ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยเงินสวัสดิการเกี่ยวกับเบี้ยกันดารของพนักงานส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2543

ระเบียบกระทรวงมหาดไทย

ระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ว่าด้วยเงินสวัสดิการเกี่ยวกับเบี้ยกันดารของพนักงานส่วนท้องถิ่น
พ.ศ.๒๕๔๓
----------

                        โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ว่าด้วยเงินสวัสดิการ
เกี่ยวกับเบี้ยกันดารของพนักงานส่วนท้องถิ่น
                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๗๖ แห่งพระราชบัญญัติ
องค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. ๒๕๔๐ มาตรา ๖๙ และมาตรา ๗๗
แห่งพระราชบัญญัติ
เทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๕ และมาตรา ๘๘ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การ
บริหารส่วนตำบลพ.ศ. ๒๕๓๗
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า
"ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยเงินสวัสดิการ
เกี่ยวกับเบี้ยกันดารของพนักงานส่วนท้องถิ่น พ.ศ.
๒๕๔๓"
                        ข้อ
๒  ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป
                        ข้อ
๓  ให้ยกเลิก
                        (๑)  ระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ว่าด้วยเงินสวัสดิการเกี่ยวกับเบี้ยกันดารของ
ข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๒๐
                        (๒)  ระเบียบกระทรวงมหาดไทย
ว่าด้วยเงินสวัสดิการเกี่ยวกับเบี้ยกันดารของ
ข้าราชการส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๑
                        บรรดาระเบียบ
ข้อบังคับ คำสั่ง หรือหนังสือสั่งการอื่นใด ซึ่งขัดหรือแย้งกับ
ระเบียบนี้ให้ใช้ระเบียบนี้แทน
                        ข้อ
๔ 
ให้ปลัดกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามระเบียบนี้ และให้มีอำนาจ
ตีความวินิจฉัยปัญหา ยกเว้นหรือผ่อนผันการปฏิบัติตามระเบียบนี้
กำหนดหลักเกณฑ์และ
กำหนดวิธีปฏิบัติเพื่อดำเนินการให้เป็นไปตามระเบียบนี้
                        ปลัดกระทรวงมหาดไทย
อาจมอบอำนาจเรื่องใดเรื่องหนึ่งตามวรรคหนึ่งให้
ผู้ว่าราชการจังหวัดได้
                        ข้อ
๕  ในระเบียบนี้
                        "เบี้ยกันดาร"  หมายความว่า เงินที่จ่ายช่วยเหลือพนักงานส่วนท้องถิ่นเนื่องจาก
การปฏิบัติราชการประจำในท้องที่กันดาร
                        "ท้องที่กันดาร"  หมายความว่า อำเภอหรือกิ่งอำเภอ
ซึ่งกระทรวงการคลัง
ประกาศกำหนดให้เป็นท้องที่กันดาร
                        "พนักงานส่วนท้องถิ่น"  หมายความว่า
ข้าราชการองค์การบริหารส่วนจังหวัด
พนักงานเทศบาล พนักงานส่วนตำบล ตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น
และให้รวมตลอดถึงนายก
องค์การบริหารส่วนจังหวัด รองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
นายกเทศมนตรี เทศมนตรี ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบล
กรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบล และลูกจ้างประจำขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ซึ่งรับเงินค่าจ้างประจำตามอัตราที่กำหนดไว้
ในงบประมาณรายจ่าย
                        "เงินเดือน" 
หมายความรวมถึงเงินเดือนของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
และรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
ซึ่งพระราชกฤษฎีกาได้กำหนดไว้
                        "เงินค่าป่วยการ"  หมายถึง เงินค่าป่วยการรายเดือนของนายกเทศมนตรีและ
เทศมนตรีซึ่งพระราชกฤษฎีกาได้กำหนดไว้
                        "เงินค่าตอบแทน"  หมายถึง
เงินค่าตอบแทนรายเดือนของประธานกรรมการ
บริหารองค์การบริหารส่วนตำบล
และกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลซึ่งระเบียบ
กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดไว้
                        "เงินค่าจ้างประจำ"  หมายความถึงเงินค่าจ้างที่ได้รับเป็นรายเดือน
รายวัน และ
รายชั่วโมงตามอัตราปกติที่รับจริงในเดือนหนึ่ง
                        ข้อ
๖ 
พนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งและปฏิบัติราชการ
ประจำอยู่ในท้องที่กันดาร
หรือได้รับคำสั่งให้ไปปฏิบัติราชการในลักษณะประจำอยู่ในท้องที่
กันดารให้มีสิทธิได้รับเบี้ยกันดารในอัตราร้อยละสิบของเงินเดือน
เงินค่าป่วยการ เงิน
ค่าตอบแทน
หรือเงินค่าจ้างประจำรายเดือนที่ได้รับจริงแต่ไม่น้อยกว่าเดือนละสองร้อยบาท
                        ผู้ได้รับเบี้ยกันดารตามวรรคหนึ่ง
ไม่มีสิทธิได้รับค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางตาม
ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการในระหว่างที่ปฏิบัติ
ราชการในท้องที่กันดาร
เว้นแต่ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางในระหว่างที่เดินทางไปปฏิบัติราชการนอก
ที่ตั้งปกติในระหว่างที่ปฏิบัติราชการอยู่ในท้องที่กันดาร
                        ข้อ
๗ 
พนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งมีสิทธิได้รับเบี้ยกันดารตามข้อ ๖ หากได้รับ
คำสั่งให้ไปช่วยราชการหรือไปรักษาราชการแทน
หรือได้รับอนุญาตให้ไปศึกษา ฝึกอบรมหรือ
ดูงาน นอกท้องที่กันดารเกินสิบห้าวัน
ไม่มีสิทธิได้รับเบี้ยกันดารสำหรับระยะเวลาที่เกินสิบห้าวัน
นั้น
                        ข้อ
๘ 
การขอรับเบี้ยกันดารให้ปฏิบัติดังนี้
                        (๑)  ให้พนักงานส่วนท้องถิ่นผู้มีสิทธิรับเบี้ยกันดาร
ยื่นคำขอรับเบี้ยกันดาร
ตามแบบคำขอรับเบี้ยกันดารท้ายระเบียบนี้ต่อผู้บังคับบัญชาที่กำหนดให้เป็นผู้รับรองการใช้สิทธิ
ตามข้อ ๙
                        (๒) 
เมื่อผู้บังคับบัญชาที่กำหนดให้เป็นผู้รับรองการใช้สิทธิตามข้อ ๙ ได้
พิจารณาคำขอรับเบี้ยกันดารแล้ว
หากเห็นว่าผู้ยื่นคำขอมีสิทธิได้รับเบี้ยกันดารตามระเบียบนี้
ก็ให้ลงลายมือชื่อรับรองในคำขอแล้วให้ดำเนินการเสนอผู้มีอำนาจอนุมัติโดยมิชักช้า
                        ข้อ
๙ 
ให้ผู้บังคับบัญชาหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นต่อไปนี้เป็นผู้มีอำนาจรับรอง
การใช้สิทธิขอรับเบี้ยกันดาร
                        (๑)  พนักงานส่วนท้องถิ่น
ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้างาน เป็นผู้มีอำนาจรับรอง
การใช้สิทธิสำหรับพนักงานส่วนท้องถิ่นซึ่งดำรงตำแหน่งไม่สูงกว่าระดับ
๔ หรือเทียบเท่าหรือ
ลูกจ้างประจำ
                        (๒)  พนักงานส่วนท้องถิ่น
ผู้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ระดับ ๕ หรือเทียบเท่าขึ้นไป
รวมตลอดถึงนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
รองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด นายก
เทศมนตรี เทศมนตรี
ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบล กรรมการบริหาร
องค์การบริหารส่วนตำบล ให้มีอำนาจรับรองการใช้สิทธิของตนเอง
                        ข้อ
๑๐ 
การจ่ายเบี้ยกันดารให้ปฏิบัติตามวิธีการจ่ายเงินเดือน เงินค่าป่วยการ
เงินค่าตอบแทนหรือค่าจ้างโดยอนุโลม
                        ข้อ
๑๑ การเบิกจ่ายเบี้ยกันดารตามระเบียบนี้ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
เบิกจ่ายจากงบประมาณ หมวดเงินเดือนและค่าจ้างประจำ
หรือหมวดค่าตอบแทนใช้สอยและ
วัสดุ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแล้วแต่กรณี
                        ข้อ
๑๒  ให้นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด
หรือนายกเทศมนตรี หรือ
ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบล
หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายแล้วแต่กรณีเป็น
ผู้มีอำนาจอนุมัติเบิกจ่ายเบี้ยกันดารของพนักงานส่วนท้องถิ่น

                                                            ประกาศ
ณ วันที่ ๑๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๓
                                                                              ชำนิ  ศักดิเศรษฐ์
                                                               รัฐมนตรีช่วยว่าการ ฯ
รักษาราชการแทน

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]

[รก.๒๕๔๓/พ๒๓ง/๑๙/๑๕ มีนาคม ๒๕๔๓]