atepeq/tico19 huggingface dataset:
A GPS app is used to track the locations of individuals in South Korea to ensure against quarantine breach, sending alerts to the user and to authorities if people leave designated areas.
Ang GPS app ay ginagamit upang masubaybayan ang mga lokasyon ng mga indibidwal sa South Korea upang matiyak na walang lalabag sa quarantine, pagpapadala ng mga alerto sa gumagamit at sa mga awtoridad kung ang mga tao ay aalis sa mga itinalagang lugar.
In Singapore, individuals have to report their locations with photographic proof.
Sa Singapore, dapat ireport ng mga indibidwal ang kanilang mga lokasyon na pinatutunayan ng larawan.
Thailand is using an app and SIM cards for all travelers to enforce their quarantine.
Gumagamit ang Thailand ng isang app at SIM cards para sa lahat ng mga manlalakbay upang maipatupad ang kanilang pag-quarantine.
Human rights organizations have criticized some of these measures, asking the governments not to use the pandemic as a cover to introduce invasive digital surveillance.
Pinuna ng mga organisasyon ng karapatang pantao ang ilan sa mga hakbang na ito, hinihiling sa mga gobyerno na huwag gamitin ang pandemya bilang isang takip sa pagpapakilala ng mapansalakay na digital na pagsubaybay.
b'A COVID-19 vaccine is a hypothetical vaccine against coronavirus disease 2019 (COVID-19).
Ang bakunang b'A COVID-19 ay isang bakunang hypothetical laban sa sakit na coronavirus 2019 (COVID-19).
Although no vaccine has completed clinical trials, there are multiple attempts in progress to develop such a vaccine.
Kahit na walang bakuna ang nakakumpleto ng mga klinikal na pagsubok, marami ang mga pagtatangkang umuusad sa pagbuo ng naturang bakuna.
In late February 2020, the World Health Organization (WHO) said it did not expect a vaccine against SARS-CoV-2, the causative virus, to become available in less than 18 months.
Sa huling bahagi ng Pebrero 2020, sinabi ng Organisasyon ng Pandaigdigang Kalusugan (World Health Organization, WHO) na hindi nito inaasahan ang isang bakuna laban sa SARS-COV-2, ang nagsasanhi na mikrobiyo, na maging magagamit sa kulang na 18 buwan.
Five vaccine candidates were in Phase I safety studies in April.
Limang mga kandidato ng bakuna ang nasa Antas I na pag-aaral sa kaligtasan noong Abril.
COVID-19 was identified in December 2019.
Natukoy ang COVID-19 noong Disyembre 2019.
A major outbreak spread around the world in 2020, leading to considerable investment and research activity to develop a vaccine.
Ang kumalat na isang pangunahing pagsiklab sa buong mundo noong 2020, na humahantong sa malaking pamumuhunan at aktibidad ng pananaliksik upang makabuo ng isang bakuna.
Many organizations are using published genomes to develop possible vaccines against SARS-CoV-2.
Maraming organisasyon ang gumagamit ng nai-publish na mga genome upang makabuo ng mga posibleng bakuna laban sa SARS-CoV-2.
Stated in April, imperatives of the CEPI initiative for vaccine development are speed, manufacturing capacity, deployment at scale, and global access.
Sinabi noong Abril, ang mga kailangan para sa inisyatibang CEPI para sa pagbuo ng bakuna ay bilis, kapasidad ng paggawa, malawakang pagpapadala, at pandaigdigang akses.
In April, CEPI scientists reported that 10 different technology platforms were under research and development during early 2020 to create an effective vaccine against COVID-19.
Noong Abril, iniulat ng mga siyentista ng CEPI na 10 iba't ibang mga plataporma ng teknolohiya ang nasa ilalim ng pananaliksik at pagbuo sa unang bahagi ng 2020 upang lumikha ng epektibong bakuna laban sa COVID-19.
Major platform targets advanced into Phase I safety studies include:
Ang mga pangunahing target sa platform na sumulong sa mga pag-aaral sa kaligtasan ng Phase I ay kasama ang:
nucleic acid (DNA and RNA) (Phase I developer and vaccine candidate: Moderna, mRNA-1273)
nucleic acid (DNA at RNA) (Phase I developer at kandidatong bakuna: Moderna, mRNA-1273) Moderna, mRNA-1273)
As reported by CEPI scientists in April, 115 total vaccine candidates are in early stages of development, with 78 confirmed as active projects (79, according to the Milken Institute), and 37 others announced, but with little public information available (presumed to be in planning or being designed).
Tulad ng iniulat ng mga siyentipiko ng CEPI noong Abril, 115 kabuuang mga kandidato ng bakuna ay nasa maagang yugto ng pag-unlad, na may 78 na nakumpirma bilang aktibong mga proyekto (79, ayon sa Instituto ng Milken), at 37 iba pa ang inihayag, ngunit may kaunting impormasyon sa publiko na magagamit (ipinagpalagay na sa pagpaplano o dinidisenyo).
A Phase I-II trial conducts preliminary safety and immunogenicity testing, is typically randomized, placebo-controlled, and at multiple sites, while determining more precise, effective doses.
Ang isang Antas I-II na pagsubok na nagsasagawa ng paunang pagsubok sa kaligtasan at immunogenicity, ay karaniwang randomized, kinokontrol ng placebo, at sa maraming mga lugar, habang tinutukoy ang mas tumpak, epektibong mga dosis.
Phase III trials typically involve more participants, including a control group, and test effectiveness of the vaccine to prevent the disease, while monitoring for adverse effects at the optimal dose.
Ang mga pagsubok sa Phase III ay karaniwang nagsasangkot ng higit pang mga kalahok, kabilang ang isang kontrol na grupo, at pagsubok ng pagiging epektibo ng bakuna upang maiwasan ang sakit, habang sinusubaybayan ang mga masamang epekto sa pinakamainam na dosis.
Of 79 vaccine candidates in active development (confirmed as of early April 2020), 74 were not yet in human evaluation (still in "preclinical" research).
Sa 79 na mga kandidato sa bakuna na aktibong binubuo (nakumpirma noong unang bahagi ng Abril 2020), 74 ang wala pa sa ebalwasyon sa tao (nasa "preclinical" na pananaliksik pa).
Around 24 January 2020 in Australia, the University of Queensland announced that it is investigating the potential of a molecular clamp vaccine that would genetically modify viral proteins in order to stimulate an immune reaction.
Noong Enero 24, 2020 sa Australia, inanunsiyo ng Pamantasan ng Queensland na iniimbestigahan nito ang posibilidad ng bakunang molecular clamp na babago sa mga genetiko na protina ng mikrobiyo para maghudyat ng reaksyon ng imyuno.
Around 24 January 2020 in Canada, the International Vaccine Centre (VIDO-InterVac) at the University of Saskatchewan announced the commencement of work on a vaccine, aiming to start human testing in 2021.
Noong bandang 24 Enero 2020 sa Canada, ang International Vaccine Center (VIDO-InterVac) sa Pamantasan ng Saskatchewan ay nag-anunsiyo ng pagsisimula ng trabaho sa isang bakuna, na naglalayong simulan ang pagsubok sa tao sa 2021.
Vaccine development projects were announced at the Chinese Center for Disease Control and Prevention on 26 January 2020, and the University of Hong Kong on 28 January.
Inihayag ang mga proyekto sa pagbuo ng bakuna sa Sentro para sa Kontrol at Pag-iwas ng Sakit (Center for Disease Control at Prevention) ng Intsik noong Enero 26, 2020, at ang Pamantasan ng Hong Kong noong Enero 28.
Around 29 January 2020, Janssen Pharmaceutical Companies, led by Hanneke Schuitemaker, announced that it had begun work on developing a vaccine.
Noong 29 Enero 2020, ang Janssen Pharmaceutical Company, na pinangunahan ni Hanneke Schuitemaker, ay inihayag na nagsimula na ito sa paggawa ng isang bakuna.
Janssen is co-developing an oral vaccine with its biotechnology partner, Vaxart.
Ang Janssen ay kasamang bumubuo ng isang oral na bakuna sa kasosyo nitong biotechnology, Vaxart.
On 18 March 2020, Emergent BioSolutions announced a manufacturing partnership with Vaxart to develop the vaccine.
Noong 18 Marso 2020, inianunsyo ng Emergent BioSolutions ang pakikipagtulungan sa pagmanupaktura sa Vaxart upang mabuo ang bakuna.
On 8 February 2020, the laboratory OncoGen in Romania published a paper on the design of a vaccine with similar technology to the one used for cancer neoantigen vaccination therapy.
Noong 8 Pebrero 2020, inilathala ng laboratoryo na OncoGen sa Romania ang isang papel sa disenyo ng isang bakuna na may katulad na teknolohiya sa isang ginamit para sa cancer neoantigen vaccination therapy.
On 25 March the head of the research institute announced that they had finalized the synthesis of the vaccine and were beginning the tests.
Noong ika-25 ng Marso ay inihayag ng pinuno ng institusyon ng pananaliksik na kanilang natapos ang synthesis ng bakuna at sinisimulan na ang mga pagsubok.
On 27 February 2020, a Generex subsidiary company, NuGenerex Immuno-Oncology, announced they were beginning a vaccine project to create an Ii-Key peptide vaccine against COVID-19.
Noong Pebrero 27, 2020, isang kumpanyang sangay ng Generex, ang NuGenerex Immuno-Oncology, ay inihayag na nagsisimula sila ng isang proyektong bakuna upang lumikha ng isang Ii-Key peptide na bakuna laban sa COVID-19.
They wanted to produce a vaccine candidate that could be tested in humans "within 90 days."
Nais nilang gumawa ng isang kandidatong bakuna na maaaring masuri sa mga tao "sa loob ng 90 araw."
On 5 March 2020, Washington University in St. Louis announced its projects to develop a vaccine.
Noong Marso 5, 2020, inanunsiyo ng Pamantasan ng Washington sa St. Louis ang mga proyekto nito na bumuo ng bakuna.
On 5 March 2020, the United States Army Medical Research and Materiel Command at Fort Detrick and the Walter Reed Army Institute of Research in Silver Spring, both in western Maryland, announced they were working on a vaccine.
Noong 5 Marso 2020, inihayag ng United States Army Medical Research and Materiel Command sa Fort Detrick at ng Walter Reed Army Institute of Research sa Silver Spring, kapwang nasa kanlurang Maryland, na nagsisikap silang gumawa ng isang bakuna.
Around 10 March 2020, Emergent Biosolutions announced that it had teamed with Novavax Inc.
Bandang 10 Marso 2020, inilahad ng Emergent Biosolutions na nakipagsosyo sila sa Novavax Inc.
in the development and manufacture of a vaccine.
sa pagbuo at paggawa ng isang bakuna.
The partners further announced plans for preclinical testing and a Phase I clinical trial by July 2020.
Karagdagan pang inanunsiyo ng mga kasosyo ang mga plano para sa preclinical na pagsubok at isang Phase I na klinikal na pagsubok pagsapit ng Hulyo 2020.
On 12 March 2020, India's Health Ministry announced they are working with 11 isolates, and that even on a fast track it would take at least around one-and-a-half to two years to develop a vaccine.
Noong 12 Marso 2020, inianunsiyo ng Ministeryo ng Kalusugan ng India na nagtratrabaho sila sa 11 na isolates, at kahit na madaliin ay aabutin ng halos isa't kalahati hanggang dalawang taon upang makabuo ng isang bakuna.
On 12 March 2020, Medicago, a biotechnology company in Quebec City, Quebec, reported development of a coronavirus-like particle under partial funding from the Canadian Institutes for Health Research.
Noong 12 Marso 2020, ang Medicago, isang kumpanya ng biotechnology sa Quebec City, Quebec, ay nag-ulat ng pagbuo ng isang mala-coronavirus na partikulo sa ilalim ng bahaging pagpondo mula sa Canadian Institutes for Health Research.
The vaccine candidate is in laboratory research, with human testing planned for July or August 2020.
Nasa pananaliksik sa laboratoryo ang kandidatong bakuna, na may pagsubok sa tao na pinlano para sa Hulyo o Agosto 2020.
Earlier that week, The Guardian reported that the US President Donald Trump had offered CureVac "'large sums of money' for exclusive access to a Covid-19 vaccine", against which the German government protested.
Bago ang linggong iyon, iniulat ng The Guardian na nag-alok ng CureVac "'malaking halaga ng pera' para sa eksklusibong pag-access sa isang bakuna ng Covid-19" ang Pangulo ng Estados Unidos na si Donald Trump, kung saan nagprotesta ang gobyerno ng Aleman.
On 17 March 2020, American pharmaceutical company Pfizer announced a partnership with German company BioNTech to jointly develop a mRNA-based vaccine.
