TÜRKİYE CUMHURİYETİ
ANAYASA MAHKEMESİ
BİRİNCİ BÖLÜM
KARAR
ADEM CANSEVER BAŞVURUSU
(Başvuru Numarası: 2014/15422)
Karar Tarihi: 5/12/2017
BİRİNCİ BÖLÜM
KARAR
Başkan : Burhan ÜSTÜN
Üyeler : Hicabi DURSUN
Kadir ÖZKAYA
Rıdvan GÜLEÇ
Yusuf Şevki
  HAKYEMEZ
Raportör : Heysem KOCAÇİNAR
Başvurucu : Adem
  CANSEVER
Vekili : Av. Hidayet
  DÖNMEZ
I. BAŞVURUNUN KONUSU
1. Başvuru, karar sonucunu etkileyecek bir iddianın
karşılanmaması nedeniyle gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.
II. BAŞVURU SÜRECİ
2. Başvuru 19/9/2014 tarihinde yapılmıştır.
3. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden yapılan ön
incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur.
4. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm
tarafından yapılmasına karar verilmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
5. Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle ve Ulusal
Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla erişilen bilgi ve belgeler
çerçevesinde olaylar özetle şöyledir:
6. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı 21/10/2008 tarihli iddianame
ile başvurucu hakkında yanında diğer şüpheliler ile birlikte müştekilere ait
konuta zorla girdiği, konutta bulunan müştekileri tehdit ettiği ve
müştekilerden A.U.yu başka bir yere götürerek alıkoyduğu iddiasıyla kamu davası
açılmıştır.
7. Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi 16/9/2010 tarihli karar ile
başvurucunun diğer sanıklarla birlikte müştekilere ait konuta zorla girdiği ve
konutta bulunanlardan A.U.yu bıçakla tehdit edip başka bir eve götürerek
alıkoyduğu gerekçesiyle konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan 10 ay hapis,
kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla
cezalandırılmasına karar vermiştir. Mahkeme ayrıca, başvurucunun tehdit eylemi
nedeniyle cezalandırılması istenmişse de bu eylem kişiyi hürriyetinden yoksun
bırakma suçunun unsuru olduğundan başvurucu hakkında bu fiil yönünden ceza
tertibine yer olmadığına karar vermiştir.
8. Hükmün temyiz edilmiş veYargıtay 14. Ceza Dairesi 2/7/2014 tarihli karar ile onanmakla kesinleşmiştir.
9. Kesinleşen hüküm nedeniyle başvurucu hakkında yakalama kararı
çıkarılmış ve 21/8/2014 tarihinde yakalanarak ceza infaz kurumuna alınarak
infazına başlanmıştır.
10. Başvurucu müdafii , 13/10/2014
havale tarihli dilekçesinde mahkûmiyetle sonuçlanan yargılamaya konu suçların
başvurucunun kimlik bilgilerini kullanan M.O. adlı şahıs tarafından işlendiğini
ileri sürek yargılamanın yenilenmesi isteğinde bulunmuştur.
11. Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi yargılamanın yenilenmesi
isteğini kabul ederek başvurucunun tahliyesine karar vermiş ve 26/12/2014
tarihli ek kararında 16/9/2010 tarihli karar ile tehdit suçundan ceza tertibine
yer olmadığına, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve kişiyi hürriyetinden yoksun
bırakma suçlarından hapis cezasıyla cezalandırılmasına dair hükmün iptaliyle
başvurucunun atılı suçlardan beraatine karar
vermiştir. Hüküm temyiz edilmeden kesinleşmiştir.
IV. İNCELEME VE GEREKÇE
12. Mahkemenin 5/12/2017 tarihinde yapmış olduğu toplantıda
başvuru incelenip gereği düşünüldü:
A. Başvurucunun İddiaları
13. Başvurucu, faillerden birinin kendisinin kimlik bilgilerini
kullanması nedeniyle işlemediği bir suç nedeniyle hakkında kamu davası
açıldığını, yargılama ve temyiz aşamasında bu yöndeki itirazlarını ileri
sürmesine rağmen ilk derece mahkemesinin herhangi bir araştırma yapmadan vermiş
olduğu mahkûmiyet kararının Yargıtay tarafından da onandığını belirterek hak
ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yargılamanın yenilenmesine ve tazminata
karar verilmesini istemiştir.
B. Değerlendirme
14. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü’nün 80.
maddesinin (1) numaralı fıkrasının (ç) bendi şöyledir:
“(1) Bölümler ya da Komisyonlarca yargılamanın her aşamasında aşağıdaki
hâllerde düşme kararı verilebilir:
…
ç) Bölümler ya da Komisyonlarca saptanan
herhangi bir başka gerekçeden ötürü, başvurunun incelenmesinin sürdürülmesini
haklı kılan bir neden görülmemesi.”
15. Somut olayda Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/9/2010
tarihli kararı ile başvurucunun konut dokunulmazlığını ihlal ve kişiyi
hürriyetinden yoksun bırakma suçlarından ayrı ayrı hapis cezasıyla
cezalandırıldığı ve anılan kararın temyizi üzerine hükmün Yargıtay tarafından
onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır. Başvurucu, 16/9/2010 tarihli hükmün
kesinleşmesi üzerine 19/9/2014 tarihinde bireysel başvuru isteğinde ve
13/10/2014 tarihinde de yargılamanın yenilenmesi isteğinde bulunmuştur. Mahkeme
bireysel başvuru hakkında bir karar verilmeden yargılamanın yenilenmesi
isteğini kabul edilerek 26/12/2014 tarihli beraata dair ek kararı vermiştir.
Anılan kararda beraat eden başvurucunun tutuklu kaldığı günler nedeniyle
kararın tebliğinden itibaren üç ay içinde ilgili ağır ceza mahkemesinde
tazminat davası açma hakkının olduğu belirtilmiştir.
16. Bireysel başvuru, inceleme aşamasında iken başvurucu
hakkında verilen mahkûmiyet kararı iptal edilerek beraat kararı verilmiştir.
Dolayısıyla adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine dair yakınma gerekçesi
ortadan kalkmıştır. Başvurucunun tazminata dair isteği bulunuyorsa da söz
konusu 26/12/2014 tarihli beraat kararında bu yöndeki taleplerine ilişkin
olarak ilgili mahkemesinde tazminat davası açabileceğinin kanuni dayanakları
ile açıkça belirtildiği, hâl böyle iken başvurucu tarafından bu yönde bir dava
açılıp açılmadığı hakkında açıklama da yapılmadığı dikkate alındığında
başvurunun sürdürülmesinde güncel bir menfaatinin bulunmadığı sonucuna
ulaşılmıştır. Bu durumda Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü’nün 80. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (ç) bendine göre başvurunun
incelenmesinin sürdürülmesini haklı kılan bir nedenin kalmadığı anlaşılmıştır.
17. Açıklanan nedenlerle başvurunun düşmesine karar verilmesi
gerekir.
V. HÜKÜM
Açıklanan gerekçelerle;
A. Başvurunun, incelenmesinin
sürdürülmesini haklı kılan bir neden kalmamış olması nedeniyle
DÜŞMESİNE,
B. Yargılama giderlerinin başvurucu üzerinde BIRAKILMASINA
5/12/2017 tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi.