TÜRKİYE CUMHURİYETİ
ANAYASA MAHKEMESİ
İKİNCİ BÖLÜM
KARAR
HACİ ALTÜRK BAŞVURUSU
(Başvuru Numarası: 2013/5223)
(Karar Tarihi: 8/9/2015)
İKİNCİ BÖLÜM
KARAR
Başkan : Alparslan
  ALTAN
Üyeler : Serdar
  ÖZGÜLDÜR
Osman Alifeyyaz PAKSÜT
Recep
  KÖMÜRCÜ
Celal
  Mümtaz AKINCI
Raportör : Akif
  YILDIRIM
Başvurucu : Haci ALTÜRK
I. BAŞVURUNUN KONUSU
1. Başvuru, atılı suç için Kanun'da öngörülen cezanın alt
sınırı beş yıl olmasına rağmen müdafi atanmaması, somut delil olmamasına rağmen
mahkûm edilmesi ve yargılamasının sonuç olarak adil olmaması nedenleriyle adil
yargılanma hakkının ihlal edildiği iddiası hakkındadır.
II. BAŞVURU SÜRECİ
2. Başvuru, 4/7/2013 tarihinde yapılmıştır. Dilekçe ve
eklerinin idari yönden yapılan ön incelemesi neticesinde başvuruda, Komisyona
sunulmasına engel teşkil edecek bir eksikliğin bulunmadığı tespit edilmiştir.
3. İkinci Bölüm İkinci Komisyonunca 31/12/2014 tarihinde,
kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına, dosyanın Bölüme
gönderilmesine karar verilmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
A. Olaylar
4. Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle ve
UYAP aracılığıyla erişilen bilgi ve belgeler çerçevesinde olaylar özetle
şöyledir:
5. Başvurucu, 20/1/2010 tarihinde "uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama, suç
işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma" suçlarından gözaltına
alınmıştır.
6. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 23/02/2010 tarihli ve
E.2010/202 sayılı iddianamesi ile başvurucu hakkında "uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama, suç
işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma" suçlarından kamu
davası açılmıştır.
7. İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/4/2011 tarihli ve
E.2010/65, K.2011/85 sayılı kararı ile başvurucunun atılı “ uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma” suçundan
altı yıl sekiz ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, diğer suçtan beraatine karar verilmiştir.
8. Temyiz üzerine İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin
28/4/2011 tarihli kararı, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 20/12/2012 tarihli ve
E.2012/15514, K.2012/18737 sayılı ilamı ile onanmıştır.
9. Onama kararı 20/6/2013 tarihinde başvurucuya tebliğ
edilmiştir.
10. Başvurucu 4/7/2013tarihinde bireysel başvuruda
bulunmuştur.
B. İlgili Hukuk
11. 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun,
hüküm tarihinde yürürlükte olan188. maddesinin (3) numaralı fıkrası şöyledir:
“Uyuşturucu veya uyarıcı maddeleri ruhsatsız
veya ruhsata aykırı olarak ülke içinde satan, satışa arz eden, başkalarına
veren, sevk eden, nakleden, depolayan, satın alan, kabul eden, bulunduran kişi, beş yıldan onbeş yıla kadar hapis ve yirmibin güne kadar adlî para
cezası ile cezalandırılır.”
12. 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi
Kanunu'nun 150. maddesi şöyledir:
“(Değişik madde: 6/12/2006 tarih ve 5560
sayılı Kanun’un 21.md)
(1) Şüpheli veya sanıktan kendisine bir müdafi
seçmesi istenir. Şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını
beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir.
(2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul
veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir.
(3) Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını
gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra
hükmü uygulanır.
(4) Zorunlu müdafilikle ilgili diğer hususlar,
Türkiye Barolar Birliğinin görüşü alınarak çıkarılacak yönetmelikle
düzenlenir.”
13. 5271 sayılı Kanun’un 156. maddesi şöyledir:
“(1) 150 nci maddede yazılı olan hâllerde, müdafi;
a)
Soruşturma evresinde, ifadeyi alan merciin veya sorguyu yapan hâkimin istemi
üzerine,
b)
Kovuşturma evresinde, mahkemenin istemi üzerine,
Baro tarafından görevlendirilir.
(2) Yukarıda belirtilen hâllerde müdafi
soruşturmanın veya kovuşturmanın yapıldığı yer barosunca görevlendirilir.
(3) Şüpheli veya sanığın kendisinin sonradan
müdafi seçmesi halinde, baro tarafından görevlendirilen avukatın görevi sona
erer”.
14. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/1/2011 tarihli ve E.2011/10-182,
K.2011/204 sayılı kararının ilgili kısmı şöyledir:
“…Anılan
yasa maddesinde açıkça “alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren
suçlarda” müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğu
hükme bağlanmış, alt sınırı beş yıl olan suçlar bu kapsamın dışında
bırakılmıştır.
Bununla
birlikte aynı Yasanın 196. maddesinin 2. fıkrasındaki; “sanık alt sınırı beş
yıl ve daha fazla hapis”, istinafa ilişkin 272/1. maddesindeki; “ onbeş yıl ve daha fazla hapis”, temyize ilişkin 286. maddenin
2. fıkrasının a ve b bentlerindeki; “beş yıl veya daha az hapis”, aynı fıkranın
f bendindeki; “on yıl veya daha az hapis”, temyizde duruşmaya ilişkin 299.
maddedeki; “on yıl veya daha fazla hapis” şeklindeki ifadeler göz önüne
alındığında, yasa koyucunun bu ifade tarzını, bilinçli olarak tercih ettiği ve
alt sınırı beş yıl hapis cezasını gerektiren suçları zorunlu müdafilik
kapsamına almadığı sonucuna ulaşılmaktadır.
Sanığa
atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna öngörülen ceza miktarının “beş
yıldan onbeş yıla kadar hapis” olduğu göz önüne
alındığında, CYY'nın 150/3. maddesi kapsamında müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmamaktadır…”
IV. İNCELEME VE GEREKÇE
15. Mahkemenin 8/9/2015 tarihinde yapmış olduğu toplantıda,
başvurucunun 4/7/2013 tarihli ve 2013/5223 numaralı bireysel başvurusu
incelenip gereği düşünüldü:
A. Başvurucunun İddiaları
16. Başvurucu, yargılandığı ceza davasında üzerine atılı suç
için Kanun'da öngörülen cezanın alt sınırı beş yıl olmasına rağmen kendisine
müdafi atanmadan mahkûm edildiğini dolayısıyla savunma hakkının kısıtlandığını,
somut delillerle desteklenmeyen iletişim içeriklerinin hükme esas alındığını ve
yargılanmasının sonuç olarak adil olmadığını belirterek Anayasa’nın 36.
maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmüş ve yeniden yargılanma talebinde
bulunmuştur.
B. Değerlendirme
1.
Müdafi Yardımından Yararlanma Hakkının İhlal Edildiği İddiası
17. Müdafi, 5271 sayılı Kanun’un 2. maddesinin (1) numaralı
fıkrasının (c) bendinde, şüpheli veya sanığın ceza yargılamasında savunmasını
yapan avukat olarak tanımlanmaktadır. Şüpheli veya sanığın, müdafisi
aracılığıyla savunulması hususunda tercih yapma olanağına sahip olduğu hâllerde
görev yapan müdafi, ihtiyari müdafi; görevlendirilmesi hususunda şüpheli veya
sanığın iradesinin önem taşımadığı hâllerde görev yapan müdafi ise zorunlu müdafidir( Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/1/2011 tarihli ve
E.2011/10-182, K.2011/204 sayılı kararı).
18. Anayasa’nın 36.
maddesinin birinci fıkrası şöyledir:
“Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak
suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile
adil yargılanma hakkına sahiptir.”
19. Anayasa’nın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin
meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı
veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu
belirtilmiştir. Anayasa’da adil yargılanma hakkının kapsamı düzenlenmediğinden
bu hakkın kapsam ve içeriğinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) “ Adil
yargılanma hakkı ” kenar başlıklı 6. maddesi çerçevesinde
belirlenmesi gerekir ( Adnan Oktar ,
B. No: 2012/917, 16/4/2013, § 20).
20. Sözleşme’nin “ Adil yargılanma hakkı ” kenar başlıklı 6.
maddesinin (1) numaralı fıkrasının ilgili kısmı şöyledir:
“Herkes medeni hak ve yükümlülükleri ile
ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar
konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme
tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak
görülmesini isteme hakkına sahiptir.”
21. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) “ hakkaniyete uygun yargılama ” kavramından
hareket ederek adil yargılamanın zımni gereklerini saptamıştır. Bu gereklerden
en önemlisi Anayasa’nın 36. maddesinde de açıkça ifade edilmiş olan “ savunma hakkı ”dır . Ceza yargılamasındaki
savunma haklarının güvence altına alınması demokratik toplumun temel bir ilkesidir.