Noong 17 Marso 2020, inihayag ng kumpanyang parmasyutiko sa Amerika na Pfizer ang isang pakikipagtulungan sa kumpanya ng Aleman na BioNTech upang magkasanib sa makabuo ng bakuna na nakabase sa mRNA.
mRNA-based vaccine candidate BNT162, currently in pre-clinical testing with clinical trials expected to begin in April 2020.
kandidatong bakuna na nakabase-sa-mRNA BNT162, kasalukuyang nasa pre-klinikal na pagsubok na may mga pagsubok sa klinika na inaasahang magsisimula sa Abril 2020.
In Italy on 17 March 2020, Takis Biotech, an Italian biotech company announced they will have pre-clinical testing results in April 2020 and their final vaccine candidate could begin human testing by fall.
Sa Italya noong Marso 17, 2020, inihayag ng Takis Biotech, isang kumpanyang biotech ng Italya na magkakaroon sila ng mga resulta ng pagsubok na pre-klinikal sa Abril 2020 at ang kanilang pinal na kandidatong bakuna ay maaaring magsimulang subukan sa tao sa pagsapit ng tag-lagas.
In France on 19 March 2020, the Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI) announced a US$4.9 million investment in a COVID-19 vaccine research consortium involving the Institut Pasteur, Themis Bioscience (Vienna, Austria), and the University of Pittsburgh, bringing CEPI's total investment in COVID-19 vaccine development to US$29 million.
Sa Pransya noong ika-19 ng Marso 2020, inihayag ng Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI) ang US$4.9 milyong pamumuhunan sa isang konsorsyum ng pananaliksik para sa bakuna ng COVID-19 na kinasasangkutan ng Institut Pasteur, Themis Bioscience (Vienna, Austria), at University of Pittsburgh, na dinadala ang kabuuang pamumuhunan ng CEPI sa ginagawang bakuna ng COVID-19 sa US$29 milyon.
CEPI's other investment partners for COVID-19 vaccine development are Moderna, Curevac, Inovio, Novavax, the University of Hong Kong, the University of Oxford, and the University of Queensland.
Ang iba pang mga kasosyo sa pamumuhunan ng CEPI para sa pagbuo ng bakuna ng COVID-19 ay ang Moderna, Curevac, Inovio, Novavax, ang University of Hong Kong, ang University of Oxford, at ang University of Queensland.
On 20 March 2020, Russian health officials announced that scientists have begun animal testing of six different vaccine candidates.
Noong 20 Marso 2020, inianunsiyo ng mga opisyal ng kalusugan sa Russia na sinimulan na ng mga siyentista ang pagsusuri sa hayop ng anim na magkakaibang mga kandidatong bakuna.
Imperial College London researchers announced on 20 March 2020 that they are developing a self-amplifying RNA vaccine for COVID-19.
Inihayag ng mga mananaliksik ng Imperial College London noong 20 Marso 2020 na bumubuo sila ng isang self-amplifying RNA na bakuna para sa COVID-19.
The vaccine candidate was developed within 14 days of receiving the sequence from China.
Isang kandidatong bakuna ang binuo sa loob ng 14 na araw ng pagtanggap ng pagkakasunod-sunod mula sa China.
In late March, the Canadian government announced C$275 million in funding for 96 research projects on medical countermeasures against COVID-19, including numerous vaccine candidates at Canadian companies and universities, such as the Medicago and University of Saskatchewan initiatives.
Noong huling bahagi ng Marso, inanunsiyo ng gobyerno ng Canada ng C$275 milyon na pagpondo para sa 96 na proyekto ng pananaliksik sa mga medikal na hakbang na pangontra sa COVID-19, kasama ang maraming mga kandidato na bakuna sa mga kumpanya at unibersidad ng Canada, tulad ng mga inisyatiba ng Medicago at University of Saskatchewan.
Around the same time, the Canadian government announced C$192 million specifically for developing a COVID-19 vaccine, with plans to establish a national "vaccine bank" of several new vaccines that could be used if another coronavirus outbreak occurs.
Sa halos parehong panahon, nag-anunsiyo ang gobyerno ng Canada ng C$192 milyon na partikular para sa paggawa ng bakuna ng COVID-19, na may mga planong magtatag ng isang pambansang "bangko ng bakuna" ng ilang bagong bakuna na maaaring gamitin kung mangyari ang isa pang paglaganap ng coronavirus.
On 2 April 2020, researchers at the University of Pittsburgh School of Medicine reported on testing of PittCoVacc, a possible COVID-19 vaccine in mice, stating that "MNA delivered SARS-CoV-2 S1 subunit vaccines elicited potent antigen-specific antibody responses [in the mice] that were evident beginning 2 weeks after immunization."
Noong Abril 2, 2020, ang mga mananaliksik sa Pamantasan ng Pittsburgh Paaralan ng Medisina (University of Pittsburgh School of Medicine) ay nag-ulat sa pagsusuri ng PittCoVacc, isang posibleng bakuna ng COVID-19 sa daga, na nagsasaad na ang "naghatid na MNA ng SARS-CoV-2 S1 subunit na mga bakunang pinahusay na makapangyarihang tiyak-na-antigen na mga tugon ng antibody [sa daga] na maliwanag na nagsisimula sa 2 linggo pagkatapos ng pagbabakuna."
In Canada on 16 April 2020, the University of Waterloo School of Pharmacy announced design of a DNA-based vaccine candidate as a possible nasal spray.
Sa Canada noong 16 Abril 2020, inihayag ng University of Waterloo School of Pharmacy ang disenyo ng isang kandidatong bakuna na batay sa DNA bilang isang posibleng isprey ng ilong.
Using bacteriophages, the DNA will be designed to replicate inside human bacteria to produce harmless virus-like particles, which may stimulate the immune system to produce antibodies against the SARS-CoV-2 virus.
Gamit ang bacteriophages, ang DNA ay ididisenyo upang magreplika sa loob ng bakterya ng tao upang makabuo ng hindi nakakapinsalang mga particle na tulad ng virus, na maaaring magpasigla sa sistema ng imyunidad upang makabuo ng mga antibodies laban sa SARS-CoV-2 virus.
In March 2020, the US government, industry, and three universities pooled resources to access supercomputers from IBM, combined with cloud computing resources from Hewlett Packard Enterprise, Amazon, Microsoft, and Google.
Noong March 2020, ang pamahalaang US, industriya, at tatlong unibersidad ay nagbakas ng mga mapagkukunan para mapasok ang supercomputers galing sa IBM, kasama ng mga mapagkukunan ng cloud computing mula sa Hewlett Packard Enterprise, Amazon, Microsoft, at Google.
Some vaccines have heterologous effects, also called non-specific effects.
May mga heterologous na mga epekto ang ilang mga bakuna, na tinatawag ding mga di-tiyak na mga epekto.
That means they can have benefits beyond the disease they prevent.
Nangangahulugan ito na maaari silang magkaroon ng mga benepisyo na lampas ng sakit na nalalabanan nila.
A further randomized trial in Australia is seeking to enrol 4,170 healthcare workers.
Ang karagdagang walang-pinipiling pagsubok sa Australia ay naghahangad na magpatala ng 4,170 mga manggagawa sa pangangalagang pangkalusugan.
It is possible vaccines in development will not be safe or effective.
Posible na ang mga bakunang ginagawa ay hindi magiging ligtas o epektibo.
Early research to assess vaccine efficacy using COVID-19-specific animal models, such as ACE2-transgenic mice, other laboratory animals, and non-human primates, indicate a need for biosafety-level 3 containment measures for handling live viruses, and international coordination to ensure standardized safety procedures.
Ang maagang pananaliksik upang masuri ang bisa ng bakuna gamit ang mga modelong hayop na partikular sa COVID 19, tulad ng ACE2-transgenic na daga, iba pang mga hayop na pang-laboratoryo, at mga di-tao na primate, ay nagpapahiwatig ng pangangailangan sa biosafety-level 3 mga hakbang ng pagkontrol para sa paghawak ng buhay na mga virus, at internasyonal na koordinasyon upang matiyak ang nasa pamantayang mga pamamaraan sa kaligtasan.
Vaccines against SARS and MERS have been tested in non-human animal models.
Sinubukan sa mga hindi taong mga modelo na hayop ang mga bakuna laban sa SARS at MERS.
As of 2020, there is no cure or protective vaccine for SARS that has been shown to be both safe and effective in humans.
Hanggang sa 2020, walang gamot o pamproteksiyon na bakuna para sa SARS na naipakitang ligtas at epektibo sa mga tao.
According to research papers published in 2005 and 2006, the identification and development of novel vaccines and medicines to treat SARS was a priority for governments and public health agencies around the world.There is also no proven vaccine against MERS.
Ayon sa mga papeles ng pananaliksik na inilathala noong 2005 at 2006, ang pagkakakilanlan at pagbuo ng mga bagong bakuna at mga gamot upang gamutin ang SARS ay isang priyoridad para sa mga pamahalaan at mga ahensya sa kalusugan ng publiko sa buong mundo. Wala ring napatunayan na bakuna laban sa MERS.
When MERS became prevalent, it was believed that existing SARS research may provide a useful template for developing vaccines and therapeutics against a MERS-CoV infection.
Nang naging laganap ang MERS, pinaniniwalaan na ang umiiral na pagsasaliksik ng SARS ay maaaring magbigay ng kapaki-pakinabang na template para sa pagbuo ng mga bakuna at mga terapeutika laban sa impeksyon sa MERS-CoV.
As of March 2020, there was one (DNA based) MERS vaccine which completed phase I clinical trials in humans, and three others in progress, all of which are viral-vectored vaccines, two adenoviral-vectored (ChAdOx1-MERS, BVRS-GamVac), and one MVA-vectored (MVA-MERS-S).
Hanggang noong Marso 2020, mayroong isang (nakabatay sa DNA) na bakunang MERS na nakumpleto ang phase I sa klinikal na mga pagsubok sa mga tao, at tatlong iba pa na isinasagawa, pawang mga bakunang viral-vectored, dalawang adenoviral-vectored (ChAdOx1-MERS, BVRS-GamVac), at isang MVA-vectored (MVA-MERS-S).
Social media posts have promoted a conspiracy theory claiming the virus behind COVID-19 was known and that a vaccine was already available.
Ang mga paskil sa social media ay nagtaguyod ng isang teorya ng pagsasabwatan na nagsasabing ang virus sa likod ng COVID-19 ay kilala na at mayroon nang makukuhang bakuna.
The patents cited by various social media posts reference existing patents for genetic sequences and vaccines for other strains of coronavirus such as the SARS coronavirus.
Ang mga patente na binanggit ng iba't ibang mga paskil sa social media ay sumangguni sa umiiral na mga patente para sa mga henetikong mga pagkakasunod-sunod at bakuna para sa iba pang mga strain ng coronavirus tulad ng SARS coronavirus.
b'Coronaviruses are a group of related viruses that cause diseases in mammals and birds.
Ang mga b'Coronavirus ay isang pangkat ng mga magkakaugnay na virus na nagdudulot ng mga sakit sa mga mammal at ibon.
In humans, coronaviruses cause respiratory tract infections that can range from mild to lethal.
Sa mga tao, ang mga coronavirus ay nagdudulot ng mga impeksyon sa respiratory tract na maaaring sumaklaw mula sa banayad hanggang sa nakakamatay.
Mild illnesses include some cases of the common cold (which has other possible causes, predominantly rhinoviruses), while more lethal varieties can cause SARS, MERS, and COVID-19.
Ang banayad na mga sakit ay may kasamang ilang mga kaso ng karaniwang sipon (na mayroong ibang posibleng mga sanhi, rhinoviruses sa kalakhan), habang maaaring maging sanhi ng SARS, MERS, at COVID-19 ang mas nakamamatay na mga uri.
Symptoms in other species vary: in chickens, they cause an upper respiratory tract disease, while in cows and pigs they cause diarrhea.
Nag-iiba ang mga sintomas sa ibang mga uri: sa mga manok, nagdudulot ang mga ito ng sakit sa itaas na respiratory tract, habang nagdudulot ito ng diarrhea sa mga baka at baboy.
There are yet to be vaccines or antiviral drugs to prevent or treat human coronavirus infections.
Mayroon pang mga bakuna o antiviral na mga gamot upang maiwasan o gamutin ang mga impeksyon ng coronavirus sa tao.
Coronaviruses constitute the subfamily Orthocoronavirinae, in the family Coronaviridae, order Nidovirales, and realm Riboviria.
Binubuo ng mga coronavirus ang subfamily na Orthocoronavirinae, sa pamilya na Coronaviridae, order na Nidovirales, at realm na Riboviria.
They are enveloped viruses with a positive-sense single-stranded RNA genome and a nucleocapsid of helical symmetry.
Nababalot ang mga mikrobiyo na ito na may positibong-diwa na single-stranded RNA genome at isang nucleocapsid ng helical na simetrya.
The genome size of coronaviruses ranges from approximately 26 to 32 kilobases, one of the largest among RNA viruses.
Umaabot mula sa 26 hanggang 32 kilobases, isa sa pinakamalaki sa mga mikrobiyong RNA ang sukat ng genome ng mga coronavirus.
They have characteristic club-shaped spikes that project from their surface, which in electron micrographs create an image reminiscent of the solar corona from which their name derives.
Mayroon silang mga natatanging hugis-batutang pako na umuusli mula sa kanilang balat, na sa elektron mikrograp ay lumilikha ng isang imahe na nakapagpapaalaala sa solar corona kung saan nagmula ang kanilang pangalan.
Coronaviruses were first discovered in the 1930s when an acute respiratory infection of domesticated chickens was shown to be caused by infectious bronchitis virus (IBV).
Unang natuklasan ang mga coronavirus noong mga panahon ng 1930 nang ang isang talamak na impeksyong respiratoryo ng mga inaalagaang manok ang naipakitang nagdudulot ng infectious bronchitis virus (IBV).
In the 1940s, two more animal coronaviruses, mouse hepatitis virus (MHV) and transmissible gastroenteritis virus (TGEV), were isolated.Human coronaviruses were discovered in the 1960s.
Noong mga taon ng 1940, dalawang iba pang mga coronavirus ng hayop ang nahiwalay: virus ng pamamaga ng atay sa daga o mouse hepatitis virus (MHV) at nakakahawang pagkasira ng tiyan dahil sa virus o transmissible gastroenteritis virus (TGEV). Ang mga coronavirus sa tao ay natuklasan noong mga taon ng 1960.
The earliest ones studied were from human patients with the common cold, which were later named human coronavirus 229E and human coronavirus OC43.
Ang pinakaunang mga pinag-aralan ay mula sa mga taong pasyente na may karaniwang sipon, na pinangalanang human coronavirus 229E at human coronavirus OC43 sa kalaunan.
They were first imaged by Scottish virologist June Almeida at St. Thomas Hospital in London.
Una ang mga itong nakunan ng larawan ng Eskoses na virologist na si June Almeida sa St. Thomas Hospital sa London.
Other human coronaviruses have since been identified, including SARS-CoV in 2003, HCoV NL63 in 2004, HKU1 in 2005, MERS-CoV in 2012, and SARS-CoV-2 in 2019.
Ang iba pang mga coronavirus ng tao ay natukoy na mula noon, kasama ang SARS-CoV noong 2003, ang HCoV NL63 noong 2004, HKU1 noong 2005, MERS-CoV noong 2012, at SARS-CoV-2 noong 2019.
Most of these have involved serious respiratory tract infections.
Karamihan sa mga ito ay nagsangkot sa malubhang impeksyon sa daanan ng hininga.
The name was first used in 1968 by an informal group of virologists in the journal Nature to designate the new family of viruses.
Ang pangalan ay unang ginamit noong 1968 ng isang di-pormal na grupo ng mga dalubhasa sa virus sa pahayagang Nature upang italaga ang bagong pamilya ng mga virus.
The name refers to the characteristic appearance of virions (the infective form of the virus) by electron microscopy, which have a fringe of large, bulbous surface projections creating an image reminiscent of a crown or of a solar corona.
Ang pangalan ay tumutukoy sa karakteristikong paglitaw ng virions (ang nakakahawang anyo ng virus) sa pamamagitan ng electron microscopy, na may palawit na malaki, maumbok sa ibabaw na lumilikha ng imahe na nakapagpapaalaala sa isang korona o ng isang solar na korona.
This morphology is created by the viral spike peplomers, which are proteins on the surface of the virus.
Ang morpolohiyang ito ay nilikha ng mga viral spike peplomer, na mga protina sa ibabaw ng virus.
Coronaviruses are large pleomorphic spherical particles with bulbous surface projections.
Malalaking mga pleomorphic na pabilog na tinga na may galing sa ulo na mga usli sa ibabaw ang mga coronavirus.
The envelope of the virus in electron micrographs appears as a distinct pair of electron dense shells.The viral envelope consists of a lipid bilayer where the membrane (M), envelope (E) and spike (S) structural proteins are anchored.
Ang balot ng mikrobiyo sa electron micrographs ay lilitaw bilang isang natatanging pares ng mga makakapal na shell ng electron. Ang balot ng virus ay binubuo ng isang lipid bilayer kung saan ang lamad o membrane (M), balot o envelope (E) at pako o spike (S) na mga istruktural na protina ay nakaangkla.
The lipid bilayer envelope, membrane proteins, and nucleocapsid protect the virus when it is outside the host cell.
Pinoprotektahan ng lipid bilayer na balot, mga protinang membrane, at nucleocapsid ang mikrobiyo kapag nasa labas ito ng host na selula.
Coronaviruses contain a positive-sense, single-stranded RNA genome.
Ang mga coronavirus ay naglalaman ng isang positive-sense, single-stranded RNA genome.
The genome size for coronaviruses ranges from 26.4 to 31.7 kilobases.
Mula sa 26.4 hanggang 31.7 kilobases ang laki ng genome para sa mga coronavirus.
The genome size is one of the largest among RNA viruses.
Ang sukat ng genome ang isa sa pinakamalaking RNA na virus.
The open reading frames 1a and 1b, which occupy the first two-thirds of the genome, encode the replicase/transcriptase polyprotein.
Sa mga bukas na balangkas ng pagbabasa na 1a at 1b, na sumasaklaw sa unang dalawang-ikatlo ng genome, naka-encode ang replicase/transcriptase polyprotein.
The replicase/transcriptase polyprotein self cleaves to form nonstructural proteins.The later reading frames encode the four major structural proteins: spike, envelope, membrane, and nucleocapsid.
Ang replicase/transcriptase na polyprotein ay kusang nabibiyak upang makabuo ng mga di-istruturang mga protina. Ang paglaon na balangkas ng pagbabasa ay naka-encode ang apat na pangunahing mga protina na istruktura: pako, sobre, lamad, at nucleocapsid.
Interspersed between these reading frames are the reading frames for the accessory proteins.
Nakalat sa pagitan ng mga balangkas ng pagbabasa na ito ay ang mga balangkas ng pagbabasa para sa mga protinang aksesorya.
The number of accessory proteins and their function is unique depending on the specific coronavirus.
Ang bilang ng mga protinang aksesorya at ang kanilang pag-andar ay natatangi depende sa partikular na coronavirus.
Infection begins when the viral spike (S) glycoprotein attaches to its complementary host cell receptor.
Nagsisimula ang impeksyon kapag ang viral spike (S) glycoprotein ay dumikit sa kanyang pantulong na receptor ng selulang hosto.
