atyko/rag_thai_laws huggingface dataset:
กฎกระทรวง ฉบับที่ 4 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๔ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๙ วรรคสี่ แห่งพระราชบัญญัติ
คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎ
กระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
                        งานที่มีลักษณะหรือสภาพของงานที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้างหยุดทำงานใน
วันหยุดตามประเพณี ได้แก่งานดังต่อไปนี้
                        (๑)
งานในกิจการโรงแรม สถานมหรสพ ร้านขายอาหาร ร้ายขายเครื่องดื่ม
สโมสร สมาคม สถานพยาบาล และสถานบริการการท่องเที่ยว
                        (๒)
งานในป่า งานในที่ทุรกันดาร งานขนส่ง และงานที่มีลักษณะหรือสภาพ
ของงานต้องทำติดต่อกันไปถ้าหยุดจะเสียหายแก่งาน

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                             ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
                                                     รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+--------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๙ วรรคสี่ แห่ง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า
ในกรณีที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้าง
หยุดตามประเพณีได้
เนื่องจากลูกจ้างทำงานที่มีลักษณะหรือสภาพของงานตามที่กำหนดใน
กฎกระทรวง
ให้นายจ้างตกลงกับลูกจ้างว่าจะหยุดในวันอื่นชดเชยวันหยุดตามประเพณีหรือ
นายจ้างจะจ่ายค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณีให้ก็ได้ สมควรกำหนดลักษณะหรือสภาพของ
งานที่นายจ้างไม่อาจให้ลูกจ้างหยุดทำงานในวันหยุดตามประเพณีได้  จึงจำเป็นต้องออก
กฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๔๙ก/๑๖/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑]

                                                                                                                         พรพิมล/พิมพ์
                                                                                                                        ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔
กฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๓ วรรคหนึ่ง แห่งพระราช
บัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการ
สังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑ 
ให้งานทุกประเภทมีเวลาทำงานปกติวันหนึ่งไม่เกินแปดชั่วโมง
                        ข้อ
๒ งานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้าง ได้แก่
                        (๑)
งานที่ต้องทำใต้ดิน ใต้น้ำ ในถ้ำ ในอุโมงค์ หรือในที่อับอากาศ
                        (๒)
งานเกี่ยวกับกัมมันตภาพรังสี
                        (๓)
งานเชื่อมโลหะ
                        (๔)
งานขนส่งวัตถุอันตราย
                        (๕)
งานผลิตสารเคมีอันตราย
                        (๖)
งานที่ต้องทำด้วยเครื่องมือหรือเครื่องจักรซึ่งผู้ทำได้รับความสั่นสะเทือน
อันอาจเป็นอันตราย
                        (๗)
งานที่ต้องทำเกี่ยวกับความร้อนจัดหรือความเย็นจัดอันอาจเป็นอันตราย
                        ทั้งนี้
โดยสภาพของงานมีความเสี่ยงอันตรายสูง หรือมีภาวะแวดล้อมในการ
ทำงานเกินมาตรฐานความปลอดภัยที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงที่ออกตามมาตรา
๑๐๓ ซึ่งไม่
สามารถปรับปรุงแก้ไขที่แหล่งกำเนิดได้
และต้องจัดให้มีการป้องกันที่ตัวบุคคล

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                               ไตรรงค์
สุวรรณคีรี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+-----------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๓ วรรคหนึ่ง 
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า
ให้นายจ้างประกาศเวลาทำงานปกติ
ให้ลูกจ้างทราบ
โดยกำหนดเวลาเริ่มต้นและเวลาสิ้นสุดของการทำงานแต่ละวันของลูกจ้าง
ได้ไม่เกินเวลาทำงานของแต่ละประเภทงานตามที่กำหนดในกฎกระทรวงแต่วันหนึ่งต้องไม่เกิน
แปดชั่วโมงและเมื่อรวมเวลาทำงานทั้งสิ้นแล้วสัปดาห์หนึ่งต้องไม่เกินสี่สิบแปดชั่วโมง
เว้นแต่งาน
ที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามที่กำหนดในกฎกระทรวงจะมีเวลา
ทำงานปกติวันหนึ่งต้องไม่เกินเจ็ดชั่วโมง
แต่เมื่อรวมเวลาทำงานทั้งสิ้นแล้วสัปดาห์หนึ่งไม่เกิน
สี่สิบสองชั่วโมง
สมควรกำหนดเวลาทำงานปกติของแต่ละประเภทงานและกำหนดงานที่อาจเป็น
อันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้าง  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๔๙ก/๑๒/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑]

