arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Voyager 1

Voyager 1 er könnunarfar sem NASA skaut á loft þann 5. september 1977. Geimfarið var hluti "Voyager"-áætlunarinnar og var því skotið á loft 16 dögum á eftir tvíbúrageimfarinu "Voyager 2". "Voyager 1" hefur verið starfandi í 40 ár og 5 mánuði og er ennþá tengt Deep Space Network þar sem það tekur á móti skipunum og skilar gögnum til jarðar. Þann 2. janúar 2018 var það 21 milljarða km frá jörðinni og er það geimfar sem hefur farið lengst frá jörðinni allra.

Meðal markmiða "Voyager 1" var að fljúga framhjá Júpíter, Satúrnusi og stærsta tungli Satúrnasar Títani. Þó hægt hefði verið að láta "Voyager 1" fljúga framhjá Plútó var ákveðið að mikilvægara væri að senda það til Títans því vitað var að það væri með töluverðan lofthjúp. Það safnaði gögnum um veðurfar, segulsvið og hringina um pláneturnar tvær. "Voyager 1" var fyrsta geimfarið sem tók skýrar myndir af tunglum plánetnanna tveggja.

Eftir að aðalleiðangri "Voyager 1" lauk þann 20. nóvember 1980 þegar það flaug framhjá Satúrnusi varð það sá þriðji af fimm manngerðum hlutum sem hafa náð þeim lausnarhraða sem þarf til að fara út úr sólkerfinu. Þann 25. ágúst 2012 fór "Voyager 1" út úr sólvindshvolfinu og inn í miðgeiminn.

Áætlað er að starfsemi "Voyager 1" haldi áfram til ársins 2025 en þá munu rafalar þess ekki framleiða nógu mikið rafmagn til að knýja það áfram lengur.
Endurgjöf

Endurgjöf á sér stað ákveðið hlutfall úttaks úr kerfi sendist aftur í kerfið sem ílag. Hugtakið hefur breiða merkingu og snertir fjölbreytt fagsvið svo sem eðlisfræði, verkfræði, hagfræði, vistfræði og líffræði.

Endurgjöf getur ýmist verið "neikvæð" eða "jákvæð". Neikvæð endurgjöf vinnur á móti áætlaðri útkomu kerfisins, þar sem jákvæð endurgjöf vinnur með honum og styrkir hann.
Bjöllulyng

Bjöllulyng (fræðiheiti: "Vaccinium") er algeng og útbreidd ættkvísl runna eða dvergrunna í lyngætt. Ber margra tegundanna eru étin af mönnum og nokkur eru mikilvæg söluvara, þar á meðal trönuber, bláber, aðalbláber,runnabláber og rauðber. Eins og margar aðrar tegundir af lyngætt, vaxa þau helst í súrum jarðvegi.
Sigurrós

Sigurrós er íslenskt kvenmannsnafn. Nafnið er samsett úr orðunum sigur og rós.

Dreifing á Íslandi.
Skákbox

Skákbox er einstaklingsíþrótt sem sameinar skák og hnefaleika (box).

Íþróttin var búin til af hollenska listamanninum Iepe Rubingh og kom fyrst fyrir almenningsjónir í september 2003 á listasýningu í Berlín.

Hver leikur er 11 lotur, 6 þeirra eru skák og 5 þeirra hnefaleikar. Hver skáklota tekur 4 mínútur, hver boxlota tekur 2 mínútur. Keppendur hafa 12 mínútur á skákklukkunni.

Sigur vinnst þegar eitt af eftirfarandi á við:

Ef skákinni lauk með jafntefli þá sigrar sá sem hlaut fleiri stig í hnefaleikalotunum. Ef enn er jafnt, þá er þeim sem lék svartan í skákinni dæmdur sigur.
Listi yfir þjóðgarða á Spáni

Þjóðgarðar á Spáni eru fimmtán; tíu á Íberíuskaga, fjórir á Kanaríeyjum og einn á Baleareyjum.

Teide-þjóðgarðurinn með eldfjallinu Teide er fjölsóttastur en 30% gesta þjóðgarðanna fara um hann. Picos de Europa-þjóðgarðurinn, fjalllendi á Norður-Spáni er næstvinsælastur með 18% og Timanfaya-þjóðgarðurinn, annað eldfjall á Kanaríeyjum á eyjunni Lanzarote, er í þriðja sæti með 13% gesta þjóðgarðanna (tölur frá 2009).
Svartaskur

Svartaskur (fræðiheiti: "Fraxinus nigra") er tegund af aski sem vex í stórum hluta Kanada og Norðaustur-Bandaríkjunum, frá vesturhluta Nýfundnalands vestur til Suðaustur-Manitoba, og suður til Illinois og Norður-Virginíu. Var áður algengur en hefur á síðari árum fækkað mjög vegna sníkjudýrsins Agrilus planipennis.

Lýsing.

Svartaskur er meðalstórt tré, 15 til 20 m hátt með um 60 cm stofnþvermál, eða einstaka sinnum allt að 160 cm í þvermál. Börkurinn er grár, þykkur og svampkenndur, jafnvel á ungum trjám, og verður hreistraður og sprunginn með aldri. Vetrarbrum eru dökkbrún til svört, með mjúkri áferð. Blöðin eru gagnstæð og samsett með 7–13 (oftast 9) smáblöðum. Hvert blað er 20-45 cm langt, smáblöðin eru 7-16 cm löng og 2,5–5 cm breið, með fíntenntum jaðri. Smáblöðin eru stilklaus. Blómin koma að vori, rétt á undan blöðunum, í gisinni blómskipan, þau eru lítt áberandi og án krónublaða, enda vindfrjóvguð. Fræin eru 2,5-4,5 cm löng með væng.

Vistfræði og verndunarstaða.

Svartaskur kemur oft fyrir í mýrum, ósjaldan með hinum náskylda kvekaraaski (Fraxinus pennsylvanica). Haustliturinn er gulur. Svartaskur er ein af fyrstu tegundunum til að fella lauf að hausti í heimkynnum sínum. Hann er einnig mjög skyldur grænaski, Fraxinus mandschurica, og blandast honum auðveldlega. Eru jafnvel efasemdir um að þeir séu í raun aðskildar tegundir.

Svartaskur er fæða ýmissa fiðrildategunda (Lepidoptera).

Hann var eitt sinn talinn algengur og engar áhyggjur hafðar af verndun hans, en það var fyrir komu Agrilus planipennis, sem fannst fyrst í Norður Ameríku 2002. Hins vegar hefur þessi plága breiðst út um útbreiðslusvæði hans og innan fárra ára mun hann verða nær horfinn. Svipuð örlög bíða kvekaraasksins. Umboðsmaður "U.S. Forest Service" áætlaði 2014 að "níutíu og níu prósent asktrjáa í Norður Ameríku munu líklega deyja." Bláaskur og hvítaskur (Fraxinus americana) eru aðeins lítið eitt minna móttækilegir.

Nytjar.

Indíánar í norðaustanverðri N-Ameríku nota við hans í körfur og álíka. Hann er einnig vinsæll til að gera úr rafmagnsgítara og bassa vegna góðs hljómburðar.

Gerð körfurenninga.

Svartaskur er nokkuð sérstakur meðal trjáa í Norður-Ameríku fyrir að vera án trefja sem tengja saman árhringina. Þetta kemur sér vel fyrir körfugerðarfólk. Ef barið er á timbrið með hamri kremst vorvöxturinn og dökkt sumarvaxtarlagið losnar frá í löngum renningum. Renningarnir eru jafnaðir og snyrtir og notaðir í körfugerð. Indíánar í skógum Norðaustur-Ameríku gerðu einnig körfur úr berkinum, sem venjan var að nota í berjatínslu.

Á Íslandi.

Þessi tegund hefur lítið eitt verið reynd hérlendis og kelur lítið.
Knattspyrnufélagið 1949

Knattspyrnufélagið 1949 eða K-49 var reykvískt íþróttafélag sem stofnað var 5. júlí 1949. Félagið hóf þegar æfingar í knattspyrnu og handknattleik og fékk aðild að ÍSÍ en starfsemin lognaðist útaf á árinu 1950.

Sagan.

Mikil gerjun var í félagsmálum reykvískra knattspyrnumanna árið 1949. Þrjú ný félög fengu aðild að Íþróttabandalagi Reykjavíkur: K-49, Skandinavisk boldklub og Knattspyrnufélagið Þróttur, aðeins það síðastnefnda reyndist þó lífvænlegt.

Hópur ungra knattspyrnumanna stofnaði K-49 og fóru æfingar félagsins einkum fram á Háskólavellinum. Kjörin var bráðabirgðastjórn og var formaður valinn Ingjaldur Kjartansson. Hann hafði numið hárskeraiðn í Kaupmannahöfn fyrir heimsstyrjöldina og á þeim tíma leikið knattspyrnu með KFUM Boldklub sem hafnaði í þriðja sæti í Danmerkurkeppninni árið 1938. Ingjaldur hafði einnig verið félagsmaður í Val. Í árslok 1949 var formleg stjórn kjörin og tók þá Kristján Hoffmann við formennskunni.

Þjálfari K-49 var Ove Jörgensen, danskur maður sem leikið hafði knattspyrnu með góðum árangri í heimalandi sínu.

Þótt knattspyrna væri aðalíþróttagrein félagsins æfði það líka handbolta og tók þátt í Reykjavíkurmóti haustið 1949.

Búningur.

Búningur félagsins var hvítur bolur með blárri rönd 10 cm. breiðri þvert yfir brjóst og bak. Merki félagsins á brjósti. Blátt hálsmál og

blá rönd framan á ermum. Buxur bláar. Sokkar hvítir með bláum þverröndum.
Betula chinensis

Betula chinensis er tegund af birkiætt sem finnst í Kína og Kóreu í 700 - 3000 m. hæð.

Lýsing.

Þessi tegund verður um 5 m há með grábrúnan börk. Blöðin eru tígullaga til egglaga, 1,5 - 6 sm löng og 1 - 5 sm. Blómgun er frá maí til júní og fræið er þroskað í júlí til ágúst.
Kantabríufjöll

Kantabríufjöll (spænska: Cordillera Cantábrica) er einn af meginfjallgörðum Spánar. Þau spanna 300 kílómetra; frá vesturendimörkum Pýreneafjalla til galisíska hálendisins ú vestri. Hæsti punktur þeirra er

Torre de Cerredo (2.648 m.). Picos de Europa-tindana má finna í miðhluta fjallanna og samnefndan þjóðgarð ásamt fleiri vernduð svæði.

Kantabríufjöll marka skil á þurrara svæði í suðri og rigningarsamara svæði í norðri. Tvö verndarsvæði fyrir evrópska vísunda eru á svæðinu. Úlfur og brúnbjörn eru meðal villtra spendýra. Skógarbeyki er megintrjátegund í skógum fjallanna. Skíðaaðstaða er í Alto Campoo, Valgrande-Pajares and Manzaneda.
Betula honanensis

Betula honanensis er tegund af birkiætt sem var lýst af S.Y.Wang och C.L.Chang. Engar undirtegundir finnast skráðar.
Tadsíkíska

Tadsíkíska er íranskt mál sem talað er af um 8 milljón manns í Tadsíkistan, (þar sem það er opinbert mál), Úsbekistan og Afganistan.
Archibald Primrose, jarl af Rosebery

Archibald Philip Primrose, 5. jarlinn af Rosebery og 1. jarlinn af Midlothian (7. maí 1847 – 21. maí 1929) var breskur stjórnmálamaður úr röðum Frjálslynda flokksins sem var forsætisráðherra Bretlands frá mars 1894 til júní 1895. Frá dauða föður síns árið 1851 til dauða afa síns árið 1868 var hann kallaður Dalmeny lávarður.

Rosebery vakti fyrst athygli Breta árið 1879 þegar hann tók þátt í kosningaherferð William Ewart Gladstone. Hann var síðan í stuttan tíma settur yfir stjórn Skotlands eftir að Gladstone vann kosningarnar og Frjálslyndir mynduðu nýja ríkisstjórn. Honum gekk best sem formaður héraðsráðs Lundúna árið 1889. Hann gekk í ríkisstjórnina árið 1885 og var tvisvar utanríkisráðherra, þar sem hann gætti sérstaklega að málefnum Frakklands og Þýskalands. Rosebery tók við af Gladstone sem forsætisráðherra og formaður Frjálslynda flokksins árið 1894 en Frjálslyndir töpuðu þingkosningum næsta ár. Rosebery sagði af sér sem flokksformaður árið 1896 og gegndi aldrei framar opinberu embætti. Rosebery þótti frábær ræðumaður og var kunnur sem íþróttamaður, skytta, rithöfundur, sagnfræðingur og safnari. Allt þetta vakti áhuga hans meira en stjórnmálin, sem honum fannst leiðinleg og fráhrindandi. Hann færðist smám saman hægra megin við Frjálslynda flokkinn og varð harður gagnrýnandi stefnumála hans. Winston Churchill benti á að Rosebery hefði aldrei vanist lýðræðislegri samkeppni og komst svo að orði að hann „neitaði að bugta sig og sigraði því ekki.“

Rosebery var frjálslyndur heimsvaldssinni sem studdi sterkar landvarnir, heimsvaldsstefnu erlendis og samfélagsumbætur heima fyrir. Hann var á sama tíma harður andstæðingur sósíalisma. Rosebery þykir almennt hvorki hafa verið góður utanríkisráðherra né forsætisráðherra.
Arnar Freyr Ársælsson

Arnar Freyr Ársælsson (fæddur 18. ágúst 1994) er íslenskur handknattleiksmaður. Hann leikur með FH í olísdeild karla.

Arnar Freyr hóf ferilinn sinn með Fram og var fljótt mikill leiðtogi inn á vellinum. Hann var fyrirliði alla yngri flokkana þegar hann spilaði með Fram.
Kákasusbjörk

Betula medwediewii er tegund af birkiætt sem var lýst af Eduard August von Regel. Engar undirtegundir eru skráðar.
Ficus elastica

Ficus elastica eða gúmmítré eða stofufíkjutré er sígrænt tré.
Ógnarstjórnin

Ógnarstjórnin ("la Terreur") var tímabil í sögu frönsku byltingarinnar sem einkenndist af alræðistilburðum ríkisstjórnarinnar og fjöldaaftökum á meintum gagnbyltingarmönnum. Þar sem Ógnarstjórnin varð til smám saman er deilt um það hvenær hún hófst í reynd: ýmist er miðað við stofnun byltingardómstólsins í mars árið 1793, við septembermorðin árið 1792 eða við fyrstu aftökurnar í júlí árið 1789. Ógnarstjórnin og aftökurnar sem fylgdu henni stóðu sem hæst eftir að Fjallbúahópurinn svokallaði tók við stjórn franska lýðveldisins árið 1793. Almennt er miðað við að henni hafi lokið þegar leiðtoga Fjallbúanna, Maximilien Robespierre, var steypt af stóli og hann hálshöggvinn á fallöxinni þann 28. júlí 1794.

Eftir að franska konungdæmið var leyst upp þann 10. ágúst 1792 og fulltrúar Gírondína á franska stjórnlagaþinginu voru handteknir frá 31. maí til 2. júní næsta ár tók Fjallbúahópurinn ("les Montagnards") við stjórn fyrsta franska lýðveldisins. Franska lýðveldið var þá í miðju fyrsta franska byltingarstríðinu og jafnframt í miðri borgarastyrjöld gegn konungssinnum og sambandssinnum. Því var því stjórnað með valdbeitingu og bælingu á öllu andófi sem talið var til „gagnbyltingarsinna“. Á sama tíma stóðu Fjallbúarnir í valdabaráttu gegn Gírondínum, hófsamari byltingarmönnum, Hébertistum (sem studdu enn ofsafengnari valdbeitingu en Fjallbúarnir) og stuðningsmönnum Georges Jacques Danton, sem hafði látið lífið undir fallöxinni að undirlagi Robespierre. Eftir fullnaðarsigur lýðveldissinna innan Frakklands sameinuðust þessir hópar á móti Robespierre og fylgismönnum hans og létu taka þá af lífi 28. júlí 1794. Þar með lauk Ógnarstjórninni, ofbeldisfyllsta kafla frönsku byltingarinnar.

Á tíma Ógnarstjórnarinnar voru um 500.000 manns fangelsaðir og um 100.000 drepnir, ýmist í opinberum aftökum eða stjórnlausum fjöldamorðum. Um 17.000 manns voru hálshöggnir undir fallöxinni og 20.000 til 30.000 voru skotnir til bana. Frá júní 1793 til júlí 1794 voru 16.594 manns formlega dæmdir til dauða í Frakklandi, þar af 2.639 í París.
Töfraljósker

Töfraljósker einnig þekkt undir latneska heitinu lanterna magica er forn tegund af myndvarpa eða skuggamyndavél þar sem myndir sem gátu verið málaðar, prentaðar eða ljósmyndir voru settar á gagnsæja glerplötu fyrir framan eina eða fleiri linsur og ljósuppsprettu og varpað þannig upp á vegg eða svið. Þessi tækni var þróuð á 17. öld og var í fyrstu aðallega notuð til skemmtunar og sem töfrabrögð. Á 19. öld var þessi tækni þróuð áfram og notuð til að sýna fræðsluefni. Lítil töfraljósker voru notuð sem leikföng barna. Töfraljósker voru í notkun fram á miðja 20. öld en þá ruddu sér til rúms 35 mm skyggnuvélar.
Svartsengi

Svartsengi er hraun og eldstöðvabelti á Reykjanesi.
Risadiskur

Risadiskur (fræðiheiti: "Pecten maximus") er skeldýr af diskaætt. Hann lifir á sand og mölbotni en getur einnig fundist í leðju. Hún finnst frá grunnsævi niður á um 250 m dýpi. Ungviðið hreyfir sig lítið en þegar skeli verður fullorðin þá synda skeljarnar um. Lífverur sem búa í sand, möl og leðju dekka lokin þannig að aðeins jaðar parturinn af skelinnni (aðeins armurinn og augun) myndu sjást; sem er sá partur sem er mest athafnarsamur að degi til. Þegar skelinni líður eins og einhver sé að fylgjast með henni, eins og þegar dýr hreyfir sig hratt í hringum hana þá fer hún inní skelina og verður næstum ósýnileg. Risadiskur liggur venjulega innfeldur í litlum holum í sjávarbotni. Innfeldninni er náð með röðum af kraftmiklum tilfærslum (lokun á ventli) þar sem vatninu er fleygt frá möttulholi og lyftir skelinni að því sjónarhorni þar sem hún snýr að sjávarbotni, svo seinni vatnsbunan blæs dæld í botnfallið. Risadiskur hefur tilhneigingu til að vera nægur bara inní eða bara í burtu frá svæðum með sterkum straumum. Risadiskur sem býr á svæðum á verndarsvæðum vex hraðar en þeir sem eru á meira opinberum svæðum .

Útlit/stærð.

Risadiskurinn er tvíkynja. Risadiskurinn þroskast upp í 15 cm og verður að minnsta kosti 6 cm þegar hann verður kynþroska. Ventill á báðum skeljum hefur þannig lögun að það lýtur út eins og eyra á hvorri hlið ventilsins. Hægri ventilinn er mjög kúptur og er oft hvítur, gulleitur eða ljósbrúnn að lit, oft með streng eða bletti með dekkri litarefni. Vinstir ventillinn er flatur og ljósbleikur til rauðbrúnn að lit. Kamplaga vöxtur sem vex allt að 15 cm að lengd og báðir ventlarnir hafa 15-17 cm geislarif. Stærð er mest 17cm að þvermáli, en algengt er að hún verði 10-15 cm

Útbreiðsla.

