atepeq/tico19 huggingface dataset:
Through a phylogenetic comparison of SARS-CoV-2 with other CoVs, bats were considered the native host of SARS-CoV-2 as the new virus is 96% identical to two SARS-like CoVs from bats called bat-SL-CoVZX45 and bat-SL-CoVZX21.
Sa pamamagitan ng phylogenetic na paghahambing ng SARS-CoV-2 sa iba pang mga CoV, itinuturing na mga paniki ang katutubong host ng SARS-CoV-2 dahil ang bagong virus ay 96% na identikal sa dalawang mala-SARS na mga CoV mula sa mga paniki na tinatawag na bat-SL-CoVZX45 at bat -SL-CoVZX21.
However, what intermediate host helped the virus cross the species barrier to infect humans remains unknown, and the transmission route is yet to be elucidated.
Gayunpaman, nananatiling hindi alam kung anong intermediate host ang tumulong sa virus na tawirin ang mga harang ng species para mahawahan ang mga tao, at dapat pa ring maliwanagan ang ruta ng transmisyon.
Ji, et al., proposed snakes as a carrier of the virus from bats to humans which involved homologous recombination within the S protein.
Iminungkahi nina Ji, et al., ang mga ahas bilang tagadala ng virus mula sa mga paniki sa mga taong nagsasangkot sa muling paglalangkap ng magkakatulad sa loob ng S protein.
According to a study, researchers in Guangzhou, China, suggested that pangolins - long-snouted, ant-eating mammals often used in traditional Chinese medicine - are the potential intermediate host of SARS-CoV-2 based on 99% genetic homology in a CoV discovered in pangolins and SARS-CoV-2.
Ayon sa pag-aaral, iminungkahi ng mga mananaliksik sa Guangzhou, China, na ang mga pangolin - mahabang-nguso, mga mammal na kumakain ng langgam na kadalasang ginagamit sa tradisyunal na gamot ng Chinese - ay ang potensyal na intermediate host ng SARS-CoV-2 batay sa 99% genetic homology sa isang CoV na natuklasan sa mga pangolin at SARS-CoV-2.
However, 1% difference spread all over two genomes is still a big difference; thus, conclusive results for concrete evidence are awaited (Fig. ​(Fig.33).
Gayunpaman, ang 1% na pagkakaiba na nakakalat sa dalawang genome ay malaki pa rin na pagkakaiba; sa gayon, ang mga konklusibong resulta para sa kongkretong ebidensya ay hinihintay (Fig. (Fig. 33). ​(Fig.33).
The physicochemical properties of SARS-CoV-2 are largely not yet known.
Ang mga bahaging physicochemical ng SARS-CoV-2 ay hindi pa natutukoy sa kalahatan.
SARS-CoV and MERS-CoV can survive in vitro for 48 hours in a dry environment and up to 5 days under 20 °C and 40%-50% humidity.
Ang SARS-CoV at MERS-CoV ay maaaring mabuhay sa vitro sa loob ng 48 na oras sa isang tuyong kapaligiran at hanggang sa 5 araw sa ilalim ng 20 °C at 40%-50% na humidity.
SARS-CoV-2 may possess similar properties.
Maaaring magkaroon ng magkatulad na mga katangian ang SARS-CoV-2.
It has been reported that SARS-CoV-2 is sensitive to ultraviolet rays and heat at 56 °C for 30 minutes; ether, 75% ethanol, chlorine-containing disinfectant, peracetic acid, chloroform, and other fatty solvents, but not chlorhexidine, can effectively inactivate the virus.
Naiulat na ang SARS-CoV-2 ay sensitibo sa mga ultraviolet na sinag at nag-iinit sa 56°C sa loob ng 30 minuto; ang ether, 75% ethanol, pang-disimpekta na naglalaman ng chlorine, asidong peracetic, chloroform, at iba pang mataba na mga solvent, ngunit hindi chlorhexidine, ay puwedeng epektibong mapatigil ang virus.
The entire human population generally lacks immunity to SARS-CoV-2 and hence is susceptible to the novel virus.
Ang buong populasyon ng tao sa pangkalahatan ay walang immunity sa SARS-CoV-2 at samakatwid ay madaling kapitan ng bagong virus.
Currently, no detailed study has been reported regarding the immunological response to SARS-CoV-2.
Sa kasalukuyan, walang detalyadong pag-aaral ang naiulat tungkol sa immunological na tugon sa SARS-CoV-2.
Thus, we can only refer to previous studies on other CoVs, especially SARS-CoV and MERS-CoV (Fig. ​(Fig.4).4).
Kaya, maaari lang kaming sumangguni sa mga naunang pag-aaral sa iba pang mga CoV, lalo na ang SARS-CoV at MERS-CoV (Fig. (Fig.4) .4). ​(Fig.4).4).
In general, after a virus invades the host, it is first recognized by the host innate immune system through pattern recognition receptors (PRRs) including C-type lectin-like receptors, Toll-like receptor (TLR), NOD-like receptor (NLR), and RIG-I-like receptor (RLR).
Sa pangkalahatan, pagkatapos na salakayin ng isang virus ang host, nakikilala muna ito ng host innate immune system sa pamamagitan ng pattern recognition receptors (PRRs) kasama ang C-type lectin-like receptors, Toll-like receptor (TLR), NOD-like receptor (NLR) ), at RIG-I-like receptor (RLR).
Through different pathways, the virus induces the expression of inflammatory factors, maturation of dendritic cells, and synthesis of type I interferons (IFNs) which limit the spreading of the virus and accelerate macrophage phagocytosis of viral antigens.
Sa pamamagitan ng iba't ibang mga daanan, ang virus ay nagpapasimula ng paglitaw ng mga kadahilanan ng pamamaga, pagkahinog ng dendritic na mga selyula, at synthesis ng type I interferons (IFNs) na naglilimita sa pagkalat ng virus at nagpapabilis sa macrophage phagocytosis ng mga viral antigen.
However, the N protein of SARS-CoV can help the virus escape from the immune responses.
Gayunpaman, ang N protein ng SARS-CoV ay makakatulong sa virus na kumawala mula sa immune responses.
Soon, the adaptive immune response joins the fight against the virus.
Sa lalong madaling panahon, sumali sa paglaban sa virus ang adaptive immune response.
T lymphocytes including CD4+ and CD8+ T cells play an important role in the defense.
Ang mga T lymphocytes kasama ang CD4 + at CD8+ T cells ay may mahalagang papel sa depensa.
CD4+ T cells stimulate B cells to produce virus-specific antibodies, and CD8+ T cells directly kill virus-infected cells.
Pinapasigla ng mga CD4+ T cells ang B cells na gumawa ng antibodies na partikular sa virus, at pinapatay ng CD8 + T cells ang mga selyula na nahawahan ng virus.
T helper cells produce proinflammatory cytokines to help the defending cells.
Ang mga selyulang T helper ay gumagawa ng mga proinflammatory cytokine upang tulungan ang nagdedepensang mga selyula.
However, CoV can inhibit T cell functions by inducing apoptosis of T cells.
Gayunpaman, maaaring mapigilan ng CoV ang mga paggana ng T cell sa pamamagitan ng pagpapasimula sa pagkamatay ng T cells.
The humoral immunity including complements such as C3a and C5a and antibodies is also essential in combating the viral infection.
Ang humoral immunity kabilang ang mga pandagdag tulad ng C3a at C5a at antibodies ay mahalaga rin sa paglaban sa impeksyon ng virus.
For example, antibodies isolated from a recovered patient neutralized MERS-CoV.
Halimbawa, ang antibodies na ihiniwalay mula sa gumaling ay nag-neutralisa sa MERS-CoV.
On the other hand, an overreaction of the immune system generates a large number of free radicals locally that can cause severe damages to the lungs and other organs, and, in the worst scenario, multi-organ failure and even death.
Sa kabilang banda, ang sobrang reaksyon ng immune system ay lumilikha ng malaking bilang ng free radicals sa lugar na iyon kaya puwedeng magdulot ng matinding pinsala sa mga baga at iba pang mga organo, at, sa pinakamasamang senaryo, pagpalya ng maraming organo at maging kamatayan.
The SARS-CoV-2 infection, featured by clustering onset, is more likely to affect elderly people with comorbidities and pregnant women.
Ang impeksyon ng SARS-CoV-2, na itinampok ng pagkukumpol sa simula, ay mas malamang na makaapekto sa mga matatanda na may comorbidities at mga buntis.
It is common that for people who are exposed to a large number of viruses or whose immune functions are compromised, they have higher chance to be infected than others.
Karaniwan nang ang mga taong nalantad sa malaking bilang ng mga virus o nakumpromiso ang immune functions, ay mayroong mas mataas na tsansang mahawahan kaysa sa iba.
The estimated mean incubation period of SARS-CoV-2 is 1-14 days, mostly 3-7 days based on a study of the first 425 cases in Wuhan.
Ang tinantyang mean incubation period SARS-CoV-2 ay 1-14 araw, kadalasan ay 3-7 araw batay sa isang pag-aaral sa unang 425 kaso sa Wuhan.
However, a study on 1,099 cases demonstrates that the incubation period was 3 days on average and ranged from 0 to 24 days.
Gayunpaman, ipinapakita ng isang pag-aaral sa 1,099 na mga kaso na ang panahon ng inkubasyon ay 3 araw sa average at mula sa 0 hanggang 24 araw.
A more recent study, as described above, demonstrates that the incubation period was 4.8 (3.0-7.2) days based on the demography of 8,866 cases.
Isang mas bagong pag-aaral, tulad ng inilarawan sa itaas, ang nagpapakita na ang panahon ng inkubasyon ay 4.8 (3.0-7.2) na araw batay sa demograpiya ng 8,866 na mga kaso.
It is very important for health authorities to adjust the effective quarantine time based on the most accurate incubation period, thus preventing infected but symptomless people from transmitting the virus to others.
Napakahalaga para sa mga awtoridad ng kalusugan na ayusin ang mabisang panahon ng pag-quarantine batay sa pinakatumpak na panahon ng o incubation, para mapigilan ang mga nahawahan ngunit walang sintomas na mga tao na mailipat ang virus sa iba.
As a common practice, individuals exposed to, or infected by, the virus are usually required to be quarantined for 14 days.
Bilang pangkaraniwang gawain, ang mga indibidwal na nalantad sa, o nahawahan ng, virus ay karaniwang kailangang ma-quarantine sa loob ng 14 na araw.
Should the quarantine time be extended to 24 days?
Dapat bang palawigin ang panahon ng pag-quarantine sa 24 araw?
Fever is often the major and initial symptom of COVID-19, which can be accompanied by no symptom or other symptoms such as dry cough, shortness of breath, muscle ache, dizziness, headache, sore throat, rhinorrhea, chest pain, diarrhea, nausea, and vomiting.
Madalas na pangunahin at paunang sintomas ng COVID-19 ang lagnat, na maaaring samahan ng walang sintomas o iba pang mga sintomas tulad ng tuyong ubo, paghingal, kirot ng kalamnan, pagkahilo, sakit ng ulo, namamagang lalamunan, pagkaipon ng likido sa ilong, pananakit ng dibdib, pagtatae, pagduduwal , at pagsusuka.
Some patients experienced dyspnea and/or hypoxemia one week after the onset of the disease.
Ang ilang mga pasyente ay nakaranas ng paghingal at/o hypoxemia isang linggo pagkatapos ng pagsisimula ng sakit.
In severe cases, patients quickly progressed to develop acute respiratory syndrome, septic shock, metabolic acidosis, and coagulopathy.
Sa mga malubhang kaso, ang mga pasyente ay mabilis na sumulong sa pagkakaroon ng acute respiratory syndrome, septic shock, metabolic acidosis, at coagulopathy.
Patients with fever and/or respiratory symptoms and acute fever, even without pulmonary imaging abnormalities, should be screened for the virus for early diagnosis.
Ang mga pasyente na may lagnat at/o mga sintomas na respiratoryo at talamak na lagnat, kahit na walang mga abnormalidad sa imahe ng baga, ay dapat na ma-screen para sa virus para sa maagang diagnosis.
A demographic study in late December of 2019 showed that the percentages of the symptoms were 98% for fever, 76% for dry cough, 55% for dyspnea, and 3% for diarrhea; 8% of the patients required ventilation support.
Ang isang demograpikong pag-aaral noong huling bahagi ng Disyembre 2019 ay nagpakita na ang porsyento ng mga sintomas ay 98% para sa lagnat, 76% para sa tuyong ubo, 55% para sa paghingal, at 3% para sa pagtatae; 8% ng mga pasyente ang nangangailangan ng suporta sa bentilasyon.
Similar findings were reported in two recent studies of a family cluster and a cluster caused by transmission from an asymptomatic individual.
Ang mga katulad na napag-alaman ay naiulat sa dalawang pag-aaral kamakailan sa isang kumpol ng pamilya at isang kumpol na dulot ng pagpapasa mula sa isang indibidwal na asymptomatic.