                                                                                                                         พรพิมล/พิมพ์
                                                                                                                        ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔
กฎกระทรวง ฉบับที่ 3 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มคอรงแรงงาน พ.ศ.2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๓ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
---------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๒๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้
                        ชั่วโมงทำงานล่วงเวลาตามมาตรา
๒๔ วรรคหนึ่ง และชั่วโมงทำงานในวันหยุด
ตามมาตรา ๒๕ วรรคสอง และวรรคสาม
เมื่อรวมกันแล้วสัปดาห์หนึ่งต้องไม่เกินสามสิบหกชั่วโมง
                        ชั่วโมงทำงานในวันหยุดให้หมายความรวมถึงชั่วโมงทำงานล่วงเวลาในวันหยุดด้วย

                                                             ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                               ไตรรงค์
สุวรรณคีรี

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+------------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๖ แห่ง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า
ชั่วโมงทำงานล่วงเวลาตามมาตรา ๒๔
วรรคหนึ่ง และชั่วโมงทำงานในวันหยุดตามมาตรา ๒๕ วรรคสอง
และวรรคสาม เมื่อรวมแล้วจะ
ต้องไม่เกินอัตราตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
สมควรกำหนดอัตราชั่วโมงทำงานล่วงเวลาและ
ชั่วโมงทำงานในวันหยุด  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๔๙ก/๑๔/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑]
กฎกระทรวง ฉบับที่ 5 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่
๕ (พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ.
๒๕๔๑
-------------------

                        อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๖ และมาตรา ๓๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้
                        ข้อ
๑ 
ให้ลูกจ้างมีสิทธิลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้ความสามารถใน
กรณีดังต่อไปนี้
                        (๑)
เพื่อประโยชน์ต่อการแรงงานและสวัสดิการสังคมหรือการเพิ่มทักษะความ
ชำนาญเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของลูกจ้าง
                        (๒)
การสอบวัดผลทางการศึกษาที่ทางราชการจัดหรืออนุญาตให้จัดขึ้น
                        การฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้ความสามารถตาม
(๑) จะต้องมีโครงการหรือ
หลักสูตร
และกำหนดช่วงเวลาของโครงการหรือหลักสูตรที่แน่นอนและชัดเจน
                        ข้อ
๒ 
ในการลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้ความสามารถของลูกจ้าง
ให้ลูกจ้างแจ้งถึงเหตุที่ลาโดยชัดแจ้ง
พร้อมทั้งแสดงหลักฐานที่เกี่ยวข้อง ถ้ามี ให้นายจ้างทราบ
ล่วงหน้าไม่น้อยกว่าเจ็ดวันก่อนวันลาเพื่อเข้ารับการฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้ความสามารถ
                        ข้อ
๓ 
นายจ้างอาจไม่อนุญาตให้ลูกจ้างลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้
ความสามารถในกรณีดังต่อไปนี้
                        (๑)
ในปีที่ลานั้น ลูกจ้างเคยได้รับอนุญาตให้ลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนา
ความรู้ความสามารถมาแล้วไม่น้อยกว่าสามสิบวันหรือสามครั้ง
หรือ
                        (๒)
นายจ้างได้แสดงให้เห็นว่าการลาของลูกจ้างอาจก่อให้เกิดความเสียหายหรือ
กระทบต่อการประกอบธุรกิจของนายจ้าง

                                                            ให้ไว้
ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
                                                                               ไตรรงค์
สุวรรณคีรี
                                                    รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

+---------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ:- 
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๓๖ แห่งพระราช
บัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า
ให้ลูกจ้างมีสิทธิลาเพื่อการฝึกอบรมหรือ
พัฒนาความรู้ความสามารถตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
สมควรกำหนด
หลักเกณฑ์และวิธีการลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนาความรู้ความสามารถของลูกจ้าง  จึงจำเป็น
ต้องออกกฎกระทรวงนี้

