arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvítu riddararnir

Hvítu Riddararnir eru stuðningsmannasveit ÍBV í handbolta og eru ein stærsta stuðningsmannasveitin í íslenskum handbolta.

Sveitin var stofnuð árið 2013 af þáverandi leikmönnum 4. flokks karla ÍBV sem voru að horfa á meistaraflokk liðsins spila við Val á Hlíðarenda. Helsta vopn Riddarana eru innisprengjur sem þeir sprengja uppí loftið, og fara þeir svo úr að ofan og veifa búningunum í hringi. Innganga í Riddarana er frí og bjóða þeir oft uppá pizzur fyrir leiki og í hálfleik. Fyrir stuðninginn sem þeir hafa veitt ÍBV fá allir meðlimir Riddaranna frítt inná handboltaleiki við framvísun Riddarakortsins. Í hálfleik ÍBV-FH í öðrum leik liðanna þann 15. maí 2018 voru riddararnir verðlaunaðir sem "bestu stuðningsmennirnir" af

Markverðir Riddarar:.

Formaður: Páll Eiríksson

Varaformaður: Elliði Snær Viðarsson

Forseti: Páll Eydal Ívarsson

Hákarl: Hákon Jónsson

Naggariddarar: Árni Þorleifsson, Jóhann Helgi Gíslasson og Ólafur Freyr Ólafsson

Laumuriddarar: Arnar Gauti Grettisson og Magnús Karl Magnússon

Yddarar: Goði Þorleifsson, Karl Leó, Ásgeir Emil

Heiðursriddarar: Pétur Jóhann Sigfússon, Þórhallur Sigurðsson(Laddi), Hilmar Jökull Stefánsson (the glacier)

Beatmeakers/Yfirtrommarar: Marteinn Sigurbjörnsson &amp; Óliver Magnússon
Skarðsheiði

Skarðsheiði er fjall eða fjalllendi í Hvalfjarðarsveit og Skorradal milli Borgarfjarðar og Hvalfjarðar. Þekktir tindar hennar eru hið snarbratta og píramídlaga Skessuhorn, Skarðshyrna og Heiðarhorn sem er hæsti tindurinn; 1054 metrar. Fræðimenn í jarðvísindum telja aldur Skarðsheiðar allt að 5 milljón ár. Ber lögun fjallsins glögglega merki að vera mótað af ísaldarjöklunum.
Litla hafmeyjan 2: Til hafs á ný

Omega er íslensk kristileg sjónvarpsstöð sem fór í loftið 28. júlí 1992. Aðalhvatamaður að stofnun stöðvarinnar var Eiríkur Sigurbjörnsson. Stöðin starfaði í rúm 26 ár, en var tekin til gjaldþrotaskipta í nóvember 2018. Hætt var að sjónvarpa dagskrá í janúar 2019, en áfram var dagskrá send út á Internetinu á gospel.tv.
Frumkvöðlafræði

Frumkvöðlafræði er áfangi kenndur í framhaldsskólum landsins.&lt;ref&gt;Áhersla er lögð á virka þátttöku nemenda sem felst í því að stofna, reka og loka fyrirtæki sem byggir á eigin [[viðskiptahugmynd]. Að nemendur skilji aðferðir til að koma auga á viðskiptatækifæri. Farið verður yfir grunnatriði sem hafa verður í huga til þess að koma vöru eða viðskiptahugmynd á framfæri. Lögð er áhersla á hópavinnu og mikilvægi jákvæðra samskipta. Hver einstaklingur fái að njóta sín og finna hvernig hæfileikar hans nýtast best.

Fyrirtækin taka þátt í [[Fyrirtækjasmiðja|fyrirtækjasmiðjunni]] sem er á vegum Ungir frumkvöðlar á Íslandi. Fyrirtækin eru hluti af keppni milli framhaldsskóla landsins um góðar viðskiptahugmyndir. Fyrirtækin selja síðan vörur sínar í verslunarmiðstöðinni [[Smáralind]] eina helgi í apríl.

