atyko/rag_thai_laws huggingface dataset:
พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช 2484 (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2496

พระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกา
ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ (ฉบับที่ ๓)
พ.ศ. ๒๔๙๖

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๙
ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๙๖
เป็นปีที่ ๘
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช  มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ ในทุกท้องที่ตลอดราชอาณาจักร

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕
และมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช ๒๔๘๔
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดั่งต่อไปนี้

มาตรา ๑ 
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๖

มาตรา ๒[๑] 
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช ๒๔๘๔ ในทุกท้องที่ตลอดราชอาณาจักรบรรดาซึ่งยังมิได้มีพระราชกฤษฎีกาประกาศให้ใช้

มาตรา ๔ 
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป.  พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ
โดยที่ปรากฏว่ามีบุคคลจำนวนมากเที่ยวขอทานอยู่ตามชุมนุมชนในราชอาณาจักร
เฉพาะอย่างยิ่งในงานเทศกาล เช่น งานเทศกาลประจำปีนมัสการพระปฐมเจดีย์
จังหวัดนครปฐม งานประจำปีเขางู จังหวัดราชบุรี และงานประจำปีนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์
จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นต้น ก่อให้เกิดการกีดขวางและทำความรำคาญให้แก่ประชาชนไม่สมด้วยวัฒนธรรมของชาติ
ทั้งเป็นที่น่าละอายแก่ชาวต่างประเทศที่ได้มาเที่ยวพบเห็น สมควรจัดการควบคุมเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยและวัฒนธรรมอันดีของชาติ

คุณากร/ผู้จัดทำ
๗ ธันวาคม ๒๕๕๔

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๗๐/ตอนที่ ๗๑/หน้า ๑๓๗๙/๑๐ พฤศจิกายน ๒๔๙๖
ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน ว่าด้วยการแจ้งของผู้ประสงค์จะแสดงความสามารถต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น พ.ศ. 2559

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยการแจ้งของผู้ประสงค์จะแสดงความสามารถต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น
พ.ศ. ๒๕๕๙

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๙ (๔) และมาตรา ๑๔ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙
ประกอบมติคณะกรรมการควบคุมการขอทาน เมื่อวันที่ ๑๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ จึงได้ออกระเบียบไว้
ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยการแจ้งของผู้ประสงค์จะแสดงความสามารถต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๕๙

ข้อ
๒[๑]  ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  ผู้มีบัตรประจำตัวผู้แสดงความสามารถที่ประสงค์จะแสดงความสามารถในพื้นที่ใดให้แจ้งต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นในเขตพื้นที่นั้นด้วยตนเองหรือวิธีการอื่นใดและเมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นในเขตพื้นที่ได้รับแจ้งแล้ว
ให้ออกใบรับแจ้งไว้เป็นหลักฐานโดยเร็ว

ข้อ
๔  การแจ้งเพื่อแสดงความสามารถตามข้อ
๓
ผู้มีบัตรประจำตัวผู้แสดงความสามารถอาจมีหนังสือแต่งตั้งให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะดำเนินการแทนตนได้
ในกรณีที่ผู้แสดงความสามารถประสงค์จะแสดงความสามารถเป็นหมู่คณะ
สามารถดำเนินการแต่งตั้งบุคคลตามวรรคหนึ่งดำเนินการแทนตนได้

ข้อ
๕  แบบของใบแจ้งและใบรับแจ้งให้เป็นไปตามที่อธิบดีประกาศกำหนด

ประกาศ ณ วันที่ ๒๙
กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๙
พลตำรวจเอก อดุลย์  แสงสิงแก้ว
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ประธานกรรมการควบคุมการขอทาน

วิศนี/ปริยานุช/จัดทำ
๘ ธันวาคม ๒๕๕๙
ปริญสินีย์/ตรวจ
๓๐ ธันวาคม
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๒๗๗ ง/หน้า ๙/๑ ธันวาคม ๒๕๕๙
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องกำหนดกรมและสถานสงเคราะห์ตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช 2484

ประกาศกระทรวงมหาดไทย

ประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่องกำหนดกรมและสถานสงเคราะห์ตามความ
ในพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔[๑]