Comparably, a demographic study in 2012 showed that MERS-CoV patients also had fever (98%), dry cough (47%), and dyspnea (55%) as their main symptoms.
Sa paghahambing, ipinakita sa isang demograpikong pag-aaral noong 2012 na ang mga pasyente ng MERS-CoV ay nagkaroon din ng lagnat (98%), tuyong ubo (47%), at paghingal (55%) bilang kanilang pangunahing mga sintomas.
However, 80% of them required ventilation support, much more than COVID-19 patients and consistent with the higher lethality of MERS than of COVID-19.
Gayunpaman, 80% sa mga ito ay nangangailangan ng suporta sa bentilasyon, higit pa sa mga pasyente ng COVID-19 at naaayon sa mas mataas na pagkamatay ng MERS kaysa sa COVID-19.
Diarrhea (26%) and sore throat (21%) were also observed with MERS patients.
Ang pagtatae (26%) at namamagang lalamunan (21%) ay napansin din sa mga pasyente ng MERS.
In SARS patients, it has been demonstrated that fever (99%-100%), dry cough (29%-75%), dyspnea (40%-42%), diarrhea (20-25%), and sore throat (13-25%) were the major symptoms and ventilation support was required for approximately 14%-20% of the patients.
Sa mga pasyente ng SARS, naipakita na ang lagnat (99%-100%), tuyong ubo (29%-75%), paghingal (40%-42%), pagtatae (20-25%), at namamagang lalamunan (13-25%) ang mga pangunahing sintomas at kinailangan ang suportang bentilasyon para sa humigit-kumulang 14%-20% ng mga pasyente.
By February 14, the mortality of COVID-19 was 2% when the confirmed cases reached 66,576 globally.
Pagsapit ng Pebrero 14, ang namamatay sa COVID-19 ay 2% nang umabot ang kumpirmadong kaso sa 66,576 sa buong mundo.
Comparably, the mortality of SARS by November 2002 was 10% of 8,096 confirmed cases.
Sa paghahambing, ang dami ng namamatay sa SARS noong Nobyembre 2002 ay 10% ng 8,096 na kumpirmadong kaso.
For MERS, based on a demographic study in June 2012, the mortality was 37% of 2,494 confirmed cases.
Para sa MERS, batay sa isang demograpikong pag-aaral noong Hunyo 2012, ang pagkamatay ay 37% ng 2,494 na kumpirmadong mga kaso.
An earlier study reported that the R0 of SARS-CoV-2 was as high as 6.47 with a 95% confidence interval (CI) of 5.71-7.23, whereas the R0 of SARS-CoV only ranged from 2 to 4.
Iniulat ng isang naunang pag-aaral na ang R0 ng SARS-CoV-2 ay kasingtaas ng 6.47 na may 95% na agwat ng tiwala (CI) na 5.71-7.23, samantalang ang R0 ng SARS-CoV ay umabot lamang mula 2 hanggang 4.
A comparison of SARS-CoV-2 with MERS-CoV and SARA-CoV regarding their symptoms, mortality, and R0 is presented in Table ​Table1.1.
Ang paghahambing ng SARS-CoV-2 sa MERS-CoV at SARA-CoV kaugnay sa kanilang mga sintomas, pagkamatay, at R0 ay ipinakita sa Talahanayan ng Talahanayan1.1.Table1.1.
The above figures suggest that SARS-CoV-2 has a higher ability to spread than MERS-CoV and SARS-CoV, but it is less lethal than the latter two.
Iminumungkahi ng mga numero sa itaas na ang SARS-CoV-2 ay may mas mataas na kakayahang kumalat kaysa sa MERS-CoV at SARS-CoV, pero mas hindi ito nakamamatay kaysa sa huling dalawa.
Thus, it is much more challenging to control the epidemic of SARS-CoV-2 than those of MERS-CoV and SARS-CoV.
Kaya, mas nakapanghahamon kontrolin ang epidemya ng SARS-CoV-2 kaysa sa MERS-CoV at SARS-CoV.
Clustered onset often happens in the same family or from the same gathering or vehicle such as a cruise ship.
Ang nakakumpol na simula ay madalas na nangyayari sa parehong pamilya o mula sa parehong pagtitipon o sasakyan tulad ng isang cruise ship.
Patients often have a history of travel or residence in Wuhan or other affected areas or contact with infected individuals or patients in the recent two weeks before the onset.
Ang mga pasyente ay madalas na may kasaysayan ng paglalakbay o paninirahan sa Wuhan o iba pang mga apektadong lugar o pakikipag-ugnayan sa mga nahawahang indibidwal o mga pasyente sa nagdaang dalawang linggo bago ang simula.
However, it has been reported that people can carry the virus without symptoms longer than two weeks and cured patients discharged from hospitals can carry the virus again, which sends out an alarm to increase the time for quarantine.
Gayunpaman, naiulat na maaaring mataglay ng virus ang mga tao nang walang mga sintomas nang mas matagal sa dalawang linggo at ang napagaling na mga pasyente na pinalabas sa mga ospital ay maaaring magtaglay muli ng virus, na nagbibigay ng alarma para habaan ang panahon sa pag-quarantine.
Patients have normal or reduced number of peripheral white blood cells (especially lymphocytes) at the early stage.
Ang mga pasyente ay may normal o nabawasan na bilang ng peripheral na puting mga selyula ng dugo (lalo na ang mga lymphocytes) sa maagang yugto.
For example, lymphopenia with white blood cell count &lt; 4×109/L including lymphocyte count &lt; 1×109/L, and elevated aspartate aminotransferase levels and viremia were found in 1,099 COVID-19 patients.
Bilang halimbawa, ang lymphopenia na may bilang ng puting selyula ng dugo na &lt; 4×109/L kasama ang bilang ng lymphocyte na &lt; 1×109/L, at ang nakataas na antas ng aspartate aminotransferase at viremia ay natagpuan sa 1,099 na pasyente ng COVID-19.
The levels of liver and muscle enzymes and myoglobin were increased in the blood of some patients, and C-reactive protein and erythrocyte sedimentation were increased in the blood of most patients.
Ang mga antas ng mga enzyme ng atay at kalamnan at myoglobin ay nadagdagan sa dugo ng ilang mga pasyente, at ang C-reactive protein at erythrocyte sedimentation ay nadagdagan sa dugo ng karamihan ng mga pasyente.
In patients with severe cases, the level of D-dimer, a fibrin degradation product present in the blood, was elevated, and lymphocyte count was progressively reduced.
Sa mga pasyenteng may malubhang mga kaso, ang antas ng D-dimer, isang produktong fibrin degradation na naroroon sa dugo, ay nakataas, at unti-unting nabawasan ang bilang ng lymphocyte.
Abnormalities in chest radiography are found in most COVID-19 patients and featured by bilateral patchy shadows or ground glass opacity in the lungs.
Ang mga abnormalidad sa radiography ng dibdib ay natatagpuan sa karamihan ng mga pasyente ng COVID-19 at itinatampok ng bilateral patchy shadows o ground glass opacity sa mga baga.
Patients often develop an atypical pneumonia, acute lung injury, and acute respiratory distress syndrome (ARDS).
Ang mga pasyente ay madalas na nagkakaroon ng isang atypical na pulmonya, talamak na pinsala sa baga, at acute respiratory distress syndrome (ARDS).
When ARDS happens, uncontrolled inflammation, fluid accumulation, and progressive fibrosis severely compromise the gas exchange.
Kapag nangyari ang ARDS, hindi mapigil na pamamaga, pagkaipon ng likido, at progresibong fibrosis ang malubhang nagkokompromiso sa palitan ng gas.
Dysfunction of type-I and type-II pneumocytes decreases the surfactant level and increases surface tension, thus reducing the ability of the lungs to expand and heightening the risk of lung collapse.
Ang maling paggana ng type-I at type-II pneumocytes ay pinapababa ang antas ng surfactant at pinatataas ang tensiyon sa ibabaw, binabawasan kung gayon ang kakayahan ng mga baga na lumapad at pinatataas ang panganib ng pagbigay ng baga.
Therefore, the worst chest radiographic findings often parallel the most severe extent of the disease.
Samakatuwid, ang pinakamasamang napag-alaman na radiographic sa dibdib ay madalas na kahanay ng pinakamatinding hangganan ng sakit.
On February 18, 2020, the first pathological analysis of COVID-19 demonstrated the desquamation of pneumocytes, hyaline membrane formation, and interstitial lymphocyte infiltration, and multinucleated syncytial cells in the lungs of a patient who died of the disease, consistent with the pathology of viral infection and ARDS and similar to that of SARS and MERS patients.
Noong Pebrero 18, 2020, ipinakita ng unang pagsusuri sa sanhi ng sakit na COVID-19 ang pagbabalat ng pneumocytes, pagkabuo ng bubog na lamad, at interstitial lymphocyte infiltration, at multinucleated syncytial na mga selyula sa mga baga ng isang pasyente na namatay sa sakit, na naaayon sa patolohiya ng impeksiyong dulot ng virus at ARDS at katulad ng sa mga pasyente ng SARS at MERS.
The detection of SARS-CoV-2 RNA via reverse-transcriptase polymerase chain reaction (RT-PCR) was used as the major criteria for the diagnosis of COVID-19.
Ang pagkatuklas sa SARS-CoV-2 RNA sa pamamagitan ng reverse-transcriptase polymerase chain reaction (RT-PCR) ay ginamit bilang pangunahing pamantayan para sa pagdayagnos ng COVID-19.
However, due to the high false-negative rate, which may accelerate the epidemic, clinical manifestations started to be used for diagnosis (which no longer solely relied on RT-PCR) in China on February 13, 2020.
Gayunpaman, dahil sa mataas na antas ng false-negative rate, na maaaring magpabilis sa epidemya, sinimulang gamitin ang mga klinikal na manipestasyon para sa diagnosis (na hindi na nakasalalay lamang sa RT-PCR) sa China noong Pebrero 13, 2020.
A similar situation also occurred with the diagnosis of SARS.
Ang isang katulad na sitwasyon ay naganap din sa pagdayagnos ng SARS.
Therefore, a combination of disease history, clinical manifestations, laboratory tests, and radiological findings is essential and imperative for making an effective diagnosis.
Samakatuwid, ang isang kumbinasyon ng kasaysayan ng sakit, klinikal na mga manipestasyon, mga pagsubok sa laboratoryo, at mga radiological na napag-alaman ay mahalaga at kailangan sa paggawa ng isang epektibong diagnosis.
On February 14, 2020, the Feng Zhang group described a protocol of using the CRISPR-based SHERLOCK technique to detect SARS-CoV-2, which detects synthetic SARS-CoV-2 RNA fragments at 20 × 10-18 mol/L to 200 × 10-18 mol/L (10-100 copies per microliter of input) using a dipstick in less than an hour without requiring elaborate instrumentation.
Noong Pebrero 14, 2020, inilarawan ng grupong Feng Zhang ang isang protokol na paggamit ng teknik na SHERLOCK na nakabase sa CRISPR upang makita ang SARS-CoV-2, na tumututop sa mga sintetikong SARS-CoV-2 RNA fragments sa 20 × 10-18 mol/L hanggang 200 × 10-18 mol/L (10-100 kopya bawat microliter ng input) gamit ang isang dipstick nang mas mababa sa isang oras nang hindi nangangailangan ng masalimuot na instrumento.
Hopefully, the new technique can dramatically enhance the sensitivity and convenience if verified in clinical samples.
Inaasahang ang bagong pamamaraan aykapansin-pansing makapag sa pagka-sensitibo at kaginhawahan kung maberepika sa klinikal na mga sampol.
Due to the lack of experience with the novel CoV, physicians can mainly provide supportive care to COVID-19 patients, while attempting a variety of therapies that have been used or proposed before for the treatment of other CoVs such as SARS-CoV and MERS-CoV and other viral diseases (Table ​(Table2).2).
Dahil sa kakulangan ng karanasan sa bagong CoV, maaaring magbigay ng pangunahing suporta na pangangalaga ang mga manggagamot sa mga pasyente ng COVID-19; habang sinusubukan ang iba't ibang therapy na ginamit o dating iminungkahi para sa paggamot ng iba pang mga CoV tulad ng SARS-CoV at MERS- CoV at iba pang sakit na dulot ng virus (Hanayan (Hanayan2).2).(Table2).2).
These therapies include current and potential treatments with antiviral drugs, immunosuppressants, steroids, plasma from recovered patients, Chinese medicine, and psychological support.
Kasama sa mga paggamot na ito ang kasalukuyan at potensyal na mga paggamot ng mga antiviral na gamot, immunosuppressants, steroids, plasma mula sa mga gumaling na pasyente, gamot ng Chinese, at sikolohikal na suporta.
Even plasma from recovered patients was proposed to be used for treatment.
Kahit ang plasma mula sa gumaling na mga pasyente ay iminungkahi na gamitin sa paggamot.
Pharmaceutical companies are racing to develop antibodies and vaccines against the virus.
Nag-uunahan ang mga kumpanya ng parmasyutiko upang makabuo ng mga antibody at bakuna laban sa mikrobiyo.
SARS-CoV-2 mainly attacks the lungs in the beginning and probably also attacks, to a lesser degree, other organs that express ACE2, such as the gastrointestinal system and the kidneys.
Pangunahing inaatake ng SARS-CoV-2 ang mga baga sa umpisa at malamang na atakehin din, sa mas mababang antas, ang iba pang mga organo na nagpapahayag ng ACE2, tulad ng sistema ng bituka at mga bato.
Nevertheless, respiratory dysfunction and failure are the major threat to the patients and the major cause of death.
Gayunpaman, ang maling paggana at pagpalya ng hingahan ang pangunahing banta sa mga pasyente at pangunahing sanhi ng kamatayan.
Thus, respiratory support is critical to relieve the symptoms and save lives and includes general oxygen therapy, high-flow oxygen, noninvasive ventilation, and invasive mechanical ventilation depending on the severity of the disease.
Kaya, kritikal ang suporta sa paghinga upang mapawi ang mga sintomas at mailigtas ang mga buhay at kasama ang pangkalahatang paggamot ng oxygen, mataas ang daloy na oxygen, hindi mapanakop na bentilasyon, at mapanakop na de-makinang bentilasyon depende sa kalubhaan ng sakit.
Patients with severe respiratory symptoms have to be supported by extracorporeal membrane oxygenation (ECMO), a modified cardiopulmonary bypass technique used for the treatment of life-threatening cardiac or respiratory failure.
Ang mga pasyente na may malubhang mga sintomas na respiratoryo ay kailangang suportahan ng extracorporeal membrane oxygenation (ECMO), isang binagong teknik ng cardiopulmonary bypass na ginagamit sa paggamot ng banta sa buhay na pagpalya ng puso o hingahan.
In addition, the maintenance of electrolyte balance, the prevention and treatment of secondary infection and septic shock, and the protection of the functions of the vital organs are also essential for SARS-CoV-2 patients.
Bilang dagdag, ang pagpapanatili ng balanse ng electrolyte, ang pagpigil at paggamot sa pangalawang impeksyon at septic shock, at ang proteksyon ng mga paggana ng mahalagang mga organo ay mahalaga rin para sa mga pasyente ng SARS-CoV-2.
It has been known that a cytokine storm results from an overreaction of the immune system in SARS and MERS patients.
Napag-alaman na ang isang cytokine storm ay nagreresulta mula sa sobrang reaksiyon ng immune system sa mga pasyente ng SARS at MERS.
Cytokine storm is a form of systemic inflammatory response featured by the release of a series of cytokines including TNFα, IL-1β, IL-2, IL-6, IFNα, IFNβ, IFNγ, and MCP-1.
Ang cytokine storm ay isang anyo ng sistemikong tugon sa pamamaga response na itinatampok sa pamamagitan ng pagpapalabas ng isang serye ng mga cytokine kabilang ang TNFα, IL-1β, IL-2, IL-6, IFNα, IFNβ, IFNγ, at MCP-1.
These cytokines induce immune cells to release a vast number of free radicals which are the major cause of ARDS and multiple organ failure.
Ang cytokines na ito ay nagdudulot sa immune cells na maglabas ng maraming free radicals na siyang pangunahing sanhi ng ARDS at pagpalya ng maraming organo.
Immunosuppression is essential in the treatment of cytokine storms, especially in severe patients.
Mahalaga sa paggamot ng mga bagyo ng cytokine ang immunosuppression, lalo na sa mga malubhang pasyente.
Corticosteroids and tocilizumab, an anti-IL6 monoclonal antibody, have been used to treat cytokine storm.
Ang mga corticosteroids at tocilizumab, isang anti-IL6 monoclonal antibody, ay ginamit sa paggamot ng cytokine storm.
Other immunosuppression treatments for cytokine storm include the modulation of T cell-directed immune response; the blockade of IFN-γ, IL-1, and TNF; JAK inhibition; blinatumomab; suppressor of cytokine signaling 4; and HDAC inhibitors.
Ang iba pang immunosuppression na paggamot para sa cytokine storm ay kinabibilangan ng modulasyon ng T cell-directed immune response; ang pagharang ng IFN-γ, IL-1, at TNF; JAK inhibition; blinatumomab; suppressor of cytokine signaling 4; at HDAC inhibitors.
Steroids, as immunosuppressants, were widely used in the treatment of SARS to reduce the severity of inflammatory damage.
Ang mga steroid, bilang mga immunosuppressant, ay malawakang ginamit sa paggamot ng SARS upang mabawasan ang kalubhaan ng pinsala ng pamamaga.
However, steroids at high dosages were not beneficial to severe lung injury in SARS and COVID-19 patients.
Gayunpaman, hindi kapaki-pakinabang ang mga steroid na mataas ang dosis sa malubhang pinsala sa baga sa SARS at COVID-19 na mga pasyente.
Instead, they may cause severe side effects, especially avascular osteonecrosis, dramatically affecting the prognosis.
Sa halip, maaari silang maging sanhi ng malubhang side effects, lalo na ang avascular osteonecrosis, na kapansin-pansing nakakaapekto sa prognosis.
Nevertheless, short courses of corticosteroids at low-to-moderate doses have been recommended to be used prudently for critically ill COVID-19 patients.
Gayunpaman, ang mga maikling kurso ng corticosteroids na nasa mababa hanggang katamtamang mga dosis ay inirekomendang gamitin nang maingat para sa mga pasyente ng COVID-19 na may sakit na kritikal.
At the time of writing, no effective antiviral therapy has been confirmed.
Sa panahon ng pagsulat, walang epektibong paggamot kontra sa virus ang nakumpirma.
However, intravenous administration with remdesivir, a nucleotide analog, has been found to be efficacious in an American patient with COVID-19.
Gayunpaman, ang pagbibigay sa pamamagitan ng ugat na may remdesivir, isang nucleotide analog, ay natagpuang mabisa sa isang pasyenteng Amerikano na may COVID-19.
Remdesivir is a novel antiviral drug developed by Gilead initially for the treatment of diseases caused by Ebola and Marlburg viruses.
Isang bagong gamot na antiviral ang Remdesivir na unang binuo ng Gilead para sa paggamot ng mga sakit na dulot ng mga virus na Ebola at Marlburg.
Later, remdesivir also demonstrated possible inhibition of other single stranded RNA viruses including MERS and SARS viruses.
Sa kalaunan, ipinakita din ng remdesivir ang posibleng pagsugpo sa iba pang mga single stranded RNA viruses kasama ang MERS at SARS na mga virus.
