atepeq/tico19 huggingface dataset:
Comorbidities and complications: Patients with COVID-19 who require intensive care are more likely to suffer from acute cardiac injury and arrhythmia.
Comorbidities and complications: Comorbidities at mga komplikasyon: Ang mga pasyente na may COVID-19 na nangangailangan ng masinsinang pangangalaga ay mas malamang na magdusa mula sa talamak na pinsala sa puso at arrhythmia.
Cardiac events were also the main reason for death in SARS patients.
Ang mga pangyayari sa puso ang pangunahing dahilan din ng pagkamatay sa mga pasyente ng SARS.
It has been reported that SARS-CoV-2 can also bind to ACE2-positive cholangiocytes, which might lead to liver dysfunctions in COVID-19 patients.
Naiulat na ang SARS-CoV-2 ay maaari ring bumigkis sa ACE2-positive cholangiocytes, na maaaring humantong sa mga maling paggana ng atay sa mga pasyente ng COVID-19.
It is worth noting that age and underlying disease are strongly correlated and might interfere with each other.
Napakahalagang tandaan na ang edad at nakatagong sakit ay malakas na nakaugnay at maaaring makagambala sa bawat isa.
Abnormal laboratory findings: The C-reactive protein (CRP) level in blood reflects the severity of inflammation or tissue injury and has been proposed to be a potential prognostic factor for disease, response to therapy, and ultimate recovery.
Abnormal laboratory findings: Mga hindi normal na napag-alaman sa laboratoryo: Ang antas ng C-reactive protein (CRP) sa dugo ay sumasalamin sa kalubhaan ng pamamaga o pinsala sa tisyu at iminungkahi na isang potensyal na prognostic factor para sa sakit, tugon sa therapy, at ganap na paggaling.
The correlation of CRP level to the severity and prognosis of COVID-19 has also been proposed.
Ang korelasyon ng antas ng CRP sa kalubhaan at prognosis ng COVID-19 ay naimungkahi na rin.
In addition, elevated lactate dehydrogenase (LDH), aspartate aminotransferase (AST), alanine aminotransferase (ALT), and creatine kinase (CK) may also help predict the outcome.
Bilang dagdag, ang elevated lactate dehydrogenase (LDH), aspartate aminotransferase (AST), alanine aminotransferase (ALT), at creatine kinase (CK) ay maaari ring makatulong sa paghula ng kalalabasan.
These enzymes are expressed extensively in multiple organs, especially in the heart and liver, and are released during tissue damage.
Ang enzymes na ito ay malawakang ipinapakita sa maraming organo, lalo na sa puso at atay, at pinakakawalan sa panahon ng pagkasira ng tisyu.
Thus, they are traditional markers for heart or liver dysfunctions.
Kaya, ang mga ito ay tradisyonal na pananda ng maling paggana ng puso o atay.
Major clinical symptoms: Chest radiography and temporal progression of clinical symptoms should be considered together with the other issues for the prediction of outcomes and complications of COVID-19.
Major clinical symptoms: Mayor na klinikal na mga sintomas: Ang radiography ng dibdib at temporal na pagsulong ng klinikal na mga sintomas ay dapat isaalang-alang kasama ang iba pang isyu para sa paghula ng mga kalalabasan at mga komplikasyon ng COVID-19.
Use of steroids: As described above, steroids are immunosuppressant commonly used as an adjunctive therapy for infectious diseases to reduce the severity of inflammatory damage.
Use of steroids: Paggamit ng mga steroid: Tulad ng inilarawan sa itaas, ang mga steroid ay immunosuppressant na karaniwang ginagamit bilang isang adjunctive therapy para sa mga nakakahawang sakit upang mabawasan ang kalubhaan ng pinsala ng pamamaga.
Since a high dosage of corticosteroids was widely used in severe SARS patients, many survivors suffered from avascular osteonecrosis with life-long disability and poor life quality.
Dahil malawakang ginagamit ang isang mataas na dosis ng mga corticosteroids sa malubhang mga pasyente ng SARS, maraming nakaligtas ang nagdusa mula sa avascular osteonecrosis na may kapansanang panghabang-buhay at hindi magandang kalidad ng buhay.
Thus, if needed, steroids should be used at low dosage and for a short time in COVID-19 patients.
Kaya, kung kinakailangan, dapat gamitin ang mga steroid sa mababang dosis at sa maikling panahon sa mga pasyente ng COVID-19.
Mental stress: As described above, during the COVID-19 outbreak many patients have suffered from extraordinary stress as they often endured long periods of quarantine and extreme uncertainty and witnessed the death of close family members and fellow patients.
Mental stress: Stress sa kaisipan: Tulad ng inilarawan sa itaas, sa pagkalat ng COVID-19 maraming mga pasyente ang nagdusa mula sa pambihirang stress dahil madalas nilang tinitiis ang mahabang panahon ng pag-quarantine at matinding kawalan ng katiyakan at nasaksihan ang pagkamatay ng malapit na mga miyembro ng pamilya at kapwa pasyente.
It is imperative to provide psychological counseling and long-term support to help these patients recover from the stress and return to normal life.
Mahalagang magbigay ng sikolohikal na payo at pangmatagalang suporta upang matulungang gumaling ang mga pasyenteng ito mula sa stress at makabalik sa normal na buhay.
According to demographic studies so far, COVID-19 seems to have different epidemiological features from SARS.
Ayon sa mga demograpikong pag-aaral hanggang ngayon, tila may iba't ibang mga katangiang epidemiolohikal ang SARS sa COVID-19.
In addition to replicating in the lower respiratory tract, SARS-CoV-2 can efficiently replicate in the upper respiratory tract and causes mild or no symptoms in the early phase of infection, similar to other CoVs that cause common colds.
Bilang karagdagan sa pagkopya sa mas mababang daanan ng hininga, ang SARS-CoV-2 ay maaaring epektibong dumami sa itaas na daanan ng hininga at nagdudulot ng banayad o walang mga sintomas sa maagang yugto ng impeksiyon, katulad ng iba pang mga CoV na nagdudulot ng karaniwang mga sipon.
Therefore, infected patients at the early phase or incubation period can produce a large amount of virus during daily activities, causing great difficulty for the control of the epidemic.
Samakatwid, ang mga nahawahang pasyente sa maagang yugto o panahon ng inkubasyon ay maaaring makabuo ng maraming virus sa panahon ng pang-araw-araw na gawain, na nagdudulot ng malaking kahirapan sa pagkontrol ng epidemya.
However, the transmission of SARS-CoV was considered to occur when the patients are severely ill, while most transmission did not happen at the early phase.
Gayunpaman, ang paglipat ng SARS-CoV ay itinuring na nangyari kapag malubhang may sakit ang mga pasyente, habang hindi nangyari ang karamihan ng paglipat sa unang bahagi.
Thus, the current outbreak of COVID-19 is much more severe and difficult to control than the outbreak of SARS.
Kaya, ang kasalukuyang pagkalat ng COVID-19 ay higit na mas malubha at mahirap kontrolin kaysa sa pagkalat ng SARS.
Great efforts are currently underway in China including the lockdown of Wuhan and surrounding cities and continuous quarantine of almost the entire population in hopes of interrupting the transmission of SARS-CoV-2.
Ang malakihang pagsisikap ay kasalukuyang isinasagawa sa China kasama na ang pag-lockdown ng Wuhan at nakapaligid na mga lungsod at patuloy na pag-quarantine ng halos buong populasyon sa pag-asang maputol ang pagkalat ng SARS-CoV-2.
Although these actions have been dramatically damaging the economy and other sectors of the country, the number of new patients is declining, indicating the slowdown of the epidemic.
Bagaman ang mga pagkilos na ito ay lubos na nakapinsala sa ekonomiya at iba pang mga sektor ng bansa, ang bilang ng mga bagong pasyente ay bumababa, na nagpapahiwatig sa paghina ng epidemya.
The most optimistic estimate is that the outbreak will end by March and the downswing phase will last for 3-4 months.
Ang pinaka-optimistikong tantiya ay matatapos ang pagkalat sa katapusan ng Marso at ang paghupa ay tatagal nang 3-4 na buwan.
However, some other experts are not that optimistic.
Gayunpaman, ang ilang mga eksperto ay hindi gayon kaoptomistiko.
Paul Hunter, et al., estimated that COVID-19, which seems substantially more infectious than SARS, will not end in 2020.
Tinantya nina Paul Hunter, et al., na ang COVID-19, na tila higit na nakakahawa kaysa sa SARS, ay hindi matatapos sa 2020.
Ira Longini, et al., established a model to predict the outcome of the epidemic and suggested that SARS-CoV-2 could infect two-thirds of the global population.
Sina Ira Longini, et al., ay nagtatag ng isang modelo upang mahulaan ang kalalabasan ng epidemya at nagmungkahi na puwedeng mahawahan ng SARS-CoV-2 ang dalawang-katlo ng pandaigdigang populasyon.
A Canadian group reported that SARS-CoV-2 was detected in both mid-turbinate and throat swabs of patients who recovered and left the hospital 2 weeks earlier, which indicates that the newly identified virus could become a cyclical episode similar to influenza.
Iniulat ng isang grupong taga-Canada na napansin ang SARS-CoV-2 sa parehong mid-turbinate at throat swabs ng mga pasyente na gumaling at umalis sa ospital nang 2 linggo bago nito, na nagpapahiwatig na ang bagong natukoy na virus ay maaaring maging isang cyclical episode na katulad ng trangkaso.
However, promising signs have occurred in China based on the declining number of new cases, indicating the current strategies might have been working.
Gayunpaman, nangyari sa Tsina ang mga pangakong palatandaan batay sa bumababang bilang ng mga bagong kaso, na nagpapahiwatig na maaaring gumagana ang kasalukuyang mga diskarte.
Ebola was originally predicted to cause up to a million cases with half a million deaths.
Ang ebola ay orihinal na hinulaang magdudulot ng hanggang isang milyong kaso na may kalahating milyong kamatayan.
However, via strict quarantine and isolation, the disease has eventually been put under control.
Gayunpaman, sa pamamagitan ng mahigpit na pag-quarantine at pagbubukod, napigil ang sakit sa kalaunan.
It is possible, similar to SARS-CoV, that SARS-CoV-2 might become weaker in infectivity and eventually die down or become a less pathogenic virus co-existent with humans.
Posibleng katulad ng SARS-CoV, ang SARS-CoV-2 ay maaaring maging mas mahina sa paghawa at mamatay sa kalaunan o maging isang virus na bawas ang dulot na sakit na nabubuhay kasama ng mga tao.
A comparison of the epidemic of COVID-19 with that of SARS and MERS is provided below (Fig. ​(Fig.55).
Ang paghahambing ng epidemya ng COVID-19 sa SARS at MERS ay ibinibigay sa ibaba (Fig. (Fig.55). ​(Fig.55).
SARS-CoV-2 is highly transmittable through coughing or sneezing, and possibly also through direct contact with materials contaminated by the virus.
Ang SARS-CoV-2 ay lubos na naililipat sa pamamagitan ng pag-ubo o pagbahing, at maaari rin sa pamamagitan ng direktang kontak sa mga materyales na kontaminado ng virus.
The virus was also found in feces, which raises a new possibility of feces-to-mouth transmission.
Ang virus ay natagpuan din sa mga dumi, na nagdaragdag ng isang bagong posibilidad ng pagkahawang mula sa dumi tungo sa bibig.
A recent study on 138 cases reported that 41% of the cases were possibly caused by nosocomial infections, including 17 patients with other prior diseases and 40 health-care providers.
Isang bagong pag-aaral sa 138 kaso ang nag-ulat na 41% ng mga kaso ay posibleng sanhi ng mga impeksyong nagmula sa ospital, kabilang ang 17 pasyente na may iba pang naunang sakit at 40 health care providers.
Thus, great precaution should be used to protect humans, especially health-care providers, social workers, family members, colleagues, and even bystanders in contact with patients or infected people.
Sa gayon, dapat mag-ingat nang labis upang maprotektahan ang mga tao, lalo na ang mga health-care provider, mga social worker, mga miyembro ng pamilya, mga kasamahan, at maging ang mga nagmamasid na kadaupan ng mga pasyente o mga nahawahang tao.
The first line of defense that could be used to lower the risk of infection is through wearing face masks; both the use of surgical masks and N95 respirator masks (series # 1860s) helps control the spread of viruses.
Ang unang linya ng depensa na maaaring magamit upang mas mapababa ang panganib ng impeksyon ay sa pamamagitan ng pagsusuot ng mga maskara sa mukha; ang parehong ng paggamit ng mga maskarang pang-opera at N95 respirator mask (serye # 1860s) ay tumutulong na kontrolin ang pagkalat ng mga virus.
Surgical face masks prevent liquid droplets from a potentially infected individual from traveling through the air or sticking onto surfaces of materials, where they could be passed on to others.
Pinipigilan ng mga maskara sa mukha na pang-opera ang likidong mga patak mula sa isang potensyal na nahawahang indibidwal mula sa paglalakbay sa hangin o pagdikit sa mga ibabaw ng mga materyales, kung saan maaari silang maipasa sa iba.
However, only N95 (series # 1860s) masks can protect against the inhalation of virions as small as 10 to 80 nm, with only 5% of the virions being able to penetrate completely; SARS-CoV-2 is similar to SARS-CoV in size and both are approximately 85 nm.
Gayunpaman, ang N95 (serye # 1860s) na mga maskara lamang ang maaaring magprotekta laban sa paglanghap ng mga virion na kasing liit ng 10 hanggang 80 nm, na may 5% lamang ng mga virion na maaaring tumagos nang ganap; ang SARS-CoV-2 ay katulad sa laki ng SARS-CoV at parehong humigit-kumulang na 85 nm.
Since particles can penetrate even five surgical masks stacked together, health-care providers in direct contact with patients must wear N95 (series # 1860s) masks but not surgical masks.
Dahil maaaring tumagos ang mga partikulo kahit na sa limang pinagpatong-patong na mga surgical mask, ang health care providers na direktang nakikipag-ugnayan sa mga pasyente ay dapat na magsuot ng N95 (serye # 1860s) na mga maskara pero hindi mga maskarang pang-opera.
In addition to masks, health-care providers should wear fitted isolation gowns in order to further reduce contact with viruses.
Bukod sa mga maskara, ang mga tagapagbigay ng pangangalagang pangkalusugan ay dapat na magsuot ng nakalapat isolation gowns upang mas mabawasan ang pagkakalantad sa mga virus.
Viruses can also infect an individual through the eyes.
Maaari ring makahawa ang mga virus sa isang indibidwal sa pamamagitan ng mga mata.
On January 22, 2020, a doctor was infected with SARS-CoV-2 although he wore an N95 mask; the virus might have entered his body through his inflammatory eyes.
Noong Enero 22, 2020, isang doktor ang nahawahan ng SARS-CoV-2 kahit nagsuot siya ng N95 na maskara; maaaring pumasok ang virus sa kanyang katawan sa pamamagitan ng namamaga niyang mga mata.
Thus, health-care providers should also wear transparent face shields or goggles while working with patients.
Kaya, ang health-care providers ay dapat ding magsuot ng malinaw na mga kalasag sa mukha o antipara habang nagtratrabaho sa mga pasyente.
For the general public in affected or potentially affected areas, it is highly suggested that everybody wash their hands with disinfectant soaps more often than usual, try to stay indoors for self-quarantine and limit contact with potentially infected individuals.
Para sa pangkalahatang publiko sa mga apektado o potensyal na apektadong mga lugar, lubos na iminungkahi na ang lahat ng tao ay hugasan ang kanilang mga kamay ng mga sabon na pang-disimpekta nang mas madalas kaysa sa dati, subukang manatili sa loob ng bahay para sa self-quarantine at limitahan ang kontak sa mga potensyal na nahawahang indibidwal.
Three feet is considered an appropriate distance for people to stay away from a patient.
Ang tatlong talampakan ay itinuturing na angkop na distansya para dumistansya ang mga tao mula sa isang pasyente.
These actions are effective methods to lower the risk of infection as well as prevent the spread of the virus.
Ang mga pagkilos na ito ay mabisang mga paraan upang mabawasan ang panganib ng impeksiyon pati na rin ang pagpigil sa pagkalat ng virus.
Although SARS-CoV-2 came as a new virus to the human world, its high homology to SARS-CoV as reported on 7 January 2020 should have caused high alert to China based on her deep memory of the SARS outbreak in 2003.
Bagaman ang SARS-CoV-2 ay nailipat bilang isang bagong virus sa mundo ng tao, ang mataas na homology nito sa SARS-CoV tulad ng naiulat noong 7 Enero 2020 ay dapat na nagdulot ng mataas na alerto sa China batay sa kanyang malalim na memorya sa paglaganap ng SARS noong 2003.
However, not until 19 January 2020 did the director of the Center of Disease Control of Wuhan comfort the citizens by saying that the novel virus has low contagiousness and limited reproductivity from human to human and that it is not a problem to prevent and contain the disease.
Gayunpaman, noon lamang 19 Enero 2020 pinakalma ng direktor ng Sentro sa Pagkontrol ng Sakit ng Wuhan ang mga mamamayan sa pamamagitan ng pagsasabi na ang bagong virus ay may mababang paghawa at limitadong pagdami mula sa tao tungo sa tao at hindi problema ang pag-iwas at pagpigil ng sakit .
This message remarkably relaxed the alarm of the public, especially when the entire country was preparing for the Spring Festival, and the critical time was missed to contain the disease at its minimal scale in Wuhan.
Ang mensaheng ito ay kapansin-pansing nagpakalma sa alarma ng publiko, lalo na habang ang buong bansa ay naghahanda para sa Pista ng Tagsibol, at napalampas ang kritikal na pagkakataon upang mapigilan ang sakit sa pinakamababang antas nito sa Wuhan.
The disease control agencies in China may take this hard lesson and make critical improvements in the future.
Maaaring isaalang-alang ng mga ahensya ng pagkontrol ng sakit sa China ang mahirap na aralin na ito at gumawa ng kritikal na mga pagpapahusay sa hinaharap.
For example, these agencies should be (1) more careful when making public announcements as every word counts to citizens and can change their attitude and decisions; (2) more sensitive and reactive to unusual information from clinics rather than waiting for formal reports from doctors or officials; (3) more restrictive to contain a potential epidemic at its early stage rather than attempting to comfort the public; and (4) more often to issue targeted and effective drills to increase the public's awareness about epidemic diseases and to test and improve the response system of the society periodically.
Halimbawa, ang mga ahensyang ito ay dapat na maging (1) mas maingat kapag gumagawa ng mga pampublikong anunsyo dahil ang bawat salita ay mahalaga sa mamamayan at maaaring makapagpabago sa kanilang saloobin at mga desisyon; (2) mas sensitibo at reaktibo sa hindi pangkaraniwang impormasyon mula sa mga klinika sa halip na maghintay ng pormal na mga ulat mula sa mga doktor o opisyal; (3) mas maghigpit upang mapigilan ang isang potensyal na epidemya sa maagang yugto nito sa halip na tangkaing aluin ang publiko; at (4) mas madalas na maglabas ng nakapuntirya at epektibong mga drill upang madagdagan ang kamalayan ng publiko tungkol sa mga epidemyang sakit at upang paminsan-minsan ay masubok at mapahusay ang sistema ng pagtugon ng lipunan.