อาศัยความในมาตรา ๕ วรรคท้าย และมาตรา ๑๔
แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช ๒๔๘๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
กำหนดกรมและสถานสงเคราะห์ไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ให้กรมประชาสงเคราะห์มีหน้าที่ควบคุมดำเนินการปฏิบัติเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์สำหรับคนชราภาพ

ข้อ ๒ 
ให้กรมสาธารณสุขมีหน้าที่ควบคุมดำเนินการปฏิบัติเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์สำหรับคนวิกลจริต
คนพิการ และคนมีโรค

ข้อ ๓ 
ให้สถานอาชีพสงเคราะห์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ในความควบคุมของกรมประชาสงเคราะห์เป็นสถานสงเคราะห์สำหรับคนชราภาพ

ข้อ ๔ 
ให้บรรดาโรงพยาบาลโรคจิตต์ในความควบคุมของกรมสาธารณสุข เป็นสถานสงเคราะห์สำหรับคนวิกลจริต

ข้อ ๕ 
ให้อนาถาพยาบาล อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในความควบคุมของสาธารณสุข
เป็นสถานสงเคราะห์สำหรับคนพิการและคนมีโรคอื่นนอกจากโรคเรื้อน

ข้อ ๖ 
ให้โรงพยาบาลโรคเรื้อน อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในความควบคุมของกรมสาธารณสุขเป็นสถานสงเคราะห์สำหรับคนมีโรคเรื้อน

ประกาศ ณ วันที่ ๓๐ มกราคม พุทธศักราช ๒๔๘๕
ช.  เชวงศักดิ์สงคราม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

คุณากร/ผู้จัดทำ
๘ ธันวาคม ๒๕๕๔

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๕๙/ตอนที่ ๑๐/หน้า ๔๔๕/๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๕
พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช 2484 (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2495

พระราชกฤษฎีกา

พระราชกฤษฎีกา
ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ (ฉบับที่ ๒)
พ.ศ. ๒๔๙๕

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ ๘
มีนาคม พ.ศ. ๒๔๙๕
เป็นปีที่ ๗
ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า
ฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ ในจังหวัดสระบุรี

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕
ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ 
พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พุทธศักราช ๒๔๘๔ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๕

มาตรา ๒[๑] 
พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ 
ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พุทธศักราช ๒๔๘๔ ในจังหวัดสระบุรี

มาตรา ๔ 
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป.  พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี

คุณากร/ผู้จัดทำ
๗ ธันวาคม ๒๕๕๔

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๖/เล่ม ๖๙/หน้า ๓๘๓/๑๑ มีนาคม ๒๔๙๕
ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการในการคัดกรองผู้ทำการขอทาน พ.ศ. 2559

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการในการคัดกรองผู้ทำการขอทาน
พ.ศ. ๒๕๕๙

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๙ (๔) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙ ประกอบมติคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
เมื่อวันที่ ๑๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ จึงได้ออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการในการคัดกรองผู้ทำการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙

ข้อ
๒[๑]  ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  ในระเบียบนี้
การคัดกรอง หมายความว่า
การคัดแยกผู้ทำการขอทานอย่างถี่ถ้วนรอบคอบโดยพิจารณาจากสภาพความเป็นจริงและสภาพทางกายภาพ
พนักงานเจ้าหน้าที่ หมายความว่า
ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้และให้หมายความรวมถึงพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
อธิบดี หมายความว่า
อธิบดีกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ

ข้อ
๔  เมื่อได้รับแจ้งหรือพบเห็นเป็นที่ประจักษ์ให้ถ่ายภาพขณะกระทำความผิดและให้พนักงานเจ้าหน้าที่ดำเนินการดังนี้
(๑)
พิจารณาในเบื้องต้นว่าเป็นผู้เข้าข่ายกระทำความผิดตามมาตรา ๑๓ (๑) และ (๒) โดยให้นำตัวมาคัดกรองในสถานที่
ๆ อธิบดีประกาศกำหนด
(๒)
นำผู้กระทำความผิดตามมาตรา ๑๓ (๑) และ (๒)
ไปยังสถานคุ้มครองและพัฒนาคุณภาพชีวิตเพื่อดำเนินการคัดกรอง โดยการสอบข้อเท็จจริง
ถ่ายรูป ตรวจสอบทรัพย์สิน ตรวจสอบสภาพร่างกายและสภาพจิตใจ
ตลอดจนหลักฐานอื่นที่เกี่ยวข้อง
(๓)
การสอบข้อเท็จจริงและวิเคราะห์เพื่อคัดกรองให้ดำเนินการดังนี้
(ก)
หากพบว่าเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์
ให้ส่งตัวไปดำเนินการตามกฎหมายป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์
(ข)
หากพบว่าเป็นบุคคลต่างด้าว
ให้ส่งตัวไปยังกองบังคับการตรวจคนเข้าเมืองหรือสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองจังหวัด  ทั้งนี้
ในกรณีที่มีความสัมพันธ์กันทางสายโลหิต ให้ตรวจสอบสารพันธุกรรม (DNA) เพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์เสียก่อน
โดยในระหว่างดำเนินการให้ส่งตัวไปยังสถานที่พักพิงชั่วคราวตามประกาศของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
(ค)
หากพบว่าเป็นเด็ก สตรี ผู้สูงอายุ คนวิกลจริต คนพิการหรือทุพพลภาพ
และไม่มีผู้อุปการะ
ให้ประสานหน่วยงานที่เกี่ยวข้องตามกฎหมายเฉพาะเพื่อดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ต่อไปแต่ในกรณีมีผู้อุปการะให้ดำเนินการช่วยเหลือตามกระบวนการสังคมสงเคราะห์โดยประสานครอบครัวชุมชนและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
เพื่อป้องกันมิให้กลับมากระทำการขอทานอีก
(ง)
หากพบว่าไม่ใช่บุคคลตามข้อ (ก)  (ค)
และเป็นบุคคลซึ่งไม่สามารถประกอบอาชีพได้ไม่มีญาติมิตรอุปการะเลี้ยงดูและไม่มีทางเลี้ยงชีพอย่างอื่น
หรืออยู่ในสภาวะยากลำบาก
ให้ได้รับการคุ้มครองและพัฒนาคุณภาพชีวิตตามระเบียบที่อธิบดีกำหนดตามพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน
พ.ศ. ๒๕๕๙
(จ)
หากพบว่าผู้ทำการขอทานเป็นบุคคลที่ได้รับความเจ็บป่วย มีบาดแผลเป็นโรคเรื้อรัง หญิงมีครรภ์
หรือมีความจำเป็นเร่งด่วนด้านสุขภาพ
ให้ดำเนินการคุ้มครองและพัฒนาคุณภาพชีวิตตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด

ประกาศ ณ วันที่ ๒๙
กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๙
พลตำรวจเอก อดุลย์  แสงสิงแก้ว
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ประธานกรรมการควบคุมการขอทาน

วิศนี/ปริยานุช/จัดทำ
๗ ธันวาคม ๒๕๕๙
ปริญสินีย์/ตรวจ
๓๐ ธันวาคม
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๒๗๗ ง/หน้า ๖/๑ ธันวาคม ๒๕๕๙
ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน ว่าด้วยการจำแนกลักษณะผู้ทำการขอทานกับผู้แสดงความสามารถ พ.ศ. 2559

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน

ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยการจำแนกลักษณะผู้ทำการขอทานกับผู้แสดงความสามารถ
พ.ศ. ๒๕๕๙

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา
๙ (๔) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙ ประกอบมติคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
เมื่อวันที่ ๑๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ จึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ
๑  ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการควบคุมการขอทาน
ว่าด้วยการจำแนกลักษณะผู้ทำการขอทานกับผู้แสดงความสามารถ พ.ศ. ๒๕๕๙

ข้อ
๒[๑]  ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ข้อ
๓  ในระเบียบนี้
การขอทานด้วยการกระทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสาร หมายความว่า
การกระทำเพื่อให้ผู้อื่นเกิดความสงสารไม่ว่าจะด้วยวิธีการใด
โดยมีความมุ่งหมายให้ผู้นั้นมอบเงินหรือทรัพย์สินแก่ตน ซึ่งการกระทำดังกล่าวมิได้เป็นการแสดงความสามารถ
การขอกันฉันญาติมิตร หรือเป็นการเรี่ยไรตามกฎหมายว่าด้วยการเรี่ยไร
การแสดงความสามารถ หมายความว่า
การกระทำใดที่ผู้ได้รับการจดแจ้งให้เป็นผู้แสดงความสามารถเพื่อแสดงแก่ผู้ชมหรือผู้ฟัง
ไม่ว่าจะเป็นการเล่นดนตรีหรือการแสดงอื่นใด
ซึ่งทำให้ผู้ชมหรือผู้ฟังเกิดความพึงพอใจต่อการแสดงนั้น
โดยส่งมอบเงินหรือทรัพย์สินให้เป็นการตอบแทน