[รก.๒๕๔๑/๔๙ก/๑๘/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑]

                                                                                                                         พรพิมล/พิมพ์
                                                                                                                        ๒๔
ก.ค ๒๕๔๔
กฎกระทรวง (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
(พ.ศ. ๒๕๔๑)
ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ วรรคสอง และมาตรา ๖
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
การมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนบังคับแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใด ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์
ดังต่อไปนี้
(๑) มิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บังคับแก่นายจ้างซึ่งประกอบกิจการโรงเรียนเอกชนตามกฎหมายว่าด้วยโรงเรียนเอกชน  ทั้งนี้ เฉพาะในส่วนที่่เกี่ยวกับครูใหญ่และครู
(๒) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๘ มาตรา ๒๑ และมาตรา
๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา ๒๓ ถึงมาตรา ๓๗
เว้นแต่มาตรา ๓๐ หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔
การใช้แรงงานเด็ก ตั้งแต่มาตรา ๔๔ ถึงมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา
ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๗๗
เว้นแต่การจ่ายค่าจ้างตามมาตรา ๕๓ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐ หมวด ๖
คณะกรรมการค่าจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๗๘ ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒
ถึงมาตรา ๙๙ หมวด ๘ ความปลอดภัยอาชีวอนามัยและสภาพแวดล้อมในการทำงาน ตั้งแต่มาตรา
๑๐๐ ถึงมาตรา ๑๐๗ หมวด ๙ การควบคุม ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕ หมวด ๑๐
การพักงานตั้งแต่มาตรา ๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗ หมวด ๑๑ ค่าชดเชยตั้งแต่มาตรา ๑๑๘
ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓ กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘
บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย
(๓) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๘ และมาตรา
๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา ๒๓ ถึงมาตรา ๓๗
หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔ การใช้แรงงานเด็ก
ตั้งแต่มาตรา ๔๔ ถึงมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด
และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๗๗ เว้นแต่การจ่ายค่าจ้างตามมาตรา
๕๓ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐ หมวด ๖ คณะกรรมการค่าจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๗๘
ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒ ถึงมาตรา ๙๙ หมวด ๙ การควบคุม
ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕ หมวด ๑๐ การพักงาน ตั้งแต่มาตรา ๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗
หมวด ๑๑ ค่าชดเชย ตั้งแต่มาตรา ๑๑๘ ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓
กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘
บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานที่มิได้แสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจ

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑
ไตรรงค์ สุวรรณคีรี
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๔ วรรคสอง
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า นอกจากกรณีตามวรรคหนึ่ง
จะออกกฎกระทรวงมิให้ใช้บังคับพระราชบัญญัติดังกล่าวทั้งหมดหรือแต่บางส่วนแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดก็ได้
สมควรกำหนดประเภทของนายจ้างซึ่งมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
บังคับทั้งหมดหรือแต่บางส่วน 
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ณัฐพร/ผู้จัดทำ
๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๔๙ ก/หน้า ๙/๑๙ สิงหาคม ๒๕๔๑
ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน เรื่อง กำหนดแบบสัญญาจ้างลูกจ้างในงานประมงทะเล

ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน

ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
เรื่อง
กำหนดแบบสัญญาจ้างลูกจ้างในงานประมงทะเล

โดยที่กฎกระทรวงคุ้มครองแรงงานในงานประมงทะเล พ.ศ. ๒๕๕๗ ข้อ ๖
ออกตามความในมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
กำหนดให้นายจ้างจัดทำสัญญาจ้างเป็นหนังสือที่มีข้อความถูกต้องจำนวนสองฉบับ
โดยมอบให้ลูกจ้างเก็บไว้หนึ่งฉบับ เพื่อให้พนักงานตรวจแรงงานตรวจสอบ
และสัญญาจ้างให้เป็นไปตามแบบที่อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานประกาศกำหนด

อาศัยอำนาจตามความในข้อ ๖ แห่งกฎกระทรวงคุ้มครองแรงงานในงานประมงทะเล
พ.ศ. ๒๕๕๗ อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจึงกำหนดแบบสัญญาจ้างลูกจ้างในงานประมงทะเล
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑[๑]  ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ ๒  สัญญาจ้างลูกจ้างในงานประมงทะเลให้เป็นไปตามแบบท้ายประกาศนี้
(แบบ ปม.๑)