The outbreak of COVID-19 caused by the novel virus SARS-CoV-2 started in the end of December 2019.
Ang paglaganap ng COVID-19 na dulot ng bagong virus na SARS-CoV-2 ay nagsimula sa katapusan ng Disyembre 2019.
In less than two months, it has spread all over China and near 50 other countries globally at the time of this writing.
Sa kulang-kulang na dalawang buwan, kumalat ito sa buong China at sa malapit na 50 iba pang mga bansa sa buong mundo sa panahon ng pagsulat na ito.
Since the virus is very similar to SARS-CoV and the symptoms are also similar between COVID-19 and SARS, the outbreak of COVID-19 has created a sense of SARS recurring.
Dahil halos kapareho ng SARS-CoV ang virus at magkatulad din ang mga sintomas ng COVID-19 at SARS, ang pagkalat ng COVID-19 ay lumikha ng pakiramdam na pag-ulit ng SARS.
However, there are some remarkable differences between COVID-19 and SARS, which are essential for containing the epidemic and treating the patients.
Gayunpaman, mayroong ilang mga kamangha-manghang pagkakaiba-iba sa pagitan ng COVID-19 at SARS, na mahalaga para sa pagpigil ng epidemya at paggamot sa mga pasyente.
COVID-19 affects more elderly individuals than youth and more men than women, and the severity and death rate are also higher in elderly individual than in youth.
Ang COVID-19 ay nakakaapekto sa mas matatandang indibidwal kaysa sa kabataan at mas maraming kalalakihan kaysa kababaihan, at ang kalubhaan at bilis ng pagkamatay ay mas mataas din sa mga matatandang indibidwal kaysa sa kabataan.
SARS has higher mortality than COVID-19 (10.91% versus 1.44%).
Ang SARS ay mas mataas ang mortalidad kaysa sa COVID-19 (10.91% kontra sa 1.44%).
COVID-19 patients transmit the virus even when they are symptomless whereas SARS patients do so usually when they are severely ill, which causes much greater difficulty to contain the spread of COVID-19 than SARS.
Ang mga pasyente ng COVID-19 ay nagkakalat ng virus kahit wala silang sintomas samantalang ang mga pasyente ng SARS ay karaniwan itong ginagawa kapag malubha ang sakit nila, na nagdudulot ng higit na kahirapan upang pigilan ang pagkalat ng COVID-19 kaysa sa SARS.
This partially explains why SARS-CoV-2 spread much faster and broader than SARS-CoV.
Bahagya nitong ipinapaliwanag kung bakit kumakalat nang mas mabilis at mas malawak kaysa sa SARS-CoV ang SARS-CoV-2.
The regular RNA assay for SARS-CoV-2 can be negative in some COVID-19 patients.
Maaaring maging negatibo ang regular na RNA assay para sa SARS-CoV-2 sa ilang mga pasyente ng COVID-19.
On the other hand, cured patients can be positive for the virus again.
Sa kabilang banda, ang napagaling na mga pasyente ay maaaring magpositibo ulit sa virus.
These findings dramatically increase the risk of virus spreading.
Ang mga napag-alamang ito ay kapansin-pansing nagdaragdag ng panganib sa pagkalat ng virus.
Given such rapid progress in research on COVID-19, several critical issues remain to be solved, as follows:
Dahil sa mabilis na progreso ng pananaliksik sa COVID-19, ilang kritikal na usapin ang nananatiling lulutasin, tulad ng sumusunod:
Where did SARS-CoV-2 come from?
Saan nagmula ang SARS-CoV-2?
Although 96% genetic homolog was found between SARS-CoV-2 and two bat SARS-like CoVs, we still cannot conclude that SARS-CoV-2 is from bats.
Bagaman natagpuan ang 96% genetic homolog sa pagitan ng SARS-CoV-2 at dalawang mala-SARS na paniking mga CoV, hindi pa rin natin mapagtibay na mula sa mga paniki ang SARS-CoV-2.
What animal was the intermediate species to transmit the virus from the original host, say bats, to humans?
Sa anong hayop ililipat ng intermediate species ang virus mula sa orihinal na host, sabihin na nating mga paniki, patungo sa mga tao?
Without knowing answers to #1 and 2, we cannot efficiently cut the transmission, and the outbreak can relapse at any time.
Hindi alam ang mga sagot sa #1 at 2, hindi natin episyente mapuputol ang paglilipat, at maaaring puwedeng umulit anumang oras ang pagkalat.
Although molecular modeling and biochemical assays have demonstrated that SARS-CoV-2 binds to ACE2, how exactly does the virus enter the airway cells and cause subsequent pathological changes?
Bagaman naipakita ng molecular modeling at biochemical assays na ang SARS-CoV-2 ay nagbubuklod sa ACE2, paano eksaktong nakakapasok ang virus sa mga selyulang daluyan ng hangin at nagdudulot ng resultang pathological na mga pagbabago?
Does the virus also bind ACE2-expressing cells in other organs?
Binibigkis din ba ng virus ang mga selyula na naghahayag ng ACE2 sa ibang mga organo?
Without clear answers to these questions, we cannot achieve fast and accurate diagnosis and effective treatment.
Kung walang malinaw na mga sagot sa mga tanong na ito, hindi namin makakamit ang mabilis at tumpak na diagnosis at epektibong paggamot.
How long will the epidemic last?
Hanggang kailan magtatagal ang epidemya?
How is the virus genetically evolving during transmission among humans?
Paano henetikong umuusbong ang virus sa panahon ng transmisyon sa mga tao?
Will it become a pandemic worldwide, die down like SARS or relapse periodically like the flu?
Magiging pandemya ba ito sa buong mundo, maglalaho tulad ng SARS o pana-panahong babalik tulad ng trangkaso?
It is essential but may take some time to search for answers to the above and many other questions.
Mahalaga ito ngunit maaaring mangailangan ng ilang panahon upang makahanap ng mga sagot sa itaas at sa marami pang iba mga katanungan.
However, with whatever expense it may demand, we have no other choice but to stop the epidemic as soon as possible and bring our life back to normal.
Gayunpaman, anuman ang maaaring hilinging kapalit, wala tayong ibang pagpipilian kundi pahintuin ang epidemya sa lalong madaling panahon at ibalik sa normal ang ating buhay.
Zoonotic origins of human coronaviruses
Zoonotic na pinagmulan ng mga coronavirus ng tao
Mutation and adaptation have driven the co-evolution of coronaviruses (CoVs) and their hosts, including human beings, for thousands of years.
Ang mutasyon at pag-angkop ay nagtulak sa magkasamang ebolusyon ng mga coronavirus (CoV) at ng kanilang mga host, kabilang ang mga tao, sa libu-libong taon.
Before 2003, two human CoVs (HCoVs) were known to cause mild illness, such as common cold.
Bago ang 2003, dalawang CoV ng tao (HCoV) ang natukoy na nagsasanhi ng banayad na karamdaman, tulad ng karaniwang sipon.
The outbreaks of severe acute respiratory syndrome (SARS) and the Middle East respiratory syndrome (MERS) have flipped the coin to reveal how devastating and life-threatening an HCoV infection could be.
Ang mga paglaganap ng severe acute respiratory syndrome (SARS) at ang Middle East respiratory syndrome (MERS) ay nagpakita kung paano kabagsik at nakakabanta sa buhay ang impeksyon sa HCoV.
The emergence of SARS-CoV-2 in central China at the end of 2019 has thrusted CoVs into the spotlight again and surprised us with its high transmissibility but reduced pathogenicity compared to its sister SARS-CoV.
Ang paglitaw ng SARS-CoV-2 sa gitnang China sa pagtatapos ng 2019 ay naglagay sa mga CoV na muling mapansin at ikinagulat namin ang mabilis na paglipat nito ngunit nabawasan ang pathogenicity o pagiging sanhi ng sakit kumpara sa kapatid nitong SARS-CoV.
HCoV infection is a zoonosis and understanding the zoonotic origins of HCoVs would serve us well.
Ang impeksyon na HCoV ay isang zoonosis at ang pag-unawa sa mga zoonotic na pinagmulan ng mga HCoV ay magsisilbi nang maayos sa atin.
Most HCoVs originated from bats where they are non-pathogenic.
Karamihan sa mga HCoV ay nagmula sa mga paniki kung saan hindi nagdudulot ng sakit (pathogen) ang mga ito.
The intermediate reservoir hosts of some HCoVs are also known.
Ang mga intermediate reservoir host ng ilang HCoV ay kilala rin.
Identifying the animal hosts has direct implications in the prevention of human diseases.
Ang pagtukoy sa mga host ng hayop ay may direktang implikasyon sa pag-iwas sa mga sakit ng tao.
Investigating CoV-host interactions in animals might also derive important insight on CoV pathogenesis in humans.
Ang pagsisiyasat ng mga pakikipag-ugnayan ng CoV-host sa mga hayop ay maaari ring makakuha ng mahalagang pananaw sa CoV pathogenesis ng mga tao.
In this review, we present an overview of the existing knowledge about the seven HCoVs, with a focus on the history of their discovery as well as their zoonotic origins and interspecies transmission.
Sa rebyu na ito, ipinapakita namin ang isang pangkalahatang pananaw ng umiiral na kaalaman tungkol sa pitong HCoV, nang may pagtuon sa kasaysayan ng kanilang pagkatuklas pati na rin ang kanilang mga zoonotic na pinagmulan at paglipat-lipat sa species.
Importantly, we compare and contrast the different HCoVs from a perspective of virus evolution and genome recombination.
Ang mahalaga, inihahambing at pinag-iiba namin ang iba't ibang HCoV mula sa isang pananaw ng ebolusyon ng virus at muling pagkombinasyon ng genome.
The current CoV disease 2019 (COVID-19) epidemic is discussed in this context.
Ang kasalukuyang sakit na CoV 2019 (COVID-19) na epidemya ay tinatalakay sa kontekstong ito.
In addition, the requirements for successful host switches and the implications of virus evolution on disease severity are also highlighted.
Bukod dito, ang mga kinakailangan para sa matagumpay na mga paglilipat ng host at ang mga implikasyon ng ebolusyon ng virus sa kalubhaan ng sakit ay pinagtuunan din.
Coronaviruses (CoVs) belong to the family Coronaviridae, which comprises a group of enveloped, positive-sensed, single-stranded RNA viruses.
Ang mga Coronavirus (CoV) ay kabilang sa pamilya na Coronaviridae, na binubuo ng isang pangkat ng mga enveloped, positive-sensed, single-stranded na mga RNA virus.
These viruses harbouring the largest genome of 26 to 32 kilobases amongst RNA viruses were termed “CoVs” because of their crown-like morphology under electron microscope.
Ang mga virus na ito ay sumasaklaw sa pinakamalaking genome na 26 hanggang 32 kilobases sa gitna ng mga RNA virus ay tinawag na "mga CoV" dahil sa kanilang morpolohiya na parang korona sa ilalim ng mikroskopyong elektron.
Structurally, CoVs have non-segmented genomes that share a similar organization.
Sa istruktura, ang mga CoV ay may mga genome na hindi segmented na nagbabahagi ng katulad na ayos.
Approximately two thirds of the genome contain two large overlapping open reading frames (ORF1a and ORF1b), which are translated into the pp1a and pp1ab replicase polyproteins.
Tinatayang dalawang-katlo ng genome ay naglalaman ng dalawang malaking magkasanib na bukas na mga frame ng pagbasa (ORF1a at ORF1b), na isinalin sa pp1a at pp1ab replicase polyproteins.
The polyproteins are further processed to generate 16 non-structural proteins, designated nsp1~16.
Ang mga polyprotein ay higit na naproseso upang makabuo ng 16 na hindi istruktural na protina, na pinangalanang nsp1~16.
The remaining portion of the genome contains ORFs for the structural proteins, including spike (S), envelope (E), membrane (M) and nucleoprotein (N).
Ang natitirang bahagi ng genome ay naglalaman ng mga ORF para sa mga istruktural na protina, kabilang ang spike (S), envelope (E), membrane (M) at nucleoprotein (N).
A number of lineage-specific accessory proteins are also encoded by different lineages of CoVs.
Ilang bilang ng mga partikular na linya ng mga protina ng accessory ay na-encode din ng iba't ibang mga linya ng CoV.
Based on the difference in protein sequences, CoVs are classified into four genera (alpha-CoV, beta-CoV, gamma-CoV and delta-CoV), among which the beta-CoV genera contains most HCoVs and is subdivided into four lineages (A, B, C and D).
Batay sa pagkakaiba sa mga pagkakasunud-sunod ng protina, ang mga CoV ay naiuri sa apat na genera (alpha-CoV, beta-CoV, gamma-CoV at delta-CoV), na kung saan ang beta-CoV genera ay naglalaman ng pinakamaraming mga HCoV at nahahati sa apat na mga linya (A , B, C at D).
Phylogenetic evidence has shown that bats and rodents serve as the gene source of most alpha-CoVs and beta-CoVs, while birds are the main reservoir of gamma-CoVs and delta-CoVs.
Ipinakita ng phylogenetic na ebidensya na nagsisilbi ang mga paniki at rodent na pinagmulan ng gene ng karamihan sa mga alpha-CoV at beta-CoV, habang ang mga ibon ang pangunahing imbakan ng mga gamma-CoV at mga delta-CoV.
For thousands of years, CoVs have constantly crossed species barriers and some have emerged as important human pathogens.
Sa libo-libong taon, ang mga CoV ay patuloy na tumatawid sa mga hangganan ng mga species at ang ilan ay lumitaw na mahalagang mga pathogen ng tao.
To date, seven human CoVs (HCoVs) are known.
Sa ngayon, pitong CoV ng tao (HCoV) ang kilala.
Among them HCoV-229E and HCoV-NL63 are alpha-CoVs.
Sa mga ito ang HCoV-229E at HCoV-NL63 ay mga alpha-CoV.
The other five beta-CoVs include HCoV-OC43, HCoV-HKU1, severe acute respiratory syndrome coronavirus (SARS-CoV), Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV) and SARS-CoV-2.
Ang iba pang limang mga beta-CoV ay kinabibilangan ng HCoV-OC43, HCoV-HKU1, severe acute respiratory syndrome coronavirus (SARS-CoV), Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV) at SARS-CoV-2.
HCoV-229E, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 and HCoV-NL63 usually cause mild symptoms, like common cold and/or diarrhea.
Ang HCoV-229E, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 at HCoV-NL63 ay karaniwang nagsasanhi ng banayad na mga sintomas, tulad ng karaniwang sipon at/o pagtatae.
In contrast, SARS-CoV, MERS-CoV and the newly-identified SARS-CoV-2 are highly pathogenic, causing severe lower respiratory tract infection in relatively more patients with a higher chance to develop acute respiratory distress syndrome (ARDS) and extrapulmonary manifestations.
Sa kabaliktaran, ang SARS-CoV, MERS-CoV at ang bagong natukoy na SARS-CoV-2 ay lubos na pathogenic, na nagsasanhi ng malubhang impeksyon sa ibabang respiratory tract sa medyo mas maraming mga pasyente na may mas mataas na posibilidad na magkaroon ng acute respiratory distress syndrome (ARDS) at mga extrapulmonary na mga sintomas.
The first HCoV-229E strain, B814, was isolated from the nasal discharge of patients with common cold in mid-1960s.
Ang unang strain ng HCoV-229E, B814, ay naibukod mula sa sipon ng mga pasyente na may karaniwang sipon noong kalagitnaan ng 1960.
Since then, more knowledge was accumulated through extensive studies on HCoV-229E and HCoV-OC43, both of which cause self-limiting symptoms.
Simula noon, mas marami nang kaalaman ang naipon sa pamamagitan ng malawak na mga pag-aaral sa HCoV-229E at HCoV-OC43, na parehong nagdudulot ng mga sintomas na naglilimita sa sarili.
Indeed, the concept had been widely accepted that infection with HCoVs is generally harmless until the outbreak of SARS.
Sa katunayan, malawak na tinanggap ang konsepto na karaniwang hindi nakakapinsala ang impeksyon sa mga HCoV hanggang sa pagsiklab ng SARS.
The SARS outbreak occurred in 2003 is one of the most devastating in current history, infecting over 8,000 people with a crude case fatality of approximately 10%.
Ang paglaganap ng SARS na naganap noong 2003 ay isa sa mga pinakamalagim sa kasalukuyang kasaysayan, na nakahawa sa higit sa 8,000 mga tao na may isang pasimulang kaso ng pagkamatay na humigit-kumulang na 10%.
Ten years later, the Middle East respiratory syndrome (MERS) outbreak resulted in a persistent epidemic in the Arabian Peninsula with sporadic spreading to the rest of the world.
Sampung taon ang lumipas, ang paglaganap ng Middle East respiratory syndrome (MERS) ay nagresulta sa isang patuloy na epidemya sa Arabian Peninsula na may manaka-nakang pagkalat sa buong mundo.
The 2019 novel HCoV (2019-nCoV), which has subsequently been renamed SARS-CoV-2, is the causative agent of the ongoing epidemic of coronavirus disease 2019 (COVID-19), which has claimed more than 3,120 lives and infected more than 91,000 people as of March 3, 2020.
Ang 2019 na bagong HCoV (2019-nCoV), na pagkatapos ay pinalitan ang pangalan sa SARS-CoV-2, ay ang sanhi ng agent ng patuloy na epidemya ng coronavirus disease 2019 (COVID-19), na umangkin ng higit sa 3,120 buhay at nanghawa sa higit sa 91,000 katao noong Marso 3, 2020.
The alarm has been ringing and the world has to prepare for the coming pandemic of SARS-CoV-2.
Ang alarma ay tumutunog na at kailangang maghanda ang mundo para sa darating na pandemya ng SARS-CoV-2.
All seven HCoVs have a zoonotic origin from bats, mice or domestic animals.
Ang lahat ng pitong HCoV ay may zoonotic na pinagmulan mula sa mga paniki, mga daga o mga alagang hayop.
Multiple lines of evidence support an evolutionary origin of all HCoVs from bats, where viruses are well adapted and non-pathogenic but show great genetic diversity.
Ang maraming linya ng katibayan ay sumusuporta sa isang ebolusyon na pinagmulan ng lahat ng mga HCoV mula sa mga paniki, kung saan ang mga virus ay mahusay na umaangkop at hindi pathogen ngunit nagpapakita ng mahusay na genetic na pagkakaiba-iba.
The COVID-19 epidemic has presented enormous medical, scientific, social and moral challenges to China and the world.
Ang epidemya ng COVID-19 ay nagpakita ng malaking hamon sa medikal, agham, lipunan at moral sa China at sa buong mundo.
Tracing the zoonotic origins of HCoVs provides a framework to understand the natural history, driving force and restriction factors of species jumping.
Ang pagsubaybay sa zoonotic na pinagmulan ng mga HCoV ay nagbibigay ng isang balangkas upang maunawaan ang likas na kasaysayan, sanhi at mga salik ng paghihigpit sa paglipat sa mga uri.
This might also guide or facilitate the search for the reservoir, intermediate and amplifying animal host(s) of SARS-CoV-2, with important implications in the prevention of future spillovers.
Maaari rin itong gumabay o magpadali sa paghahanap ng imbakan, panggitna at pampalakas na (mga) host na hayop ng SARS-CoV-2, na may mahahalagang implikasyon sa pag-iwas sa hinaharap na mga pagkalat.
In this review we present an overview of the zoonotic origins, interspecies transmission and pathogenesis of HCoVs.
Sa rebyu na ito ipinapakita namin ang isang pangkalahatang pananaw sa mga zoonotic na pinagmulan, paglilipat sa pagitan ng species at pathogenesis ng mga HCoV.
Particularly, we highlight and discuss the common theme that parental viruses of HCoVs are typically non-pathogenic in their natural reservoir hosts but become pathogenic after interspecies transmission to a new host.
Sa partikular, pinagtutuunan at tinatalakay namin ang karaniwang tema na ang mga magulang na mga virus ng mga HCoV ay karaniwang hindi-pathogenic sa kanilang mga likas na reservoir host ngunit nagiging pathogenic pagkatapos ng paghawa sa pagitan ng mga uri sa isang bagong host.
We also review the trend of HCoV evolution in which the increase in transmissibility often comes with the decrease in pathogenicity.
Sinusuri din namin ang takbo ng ebolusyon ng HCoV kung saan ang bilis ng paglipat (transmissibility) ay madalas na kasabay ng pagbaba ng pathogenicity o pagiging sanhi ng sakit.
The outcome of the ongoing SARS-CoV-2 outbreak is also discussed in this context.
Ang kinalabasan ng patuloy na paglaganap ng SARS-CoV-2 ay tinalakay din sa kontekstong ito.
Animal CoVs have been known since late 1930s.
Ang mga CoV ng hayop ay kilala na mula pa noong mga taong 1930.
Before the first isolation of HCoV-229E strain B814 from the nasal discharge of patients who had contracted common cold, different CoVs had been isolated in various infected animals, including turkey, mouse, cow, pig, cat and dog.
Bago ang unang paghihiwalay ng HCoV-229E strain B814 mula sa katas ng ilong ng mga pasyente na nagkaroon ng karaniwang sipon, iba't ibang mga CoV ang naibukod sa iba't ibang naimpeksiyong hayop, kabilang ang pabo, daga, baka, baboy, pusa at aso.
In the past decades, seven HCoVs have been identified.
Sa mga nakaraang dekada, pitong HCoV ang natukoy.
A brief summary of the history of HCoV discovery in chronological order (Table ​1) would be informative and instructive.
A brief summary of the history of HCoV discovery in chronological order (Table ​1) would be informative and instructive.
The first HCoV-229E strain was isolated from the respiratory tract of patients with upper respiratory tract infection in the year of 1966, and was subsequently adapted to grow in WI-38 lung cell lines.
Ang unang strain ng HCoV-229E ay naihiwalay mula sa respiratory tract ng mga pasyente na may impeksyon sa itaas na respiratory tract sa taong 1966, at kalaunan ay umangkop upang lumago sa mga linya ng selula ng baga na WI-38.
Patients infected with HCoV-229E presented with common cold symptoms, including headache, sneezing, malaise and sore-throat, with fever and cough seen in 10~20% cases.
Ang mga pasyente na nahawahan ng HCoV-229E ay nagpakita ng karaniwang mga sintomas ng sipon, kabilang ang pananakit ng ulo, pagbahing, masamang pakiramdam at pamamaga ng lalamunan, na may lagnat at ubo na nakita sa 10~20% na mga kaso.
Later in 1967, HCoV-OC43 was isolated from organ culture and subsequent serial passage in brains of suckling mice.
Kalaunan noong 1967, ang HCoV-OC43 ay naibukod mula sa organ culture at kasunod na serial na paglipat sa utak ng mga sanggol na daga.
The clinical features of HCoV-OC43 infection appear to be similar to those caused by HCoV-229E, which are symptomatically indistinguishable from infection with other respiratory tract pathogens such as influenza A viruses and rhinoviruses.
Ang mga klinikal na tampok ng impeksyong HCoV-OC43 ay lumilitaw na katulad sa mga sanhi ng HCoV-229E, na ang sintomas ay hindi matukoy mula sa impeksyon ng ibang pathogen ng respiratory tract tulad ng mga virus at rhinovirus ng trangkaso A.
Both HCoV-229E and HCoV-OC43 are distributed globally, and they tend to be predominantly transmitted during the season of winter in temperate climate.
Ang parehong HCoV-229E at HCoV-OC43 ay naikakalat sa buong mundo, at malamang na naililipat ang mga ito sa panahon ng taglamig sa klimang katamtaman.
Generally, the incubation time of these two viruses is less than one week, followed by an approximately 2-week illness.
Kadalasan, ang panahon ng inkubasyon ng dalawang virus na ito ay mas mababa sa isang linggo, na sinusundan ng humigit-kumulang na 2-linggong sakit.
According to a human volunteer study, healthy individuals infected with HCoV-229E developed mild common cold.
Ayon sa isang pag-aaral sa boluntaryong tao, ang mga malulusog na indibidwal na nahawahan sa HCoV-229E ay nagkaroon ng banayad na karaniwang sipon.
Only a few immunocompromised patients exhibited severe lower respiratory tract infection.
Ilan lamang sa mga pasyente na immunocompromised ang nagpakita ng malubhang impeksyon sa mas mababang respiratory tract.
SARS, also known as “atypical pneumonia”, was the first well documented HCoV-caused pandemic in human history and the etiological agent is SARS-CoV, the third HCoV discovered.
Ang SARS, na kilala rin bilang "atypical pneumonia", ay ang unang mahusay ang pagka-dokumentong sanhi ng HCoV na pandemya sa kasaysayan ng tao at ang etiological agent ay SARS-CoV, ang ikatlong HCoV na natuklasan.
The first case of SARS can be traced back to late 2002 in Guangdong Province of China.
Ang unang kaso ng SARS ay maaaring matunton noong huling bahagi ng 2002 sa Guangdong Lalawigan ng Tsina.
The SARS epidemic resulted in 8,096 reported cases with 774 deaths, spreading across many countries and continents.
Ang epidemyang SARS ay nagresulta ng 8,096 na iniulat na mga kaso na may 774 na namatay, na kumalat sa maraming bansa at mga kontinente.
Apart from the super-spreaders, it was estimated that each case could give rise to approximately two secondary cases, with an incubation period of 4 to 7 days and the peak of viral load appearing on the 10th day of illness.
Bukod sa mga matinding nagpapakalat, tinantiya na ang bawat kaso ay maaaring magpasulpot sa humigit-kumulang na dalawang pangalawang kaso, na may panahon ng pagpisa o incubation na 4 hanggang 7 araw at ang rurok ng viral load ay lumilitaw sa ika-10 na araw ng sakit.