ข้อ
๔  การกระทำที่เป็นการขอทาน
(๑)
การขอเงินหรือทรัพย์สินจากผู้อื่นเพื่อเลี้ยงชีวิต
(๒)
การขอทานด้วยการกระทำเพื่อให้ผู้อื่นเกิดความสงสารและส่งมอบเงินหรือทรัพย์สินให้

ข้อ
๕  การกระทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสารและส่งมอบเงินหรือทรัพย์สินให้เพื่อการขอทานตามข้อ
๔ (๒) มีลักษณะดังนี้
(๑)
แสดงให้ผู้อื่นเห็นถึงความพิการ ความเจ็บป่วย มีบาดแผล หรือเป็นโรคเรื้อรัง
(๒)
แสร้งทำเป็นคนพิการ คนเจ็บป่วย มีบาดแผล หรือเป็นโรคเรื้อรัง
(๓)
นำเด็ก สตรีมีครรภ์ คนชรา คนพิการ คนเจ็บป่วย มีบาดแผล
หรือเป็นโรคเรื้อรังมาใช้เป็นเครื่องมือเพื่อทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสารและส่งมอบเงินหรือทรัพย์สินให้
(๔)
การใช้สัตว์ไม่ว่าจะเป็นปกติ พิการ เจ็บป่วย มีบาดแผล หรือเป็นโรคเรื้อรัง
เพื่อทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสาร โดยมีเจตนาใช้สัตว์นั้นเป็นเครื่องมือในการขอทาน

ข้อ
๖  การแสดงความสามารถของผู้แสดงความสามารถมีลักษณะดังนี้
(๑)
การแสดงดนตรี การแสดงละคร การแสดงทางนาฏศิลป์ การแสดงงานศิลปะอื่นใดการแสดงกายกรรม
มายากล กีฬา หรือการนำสัตว์มาแสดงความสามารถ
(๒)
การร้องเพลงไม่ว่าจะมีหรือไม่มีดนตรีประกอบ
(๓)
การแต่งกายหรือตกแต่งร่างกายอันเป็นศิลปะเพื่อแสดงแก่ผู้ชม

ข้อ
๗  ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งดำเนินการตามมาตรา
๑๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. ๒๕๕๙ เป็นผู้พิจารณาตามระเบียบนี้
เพื่อส่งตัวผู้ทำการขอทานไปยังสถานคุ้มครองและพัฒนาคุณภาพชีวิตก่อนดำเนินการคัดกรองต่อไป

ประกาศ ณ วันที่ ๒๙
กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๙
พลตำรวจเอก อดุลย์  แสงสิงแก้ว
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ประธานกรรมการควบคุมการขอทาน

วิศนี/ปริยานุช/จัดทำ
๗ ธันวาคม ๒๕๕๙
ปริญสินีย์/ตรวจ
๓๐ ธันวาคม
๒๕๕๙

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๒๗๗ ง/หน้า ๑/๑ ธันวาคม ๒๕๕๙
พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2481

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
ควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
(ฉบับที่ ๒)
พุทธศักราช
๒๔๘๑

ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่
๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐)
อาทิตย์
ทิพอาภา
พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน
ตราไว้
ณ วันที่ ๑๙ เมษายน พุทธศักราช ๒๔๘๒
เป็นปีที่
๖ ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช
๒๔๗๔

จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้
โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑
พระราชบัญญัติให้เรียกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
(ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๘๑

