TÜRKİYE CUMHURİYETİ
ANAYASA MAHKEMESİ
İKİNCİ BÖLÜM
KARAR
TÜLAY DELİBAŞ BAŞVURUSU
(Başvuru Numarası: 2017/38267)
Karar Tarihi: 3/11/2020
İKİNCİ BÖLÜM
KARAR
Başkan : Kadir ÖZKAYA
Üyeler : Engin YILDIRIM
M. Emin KUZ
Rıdvan GÜLEÇ
Yıldız SEFERİNOĞLU
Raportör : Volkan ÇAKMAK
Başvurucu : Tülay DELİBAŞ
Vekili : Av. Levent ÖZÇELİK
I. BAŞVURUNUN KONUSU
1. Başvuru, hukuka aykırı olarak yürütülen soruşturma ve
ceza yargılaması süreci nedeniyle yurt dışına çıkmak zorunda kalınması sonucu
uğranılan zararların tazmini için açılan davanın reddine karar verilmesinden
dolayı adil yargılanma hakkının ihlal edildiği iddiasına ilişkindir.
II. BAŞVURU
SÜRECİ
2. Başvuru 1/12/2017 tarihinde yapılmıştır.
3. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden
yapılan ön incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur.
4. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik
incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına karar verilmiştir.
5. Bölüm Başkanı tarafından başvurunun kabul edilebilirlik
ve esas incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.
6. Başvuru belgelerinin bir örneği bilgi için Adalet
Bakanlığına (Bakanlık) gönderilmiştir. Bakanlık görüş bildirmemiştir.
III. OLAY VE
OLGULAR
7. Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle
olaylar özetle şöyledir:
8. Başvurucu hakkında, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi
bünyesinde albay rütbesi ile hâkim olarak görev yaptığı dönemde, hükûmeti
cebren devirme ve engelleme suçundan İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu
davası açılmıştır.
9. Kamuoyunda Balyoz Darbe Planı davası olarak
bilinen yargılama sürecinde İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesi 21/9/2012 tarihli
kararı ile başvurucunun üzerine atılı suçu işlediğine kanaat getirerek 13 yıl 4
ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmetmiştir. Başvurucu hakkında verilen
tutuklama ve yakalama kararlarına karşın yargılama sürecinde yurt dışına
çıktığından yakalama kararı icra edilememiştir.
10. Mahkûmiyet kararı, Yargıtay 9. Ceza Dairesi
tarafından başvurucunun üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü
kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle 9/10/2013
tarihli kararla bozulmuştur.
11. İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinden dosyayı devralan
İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi (Mahkeme), 24/6/2014 tarihli kararı ile
bozma kararına uyarak ve bozma gerekçesini benimseyerek başvurucunun beraatine
hükmetmiştir. Beraat hükmü Yargıtay 9. Ceza Dairesi tarafından 29/9/2014
tarihli kararla onanmıştır.
12. Başvurucu, beraat ile sonuçlanan yargılama sürecinin
ardından 6/10/2014 tarihinde yurda dönmüştür.
13. Başvurucu, yargılama sürecinde aleyhine verilen
haksız kararlar nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek
4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141. maddesinin (3)
numaralı fıkrası uyarınca İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinde (Mahkeme) tazminat
davası açmıştır. Başvurucu dilekçesinde, davanın 5271 sayılı Kanun'un 141.
maddesinin (3) numaralı fıkrasına dayandığını açıkça ifade etmiştir. Anılan
hüküm, yakalama ve tutuklama kararlarından bağımsız olarak suç soruşturması
veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk
hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri
kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle açılacak tazminat davalarını hüküm
altına almaktadır. Başvurucu dilekçesinde özetle; haksız, hukuksuz ve delil
olmadan verilen yakalama ve mahkûmiyet kararları nedeniyle yurt dışına iki
kızıyla birlikte çıkmak zorunda kaldığını, aile birliğinin bozulduğunu, darbeci
olarak yaftalandığını ve zorla emekli edildiğini ifade etmiştir.