Patients infected with SARS-CoV initially present with myalgia, headache, fever, malaise and chills, followed by dyspnea, cough and respiratory distress as late symptoms.
Ang mga pasyenteng nahawahan ng SARS-CoV sa una ay nakitaan na may myalgia, pananakit ng ulo, lagnat, malaise at panginginig, na sinundan ng dyspnea, ubo at respiratory distress bilang mga huling sintomas.
Lymphopenia, deranged liver function tests, and elevated creatine kinase are common laboratory abnormalities of SARS.
Ang lymphopenia, mga pagsubok sa paggana ng may sirang atay, at pag-angat ng creatine kinase ay karaniwang mga abnormalidad sa laboratoryo ng SARS.
Diffuse alveolar damage, epithelial cell proliferation and an increase of macrophages are also observed in SARS patients.
Ang pagkasira ng diffuse alveolar, paglaganap ng epithelial cell at pagtaas ng mga macrophage ay naobserbahan din sa mga pasyente ng SARS.
Approximately 20-30% of patients subsequently require intensive care and mechanical ventilation.
Humigit-kumulang na 20-30% ng mga pasyente kalaunan ay nangangailangan ng masinsinang pag-aalaga at mekanikal na bentilasyon.
In addition to lower respiratory tract, multiple organs including gastrointestinal tract, liver and kidney can also be infected in these severe cases, usually accompanied with a cytokine storm, which might be lethal particularly in immunocompromised patients.
Bukod sa ibabang bahagi ng respiratory tract, maraming organ kabilang ang gastrointestinal tract, atay at kidney ang maaari ring maimpeksyon sa mas malulubhang kaso na ito, karaniwang may kasamang cytokine storm, na maaaring nakamamatay lalo na sa mga pasyenteng mahina ang panlaban sa sakit.
The virus was first isolated from the open lung biopsy of a relative of the index patient who travelled to Hong Kong from Guangzhou.
Ang virus ay unang naihiwalay mula sa bukas na biopsy ng baga ng isang kamag-anak ng panandang pasyente na naglakbay patungong Hong Kong mula sa Guangzhou.
Since then, tremendous efforts have been dedicated to HCoV research.
Simula noon, ang matinding pagsisikap ay nakatuon sa pananaliksik ng HCoV.
HCoV-NL63 was isolated from a 7-month-old child from the Netherlands during late 2004.
Ang HCoV-NL63 ay naibukod mula sa isang 7 buwang gulang na bata mula sa Netherlands noong huling bahagi ng 2004.
It was initially found to be prevalent in young children, the elderly and immunocompromised patients with respiratory illnesses.
Una itong natagpuan na laganap sa mga bata, sa mga matatanda at mga pasyente na mahina ang panlaban sa sakit na may mga sakit sa respiratoryo.
Presentation of coryza, conjunctivitis, fever, and bronchiolitis is common in the disease caused by HCoV-NL63.
Ang pagkakaroon ng coryza, conjunctivitis, lagnat, at bronchiolitis ay pangkaraniwan sa sakit na dulot ng HCoV-NL63.
Another independent study described the isolation of the same virus from a nasal specimen from an 8-month-old boy suffering from pneumonia in the Netherlands.
Inilarawan ng isa pang independiyenteng pag-aaral ang pagbubukod sa parehong virus mula sa isang ispesimen ng ilong mula sa isang 8-buwang gulang na batang lalaki na dumaranas ng pulmonya sa Netherlands.
Although it was identified in Netherlands, it is actually distributed globally.
Bagaman natukoy ito sa Netherlands, sa katunayan ay nakakalat ito sa buong mundo.
It has been estimated that HCoV-NL63 accounts for approximately 4.7% of common respiratory diseases, and its peak incidence occurs during early summer, spring and winter.
Tinatantiya na binubuo ng HCoV-NL63 ang humigit- kumulang na 4.7% ng mga karaniwang sakit na respiratoryo, at ang rurok ng saklaw nito ay nangyayari sa unang bahagi ng tag-araw, tagsibol at taglamig.
HCoV-NL63 is associated with obstructive laryngitis, also known as croup.
Ang HCoV-NL63 ay nauugnay sa bumabarang sakit sa lalamunan, na kilala rin bilang croup.
In the same year, HCoV-HKU1 was isolated from a 71-year-old man who had been hospitalized with pneumonia and bronchiolitis in Hong Kong.
Sa parehong taon, ang HCoV-HKU1 ay naihiwalay mula sa isang 71 taong gulang na lalaking naospital na may pulmonya at bronchiolitis sa Hong Kong.
Besides community-acquired pneumonia and bronchiolitis, HCoV-HKU1 was reported to be associated with acute asthmatic exacerbation.
Bukod sa pagkakaroon ng pulmonya at bronchiolitis na nakukuha sa komunidad, ang HCoV-HKU1 ay naiulat na may kaugnayan sa talamak na paglubha ng hika.
Similar to HCoV-NL63, HCoV-229E and HCoV-OC43, HCoV-HKU1 was found worldwide, causing mild respiratory diseases.
Katulad sa HCoV-NL63, HCoV-229E at HCoV-OC43, ang HCoV-HKU1 ay natagpuan sa buong mundo, na nagdudulot ng banayad na mga sakit na respiratoryo.
All these four community-acquired HCoVs have been well adapted to humans and are generally less likely to mutate to cause highly pathogenic diseases, though accidents did occur for unknown reasons as in the rare case of a more virulent subtype of HCoV-NL63, which has recently been reported to cause severe lower respiratory tract infection in China.
Ang lahat ng apat na mga HCoV na nakukuha sa komunidad ay mahusay na umangkop sa mga tao at sa pangkalahatan ay mas malamang na hindi magmutasyon upang maging sanhi ng mataas na mga pathogenic na sakit, kahit na nangyayari ang mga aksidente sa hindi kilalang mga kadahilanan tulad ng sa bihirang kaso ng isang mas virulent na subtype ng HCoV-NL63, na kamakailan lamang ay naiulat na magdudulot ng malubhang impeksiyon sa mas mababang respiratory tract sa Tsina.
Generally, when these HCoVs acquire the abilities to transmit efficiently and to maintain themselves continuously within humans, they also become less virulent or pathogenic.
Kadalasan, kapag nagkaroon ang mga HCoV na ito ng kakayahang kumalat nang mabilis at manatili nang tuloy-tuloy sa loob ng mga tao, nababawasan ang pagiging virulent o pathogenic ng mga ito.