Markmið áfangans er að nemendur vinna raunhæft verkefni yfir önnina, það er þau stofna og reka fyrirtæki. Nemendur læra að vinna saman sem hópur og gera sér grein fyrir mismunandi hlutverkum innan fyrirtækja, til dæmis [[Starfsmannastjóri|starfsmannastjóra]], [[Framkvæmdastjóri|framkvæmdastjóra]] og [[Markaðsstjóri|markaðsstjóra]]. Auk þess komast þau að því hversu mikilvægt það er að skipuleggja tímann sinn vel. Nemendurnir öðlast færni í mannlegum samskiptum ásamt því að taka tillit til hvors annars.Þar að auki öðlast þau leikni í að koma sér á framfæri í formi [[markaðssetning]]ar (kynningar og auglýsingar) og í því að gera viðskiptaáætlun og [[markaðsáætlun]].

Ef við tengjum fræðina við áfangann þá er [[frumkvöðull]] sá maður sem kemur auga á nýja möguleika í [[atvinnurekstur|atvinnurekstri]] og hrindir þeim í framkvæmd. Frumkvöðlarnir stofna frumkvöðlafyrirtæki sem kallast að öðru nafni [[Sprotafyrirtæki]]. Samkvæmt Dr. Svanborgu R. Jónsdóttur og Dr. Rósu Gunnarsdóttur haldast [[nýsköpun]] og frumkvöðlamennt í hendur. Því hugmyndarvinna nýsköpunar er grundvöllur fyrir framtaki og frumkvæði. Síðan byggir frumkvöðlafræði upp athafnarsemi og frumkvæði.

Tenglar.

[[Flokkur:Menntun]]
Erlulilja

Erlulilja ("Fritillaria affinis") er jurt af liljuætt (Liliaceae).

Lýsing.

Fritillaria affinis eru jurtkenndar plöntur, milli 10 og 120 sentimeter háar. Hinir stóru laukar þessarar tegundar eru þaktir kjötmiklum, sterkjuríkum laukflögum. Laukflögurnar eru smáar, 2-20 stk en geta orðið 50 eða fleiri.

Blöðin eru í 1 - 4 hvirfingum og 2-8 stök blöð. Þeir eru raðað andspænis hver öðrum og eru lensu- til sporöskju-laga. Hvert blað er á milli 4 og 16 sentimetra langt en er venjulega styttra en blómin.

Blómin eru lútandi og ilma vel. Hún blómstrar á vorin. Blómin eru 1-4 cm, gulleit eða græn-brún með miklu af gulum dröfnum,til fjólublá-svört með smá dröfnum eða gul-græn með fjólubláum dröfnum.

Krómosómatalan 2n = 24, 36, 48. Það þekkist að "F. affinis" myndi blendinga í náttúrunni við "Fritillaria recurva".

Útbreiðsla.

Dreifingu er frá vesturhluta Norður-Ameríku um Bresku Kólumbíu, Kaliforníu, Idaho, Montana, Oregon og Washington. Fritillaria affinis dafnar í eik eða furu skógum, eða graslendi á bilinu 0-1800 metra hæð yfir sjávarmáli.

Það eru tvö afbrigði:

Fritillaria affinis var. affinis

Fritillaria affinis var. tristulis

Ræktun og nytjar.

Kýs láglendi, skugga eða hálfskugga, þurran sumardvala og gott frárennsli. Samkvæmt sumum heimildum er hún erfið í ræktun, en aðrir segja hana eina auðveldustu vepjuliljuna til ræktunar. Ræturnar eða laukarnir eldaðir eru bragðgóðir og næringarríkir.
Gæsalilja

Fritillaria liliacea, er fjölær jurt af liljuætt sem fyrst var lýst af John Lindley. Hún er upprunnin af svæðinu kringum San Fransiskó flóa í Kaliforníu.

Lýsing.

Hin bjöllulaga, lútandi hvítu blóm eru með grænleitar rendur og eru blómstöngullinn um 37 sm. á hæð. Blómin eru í raun ilmlaus eða með daufum ilmi. "Fritillia liliacea" kýs þungan jarðveg með leir.

Útbreiðsla.

Útbreiðslusvæði ilmvepjulilju er; hlutar suðvestur N.-Kaliforníu, sérstaklega Solano sýsla og Sonoma sýsla og strandsvæði suður að Monterey sýslu. hún vex vanalega í graslendi í fellum upp að 200 metrum yfir sjávarmáli.

Þessi tegund finnst eingöngu í Kaliforníu og hefur verið á lista sem tegund í hættu, og sumsstaðar er hún á svæðisbundinni útrýmingarhættu.
Tours

Tours er borg í Miðju Frakklands. Hún liggur um það bil 220 km fyrir sunnan París. Tours er höfuðborg sýlsunnar Indre-et-Loire. Borgin liggur við ána Leiru.

Árið 2013 voru íbúar borgarinnar 134 803 manns.
MediaWiki

MediaWiki ókeypis opinn hugbúnaður og wikikerfi. MediaWiki var upphaflega þróað af Wikimedia Foundation til að knýja áfram ýmsar vefveitur svo sem Wikipedia og Wikimedia Commons. Hugbúnaðurinn er skrifaður í PHP forritunarmálinu og við hann er tengdur gagnagrunnur.

Fyrsta útgáfa af MediaWiki sem notuð var til að knýja Wikipedia alfræðiritið kom út 2002. MediaWiki hentar við afar stór verkefni þar sem gagnasöfn eru risastór eins og í Wikipedia.
Kristján Arason

Kristján Arason (f. 23. júlí 1961) er íslenskur handboltamaður og lék meðal annars með Íslenska karlalandsliðinu í handknattleik. Hann er kvæntur Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur. Hann var í fjórða sæti á lista IHF yfir heimsins bestu handboltamenn árið 1989. Hann er talinn einn besti varnarmaður allra tíma. Hann varð Íslandsmeistari með Fimleikafélagi Hafnarfjarðar sem þjálfari 2011.
Fossafjöll

Fossafjöll ("Cascade Range" á ensku) eru fjallgarður sem liggur frá suðurhluta Bresku Kólumbíu til norðurhluta Kaliforníu í vesturhluta Norður-Ameríku. Fjöllin eru hluti af Eldhringnum á Kyrrahafi sem er eldvirkt svæði. Hæsta fjallið er Mount Rainier í Washington-fylki og er 4392 metrar .

Hæstu fjöllin eru eldkeilur sem rísa hátt yfir umhverfið og auk Mount Rainier eru meðal annars áberandi: Mount Baker og Mount Adams (Washington fylki), Mount Hood (hæsta fjall Oregon), Mount McLoughlin (Oregon) og Mount Shasta (fimmta hæsta fjall Kaliforníu). Í norðurhluta fjallanna eru vernduð svæði eins og North Cascades-þjóðgarðurinn, í suðri eru Crater Lake-þjóðgarðurinn og Lassen Volcanic-þjóðgarðurinn. Elsta heimild um notkun á nafninu Fossafjöll (Cascade Range) er frá breska grasafræðingnum David Douglas í byrjun 19. aldar.

Gróður og dýralíf.

Í vesturhlíðum Fossafjalla vaxa tré eins og degli, marþöll og ryðelri. Í austurhlíðunum þar sem þurrara er, vaxa í ríkara mæli gulfura, klettafura, risalerki, fjallaþöll, fjallaþinur, eðalþinur, fjallalerki og mýralerki.

Svartbjörn, sléttuúlfur, rauðgaupa, fjallaljón, bjór, hjartardýr, vapítihjörtur og elgur eru meðal spendýra. Úlfur hefur numið land að nýju í fjöllunum Bandaríkjamegin. Nokkrir tugir grábjarna eru á svæðinu.

Eldvirkni.

Síðustu gos í fjallgarðinum eru gos í Lassen Peak (Kaliforníu) sem gaus frá 1914 til 1921 og gos í Mount St. Helens (Washington-fylki) árið 1980. Smágos í St. Helens hafa verið árin 2004-2008. Af eldfjöllum í Fossafjöllum hefur St. Helens gosið tíðast síðustu 10 þúsund árin.
Fyrsta lögmál Mendels

Fyrsta lögmál Mendels í mendelskri erfðafræði er lögmálið um aðskilnað: Aðskilnaður samsætra gena er óháður aðskilnaði annarra samsætra gena. Hver kynfruma fær aðeins aðra genasamsætuna og eru jafnmiklar líkur á því hvor það verður.

Annað lögmál Mendels: Samsæt gen skiljast að við myndun kynfrumna.
Jón L. Árnason

Jón Loftur Árnason er íslenskur skákmaður sem vann heimsmeistaratitil unglinga í skák árið 1977. Hann hætti að tefla 1995.

Hann tók þrisvar Íslandsmeistaratitilinn: '77, '82 &amp; '88.
Tíbetreynir

Tíbetreynir er ættaður frá suðvestur Kína og Himalajafjöllum.

Lýsing.

Tíbetreynir verður að 20 m. hár í heimkynnum sínum og með 15 m. breiða krónu. Eins og á öðrum tegundum af undirættkvísl Aria eru blöðin gráloðin á neðra borði.
Þverdalur (Aðalvík)

Þverdalur er býli við Aðalvík á Hornströndum. Engir vegir liggja að Þverdal og þarf að ferðast þangað með bát. Engin búseta er í Þverdal á veturna.
Dúnmelur

Dúnmelur er stórvaxið gras og nauðalíkt hinu náskylda melgresi.

Útbreiðsla.

Hann er uppruninn frá norðurströnd Kyrrahafsins og N-Ameríku yfir til Grænlands. Honum hefur verið sáð á Íslandi til að græða upp foksanda.

Búsvæði.

Dúnmelur vex yfirleitt á strandsvæðum, sérstaklega sandöldum. Hann getur verið mikilvægur þáttur vistfræði sandalda. Dúnmelur er ein af fyrstu plöntum til að koma sér fyrir í sandöldum og hemja þær. Á móti sjó þurfa plönturnar að þola saltúða, saltan sand, takmarkað eða ekkert ferskt vatn, óstöðugt undirlag, kaffæringu vegna storma, skort á næringarefnum, og álag vegna vinds, vatns og ísstorma. Smáplöntur geta lent á kafi. Þetta umhverfi veldur álagi á plöntur. Dúnmelur vex af miklum rótarstöngli sem bindur hann við óstöðugan og síkvikan sandinn. Þegar það eru margar plöntur á sandöldunni, mynda rótarstönglarnir fléttu sem heldur sandinum og hindra uppblástur." Þetta gerir hann verðmætan í endurheimt strandsvæða.

Nytjar.

Hefðbundnar.

Þessi grastegund hefur verið nýtt á margan hátt. Makah, Nitinaht, og Quileute ættflokkarnir notuðu búnt af gildum rótunum til að nudda líkamann þegar þeir þvoðu sér. Yupik ættflokkarnir notuðu blöðin í mottur, körfur, poka og reipi til að hengja upp fisk til þurrkunar. Hesquiaht ófu blöðin í höldur fyrir sekki. Kwakwaka'wakw gera körfur og hatta úr blöðunum og lögðu laufin venjulega í boxin sem lúpínuræturnar voru eldaðar í. Nitinaht notuðu oddhvöss blöðin til að sauma með og binda. Haisla og Hanaksiala notuðu grasið innan í gryfjur þar sem þeir unnu olíuna úr eulachon (fiskur skyldur loðnu). Quinault settu ber af Gaultheria shallon á mottu af blöðum til að þurrka. Inúítar í Kanada hafa oft notað "Leymus mollis" til að meðhöndla magavandamál og til að vefa körfur. Þeir notuðu þurrkuð blöðin til að einangra stígvél sín.

Kynbætur.

"Dúnmelur" hefur verið rannsakaður í sambandi við hveitikynbætur. Allnokkrir blendingar hafa verið gerðir síðan um 1960. Mikilvægt dæmi um þessa blöndun var þegar AD99 lína(strain) af L. mollis var blandað við hveiti. AD99 var þolin gegn mjölsveppi, og blendingurinn gaf af sér sex "línur" sem einnig höfðu þolið gegn mjölsveppi. Þessi tilraun getur verið grundvöllur fyrir "L. mollis " sem mjög nytsamlegri erfðafræðilegri auðlind.