After attachment, a protease of the host cell cleaves and activates the receptor-attached spike protein.
Pagkatapos ng pagdikit, isang protease ng host na selyula ang mauuka at gagawing aktibo ang receptor-attached spike protein.
Depending on the host cell protease available, cleavage and activation allows the virus to enter the host cell by endocytosis or direct fusion of the viral envelop with the host membrane.On entry into the host cell, the virus particle is uncoated, and its genome enters the cell cytoplasm.
Depende sa host cell protease na makukuha, pinapayagan ng pagbiyak at pagsaaktibo ang virus na pumasok sa host na selyula sa pamamagitan ng endocytosis o direktang pagsasanib ng balot ng mikrobiyo sa host na lamad.Sa pagpasok sa host na selyula, matatalupan ang bahagi ng virus, at papasok ang genome nito sa cytoplasm ng selyula.
The host ribosome translates the initial overlapping open reading frame of the virus genome and forms a long polyprotein.
Isinalin ng host ribosome ang paunang overlap na bukas na pagbabasa ng frame ng genome ng virus at bumubuo ng isang mahabang polyprotein.
The polyprotein has its own proteases which cleave the polyprotein into multiple nonstructural proteins.
May sariling mga protease ang polyprotein na bumibiyak sa polyprotein sa maraming di-istruktura na mga protina.
A number of the nonstructural proteins coalesce to form a multi-protein replicase-transcriptase complex (RTC).
Ang ilang nonstructural na protina ay nagsasanib upang bumuo ng isang multi-protein replicase-transcriptase complex (RTC).
The main replicase-transcriptase protein is the RNA-dependent RNA polymerase (RdRp).
Ang pangunahing replicase-transcriptase na protina ay ang RNA-dependent RNA polymerase (RdRp).
It is directly involved in the replication and transcription of RNA from an RNA strand.
Direkta itong kasangkot sa replikasyon at transkripsyon ng RNA mula sa strand ng RNA.
The other nonstructural proteins in the complex assist in the replication and transcription process.
Ang iba pang mga hindi istruktural na protina sa complex ay tumutulong sa proseso ng pagreplika at transkripsyon.
The exoribonuclease nonstructural protein, for instance, provides extra fidelity to replication by providing a proofreading function which the RNA-dependent RNA polymerase lacks.One of the main functions of the complex is to replicate the viral genome.
Ang exoribonuclease nonstructural protein, halimbawa, ay nagbibigay ng dagdag na katumpakan sa pagkokopya sa pamamagitan ng pagbibigay ng isang gawaing pagwawasto na kulang sa RNA polymerase na nakasalalay sa RNA. Ang isa sa mga pangunahing tungkulin ng kompleks ay ang kopyahin ang viral genome.
RdRp directly mediates the synthesis of negative-sense genomic RNA from the positive-sense genomic RNA.
Direktang namagitan ang RdRp sa sintesis ng negative-sense genomic RNA mula sa positive-sense genomic RNA.
This is followed by the replication of positive-sense genomic RNA from the negative-sense genomic RNA.
Sinusundan ito ng pagkokopya ng positibong-diwa na genomic RNA mula sa negatibong-diwa na genomic RNA.
The other important function of the complex is to transcribe the viral genome.
Isa pang mahalagang gawain ng complex ang pag-transcribe sa viral genome.
RdRp directly mediates the synthesis of negative-sense subgenomic RNA molecules from the positive-sense genomic RNA.
Direktang namamagitan ang RdRp sa sintesis ng mga negative-sense subgenomic na RNA na mga molekyul mula sa positive-sense genomic na RNA.
This is followed by the transcription of these negative-sense subgenomic RNA molecules to their corresponding positive-sense mRNAs.
Sinusundan ito ng transkripsyon ng mga negative-sense subgenomic RNA molecules sa kanilang naaayong postive-sense mRNAs.
The replicated positive-sense genomic RNA becomes the genome of the progeny viruses.
Ang nareplika na positive-sense genomic RNA ay nagiging genome ng mga virus na progeny.
The mRNAs are gene transcripts of the last third of the virus genome after the initial overlapping reading frame.
Ang mga mRNA ay mga transcript ng gene sa huling ikatlo ng genome ng mikrobiyo pagkatapos ng paunang pag-overlap na balangkas ng pagbabasa.
These mRNAs are translated by the host's ribosomes into the structural proteins and a number of accessory proteins.
Ang mga mRNA na ito ay isinasalin ng ribosome ng host sa mga istraktural na protina at ilang protinang accessory.
RNA translation occurs inside the endoplasmic reticulum.
Ang pagsasalin ng RNA ay nangyayari sa loob ng endoplasmic reticulum.
The viral structural proteins S, E, and M move along the secretory pathway into the Golgi intermediate compartment.
Ang viral na istruktural na protina S, E, at M ay gumagalaw sa kahabaan ng secretory pathway patungo sanakapagitang kompartamentong Golgi.
There, the M proteins direct most protein-protein interactions required for assembly of viruses following its binding to the nucleocapsid.
Doon, idinederekta ng mga protinang M ang karamihan ng mga ugnayang protina-protina na kinakailangan para sa pagsasama-sama ng mga virus kasunod ng pagbubuklod nito sa nucleocapsid.
Progeny viruses are then released from the host cell by exocytosis through secretory vesicles.
Pakakawalan pagkatapos ang mga supling na mga mikrobiyo mula sa host selula sa pamamagitan ng exocytosis sa pamamagitan ng mga secretory vesicle.
The interaction of the coronavirus spike protein with its complement host cell receptor is central in determining the tissue tropism, infectivity, and species range of the virus.
Ang interaksiyon ng coronavirus spike protein sa komplemento nitong host cell receptor ay sentro sa pagtiyak sa tissue tropism, infectivity, at hanay ng species ng virus.
The SARS coronavirus, for example, infects human cells by attaching to the angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2) receptor.
Ang SARS coronavirus, halimbawa, ay hinahawahan ang mga selula ng tao sa pamamagitan ng pagdikit sa angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2) na receptor.
The scientific name for coronavirus is Orthocoronavirinae or Coronavirinae.
Ang pang-agham na pangalan para sa coronavirus ay Orthocoronavirinae o Coronavirinae.
Coronaviruses belong to the family of Coronaviridae, order Nidovirales, and realm Riboviria.
Mula sa pamilya na Coronaviridae ang mga coronavirus, order na Nidovirales, at realm na Riboviria.
Species: Betacoronavirus 1 (Bovine Coronavirus, Human coronavirus OC43), Human coronavirus HKU1, Murine coronavirus, Pipistrellus bat coronavirus HKU5, Rousettus bat coronavirus HKU9, Severe acute respiratory syndrome-related coronavirus (SARS-CoV, SARS-CoV-2), Tylonycteris bat coronavirus HKU4, Middle East respiratory syndrome-related coronavirus, Hedgehog coronavirus 1 (EriCoV)
Species: Mga uri: Betacoronavirus 1 (Bovine Coronavirus, Human coronavirus OC43), Human coronavirus HKU1, Murine coronavirus, Pipistrellus bat coronavirus HKU5, Rousettus bat coronavirus HKU9, Severe acute respiratory syndome-related coronavirus (SARS-CoV, SARS-CoV-2), Tylonycteris bat coronavirus HKU4, Middle East respiratory syndrome-related coronavirus, Hedgehog coronavirus 1 (EriCoV)
Species: Beluga whale coronavirus SW1, Infectious bronchitis virus
Species: Mga uri: Beluga whale coronavirus SW1, nakakahawang bronchitis na mikrobiyo
The most recent common ancestor (MRCA) of all coronaviruses is estimated to have existed as recently as 8000 BCE, although some models place the common ancestor as far back as 55 million years or more, implying long term coevolution with bat and avian species.
Ang pinakahuling karaniwang ninuno (MRCA) ng lahat ng mga coronavirus ay tinatayang umiral noong 8000 BCE, bagaman ang ilang mga modelo ay inilalagay ang karaniwang ninuno hanggang sa 55 milyong taon o higit pa sa nakaraan, na nagpapahiwatig ng pangmatagalang ebolusyon kasabay ng paniki at species ng ibon.
The most recent common ancestor of the alphacoronavirus line has been placed at about 2400 BCE, the betacoronavirus line at 3300 BCE, the gammacoronavirus line at 2800 BCE, and the deltacoronavirus line at about 3000 BCE.
Ang pinakahuling karaniwang ninuno ng linya ng alphacoronavirus ay inilagay noong mga 2400 BCE, ang linya ng betacoronavirus noong 3300 BCE, ang linya ng gammacoronavirus noong 2800 BCE, at ang linya ng deltacoronavirus noong mga 3000 BCE.
The large number of host bat and avian species, and their global range, has enabled extensive evolution and dissemination of coronaviruses.Many human coronavirus have their origin in bats.
Ang malaking bilang ng mga host na paniki at species ng ibon, at ang kanilang pandaigdigang saklaw, ay nagpagana ng malawak na ebolusyon at pagpapakalat ng mga coronavirus. Maraming mga coronavirus sa tao ang nagmula sa mga paniki.
More recently, alpaca coronavirus and human coronavirus 229E diverged sometime before 1960.
Kamakailan lang, ang alpaka coronavirus at ang coronavirus ng tao na 229E ay nagkahiwalay bago ang 1960.
MERS-CoV emerged in humans from bats through the intermediate host of camels.
Ang MERS-CoV ay lumitaw sa mga tao mula sa mga paniki sa pamamagitan ng pampagitang hosto na mga kamelyo.
MERS-CoV, although related to several bat coronavirus species, appears to have diverged from these several centuries ago.
Ang MERS-CoV, bagaman nauugnay sa maraming mga uri ng coronavirus ng paniki, ay lumilitaw na naiiba mula sa mga ito sa nakaraang mga siglo.
The most closely related bat coronavirus and SARS-CoV diverged in 1986.
Ang pinakamalapit na nauugnay na coronavirus ng paniki at SARS-CoV ay humiwalay noong 1986.
A possible path of evolution, of SARS coronavirus and keen bat coronaviruses, suggests that SARS related coronaviruses coevolved in bats for a long time.
Isang posibleng landas ng ebolusyon, ng SARS coronavirus at mga coronavirus ng matalas na paniki, ang nagmumungkahi na ang mga kaugnay na mga coronavirus ng SARS ay sabay nabuo sa mga paniki sa mahabang panahon.
In the 1790s, equine coronavirus diverged from the bovine coronavirus after a cross-species jump.
Noong 1790s, ang equinw coronavirus ay humiwalay mula sa bovine coronavirus pagkatapos ng isang pagtalon sa pagitan ng mga uri.
Later in the 1890s, human coronavirus OC43 diverged from bovine coronavirus after another cross-species spillover event.
Noong huling bahagi ng 1890s, ang coronavirus OC43 ng tao ay humiwalay mula sa bovine coronavirus pagkatapos ng isa pang kaganapan ng pag-apaw sa magkaibang uri.
It is speculated that the flu pandemic of 1890 may have been caused by this spillover event, and not by the influenza virus, because of the related timing, neurological symptoms, and unknown causative agent of the pandemic.
Ipinagpalagay na ang pandemya ng trangkaso ng 1890 ay maaaring idinulot ng pagkalat ng pangyayaring ito, at hindi ng virus ng trangkaso, dahil sa kaugnay na tiyempo, neurolohikal na mga sintomas, at di-alam na ahenteng nagdudulot ng pandemya.
Human coronavirus OC43 besides causing respiratory infections is also suspected of playing a role in neurological diseases.
Ang human coronavirus OC43 bukod sa pagiging sanhi ng mga impeksiyong respiratoryo ay pinaghihinalaan din na may kaugnayan sa neurological na mga sakit.
In the 1950s, the human coronavirus OC43 began to diverge into its present genotypes.
Noong mga panahon ng 1950, ang human coronavirus OC43 ay nagsimulang pumunta kasalukuyang genotypes nito.
Phylogentically, mouse hepatitis virus (Murine coronavirus), which infects the mouse's liver and the central nervous system, is related to human coronavirus OC43 and bovine coronavirus.
Sa konseptong pilohenetiko, ang virus ng hepatitis ng daga (Murine coronavirus), na nakakaapekto sa atay ng daga at sa gitnang sistema nerbiyosa, ay nauugnay sa coronavirus OC43 ng tao at bovine coronavirus.
Human coronavirus HKU1, like the aforementioned viruses, also has its origins in rodents.
Ang coronavirus HKU1 sa tao, gaya ng naunang binanggit na mga mikkrobiyo, ay nagmula rin sa mga daga.
Coronaviruses vary significantly in risk factor.
Ang mga Coronavirus ay kapuna-punang nag-iiba-iba sa kadahilanang panganib.
Some can kill more than 30% of those infected, such as MERS-CoV, and some are relatively harmless, such as the common cold.
Ang ilan ay maaaring pumatay ng higit sa 30% ng mga naimpeksiyon, tulad ng MERS-CoV, at ang ilan ay medyo hindi nakakapinsala, tulad ng karaniwang sipon.
Coronaviruses can cause colds with major symptoms, such as fever, and a sore throat from swollen adenoids.
Ang mga coronavirus ay maaaring maging sanhi ng mga sipon na may mga mayor na sintomas, tulad ng lagnat, at namamagang lalamunan mula sa namamagang adenoids.
Coronaviruses can cause pneumonia (either direct viral pneumonia or secondary bacterial pneumonia) and bronchitis (either direct viral bronchitis or secondary bacterial bronchitis).
Maaaring maging sanhi ng pulmonya ang mga coronavirus (alinman sa direktang viral na pulmonya o sekondaryong bakteryal na pulmonya) at bronchitis (alinman sa direktang viral na bronchitis o sekondaryong bakteryal na bronchities).
The human coronavirus discovered in 2003, SARS-CoV, which causes severe acute respiratory syndrome (SARS), has a unique pathogenesis because it causes both upper and lower respiratory tract infections.Six species of human coronaviruses are known, with one species subdivided into two different strains, making seven strains of human coronaviruses altogether.
Ang natuklasang coronavirus ng tao noong 2003, ang SARS-CoV, na nagsasanhi ng severe acute respiratory syndrome (SARS), ay may natatanging pathogenesis dahil nagsasanhi ito sa parehong mga pang-itaas at pang-ibabang respiratory tract ng mga impeksyon. Anim na uri ng mga coronavirus ng tao ang natukoy, na may isang uri na nahahati sa dalawang magkaibang uri, at gumagawa ng pitong uri ng coronavirus ng tao sa kabuuan.
Four of these coronaviruses continually circulate in the human population and produce the generally mild symptoms of the common cold in adults and children worldwide: -OC43, -HKU1, HCoV-229E, -NL63.
Apat sa mga coronavirus na ito ang patuloy na kumakalat sa populasyon ng tao at gumagawa ng pangkalahatang banayad na mga sintomas ng karaniwang sipon sa mga adult at mga bata sa buong mundo: -OC43, -HKU1, HCoV-229E, -NL63.
Coronaviruses cause about 15% of commons colds.
Nagdudulot ang mga coronavirus ng halos 15% ng mga karaniwang sipon.
The majority of colds are caused by rhinoviruses.
Ang karamihan ng mga sipon ay sanhi ng mga rhinovirus.
The four mild coronaviruses have a seasonal incidence occurring in the winter months in temperate climates.
Ang apat na banayad na mga coronavirus ay may pana-panahong insidente na nagaganap sa mga buwan ng taglamig sa katamtamang mga klima.
There is no preference towards a particular season in tropical climates.
Walang kagustuhan patungo sa isang partikular na panahon sa mga tropikal na klima.
Four human coronaviruses produce symptoms that are generally mild:
Ang apat na coronavirus sa tao ay gumawa ng mga sintomas na banayad sa pangkalahatan:
The virus was officially named the SARS coronavirus (SARS-CoV).
Ang virus ay opisyal na pinangalanang SARS coronavirus (SARS-CoV).
More than 8,000 people were infected, about ten percent of whom died.
Mahigit sa 8,000 katao ang nahawaan, halos sampung porsyento sa kanila ang namatay.
In September 2012, a new type of coronavirus was identified, initially called Novel Coronavirus 2012, and now officially named Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
Noong Setyembre 2012, isang bagong uri ng coronavirus ang natukoy, na unang tinawag na Novel Coronavirus 2012, at ngayon ay opisyal nang pinangalanan na Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
The World Health Organization issued a global alert soon after.
Di nagtagal, naglabas ng isang pandaigdigang alerto ang World Health Organization.
The WHO update on 28 September 2012 said the virus did not seem to pass easily from person to person.
Sinabi sa update ng WHO noong 28 Setyembre 2012 na tila hindi madaling maipasa mula sa isang tao tungo sa isa pang tao ang virus.
However, on 12 May 2013, a case of human-to-human transmission in France was confirmed by the French Ministry of Social Affairs and Health.
Gayunpaman, noong ika-12 ng Mayo 2013, isang kaso ng paglipat na tao-sa-tao sa Pransya ang nakumpirma ng French Ministry of Social Affairs and Health.
In addition, cases of human-to-human transmission were reported by the Ministry of Health in Tunisia.
Bilang karagdagan, iniulat ng Ministeryo ng Kalusugan (Ministry of Health) sa Tunisia ang mga kaso ng pagkahawa ng tao-sa-tao.
Two confirmed cases involved people who seemed to have caught the disease from their late father, who became ill after a visit to Qatar and Saudi Arabia.
Dalawang nakumpirma na kaso ang nagsasangkot sa mga tao na tila nakuha ang sakit mula sa kanilang yumaong ama, na nagkasakit pagkatapos ng pagbisita sa Qatar at Saudi Arabia.
Despite this, it appears the virus had trouble spreading from human to human, as most individuals who are infected do not transmit the virus.
Sa kabila nito, lumilitaw na ang virus ay nahirapang kumalat nang tao sa tao, bilang karamihan sa mga indibidwal na nahawahan ay hindi naililipat ang virus.
The final name for the virus is Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
Ang pangpinal na pangalan para sa virus ay ang Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
The only U.S. cases (both survived) were recorded in May 2014.In May 2015, an outbreak of MERS-CoV occurred in the Republic of Korea, when a man who had traveled to the Middle East, visited four hospitals in the Seoul area to treat his illness.
Ang tanging mga kaso ng US (parehong nakaligtas) ay naitala noong Mayo 2014. Noong Mayo 2015, isang pagsiklab ng MERS-CoV ang naganap sa Republika ng Korea, noong isang lalaki na naglakbay sa Gitnang Silangan, ay bumisita sa apat na mga ospital sa lugar ng Seoul upang gamutin ang kanyang karamdaman.
This caused one of the largest outbreaks of MERS-CoV outside the Middle East.
Nagdulot ito ng isa sa pinakamalaking outbreak ng MERS-CoV sa labas ng Gitnang Silangan.
As of December 2019, 2,468 cases of MERS-CoV infection had been confirmed by laboratory tests, 851 of which were fatal, a mortality rate of approximately 34.5%.
Noong Disyembre 2019, 2,468 kaso ng impeksyon sa MERS-CoV ang kinumpirma ng mga pagsuri sa laboratoryo, nakamamatay ang 851 sa mga ito, humigit-kumulang 34.5% ang porsiyento ng namamatay.