atepeq/tico19 huggingface dataset:
Surgical face masks prevent liquid droplets from a potentially infected individual from traveling through the air or sticking onto surfaces of materials, where they could be passed on to others.
ماسک های جراحی از انتقال هوایی قطرات مایع تنفسی از فقرات مصاب شدهی بالقوه به دیگران یا چسبیدن این قطرات به سطوح مواد و سپس پس از انتقال یافتن به دیگران جلوگیری می کنند.
However, only N95 (series # 1860s) masks can protect against the inhalation of virions as small as 10 to 80 nm, with only 5% of the virions being able to penetrate completely; SARS-CoV-2 is similar to SARS-CoV in size and both are approximately 85 nm.
با آنهم، صرف ماسک‌های سلسله N95 (نمبر سلسله 1860s) علیه تنفس ویریون‌هایی به خوردی۱۰ الی ۸۰ نانومتر شما را محافظت کرده می‌توانند، قسمی که صرف ٪۵ ویریون‌ ها قادر استند به آن نفوذ مکمل نمایند؛ ویروس SARS-CoV-2 بحیث اندازه شبیه SARS-CoV است و اندازه هر دو قریب ۸۵ نانومتر است.
Since particles can penetrate even five surgical masks stacked together, health-care providers in direct contact with patients must wear N95 (series # 1860s) masks but not surgical masks.
از آنجا که ذرات حتی از میان پنج ماسک جراحی قرار گرفته روی هم تیر شده می توانند، ارائه دهندگان خدمات صحی معالجوی که در تماس مستقیم با مریضان قرار دارند باید ماسک های N95 (سری شماره 1860s) استفاده کرده و از پوشیدن ماسک های جراحی خودداری نمایند.
In addition to masks, health-care providers should wear fitted isolation gowns in order to further reduce contact with viruses.
علاوه بر ماسک، کارکنان بخش صحت و تداوی باید گان های ایزوله کاملاً پوشاننده به تن کنند تا احتمال تماس با ویروس بیش از پیش کاهش یابد.
Viruses can also infect an individual through the eyes.
ویروس ها همچنان فرد را از طریق چشم منتن کرده می توانند.
On January 22, 2020, a doctor was infected with SARS-CoV-2 although he wore an N95 mask; the virus might have entered his body through his inflammatory eyes.
در ۲۲ جنوری ۲۰۲۰، یک داکتر به SARS-CoV-2 منتن شد در حالیکه ماسک N95 پوشیده بود؛ ممکن است ذریعه چشمان ملتهب وی به بدنش وارد شده باشد.
Thus, health-care providers should also wear transparent face shields or goggles while working with patients.
بنابراین، ارائه دهندگان خدمات صحی معالجوی باید هنگام رسیدگی به مریضان، شیلدهای صورت شفاف یا عینک نیز استفاده کنند.
For the general public in affected or potentially affected areas, it is highly suggested that everybody wash their hands with disinfectant soaps more often than usual, try to stay indoors for self-quarantine and limit contact with potentially infected individuals.
با مقصد رعایت صحت عامه در مناطق منتن یا دارای آلودگی بالقوه، طرز جدی پیشنهاد می شود که اشخاص دست های خود را با صابون های ضدعفونی کننده بیش از دفعات معمول شستشو دهند، به خودقرنطینگی روی آورده و در خانه بمانند و تماس با افراد منتن احتمالی را محدود نمایند.
Three feet is considered an appropriate distance for people to stay away from a patient.
فاصله مناسب که باید افراد با مریضان داشته باشند سه فوت می باشد.
These actions are effective methods to lower the risk of infection as well as prevent the spread of the virus.
این اقدامات روش های موثری برای تقلیل و همچنان ممانعت از گسترش ویروس قلمداد می شوند.
Although SARS-CoV-2 came as a new virus to the human world, its high homology to SARS-CoV as reported on 7 January 2020 should have caused high alert to China based on her deep memory of the SARS outbreak in 2003.
هرچند ویروس SARS-CoV-2 بحیث یک ویروس نوظهور برای جهان انسانی شناخته می شود، اما همولوگی بلندی آن با SARS-CoV که در ۷ جنوری ۲۰۲۰ گزارش شد بحیث یک هشدار جدی برای چین مطرح شد و خاطره شیوع سارس در سال ۲۰۰۳ را در اذهان زنده کرد.
However, not until 19 January 2020 did the director of the Center of Disease Control of Wuhan comfort the citizens by saying that the novel virus has low contagiousness and limited reproductivity from human to human and that it is not a problem to prevent and contain the disease.
با آنهم، تا قبل از ۱۹ جنوری ۲۰۲۰ کوششی غرض ایجاد آرامش عامه انجام نشد، روزی که رئیس مرکز کنترول امراض ووهان اعلام کرد ویروس جدید از توانایی سرایت کم و انتقال موثر انسان به انسان محدودی برخوردار است و وقایه و مهار کردن مرض میسر می باشد.
This message remarkably relaxed the alarm of the public, especially when the entire country was preparing for the Spring Festival, and the critical time was missed to contain the disease at its minimal scale in Wuhan.
این پیام باعث شد هشدار عامه چندان جدی تلقی نشود، به ویژه در شرایطی که کل کشور برای برگزاری جشنواره بهاره سال نو آماده می شد و بدین ترتیب یک فرصت حیاتی برای ممانعت از گسترش مرض در مقیاس حداقلی آن در ووهان از دست رفت.
The disease control agencies in China may take this hard lesson and make critical improvements in the future.
سازمان های کنترول کننده مرض در چین ممکن است این درس سخت را فراگرفته باشند و بهبودهای کلیدی برای اقدامات آتی صورت دهند.
For example, these agencies should be (1) more careful when making public announcements as every word counts to citizens and can change their attitude and decisions; (2) more sensitive and reactive to unusual information from clinics rather than waiting for formal reports from doctors or officials; (3) more restrictive to contain a potential epidemic at its early stage rather than attempting to comfort the public; and (4) more often to issue targeted and effective drills to increase the public's awareness about epidemic diseases and to test and improve the response system of the society periodically.
برای مثال، این سازمان ها باید (۱) هنگام اطلاع رسانی عمومی بیشتر احتیاط کنند زیرا هر مطلبی که از سوی آن ها عنوان شود مورد توجه مردم قرار خواهد گرفت و نگرش و تصامیم آنها را تبدیل کرده می تواند؛ (۲) نسبت به معلومات غیرنارمل از طرف کلینیک ها حساس تر و پاسخگوتر باشند، در بدل آنکه منتظر گزارشات رسمی داکتران یا مقامات مسئول باشند؛ (۳) سختگیرانه تر عمل کنند تا یک اپیدمی بالقوه را در مراحل اولیه مهار کنند نه آنکه عموم مردم را دعوت به آرامش نمایند؛ (۴) طرز پیوسته، معلومات هدفمند و موثر در اختیار عموم بگذارند تا آگاهی عمومی در پیوند با مرض اپیدمی افزایش یابد و همچنان سیستم پاسخگویی جامعه را به صورت دوره یی به آزمون گذاشته و بهبود ببخشند.
The outbreak of COVID-19 caused by the novel virus SARS-CoV-2 started in the end of December 2019.
شیوع مرض کووید-۱۹ که توسط ویروس جدید SARS-CoV-2 ایجاد می شود، از انتهای دسمبر ۲۰۱۹ شروع شد.
In less than two months, it has spread all over China and near 50 other countries globally at the time of this writing.
در کمتر از دو ماه، مرض در سراسر چین و تا لحظه نگارش این مقاله در حدود ۵۰ کشور دیگر در جهان گسترش یافته است.
Since the virus is very similar to SARS-CoV and the symptoms are also similar between COVID-19 and SARS, the outbreak of COVID-19 has created a sense of SARS recurring.
از آنجا که این ویروس بسیار شبیه SARS-CoV است و علائم کووید-۱۹ و سارس نیز مشابهت دارند، شیوع کووید-۱۹ در بدو امر این تصور را به اذهان متبادر کرد که سارس مجدداً بازگشته است.
However, there are some remarkable differences between COVID-19 and SARS, which are essential for containing the epidemic and treating the patients.
با آنهم، چندین تفاوت مشخص بین کووید-۱۹ و سارس وجود دارد که غرض مهار کردن اپیدمی و تداوی مریضان از اهمیت اساسی برخوردارند.
COVID-19 affects more elderly individuals than youth and more men than women, and the severity and death rate are also higher in elderly individual than in youth.
کووید-۱۹ افراد مسن و مردان را نسبت به افراد جوان و زنان بیشتر تحت تأثیر قرار می دهد و همچنان شدت و نرخ کشندگی آن در کاهلان نسبت به جوانان بلندتر است.
SARS has higher mortality than COVID-19 (10.91% versus 1.44%).
نرخ مرگ ومیر سارس بیشتر از کووید-۱۹ است (٪۱۰.۹۱ در مقابل ٪۱.۴۴).
COVID-19 patients transmit the virus even when they are symptomless whereas SARS patients do so usually when they are severely ill, which causes much greater difficulty to contain the spread of COVID-19 than SARS.
مریضان کووید-۱۹ حتی در زمانی که فاقد علائم استند نیز مرض را انتقال می دهند، در حالی که مریضان سارس معمولاً انتقال زمانی انجام می شود که مرض بسیار شدید باشد، در نتیجه ممانعت از گسترش کووید-۱۹ در مقایسه با سارس به مراتب دشوارتر است.
This partially explains why SARS-CoV-2 spread much faster and broader than SARS-CoV.
این تا حدی توضیح می دهد چرا ویروس SARS-CoV-2 بسیار سریعتر و در مقیاس وسیعتر نسبت به SARS-CoV انتشار می یابد.
The regular RNA assay for SARS-CoV-2 can be negative in some COVID-19 patients.
ممکن است در بعضی مریضان کووید-۱۹، تست معمول RNA برای تشخیص ویروس SARS-CoV-2 با نتیجه منفی همراه شود.
On the other hand, cured patients can be positive for the virus again.
از دیگر سو، مریضان بهبود یافته دوباره به ویروس منتن شده می توانند.
These findings dramatically increase the risk of virus spreading.
این یافته ها خطر گسترش ویروس را به صورت چشمگیری افزایش می دهند.
Given such rapid progress in research on COVID-19, several critical issues remain to be solved, as follows:
با در نظر گرفتن این نرخ پیشرفت سریع در تحقیقات بر روی کووید-۱۹، هنوز چندین مسئله حیاتی حل نشده وجود دارد که بشمول استند از:
Where did SARS-CoV-2 come from?
منشأ ویروس SARS-CoV-2 از کجاست؟
Although 96% genetic homolog was found between SARS-CoV-2 and two bat SARS-like CoVs, we still cannot conclude that SARS-CoV-2 is from bats.
هرچند ٪۹۶ همولوگی جنتیکی بین ویروس SARS-CoV-2 و دو کروناویروس شبه-سارس خفاش یافت شد، هنوز نمی توانیم نتیجه گیری کنیم که منشأ ویروس SARS-CoV-2 از خفاش ها بوده است.
What animal was the intermediate species to transmit the virus from the original host, say bats, to humans?
چه حیوانی نوع واسط برای انتقال ویروس از میزبان اصلی آن یعنی خفاش ها به انسان بوده است؟
Without knowing answers to #1 and 2, we cannot efficiently cut the transmission, and the outbreak can relapse at any time.
بدون دانستن پاسخ های سوالات ۱ و ۲ نمی توانیم زنجیره انتقال را به نحو موثر قطع نماییم و ممکن است شیوع در هر زمانی مجدداً از سر گرفته شود.
Although molecular modeling and biochemical assays have demonstrated that SARS-CoV-2 binds to ACE2, how exactly does the virus enter the airway cells and cause subsequent pathological changes?
هرچند مودل سازی مولیکولی و ارزیابی های بیوکیمیایی نشان دادند که SARS-CoV-2 به گیرنده ACE2 متصل می شود، اما ویروس دقیقاً به چه صورت وارد حجرات طرق هوایی می شود و زمینه بروز تبدیلات پاتولوژیک متعاقب را فراهم می آورد؟
Does the virus also bind ACE2-expressing cells in other organs?
آیا ویروس به حجرات بیان کننده ACE2 در سایر اندام ها متصل می شود؟
Without clear answers to these questions, we cannot achieve fast and accurate diagnosis and effective treatment.
تا زمانی که این سوالات به روشنی پاسخ داده نشوند، قادر نخواهیم بود به روش تشخیص سریع و دقیق و تداوی موثر مرض دست پیدا کنیم.
How long will the epidemic last?
اپیدمی تا چه زمانی طول خواهد کشید؟
How is the virus genetically evolving during transmission among humans?
ویروس چگونه حین انتقال بین افراد از نظر جنتیکی تکامل پیدا می کند؟
Will it become a pandemic worldwide, die down like SARS or relapse periodically like the flu?
آیا به یک پاندمی جهانی مبدل خواهد شد، شبیه سارس ناپدید می شود یا شبیه آنفولانزا گاه وبیگاه مجدداً شیوع پیدا می کند؟
It is essential but may take some time to search for answers to the above and many other questions.
یافتن پاسخ سوال بالا و بسیاری سوالات دیگر اهمیت اساسی دارد اما ممکن است مدتی به طول بیانجامد.
However, with whatever expense it may demand, we have no other choice but to stop the epidemic as soon as possible and bring our life back to normal.
با آنهم، صرفنظر از مصارف موردنیاز، تنها گزینه پیشروی ما این است که در اسرع وقت اپیدمی را متوقف نماییم و زندگی را به حالت عادی برگردانیم.
Zoonotic origins of human coronaviruses
منشأهای حیوانی کروناویروس‎ های انسانی
Mutation and adaptation have driven the co-evolution of coronaviruses (CoVs) and their hosts, including human beings, for thousands of years.
هزاران سال، موتیشن و سازش به تکامل همزمان کروناویروس‎ ها (CoVs) و میزبان‎ های آنها، بشمول انسان، کمک کرده است.
Before 2003, two human CoVs (HCoVs) were known to cause mild illness, such as common cold.
قبل از سال ۲۰۰۳، دو کروناویروس انسانی (HCoV) به عنوان عامل امراض خفیف، مانند ریزش معمولی، شناخته شده بودند.
The outbreaks of severe acute respiratory syndrome (SARS) and the Middle East respiratory syndrome (MERS) have flipped the coin to reveal how devastating and life-threatening an HCoV infection could be.
شیوع سندرم حاد تنفسی (SARS) و سندرم تنفسی شرق میانه (MERS) سبب شده روی دیگر سکه نمایان شود و میزان تخریب و خطر بالقوه یک انتان کروناویروس انسانی را نشان داده است.
The emergence of SARS-CoV-2 in central China at the end of 2019 has thrusted CoVs into the spotlight again and surprised us with its high transmissibility but reduced pathogenicity compared to its sister SARS-CoV.
ظهور SARS-CoV-2 در مرکز چین در اخیر سال ۲۰۱۹، کروناویروس‎ ها را دوباره در کانون توجه قرار داد و ما را با قابلیت انتقال بلند خود شگفت‎ زده کرد، اما قابلیت پتوجنی آن در مقایسه با خواهرش SARS-CoV کم‎ تر است.
HCoV infection is a zoonosis and understanding the zoonotic origins of HCoVs would serve us well.
انتان کروناویروس های انسانی منشأ حیوانی (zoonosis) دارد و شناخت منشأ حیوانی کروناویروس های انسانی به خوبی می‎ تواند به ما کمک کند.
Most HCoVs originated from bats where they are non-pathogenic.
اکثر کروناویروس‎ های انسانی از خفاش‎ ها، که غیر پتوجنی استند، آغاز می‎ شود.
The intermediate reservoir hosts of some HCoVs are also known.
میزبان‎ های منبع مخزن واسط برخی از کروناویروس‎ های انسانی نیز شناخته شده است.
Identifying the animal hosts has direct implications in the prevention of human diseases.
شناسایی حیوانات میزبان به صورت مستقیم به وقایه از امراض انسانی کمک می‎ کند.
Investigating CoV-host interactions in animals might also derive important insight on CoV pathogenesis in humans.
تحقیق درباره تعاملات میزبان کروناویروس در حیوانات می‎ تواند معلومات مهمی درباره قابلیت پتوجنی در انسان‎ ها در اختیار ما قرار دهد.
In this review, we present an overview of the existing knowledge about the seven HCoVs, with a focus on the history of their discovery as well as their zoonotic origins and interspecies transmission.
در این مطالعه مروری، ما یک نمای کلی از معلومات موجود در پیوند با هفت کروناویروس انسانی موجود ارائه می‎ کنیم و بالای تاریخچه کشف آنها و همچنان منشأ حیوانی و انتقال بین گونه یی تمرکز می‎ کنیم.
Importantly, we compare and contrast the different HCoVs from a perspective of virus evolution and genome recombination.
مهم تر از همه، ما کروناویروس‎ های انسانی مختلف را از دیدگاه تکامل ویروس و نوترکیبی جینوم ها مقایسه و مقابله می کنیم.
The current CoV disease 2019 (COVID-19) epidemic is discussed in this context.
مرض اپیدمی کروناویروس ۲۰۱۹ فعلی (کووید-۱۹) در این سیاق مورد بحث قرار می‎ گیرد.
In addition, the requirements for successful host switches and the implications of virus evolution on disease severity are also highlighted.
برعلاوه، شرایط لازم برای جابجایی موفق بین میزبان‎ ها و اعراض تکامل ویروس بالای شدت مرض نیز به کانون توجه تبدیل شدند.
Coronaviruses (CoVs) belong to the family Coronaviridae, which comprises a group of enveloped, positive-sensed, single-stranded RNA viruses.
کروناویروس ها ‎(CoVs)‎ متعلق به فامیلی Coronaviridae استند که گروهی از ویروس‎ های RNA پوشش‎ دار تک‎ رشته‎ سو-مثبت را شامل می شود.
These viruses harbouring the largest genome of 26 to 32 kilobases amongst RNA viruses were termed “CoVs” because of their crown-like morphology under electron microscope.
 این ویروس‎ ها که کلان ترین جینوم ۲۶ الی ۳۲ کیلوبیسی در میان ویروس‎ های RNA را دارند، به دلیل مورفولوژی تاج مانند خویش تحت مایکروسکوپ الکترونیکی، "CoVs (کروناویروس)" یا ویروس تاج دار مسمی شدند.
Structurally, CoVs have non-segmented genomes that share a similar organization.
بحیث ساختاری، کروناویروس‎ ها دارای جینوم های یک‎ تکه استند که یک سازمان‎ دهی مشابه دارند.
Approximately two thirds of the genome contain two large overlapping open reading frames (ORF1a and ORF1b), which are translated into the pp1a and pp1ab replicase polyproteins.
در حدود دو سوم جینوم بشمول دو چوکات خوانش باز همپوشان است (ORF1a و ORF1b) که به شکل رپلیکاهای پلی‎ پروتین pp1a و pp1ab ترجمه می‎ شوند.
The polyproteins are further processed to generate 16 non-structural proteins, designated nsp1~16.
پلی‎ پروتین‎ ها برای تولید ۱۶ پروتین غیر-ساختاری که nsp1 الی 16 مسمی می‎ شوند، مزیدتر پروسس می‎ شوند.
The remaining portion of the genome contains ORFs for the structural proteins, including spike (S), envelope (E), membrane (M) and nucleoprotein (N).
پروتین باقیمانده جینوم بشمول ORF‎ ها برای پروتین‎ های ساختاری است، بشمول از سپایک (S)، پوشش ویروسی‎ ‏(E)، غشایی (M) و نوکلیوپروتین (N).
A number of lineage-specific accessory proteins are also encoded by different lineages of CoVs.
شماری از پروتین‎ های جانبی خاص لینیج (lineage-specific)، توسط شکل‎ های متفاوتی از کرونا ویروس کودگذاری می‎ شوند.
Based on the difference in protein sequences, CoVs are classified into four genera (alpha-CoV, beta-CoV, gamma-CoV and delta-CoV), among which the beta-CoV genera contains most HCoVs and is subdivided into four lineages (A, B, C and D).
با توجه به تفاوت در تسلسل پروتین، کروناویروس‎ ها به چهار جنس تقسیم می‎ شوند (کروناویروس آلفا، کروناویروس بیتا، کروناویروس گاما و کروناویروس دلتا) و در میان آنها، جنس کروناویروس بیتا شامل اکثریت کروناویروس های انسانی است و به چهار لینیج فرعی (A‏، B‏، C و D) تقسیم می‎ شود.
Phylogenetic evidence has shown that bats and rodents serve as the gene source of most alpha-CoVs and beta-CoVs, while birds are the main reservoir of gamma-CoVs and delta-CoVs.
شواهد فیلوجنتیکی نشان داده است که خفاش‎ ها و جوندگان به عنوان منبع جنتیکی اکثر کروناویروس‎ های آلفا و کروناویروس‎ های بیتا عمل می‎ کنند، در حالی که پرندگان مخزن اصلی کروناویروس گاما و کروناویروس دلتا استند.
For thousands of years, CoVs have constantly crossed species barriers and some have emerged as important human pathogens.
برای هزاران سال، کروناویروس ها دائماً از موانع بین گونه یی عبور کرده و بعضی به عنوان پتوجن های انسانی مهم ظهور پیدا کردند.
To date, seven human CoVs (HCoVs) are known.
تا به امروز، هفت نوع کروناویروس انسانی شناسایی شده است.
Among them HCoV-229E and HCoV-NL63 are alpha-CoVs.
در بین آنها HCoV-229E و HCoV-NL63 جزو کروناویروس‎ های آلفا استند.
The other five beta-CoVs include HCoV-OC43, HCoV-HKU1, severe acute respiratory syndrome coronavirus (SARS-CoV), Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV) and SARS-CoV-2.
پنج نوع کروناویروس بیتای دیگر شامل HCoV-OC43‏، HCoV-HKU1، کروناویروس عامل سندرم تنفسی حاد شدید SARS-CoV)‎)، کروناویروس عامل سندرم تنفسی شرق میانه (MERS-CoV) و SARS-CoV-2 استند.
HCoV-229E, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 and HCoV-NL63 usually cause mild symptoms, like common cold and/or diarrhea.
HCoV-229E‏، ‎HCoV-OC43‏،‎ HCoV-HKU1 ‎و‎ HCoV-NL63 معمولاً سبب بروز علائم خفیفی مانند ریزش معمولی و/یا اسهال می‎ شوند.
In contrast, SARS-CoV, MERS-CoV and the newly-identified SARS-CoV-2 are highly pathogenic, causing severe lower respiratory tract infection in relatively more patients with a higher chance to develop acute respiratory distress syndrome (ARDS) and extrapulmonary manifestations.
در مقابل، SARS-CoV‏، MERS-CoV و SARS-CoV-2 شناسایی‎ شده اخیر بسیار پتوجنیک استند و در مریضان تقریباً بیشتری سبب بروز انتان شدید طرق تنفسی تحتانی می‎ شوند و احتمال ایجاد سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) و تظاهرات خارج ریوی را بسیار بلند می‎ برند.
The first HCoV-229E strain, B814, was isolated from the nasal discharge of patients with common cold in mid-1960s.
اولین سویه HCoV-229E، یعنی B814، از مخاط بینی مریضانی جدا شد که در میانه دهه 1960 میلادی به ریزش منتن شدند.
Since then, more knowledge was accumulated through extensive studies on HCoV-229E and HCoV-OC43, both of which cause self-limiting symptoms.
از آن زمان، با انجام مطالعات گسترده بالای HCoV-229E و HCoV-OC43، که هر دو علائم خودمحدودکننده ایجاد می‎ کنند، معلومات بیشتری کسب شد.
Indeed, the concept had been widely accepted that infection with HCoVs is generally harmless until the outbreak of SARS.
در واقع، تا قبل از شیوع سارس، این مفهوم به طرز گسترده‎ یی پذیرفته شده‎ بود که انتان حاصل از کروناویروس‎ های انسانی به طور کلی بی‎ ضرر است.
The SARS outbreak occurred in 2003 is one of the most devastating in current history, infecting over 8,000 people with a crude case fatality of approximately 10%.
شیوع SARS در سال ۲۰۰۳ یکی از مخرب‎ ترین نمونه‎ های عصر معاصر است که در آن بیش از ۸۰۰۰ نفر منتن شدند و نرخ مرگ و میر به حدود ۱۰٪ رسید.
Ten years later, the Middle East respiratory syndrome (MERS) outbreak resulted in a persistent epidemic in the Arabian Peninsula with sporadic spreading to the rest of the world.
ده سال بعد، شیوع سندروم تنفسی شرق میانه (MERS) منجر به یک شیوع مستدام در شبه جزیره عربستان شد و واقعات نادری از آن به سائر نقاط دنیا سرایت کرد.
The 2019 novel HCoV (2019-nCoV), which has subsequently been renamed SARS-CoV-2, is the causative agent of the ongoing epidemic of coronavirus disease 2019 (COVID-19), which has claimed more than 3,120 lives and infected more than 91,000 people as of March 3, 2020.
کروناویروس انسانی جدید ۲۰۱۹ (‎2019-nCoV) که بعداً به SARS-CoV-2 تبدیل نام شده است، عامل ایجادکننده اپیدمی ادامه دار مرض کروناویروس ۲۰۱۹ (COVID-19) است و الی ۳ مارچ ۲۰۲۰ جان ۳۱۲۰ نفر را گرفته و بیش از ۹۱۰۰۰ نفر را منتن کرده است.
The alarm has been ringing and the world has to prepare for the coming pandemic of SARS-CoV-2.
زنگ هشدار به صدا در آمده است و دنیا باید برای مرض پاندمی SARS-CoV-2 آماده شود.
All seven HCoVs have a zoonotic origin from bats, mice or domestic animals.
تمام هفت نوع کروناویروس انسانی منشأ حیوانی از خفاش‎ ها، موش‎ ها و حیوانات اهلی دارند.
Multiple lines of evidence support an evolutionary origin of all HCoVs from bats, where viruses are well adapted and non-pathogenic but show great genetic diversity.
شواهد متعددی این مسئله را تأیید می‎ کنند که منشأ تکاملی تمام کروناویروس‎ های انسانی، خفاش ها بوده اند، که در آنها ویروس‎ ها به خوبی تطابق پیدا می‎ کنند اما غیرپتوجنیک استند و تنوع جنتیکی بلندی دارند.
The COVID-19 epidemic has presented enormous medical, scientific, social and moral challenges to China and the world.
اپیدمی کووید-۱۹ چالش‎ های طبی، علمی، اجتماعی و اخلاقی عظیمی برای چین و جهان به همراه داشته است.
Tracing the zoonotic origins of HCoVs provides a framework to understand the natural history, driving force and restriction factors of species jumping.
ردیابی منشأ‎ حیوانی کروناویروس‎ های انسانی چوکاتی برای درک تاریخچه طبیعی، قوه محرکه و فکتورهای محدودکننده موتیشن انواع را فراهم می‎ کند.
This might also guide or facilitate the search for the reservoir, intermediate and amplifying animal host(s) of SARS-CoV-2, with important implications in the prevention of future spillovers.
همچنان ممکن است سبب تسهیل یا هدایت تحقیقات پیرامون حیوانات مخزن، واسط و تکثیر کننده SARS-CoV-2 شود و برای وقایه از بروز واقعات مشابه در آینده به کار گرفته شود.
In this review we present an overview of the zoonotic origins, interspecies transmission and pathogenesis of HCoVs.
ما در این مطالعه مروری یک نمای کلی از منشأ حیوانی، انتقال بین گونه یی و کارکردگی پتوجنی کروناویروس های انسانی را ارائه می‎ دهیم.
Particularly, we highlight and discuss the common theme that parental viruses of HCoVs are typically non-pathogenic in their natural reservoir hosts but become pathogenic after interspecies transmission to a new host.
خاصتاً، این اتفاق مرسوم که ویروس‎ های والد کروناویروس های انسانی طرز معمول در میزبان های مخزن خود غیرپتوجنیک استند، اما پس از انتقال بین گونه یی به یک میزبان جدید، پتوجنیک می‎ شوند را برجسته می‎ کنیم و مورد بحث قرار می‎ دهیم.
We also review the trend of HCoV evolution in which the increase in transmissibility often comes with the decrease in pathogenicity.
ما همچنان روند تکامل کروناویروس انسانی را مورد بررسی قرار می‎ دهیم که در آن افزایش در قابلیت انتقال اغلب با کاهش کارکردگی پتوجنی همراه می‎ شود.
The outcome of the ongoing SARS-CoV-2 outbreak is also discussed in this context.
نتیجه شیوع ادامه دار SARS-CoV-2 نیز در همین متن به بحث گرفته شده است.
Animal CoVs have been known since late 1930s.
کروناویروس‎ های حیوانی از اواخر دهه ۱۹۳۰ شناخته شده اند.
Before the first isolation of HCoV-229E strain B814 from the nasal discharge of patients who had contracted common cold, different CoVs had been isolated in various infected animals, including turkey, mouse, cow, pig, cat and dog.
پیش از تجرید‎ اولیه HCoV-229E سویه B814، از مخاط بینی مریضانی که به ریزش منتن شده بودند، انواع مختلف کروناویروس از حیوانات منتن متفاوت، بشمول از بوقلمون، موش، گاو، خوک، پشک و سگ به دست آمدند.
In the past decades, seven HCoVs have been identified.
در چند دهه گذشته، هفت کروناویروس انسانی شناسایی شدند.
A brief summary of the history of HCoV discovery in chronological order (Table ​1) would be informative and instructive.
یک خلاصه مختصر از سابقه کشف کروناویروس انسانی در تسلسل زمانی (جدول 1) می‎ تواند آموزنده و مفید باشد.
The first HCoV-229E strain was isolated from the respiratory tract of patients with upper respiratory tract infection in the year of 1966, and was subsequently adapted to grow in WI-38 lung cell lines.
اولین سویه HCoV-229E در سال ۱۹۶۶ از طرق تنفسی مریضانی گرفته شد که به انتان قسمت فوقانی سیستم تنفس مصاب شده بودند، پس از آن برای رشد در لین های حجروی تنفسی WI-38 تطابق پیدا کرد.
Patients infected with HCoV-229E presented with common cold symptoms, including headache, sneezing, malaise and sore-throat, with fever and cough seen in 10~20% cases.
مریضان مصاب HCoV-229E علائمی چون علائم ریزش معمولی، بشمول از سردردی، عطسه، احساس مرض و گلودردی، همراه با تب و سرفه در ۱۰ تا ۲۰ فیصد واقعات، از خود نشان دادند.
Later in 1967, HCoV-OC43 was isolated from organ culture and subsequent serial passage in brains of suckling mice.
پس از آن در سال ۱۹۶۷، HCoV-OC43 از کاشت نسج و پاساژ مسلسل بعدی در مغز بچه موش‎ ها جدا شد.
The clinical features of HCoV-OC43 infection appear to be similar to those caused by HCoV-229E, which are symptomatically indistinguishable from infection with other respiratory tract pathogens such as influenza A viruses and rhinoviruses.
قسمی معلوم می شود که خصوصیات کلینیکی انتان HCoV-OC43، مشابه واقعات ایجاد شده توسط HCoV-229E است، که از نظر علائم مرض دقیقاً مشابه انتان سائر پتوجن های طرق تنفسی بشمول از ویروس های انفلوانزای نوع A و رینوویروس‎ ها استند.
Both HCoV-229E and HCoV-OC43 are distributed globally, and they tend to be predominantly transmitted during the season of winter in temperate climate.
HCoV-229E و HCoV-OC43 هر دو به صورت جهانی گسترش پیدا کرده‎ اند و عموماً در طول فصل زمستان و در اقلیم‎ های معتدل انتقال پیدا می‎ کنند.
Generally, the incubation time of these two viruses is less than one week, followed by an approximately 2-week illness.
به طور کلی، زمان نهفتگی این دو ویروس کمتر از یک هفته است و در ادامه آن مرض برای یک دورانیه حدوداً ۲ هفته معلوم می شود.
According to a human volunteer study, healthy individuals infected with HCoV-229E developed mild common cold.
بر پایه یک مطالعه انسانی بالای اشخاص داوطلب، افراد صحتمندی که به HCoV-229E منتن شدند، مصاب ریزش خفیف شدند.
Only a few immunocompromised patients exhibited severe lower respiratory tract infection.
صرف چند مریض با سیستم مدافه ضعیف، مصاب انتان شدید در سیستم تنفسی سفلی شدند.
SARS, also known as “atypical pneumonia”, was the first well documented HCoV-caused pandemic in human history and the etiological agent is SARS-CoV, the third HCoV discovered.
 SARS که بحیث "پنومونی آتیپیک" نیز شناخته می‎ شود، اولین نمونه مستند شده پاندمی حاصل از کروناویروس انسانی در تاریخ حیات انسان بود و عامل اتیولوژیک آن SARS-CoVیعنی سومین کروناویروس انسانی کشف شده است.
The first case of SARS can be traced back to late 2002 in Guangdong Province of China.
اولین مورد سارس را می توان در اواخر سال ۲۰۰۲ در ولایت گوانگدونگ چین ردیابی کرد.
The SARS epidemic resulted in 8,096 reported cases with 774 deaths, spreading across many countries and continents.
اپیدمی سارس منجر به ۸۰۹۶ واقعه انتان گزارش‎ شده با ۷۷۴ واقعه مرگ شده و در بسیاری از کشورها و قاره‎ ها گسترش یافته است.
Apart from the super-spreaders, it was estimated that each case could give rise to approximately two secondary cases, with an incubation period of 4 to 7 days and the peak of viral load appearing on the 10th day of illness.
جدا از رویدادهای انتشار انبوه، تخمین زده شد که هر واقعه می‎ تواند تقریباً به دو فقره انتان ثانویه، با دوره کمون ۴ الی ۷ روز و پیک بار ویروسی که در روز دهم مرض ظاهر می‎ شود، منجر شود.
Patients infected with SARS-CoV initially present with myalgia, headache, fever, malaise and chills, followed by dyspnea, cough and respiratory distress as late symptoms.
مریضانی که به SARS-CoV منتن شدند، ابتدا علائمی مثل درد عضلی، سردردی، تب، ضعف و لرز داشتند و سپس نفس تنگی، سرفه و اختلال تنفسی را در آخرین مراحل تجربه کردند.
Lymphopenia, deranged liver function tests, and elevated creatine kinase are common laboratory abnormalities of SARS.
لنفوپنی، ارقام خارج از محدوده تست‎ های عملکردی جگر و سطح بلند کراتین کیناز جزء نتایج غیرنارمل لابراتواری متداول SARS استند.
Diffuse alveolar damage, epithelial cell proliferation and an increase of macrophages are also observed in SARS patients.
در مریضان مصاب SARS، واقعات آسیب پراکنده آلوئولار، تکثیر حجرات اپیتلیال و افزایش ماکروفاژها همچنان مشاهده شده است.
Approximately 20-30% of patients subsequently require intensive care and mechanical ventilation.
حدود ۲۰ الی ۳۰ فیصد از مریضان متعاقباً نیاز به مراقبت شدید و تهویه میخانیکی دارند.
In addition to lower respiratory tract, multiple organs including gastrointestinal tract, liver and kidney can also be infected in these severe cases, usually accompanied with a cytokine storm, which might be lethal particularly in immunocompromised patients.
بر علاوه سیستم تنفسی تحتانی، اندام‎ های متعدد بشمول از سیستم هاضمه، جگر و گرده می‎ توانند در این موارد حاد منتن شوند؛ حالتی که معمولاً همراه با یک طوفان سایتوکاین بوده و ممکن است به ویژه در مریضان دارای ضعف سیستم مدافه کُشنده باشد.
The virus was first isolated from the open lung biopsy of a relative of the index patient who travelled to Hong Kong from Guangzhou.
این ویروس اولین بار از بیوپسی ریه باز یکی از بستگان مریض شاخص که از گوانگجو به هانگ کانگ سفر کرده بود، جدا شد.
Since then, tremendous efforts have been dedicated to HCoV research.
از آن زمان، برای تحقیق بالای کروناویروس انسانی کوشش های بسیار زیادی صورت گرفته است.
HCoV-NL63 was isolated from a 7-month-old child from the Netherlands during late 2004.
HCoV-NL63 در اواخر سال ۲۰۰۴ از یک طفل ۷ ماهه از هالند جدا شد.
It was initially found to be prevalent in young children, the elderly and immunocompromised patients with respiratory illnesses.
ابتدا مشاهده شد که در میان اطفال خردسال، کاهلان و مریضانی که سیستم مدافه ضعیف یا مرض تنفسی دارند، شایع است.
Presentation of coryza, conjunctivitis, fever, and bronchiolitis is common in the disease caused by HCoV-NL63.
بروز ریزش، التهاب، تب و برونشیولیت در مرض ایجادشده ذریعه HCoV-NL63 شایع است.
Another independent study described the isolation of the same virus from a nasal specimen from an 8-month-old boy suffering from pneumonia in the Netherlands.
یک مطالعه مستقل دیگر، جداسازی یک ویروس مشابه از نمونه مخاط بینی یک بچه ۸ ماهه که در هالند مصاب سینه و بغل بود را شرح می دهد.
Although it was identified in Netherlands, it is actually distributed globally.
اگرچه این مورد در هالند شناسایی شده است، اما در حقیقت در همه جهان نشر شده است.
It has been estimated that HCoV-NL63 accounts for approximately 4.7% of common respiratory diseases, and its peak incidence occurs during early summer, spring and winter.
تخمین زده می‎ شود HCoV-NL63 عامل حدود ۴.۷٪ از امراض مروج تنفسی است و شیوع آن در ابتدای تابستان، بهار و زمستان اوج می‎ گیرد.
HCoV-NL63 is associated with obstructive laryngitis, also known as croup.
HCoV-NL63 به لارنژیت انسدادی، که به نام التهاب حنجره هم شناخته می‎ شود، نیز مرتبط است.
In the same year, HCoV-HKU1 was isolated from a 71-year-old man who had been hospitalized with pneumonia and bronchiolitis in Hong Kong.
در همان سال، HCoV-HKU1 از یک مرد ۷۱ ساله که در هانگ کانگ در اثر سینه و بغل و برونشیولیت بستری شده‎ بود، جدا شد.
Besides community-acquired pneumonia and bronchiolitis, HCoV-HKU1 was reported to be associated with acute asthmatic exacerbation.
برعلاوه سینه و بغل و برونشیولیت با شیوع جمعی، ارتباط HCoV-HKU1 با تشدید استمای حاد نیز گزارش شده است.
Similar to HCoV-NL63, HCoV-229E and HCoV-OC43, HCoV-HKU1 was found worldwide, causing mild respiratory diseases.
HCoV-HKU1 هم درست مثل HCoV-NL63‏، HCoV-229E و HCoV-OC43 در سراسر جهان به عنوان عامل ایجاد امراض خفیف تنفسی شناسایی شد.
All these four community-acquired HCoVs have been well adapted to humans and are generally less likely to mutate to cause highly pathogenic diseases, though accidents did occur for unknown reasons as in the rare case of a more virulent subtype of HCoV-NL63, which has recently been reported to cause severe lower respiratory tract infection in China.
تمام این چهار مورد کروناویروس انسانی با شیوع جمعی به خوبی با انسان‎ ها تطابق پیدا کردند و به طور کلی احتمال موتیشن آنها برای ایجاد امراض با پتوجنی بلند، کمتر است، اگرچه به دلایل نامشخص در موارد نادر برای یک نوعیت فرعی با مریض کنندگی بلندتر HCoV-NL63 واقعاتی رویت شده است، قسمی که اخیراً گزارش شده در چین سبب انتان شدید طرق تحتانی سیستم تنفس شده است.
Generally, when these HCoVs acquire the abilities to transmit efficiently and to maintain themselves continuously within humans, they also become less virulent or pathogenic.
به طور کلی، زمانی که این کروناویروس‎ های انسانی توانایی انتقال مؤثر و حفظ پیوسته خود در انسان‎ ها را به دست می‎ آورند، مسری بودن یا قابلیت پتوجنی آنها کاهش می‎ یابد.
MERS-CoV was first isolated in 2012 from the lung of a 60-year-old patient who developed acute pneumonia and renal failure in Saudi Arabia.
MERS-CoV ابتدا در سال ۲۰۱۲ و در عربستان سعودی، از ریه یک مریض کاهل ۶۰ ساله که مصاب سینه و بغل حاد و عدم کفایه گرده شده بود، جدا شد.
Whereas most of the laboratory-confirmed cases originate from the Middle East, imported cases with occasional secondary spreads to close contacts have been reported in various European countries and Tunisia.
اگرچه بیشتر واقعات تأیید شده لابراتواری از شرق میانه آغاز شدند، اما در کشورهای اروپایی و تونس هم چند فقره وارداتی و شیوع ثانویه گاه به گاه در اثر تماس نزدیک مشاهده شده است.
Another secondary outbreak occurred in South Korea in 2015 with 186 confirmed cases.
یک شیوع درجه دو در کوریای جنوبی در سال ۲۰۱۵ رخ داد که در آن ۱۸۶ واقعه تأیید شد.
Clinical manifestations of MERS resemble those of SARS, characterized by progressive acute pneumonia.
تظاهرات کلینیکی مرس مشابه مرض سارس است، که با سینه و بغل حاد پیش‌رونده شناخته می‎ شود.
Unlike SARS, many patients with MERS also developed acute renal failure, which is thus far unique for MERS among HCoV-caused diseases.
بر خلاف SARS، بسیاری از مریضان مصاب MERS عدم کفایه شدید گرده پیدا می‎ کنند که در میان امراض شیوع یافته در اثر کروناویروس انسانی، برای MERS منحصربه‎ فرد است.
More than 30% of patients present with gastrointestinal symptoms, such as diarrhea and vomiting.
بیش از ۳۰ فیصد از مریضان دارای علائم معدی معایی مانند اسهال و استفراغ استند.
As of February 14, 2020, over 2500 laboratory confirmed cases were reported with a high case fatality of 34.4%, making MERS-CoV one of the most devastating viruses known to humans.
الی ۱۴ فبروری ۲۰۲۰، بیش از ۲۵۰۰ واقعه تأیید شده لابراتواری با نرخ مرگ و میر بسیار بلند ۳۴.۴٪ راپور شده است، چیزی که سبب شده MERS-CoV به یکی از زیان بارترین ویروس‎ های شناخته شده برای انسان بدل شود.
During middle to late December 2019, clusters of pneumonia patients retrospectively known to be associated with SARS-CoV-2 infection were detected in Wuhan, Hubei Province, China.
در اواسط الی اخیر ماه دسمبر سال ۲۰۱۹، کلسترهایی از مریضان مصاب سینه و بغل در ووهان، ولایت هوبئی، چین مشاهده شدند که اکنون مشخص شده است با انتان SARS-CoV-2 در ارتباط بوده اند.
World Health Organization declared the ongoing outbreak of lower respiratory tract infection caused by SARS-CoV-2 a Public Health Emergency of International Concern and also named the disease COVID-19.
سازمان جهانی صحت شیوع دامنه‎ دار انتان طرق تحتانی سیستم تنفسی در اثر SARS-CoV-2 را یک وضعیت نگران‎ کننده ایمرجنسی برای صحت عامه در بُعد بین‎ المللی عنوان کرد و این مرض را COVID-19 مسمی کرد.
As of March 3, 2020, 90,053 cases have been confirmed worldwide, with a crude case fatality of 3.4%.
الی تاریخ ۳مارچ ۲۰۲۰، شمار ۹۰۰۵۳ مورد در سراسر جهان تأیید شده است و نسبت مرگ و میر حدود ۳.۴٪ بوده است.
Notably, the case fatality in Hubei, China is 4.2%, whereas the one outside of it is 1.2%.
لازم به ذکر است، میزان مرگ و میر در هوبئی، چین معادل ۴.۲٪ است، در حالی که در خارج از این کشور به ۱.۲٪ می‎ رسد.
SARS-CoV-2 causes severe respiratory infection like SARS-CoV and MERS-CoV, presented as fever, cough and dyspnea.
SARS-CoV-2 مانند SARS-CoV و SARS-CoV سبب انتان تنفسی شدید می‎ شود که به صورت تب، سرفه و نفس تنگی ظاهر می‎ شود.
Diarrhea is also seen in some patients.
اسهال هم در بعضی مریضان مشاهده شده است.
Pneumonia is one of the most severe symptoms and can progress rapidly to acute respiratory distress syndrome.
سینه و بغل یکی از شدیدترین علائم است و فورتاً به سندروم حاد تنفسی تبدیل شده می‎ تواند.
Although SARS-CoV and SARS-CoV-2 are very similar due to high nucleotide sequence homology of 82%, they cluster into different branches in the phylogenetic tree.
اگرچه SARS-CoV و SARS-CoV-2 به علت ۸۲ فیصد همولوژی بلند تسلسل نوکلیوتایدی بسیار شبیه استند، آنها در دو کلستر مختلف درخت فیلوجنتیک قرار می‎ گیرند.
SARS-CoV-2 is apparently less pathogenic but more transmissible compared to SARS-CoV and MERS-CoV.
SARS-CoV-2 در قیاس با SARS-CoV و MERS-CoV به شکل واضحی خاصیت پتوجنی کمتری دارد اما امکان آن انتقال بیشتر است.
Asymptomatic subjects infected with SARS-CoV-2 have been reported and might contribute to its rapid spreading around the world.
موارد بدون علامت منتن به SARS-CoV-2 گزارش شدند و ممکن است به تسریع شیوع آن در سراسر جهان کمک کنند.
Comparing and contrasting SARS-CoV-2 with the other six HCoVs reveal similarities and differences of great interest.
مقایسه و یافتن تفاوت‎ های بین SARS-CoV-2 و شش فقره کروناویروس انسانی دیگر، نشانگر وجود شماری مشابهت ها و تفاوت‎ هایی است که بسیار جالب استند.
First, the incubation period and the duration of the course of HCoV disease are very similar.
اول آنکه، دوره نهفتگی و دورانیه مرض کروناویروس انسانی بسیار مشابه استند.
In this regard, SARS-CoV-2 follows the general trend of the other six HCoVs.
در این رابطه، SARS-CoV-2 روند کلی شش فقره کروناویروس انسانی دیگر را نشان می دهد.
Second, the severity of symptoms of COVID-19 lies between SARS-CoV and the four community-acquired HCoVs (i.e. HCoV-229E, HCoV-OC43, HCoV-HKU1 and HCoV-NL63).
دوم، شدت علایم COVID-19 بین SARS-CoV و چهار کروناویروس انسانی با شیوع جمعی (بشمول HCoV-229E‏،‎ HCoV-OC43‏،‎ HCoV-HKU1 ‎و ‎HCoV-NL63) قرار دارد.
On one hand, SARS-CoV-2 infection exhibits features that are more commonly seen during infection with community-acquired HCoVs, including the presentation of non-specific, mild or even no symptoms.
از یک سو، انتان SARS-CoV-2 ویژگی‎ هایی را نمایش می‎ دهد که معمولاً بیشتر در زمان انتان با شیوع جمعی کروناویروس های انسانی مشاهده می‎ کنیم، بشمول از وجود علائم غیرویژه، خفیف یا حتی فقدان علائم.
On the other hand, a small subset of severe cases of COVID-19 can also be seen as in the case of SARS-CoV infection, although the ratio is a bit lower.
از سوی دیگر، یک زیر مجموعه کوچک از واقعات شدید COVID-19 ممکن است بحیث نمونه انتان SARS-CoV هم در نظر گرفته شوند، اگرچه نسبت آن کمی پایین‎ تر است.
Third, the transmission of SARS-CoV-2 also shows interesting patterns characteristic of both community-acquired HCoVs and SARS-CoV.
ثالثاً، انتقال SARS-CoV-2 همچنان الگوهای جالبی را نشان می‎ دهد که هم نشانگر کروناویروس های انسانی با شیوع جمعی و هم SARS-CoV استند.
On one hand, the transmissibility of SARS-CoV-2 is at least as high as that of community-acquired HCoVs.
از سوی دیگر، قابلیت انتقال SARS-CoV-2 حداقل به اندازه کروناویروس های انسانی دیگر با شیوع جمعی بلند است.
On the other hand, it remains to be verified whether the transmissibility of SARS-CoV-2 decreases after passages in humans as in the cases of SARS-CoV and MERS-CoV.
از سوی دیگر، باید مشخص شود که آیا امکان انتقال SARS-CoV-2 پس از سرایت به انسان‎ های مختلف تقلیل می یابد، قسمیکه که برای SARS-CoV و MERS-CoV اتفاق افتاد.
Finally, same as the other HCoVs, SARS-CoV-2 can be detected in fecal samples.
در نهایت، می‎ توان SARS-CoV-2 را هم مانند سائر کروناویروس‎ های انسانی در نمونه‎ های غایطه شناسایی کرد.
Whether fecal-oral transmission of SARS-CoV-2 plays an important role as in the case of SARS-CoV at least under some circumstance remains to be clarified by future studies.
این مسئله که آیا انتقال غایطی-فمی SARS-CoV-2، حداقل تحت بعض شرایط، نقشی مهم شبیه فقره SARS-CoV ایفا می‎ کند تاهنوز به درستی مشخص نیست.
It is also of particularly great interest to see whether SARS-CoV-2 might exhibit seasonality as in the cases of community-acquired HCoVs.
همچنان جالب توجه است که ببینیم آیا SARS-CoV-2 مانند واقعات کروناویرس‎ های انسانی با شیوع جمعی، حالت فصلی از خود نشان می‎ دهد.
Nevertheless, the features of SARS-CoV-2 including its transmissibility, pathogenicity and sustainable spreading after passages in humans will be influential on the ultimate fate of the ongoing outbreak of COVID-19.
باآنهم، ویژگی های SARS-CoV-2 بشمول از قابلیت انتقال آن، قابلیت پتوجنی و گسترش پایدار بعد از گذار از انسان در سرنوشت نهایی شیوع ادامه‎ دار COVID-19 تأثیرگذار خواهد بود.
All four community-acquired HCoVs causing mild symptoms have been well adapted to humans.
هر چهار کروناویروس انسانی با شیوع جمعی ‎که علائم خفیف مرض را بوجود می‎ آورند، به خوبی با انسان‎ ها تطبیق شده‎ اند.
From another perspective, it might also be true that humans have been well adapted to these four HCoVs.
از دیدگاه دیگر، ممکن است همچنان صحیح باشد که گفته شود انسان‎ ها به خوبی با این چهار کروناویروس انسانی تطبیق یافته اند.
In other words, both could be the survivors of ancient HCoV pandemics.
به عبارت دیگر، هر دو می‎ توانند بازماندگان امراض پاندمی کروناویروس انسانی قدیمی باشند.
HCoVs that cause severe diseases in humans and humans who developed severe HCoV diseases have been eliminated.
کروناویروس‎ های انسانی که امراض شدیدی را در انسان‎ ها بوجود می‎ آورند و انسان‎ هایی که مصاب به امراض شدید کروناویروس های انسانی شده‎ اند، از مطالعه حذف شدند.
For this to happen, HCoVs have to replicate in humans to sufficient extent to allow the accumulation of adaptive mutations that counteract host restriction factors.
برای این منظور، کروناویروس‎ های انسانی باید به میزان کافی در انسان‎ ها تکثیر شوند تا اجازه تجمع موتیشن‎ های تطبیقی که فکتورهای محدودکننده میزبان را خنثی می‎ کند، بدهند.
In this sense, the longer the SARS-CoV-2 outbreak persists and the more people that it infects, the greater chance that it will fully adapt to humans.
در این حالت، هر چه شیوع SARS-CoV-2 مستدام تر شود و هر چه نفوس بیشتری به این مرض منتن شوند، این ویروس چانس بیشتری برای تطابق مکمل با انسان‎ ها دارد.
If it adapts well, its transmission in humans would be difficult to stop by quarantine or other infection control measures.
اگر این ویروس به خوبی تطبیق پیدا کند، به سختی می‎ توان با قرنطین یا سائر روش‎ های کنترول آلودگی جلوی انتقال آن را گرفت.
For many years, the four community-acquired CoVs circulate in human populations, triggering common cold in immunocompetent subjects.
طی سال‎ های طولانی، چهار کروناویروس با شیوع جمعی در بین جمعیت انسان‎ ها در گردش بودند و در چنان اشخاص که سیستم مدافه با عملکرد نارمل داشتند، سبب مصابیت ریزش های عادی می‎ شدند.
These viruses do not need an animal reservoir.
این ویروس‎ ها به یک مخزن حیوانی نیاز ندارند.
In contrast, highly pathogenic SARS-CoV and MERS-CoV have not adapted to humans well and their transmission within humans cannot be sustained.
در مقابل، ویروس های با خاصیت پتوجنی بلند SARS-CoV و MERS-CoV به خوبی با انسان‎ ها سازگار نشده‎ اند و انتقال آنها در انسان‎ ها پایدار بوده نمی‎ تواند.
They need to maintain and propagate in their zoonotic reservoirs and seek the chance to spillover to susceptible human targets, possibly via one or more intermediate and amplifying hosts.
آنها باید خودشان را در مخازن حیوانی نگه داشته و تکثیر کنند و معمولاً ذریعه یک یا چند میزبان واسط و تکثیر کننده، به دنبال فرصتی برای انتقال به مقاصد انسانی حساس باشند.
SARS-CoV-2 has features that are similar to both SARS-CoV/MERS-CoV and the four community-acquired HCoVs.
SARS-CoV-2 دارای ویژگی‎ هایی مشابه با سارس-SARS-CoV/MERS-CoV و چهار کروناویروس انسانی با شیوع جمعی است.
It is highly transmissible like community-acquired HCoVs, at least for the time being.
درست مانند کروناویروس های انسانی با شیوع جمعی، حداقل در حال حاضر، قابلیت انتقال بالایی دارد.
However, it is more pathogenic than community-acquired HCoVs and less pathogenic than SARS-CoV or MERS-CoV.
با آنهم، از کروناویروس با شیوع جمعی خاصیت پتوجنی بیشتری دارد، ‌مگر پتوجنی آن در قیاس با SARS-CoV یا MERS-CoV کمتر است.
It remains to be seen whether it will adapt fully to humans and circulate within humans without a reservoir or intermediate animal host.
این مسئله که آیا به صورت کامل با انسان‎ ها تطابق پیدا می‎ کند و بدون نیاز به یک مخزن یا میزبان حیوانی واسط در بین انسان‎ ها جابجا می‎ شود، در آینده مشخص خواهد شد.
Before discussing the animal origins of HCoVs, it will serve us well to discuss the definitions and characteristics of evolutionary, natural, reservoir, intermediate and amplifying hosts of HCoVs.
پیش از بحث بالای منشا حیوانی کروناویروس های انسانی، بهتر است درباره تعاریف و ویژگی‎ های میزبان های تکاملی، طبیعی، مخزن، واسطه‎ و تکثیر کننده کروناویروس های انسانی صحبت کنیم.
An animal serves as the evolutionary host of an HCoV if it harbours a closely related ancestor sharing high homology at the level of nucleotide sequence.
یک حیوان در صورتی میزبان تکاملی یک کروناویروس انسانی به شمار می رود که پناهگاه یکی از اجداد نزدیک و دارای هومولوژی بالا در سطح تسلسل نوکلیوتایدی باشد.
The ancestral virus is usually well adapted and non-pathogenic in this host.
ویروس اجدادی معمولاً به خوبی با میزبان تطابق پیدا کرده و غیرپتوجنیک است.
Likewise, a reservoir host harbours HCoV continuously and for long term.
به همین شکل، میزبان مخزن به صورت مداوم و برای مدت طولانی کروناویروس انسانی را نگهداری می کند.
In both cases, the hosts are naturally infected and are the natural hosts of HCoV or its parental virus.
در هر دو مورد، میزبان‎ ها به طرز طبیعی منتن می‎ شوند و به عنوان میزبان طبیعی کروناویروس انسانی یا ویروس والد آن عمل می‎ کنند.
In contrast, if the HCoV is newly introduced to an intermediate host right before or around its introduction to humans, it is not well adapted to the new host and is often pathogenic.
از سوی دیگر، اگر کروناویروس انسانی، اخیراً، قبل یا حدوداً همزمان با معرفی به انسان، به یک میزبان واسط منتقل شود، با میزبان جدید به خوبی تطابق پیدا نمی‎ کند و غالباً پتوجنی است.
This intermediate host can serve as the zoonotic source of human infection and play the role of an amplifying host by allowing the virus to replicate transiently and then transmitting it to humans to amplify the scale of human infection.
میزبان واسط می‎ تواند به عنوان یک منبع حیوانی برای انتان انسان عمل کند و نقش یک میزبان تکثیر کننده را ایفا نماید که به ویروس اجازه می‎ دهد طرز موقت تکثیر و سپس به انسان‎ ها منتقل شود تا مقیاس انتان در انسان افزایش پیدا کند.
An HCoV can undergo a dead-end infection if it cannot sustain its transmission within the intermediate host.
یک کروناویروس انسانی اگر نتواند انتقال خود را در میزبان واسط حفظ کند، سرایت آن بحیث انتان بن بست خاتمه می یابد.
On the contrary, HCoVs can also adapt to the intermediate host and even establish long-term endemicity.
برعکس، کروناویروس‎ های انسانی می‎ توانند با میزبان واسط سازگار شوند و حتی مرض بومی طویل مدتی نیز ایجاد کند.
In this case, the intermediate host becomes a natural reservoir host.
در این صورت، میزبان واسطه به یک میزبان مخزن طبیعی تبدیل می‎ شود.
Epidemiological data revealed retrospectively that the index case of SARS had a contact history with game animals.
در بررسی مجدد دیتای اپیدمیولوژیک مشخص شد که مورد شاخص SARS سابقه تماس با حیوانات شکارشده را داشت.
Subsequent seroprevalence investigations indicated that animal traders had a higher prevalence of anti-SARS-CoV IgG compared with that of the general population.
بررسی‎ های بعدی شیوع سیرمی نشان داد که شیوع ایمنوگلوبولین G‌ ضد SARS-CoV در تاجران حیوان در مقایسه با عامه بیشتر بود.
Masked palm civets (Paguma larvata) and a racoon dog in live animal markets were first identified to carry SARS-CoV-like viruses that are almost identical to SARS-CoV.
زباد نخلی نقاب‎ دار ‎(Paguma larvata)‎ و یک سگ‎ راکون در بازارهای حیوانات زنده برای اولین بار به عنوان حامل ویروس‎ های شبیه SARS-CoV که تقریباً با SARS-CoV یکسان استند، شناسایی شدند.
This was indirectly supported by the fact that no further SARS was reported after killing all civets in the markets.
این موضوع به طرز غیرمستقیم و حسب این واقعیت ثابت شد که پس از کشته شدن تمام زبادها در بازار، کدام واقعه SARS دیگری گزارش نشد.
However, it has been reported that masked palm civets from the wild or farms without exposure to the live animal markets were largely negative for SARS-CoV, suggesting that masked palm civets might only serve as the intermediate amplifying host but not the natural reservoir of SARS-CoV.
با آنهم، گزارش شده زبادهای نخلی نقاب‎ دار (masked palm civets) در طبیعت وحشی یا فارم ها که تماسی با بازارهای حیوانات زنده نداشتند، عموماً از نظر مصابیت SARS-CoV منفی بودند، به عبارت دیگر می‎ توان نتیجه گرفت زبادهای نخلی نقاب‎ دار ممکن است صرف بحیث میزبان واسط تکثیر کننده ویروس عمل کنند، نه آنکه مخزن طبیعی SARS-CoV به شمار بروند.
Notably, since 80% of the different animals in the markets in Guangzhou have anti-SARS-CoV antibodies, the possibilities that multiple species of small mammals might also serve as intermediate amplifying hosts of SARS-CoV cannot be excluded.
قابل‎ ذکر است، بخاطریکه ۸۰ فیصد از حیوانات مختلف موجود در بازارهای گوانژو دارای انتی بادی‎ های ضد SARS-CoV استند، احتمال این که گونه های متعدد از پستانداران کوچک بحیث میزبان‎ های تکثیر کننده واسط SARS-CoV عمل کنند را نمی‎ توان نادیده گرفت.