มาตรา ๒[๑]
 ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓
 ให้ยกเลิกความในมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๔  ห้ามมิให้บุคคลใดประกอบการอาชีพดังต่อไปนี้
โดยมิได้รับอนุญาตสำหรับกิจการนั้น ๆ จากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต
(๑) การขายทอดตลาด
นอกจากการขายทอดตลาดซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเป็นผู้ขาย
หรือการขายทอดตลาดเพื่อประโยชน์ของสมาคมหรือสาธารณประโยชน์
ซึ่งรัฐมนตรีสั่งเป็นหนังสือให้ยกเว้นเฉพาะกรณี
(๒) การค้าของเก่า
นอกจากการค้าของเก่าบางประเภทหรือบางชนิดซึ่งรัฐมนตรีได้ประกาศยกเว้นในราชกิจจานุเบกษา
ของเก่าซึ่งรัฐมนตรีได้ประกาศยกเว้นดังกล่าวในวรรคก่อน
เมื่อเห็นสมควร รัฐมนตรีจะประกาศเพิกถอนการยกเว้นเสียทั้งหมด
หรือแต่เพียงบางประเภท บางชนิดก็ได้
ผู้ค้าของเก่าประเภทหรือชนิดซึ่งได้มีประกาศเพิกถอนการยกเว้นดังกล่าวแล้ว
จำต้องรับใบอนุญาตภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๔
 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี

พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ มาตรา ๔ ซึ่งพระราชบัญญัติฉบับนี้ให้ยกเลิก มีข้อความดังต่อไปนี้
มาตรา ๔  นอกจากการขายทอดตลาดซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเป็นผู้ขาย
ท่านห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดประกอบการอาชีพขายทอดตลาดหรือทำการอาชีพค้าของเก่าโดยมิได้รับใบอนุญาตสำหรับกิจการนั้น
ๆ จากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาตในการขายทอดตลาด ซึ่งสโมสรหรือสมาคมเป็นผู้กระทำเอง
หรือบุคคลอื่นกระทำให้เพื่อประโยชน์แห่งสโมสรหรือสมาคมนั้น ๆ
หรือเพื่อสาธารณประโยชน์ใด ๆ ท่านว่าเสนาบดีมีอำนาจที่จะให้ความยกเว้นได้
ไม่ต้องมีใบอนุญาต

อัมพิกา/แก้ไข
๔/๓/๔๕
B+A (C)

วศิน/แก้ไข
๒๖
พฤษภาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๕๖/-/หน้า ๕๑๒/๑ พฤษภาคม ๒๔๘๒
กฎกระทรวง ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2555) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช 2474

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๑๐
(พ.ศ. ๒๕๕๕)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช
๒๔๗๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ วรรคหนึ่ง
แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้
ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความในข้อ ๓ แห่งกฎกระทรวงมหาดไทย
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
(ฉะบับที่ ๒) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๙ (พ.ศ. ๒๕๔๘)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๓  ให้ผู้ดำรงตำแหน่งต่อไปนี้ เป็นนายตรวจ
(๑) อธิบดีกรมการปกครอง และข้าราชการพลเรือนสามัญ
สังกัดกรมการปกครองในกรุงเทพมหานคร
(๒) ปลัดจังหวัด นายอำเภอ ปลัดอำเภอผู้เป็นหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอ
และปลัดอำเภอแห่งท้องที่ ในจังหวัดอื่นนอกจากกรุงเทพมหานคร

ให้ไว้
ณ วันที่ ๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๕
ยงยุทธ
 วิชัยดิษฐ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากมีการปรับปรุงระบบจำแนกตำแหน่งของข้าราชการพลเรือนสามัญตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน
พ.ศ. ๒๕๕๑ สมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎกระทรวงมหาดไทยออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ (ฉะบับที่ ๒) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๙ (พ.ศ.
๒๕๔๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
เพื่อกำหนดตำแหน่งผู้ที่ทำหน้าที่นายตรวจเสียใหม่ให้สอดคล้องเป็นปัจจุบัน  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ปริยานุช/ผู้จัดทำ
๒๐ กันยายน
๒๕๕๕

ปณตภร/ผู้ตรวจ
๒๑ กันยายน
๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๙๐ ก/หน้า ๔๐/๑๙ กันยายน ๒๕๕๕
พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า (ฉบับที่ 3) พุทธศักราช 2484

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ
ควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
(ฉบับที่ ๓)
พุทธศักราช
๒๔๘๔

ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่
๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐)
อาทิตย์ทิพอาภา
พล. อ.
พิชเยนทรโยธิน
ตราไว้
ณ วันที่ ๒๔ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๘๔
เป็นปีที่
๘ ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า
สมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่าเพื่ออนุวรรตการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติปีปฏิทิน
พุทธศักราช ๒๔๘๓

จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร
ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
(ฉบับที่ ๓) พุทธศักราช ๒๔๘๔

มาตรา ๒[๑]
 ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓  ให้แก้คำว่า วันที่
๓๑ มีนาคม ในมาตรา ๑๑
แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔ เป็น วันที่
๓๑ ธันวาคม

มาตรา ๔ 
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี

ดวงใจ/แก้ไข
๓
ต.ค. ๔๔
A+B (C)

วศิน/แก้ไข
๒๖
พฤษภาคม ๒๕๕๒

[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๕๘/-/หน้า ๑๕๐๔/๕ พฤศจิกายน ๒๔๘๔
กฎกระทรวง ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2526) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช 2474

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๘ (พ.ศ. ๒๕๒๖)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความในข้อ ๒ แห่งกฎกระทรวงมหาดไทย
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
(ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๓ กันยายน พุทธศักราช ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๕ ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
ลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๙๑ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๒ 
ให้ผู้ดำรงตำแหน่งต่อไปนี้ เป็นเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต
(๑) ผู้บังคับการกองทะเบียน กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง
กรมตำรวจสำหรับในกรุงเทพมหานคร
(๒) ผู้ว่าราชการจังหวัด สำหรับเขตจังหวัดอื่น
นอกจากกรุงเทพมหานคร

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๒๖
พลเอก สิทธิ  จิรโรจน์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากกฎกระทรวงมหาดไทยออก ตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ (ฉบับที่ ๒)ฯ ได้กำหนดให้หัวหน้ากองทะเบียน
และข้าหลวงประจำจังหวัด เป็นเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต แต่ในปัจจุบันได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อตำแหน่งหัวหน้ากองทะเบียนเป็นผู้บังคับการกองทะเบียน
และเปลี่ยนชื่อตำแหน่งข้าหลวงประจำจังหวัดเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด
สมควรแก้ไขชื่อตำแหน่งดังกล่าวให้ถูกต้อง 
จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

มณฑิตา/ผู้จัดทำ
๓ พฤษภาคม ๒๕๕๕

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๕ กรกฎาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๑๐๐/ตอนที่ ๑๒๒/ฉบับพิเศษ หน้า ๑๓/๒๒ กรกฎาคม ๒๕๒๖
กฎกระทรวง ฉบับที่ 5 ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาด และค้าของเก่า พุทธศักราช 2474

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๕
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช
๒๔๗๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้

ให้ยกเลิกความในข้อ ๒ และข้อ ๓ แห่งกฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่
๒) ลงวันที่ ๓ กันยายน พุทธศักราช ๒๔๘๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๒ 
ให้ผู้มีตำแหน่งต่อไปนี้เป็นเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต คือ
ก. หัวหน้ากองทะเบียน หรือผู้รักษาการแทน สำหรับเขตจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี
ข. ข้าหลวงประจำจังหวัด หรือผู้รักษาการแทน สำหรับเขตจังหวัดอื่นนอกจากจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี
ข้อ ๓ 
ให้เจ้าพนักงานฝ่ายปกครองตั้งแต่ปลัดอำเภอชั้นตรีขึ้นไป และให้เจ้าพนักงานฝ่ายตำรวจซึ่งมียศตั้งแต่ชั้นนายร้อยตำรวจตรีขึ้นไป
เป็นนายตรวจ

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๓ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๙๑
จอมพล ป.  พิบูลสงคราม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

มณฑิตา/ผู้จัดทำ
๓ พฤษภาคม ๒๕๕๕

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๕ กรกฎาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๖๖/ตอนที่ ๕/หน้า ๕๐/๒๕ มกราคม ๒๔๙๒
กฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2517) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช 2474