ประกาศ
ณ วันที่ ๓๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗
พีรพัฒน์
 พรศิริเลิศกิจ
อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน

[เอกสารแนบท้าย]

๑. สัญญาจ้างในงานประมงทะเล (แบบ ปม.๑)

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๒๙ มกราคม ๒๕๕๘

วิศนี/ผู้ตรวจ
๔ กุมภาพันธ์
๒๕๕๘

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๒ ง/หน้า ๒๓/๒๗ มกราคม ๒๕๕๘
ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 7)

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๗)[๑]

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่
ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามที่กฎหมายกำหนด เมื่อวันที่ ๑๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ และมีมติเห็นชอบให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อใช้บังคับแก่นายจ้างและลูกจ้างทุกคน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๙ (๓) และมาตรา ๘๘
แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกข้อ ๓
ข้อ ๔ ข้อ ๕ ข้อ ๖ ข้อ ๗ ข้อ ๘ ข้อ ๙ ข้อ ๑๐ ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๒ ข้อ ๑๓ ข้อ ๑๔ ข้อ ๑๕
ข้อ ๑๖ ข้อ ๑๗ ข้อ ๑๘ ข้อ ๑๙ ข้อ ๒๐ ข้อ ๒๑ ข้อ ๒๒ ข้อ ๒๓ ข้อ ๒๔ ข้อ ๒๕ ข้อ ๒๖
ข้อ ๒๗ ข้อ ๒๘ ข้อ ๒๙ ข้อ ๓๐ ข้อ ๓๑ และข้อ ๓๒ ของประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๖) ลงวันที่ ๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๔

ข้อ ๒  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยบาท
ในท้องที่จังหวัดกระบี่ กาญจนบุรี กาฬสินธุ์ กำแพงเพชร ขอนแก่น จันทบุรี
ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ชัยนาท ชัยภูมิ ชุมพร เชียงราย เชียงใหม่ ตรัง ตราด ตาก นครนายก
นครพนม นครราชสีมา นครศรีธรรมราช นครสวรรค์ นราธิวาส น่าน บึงกาฬ บุรีรัมย์
ประจวบคีรีขันธ์ ปราจีนบุรี ปัตตานี พระนครศรีอยุธยา พังงา พัทลุง พิจิตร พิษณุโลก
เพชรบุรี เพชรบูรณ์ แพร่ พะเยา มหาสารคาม มุกดาหาร แม่ฮ่องสอน ยะลา ยโสธร ร้อยเอ็ด
ระนอง ระยอง ราชบุรี ลพบุรี ลำปาง ลำพูน เลย ศรีสะเกษ สกลนคร สงขลา สตูล
สมุทรสงคราม สระแก้ว สระบุรี สิงห์บุรี สุโขทัย สุพรรณบุรี สุราษฎร์ธานี สุรินทร์
หนองคาย หนองบัวลำภู อ่างทอง อุดรธานี อุทัยธานี อุตรดิตถ์ อุบลราชธานี
และอำนาจเจริญ

ข้อ ๓  ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับนี้
ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖ เป็นต้นไป

ประกาศ
ณ วันที่ ๑๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕
สมเกียรติ
 ฉายะศรีวงศ์
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๓ ธันวาคม ๒๕๕๕

ณัฐพร/ผู้ตรวจ
๓ ธันวาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนพิเศษ ๑๘๓ ง/หน้า ๑๕/๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 9)

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
(ฉบับที่ ๙)[๑]

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่
ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามที่กฎหมายกำหนด เมื่อวันที่ ๑๗ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๑ และมีมติเห็นชอบให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อใช้บังคับแก่นายจ้างและลูกจ้างทุกคน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๙ (๓) และมาตรา
๘๘ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑  ให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๘) ลงวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

ข้อ ๒  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยสามสิบบาท
ในท้องที่จังหวัดชลบุรี ภูเก็ต และระยอง

ข้อ ๓  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยยี่สิบห้าบาท
ในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดฉะเชิงเทรา นครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี
สมุทรปราการ และสมุทรสาคร