Risadiskurinn finnst mest í kringum strendur Bretlands og Írlands. Risadiskurinn kemur sér fyrir meðfram Evrópsku Atlantshafi frá norður Noregi, suður til Pýreneasskaga og hefur einnig verið tilkynnt í Vestur-Afríki, Asoreyjum, Kanaríeyjum og Madeira. Finnst ofast í grunnum þrýstingum í sjávarbotni. Kýs frekar svæði með hreinum, fastmótaðum sandi, fínt  eða sendin möl og finnst stundum í gruggugum sandi. Dreifingin í þessari tegund er óbreytanleg og gloppótt
Sigurður ormur í auga

Sigurður ormur í auga var einn af sonum Ragnars loðbrókar og Áslaugar Kráku. Hann er einn af söguhetjum fornaldarsagnanna Ragnars saga loðbrókar og Þáttur af Ragnars sonum. Áður en hann fæddist upplýsti móðir hans að hún væri dóttir Sigurðar Fáfnisbana og Brynhildar Buðladóttur. Því til sönnunar spáði hún að sonur hennar myndi fæðast með frægðarmerki í auga. Þegar hann fæddist sást í auga hans ormur og af því fékk hann viðurnefni sitt en var sjálfur nefndur í höfuð afa síns.
Edward Smith-Stanley, jarl af Derby

Edward George Geoffrey Smith-Stanley, 14. jarlinn af Derby (29. mars 1799 – 23. október 1869) var breskur stjórnmálamaður sem var þrisvar forsætisráðherra Bretlands. Hann var formaður breska Íhaldsflokksins lengur en nokkur annar, í um 22 ár. Til ársins 1834 var hann kallaður Edward Stanley og Stanley lávarður frá 1834 til 1851. Hann er einn af fjórum breskum forsætisráðherrum sem hafa gegnt embættinu í þrjú eða fleiri aðskilin skipti. Hann var þó aðeins forsætisráðherra í þrjú ár og 280 daga samtals.

Ríkisstjórnir.

Derby stofnaði minnihlutaríkisstjórn í febrúar árið 1852 eftir að Viggaríkistjórn Russell lávarðar sprakk. Í stjórninni var Derby forsætisráðherra og Benjamin Disraeli var fjármálaráðherra. Ríkisstjórnin var kölluð „Hver? Hver?-stjórnin“ ("Who? Who? ministry") því Derby neyddist til þess að ráða fjölmarga nýja og óreynda menn í hana vegna klofnings innan Íhaldsflokksins. Þegar nöfn ríkisstjórnarmeðlimanna voru lesin upp á lávarðadeild breska þingsins kallaði hinn aldurhnigni og heyrnarsljói Wellington lávarður hvað eftir annað: „Hver? Hver?“ Ríkisstjórnin entist ekki lengur en til desember sama árs, því þegar Disraeli kynnti fyrstu fjárlög sín fyrir þinginu reyndust þau svo óvinsæl að vantrauststillaga var strax samþykkt gegn stjórninni.

Derby stofnaði nýja minnihlutastjórn árið 1858 eftir að ríkisstjórn Palmerstons lávarðar hrundi. Disraeli varð aftur fjármálaráðherra. Þessi ríkisstjórn batt enda á yfirráð Austur-Indíafélagsins á Indlandi og færði Indland undir bein yfirráð Bretlands. Líkt og fyrsta ríkisstjórn Derby var þessi stjórn skammlíf og önnur vantrauststillaga var samþykkt gegn henni eftir eitt ár.

Derby varð forsætisráðherra í þriðja og síðasta sinn árið 1866 eftir að önnur ríkisstjórn Russell lávarðar hrundi. Árið 1867 kom ríkisstjórnin á umbótum í kosningakerfinu sem gaf mörgum nýjum kjósendum kosningarétt. Snemma næsta ár settist Derby í helgan stein af heilsufarsástæðum og Disraeli tók við sem forsætisráðherra. Disraeli var áhrifamaður í öllum ríkisstjórnum Derby og er oft talinn hafa ráðið meiru í þeim en Derby.
Sigríður Eiríksdóttir

Sigríður Eiríksdóttir (16. júní 1894 – 23. mars 1986) var íslensk hjúkrunarkona og formaður Félags íslenskra hjúkrunarkvenna í 36 ár. Hún var jafnframt formaður Hjúkrunarfélags Líknar frá 1931 til 1956 og var fyrst Íslendinga formaður Samvinnu hjúkrunarfræðinga á Norðurlöndunum (SSN).