Auk þess sem það hefur verið notað til að kynbæta hveiti, hefur þurrkþol "L. mollis" verið nýtt til uppræktunar.

Sjá einnig.

http://www.craftlabrador.com/resources/how-tos/how-to-make-a-grass-basket/
The Dubliners

The Dubliners var írsk þjóðlagahljómsveit sem stofnuð var árið 1962 og starfaði í 50 ár eða til 2012.

Söguágrip.

The Dubliners hófu að spila írsk þjóðlög og ósungna tónlist árið 1962 og spiluðu þeir reglulega á O'Donoghue's kránni í Dublin. Upphaflega hétu þeir The Ronnie Drew Ballad Group. Nafnið The Dubliners kom frá samnefndri skáldsögu írska rithöfundarins James Joyce. Upprunalega liðskipanin var með aðalsöngvarana Luke Kelly og Ronnie Drew og einnig Ciarán Bourke og Barney McKenna. Þeir spiluðu oft í Dublin og London í upphafi ferilsins. Árið 1963 spiluðu þeir í þætti BBC í Edinborg og vegna þessarar athygli náðu þeir eyrum plötufyrirtækisins Transatlantic records og fengu plötusamning. Lög þeirra hófu að heyrast í útvarpi. Vinsældir þeirra jukust þegar þeir komu fram í Top of the Pops árið 1967 með slagarann "Seven Drunken Nights" og síðar þegar þeir komu þeir fram í The Ed Sullivan Show í Bandaríkjunum. The Dubliners tóku stundum pólitísk lög sem varð til þess að írska ríkisútvarpið RTÉ spilaði ekki tónlist þeirra frá 1967–71.

Árið 1974 féll Ciaran Bourke niður á sviði vegna heilablóðfalls. Hann kom fram stopult með hljómsveitinni síðan og lést árið 1988. Luke Kelly fékk heilaæxli árið 1980 en hélt áfram að spila með hljómsveitinni þar til hann dó árið 1984. Hljómsveitin fékk í gegnum árin nýja meðlimi og liðskipanin tók ýmsum breytingum.

Þekkt lög með The Dubliners eru meðal annars "Whiskey in the Jar, Rocky Road to Dublin, The Wild Rover og Dirty Old Town."

The Dubliners hefur haft áhrif á þjóðlagarokkhljómsveitir eins og The Pogues, Dropkick Murphys og Flogging Molly. Þeir hafa unnið með The Pogues nokkur skipti og náði lagið "The Irish Rover" vinsældum af því samstarfi.

Haustið 2012, eftir að hafa spilað í hálfa öld, lýstu The Dubliners yfir að hafa lagt upp laupana en síðasti stofnmeðlimurinn Barney Mckenna hafði þá látist. Ronnie Drew lést árið 2008. Þó héldu 2-3 meðlimir áfram að spila sem "The Dublin Legends".

The Dubliners héldu tónleika á Íslandi árin 1978 og 1981. ,

Meðlimir.

Ciarán Bourke – söngur, gítar, flauta, munnharpa. (1962–73, 1973–74; gestur til – 1987) &lt;br&gt;

Ronnie Drew – söngur, gítar (1962–74, 1979–95, 2002, 2005)&lt;br&gt;

Luke Kelly – söngur, banjó (1962–65, 1965–83)&lt;br&gt;

Barney McKenna – banjó, mandólín, harmónikka, söngur (1962–2012)&lt;br&gt;

John Sheahan – fiðla, mandólín, flauta (1964–2012)&lt;br&gt;

Jim McCann – söngur, gítar (1973, 1974–79, 1984, 1987, 2002, 2011, 2012)&lt;br&gt;

Seán Cannon – söngur, gítar (1982–2012)&lt;br&gt;

Eamonn Campbell – gítar, mandólín (1984, 1988–2012)&lt;br&gt;

Paddy Reilly – söngur, gítar (1984, 1995–2005)&lt;br&gt;

Patsy Watchorn – söngur, banjó, bodhrán-tromma (2005–2012)
Amy Holland

Amy Holland (fædd Amy Celeste Boersma, 15. maí 1953 í Palisades, New York-fylki) er bandarískur poppsöngkona af hollenskum uppruna.

Hún var tilnefnd til Grammy-verðlaunanna árið 1981, í flokki "Best New Artist", en vann þau þó ekki. Þekktustu lög hennar eru "How Do I Survive" (Billboard 200 #22), "She's on Fire", "Turn Out the Light" (notað voru í kvikmyndinni "Scarface" árið 1983).
Grímur Marinó Steindórsson

Under the Sign of the Black Mark er þriðja hljómplata sænsku þungarokkshljómsveitarinnar Bathory. Platan var tekin upp í september árið 1986 en ekki gefin út fyrr en 11. maí árið 1987 með aðstoð utgáfufyrirtækisins New Renaissance Records og Under One Flag. Platan er einna þekktust fyrir að hafa leikið lykilhlutverk í að skapa "fyrri kynslóð" svartmálmss, og hafði einnig stórtæk áhrif á "seinni kynslóðina" sem birtist upp úr 1990 í noregi.
David Attenborough

Sir David Frederick Attenborough (fæddur 8. maí 1926) er enskur náttúrufræðingur og fjölmiðlamaður. Hann er best þekktur fyrir að semja og kynna "Life" sjónvarpsþættina þar sem hann fjallar um dýra- og plöntulíf jarðar. Hann hefur gefið út út fjöldann allan af fræðsluefni, aðallega fyrir sjónvarp en líka bækur.

Attenborough fæddist í Isleworth í vestur-London, en ólst upp í Leicester þar sem faðir hans var skólastjóri. Hann er miðjubarn og á tvo bræður. Foreldrar hans ættleiddu einnig tvær gyðingastúlkur í síðari heimsstyrjöld. Í æsku safnaði Attenborough steingervingum, steinum og öðrum náttúrufyrirbrigðum. Árið 1945 lærði hann jarðfræði og dýrafræði við Cambridge og hlaut gráðu í náttúruvísindum. Árið 1950 giftist Attenborough Jane Elizabeth Ebsworth Oriel ( hún lést árið 1997). Þau eignuðust tvö börn: Robert og Susan. Sama ár sótti hann um starf sem þáttastjóri í útvarpi BBC en var hafnað fyrst en ferilskráin vakti athygli og fékk hann stöðu þar árið 1952. Attenborough varð stjórnandi hjá BBC Two árið 1965 og fór ferðir til meðal annars Tansaníu og Indónesíu til að taka upp myndefni og kynna.

Attenborough hefur síðan gert ótal fræðsluþátta. Þáttaröðin "Wildlife on One", á BBC One, gekk frá 1977 til 2005 og taldi 253 þætti. Þáttaröðin "Life on Earth" (1979) var sú viðamesta sem BBC hafði gert og olli straumhvörfum í fræðsluþáttagerð. Nýjasta kvikmyndatökutækni var beitt hverju sinni og nutu þættirnir gífurlegra vinsælda, ekki síst vegna þess smitandi áhuga sem Attenborough sýndi viðfangsefni sínu. Af nýlegum þáttum hefur Planet Earth (2006) notið vinsælda.

Attenborough hefur látið ýmisleg málefni til sín taka: Loftlagsmál , sólarorku og mannfjöldaþróun má helst nefna. Attenborough hefur verið í liði með m.a. Richard Dawkins um að banna kennslu sköpunarhyggju í breskum skólum. Björk Guðmundsdóttir vann með Attenborough árið 2012 við gerð heimildarmyndarinnar "The nature of music". Ýmsar dýrategundir lifandi og útdauðar hafa verið nefndar eftir honum.

Heimild.

Fyrirmynd greinarinnar var David Attenborough á ensku Wikipedia. Skoðuð 18. mars, 2016.

Tenglar.

Heiðursdoktorinn David Attenborough. Stiklað á stóru á ferli Davids Attenborough. Líf- og umhverfisvísindadeild
Alpareynir

Alpareynir (Sorbus mougeotii) er tegund af reyni upprunnin frá fjöllum mið og vestur Evrópu frá Pýreneafjöllum austur yfir Alpana til Austurríkis, norður til Vosgesfjalla.

Þetta er lauffellandi runni eða tré sem verður 8–10 m (sjaldan 20 m) hátt, oft margstofna, með boli allt að 30 cm (sjaldan 50 cm) að ummáli og gráum berki; krónan er þétt, breið egglaga, með fjölda uppréttra greina. Blöðin eru glansandi dökkgræn að ofan, og þétt hvítærð að neðan, 6–10 sm löng og 3–5 sm breið, breiðust næst miðju, gróftennt, með sjö til tólf breiðum tönnum hvoru megin. Haustliturinn er dauf grá-brúnn. Blómið er 10mm í ummál, með fimm hvítum krónublöðum. Berið er skærrautt 10–12 mm að ummáli. Berið er ólystugt en étið af þröstum og fleiri fuglum að hausti, sem dreifa fræjunum.

Nánustu ættingjar alpareynis eru: "Sorbus anglica", sem þekkist helst á aðeins breiðari blöðum, og "silfurreynir" (Sorbus intermedia), sem er með blöðin ljósgrá að neðan og með dýpri skerðingu og tennurnar vísa meir út til hliðanna en fram, berin ekki eins skærrauð, og eru með ákveðnari trjálögun og útstæðari greinum. Allir eru fjórlitna (tetraploid) apomictic tegundir sem sá sér án frjóvgunuar (geldæxlun) og upphaflega af blendingsuppruna; á milli "sorbus aria" og "sorbus aucuparia".

Ræktun og nytjar.

Hann er víða ræktaður sem skrauttré í norður Evrópu, þó yfirleitt rangt greindur (sem "sorbus intermedia") og í raun óþekktur. Þó honum hafi verið lýst 1858, var hann fyrst nýttur í almenna ræktun um 1950 af Danska , Þá sem "nýtt og endurbætt form" af "Sorbus intermedia", stundum með afbrigðisheitið 'latifolia' (sem jók á ruglinginn vegna tegundarinnar "Sorbus latifolia"). Alpareynir er velmetinn vegna þols gegn mengun og erfiðum jarðvegi, og er oft nýttur í uppræktun á gömlum námuhaugum og sem runnar við vegkanta. Hann hefur einnig reynst þolinn gegn hafrænu loftslagi með köldum sumrum, vex t.d. betur en "S. intermedia" á Færeyjum.
Kanadalykill

Kanadalykill (fræðiheiti "Primula mistassinica") er blóm af ættkvísl lykla. Tegundarheitið vísar til Mistassini-vatns í Quebec, Kanada. Henni var fyrst lýst af André Michaux.

Lýsing og búsvæði.

Plönturnar 5-15 cm, jurtkenndar; hvirfingar stakar. Blómin er 1-5, sjaldan 10 saman á stilki, 5 - 20 mm að þvermáli, bleik til hvít með gulu opi. 2"n" = 18.

Þó hún sé útbreiddust allra lyklategunda í Norður Ameríku, er hún talin sjaldgæf eða í hættu í mörgum hlutum útbreiðslusvæðis hennar. Erfiðleikar hennar tengjast þörfum á búsvæði, sérstaklega í suðurhluta útbreiðslusvæðis hennar. Þarf hún helst raka kletta, mýrar og flæður, og strendur vatna og áa.

Útbreiðsla.

Kanadalykill vex í norðaustur Bandaríkjunum og megninu af Kanada
Blaðlögun

Blaðlögun.

Blaðlögun plantna er margvísleg.

Laufblað skiftist í blöðku, blaðstilk og blaðfót. Við blaðfótinn eru oft blaðflipar sem nefnast axlablöð, en blaðöxl er kverkin/skilin milli stönguls og blaðstilks.
Hæðalykill

Hæðalykill (fræðiheiti "Primula beesiana") er blóm af ættkvísl lykla.
Mjallarlykill

Mjallarlykill (fræðiheiti "Primula chionantha") er blóm af ættkvísl lykla.

Undirtegundir.

Tegundin skiftist í eftirfarandi undirtegundir:
Primula forrestii

"Primula forrestii" er blóm af ættkvísl lykla sem var fyrst lýst af Isaac Bayley Balfour.
Kínalykill

Kínalykill (fræðiheiti "Primula sikkimensis") er blóm af ættkvísl lykla sem var lýst af William Jackson Hooker.

Lýsing.

Kínalykill er einn af stærstu lyklunum, með blómstöngla að 90 sm. Blöðin eru öfugegglaga til oddbaugótt, oft glansandi og hrukkótt, dökkgræn, blaðleggurinn styttri en blaðkan. Blómin eru í einum eða tvem sveipum með 20 eða fleiri drjúpandi blóm á 10 sm. löngum, grönnum blómleggjum. Bjöllulaga blómin eru brennisteinsgul, rjómagul eða sjaldan beinhvít með sætan ilm.

Útbreiðsla og búsvæði.

Kínalykill vex í Himalajafjöllum; í Arunachal Pradesh, Sikkim og vestur Bengal, í 3000-4400 m. h. y. sjávarmáli. Þar vex hann í rökum jarðvegi og við árbakka.

Ræktun.

Hefur reynst vel hérlendis.
Laufeyjarlykill

Laufeyjarlykill (fræðiheiti "Primula vulgaris") er blóm af ættkvísl lykla.
Vetrarlykill

Vetrarlykill (fræðiheiti "Primula bella") er blóm af ættkvísl lykla.
Deslykill

Deslykill (fræðiheiti "Primula deorum") er blóm af ættkvísl lykla.
Völvulykill

Völvulykill (fræðiheiti "Primula waltonii") er blóm af ættkvísl lykla. Hann er nefndur eftir H. J. Walton, enskum lækni og náttúrufræðingi.

Lýsing.

Illmandi blómin eru bleik til vínrauð, bjöllulaga á 18 til 70 sm. löngum stönglum. Þau eru 7 til 30 saman. Blöðin eru í hvirfingu á stuttum vængjuðum leggjum, 3.5 til 18sm. löng og 1.2 til 4sm. breið.

Útbreiðsla og búsvæði.

Völvulykill er upprunninn frá Bútan og Sikkim þar sem hann vex á grasivöxnum hlíðum og við ár í 3900-5300 m. hæð yfir sjávarmáli.

Ræktun.

Afar harðgerð og auðræktuð tegund. Sáir sér töluvert, að minnsta kosti norðanlands og á það til að mynda blendinga með öðrum tegundum Harðgerðastur lyklanna og fer hærra upp í Himalajafjöllum en nokkur annar lykill. Blómgast í ágúst til september.
Snælykill

Snælykill (fræðiheiti "Primula nivalis") er blóm af ættkvísl lykla.
Klettalykill

Klettalykill (fræðiheiti "Primula saxatilis") er blóm af ættkvísl lykla.
St. Kilda

St Kilda er óbyggður eyjaklasi á Bretlandseyjum og afskekktasti hluti Bretlandseyja, mikilvæg varpstöð sjófugla og á lista Heimsminjaskrár UNESCO yfir mikilvæga staði, bæði vegna náttúru og sögu. Samtals ná eyjarnar yfir 8,546 km².

Á St. Kilda er stærsta súlubyggð í heimi, með 60.428 pörum 1994-95 og áætlað var að þau væru 61.340 árið 2000. Þar voru þegar orðin um 50 þús. varppör um 1960.

Eyjaklasinn er vestur af Benbecula-eyju í Ytri-Suðureyjum, og í honum eru (í stærðarröð) eyjarnar Hirta, Soay, Boreray, Dùn, Stac an Armin, Stac Lee og Levenish.

Enginn dýrlingur er tengdur eyjunum og er talið að "St Kilda" sé afbökun á orðinu "skildir" sem talið er að víkingar hafi gefið þeim.

Árið 1930 voru síðustu íbúar eyjanna fluttir á brott. Sauðfé gengur nú sjálfala á eyjunum. Enn eru þó mannaferðir þar, annars vegar vísindamenn sem rannsaka villt sauðfé á Soay og hins vegar starfsmenn ratsjárstöðvarinnar á Hirta, en henni er ætlað að fylgjast með skotflaugatilraunum sem breski herinn er með á áðurnefndri Benbecula-eyju.

Eyjarnar eru nú eign skoskra yfirvalda.