พระราชกฤษฎีกา ตั้งข้าหลวงยุติธรรม พ.ศ. 2497

พระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกา
ตั้งข้าหลวงยุติธรรม
พ.ศ.
๒๔๙๗[๑]

ภูมิพลอดุลยเดช
ป.ร.
ให้ไว้
ณ วันที่ ๓๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๙๗
เป็นปีที่
๙ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรกำหนดจำนวนตำแหน่งประจำและเขตอำนาจของข้าหลวงยุติธรรมเสียใหม่

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕
และมาตรา ๑๓ วรรค ๑ แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรมซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๙
แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช ๒๔๘๒
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ 
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาตั้งข้าหลวงยุติธรรม
พ.ศ. ๒๔๙๗

มาตรา ๒ 
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มิถุนายน ๒๔๙๗ เป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ให้ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการตั้งข้าหลวงยุติธรรม พ.ศ. ๒๔๙๐

มาตรา ๔ 
ให้มีตำแหน่งข้าหลวงยุติธรรม ๙ ตำแหน่ง ประจำอยู่ ณ จังหวัดดังต่อไปนี้
(๑) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๑ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดพระนคร
(๒) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๒ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดฉะเชิงเทรา
(๓) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๓ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดนครราชสีมา
(๔) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๔ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดอุดรธานี
(๕) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๕ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดเชียงใหม่
(๖) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๖ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ จังหวัดพิษณุโลก
(๗) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๗ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดนครปฐม
(๘) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๘ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดนครศรีธรรมราช
(๙) ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๙ มีตำแหน่งประจำอยู่ ณ
จังหวัดสงขลา

มาตรา ๕ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๑ มีเขตอำนาจในจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี
(เฉพาะศาลแขวงและศาลจังหวัดมีนบุรี) จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดลพบุรี
จังหวัดชัยนาท จังหวัดสิงห์บุรี จังหวัดอ่างทอง จังหวัดสระบุรี จังหวัดปทุมธานี
และจังหวัดนนทบุรี

มาตรา ๖ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๒ มีเขตอำนาจในจังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดนครนายก
จังหวัดปราจีนบุรี จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง จังหวัดตราด จังหวัดจันทบุรี
และจังหวัดสมุทรปราการ

มาตรา ๗ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๓ มีเขตอำนาจในจังหวัดนครราชสีมา จังหวัดชัยภูมิ
จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดศรีสะเกษ และจังหวัดอุบลราชธานี

มาตรา ๘ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๔ มีเขตอำนาจในจังหวัดอุดรธานี จังหวัดหนองคาย
จังหวัดเลย จังหวัดสกลนคร จังหวัดนครพนม จังหวัดขอนแก่น จังหวัดมหาสารคาม
จังหวัดร้อยเอ็ด และจังหวัดกาฬสินธุ์

มาตรา ๙ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๔ มีเขตอำนาจในจังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำปาง
จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงราย จังหวัดน่าน จังหวัดลำพูน จังหวัดแพร่
และจังหวัดอุตรดิตถ์

มาตรา ๑๐ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๖ มีเขตอำนาจในจังหวัดพิษณุโลก จังหวัดสุโขทัย
จังหวัดตาก จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดพิจิตร จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดนครสวรรค์
และจังหวัดอุทัยธานี

มาตรา ๑๑ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๗ มีเขตอำนาจในจังหวัดนครปฐม จังหวัดราชบุรี
จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดสมุทรสงคราม

มาตรา ๑๒ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๘ มีเขตอำนาจในจังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดชุมพร
จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดระนอง จังหวัดกระบี่ จังหวัดพังงา และจังหวัดภูเก็ต

มาตรา ๑๓ 
ให้ข้าหลวงยุติธรรมภาค ๙ มีเขตอำนาจในจังหวัดสงขลา จังหวัดตรัง
จังหวัดพัทลุง จังหวัดสตูล จังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส

มาตรา ๑๔ 
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล
ป.  พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
โดยที่ราชการศาลยุติธรรมขณะนี้มีข้าหลวงยุติธรรมประจำอยู่ ๕ ภาค เป็นการขัดข้องไม่สะดวกแก่การประสานงานกับราชการฝ่ายปกครองทั้งเขตอำนาจของข้าหลวงยุติธรรมแต่ละภาคมีเขตกว้าง
ราชการศาลในส่วนภูมิภาคได้เจริญก้าวหน้ามาโดยลำดับ
และต่อไปก็จะเปิดแผนกคดีเด็กและเยาวชนขึ้นในศาลส่วนภูมิภาคอีกเป็นขั้น ๆ ไป
สมควรจะได้แบ่งเขตภาคของข้าหลวงยุติธรรมเป็น ๙ ภาค เช่นเดียวกับภาคทางฝ่ายปกครอง
เพื่อการประสานงานจะได้เป็นไปด้วยดี
และข้าหลวงยุติธรรมจะได้ปกครองบังคับบัญชาและตรวจตราสอดส่อง
ทั้งในด้านที่เกี่ยวกับความยุติธรรมในการคดีและในด้านปกครองโดยใกล้ชิดยิ่งขึ้น

ดลธี/พิมพ์
๑๙
มกราคม ๒๕๕๔

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๑/ตอนที่ ๒๕/หน้า ๕๘๘/๑๓ เมษายน ๒๔๙๗