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๖ (พ.ศ. ๒๕๑๗)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
ให้ยกเลิกความในข้อ ๘ แห่งกฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่ ๒)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
ลงวันที่ ๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่ ๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔
ลงวันที่ ๒๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๔๘๙ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๘ 
ค่าธรรมเนียมในการออกใบอนุญาตประกอบการอาชีพขายทอดตลาดและค้าของเก่า
ให้เรียกเก็บดังนี้
(๑) การขายทอดตลาด                                           ปีละ
๓,๐๐๐ บาท
(๒) การค้าของเก่า
(ก) ประเภทโบราณวัตถุหรือ
ศิลปวัตถุ ตามกฎหมายว่าด้วยโบราณ
สถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ
และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ                           ปีละ
๒,๕๐๐ บาท
(ข) ประเภท เพชร พลอย ทอง
นาก เงิน หรืออัญมณี                                   ปีละ
๒,๐๐๐ บาท
(ค) ประเภทรถยนต์ ตามกฎหมายว่าด้วยรถยนต์           ปีละ
๑,๕๐๐ บาท
(ง) ประเภทอื่น ๆ                                            ปีละ
๑,๐๐๐ บาท
การค้าของเก่าหลายประเภท ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในประเภทที่สูงกว่าประเภทเดียว

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๑๗
กมล  วรรณประภา
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ : -
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากค่าธรรมเนียมในการออกใบอนุญาตประกอบการอาชีพขายทอดตลาดและค้าของเก่าตามอัตราในปัจจุบันได้เรียกเก็บมาเป็นเวลานานแล้วและไม่เหมาะสมกับค่าของเงินซึ่งเปลี่ยนแปลงไปมาก
ประกอบกับเป็นการสมควรแบ่งประเภทของการค้าของเก่าและกำหนดค่าธรรมเนียมให้เหมาะสมกับแต่ละประเภทเพื่อให้เกิดความเป็นธรรม  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงฉบับนี้

มณฑิตา/ผู้จัดทำ
๓ พฤษภาคม ๒๕๕๕

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๕ กรกฎาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๑/ตอนที่ ๗๓/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๒๕ เมษายน ๒๕๑๗
กฎกระทรวง ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2524) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช 2474

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๗ (พ.ศ. ๒๕๒๔)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยออกกฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ 
ให้ยกเลิกความในข้อ ๘ แห่งกฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่ ๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ ลงวันที่ ๓กันยายน พ.ศ. ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๖ (พ.ศ. ๒๕๑๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
ข้อ ๘ 
ค่าธรรมเนียมในการออกใบอนุญาตประกอบการอาชีพขายทอดตลาดและค้าของเก่า
ให้เรียกเก็บดังนี้
(๑) การขายทอดตลาด                                 ปีละ
๑๕,๐๐๐ บาท
(๒) การค้าของเก่า
(ก) ประเภทโบราณวัตถุหรือศิลปวัตถุ
ตามกฎหมายว่าด้วยโบราณ
สถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ
และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ                 ปีละ
๑๒,๕๐๐ บาท
(ข) ประเภทเพชร พลอย ทอง นาก
เงิน หรืออัญมณี                               ปีละ
๑๐,๐๐๐ บาท
(ค) ประเภทรถยนต์ตามกฎหมาย
ว่าด้วยรถยนต์                                 ปีละ   ๗,๕๐๐ บาท
(ง) ประเภทอื่น ๆ                                  ปีละ   ๕,๐๐๐ บาท
การค้าของเก่าหลายประเภท
ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในประเภทที่สูงกว่าประเภทเดียว

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๔
พลเอก สิทธิ  จิรโรจน์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ
เนื่องจากอัตราค่าธรรมเนียมในการออกใบอนุญาตประกอบการอาชีพขายทอดตลาดและค้าของเก่า
ที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงมหาดไทย (ฉบับที่ ๒)
ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พุทธศักราช ๒๔๗๔ ลงวันที่
๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๖ (พ.ศ. ๒๕๑๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า
พุทธศักราช ๒๔๗๔ นั้น ต่ำเกินไป ไม่เหมาะสมกับสภาพการณ์ปัจจุบัน
สมควรเพิ่มอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวให้สูงขึ้น  จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

มณฑิตา/ผู้จัดทำ
๓ พฤษภาคม ๒๕๕๕

วิชพงษ์/ผู้ตรวจ
๕ กรกฎาคม ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา
เล่ม ๙๘/ตอนที่ ๑๗๐/ฉบับพิเศษ หน้า ๑๙/๑๔ ตุลาคม ๒๕๒๔