กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พุทธศักราช 2486

กฎกระทรวงการคลัง
ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ
พุทธศักราช ๒๔๘๖[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๕ มาตรา ๑๗ มาตรา ๒๒ และมาตรา ๒๓ แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ พุทธศักราช ๒๔๘๖
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎไว้ ดังต่อไปนี้

เงื่อนไขการจำหน่ายยาสูบ

ข้อ
๑  ให้ผู้จำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบปฏิบัติตามเงื่อนไข
ดังต่อไปนี้
(๑)
ต้องนำใบอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบปิดหรือแขวนไว้ในร้านจำหน่ายในที่ซึ่งแลเห็นได้ง่าย ถ้าจำหน่ายเร่ต้องนำใบอนุญาตให้จำหน่ายไปด้วย
และต้องปิดหรือแขวนไว้ให้เห็นได้สะดวก
(๒)
การจำหน่ายยาสูบ เมื่อเปิดซองยาสูบออกจำหน่าย ต้องทำลายแสตมป์ยาสูบให้เสียสภาพไป
และยาสูบที่จำหน่ายปลีกย่อยนั้น จะต้องคงอยู่ในซองของยาสูบนั้น ไม่สับเปลี่ยนซอง
หรือนำยาสูบไปวางไว้ในภาชนะอื่น  ทั้งนี้
ให้ใช้เฉพาะผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบที่มิได้ประกอบอุตสาหกรรมขึ้นเอง
ถ้าผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบ จะจำหน่ายยาสูบเป็นรายปลีกย่อยไม่ได้
จะจำหน่ายได้แต่ยาสูบที่บรรจุซองเป็นซอง ๆ ไป
(๔)
ต้องนำยาสูบที่มีอยู่ออกวางจำหน่าย กับต้องจำหน่ายตามราคาตลาด และไม่สูงกว่าราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตประกาศกำหนด
ห้ามมิให้กักกันยาสูบไว้ด้วยประการใด ๆ เว้นแต่จะเก็บไว้เพื่อสูบเองไม่เกินจำนวนห้าซอง
(๔)
ต้องยอมให้เจ้าพนักงานตรวจยาสูบ ซึ่งอยู่ในความครอบครอง และถ้ามีบัญชีหลักฐานการค้ายาสูบ
ต้องยอมให้เจ้าพนักงานตรวจด้วย

ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบ

ข้อ
๒  ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบให้เรียกเก็บตามอัตรา
ดังต่อไปนี้
(๑)
ผู้ขายยาสูบครั้งหนึ่งตั้งแต่ร้อยซองขึ้นไป ให้แก่ผู้ที่จะนำไปขายส่งหรือขายปลีก
เรียกว่า ผู้ขายส่ง ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้ปีละห้าบาท
(๒)
ผู้รับซื้อยาสูบจากบุคคลอื่นมาทำการขายครั้งหนึ่งตั้งแต่สิบซองขึ้นไป
ให้แก่ผู้ที่จะนำไปขายปลีก เรียกว่า ผู้ขายส่งช่วง ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้ปีละสามบาท
(๓)
ผู้ขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภค เรียกว่า ผู้ขายปลีก ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้
ปีละหนึ่งบาท
ผู้จำหน่ายยาสูบซึ่งได้เสียค่าธรรมเนียมการจำหน่ายยาสูบตามความในข้อ
๒ นี้ ในประเภทที่มีค่าธรรมเนียมอัตราสูงแล้ว ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในประเภทจำหน่ายที่มีอัตราค่าธรรมเนียมต่ำอีก

เงื่อนไขในการประกอบอุตสาหกรรมยาสูบ

ข้อ
๓  ผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบต้องปฏิบัติตามเงื่อนไข
ดังต่อไปนี้
(๑)
จัดโรงอุตสาหกรรมให้มั่นคง ที่ทางที่จะขนยาสูบออกจากโรงอุตสาหกรรมได้เฉพาะที่ได้รับอนุญาต
(๒)
เก็บรักษาใบยาและยาเส้นไว้ในสถานที่ ๆ ได้รับอนุญาต
(๓)
จัดให้มีห้องมั่นคงภายในโรงอุตสาหกรรม สำหรับเก็บรักษายาสูบที่บรรจุซองแล้ว แต่ยังมิได้ปิดหรือประทับแสตมป์ยาสูบ
(๔)
ส่งมอบยาสูบออกจากโรงอุตสาหกรรมภายในเวลาระหว่าง ๘.๐๐ นาฬิกา ถึง ๑๗.๐๐ นาฬิกา
(๕)
จัดให้มีที่ทำการอันเหมาะสม และมีพัสดุต่าง ๆ อันควรแก่ที่ทำการรวมตลอดถึงโทรศัพท์สำหรับเจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งไปประจำโรงอุตสาหกรรมนั้น
ๆ 
(๖)
ทำบัญชีของคงโรงอุตสาหกรรม และงบเดือนแสดงกิจการโดยละเอียด
(๗)
ยอมให้เจ้าพนักงานตรวจของคงโรงอุตสาหกรรมเมื่อต้องการ

ข้อ
๔  ผู้ประกอบอุตสาหกรรมที่ประกอบการทำยาสูบในวันหนึ่งไม่เกินสองร้อยมวน
ไม่ต้องได้รับอนุญาตประกอบการทำยาสูบ แต่ยาสูบที่ทำขึ้นนั้นเมื่อจำหน่าย ต้องปิดแสตมป์ตามพระราชบัญญัติยาสูบ

ข้อ
๕  ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตประกอบอุตสาหกรรมให้เรียกเก็บตามอัตรา
ดังต่อไปนี้
(๑)
อุตสาหกรรมซิกาแรต ปีละสองร้อยบาท
(๒)
อุตสาหกรรมซิการ์ หรือยากล้อง หรือยามวนเอง ปีละห้าสิบบาท
(๓)
อุตสาหกรรมบุหรี่อื่น ๆ ปีละสิบบาท

กฎให้ไว้
ณ วันที่ ๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๔๘๖

ภ.  บริภันท์ยุทธกิจ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

ศิรวัชร์/จัดทำ
๑๐
มกราคม ๒๕๖๒

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๖๐/ตอนที่ ๘/หน้า ๓๐๗/๔ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