ข้อ ๔  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยยี่สิบบาท
ในท้องที่จังหวัดกระบี่ ขอนแก่น เชียงใหม่ ตราด นครราชสีมา
พระนครศรีอยุธยา พังงา ลพบุรี สงขลา สระบุรี สุพรรณบุรี สุราษฎร์ธานี
หนองคาย และอุบลราชธานี

ข้อ ๕  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยสิบแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดกาฬสินธุ์ จันทบุรี นครนายก ปราจีนบุรี มุกดาหาร
สกลนคร และสมุทรสงคราม

ข้อ ๖  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยสิบห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี ชัยนาท นครพนม นครสวรรค์ น่าน บึงกาฬ
บุรีรัมย์ ประจวบคีรีขันธ์ พะเยา พัทลุง พิษณุโลก เพชรบุรี เพชรบูรณ์
ยโสธร ร้อยเอ็ด เลย สระแก้ว สุรินทร์ อ่างทอง อุดรธานี และอุตรดิตถ์

ข้อ ๗  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยสิบบาท
ในท้องที่จังหวัดกำแพงเพชร ชัยภูมิ ชุมพร เชียงราย ตรัง ตาก นครศรีธรรมราช
พิจิตร แพร่ มหาสารคาม แม่ฮ่องสอน ระนอง ราชบุรี ลำปาง ลำพูน ศรีสะเกษ สตูล
สิงห์บุรี สุโขทัย หนองบัวลำภู อำนาจเจริญ และอุทัยธานี

ข้อ ๘  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดนราธิวาส ปัตตานี และยะลา

ข้อ ๙  เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๒ ถึงข้อ
๘ คำว่า วัน หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้
แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม
(๑) เจ็ดชั่วโมง
สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามกฎกระทรวง ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
(๒) แปดชั่วโมง
สำหรับงานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม (๑)

ข้อ ๑๐  ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ ๑๑  ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับนี้ ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่
๑ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๑ เป็นต้นไป

ประกาศ ณ
วันที่ ๑๙ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๑
จรินทร์
 จักกะพาก
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง

ภูมิกิติ/จัดทำ
๔
เมษายน ๒๕๖๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๖๓ ง/หน้า ๒๔/๑๙ มีนาคม ๒๕๖๑
รายงานของผู้สอบบัญชี

รายงานของผู้สอบบัญชี 

รายงานของผู้สอบบัญชี[๑]

เสนอ
คณะกรรมการกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง

สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้ตรวจสอบงบดุล ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๓
และ ๒๕๕๒ งบรายได้ ค่าใช้จ่าย และงบรายได้ค่าใช้จ่ายสะสม
สำหรับปีสิ้นสุดวันเดียวกันของแต่ละปีของกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ซึ่งผู้บริหารของกองทุนฯ
เป็นผู้รับผิดชอบต่อความถูกต้องและครบถ้วนของข้อมูลในงบการเงินเหล่านี้
ส่วนสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเป็นผู้รับผิดชอบในการแสดงความคิดเห็นต่องบการเงินดังกล่าวจากผลการตรวจสอบของสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน

สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้ปฏิบัติงานตรวจสอบตามมาตรฐานการสอบบัญชีที่รับรองทั่วไป
ซึ่งกำหนดให้สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินต้องวางแผนและปฏิบัติงานเพื่อให้ได้ความเชื่อมั่นอย่างมีเหตุผลว่างบการเงิน
แสดงข้อมูลที่ขัดต่อข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญหรือไม่
การตรวจสอบรวมถึงการใช้วิธีการทดสอบหลักฐานประกอบรายการทั้งที่เป็นจำนวนเงินและการเปิดเผยข้อมูลในงบการเงินการประเมินความเหมาะสมของหลักการบัญชีที่กองทุนฯ
ใช้และประมาณการเกี่ยวกับรายการทางการเงินที่เป็นสาระสำคัญ
ซึ่งผู้บริหารของกองทุนฯ
เป็นผู้จัดทำขึ้นตลอดจนการประเมินถึงความเหมาะสมของการแสดงรายการที่นำเสนอในงบการเงินโดยรวม
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเชื่อว่าการตรวจสอบดังกล่าวให้ข้อสรุปที่เป็นเกณฑ์อย่างเหมาะสมในการแสดงความเห็นของสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน

สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเห็นว่า
งบการเงินข้างต้นนี้แสดงฐานะการเงิน ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๓ และ ๒๕๕๒ และผลการดำเนินงานสำหรับปีสิ้นสุดวันเดียวกันของแต่ละปีของกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง
โดยถูกต้องตามที่ควรในสาระสำคัญตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป

เกศมณี
 กิจวรรณี
ผู้อำนวยการสำนัก

พัชรา  ลาภลือชัย
ผู้อำนวยการกลุ่ม

[เอกสารแนบท้าย]

๑. งบดุล ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๓ และ ๒๕๕๒
งบรายได้ ค่าใช้จ่าย และงบรายได้ค่าใช้จ่ายสะสม
สำหรับปีสิ้นสุดวันเดียวกันของแต่ละปีของกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๘ พฤษภาคม ๒๕๕๕

ณัฐพร/ผู้ตรวจ
๘ พฤษภาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนพิเศษ ๗๔ ง/หน้า ๖๔/๒ พฤษภาคม ๒๕๕๕
ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 8)

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง

ประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
(ฉบับที่ ๘)[๑]

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการประชุมศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่
ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามที่กฎหมายกำหนด เมื่อวันที่ ๑๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ และมีมติเห็นชอบให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อใช้บังคับแก่นายจ้างและลูกจ้างทุกคน

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๗๙ (๓) และมาตรา ๘๘ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ คณะกรรมการค่าจ้างจึงออกประกาศไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง
เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๖) ลงวันที่ ๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๔
และประกาศคณะกรรมการค่าจ้าง เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๗)
ลงวันที่ ๑๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

ข้อ
๒  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยสิบบาท
ในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดนครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี ภูเก็ต สมุทรปราการ
และสมุทรสาคร

ข้อ
๓  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยแปดบาท
ในท้องที่จังหวัดกระบี่ ขอนแก่น ฉะเชิงเทรา ชลบุรี เชียงใหม่ นครราชสีมา ปราจีนบุรี
พระนครศรีอยุธยา พังงา ระยอง สงขลา สระบุรี และสุราษฎร์ธานี

ข้อ
๔  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยห้าบาท
ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี กาฬสินธุ์ กำแพงเพชร จันทบุรี ชัยนาท ชัยภูมิ เชียงราย
ตราด ตาก นครนายก นครพนม นครสวรรค์ น่าน บึงกาฬ บุรีรัมย์ ประจวบคีรีขันธ์ พะเยา
พัทลุง พิจิตร พิษณุโลก เพชรบุรี เพชรบูรณ์ แพร่ มหาสารคาม มุกดาหาร แม่ฮ่องสอน
ยโสธร ร้อยเอ็ด ราชบุรี ลพบุรี ลำปาง ลำพูน เลย ศรีสะเกษ สกลนคร สตูล สมุทรสงคราม
สระแก้ว สุโขทัย สุพรรณบุรี สุรินทร์ หนองคาย หนองบัวลำภู อ่างทอง อำนาจเจริญ อุดรธานี
อุตรดิตถ์ อุทัยธานี และอุบลราชธานี

ข้อ
๕  ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละสามร้อยบาท
ในท้องที่จังหวัดชุมพร ตรัง นครศรีธรรมราช นราธิวาส ปัตตานี ยะลา ระนอง
และสิงห์บุรี

ข้อ
๖  เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๒ ถึงข้อ ๕
คำว่า วัน หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้
แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม
(๑) เจ็ดชั่วโมง
สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามกฎกระทรวง ฉบับที่
๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม (๑)

ข้อ
๗  ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

ข้อ
๘  ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างฉบับนี้
ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๐ เป็นต้นไป

ประกาศ
ณ วันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙
หม่อมหลวงปุณฑริก
 สมิติ
ปลัดกระทรวงแรงงาน
ประธานกรรมการค่าจ้าง

ปริยานุช/จัดทำ
๙ ธันวาคม ๒๕๕๙

วริญา/ตรวจ
๙ ธันวาคม ๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๒๘๔ ง/หน้า ๑๔/๗ ธันวาคม ๒๕๕๙