14. Mahkeme 20/10/2015 tarihli kararı ile davayı
reddetmiştir. Ret gerekçesinin ilgili kısmı şöyledir:
"... Tülay Delibaş hakkında
yakalama kararı çıkarıldığı, ancak dosya kapsamına göre yakalama kararının
infaz edilmediği, dava dilekçesi içeriğine göre yakalama kararından sonra
davacının yurt dışına çıkması nedeniyle yakalama emrinin infaz edilemediği
anlaşılmış ve davacının yargılama sırasında tutuklanmadığı, başka bir anlatımla
infaz edilen bir tutukluğun bulunmadığı, gözaltına alınmadığı ve hakkında
çıkartılan yakalama emrinin infaz edilmediği hususunda herhangi bir tartışma ve
kuşku bulunmamaktadır. Anlatıldığı şekilde meydana gelen olayda CMK'nun 141 ve
devamı maddelerinde düzenlenen koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
koşullarının bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir.
...
Kanun maddesinde hangi nedenlerle
tazminat talebinde bulunulacağı belirtilmiş olup, infaz edilmeyen yakalama
emrinin tazminat koşullarından biri olarak sayılmadığı anlaşılmaktadır. CMK'nun
141. maddesinin 3. fıkrasında, "Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç
soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer
sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının
verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak
Devlet aleyhine açılabilir." denilmekte olup, her ne kadar birinci fıkrada
yazılı haller dışında kalan nedenler veya kişisel kusur, haksız fiil ya da
diğer sorumluluk hallerinden bahsedilmekte ise de, belirtilen hususların ancak
yapılacak bir yargılama sonucu kesinleşen bir hükümle belirlenebileceği
mahkememizce değerlendirilmiştir. Açıklanan nedenlerle CMK'nun 141. maddesi
uyarınca maddi ve manevi tazminat talebinin yasal koşullarının mevcut olmadığı
değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir."
15. Ret hükmü Yargıtay 12. Ceza Dairesi tarafından
3/7/2017 tarihli kararla onanmıştır.
16. Başvurucu, nihai kararı 14/11/2017 tarihinde tebellüğ
etmesinin ardından 1/12/2017 tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.
IV. İLGİLİ
HUKUK
A. İlgili
Mevzuat
17. 5271 sayılı Kanun'un " Tazminat istemi "
kenar başlıklı 141. maddesi şöyledir:
"(1) Suç soruşturması veya
kovuşturması sırasında;
a)
Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya
tutukluluğunun devamına karar verilen,
b)
Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,
c)
Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma
isteği yerine getirilmeden tutuklanan,
d)
Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna
çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,
e)
Kanuna uygun olarak yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında
kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,
f)
Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük
sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece
para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan,
g)
Yakalama veya tutuklama nedenleri ve haklarındaki suçlamalar kendilerine,
yazıyla veya bunun hemen olanaklı bulunmadığı hâllerde sözle açıklanmayan,
h)
Yakalanmaları veya tutuklanmaları yakınlarına bildirilmeyen,
i)
Hakkındaki arama kararı ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilen,
j)
Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde
elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya
diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,
k)
(Ek: 11/4/2013-6459/17 md.) Yakalama veya tutuklama işlemine karşı Kanunda
öngörülen başvuru imkânlarından yararlandırılmayan,
Kişiler,
maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.
(2)
Birinci fıkranın (e) ve (f) bentlerinde belirtilen kararları veren merciler,
ilgiliye tazminat hakları bulunduğunu bildirirler ve bu husus verilen karara
geçirilir.
(3)
(Ek:18/6/2014-6545/70 md.) Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç
soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer
sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının
verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak
Devlet aleyhine açılabilir.
(4)
(Ek:18/6/2014-6545/70 md.) Devlet, ödediği tazminattan dolayı görevinin
gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle görevini kötüye kullanan hâkimler ve
Cumhuriyet savcılarına bir yıl içinde rücu eder."
