยนตร์ได้
                        (๔)
อายุไม่ต่ำกว่าสิบแปดปีบริบูรณ์
                        (๕)
ไม่มีใบอนุญาตอยู่
                        ส่วนบุคคลที่จะรับใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณนั้นจะต้องมีวุฒิและลักษณะ
ดังกล่าวมาในวรรคต้น ข้อ (๑) (๓) และ (๕) แล้ว
จักต้องมีวุฒิและลักษณะดังต่อไปนี้อีกด้วย
                        (๑)
มีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีบริบูรณ์
                        (๒)
พูดภาษาไทยเข้าใจกันได้
                        (๓)
รู้จักถนนและทางหลวงในจังหวัดนั้น ๆ พอควร
                        (๔)
ปราศจากโรคติดต่อซึ่งเป็นที่รังเกียจ
                        (๕)
ยังไม่เคยรับพระราชอาชญาถึงจำคุกโดยคำพิพากษาของศาลฐานะ
กระทำเอง ใช้ให้ผู้อื่นกระทำ พยายามกระทำหรือเป็นผู้สมรู้
ในความผิดดังต่อไปนี้
                        ก.
ความผิดตามพระราชบัญญัตินี้
                        ข.
ความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๗๗ ถึงมาตรา ๑๘๖ มาตรา 
๑๘๘ ถึงมาตรา ๑๙๔ มาตรา ๒๐๑ ถึงมาตรา ๒๐๖ มาตรา ๒๐๘ มาตรา
๒๔๓ ถึงมาตรา ๒๔๕ 
วรรค ๒ มาตรา ๒๔๖ มาตรา ๒๔๙ ถึงมาตรา ๒๕๙ มาตรา ๒๖๘
ถึงมาตรา ๒๗๐ มาตรา ๒๗๒ 
เฉพาะเมื่อเกี่ยวกับมาตรา ๒๗๐ มาตรา ๒๗๓ ถึงมาตรา ๒๗๗ มาตรา
๒๘๘ ถึงมาตรา ๓๐๔ 
มาตรา ๓๐๖ ถึงมาตรา ๓๑๒ มาตรา ๓๑๔ มาตรา ๓๑๗ ถึงมาตรา ๓๑๙
มาตรา ๓๒๑ ถึง
มาตรา ๓๒๕ มาตรา ๓๓๖ อนุมาตรา ๑๕
                        ถ้าโทษตามคำพิพากษาในความรับผิดดังกล่าวในวรรคก่อนมีกำหนดจำคุกไม่เกิน
สามเดือน และคดีนั้นเกี่ยวด้วยใช้รถยนตร์ในการกระทำผิด
กำหนดเวลาหนึ่งปีได้ล่วงพ้นไปแล้ว 
ถ้าเป็นคดีความผิดอย่างอื่น
กำหนดเวลาหกเดือนได้ล่วงพ้นไปแล้ว นับแต่วันที่ผู้กระทำผิดได้พ้น
โทษไป
                        ถ้าโทษตามคำพิพากษาในความผิดดังกล่าวในวรรคก่อนมีกำหนดจำคุกเกิน
สามเดือน
แต่ไม่เกินสามปีและคดีนั้นเกี่ยวด้วยใช้รถยนตร์ในการกระทำผิด กำหนดเวลาสามปี
ได้ล่วงพ้นไปแล้ว แต่ถ้าเป็นคดีความผิดอย่างอื่น
กำหนดเวลาหนึ่งปีหกเดือนได้ล่วงพ้นไปแล้ว 
นับแต่วันที่ผู้กระทำผิดได้พ้นโทษไป
                        ในกรณีทั้งสองที่กล่าวข้างต้นนี้
เมื่อมีผู้ร้องขอรับใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณ 
ถ้านายทะเบียนสอบสวนเห็นว่า
เป็นบุคคลที่มีความประพฤติเรียบร้อยควรไว้วางใจให้ขับรถยนตร์
สาธารณได้ ก็ให้นายทะเบียนมีอำนาจออกใบอนุญาตให้
ถ้านายทะเบียนไม่ยอมอนุญาต ผู้ร้องขอ
ใบอนุญาตจะอุทธรณ์คำสั่งของนายทะเบียนไปยังอธิบดีกรมตำรวจก็ได้
คำวินิจฉัยของอธิบดี
กรมตำรวจเป็นที่สุด"
                        มาตรา
๖  ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๓
แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ 
พุทธศักราช ๒๔๗๓ และพระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม
พุทธศักราช ๒๔๗๔ และใช้
ความต่อไปนี้แทน
                        "มาตรา
๒๓ ภาษีรถมีอัตราประจำปีดังนี้
                        (๑)
รถพ่วง นอกจากที่บังคับไว้ในอนุมาตรา (๗) และ (๘) คันละยี่สิบบาท
                        (๒)
รถยนตร์ส่วนบุคคล นอกจากรถสำหรับบรรทุก ลากจูง ให้เก็บภาษีตาม
น้ำหนักรถยนตร์ รวมทั้งน้ำหนักบรรทุกที่อนุญาตอย่างมาก
เป็นกิโลกรัมโดยอัตราต่อไปนี้

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

                        (๓)
รถแทรกเตอร์ใช้เป็นเครื่องมือกสิกรรม คันละสิบบาท
                        (๔)
รถยนตร์นอกจากที่บังคับไว้ในอนุมาตรา (๗) และ (๘) ให้เก็บภาษีตาม
น้ำหนักโดยอัตราต่อไปนี้

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

                        (๕)
ในการคำนวณน้ำหนักบุคคลให้ถือว่าคนหนึ่งมีน้ำหนักห้าสิบกิโลกรัม
                        (๖)
รถยนตร์สาธารณที่ใช้การอยู่ในจังหวัด ที่ไม่มีถนนหรือมีถนนลาดยางหรือ
ถมหินมีความยาวต่ำกว่า ๑๐๐ กิโลเมตร
ให้เก็บภาษีต่ำกว่าอัตราที่กำหนดไว้ร้อยละยี่สิบ การ
คำนวณความยาวถนนมิให้เอาความยาวของถนนที่ได้รับสัมปทานรวมเข้าด้วย
ในกรณีที่รถยนตร์
สาธารณนั้นไม่มีสิทธิจะเดินในถนนที่บุคคลได้รับสัมปทานจากรัฐบาลนั้น
                        (๗)
รถยนตร์และรถพ่วงซึ่งใช้ล้ออย่างอื่น นอกจากยางกลวง ให้เก็บภาษีเพิ่มขึ้น
จากอัตราที่กำหนดไว้อีกร้อยละยี่สิบ
                        (๘)
รถจักรยานยนต์คันละสิบบาท และรถพ่วงรถจักรยานยนต์คันละห้าบาท
                        มาตรา
๗ 
ให้เพิ่มความดังต่อไปนี้เป็นวรรคสอง ของมาตรา ๒๖ แห่งพระราช
บัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
                        "รถที่ต้องเสียภาษีตามมาตรา
๒๓ นั้น ถ้ามิได้ใช้การในงวดใด ให้ยกเว้นภาษี
เฉพาะงวดนั้นด้วย"
                        มาตรา
๘  ให้เพิ่มความดังต่อไปนี้เป็นวรรค
๒ ของมาตรา ๕ แห่งพระราช
บัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓
                        "โทษตรามาตรานี้
ท่านให้เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ซึ่งจะได้กำหนดไว้ใน
กฎกระทรวงมีอำนาจเปรียบเทียบปรับได้"
                        ประกาศมา
ณ วันที่ ๒๒ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๗๗ เป็นปีที่ ๑๐ ในรัชกาล
ปัจจุบัน

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
       นายพันเอก  พระยาพหลพลพยุหเสนา
                                      นายกรัฐมนตรี

[รก.๒๔๗๗/-/๘๙๖/๔ พฤศจิกายน ๒๔๗๗]

                                                                                    ชไมพร/พิมพ์
                                                                                    ๑
สิงหาคม ๒๕๔๔