Bu sebeple AİHM’e göre hakkaniyete uygun bir
yargılamanın gerçekleştirilmesi için yargılamanın yürütülmesi sırasında alınan
önlemlerin, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ile uyumlu
olması ( Ludi /İsviçre , B. No: 12433/86 , 15/6/1992 §§ 49-50) ve bu
hakların teorik ve soyut olarak değil, etkili ve pratik olacak şekilde
yorumlanması gerekmektedir ( Artico / İtalya , B. No: 6694/74 , 13/5/1980 § 33).
22. Sözleşme ’nin 6.
maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi şöyledir:
“(3) Bir suç ile itham edilen herkes aşağıdaki
asgari haklara sahiptir:
…
c) Kendisini bizzat savunmak veya seçeceği bir
müdafinin yardımından yararlanmak; eğer avukat tutmak için gerekli maddî
olanaklardan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görüldüğünde,
resen atanacak bir avukatın yardımından ücretsiz olarak yararlanabilmek;”
23. Sözleşme’nin 6. maddesinin üçüncü fıkrasının (c)
bendindeki düzenlemede isnat altında bulunan kişi, savunma hakkının
kullanılmasında üç ayrı hakka sahiptir. Bunlar kendisini bizzat savunmak,
kendisinin seçtiği bir müdafi yardımından yararlanma ve bir müdafiye sahip
olmak için gerekli mali olanaktan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için
gerekli görülürse resen atanacak bir müdafi yardımından yararlanma haklarıdır.
Dolayısıyla suç isnadı altında bulunan kişinin kendisini bizzat savunması
devlet tarafından talep edilemez ( Pakelli /Federal Almanya , B.No : 8398/78, 25/4/1983).
24. Müdafi yardımından yararlanma hakkı, adil yargılama için
suç isnadı altındaki kişilere savunma hakkı verilmesinin tek başına yeterli
olmadığını, ayrıca bu kişilerin kendilerini savunma imkânına da sahip olmaları
gerektiğini ortaya koymaktadır. Bu kapsamda savunma hakkının etkin bir şekilde
kullanma imkânını sağlayan müdafi yardımından yararlanma hakkı aynı zamanda
adil yargılanma hakkının diğer bir unsuru olan “silahların
eşitliği” ilkesinin de gereğidir ( Kazım
Albayrak , B. No: 2014/3836, 17/9/2014, § 29). Diğer bir anlatımla,
müdafi yardımından yararlanma hakkı hem savunma hakkının etkin bir şekilde
kullanılmasını sağlamakta hem de silahların eşitliği ilkesine hayat ver­mektedir.
Çünkü müdafi adil yargılanmanın teminatı olarak belirmektedir.
25. Müdafi yardımından yararlanma hakkıyla ilgili AİHM
içtihadı, adil yargılanma
hakkının yeterince uygulanabilir ve etkili olabilmesi için kural olarak
şüpheliye kolluk tarafından ilk kez sorgulanmasından itibaren avukata erişim
hakkı sağlanması gerektiği yönündedir ( Salduz /Türkiye [BD], B. No: 36391/02, 27/11/2008, §§ 50-55 ). Sözleşme’nin 6.
maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendinin etkinliğinden söz edilebilmesi için
delillerin toplanması ile ilgili mevzuatın karmaşık olduğu bu evrede de müdafi
yardımından yararlanılmasının zorunluluğu ortaya çıkmaktadır ( Imbrioscia /İsviçre , B.No : 13972/88, 24/11/1993, § 33).
26. Diğer taraftan AİHM, müdafi ile
temsil hakkının sınırsız olmadığını ( Can/Avusturya , B.No : 9300/81, 30/9/1985, § 57), geçerli bir sebebe
dayanılıyorsa davanın açılmasından önceki soruşturma evresinde avukata erişimin
kısıtlanmasının mümkün olabileceğini ( John Murray /Birleşik Krallık , B.No : 18731/91,
8/2/1996, § 63), önemli olanın yargılamaya bir bütün hâlinde
bakıldığında soruşturma evresinde bu hükme aykırılığın, ciddi bir şekilde adil
yargılanma hakkına engel olması durumunda hak ihlalinin ortaya çıkabileceğini belirtmiştir
( Imbrioscia /İsviçre , § 36). Ancak avukata erişim hakkının
kısıtlanmasına istisnai olarak zorunlu sebeplerin gerekçe gösterilmesi
durumunda bile bu kısıtlamanın savunma haklarına zarar vermemesi gerekmektedir ( Salduz /Türkiye [BD], § 55 ).
27. Müdafi yardımından yararlanma hakkının adil yargılanma
hakkı temelinde önemi, suç isnadı altında olan kişinin bu haktan
yararlandırılması yönünde devletin pozitif bir yükümlülüğü olduğunun kabul
edilmesidir. Sözleşme’nin 6. maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi;
devletleri, suç isnadı altındaki kişi bir müdafiye sahip olmak için gerekli
mali olanaktan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görülürse suç
isnadı altındaki kişiyi resen atanacak bir müdafi yardımından yararlandırma
yükümlülüğü altına sokmuştur ( Kazım Albayrak ,
§ 31). Adaletin selametinin gerekleri, sanığın
müdafi ile temsilini zorunlu kılıyor ise devletlerin, başkaca bir koşul öne
sürmeksizin müdafi görevlen­dirme konusundaki pozitif yükümlülüklerini yerine
getirmeleri gerekir.
28. Bu bağlamda, müdafisi bulunmayan şüpheli veya sanığın;
çocuk, kendini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz olması,
soruşturma veya kovuşturma konusu suçun cezasının alt sınırının 5 yıldan fazla
hapis cezasını gerektirmesi, resmî bir kurumda kusur yeteneğinin araştırılması
için gözlem altına alınmasına karar verilecek olması, tutuklama talebiyle
mahkemeye sevk edilmesi, davranışları nedeniyle hazır bulunması hâlinde
duruşmanın düzenli olarak yürütülmesini tehlikeye sokan sanığın yokluğunda duruşma
yapılması ve kaçak sanık hakkında duruşma yapılması hâllerinde, şüpheli veya
sanığın istemi bulunmasa hatta açıkça müdafi istemediğini beyan etse bile
müdafi görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır (Yargıt ay
Ceza Genel Kurulunun 11/1/2011 tarihli ve E.2011/10-182, K.2011/204 sayılı
kararı).
29. Diğer yandan aynı Kanun’un 150. maddesinin (1) numaralı
fıkrası gereğince şüpheli veya sanık, müdafi seçebilecek durumda olmadığını
beyan ederse istemi hâlinde bir müdafi görevlendirilir. Dolayısıyla 5271 sayılı
Kanun, yasal zorunluluk dışındaki hâllerde müdafi yardımından yararlanmak için
suç isnadı altındaki kişinin talebini aramıştır.
30. Başvuru konusu olayda “uyuşturucu
veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama" suçundan
yargılamanın ilk celsesinde başvurucunun savunması alınmıştır. Başvuru formu ve
eklerindeki belgelerden anlaşıldığı üzere yargılamanın 24/6/2010 tarihli ilk
celsesinde başvurucuya müdafi talebinin olup olmadığı sorulmuş ve bu yönde bir
talebinin olmadığı başvurucu tarafından beyan edilmiştir. Kovuşturma evresinde
savunması alınırken müdafi yardımından yararlanmayan başvurucu, 5271 sayılı
Kanun’un 150. maddesinin (3) numaralı fıkrası kapsamında yasal zorunluluk
olmasına rağmen müdafi yardımından yararlandırılmamasının savunma ve adil yargılanma
hakkını ihlal ettiğini ileri sürmüştür.
31. 5271 sayılı Kanun’un 150. maddesinin (3) numaralı
fıkrasının ilk hâli, “ Üst sınırı en az beş yıl hapis cezasını gerektiren
suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü
uygulanır” şeklinde iken 6/12/2006 tarihli ve 5560 sayılı Kanun’un
21. maddesi ile “Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren
suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü
uygulanır” olarak değiştirilmiştir. Anılan Kanun maddesinde açıkça “alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını
gerektiren suçlarda” müdafi görevlendirilmesinin zorunlu olduğu
hükme bağlanmış, alt sınırı beş yıl olan suçlar bu kapsamın dışında
bırakılmıştır. Sanığa (başvurucuya) atılı 5237 sayılı Kanun’un 188. maddesinin,
18/6/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun’un 66. maddesi ile değiştirilmeden
önceki (3) numaralı fıkrasında düzenlenen uyuşturucu madde ticareti suçuna
öngörülen ceza miktarının “beş yıldan onbeş yıla kadar hapis” olduğu göz önüne
alındığında 5271 sayılı Kanun’un 150. maddesi kapsamında müdafi görevlendirme
zorunluluğu bulunmamaktadır (bkz. § 14).
32. Başvuru formu ve ekli belgelerden anlaşıldığına göre
başvurucunun, müdafi talep etmesine rağmen verilmediğine veya savunmasının
baskı altında alındığına ve bu sebeple gerçeğe aykırı beyan verdiğine dair
herhangi bir iddiası da bulunmamaktadır.