B. Yargıtay
Kararları
18. Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 11/11/2015 tarihli ve
E.2015/13049, K.2015/17584 sayılı bozma kararının ilgili kısmı şöyledir:
"Davacı 20.08.2014 tarihli
dilekçesinde özetle; halen İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan ve
kamuoyunda "İzmir Casusluk Davası" olarak adlandırılan davanın
iddianamesinde mağdur sıfatıyla yer aldığını, bu iddianamede sanık olarak
yargılananların kendisi hakkında tuttukları fişleme kayıtlarının yer aldığını,
bunlardan hangilerinin doğru hangilerinin yanlış olduklarının bu davanın seyri
açısından önemli bir etkisi olmadığını, iddianamede yer alan kayıtların kişilik
haklarına, aile şerefine, mesleki onuruna, maddi ve manevi bütünlüğüne olumsuz
etkileri olduğunu, bu bilgilere iddianamede satır satır yer verilip, kamuoyu
ile paylaşılmasının gerekmediğini, kovuşturma sırasında da herhangi bir tedbir
alınmadan bu iddianamenin kabul edilerek, kamunun bilgisine açılmasından zarar
gördüğünü belirterek 1.000 lira maddi ve 100.000 lira manevi tazminatın davalı
hazineden alınarak kendisine verilmesini talep etmiştir.
... Mahalli mahkemece, "Davacının
yargılandığı dosyada mağdur sıfatı ile yer aldığını ve bir kısım kişisel
bilgileri ifşa edilen davacının durumunun CMK'nın 141. maddesinde tahdidi
olarak sayılmış bulunan Ağır Ceza Mahkemesinde görülecek tazminat isteme
nedenlerinden hiçbirine uymadığı” gerekçesiyle davanın reddine karar
verilmiştir.
...
davacının talebiyle ilgili değerlendirme
yapılabilmesi için öncelikle CMK’nın 141. maddesine 28.06.2014 gün ve 29044
sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6545 sayılı
Kanunun 70. maddesi ile 3. fıkra olarak eklenen 'Birinci fıkrada yazan hâller
dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız
fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet
savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat
davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir.' hükmü ile ... kapsamı ve uygulanma
şartlarının belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.
...
Tüm bu yasal süreç ve hükümler birlikte
değerlendirildiğinde varılan sonuçları şu şekilde özetlemek mümkündür.
1-6545 sayılı Kanunun 70. maddesi ile
CMK’nın 141. maddesine 3. fıkra olarak eklenen hükümle, maddenin 1. fıkrasında
yer almayan soruşturma ve kovuşturma işlemleri nedeniyle de Ağır Ceza
Mahkemelerine dava açmak mümkün hale gelmiştir. Bunun için ön koşul, sorumluluk
nedenine bakılmaksızın yapılan işlemin soruşturma veya kovuşturma sırasında
yapılması ve işlem veya kararın hâkim veya Cumhuriyet savcısına ait olmasıdır.
2- Kural olarak, 6545 sayılı Kanunun
yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden itibaren gerçekleşmiş işlemler ile
verilen kararlara dayalı olarak CMK'nın 141. vd. maddeleri uyarınca Ağır Ceza
Mahkemelerinde tazminat isteminde bulunulması mümkün ise de, daha önce verilen
karar veya işlemlerden dolayı da CMK’nın 142/1. maddesinde belirtilen dava
süreleri henüz dolmamış olan taleplerin de bu kapsamda ileri sürülmesi
mümkündür.
Diğer yönden 5320 sayılı Kanuna eklenen
Geçici 8. Madde uyarınca, yetkili ağır ceza mahkemelerine gönderilen dosyalarda
da, tazminat nedenleri yönünden dayandıkları yasa hükümleri göz önünde
bulundurularak CMK’nın 141. vd. maddelerinde öngörülen usullere bağlı olarak
inceleme yapılıp, karar verilmesi gerekmektedir.
Hâkim ve Cumhuriyet savcılarının işlem
ve kararlarındaki her türlü hata, özensizlik veya yanlış, ilgililer açısından
tazminat hakkını doğurmaz. Bu nedenle ilgilinin öncelikle bu işlem veya karar
nedeniyle zarara uğradığını hukukun genel ilkeleri kapsamında ispatlaması gerekmektedir.
Yine bu haller nedeniyle hükmedilen tazminatın ödenmesi dolayısıyla, Devletin ilgili
hâkim veya Cumhuriyet savcısına rücu edebilmesi de ancak; CMK’nın 141/4.
maddesindeki koşulların gerçekleşmesi, başka bir anlatımla hakim veya
Cumhuriyet savcısının icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkûm
edilmesine bağlıdır.
Tüm bu açıklamalar ışığında davacının
talebi incelendiğinde, gerçekliği konusunda hiçbir değerlendirme yapılmaksızın
ve bir değer yargısında bulunulmaksızın, iddianamede mağdur olarak gösterilen
davacı hakkında tutulan fişleme kayıtlarının açıkça gösterilmesi suretiyle
zarara uğradığı iddiasının, 18.06.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun 70.
maddesiyle CMK'nın 141. maddesine eklenen 3. fıkradaki "Birinci fıkrada
yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel
kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler
ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler
nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir" şeklindeki
düzenleme uyarınca tazminat nedeni oluşturacağı anlaşılmakla, somut olayda
davacının bu işlem nedeniyle zarara uğrayıp uğramadığının belirlenmesine
geçilmiştir.
...
... Yargılama makamları da, kamusal ve
özel yararlar arasındaki dengeyi gözeterek, özel bilgilerin kamuya yayılmasının
önüne geçecek tedbirleri almalı, gerek kararlarında gerekse yargılamada bu
hususlarda daha dikkatli ve özenli davranmalıdır.
Tüm bu açıklamalar ışığında davacının
iddiaları değerlendirildiğinde, iddianamede mağdur olarak gösterilen davacı
hakkında tutulan fişleme kayıtlarının iddianamede aynen yer alması, içeriğiyle
ilgili hiçbir değerlendirme yapılmaksızın ve değer yargısında bulunulmaksızın
CMK’nın 141/3. fıkrası uyarınca tazminatı gerektirmektedir. Zira sanıklara
isnat edilen suç gözetildiğinde, bu kayıtların iddianamede aynen yer alması
gerekmediği gibi, aynen yer almasında kamusal bir yarar da bulunmamaktadır.
Yargılama faaliyetlerinden kaynaklanan ve emredici veya yasaklayıcı bir norm
bulunmaması nedeniyle, kişisel kusur veya haksız fiil kapsamında
değerlendirilemeyecek bu özensiz davranış nedeniyle doğan zararın
giderilmesinde, Devletin kusursuz sorumluluğu söz konusu olup, yapılan
soruşturma ve kovuşturmalarda oluşan bu tür zararların tazminat hukukunun genel
ilkeleri çerçevesinde Devlet tarafından karşılanması gerekmektedir.
Açıklanan ilkeler çerçevesinde,
ispatlandığı takdirde maddi zararı ile yargılama faaliyetleri nedeniyle
zedelenen kişilik haklarından dolayı makul bir miktarda manevi tazminata
hükmedilmesi gerekirken, isabetsiz gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi
Kanuna aykırı olup ... "
19. Yargıtay 12. Ceza Dairesi 10/12/2015 tarihli ve
E.2015/12720, K.2015/19159 sayılı kararıyla başvurucu ile aynı muhakeme
sürecinde yargılanan ve yine başvurucu gibi yurt dışına çıktığı için ceza infaz
kurumuna hiç girmeyen bir başka şahsın 5271 sayılı Kanun'un 141. maddesi
kapsamında açtığı davanın reddine ilişkin hükmü de onamıştır. Kararın ilgili
kısmı şöyledir:
"... Davacının, tazminat davasına
dayanak teşkil eden İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24/06/2014
tarih, 2014/129 esas - 2014/231 karar sayılı (İstanbul 10. Ağır Ceza
Mahkemesinin, 21/09/2012 tarihli, 2010/283 esas - 2012/245 karar) ceza dava
dosyasında tutuklanmadığı veya gözaltına alınmadığı gibi hakkında herhangi bir
yakalama işlemi de yapılamadığı, yalnızca yakalanmasına yönelik olarak yakalama
emri düzenlendiği, yakalama emrinin davacının yurt dışına çıkması nedeniyle
infaz edilemediği, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat verilmesine ilişkin
5271 sayılı CMK'nın 141/1. ve devamı maddelerinde hangi koruma tedbirlerine
tazminat verilmesi gerektirdiğinin tahdidi olarak sayıldığının anlaşılması
karşısında, infaz edilemeyen yakalama kararı ile maddi ve manevi zarara uğradığı
iddiası ile açılan tazminat davasının Kanundaki şartları sağlamadığı
gerekçesiyle davacının maddi ve manevi tazminata ilişkin açılan davasının
reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemekle, ... "
V. İNCELEME VE GEREKÇE
20. Mahkemenin 3/11/2020 tarihinde yapmış olduğu
toplantıda başvuru incelenip gereği düşünüldü:
A. Başvurucunun
İddiaları
21. Başvurucu; beraat kararı ile sonuçlansa da ceza
yargılaması sürecinde hukuka aykırı soruşturma/yargılama safahatı nedeniyle
yurt dışına çıkmak zorunda kaldığını, aile birliğinin bozulduğunu, çocuklarının
okul hayatının sekteye uğradığını, davanın 5271 sayılı Kanun'un 141. maddesinin
üçüncü fıkrası kapsamında açılan bir tazminat davası olmasına karşın anılan
maddenin ilk fıkrası kapsamında değerlendirme yapıldığını, başvuruya konu
kararda açık ve bariz takdir hatası ile tazminatın hâkimin/savcının
soruşturulması koşuluna bağlandığını, benzer davalarda lehe kararlar
verildiğini belirterek anayasal haklarının ihlal edildiğini ileri sürmüştür.
B. Değerlendirme
22. Anayasa Mahkemesi, olayların başvurucu tarafından
yapılan hukuki nitelendirmesi ile bağlı olmayıp olay ve olguların hukuki
tavsifini kendisi takdir eder ( Tahir Canan , B. No: 2012/969, 18/9/2013,
§ 16). Başvurucunun iddiaları dikkate alındığında şikâyetin karar sonucuna
yönelik olduğu anlaşıldığından incelemenin bu kapsamda yapılması uygun
görülmüştür.
23. Anayasa’nın 148. maddesinin dördüncü fıkrasında kanun
yolunda gözetilmesi gereken hususlara ilişkin şikâyetlerin bireysel başvuruda
incelenemeyeceği belirtilmiştir. Bu kapsamda ilke olarak mahkemeler önünde dava
konusu yapılmış maddi olay ve olguların kanıtlanması, delillerin
değerlendirilmesi, hukuk kurallarının yorumlanması ve uygulanması ile uyuşmazlıkla
ilgili varılan sonucun adil olup olmaması bireysel başvuru konusu olamaz. Ancak
bireysel başvuru kapsamındaki hak ve özgürlüklere müdahale teşkil eden, bariz
takdir hatası veya açık bir keyfîlik içeren tespit ve sonuçlar bu kapsamda
değildir ( Ahmet Sağlam , B. No: 2013/3351, 18/9/2013, § 42).
24. Öte yandan farklı kararların aynı mahkemeden çıkmış
olması tek başına adil yargılanma hakkının ihlali anlamına gelmeyecektir. Bu
kapsamda bireylerin makul güvenlerinin korunması ve hukuki güvenlik ilkesi,
içtihadın değişmezliği şeklinde bir hak bahşetmemektedir ( Türkan Bal [GK] , B. No: 2013/6932, 6/1/2015, §§ 53, 54).
25. Somut olayda iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı
incelenerek ilgili kısımları yukarıda belirtilen (bkz. § 14) gerekçe ile hüküm
kurulmuştur. Kanun yolu incelemesinde de kararın hukuka uygun bulunduğu
görülmüştür.
26. Başvurucunun benzer uyuşmazlıklarda lehe karar
verildiği iddiasına esas aldığı ve formda künyelerini verdiği kararlar
kamuoyunda "İzmir Casusluk Davası" olarak bilinen yargılama
sürecinden kaynaklanan tazminat davalarıdır. İlgili Hukuk kısmında
aktarılan kararda (bkz. 18) olduğu gibi bu davalarda kişiler yargılama
sürecinde salt verilen yakalama veya tutuklama kararlarından değil yargılama
sürecinde yapılan işlemlerden ( özel hayata ilişkin bilgilerin, fişleme
bilgilerinin aleni hale getirilmesi, hukuka uygun olmayan teknik takip vb. )
dolayı uğradıkları zararları dava konusu etmiştir. Ulusal Yargı Ağı Bilişim
Sistemi (UYAP) kayıtları üzerinden başvurucunun dava dilekçesi ile yargılama
sürecinde verdiği diğer dilekçelere bakıldığında ise tazminat talebinin
ağırlıklı olarak tutuklama/yakalama ile bozulan mahkûmiyet kararına ve bu
kararların açıkça hukuka aykırı olarak delil olmadan verildiği hususlarına
dayandığı görülmektedir. Başvurucu; kendisinin bu hukuksuz yargılama sürecinde
darbeci olarak yaftalandığını, yurt dışına çıkmak zorunda kaldığını, aile
düzeninin bozulduğunu ve erken emekli edildiğini belirterek tazminat talebinde
bulunmuştur. Bir başka ifadeyle başvurucunun açtığı dava ile lehe emsal olarak
gösterdiği uyuşmazlıkların farklı hukuki olgulara dayandığı görülmektedir.
Ayrıca başvurucu gerek dava dilekçesinde gerekse bireysel başvuru formunda 5271
sayılı Kanun'un 141. maddesinin(3) numaralı fıkrası uyarınca tazminat davası
açtığını ileri sürmüş, ancak ilgili hüküm kapsamında hâkim/savcıların kişisel
kusuru, haksız fiili vb. bulunduğunu mahkeme önünde ispat edememiştir.
27. Somut yargılama sürecinde 5271 sayılı Kanun'un 141.
maddesi ile somut olaya ilişkin durumdan hareket edilerek hüküm kurulduğu
anlaşılmaktadır. Mevzuatın, somut olayın ve delillerin yorumlanması yukarıda
anılan ilkeler (bkz. § 23) uyarınca uyuşmazlığı çözmekle görevli mahkemenin
takdirinde olup bireysel başvuruda değerlendirmeye konu edilemez. Bu hâle göre
başvurucu tarafından ileri sürülen iddialar, delillerin değerlendirilmesi ve
hukuk kurallarının yorumlanmasına ilişkin olup kararda bariz takdir hatası veya
açık bir keyfîlik oluşturan bir durumun da bulunmadığı dikkate alındığında
ihlal iddialarının kanun yolu şikâyeti niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.
28. Açıklanan gerekçelerle başvurunun diğer kabul
edilebilirlik koşulları yönünden incelenmeksizin açıkça dayanaktan yoksun
olması nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar verilmesi gerekir.
VI. HÜKÜM
Açıklanan gerekçelerle;
A. Adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine ilişkin
iddianın açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle KABUL EDİLEMEZ
OLDUĞUNA,
B. Yargılama giderlerinin başvurucu üzerinde
BIRAKILMASINA 3/11/2020 tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi.