atepeq/tico19 huggingface dataset:
On 2 April 2020, researchers at the University of Pittsburgh School of Medicine reported on testing of PittCoVacc, a possible COVID-19 vaccine in mice, stating that "MNA delivered SARS-CoV-2 S1 subunit vaccines elicited potent antigen-specific antibody responses [in the mice] that were evident beginning 2 weeks after immunization."
در ۲ اپریل سال ۲۰۲۰، محققان پوهنحی طبی پوهنتون پیتسبورگ از آزمایش PittCoVacc، که یک واکسین احتمالی کووید-۱۹ در موش ها است خبر دادند و اظهار داشتند که "MNA دریافتی واکسین های زیر واحد SARS-CoV-2 S1، سبب پاسخ های آنتی بادی اختصاصی انتی جن قوی [در موش] شده اند که ۲ هفته پس از معافیت مشهود بود. "
In Canada on 16 April 2020, the University of Waterloo School of Pharmacy announced design of a DNA-based vaccine candidate as a possible nasal spray.
در تاریخ ۱۶ اپریل ۲۰۲۰، پوهنتون ادویه سازی پوهنحی واترلو دیزاین یک واکسین نمونه مبتنی بر DNA را بحیث یک اسپری بینی احتمالی اعلان کرد.
Using bacteriophages, the DNA will be designed to replicate inside human bacteria to produce harmless virus-like particles, which may stimulate the immune system to produce antibodies against the SARS-CoV-2 virus.
با استعمال بکتریوفاژها، DNA برای تکثیر در داخل بکتری های انسان غرض تولید ذرات ویروس-مانند بی ضرر طراحی می شود، که ممکن است سیستم معافیت بدن را برای تولید آنتی بادی مقابل ویروس SARS-CoV-2 تحریک کند.
In March 2020, the US government, industry, and three universities pooled resources to access supercomputers from IBM, combined with cloud computing resources from Hewlett Packard Enterprise, Amazon, Microsoft, and Google.
در مارچ سال ۲۰۲۰، دولت، صنعت و سه پوهنتون ایالات متحده، منابع لازم برای دسترسی به ابر کمپیوتر های IBM، همراه با منابع محاسبات ابری از شرکت هولت پکارد، آمازون، مایکروسافت و گوگل را با یکدیگر شریک سازید.
Some vaccines have heterologous effects, also called non-specific effects.
برخی واکسین ها دارای تأثیرات غیرمتجانس بوده که به آن اثرات غیرخاص نیز می گویند.
That means they can have benefits beyond the disease they prevent.
معنای آن این است که آنها می توانند مزایایی بیش از وقایه مرض داشته باشند.
A further randomized trial in Australia is seeking to enrol 4,170 healthcare workers.
یک آزمایش تصادفی دیگر در استرالیا به دنبال راجستر کردن ۴۱۷۰ نیروی بخش صحت و تداوی است.
It is possible vaccines in development will not be safe or effective.
این امکان وجود دارد که واکسین های در حال توسعه بی خطر نباشند یا مؤثر واقع نشوند.
Early research to assess vaccine efficacy using COVID-19-specific animal models, such as ACE2-transgenic mice, other laboratory animals, and non-human primates, indicate a need for biosafety-level 3 containment measures for handling live viruses, and international coordination to ensure standardized safety procedures.
تحقیقات اولیه برای ارزیابی موثریت واکسین با استعمال مدل های حیوانی خاص کووید-۱۹، اعم از موش های ترانس جنیک-ACE2، حیوانات لابراتواری دیگر و پستانداران غیر انسانی، نشان دهنده نیاز برای اقدامات مصئونیت بیولوژیکی سطح-۳ غرض کنترول ویروس های زنده و همچنان هماهنگی بین المللی برای تضمین پروسیجرهای مصئونیت استندارد است.
Vaccines against SARS and MERS have been tested in non-human animal models.
واکسین های سارس و مرس روی نمونه های حیوانی آزمایش شده اند.
As of 2020, there is no cure or protective vaccine for SARS that has been shown to be both safe and effective in humans.
تا سال ۲۰۲۰، کدام تداوی یا واکسین محافظتی برای سارس وجود ندارد که نشان داده باشد در انسان ها هم ایمن و هم مؤثر است.
According to research papers published in 2005 and 2006, the identification and development of novel vaccines and medicines to treat SARS was a priority for governments and public health agencies around the world.There is also no proven vaccine against MERS.
با توجه به مقالات چاپ شده در سالهای ۲۰۰۵ یا ۲۰۰۶، معرفی و توسعه واکسین ها و ادویه جدید برای تداوی سارس برای دولت ها و آژانس های صحت عامه در سراسر جهان در اولویت قرار داشت. همچنان کدام واکسین تأیید شده ای در مقابل مرس وجود ندارد.
When MERS became prevalent, it was believed that existing SARS research may provide a useful template for developing vaccines and therapeutics against a MERS-CoV infection.
زمانی که مرس شایع شد، این باور وجود داشت که تحقیقات موجود انجام شده روی سارس ممکن است الگوی مفیدی برای ساخت واکسین و تداوی انتان MERS-CoV فراهم کند.
As of March 2020, there was one (DNA based) MERS vaccine which completed phase I clinical trials in humans, and three others in progress, all of which are viral-vectored vaccines, two adenoviral-vectored (ChAdOx1-MERS, BVRS-GamVac), and one MVA-vectored (MVA-MERS-S).
از ماه مارچ ۲۰۲۰، یک واکسین MERS (مبتنی بر DNA) وجود داشت که مطالعات کلینیکی مرحله اول را تکمیل کرد و سه مورد دیگر در حال انجام استند که همگی واکسین های وکتور ویروسی استند، دو وکتور آدنوویرال (ChAdOx1-MERS, BVRS-GamVac) و یک مورد وکتور MVA‏ (MVA-MERS-S).
Social media posts have promoted a conspiracy theory claiming the virus behind COVID-19 was known and that a vaccine was already available.
پست های رسانه های اجتماعی یک نظریه توطئه را ترویج کرده اند که ادعا می کند ویروس عامل کووید-۱۹ شناخته شده است و واکسین آن در حال حاضر موجود است.
The patents cited by various social media posts reference existing patents for genetic sequences and vaccines for other strains of coronavirus such as the SARS coronavirus.
ثبت اختراع ارجاع داده شده توسط پست های رسانه های اجتماعی مختلف به ثبت اختراع موجود برای تسلسل های جنتیکی و واکسین هایی برای سایر انواع کروناویروس مانند سارس اشاره دارد.
b'Coronaviruses are a group of related viruses that cause diseases in mammals and birds.
کروناویروس های بیتا، گروهی از ویروس های خویشاوند استند که منجر به مرض در پستانداران و پرندگان می شوند.
In humans, coronaviruses cause respiratory tract infections that can range from mild to lethal.
در انسان، کروناویروس ها سبب انتانات سیستم تنفسی می شوند که می توانند از خفیف تا کُشنده متغیر باشد.
Mild illnesses include some cases of the common cold (which has other possible causes, predominantly rhinoviruses), while more lethal varieties can cause SARS, MERS, and COVID-19.
امراض خفیف شامل مواردی از ریزش معمولی است (که علل احتمالی دیگری دارد، غالبا رینوویروس)، در حالی که انواع کشنده تر می توانند منجر به SARS‏، MERS و کووید-۱۹ شوند.
Symptoms in other species vary: in chickens, they cause an upper respiratory tract disease, while in cows and pigs they cause diarrhea.
نشانه ها و علائم در نوع های مختلف فرق می کند. در مرغ ها، مرض سیستم تنفسی علوی بروز می کند، در حالی که در گاوها و خوک ها این مرض سبب اسهال می شود.
There are yet to be vaccines or antiviral drugs to prevent or treat human coronavirus infections.
باید تاهنوز واکسین یا ادویه ضدویروسی برای وقایه یا تداوی انتانات کروناویروس انسانی وجود داشته باشد.
Coronaviruses constitute the subfamily Orthocoronavirinae, in the family Coronaviridae, order Nidovirales, and realm Riboviria.
کرونا ویروس ها، زیرشاخه ارتوکروناوایریان، در خانواده کروناویریدای، نظم نیدوویرال و حوزه ریبوویریا را تشکیل می دهند.
They are enveloped viruses with a positive-sense single-stranded RNA genome and a nucleocapsid of helical symmetry.
آنها ویروس هایی پوشش دار با یک جینوم RNA تک رشته ای سو-مثبت و یک نوکلئوکاپسید با تقارن مارپیچ استند.
The genome size of coronaviruses ranges from approximately 26 to 32 kilobases, one of the largest among RNA viruses.
اندازه جینوم کروناویروس از حدود ۲۶ تا ۳۲ کیلوبیس تبدیل می کند که یکی از کلانترین ها در میان ویروس های RNA است.
They have characteristic club-shaped spikes that project from their surface, which in electron micrographs create an image reminiscent of the solar corona from which their name derives.
آنها سپایک های خاص چماقی شکل دارند که از سطح آنها بیرون زده است، که در میکروگراف های الکترونی به شکل یک تاج خورشیدی دیده می شود و همین دلیل نامگذاری آن است.
Coronaviruses were first discovered in the 1930s when an acute respiratory infection of domesticated chickens was shown to be caused by infectious bronchitis virus (IBV).
اولین بار کروناویروس در دهه ۱۹۳۰ کشف شد، زمانی که مشخص شد انتان حاد تنفسی در مرغ های محلی به دلیل ویروس مسری برونشیت (IBV) بود.
In the 1940s, two more animal coronaviruses, mouse hepatitis virus (MHV) and transmissible gastroenteritis virus (TGEV), were isolated.Human coronaviruses were discovered in the 1960s.
در دهه ۱۹۴۰، دو کروناویروس حیوانی دیگر، ویروس هپاتیت موشی (MHV) و ویروس مسری ورم معده (TGEV) جداسازی شدند. کروناویروس های انسانی در دهه ۱۹۶۰ کشف شدند.
The earliest ones studied were from human patients with the common cold, which were later named human coronavirus 229E and human coronavirus OC43.
اولین امراض مورد مطالعه از مریضان انسانی مصاب ریزش معمولی بود و بعدها کروناویروس 229‏E و کروناویروس انسانی OC43 نامیده شدند.
They were first imaged by Scottish virologist June Almeida at St. Thomas Hospital in London.
آنها اولین بار توسط ویروس شناس اسکاتلندی جون آلمیدا در شفاخانه سنت توماس لندن تصویربرداری شدند.
Other human coronaviruses have since been identified, including SARS-CoV in 2003, HCoV NL63 in 2004, HKU1 in 2005, MERS-CoV in 2012, and SARS-CoV-2 in 2019.
کروناویروس های انسانی دیگری از آن زمان شناسایی شده اند، بشمول از SARS-CoV در سال ۲۰۰۳،HCoV NL63 در سال ۲۰۰۴، HKU1 در سال ۲۰۰۵، MERS-CoV در سال ۲۰۱۲ و SARS-CoV-2 در سال ۲۰۱۹.
Most of these have involved serious respiratory tract infections.
بیشتر آنها شامل انتان های جدی سیستم تنفسی استند.
The name was first used in 1968 by an informal group of virologists in the journal Nature to designate the new family of viruses.
این نام برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ توسط یک گروه غیررسمی از ویروس شناسان در مجله طبیعت (Nature) با مقصد مشخص کردن یک خانواده جدید از ویروس ها استفاده شد.
The name refers to the characteristic appearance of virions (the infective form of the virus) by electron microscopy, which have a fringe of large, bulbous surface projections creating an image reminiscent of a crown or of a solar corona.
این نام به شکل ظاهری ویریون ها (فرم انتانی ویروس) توسط مایکروسکوپ الکترونیکی اشاره دارد، که حاشیه ای از سطحی بزرگ و برآمده دارد و تصویری ایجاد می کند که یادآور یک تاج یا حلقه نور خورشید است.
This morphology is created by the viral spike peplomers, which are proteins on the surface of the virus.
این مورفولوژی توسط پپلومرهای میخی ویروسی ایجاد می شود که پروتین هایی روی سطح ویروس استند.
Coronaviruses are large pleomorphic spherical particles with bulbous surface projections.
کروناویروس ها ذرات کروی و چندشکلی بزرگی استند که برآمدگی های سطحی پیازی شکل دارند.
The envelope of the virus in electron micrographs appears as a distinct pair of electron dense shells.The viral envelope consists of a lipid bilayer where the membrane (M), envelope (E) and spike (S) structural proteins are anchored.
پوشش ویروس در میکروگراف های الکترونی به صورت یک جفت متمایز با پوسته متراکم الکترونی است. پوشش ویروسی از دولایه چربی تشکیل شده که پروتین های ساختاری غشاء (M)، پوشش (E) و سپایک (S) به آن متصل می شوند.
The lipid bilayer envelope, membrane proteins, and nucleocapsid protect the virus when it is outside the host cell.
پوشش دولایه لیپیدی، پروتین های غشایی و نوکلئوکپسید از ویروس در زمانی که خارج از حجره میزبان است، محافظت می کند.
Coronaviruses contain a positive-sense, single-stranded RNA genome.
کروناویروس ها حاوی یک جینوم RNA تک رشته ای و سو-مثبت استند.
The genome size for coronaviruses ranges from 26.4 to 31.7 kilobases.
اندازه جینوم کروناویروس از ۲۶.۴ تا ۳۱.۷ کیلوبیس تبدیل می کند.
The genome size is one of the largest among RNA viruses.
اندازه جینوم آن یکی از بزرگ ترین جینوم ها در میان ویروس های RNA است.
The open reading frames 1a and 1b, which occupy the first two-thirds of the genome, encode the replicase/transcriptase polyprotein.
چارچوب های خوانش باز 1‏a و 1‏b که دو سوم اولیه جینوم را اشغال می کنند، پلی پروپتئین تکثیر/ رونوشت را رمزگذاری می کنند.
The replicase/transcriptase polyprotein self cleaves to form nonstructural proteins.The later reading frames encode the four major structural proteins: spike, envelope, membrane, and nucleocapsid.
پلی پروتین تکثیرکننده/رونوشت بردار برای ساخت پروتین های بی ساختار شکاف می خورند. فریم های خوانش بعدی چهار ساختار اصلی پروتینی را کودگذاری می کند: سپایک، پوششی، غشا و نوکلئوکاپسید.
Interspersed between these reading frames are the reading frames for the accessory proteins.
در بین این چارچوب های خوانش، چارچوب های خوانش برای پروتین های جانبی قرار دارند.
The number of accessory proteins and their function is unique depending on the specific coronavirus.
شمار پروتین های کمکی و عملکرد آنها بسته به کروناویروس خاص منحصر به فرد است.
Infection begins when the viral spike (S) glycoprotein attaches to its complementary host cell receptor.
انتان زمانی شروع می شود که گلیکوپروتین (S) سپایک ویروسی به رسپتور حجره میزبان مکمل خود متصل شود.
After attachment, a protease of the host cell cleaves and activates the receptor-attached spike protein.
پس از اتصال، پروتئاز حجره میزبان شکسته شده و پروتین سنبله ای شکل متصل به رسپتور را فعال می کند.
Depending on the host cell protease available, cleavage and activation allows the virus to enter the host cell by endocytosis or direct fusion of the viral envelop with the host membrane.On entry into the host cell, the virus particle is uncoated, and its genome enters the cell cytoplasm.
بسته به پروتئاز حجروی میزبان که در دسترس است، تقسیم و فعال سازی به ویروس اجازه می دهد ذریعه درون بری یا ادغام مستقیم پوشش ویروسی با غشای میزبان، وارد حجره میزبان شود. هنگام ورود به حجره میزبان، پوشش ذره ویروسی از بین می رود و جینوم آن وارد سیتوپلاسم حجره می شود.
The host ribosome translates the initial overlapping open reading frame of the virus genome and forms a long polyprotein.
ریبوزوم میزبان فریم اولیه همپوشان قابل خواندن جینوم ویروس را ترنسلیشن می کند و یک پلی پروتین طولانی تشکیل می دهد.
The polyprotein has its own proteases which cleave the polyprotein into multiple nonstructural proteins.
پلی پروتین پروتئازهای خود را دارد که پلی پروتین را به چندین پروتین غیرساختاری تقسیم می کند.
A number of the nonstructural proteins coalesce to form a multi-protein replicase-transcriptase complex (RTC).
شماری از پروتین های فاقد ساختار برای تشکیل یک مجموعه چندپروتینی تکرارکننده-رونوشت بردار با هم ترکیب می شوند.
The main replicase-transcriptase protein is the RNA-dependent RNA polymerase (RdRp).
پروتین کپی بردار-رونوشت بردار اصلی، پولیمراز آر ان ای (RNA) وابسته به آر ان ای است.
It is directly involved in the replication and transcription of RNA from an RNA strand.
این طرز مستقیم در تکثیر و رونویسی RNA از رشته RNA نقش دارد.
The other nonstructural proteins in the complex assist in the replication and transcription process.
پروتین های غیر ساختاری دیگر در این مجموعه به روند تکثیر و رونویسی کمک می کنند.
The exoribonuclease nonstructural protein, for instance, provides extra fidelity to replication by providing a proofreading function which the RNA-dependent RNA polymerase lacks.One of the main functions of the complex is to replicate the viral genome.
به عنوان مثال، پروتین غیر سازنده اگزوریبونوکلئاز با ارائه یک کارکرد نمونه خوانی، که RNA پولیمراز وابسته به RNA فاقد آن است، وفاداری به تکثیر بیشتری را ایحاد می کند. یکی از کارکردهای اصلی این مجموعه، تکثیر جینوم ویروسی است.
RdRp directly mediates the synthesis of negative-sense genomic RNA from the positive-sense genomic RNA.
RdRp طرز مستقیم در سنتز RNA ژنومی سو-منفی از RNA ژنومی سو-مثبت واسطه گری می کند.
This is followed by the replication of positive-sense genomic RNA from the negative-sense genomic RNA.
تکثیر آر ان ای (RNA) جینوم سو-مثبت از آر ان ای جینوم سو-منفی نیز مورد بعدی بود.
The other important function of the complex is to transcribe the viral genome.
عملکرد مهم دیگر این مجموعه، رونویسی جینوم ویروسی است.
RdRp directly mediates the synthesis of negative-sense subgenomic RNA molecules from the positive-sense genomic RNA.
RdRp طرز مستقیم واسطه سنتز مالیکولهای RNA زیر ژنومی منفی از RNA جینومی مثبت است.
This is followed by the transcription of these negative-sense subgenomic RNA molecules to their corresponding positive-sense mRNAs.
این امر با رونوشت برداری از این مالیکول های آر ان ای زیرژنومی سو-منفی به ام آر ان ای های سو-مثبت مربوطه ادامه می یابد.
The replicated positive-sense genomic RNA becomes the genome of the progeny viruses.
RNA جینومی تکرارشده سو-مثبت به جینوم ویروس های فرزند تبدیل می شود.
The mRNAs are gene transcripts of the last third of the virus genome after the initial overlapping reading frame.
mRNAها عبارتند از رونوشت های جن آخرین یک سوم جینوم ویروس پس از همپوشانی اولیه چوکات خواندن.
These mRNAs are translated by the host's ribosomes into the structural proteins and a number of accessory proteins.
این mRNAها توسط ریبوزوم های میزبان به پروتین های ساختاری و شماری پروتین جانبی تبدیل می شوند.
RNA translation occurs inside the endoplasmic reticulum.
ترنسلیشن RNA در داخل شبکه آندوپلاسمی رخ می دهد.
The viral structural proteins S, E, and M move along the secretory pathway into the Golgi intermediate compartment.
پروتین های ساختاری ویروسی S‏، E و M در امتداد مسیر ترشحی به قسمت میانی دستگاه گلژی حرکت می کنند.
There, the M proteins direct most protein-protein interactions required for assembly of viruses following its binding to the nucleocapsid.
آنجا، پروتین های ام (M)، بسیاری از تعاملات پروتین-پروتین لازم را برای گردآوری ویروس ها به دنبال اتصالشان به نوکلئوکاپسید، هدایت می کند.
Progeny viruses are then released from the host cell by exocytosis through secretory vesicles.
سپس، ویروس های حاصل، از حجرات میزبان توسط اگزوسیتوز و ذریعه وزیکول های ترشحی آزاد می شوند.
The interaction of the coronavirus spike protein with its complement host cell receptor is central in determining the tissue tropism, infectivity, and species range of the virus.
تعامل پروتین سنبله ای کروناویروس با رسپتور حجروی میزبان مکمل در تعیین گرایش بافت، انتان و محدوده گونه ویروس نقش مهمی دارد.
The SARS coronavirus, for example, infects human cells by attaching to the angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2) receptor.
کروناویروس سارس، برای مثال، حجرات انسان را ذریعه اتصال به رسپتورهای انزایم مبدل آنژیوتانسین (ACE2)‎ منتن می کند.
The scientific name for coronavirus is Orthocoronavirinae or Coronavirinae.
نام علمی کروناویروس، اورتوکرونا ویرینای یا کرونا ویرینایی است.
Coronaviruses belong to the family of Coronaviridae, order Nidovirales, and realm Riboviria.
کروناویروس ها متعلق به خانواده کروناویریدایی، دسته نیدوویرال ها و قلمرو ربوویریا استند.
Genus Betacoronavirus; type species: Murine coronavirus
جنس بیتاکروناویروس؛ گونه: کروناویروس جوندگان
Species: Betacoronavirus 1 (Bovine Coronavirus, Human coronavirus OC43), Human coronavirus HKU1, Murine coronavirus, Pipistrellus bat coronavirus HKU5, Rousettus bat coronavirus HKU9, Severe acute respiratory syndrome-related coronavirus (SARS-CoV, SARS-CoV-2), Tylonycteris bat coronavirus HKU4, Middle East respiratory syndrome-related coronavirus, Hedgehog coronavirus 1 (EriCoV)
گونه ها: بیتا کروناویروس ۱ (کروناویروس گاوی، کروناویروس انسانی OC43)، کروناویروس انسانی HKU1، کروناویروس موشی، کروناویروس شب پرک HKU5، کروناویروس خفاش میوه خوار HKU9، کروناویروس مربوط به سندرم حاد تنفسی (SARS-CoV, SARS-CoV-2)، کروناویروس خفاش Tylonycteris HKU4، کروناویروس مربوط به سندرم تنفسی شرق میانه، کروناویروس خارپشت ۱ (EriCoV)
Species: Beluga whale coronavirus SW1, Infectious bronchitis virus
گونه ها: کروناویروس نهنگ سفید SW1، ویروس برونشیت انتانی
The most recent common ancestor (MRCA) of all coronaviruses is estimated to have existed as recently as 8000 BCE, although some models place the common ancestor as far back as 55 million years or more, implying long term coevolution with bat and avian species.
تخمین زده می شود که جوان ترین جد مشترک (MRCA) همه کروناویروس ها به حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح بر می گردد، اگرچه برخی از مدل ها جد مشترک را مسبوق به حدود ۵۵ ملیون سال یا قبل از آن می دانند و به تکامل همزمان طولانی مدت آن با خفاش و گونه های پرندگان اشاره می کنند.
The most recent common ancestor of the alphacoronavirus line has been placed at about 2400 BCE, the betacoronavirus line at 3300 BCE, the gammacoronavirus line at 2800 BCE, and the deltacoronavirus line at about 3000 BCE.
جدیدترین جد مشترک خط آلفاکروناویروس در حدود ۲۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، خط بیتاکروناویروس در ۳۳۰۰ سال قبل از میلاد، خط گاما کروناویروس در ۲۸۰۰ سال قبل از میلاد و خط دلتا کروناویروس در حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد، قرار دارد.
The large number of host bat and avian species, and their global range, has enabled extensive evolution and dissemination of coronaviruses.Many human coronavirus have their origin in bats.
شمار زیادی از نوع های خفاش میزبان و پرنده ها و دامنه جهانی آنها، تکامل گسترده و انتشار کروناویروس را فعال کرد. بسیاری از کروناویروس های انسانی منشأ خفاشی داشتند.
More recently, alpaca coronavirus and human coronavirus 229E diverged sometime before 1960.
در زمانی نزدیکتر به زمان ما، آلپاکا کروناویروس و کروناویروس انسانی ‎229E در حدود سال ۱۹۶۰ از یکدیگر جدا شدند.
MERS-CoV emerged in humans from bats through the intermediate host of camels.
MERS-CoV در انسان ها از خفاش ها به انسان و ذریعه میزبان واسط یعنی شترها سرایت کرد.
MERS-CoV, although related to several bat coronavirus species, appears to have diverged from these several centuries ago.
با این که MERS-CoV با چندین گونه کروناویروس خفاشی خویشاوند است، قسمی معلوم می شود که چندین قرن پیش از هم جدا شده اند.
The most closely related bat coronavirus and SARS-CoV diverged in 1986.
نزدیکترین کروناویروس خویشاوند خفاشی و SARS-CoV در سال ۱۹۸۶ از هم منشعب شدند.
A possible path of evolution, of SARS coronavirus and keen bat coronaviruses, suggests that SARS related coronaviruses coevolved in bats for a long time.
یک مسیر احتمالی تکامل کروناویروس سارس و کروناویروس خفاش، احتمال می دهد که کروناویروس مرتبط به سارس برای مدتی طولانی در خفاش ها طرز مشترک متکامل شده است.
In the 1790s, equine coronavirus diverged from the bovine coronavirus after a cross-species jump.
در دهه ۱۷۹۰، کروناویروس اسبی پس از یک موتیشن بین-گونه ای از کروناویروس گاوی، منشعب شد.
Later in the 1890s, human coronavirus OC43 diverged from bovine coronavirus after another cross-species spillover event.
پس از آن در دهه ۱۸۹۰ میلادی، کروناویروس انسانی OC43 پس از یک رویداد انتقال بین گونه ای از کروناویروس گاوی منشعب شد.
It is speculated that the flu pandemic of 1890 may have been caused by this spillover event, and not by the influenza virus, because of the related timing, neurological symptoms, and unknown causative agent of the pandemic.
تصور می شود که مرض پاندمی آنفلوآنزای سال ۱۸۹۰ ممکن است ناشی از این رویداد انتقالی باشد و نه آنکه به دلیل زمان بندی مربوط، علائم نورولوژیکی و عامل مسبب ناشناخته مرض پاندمی به علت ویروس انفلوانزا مربوط شود.
Human coronavirus OC43 besides causing respiratory infections is also suspected of playing a role in neurological diseases.
کروناویروس انسانی علاوه بر ایجاد انتان تنفسی، مظنون به نقش داشتن در ایجاد امراض عصبی نیز هست.
In the 1950s, the human coronavirus OC43 began to diverge into its present genotypes.
در دهه ۱۹۵۰ میلادی، کروناویروس انسانی OC43 شروع به واگرا شدن به سوی ژنوتیپ فعلی خود کرد.
Phylogentically, mouse hepatitis virus (Murine coronavirus), which infects the mouse's liver and the central nervous system, is related to human coronavirus OC43 and bovine coronavirus.
از نظر فیلوجنتیک، ویروس هپاتیت موشی (کروناویروس موشی)، که جگر و سیستم عصبی مرکزی موش را منتن می کند، خویشاوند کروناویروس انسانی OC43 و کروناویروس گاوی است.
Human coronavirus HKU1, like the aforementioned viruses, also has its origins in rodents.
منشأ کروناویروس HKU1 انسانی، مانند ویروس های مذکور، در جوندگان است.
Coronaviruses vary significantly in risk factor.
کروناویروس ها از نظر فاکتور ریسک طرز قابل توجهی با یکدیگر متفاوت استند.
Some can kill more than 30% of those infected, such as MERS-CoV, and some are relatively harmless, such as the common cold.
برخی از آنها مانند MERS-CoV می توانند بیش از ۳۰ فیصد از واقعات منتن را بکشند و برخی نسبتاً بی ضرر استند، مانند ریزش معمولی.
Coronaviruses can cause colds with major symptoms, such as fever, and a sore throat from swollen adenoids.
کروناویروس ها می توانند ریزش را به همراه با علائم اصلی آن مانند تب و گلودردی ناشی از ورم لوزه ایجاد کنند.
Coronaviruses can cause pneumonia (either direct viral pneumonia or secondary bacterial pneumonia) and bronchitis (either direct viral bronchitis or secondary bacterial bronchitis).
کروناویروس ها می توانند موجب سینه و بغل یا (سینه و بغل ویروسی یا سینه و بغل بکتریایی) و برونشیت (برونشیت مستقیم ویروسی یا برونشیت ثانویه بکتریایی) شوند.
The human coronavirus discovered in 2003, SARS-CoV, which causes severe acute respiratory syndrome (SARS), has a unique pathogenesis because it causes both upper and lower respiratory tract infections.Six species of human coronaviruses are known, with one species subdivided into two different strains, making seven strains of human coronaviruses altogether.
کروناویروس انسانی کشف شده در ۲۰۰۳، SARS-CoV، که منجر به سندرم حاد تنفسی (SARS) می شود، قابلیت پتوجنی منحصر به فردی دارد بخاطریکه سبب انتان طرق سیستم تنفسی علوی و همچنان تحتانی می شود. شش گونه کروناویروس انسانی شناخته شده است که یک گونه از آنها به دو سویه مختلف تقسیم می شود و همه با هم، هفت گونه از کروناویروس انسانی را تشکیل می دهند.
Four of these coronaviruses continually circulate in the human population and produce the generally mild symptoms of the common cold in adults and children worldwide: -OC43, -HKU1, HCoV-229E, -NL63.
چهار مورد از این کروناویروس ها طرز پیوسته در جمعیت انسانی گردش می کنند و نشانه های خفیف ریزش را در کلانسالان و طفلان در سراسر جهان ایجاد می کنند: -OC43‏، -HKU1‏، HCoV-229E‏، -NL63.
Coronaviruses cause about 15% of commons colds.
کروناویروس سبب تقریباً ۱۵٪ ریزش های رایج است.
The majority of colds are caused by rhinoviruses.
بیشتر ریزش ها ناشی از رینو ویروس ها استند.
The four mild coronaviruses have a seasonal incidence occurring in the winter months in temperate climates.
چهار کروناویروس خفیف شیوع فصلی دارند که در ماه های زمستان و در آب و هوای معتدل رخ می دهد.
There is no preference towards a particular season in tropical climates.
هیچ ارجحیتی نسبت به فصلی خاص در آب و هوای گرمسیری وجود ندارد.
Four human coronaviruses produce symptoms that are generally mild:
۴ نوع کروناویروس انسانی سبب بروز علائمی می شوند که بطور کلی خفیف استند:
The virus was officially named the SARS coronavirus (SARS-CoV).
این ویروس طرز رسمی، کروناویروس SARS یا ‎(SARS-CoV)‎، نام دارد.
More than 8,000 people were infected, about ten percent of whom died.
بیش از ۸۰۰۰ نفر منتن شدند که حدود ۱۰ فیصد از آنها جان خود را از دست دادند.
In September 2012, a new type of coronavirus was identified, initially called Novel Coronavirus 2012, and now officially named Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
در سپتمبر ۲۰۱۲، نوع جدیدی از کروناویروس شناسایی شد که در ابتدا آن را کروناویروس جدید ۲۰۱۲ نامیدند و اکنون رسماً کروناویروس سندروم تنفسی شرق میانه (MERS-CoV) نامگذاری شده است.
The World Health Organization issued a global alert soon after.
سازمان جهانی صحت، بلافاصله بعد از آن، اخطار جهانی صادر کرد.
The WHO update on 28 September 2012 said the virus did not seem to pass easily from person to person.
سازمان جهانی صحت در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۲ اعلان کرد که به نظر نمی رسد که این ویروس به آسانی از فردی به فرد دیگر منتقل شود.
However, on 12 May 2013, a case of human-to-human transmission in France was confirmed by the French Ministry of Social Affairs and Health.
با آنهم، در ۱۲ می ۲۰۱۳، یک مورد انتقال از انسان به انسان در فرانسه توسط وزارت امور اجتماعی و صحت فرانسه تأیید شد.
In addition, cases of human-to-human transmission were reported by the Ministry of Health in Tunisia.
برعلاوه، موارد انتقال انسان به انسان توسط وزارت صحت در تونس گزارش شده است.
Two confirmed cases involved people who seemed to have caught the disease from their late father, who became ill after a visit to Qatar and Saudi Arabia.
دو مورد تأیید شده شامل افرادی بودند که به نظر می رسید مرض را از پدر درگذشته شان- که پس از بازدید از عربستان سعودی و قطر مریض شده بود- گرفته اند.
Despite this, it appears the virus had trouble spreading from human to human, as most individuals who are infected do not transmit the virus.
با این وجود، قسمی معلوم می شود که که این ویروس در انتقال از انسان به انسان مصاب مشکل است، چرا که بیشتر افرادی که منتن شده اند ویروس را منتقل نمی کنند.
The final name for the virus is Middle East respiratory syndrome coronavirus (MERS-CoV).
نام نهایی ویروس، کروناویروس سندرم تنفسی شرق میانه (MERS-CoV) است.
The only U.S. cases (both survived) were recorded in May 2014.In May 2015, an outbreak of MERS-CoV occurred in the Republic of Korea, when a man who had traveled to the Middle East, visited four hospitals in the Seoul area to treat his illness.
تنها واقعات منتن در آمریکا (که هر دو زنده ماندند) در ماه مه سال ۲۰۱۴ ثبت شد. در ماه مه سال ۲۰۱۵ شیوع MERS-CoV در جمهوری کوریا رخ داد، هنگامی که مردی که به شرق میانه سفر کرده بود، برای معالجه مرض خود در چهار شفاخانه در منطقه سئول مورد معاینه قرار گرفت.
This caused one of the largest outbreaks of MERS-CoV outside the Middle East.
این مسئله یکی از کلانترین شیوع های MERS-CoV را در خارج از شرق میانه ایجاد کرده است.
As of December 2019, 2,468 cases of MERS-CoV infection had been confirmed by laboratory tests, 851 of which were fatal, a mortality rate of approximately 34.5%.
در دسمبر ۲۰۱۹، ۲۴۶۸ واقعات مصاب انتان MERS-CoV با تست های لابراتواری تأیید شد و ۸۵۱ مورد از آنها کشنده بودند و نرخ مرگ ومیر آنها تقریباً ۳۴.۵٪ بود.
In December 2019, a pneumonia outbreak was reported in Wuhan, China.
در دسمبر سال ۲۰۱۹، شیوع سینه و بغل در ووهان چین گزارش شد.
On 31 December 2019, the outbreak was traced to a novel strain of coronavirus, which was given the interim name 2019-nCoV by the World Health Organization (WHO), later renamed SARS-CoV-2 by the International Committee on Taxonomy of Viruses.
در ۳۱ دسمبر ۲۰۱۹ شیوع به نوع جدیدی از کروناویروس نسبت داده شد و توسط سازمان جهانی صحت (WHO) طرز موقت ‎2019-nCoV نام گرفت، که بعداً توسط کمیته بین المللی طبقه بندی ویروس ها به SARS-CoV-2 تبدیل نام یافت.
Some researchers have suggested the Huanan Seafood Wholesale Market may not be the original source of viral transmission to humans.As of 17 April 2020, there have been at least 153,822 confirmed deaths and more than 2,240,191 confirmed cases in the coronavirus pneumonia pandemic.
برخی از محققان گفته اند که بازار عمده فروشی غذاهای بحری هونان نمی تواند منبع اصلی انتقال ویروس به انسان ها بوده باشد. از ۱۷ اپریل ۲۰۲۰ حداقل ۱۵۳۸۲۲ واقعه مرگ تایید شده و بیش از ۲۲۴۰۱۹۱ واقعه تأییدشده در پاندمی سینه و بغل کروناویروس وجود داشته است.
The Wuhan strain has been identified as a new strain of Betacoronavirus from group 2B with approximately 70% genetic similarity to the SARS-CoV.
نژاد ووهان بحیث یک نژاد جدید بیتاکروناویروس از گروه ۲ب با تقریبا ۷۰ فیصد شباهت جنتیکی با SARS-CoV شناخته می شود.
The virus has a 96% similarity to a bat coronavirus, so it is widely suspected to originate from bats as well.
این ویروس شباهتی بالغ بر ۹۶٪ به کروناویروس خفاشی دارد، بنابراین طرز گسترده ای احتمال می رود که این ویروس از خفاش نشأت گرفته باشد.
The pandemic has resulted in travel restrictions and nationwide lockdowns in several countries.
این مرض پاندمی منجر به محدودیت های مسافرتی و کنترول آمد و شد سراسری در چندین کشور شده است.
Coronaviruses have been recognized as causing pathological conditions in veterinary medicine since the 1930s.
از سال های ۱۹۳۰، کروناویروس به ایجاد اختلاطات پاتولوژیکی در دامطبی معروف است.
Except for avian infectious bronchitis, the major related diseases have mainly an intestinal location.
به استثنای برونشیت انتانی مرغی، عمده امراض مرتبط با آنها عمدتاً در ناحیه امعا است.
Coronaviruses primarily infect the upper respiratory and gastrointestinal tract of mammals and birds.
کروناویروس ها در درجه اول، سیستم تنفسی و هاضمه علوی پستانداران و پرندگان را منتن می کند.
They also cause a range of diseases in farm animals and domesticated pets, some of which can be serious and are a threat to the farming industry.
آنها همچنان گستره ای از امراض را در حیوانات مزرعه و حیوانات اهلی ایجاد می کنند که برخی از آنها می توانند جدی باشند و تهدیدی برای صنعت کشاورزی محسوب شوند.
In chickens, the infectious bronchitis virus (IBV), a coronavirus, targets not only the respiratory tract but also the urogenital tract.
در مرغ ها، ویروس برونشیت عفونی (IBV) که یک کروناویروس است، نه تنها سیستم تنفسی بلکه طرق ادراری را نیز هدف می گیرد.
The virus can spread to different organs throughout the chicken.
ویروس می تواند به اندام های مختلف مرغ سرایت کند.
Economically significant coronaviruses of farm animals include porcine coronavirus (transmissible gastroenteritis coronavirus, TGE) and bovine coronavirus, which both result in diarrhea in young animals.
آن دسته از کروناویروس های دارای اهمیت اقتصادی که به حیوانات مزرعه مربوط استند شامل کروناویروس خوکی (کروناویروس گاستروانتریت مسری، TGE) و کروناویروس گاوی است که هر دو منجر به اسهال در حیوانات جوان می شوند.
Feline coronavirus: two forms, feline enteric coronavirus is a pathogen of minor clinical significance, but spontaneous mutation of this virus can result in feline infectious peritonitis (FIP), a disease associated with high mortality.
کروناویروس پشک: دو شکل، کروناویروس امعای پشک نوعی پتوجن با اهمیت کلینیکی کم است، اما موتیشن خود به خودی این ویروس می تواند منجر به پریتونیت مسری پشکی (FIP)، یک مرض مرتبط با فوت بلند شود.
Similarly, there are two types of coronavirus that infect ferrets: Ferret enteric coronavirus causes a gastrointestinal syndrome known as epizootic catarrhal enteritis (ECE), and a more lethal systemic version of the virus (like FIP in cats) known as ferret systemic coronavirus (FSC).
به همین ترتیب، دو نوع کروناویروس وجود دارد که راسوی اهلی را منتن می کنند: کروناویروس امعای راسوی اهلی منجر به سندرم سیستم هاضمه موسوم به التهاب امعای نزله ای اپیدمی در بین حیوانات (ECE) و یک نسخه سیستمیک کشنده تر از ویروس (مانند FIP در پشک ها) معروف به کروناویروس سیستمیک راسوی اهلی (FSC) می شود.
There are two types of canine coronavirus (CCoV), one that causes mild gastrointestinal disease and one that has been found to cause respiratory disease.
دو نوع کرووناویروس سگ (CCoV) وجود دارد، نوع اولی که سبب مرض خفیف در معده و امعا می شود و نوع دومی که بحیث عامل ایجاد امراض تنفسی شناخته شده است.
Mouse hepatitis virus (MHV) is a coronavirus that causes an epidemic murine illness with high mortality, especially among colonies of laboratory mice.
ویروس هپاتیت موشی (MHV)، کروناویروسی است که سبب یک مرض موشی همه گیر با فوت بالا، خاصتاً در کلونی های موش های لابراتواری می شود.
Sialodacryoadenitis virus (SDAV) is highly infectious coronavirus of laboratory rats, which can be transmitted between individuals by direct contact and indirectly by aerosol.
ویروس Sialodacryoadenitis (SDAV) یک کروناویروس به شدت مسری در موش های لابراتواری است که می تواند بین افراد ذریعه تماس مستقیم و به صورت غیر مستقیم توسط آئروسل منتقل شود.
Some strains of MHV cause a progressive demyelinating encephalitis in mice which has been used as a murine model for multiple sclerosis.
برخی از انواع MHV منجر به التهاب منتشره مغزی پیشرفت کننده در موش ها می شوند که بحیث مدل موشی برای ام اس استفاده می شوند.
Significant research efforts have been focused on elucidating the viral pathogenesis of these animal coronaviruses, especially by virologists interested in veterinary and zoonotic diseases.
تلاش های تحقیقاتی قابل توجهی روی توضیح قابلیت پتوجنی ویروسی این کروناویروس های حیوانی، خاصتاً توسط ویروس شناسان علاقه مند به امراض دامی و حیوانی متمرکز شده است.
Porcine coronavirus (transmissible gastroenteritis coronavirus of pigs, TGEV).
کروناویروس خوکی (کروناویروس گاستروانتریت مسری خوک ها، TGEV).
Bovine coronavirus (BCV), responsible for severe profuse enteritis in of young calves.
کروناویروس گاوی (BCV)‎عامل التهاب زیاد و شدید امعای کوچک در گاوهای جوان است.
Feline coronavirus (FCoV) causes mild enteritis in cats as well as severe Feline infectious peritonitis (other variants of the same virus).
کروناویروس پشک (FCoV) سبب مصابیت به التهاب امعای خفیف در پشک ها و همچنان پروتونیت انتانی شدید پشک (سایر انواع همین ویروس) می شود.
the two types of canine coronavirus (CCoV) (one causing enteritis, the other found in respiratory diseases).
۲ نوع کروناویروس سگ (یکی منجر به التهاب امعا و دیگری سبب مرض تنفسی می شود).
Turkey coronavirus (TCV) causes enteritis in turkeys.
کروناویروس بوقلمون ‎(TCV) سبب التهاب امعا در بوقلمون ها می شود.
Ferret enteric coronavirus causes epizootic catarrhal enteritis in ferrets.
کروناویروس امعایی راسو منجر به مرض التهاب امعا و التهاب غشای مخاطی در راسوها می شود.
Ferret systemic coronavirus causes FIP-like systemic syndrome in ferrets.
کروناویروس سیستمیک راسو سبب ایجاد سندرم سیستمیک شبیه FIP در راسو می شود.
Rabbit enteric coronavirus causes acute gastrointestinal disease and diarrhea in young European rabbits.
کروناویروس امعای خرگوش منجر به مرض حاد سیستم هاضمه و اسهال در خرگوش های اروپایی جوان می شود.
Porcine epidemic diarrhea virus (PED or PEDV), has emerged around the world.
ویروس اپیدمی اسهال خوکی (PED یا PEDV) در سراسر جهان ظاهر شده است.
b'Coronavirus disease 2019 (COVID-19) is an infectious disease caused by severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2).
مرض کروناویروس ۲۰۱۹ (کووید-۱۹) یک مرض عفونی است که توسط سندرم تنفسی حاد تنفسی کرونا ویروس 2 (SARS-CoV-2) ایجاد شده است.
Common symptoms include fever, cough, and shortness of breath.
علائم معمول بشمول استند از تب، سرفه و تنگی تنفس.
Other symptoms may include fatigue, muscle pain, diarrhea, sore throat, loss of smell, and abdominal pain.
علایم دیگر ممکن است شامل خستگی، درد عضلی، اسهال، گلودردی، از دست دادن حس بویایی و درد شکمی باشد.
The time from exposure to onset of symptoms is typically around five days but may range from two to fourteen days.
از زمان قرار گرفتن در معرض ویروس تا زمان ظهور نشانه ها معمولا حدود ۵ روز طول می کشد، اما ممکن است از دو الی چهارده روز متفاوت باشد.
While the majority of cases result in mild symptoms, some progress to viral pneumonia and multi-organ failure.
با این که اکثریت موارد علائم خفیفی دارند، بعضی ها به سینه و بغل ویروسی و از کارافتادن چند عضو دچار می شوند.
As of 17 April 2020, more than 2.24 million cases have been reported across 210 countries and territories, resulting in more than 153,000 deaths.
از تاریخ ۱۷ اپریل ۲۰۲۰، بیش از ۲.۲۴ ملیون مورد در ۲۱۰ کشور و منطقه گزارش شده است که منجر به مرگ بیش از ۱۵۳۰۰۰ نفر شده است.
More than 568,000 people have recovered.The virus is primarily spread between people during close contact, often via small droplets produced by coughing, sneezing, or talking.
افزون بر ۵۶۸۰۰۰ تن صحتمند شدند. ویروس در ابتدا به صورت تماس مستقیم معمولاً با قطره های زیر حاصل از سرفه، عطسه یا گپ زدن، میان مردم پخش می شد.
While these droplets are produced when breathing out, they usually fall to the ground or onto surfaces rather than being infectious over long distances.
هنگامی که این قطره ها موقع زفیر تولید می شوند، معمولاً روی زمین یا روی سطوح می چسبند در بدل آنکه در مسافت طولانی جابجا شوند.
People may also become infected by touching a contaminated surface and then touching their eyes, nose, or mouth.
افراد ممکن است با لمس یک سطح منتن و سپس لمس کردن چشم ها، بینی و یا دهان منتن شوند.
The virus can survive on surfaces up to 72 hours.
ویروس می تواند الی مزید بر ۷۲ ساعت روی سطوح زنده بماند.
It is most contagious during the first three days after the onset of symptoms, although spread may be possible before symptoms appear and in later stages of the disease.The standard method of diagnosis is by real-time reverse transcription polymerase chain reaction (rRT-PCR) from a nasopharyngeal swab.
مرض در طی سه روز اول پس از شروع علائم مسری تر است، گرچه ممکن است انتشار قبل از بروز علائم و در مراحل بعدی مرض وجود داشته باشد. میتود معیاری تشخیص ذریعه واکنش زنجیره یی پولیمراز ترانسکرپشن معکوس آنی (rRT-PCR) از سوب انفی بلعومی است.
The use of masks is recommended for those who suspect they have the virus and their caregivers.
استعمال ماسک ها برای افرادی که مظنون به مصابیت به ویروس استند و مراقبان آنها توصیه می شود.
Recommendations for mask use by the general public vary, with some authorities recommending against their use, some recommending their use, and others requiring their use.
توصیه ها درباره استفاده عمومی از ماسک متفاوت است، بعضی از مقامات مخالف استعمال ماسک استند، بعضی آن را توصیه می کنند و بعضی هم آن را اجباری کرده اند.
Currently, there is no vaccine or specific antiviral treatment for COVID-19.
در حال حاضر، کدام واکسین یا تداوی ضد ویروسی خاصی برای کووید-۱۹ وجود ندارد.
Local transmission of the disease has been recorded in most countries across all six WHO regions.
انتقال محلی این مرض در بیشتر کشورها در تمامی شش منطقه سازمان جهانی صحت ثبت شده است.
Those infected with the virus may be asymptomatic or develop flu-like symptoms such as fever, cough, fatigue, and shortness of breath.
افرادی که مصاب این ویروس شده اند ممکن است علائمی نداشته باشند یا علائمی شبیه به انفلوانزا مانند تب، سرفه، خستگی و یا نفس تنگی نشان دهند.
Emergency symptoms include difficulty breathing, persistent chest pain or pressure, confusion, difficulty waking, and bluish face or lips; immediate medical attention is advised if these symptoms are present.
علائم ایمرجنسی شامل عسرت تنفسی، درد یا فشار مداوم بر سینه، گیجی، دشواری در بیدار شدن و آبی شدن صورت یا لب ها؛ در صورت وجود این علائم، رسیدگی طبی فوری توصیه می شود.
Less commonly, upper respiratory symptoms such as sneezing, runny nose or sore throat may be seen.
‍‍بعض اوقات، علائم سیستم تنفسی علوی نظیر عطسه، ریزش بینی یا گلو درد ممکن است مشاهده شود.
Gastrointestinal symptoms such as nausea, vomiting and diarrhoea have been observed in varying percentages.
علائم مربوط به هاضمه مانند تهوع، استفراغ و اسهال در فیصدهای مختلفی مشاهده شده است.
Some cases in China initially presented only with chest tightness and palpitations.
بعضی از مبتلایان در چین تنها سفتی قفس صدر و حالت خفقان داشتند.
In some, the disease may progress to pneumonia, multi-organ failure, and death.
در بعضی افراد، مرض ممکن است به سینه و بغل، از کارافتادن چند عضو و مرگ منجر شود.
This is called the incubation period.
این دورانیه، دوره نهفتگی یا کمون (incubation period) نامیده می شود.
The incubation period for COVID-19 is typically five to six days but may range from two to 14 days.
دوره نهفتگی برای کووید-۱۹ معمولاً پنج الی شش روز بوده اما ساحه تحول ممکن است بین دو تا ۱۴ روز متفاوت باشد.
97.5% of people who develop symptoms will do so within 11.5 days of infection.Reports indicate that not all who are infected develop symptoms.
٪۹۷.۵ افراد الی ۱۱.۵ روز پس از مصابیت، علائم را نشان می دهند. گزارشات حاکی از آن است که همه واقعات منتن ضرورتاً علائم ندارند.
The role of these asymptomatic carriers in transmission is not yet fully known; however, preliminary evidence suggests that they may contribute to the spread of the disease.
نقش این ناقل های بدون علائم در انتقال تاهنوز طرز کامل مشخص نیست، اگرچه شواهدی ابتدایی نشان می دهد که ممکن است در انتشار ویروس نقش داشته باشند.
The proportion of infected people who do not display symptoms is currently unknown and being studied, with the Korea Centers for Disease Control and Prevention (KCDC) reporting that 20% of all confirmed cases remained asymptomatic during their hospital stay.
نسبت واقعات منتن که علائمی بروز نمی دهند، در حال حاضر نامشخص بوده و تحت مطالعه است، به اساس گزارش مراکز کنترول و وقایه امراض کوریا (KCDC‏)، ۲۰ فیصد از کل موارد تأیید شده در طول بستری در شفاخانه، بدون علامت باقی ماندند.
China's National Health Commission began including asymptomatic cases in its daily cases on 1 April; of the 166 infections on that day, 130 (78%) were asymptomatic at the time of testing.
کمیسیون صحت ملی چین وارد کردن موارد بدون علائم را در آمار موارد یومیه خود از تاریخ ۱ اپریل شروع کرد. از ۱۶۶ انتان در آن روز، ۱۳۰ نفر (۷۸٪) در زمان تست بدون علائم بودند.
Both sputum and saliva can carry large viral loads.
تقشع و لعاب دهان هر دو مقداری زیادی از عامل مرض را در خود دارند.
Loud talking releases more droplets than normal talking.
بلند صحبت کردن، ریزقطره های بیشتری در قیاس با تکلم معمولی منتشر می کند.
A study in Singapore found that an uncovered cough can lead to droplets travelling up to 4.5 meters (15 feet).
یک مطالعه در سینگاپور نشان داد که یک سرفه بدون محافظ می تواند منجر به پرتاب قطرات تنفسی تا فاصله ۴.۵ متری (۱۵ فوت) شود.
Though the virus is not generally airborne, the National Academy of Science has suggested that bioaerosol transmission may be possible and air collectors positioned in the hallway outside of people's rooms yielded samples positive for viral RNA.
با آنکه ویروس عموماً معلق در هوا نیست، آکادمی ملی ساینس گفت انتقال از این طریق هم ممکن است و نمونه گیری از هوای بیرون اتاق افراد هم نمونه های مثبتی از RNA ویروسی داشت.
Some medical procedures such as intubation and cardiopulmonary resuscitation (CPR) may cause respiratory secretions to be aerosolised and thus result in airborne spread.
برخی از پروسیجرهای طبی مانند لوله گذاری و احیاء قلبی ریوی (CPR) ممکن است سبب پخش شدن ترشحات تنفسی در هوا شده و نتیجتاً منجر به انتشار هوایی شود.
While there are concerns it may spread via feces, this risk is believed to be low.The virus is most contagious when people are symptomatic; while spread may be possible before symptoms emerge, the risk is low.
با آنکه تشویش هایی وجود دارد که این مرض ذریعه مواد غایطه نیز منتقل شود، اما احتمال آن بسیار کم است. مسری ترین حالت مرض زمانی است که فرد علائم دارد، با آنکه انتقال قبل از آشکار شدن علائم هم ممکن است اما بسیار احتمال کمی دارد.
The European Centre for Disease Prevention and Control (ECDC) says while it is not entirely clear how easily the disease spreads, one person generally infects two to three others.The virus survives for hours to days on surfaces.
مرکز وقایه و کنترول امراض در اروپا می گوید در حالی که سهولت گسترش این مرض کاملاً مشخص نیست، یک نفر طرز کلی دو تا سه نفر دیگر را هم منتن می کند. ویروس ساعت ها روی سطوح باقی می ماند.
Specifically, the virus was found to be detectable for one day on cardboard, for up to three days on plastic (polypropylene) and stainless steel (AISI 304), and for up to four hours on 99% copper.
خاصتاً، دیده شده که ویروس تا یک روز روی مقوا، بیش از س روز روی پلاستیک (پلی پروپیلن) و استیل ضد زنگ (AISI 304) و الی بیش از چهار ساعت روی مس ۹۹ فیصد قابل تشخیص است.
This, however, varies depending on the humidity and temperature.
با آنهم، این موضوع بسته به رطوبت و دما متغیر است.
Soap and detergent are also effective if correctly used; soap products degrade the virus' fatty protective layer, deactivating it, as well as freeing them from skin and other surfaces.
صابون و پاک کننده هم اگر به درستی استفاده شوند مفید استند: محصولات صابونی لایه حفاظتی شمحی ویروس را از بین برده و غیرفعال می کنند، همچنان ویروس را از روی جلد و دیگر سطوح هم جدا می کند.
Other solutions, such as benzalkonium chloride and chlorhexidine gluconate (a surgical disinfectant), are less effective.In a Hong Kong study, saliva samples were taken a median of two days after the start of hospitalization.
سایر راه حل ها مانند بنزالکونیوم کلراید و کلروکسیدین گلوکانت (یک ضدعفونی کننده عملیات جراحی)‌ مؤثریت کمتر دارند. در یک مطالعه در هانگ کانگ، نمونه های لعاب با فاصله میانه دو روز پس از بستری گرفته شدند.
In five of six patients, the first sample showed the highest viral load, and the sixth patient showed the highest viral load on the second day tested.
در ۵ مورد از شش مریض، اولین نمونه بلندترین بار ویروسی را داشت و مریض ششم بلندترین بار ویروسی را در روز دوم نشان داد.
Severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2) is a novel severe acute respiratory syndrome coronavirus, first isolated from three people with pneumonia connected to the cluster of acute respiratory illness cases in Wuhan.
کروناویروس ۲ سندروم حاد تنفسی (SARS-CoV-2 ‎) یک کروناویروس سندروم تنفسی جدید است که اولین بار در سه نفر مصاب سینه و بغل در ووهان که مصاب نقصان سطح اکسیجن در خونشان و مشکلات تنفسی شده بودند، مشاهده شد.
All features of the novel SARS-CoV-2 virus occur in related coronaviruses in nature.
همه ویژگی های ویروس SARS-CoV-2 جدید در کرونا ویروس های خویشاوند در طبیعت بروز می کنند.
Outside the human body, the virus is killed by household soap, which bursts its protective bubble.SARS-CoV-2 is closely related to the original SARS-CoV.
خارج از بدن انسان، ویروس با صابون معمولی کشته می شود، قسمیکه حباب نگهدارنده آن در کف تولید شده از بین می رود. کووید-۱۹ قرابت نزدیکی با SARS-CoV-2 دارد.
The lungs are the organs most affected by COVID-19 because the virus accesses host cells via the enzyme angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2), which is most abundant in the type II alveolar cells of the lungs.
شش ها ارگانی استند که بیشترین تأثیرپذیری را مقابل کووید-۱۹ دارند، بخاطریکه ویروس ذریعه انزایم مبدل آنژیوتانسین 2 (ACE2) به حجرات میزبان داخل می شود، رسپتوری که بیشترین شمار را در حجرات آلوئلار نوعیت دو شش ها دارند.
The virus uses a special surface glycoprotein called a "spike" (peplomer) to connect to ACE2 and enter the host cell.
ویروس برای پیوند به ACE2 و داخل شدن به حجره میزبان، یک گلیکوپروتین مخصوص (پپلومر) که به آن "سپایک" (spike) گفته می شود را مستفید می شود.
Acute cardiac injury was found in 12% of infected people admitted in hospital in Wuhan, China, and is more frequent in severe disease.
در ۱۲ % از واقعات منتنی بستری در شفاخانه در ووهان چین آسیب حاد قلبی یافت شد که این عارضه بیشتر در مرض شدید شایع است.
Rates of cardiovascular symptoms is high, owing to the systemic inflammatory response and immune system disorders during disease progression, but acute myocardial injury may also be related to ACE2 receptors in the heart.
نرخ امراض قلبی وعایی با توجه به واکنش التهابی و اختلالات سیستم مدافه در طول پیشرفت مرض بلند است، اما آسیب عضلات قلب ممکن است مربوط به رسپتورهای ACE2 در قلب باشد.
ACE2 receptors are highly expressed in the heart and are involved in heart function.
رسپتورهای ACE2 به میزان زیادی در قلب بیان می شوند و غرض کارکرد قلب اشتراک می کنند.