Sigríður lauk hjúkrunarnámi í Kaupmannahöfn árið 1921 og stundaði framhaldsnám í Hróarskeldu og Vín. Í nóvember 1922 hóf Sigríður störf hjá Líkn. Fyrstu tvö árin við bæjarhjúkrun og eftir það sem hjúkrunarkona Berklavarnarstöðvarinnar. Árið 1924 fór Sigríður til Kaupmannahafnar á vegum Líknar til þess að kynna sér berklavarnarstöðvar.

Sigríður vann í mörg ár sem stundakennari í heilsufræði og hjúkrun við Kvennaskólann í Reykjavík og Húsmæðraskólann. Hún var einnig varabæjarfulltrúi í Reykjavík á árunum 1950-1954 og fulltrúi í Heimsfriðarráðinu. Hún hlaut ýmis verðlaun og viðurkenningar á ferli sínum, m.a. Florence Nightingale-orðuna, heiðursmerki Alþjóða Rauða krossins, og riddarakross hinnar íslensku fálkaorðu.

Eiginmaður Sigríðar var Finnbogi Rútur Þorvaldsson (22. janúar 1891 - 6. janúar 1973) prófessor í verkfræði við Háskóla Íslands.

Sigríður og Finnbogi Rútur eignuðust tvö börn, Vigdísi Finnbogadóttur, fv. forseta Íslands, f. 15. apríl 1930 og Þorvald Finnbogason, stúdent, f. 21. desember 1931, d. 2. ágúst 1952

Heimildir.

Lýður Björnsson, Saga Hjúkrunarskóla Íslands 1931-1986. (Reykjavík, 1990)

Margrét Guðmundsdóttir, Verðir heilbrigðinnar. Hjúkrunarfélagið Líkn 1915-1935. Söguspegill. Afmælisrit Árbæjarsafns. Ritstjóri Helgi M. Sigurðsson. (Reykjavík,1992). bls. 258-279.
Rússaþyrnir

Rússaþyrnir (fræðiheiti: "Crataegus ambigua") er tegund af þyrnaættkvísl, ættuð frá vestur Asíu og austur Evrópu, að meðtöldum Armeníu, Íran, Rússlandi, og Tyrklandi. Hann er runni eða tré að 12 m hæð. Berin eru dökkrauð til purpuralit eða svört, með einum eða tvemur fræjum.

Á Akureyri hefur hann verið reynst þokkalega.

"Crataegus ambigua" er náskyldur "Crataegus songarica", tegund með svörtum berjum.
Olympíustrumpurinn

Olympíustrumpurinn (franska: "Les Schtroumpfs Olympiques") er ellefta bókin í ritröðinni um Strumpana og kom út árið 1979. Listamaðurinn Peyo teiknaði og samdi söguna. Hún var jafnframt sjöunda strumpabókin sem kom út á íslensku árið 1980.

Söguþráður.

"Olympíustrumpurinn" er eina saga bókarinnar. Efnt er til íþróttamóts í strumpaþorpinu, sem allir strumparnir vilja ólmir taka þátt í eftir að lofað er sigurlaunum, kossi frá "Strympu". Óhappastrumpur vill ólmur taka þátt, en vegna hrakfalla hans vilja aðrir strumpar ekki vera með honum í liði. Eftir margvísleg áföll og smáskrítlur í undirbúningnum fyrir íþróttamótið er Óhappastrumpur við það að gefast upp. Yfirstrumpur gefur honum töframeðal til að smyrja á nefbroddinn og Óhappastrumpur vinnur frægan sigur. Við verðlaunaafhendinguna tekur samviskan yfirhöndina og hann játar að hafa beitt ólöglegu töfralyfi, en Yfirstrumpur ljóstrar því upp að um venjulega sultu hafi verið að ræða. Öllum að óvörum hreppir þó dómarinn Gáfnastrumpur kossinn frá Strympu.

Bókin er óvenjuleg að því leyti að allar 28 blaðsíðurnar eru eitt ævintýri, þótt söguþráðurinn sé laus í reipunum á köflum.

Íslensk útgáfa.

Bókin kom út á vegum Iðunnar árið 1980 í samvinnu við danska forlagið "Carlsen". Þýðingin var gefin út undir dulnefninu "Strumpur".
Anholt

Anholt er eyja sem liggur milli Danmerkur og Svíþjóðar. Eyjan er í Kattegat og flatarmál hennar er 22,37 km². Hún er 11 km löng og um 6 km breið þar sem hún er breiðust. Árið 2016 bjuggu 145 manns í Anholt allt árið og eru þeir flestir búsettir í þorpinu Anholt By sem liggur inni í landi. Þar er einnig skólinn á eyjunni, um 3 km frá höfninni. Árlega heimsækja um 60.000 ferðamenn eyjuna, flestir að sumarlagi og er ferðaþjónusta aðalatvinnugreinin. Mörg sumarhús (300-400) eru á eyjunni.

Landslag.

Vesturhluti Anholt einkennist af jökulgörðum. Þorpið er mitt á meðal þeirra, en höfnin, sem byggð var 1902, er á norðvesturodda eyjunnar. Austurhluti eyjunnar er þekktur undir nafninu "Ørkenen" eða "Eyðimörkin". Eyðilandið þar er eitt stærsta af sinni gerð í Norður-Evrópu. Gróðurleysið þar stafar af skógareyðingu, þar voru áður skógar en er nú lyngheiði með fléttum. Reynt er að vernda þetta sérstaka landslag og árin 1995-1996 voru innfluttar fjallafurur fjarlægðar á stóru svæði á suðurhluta eyjunnar.

Á Totten sem er austuroddi eyjunnar er eitt stærsta selalátur við Danmörku. Sá hluti eyjunnar er lokaður ferðamönnum.
Smáskammtalækningar

Smáskammtalækningar, hómópatía eða samveikislækningar eru óhefðbundnar lækningar sem byggja á þeirri kenningu að lækna megi sjúkdóma með því að þynna efni sem eiga að verka gegn kvillum. Við hverja þynningu efnanna á styrkur þeirra að magnast og virknin að aukast. Uppruna smáskammtalækninga má rekja til 18. aldar þegar þýski læknirinn Samuel Hahnemann setti fram kenningu um þær.

Smáskammtalækningar hófust á Íslandi um miðja 19. öld og lög um smáskammtalækningar voru samþykkt á Alþingi 19. júlí 1879.

Rannsóknir á smáskammtalækningum sýna að þær hafa ekki meiri áhrif en lyfleysa og að útþynnta lausnin er vatnslausn. Læknar mæla ekki með aðferðinni.
Hvítyllir

Sambucus gaudichaudiana, er undirgróður í strandregnskógum í austur og suðaustur Ástralíu.

Blöðin eru samsett. Hvít blómin eru í stórum klösum og verða að gljáandi hvítum berjum, 3–6 sm í þvermál.

Nytjar.

Sæt, hvít berin eru étin af innfæddum.
Elaine Cristina

Elaine Cristina, listrænt nafn Júlia Sánchez (13. maí 1950 í São Paulo í Brasilíu) er brasilísk leikkona.

Elaine Cristina, byrjaði snemma feril sinn á aldrinum 11 ára í "A Herdeira de Ferleac". Fyrsta hlutverk hans var í "Ontem, Hoje e Sempre" á núdeildu TV Excelsior.

Hún er systir leikarans Gilmara Sanches. Hún var gift í meira en 40 ár með leikaranum Flávio Galvão, sem hún lék í skáldsögunni "O Outro", eftir Aguinaldo Silva.