33. Açıklanan nedenlerle, başvurucunun iddialarının bir ihlal
içermediği anlaşıldığından başvurunun bu kısmının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez
olduğuna karar verilmesi gerekir.
2. Yargılamanın Sonucunun Adil Olmadığı İddiası
34. Anayasa’nın 148. maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:
“Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi
gereken hususlarda inceleme yapılamaz.”
35. 30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin
Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 48. maddesinin (2) numaralı
fıkrası şöyledir:
“Mahkeme, … açıkça dayanaktan yoksun
başvuruların kabul edilemezliğine karar verebilir.”
36. 6216 sayılı Kanun’un 48. maddesinin (2) numaralı
fıkrasında açıkça dayanaktan yoksun başvuruların Mahkemece kabul edilemezliğine
karar verilebileceği belirtilmiştir. Anayasa’nın 148. maddesinin dördüncü
fıkrasında ise açıkça dayanaktan yoksun başvurular kapsamında değerlendirilen
kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlara ilişkin şikâyetlerin bireysel
başvuruda incelenemeyeceği kurala bağlanmıştır.
37. Anılan kurallar uyarınca ilke olarak derece mahkemeleri
önünde dava konusu yapılmış maddi olay ve olguların kanıtlanması, delillerin
değerlendirilmesi, hukuk kurallarının yorumlanması ve uygulanması ile derece
mahkemelerince uyuşmazlıkla ilgili varılan sonucun esas yönünden adil olup
olmaması bireysel başvuru incelemesine konu olamaz. Bunun tek istisnası, derece
mahkemelerinin tespit ve sonuçlarının adaleti ve sağduyuyu hiçe sayan tarzda
açık bir keyfîlik içermesi ve bu durumun
kendiliğinden bireysel başvuru kapsamındaki hak ve özgürlükleri ihlal etmiş
olmasıdır. Bu çerçevede kanun yolu şikâyeti niteliğindeki başvurular açıkça keyfîlik bulunmadıkça Anayasa Mahkemesince incelenemez ( Necati Gündüz ve Recep Gündüz , B. No:
2012/1027, 12/2/2013, § 26).
38. Somut olayda başvurucu, hakkında somut bir delil
olmamasına rağmen sadece iletişim içeriklerine göre mahkûmiyet hükmü kurulduğunu
belirtmekte olup başvurucunun iddialarının özünün esas itibarıyla yargılamanın
sonucuna ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Mahkeme; olay tutanağına, fiziki takip
tutanaklarına, iletişimin tespiti tutanaklarına, arama ve el koyma
tutanaklarına, İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı
Müdürlüğünce düzenlenen ekspertiz raporuna, sanık savunmalarına ve diğer
delillere dayanarak söz konusu kararı vermiştir. Anılan kararda tarafların
iddia ve savunmaları, dosyaya sundukları deliller değerlendirilerek ilgili hukuk
kuralları da yorumlanmak suretiyle bir sonuca ulaşılmıştır (bkz. gerekçeli karar, s.12-14).
39. Başvurucu, yargılama sürecinde karşı tarafın sunduğu
deliller ve görüşler hakkında bilgi sahibi olamadığına, kendi delillerini ve
iddialarını sunma olanağı bulamadığına, karşı tarafça sunulan delillere ve
iddialara etkili bir şekilde itiraz etme fırsatı bulamadığına ya da
uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasıyla ilgili iddialarının derece mahkemesi
tarafından dinlenmediğine veya kararın gerekçesiz olduğuna ilişkin bir bilgi ya
da kanıt sunmadığı gibi mahkemenin kararında bariz takdir hatası veya açıkça keyfîlik oluşturan herhangi bir durum da tespit
edilmemiştir.
40. Açıklanan nedenlerle başvurucu tarafından ileri sürülen
iddiaların kanun yolu şikâyeti niteliğinde olduğu, derece mahkemesi
kararlarının bariz takdir hatası veya açık keyfîlik de içermediği anlaşıldığından başvurunun, diğer kabul edilebilirlik koşulları
yönünden incelenmeksizin “açıkça dayanaktan
yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar verilmesi
gerekir.
V. HÜKÜM
Açıklanan
gerekçelerle;
A. Başvurunun “açıkça dayanaktan yoksunluk” nedeniyle KABUL
EDİLEMEZ OLDUĞUNA,
B. Yargılama giderlerinin başvurucu
üzerinde bırakılmasına,
8/9/2015 tarihinde OY BİRLİĞİYLE karar verildi.