Based on these, Gilead has provided the compound to China to conduct a pair of trials on SARS-CoV-2-infected individuals, and the results are highly anticipated.
Batay sa mga ito, ibinigay ni Gilead ang compound sa China upang maisagawa ang isang pares ng mga pagsubok sa mga indibidwal na nahawahan ng SARS-CoV-2, at ang mga resulta ay inaasahan sa karamihan.
In addition, baricitinb, interferon-α, lopinavir/ritonavir, and ribavirin have been suggested as potential therapies for patients with acute respiratory symptoms.
Bukod dito, ang baricitinb, interferon-α, lopinavir/ritonavir, at ribavirin ay naimungkahi bilang mga potensyal na therapy para sa mga pasyente na may mga talamak na sintomas na respiratoryo.
Diarrhea, nausea, vomiting, liver damage, and other adverse reactions can occur following combined therapy with lopinavir/ritonavir.
Ang pagtatae, pagduduwal, pagsusuka, pinsala sa atay, at iba pang masasamang reaksyon ay maaaring mangyari kasunod ng pinaglangkap na paggamot ng lopinavir/ritonavir.
The interaction of these treatments with other drugs used in the patients should be monitored carefully.
Ang interaksyon ng mga paggamot na ito sa iba pang mga gamot na ginagamit sa mga pasyente ay dapat na subaybayan nang mabuti.
Plasma from recovered patients and antibody generation
Plasma mula sa gumaling na mga pasyente at paglikha ng antibody
The collection of the blood from patients who recovered from a contagious disease to treat other patients suffering from the same disease or to protect healthy individuals from catching the disease has a long history.
Ang pagkolekta ng dugo mula sa mga pasyente na gumaling mula sa isang nakakahawang sakit para gamutin ang iba pang mga pasyente na nagdurusa mula sa parehong sakit o upang maprotektahan ang malusog na mga indibidwal mula sa pagkahawa sa sakit ay may mahabang kasaysayan.
Indeed, recovered patients often have a relatively high level of antibodies against the pathogen in their blood.
Tunay, ang mga gumaling na pasyente ay madalas na may medyo mataas na antas ng mga antibody laban sa sanhi ng sakit sa kanilang dugo.
Antibodies are an immunoglobulin (Ig) produced by B lymphocytes to fight pathogens and other foreign objects and they recognize unique molecules in the pathogens and neutralize them directly.
Ang mga antibody ay isang immunoglobulin (Ig) na ginawa ng B lymphocytes upang labanan ang mga sanhi ng sakit at iba pang mga dayuhang bagay at kinikilala ng mga ito ang mga natatanging mga molekula sa mga sanhi ng sakit at direktang neutralisahin ang mga ito.
Based on this, plasma was collected from the blood of a group of patients who recovered from COVID-19 and was injected into 10 seriously ill patients.
Batay dito, nakolekta ang plasma mula sa dugo ng isang grupo ng mga pasyente na gumaling sa COVID-19 at naiturok sa 10 pasyenteng malubha ang sakit.
Their symptoms improved within 24 hours, accompanied by reduced inflammation and viral loads and improved oxygen saturation in the blood.
Bumuti ang kanilang mga sintomas sa loob ng 24 na oras, na sinamahan ng nabawasang pamamaga at kargang virus at pinahusay na oxygen saturation sa dugo.
However, verification and clarification are necessary to propose the method for large-scale use before specific therapies are not yet developed.
Gayunpaman, kinakailangan ang beripikasyon at paglilinaw upang maimungkahi ang pamaraan para sa malakihang paggamit bago pa mapaunlad ang mga partikular na therapy.
In addition, given the therapeutic effects, some disadvantages associated with the plasma should be considered carefully.
Bilang dagdag, dahil sa therapeutic na mga epekto, ang ilang mga disbentahe na nauugnay sa plasma ay dapat na isaalang-alang nang maingat.
For example, antibodies can overstimulate the immune response and cause cytokine release syndrome, which is potentially a life-threatening toxicity.
Halimbawa, maaaring labis na mapasigla ng mga antibody ang immune response at magdulot ng cytokine release syndrome, na isang potensyal na pagkakalasong banta sa buhay.
The concentration of antibodies in the blood is usually low, and the demand for the plasma is large to treat critically ill patients.
Karaniwang mababa ang konsentrasyon ng mga antibody sa dugo, at malaki ang pangangailangan para sa plasma upang gamutin ang mga pasyenteng kritikal ang sakit.
It is difficult to develop and produce specific antibodies rapidly enough to fight against a global epidemic.
Mahirap ang bumuo at gumawa ng partikular na mga antibody nang sapat ang bilis upang lumaban sa pandaigdigang epidemya.
Thus, it is more critical and practical to isolate B cells from recovered patients and identify the genetic codes encoding effective antibodies or screen for effective antibodies against essential proteins of the virus.
Kaya, mas kritikal at praktikal na ibukod ang mga selyulang B mula sa mga gumaling na pasyente at makilala ang pag-encode ng mga genetic code ng mga epektibong antibody o mag-screen para sa mga epektibong antibody laban sa mga mahahalagang protina ng virus.
This way, we can readily scale up the production of the antibodies.
Sa ganitong paraan, maaari nating madaling masukat ang paggawa ng antibodies.
TCM has been used to treat a variety of diseases in China for thousands of years.
Ginamit ang TCM upang gamutin ang iba't ibang mga sakit sa China sa libo-libong taon.
However, its effects largely rely on a combination of multiple components in a formula that varies depending on the diagnosis of a disease based on the theories of TCM.
Gayunpaman, ang mga epekto nito ay nakasalalay pangunahin sa isang kumbinasyon ng maraming mga sangkap sa isang pormula na nag-iiba depende sa diagnosis ng isang sakit na batay sa mga teorya ng TCM.
Most of the effective components remain unknown or are vague as it is difficult to extract and verify such components or their optimal combinations.
Karamihan sa mga epektibong sangkap ay nananatiling hindi tukoy o malabo dahil mahirap kunin at beripikahin ang nasabing mga sangkap o ang kanilang pinakamainam na mga kumbinasyon.
Currently, due to the lack of effective and specific therapy for COVID-19, TCM has become one of the major alternative treatments for patients with light to moderate symptoms or for those who have recovered from severe stages.
Sa kasalukuyan, dahil sa kakulangan ng epektibo at partikular na therapy para sa COVID-19, ang TCM ay naging isa sa mga pangunahing alternatibong paggamot para sa mga pasyente na may banayad hanggang katamtamang mga sintomas o para sa mga gumaling na mula sa malubhang mga yugto.
For example, Shu Feng Jie Du capsules and Lian Hua Qing Wen capsules were found to be effective for COVID-19 treatment.
Halimbawa, ang mga kapsulang Shu Feng Jie Du at Lian Hua Qing Wen ay natagpuang epektibo para sa paggamot ng COVID-19.
Top cure rates in the treatment of COVID-19 patients were observed in several provinces in China that used TCM in 87% of their patients, including Gansu (63.7%), Ningxia (50%), and Hunan (50%), whereas Hubei province, which used TCM in only approximately 30% of its COVID-19 patients, had the lowest cure rate (13%).
Ang nangungunang mga rata ng lunas sa paggamot ng mga pasyente ng COVID-19 ay naobserbahan sa ilang mga lalawigan sa China na gumamit ng TCM sa 87% ng kanilang mga pasyente, kabilang ang Gansu (63.7%), Ningxia (50%), at Hunan (50%), samantalang ang lalawigan ng Hubei, na gumamit ng TCM sa tinatayang 30% lang ng mga pasyente ng COVID-19, ay may pinakamababang rata ng paggaling (13%).
However, this is quite a rough comparison as many other impact factors such as the number and severity of the patients should be included in the evaluation.
Gayunpaman, medyo magaspang na paghahambing ito dahil ang maraming iba pang mga dahilan ng malakas na epekto tulad ng bilang at kalubhaan ng mga pasyente ay dapat na kasama sa ebalwasyon.
On February 18, 2020, Boli Zhang and coworkers published a study to compare western medicine (WM) treatment alone with combined treatment of WM and TCM.
Noong Pebrero 18, 2020, naglathala sina Boli Zhang at mga katrabaho niya ng pag-aaral na naghahambing sa paggamot ng kanluraning medisina (WM) lamang sa pinaglangkap na paggamot ng WM at TCM.
They found that the times needed for body temperature recovery, symptom disappearance, and hospitalization were remarkably shorter in the WM+TCM group than in the WM only group.
Napag-alaman nila na ang mga oras na kinakailangan para sa pagbawi ng temperatura ng katawan, pagkawala ng sintomas, at pagka-ospital ay kapansin-pansing mas maikli sa grupo ng WM+TCM kaysa sa pangkat na WM lamang.
Most impressively, the rate for symptomatic worsening (from light to severe) was remarkably lower for the WM+TCM group than for the WM only group (7.4% versus 46.2%) and the mortality was lower in the WM+TCM group than WM only group (8.8% versus 39%).
Ang pinakakahanga-hanga, ang bilang ng sintomatikong paglubha (mula sa magaan hanggang sa malubha) ay kapansin-pansin na mas mababa para sa grupo ng WM+TCM kaysa sa grupong WM lamang (7.4% kontra sa 46.2%) at ang pagkamatay ay mas mababa sa grupo ng WM+TCM kaysa sa WM lamang na grupo (8.8% kontra sa 39%).
Nevertheless, the efficacy and safety of TCM still await more well-controlled trials at larger scales and in more centers.
Gayunpaman, ang bisa at kaligtasan ng TCM ay naghihintay pa ng mga pagsubok na kontroladong mabuti at mas malawak na iskala at sa mas maraming sentro.
It would also be intriguing to characterize the mechanism of actions and clarify the effective components of TCM treatments or their combinations if possible.
Nakakaintriga rin na bigyan ng katangian ang mekanismo ng mga aksyon at linawin ang mabisang mga sangkap ng mga paggamot na TCM o ang kanilang mga kombinasyon kung maaari.
Patients with suspected or confirmed COVID-19 mostly experience great fear of the highly contagious and even fatal disease, and quarantined people also experience boredom, loneliness, and anger.
Ang mga pasyente na may pinaghihinalaan o nakumpirma na COVID-19 ay nakakaranas sa karamihan ng malaking takot sa labis na nakakahawa at nakamamatay na sakit, at ang mga taong na-quarantine ay nakakaranas din ng pagkabagot, kalungkutan, at galit.
Furthermore, symptoms of the infection such as fever, hypoxia, and cough as well as adverse effects of the treatments such as insomnia caused by corticosteroids can lead to more anxiety and mental distress.
Higit pa, ang mga sintomas ng impeksiyon tulad ng lagnat, kakulangan ng oxygen na umaabot sa mga tisyu o hypoxia, at ubo pati na rin ang masamang mga epekto ng mga paggamot tulad ng insomnia na dulot ng corticosteroids ay puwedeng humantong sa higit na pagkabalisa at pagkabahala ng isipan.
In the early phase of the SARS outbreak, a range of psychiatric morbidities including persistent depression, anxiety, panic attacks, psychomotor excitement, psychotic symptoms, delirium, and even suicidality were reported.
Sa maagang yugto ng paglaganap ng SARS, naiulat ang isang hanay ng psychiatric morbidities kabilang ang tuloy-tuloy na depresyon, pagkabalisa, panic attacks, psychomotor excitement, psychotic na mga sintomas, pagdedeliryo, at maging pagpapakamatay.
Mandatory contact tracing and quarantine, as a part of the public health responses to the COVID-19 outbreak, can make people more anxious and guilty about the effects of the contagion, quarantine, and stigma on their families and friends.
Ang sapilitang pagbakas sa kontak at pag-quarantine, bilang bahagi ng mga pagtugon ng mga pampublikong kalusugan sa paglaganap ng COVID-19, ay maaaring magdulot sa mga tao na mas mabahala at makonsensiya kaugnay ng mga epekto ng pagkahawa, pag-quarantine, at stigma sa kanilang mga pamilya at kaibigan.
Thus, mental health care should be provided to COVID-19 patients, suspected individuals, and people in contact with them as well as the general public who are in need.
Kaya, dapat ibigay ang pangangalaga sa kalusugan ng kaisipan sa mga pasyente ng COVID-19, mga hinihinalang indibidwal, at mga taong nakikipag-ugnayan sa kanila pati na rin sa pangkalahatang publiko na nangangailangan.
The psychological support should include the establishment of multidisciplinary mental health teams, clear communications with regular and accurate updates about the SARS-CoV-2 outbreak and treatment plans and the use of professional electronic devices and applications to avoid close contact with each other.
Dapat isama ng sikolohikal na suporta ang pagtatatag ng mga pangkat ng multidisciplinary mental health, malinaw na mga komunikasyon nang may regular at tumpak na mga pagsapanahon tungkol sa pagkalat ng SARS-CoV-2 at ang mga plano sa paggamot at ang paggamit ng propesyonal na elektronikong devices at mga aplikasyon upang maiwasan ang malapit na kontak sa bawat isa.
Effective vaccines are essential for interrupting the chain of transmission from animal reservoirs and infected humans to susceptible hosts and are often complementary to antiviral treatment in the control of epidemics caused by emerging viruses.
Ang epektibong mga bakuna ay mahalaga para patigilin ang kadena ng transmisyon mula sa mga nagdadalang hayop at nahawahang mga tao tungo sa madaling mahawahang mga host at madalas na pantulong sa paggamot na kontra virus sa pagkontrol ng mga epidemyang sanhi ng umuusbong na mga virus.
Efforts have been made to develop S protein-based vaccines to generate long-term and potent neutralizing antibodies and/or protective immunity against SARS-CoV.
Ginawa ang mga pagsisikap upang makabuo ng mga bakunang S protein-based upang makalikha ng pangmatagalan at mabisang pangneutralisa na mga antibody at/o pananggalang na immunity laban sa SARS-CoV.
Live-attenuated vaccines have been evaluated in animal models for SARS.
Ang mga live-attenuated na bakuna ay nasuri sa mga modelong hayop para sa SARS.
However, the in vivo efficacy of these vaccine candidates in elderly individuals and lethal-challenge models and their protection against zoonotic virus infection have yet to be determined before a clinical study is initiated.
Gayunpaman, ang pagiging epektibo ng mga kandidatong bakuna na ito sa mga matatandang indibidwal at mga modelo ng nakamamatay na hamon at ang kanilang proteksyon laban sa impeksyon ng zoonotic na virus ay hindi pa natutukoy bago magsimula ang isang klinikal na pag-aaral.
This is probably because SARS died down 17 years ago and no new case has been reported since.
Ito ay marahil dahil namatay ang SARS 17 taon na ang nakararaan at walang bagong kaso na naiulat mula noon.
In contrast, sporadic cases and clusters of MERS continue to occur in the Middle East and spread to other regions owing to the persistence of zoonotic sources in endemic areas.
Sa kaibahan, ang mga sporadic na kaso at mga kumpol ng MERS ay patuloy na nagaganap sa Gitnang Silangan at kumakalat sa iba pang mga rehiyon dahil sa patuloy na mga zoonotic na pinagmumulan sa mga endemikong lugar.
Vaccination strategies have been developed for MERS by using inactivated virus, DNA plasmids, viral vectors, nanoparticles, virus-like particles and recombinant protein subunits and some have been evaluated in animal models.
Ang mga estratehiya sa pagbabakuna ay binuo para sa MERS sa pamamagitan ng paggamit ng inactivated virus, DNA plasmids, viral vectors, nanoparticles, mga partikulong mala-virus at recombinant protein subunits at nasuri ang ilan sa mga modelong hayop.
The development of a safe and effective vaccine against SARS-CoV-2 for non-immune individuals is an urgent and critical task for controlling the ongoing epidemic.
Ang pagbuo ng isang ligtas at epektibong bakuna laban sa SARS-CoV-2 para sa hindi immune na mga indibidwal ay isang kagyat at kritikal na gawain para sa pagkontrol ng kasalukuyang epidemya.
However, it is challenging to overcome the difficulty because of the long period of time (averaged 18 months) needed for vaccine development and the dynamic variations of CoVs.
Gayunpaman, isang hamon na malampasan ang kahirapan dahil sa mahabang panahon (na umaabot nang 18 buwan) na kailangan para makagawa ng bakuna at ang mga dinamikong pagkakaiba-iba ng mga CoV.
As a novel disease, COVID-19 has just started to manifest its full clinical course throughout thousands of patients.
Bilang isang bagong sakit, ang COVID-19 ay kakasimula pa lamang na magpakita ng ganap nitong klinikal na kurso sa libo-libong pasyente.
In most cases, patients can recover gradually without sequelae.
Sa karamihan ng mga kaso, ang mga pasyente ay maaaring gumaling nang paunti-unti nang walang sequelae.
However, similar to SARS and MERS, COVID-19 is also associated with high morbidity and mortality in patients with severe cases.
Gayunpaman, katulad ng SARS at MERS, ang COVID-19 ay nauugnay din sa mataas na pagkakasakit at pagkamatay sa mga pasyente na may matinding kaso.
Therefore, building a prognosis model for the disease is essential for health-care agencies to prioritize their services, especially in resource-constrained areas.
Samakatwid, ang pagbuo ng modelo ng prognosis para sa sakit ay mahalaga para sa mga ahensiya ng pangangalagang pangkalusugan upang unahin ang kanilang mga serbisyo, lalo na sa mga lugar na limitado ang mapagkukunan.
Based on clinical studies reported thus far, the following factors may affect or be associated with the prognosis of COVID-19 patients (Table ​(Table33):
Batay sa mga klinikal na pag-aaral na naiulat hanggang ngayon, ang sumusunod na kadahilanan ay maaaring makaapekto o maiugnay sa prognosis ng mga pasyente ng COVID-19 (Talahanayan (Talahanayan33):(Table33):
Age: Age was the most important factor for the prognosis of SARS, which is also true for COVID-19.
Age: Edad: Edad ang pinakamahalagang kadahilanan para sa prognosis ng SARS, na totoo rin para sa COVID-19.
COVID-19 mainly happened at the age of 30-65 with 47.7% of those patients being over 50 in a study of 8,866 cases as described above.
Pangunahing nangyari ang COVID-19 sa edad na 30-65 na may 47.7% ng mga pasyente na higit sa 50 sa isang pag-aaral ng 8,866 kaso tulad ng inilarawan sa itaas.
Patients who required intensive care were more likely to have underlying comorbidities and complications and were significantly older than those who did not (at the median age of 66 versus 51), suggesting age as a prognostic factor for the outcome of COVID-19 patients.
Ang mga pasyenteng nangangailangan ng masinsinang pangangalaga ay mas malamang na magkaroon ng nakatagong comorbidities at mga komplikasyon at makabuluhang mas matanda kaysa sa mga hindi (sa median na edad na 66 kontra sa 51), na nagmumungkahi sa edad bilang isang prognostic factor para sa kalalabasan ng mga pasyente ng COVID-19.
Sex: SARS-CoV-2 has infected more men than women (0.31/100,000 versus 0.27/100,000), as described above.
Sex: Kasarian: Ang SARS-CoV-2 ay nakahawa ng mas maraming lalaki kaysa sa mga kababaihan (0.31/100,000 kontra sa 0.27/100,000), tulad ng nakalarawan sa itaas.