arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Aldermaston-göngurnar

Aldermaston-göngurnar voru áhrifamiklar mótmælagöngur gegn kjarnorkuvígbúnaði sem bresku friðarsamtökin CND ("Campaign for Nuclear Disarmament") stóðu fyrir á sjötta og sjöunda áratugnum. Gengið var á milli kjarnorkuvopnaþróunarmiðstöðvarinnar í Aldermaston og miðborgar Lundúna, rétt rúmlega áttatíu kílómetra leið. Göngur þessar urðu þekktustu aðgerðir CND og fyrirmynd sambærilegra gangna í öðrum löndum.

Saga.

Samtökin CND voru stofnuð árið 1957 með það að meginmarkmiði að sameina andstæðinga kjarnorkuvopna í Bretlandi. Kjarnorkukapphlaup Bandaríkjanna, Sovétríkjanna og í minna mæli Bretlands stóð þá sem hæst. Strax á fyrsta starfsárinu var hannað merki samtakanna, sem fljótlega öðlaðist sess sem alþjóðlegt friðarmerki.

Fyrsta Aldermaston-gangan var haldin páskahelgina 1958. Þar var gengið frá Lundúnum til Aldermaston, en síðari göngur voru í hina áttina. Áð var á nokkrum stöðum á leiðinni þar sem slegið var upp tjaldbúðum, fluttar ræður og haldin menningardagskrá. Þessi fyrsta ganga var haldin undir merkjum friðarsamtakanna DAC, "The Direct Action Committee", en studd af CND. Allar seinni göngurnar voru í nafni CND.

Aldermaston-göngur voru árviss viðburður fram á sjöunda áratuginn. Fjöldi fólks tók þátt í göngunum og bættist sífellt í hópinn eftir því sem nálgaðist miðborg Lundúna. Tónlist var fyrirferðarmikil og náðu ýmsir baráttusöngvar göngufólks miklum vinsældum, má þar nefna lög eftir söngvaskáldið Ewan MacColl. Aðgerðirnar vöktu athygli út fyrir Bretland og urðu fyrirmyndir sambærilegra ganga til að mynda í Vestur-Þýskalandi. Samtök hernámsandstæðinga á Íslandi voru stofnuð árið 1960 í kjölfar fyrstu Keflavíkurgöngunnar, sem var augljóslega innblásin af Aldermaston-göngunum.

Deilur skipuleggjenda árið 1963 og minnkandi spenna milli risaveldanna varð til þess að hætt var að efna til göngunnar. Árin 1972 og 2004 voru þó skipulagðar göngur þar sem gengið var í hina upphaflegu átt. Reyndust þær þó mun fámennari en gömlu aðgerðirnar.
Brigitte Bierlein

Brigitte Bierlein (f. 25. júní 1949) er austurrískur dómari. Hún er fyrrum ríkissaksóknari við hæstarétt Austurríkis og hefur frá árinu 2018 verið forseti stjórnlagadómstóls landsins.

Í lok maí árið 2019 skipaði Alexander Van der Bellen, forseti Austurríkis, Bierlein kanslara utanþingsstjórnar eftir að ríkisstjórn Sebastians Kurz sprakk í kjölfar hneykslismála. Áætlað var að hún yrði kanslari þar til nýjar kosningar voru haldnar í september. Vegna langra stjórnarmyndunarviðræða gegndi hún embættinu fram í janúar 2020. Bierlein er fyrsta konan sem hefur orðið kanslari Austurríkis.

Æviágrip.

Bierlein gekk í skóla í Vín og útskrifaðist úr gagnfræðiskóla árið 1967. Hún nam lögfræði við Vínarháskóla og útskrifaðist með doktorsgráðu árið 1971.

Starfsferill.

Brigitte Bierlein tók dómarapróf árið 1975 og varð hverfisdómari í miðhluta Vínarborgar og við glæpadómstól borgarinnar. Frá 1977 var hún fylkissaksóknari, síðan starfsmaður í dómsmálaráðuneytinu og loks starfsmaður hjá ríkissaksóknara Vínarborgar. Frá árinu 1990 til 2002 var hún starfsmaður hjá skrifstofu saksóknara við hæstarétt landsins.

Árið 2003 var Bierlein útnefnd varaforseti stjórnlagadómstóls Austurríkis og árið 2018 varð hún forseti hans. Hún var fyrsta konan til að gegna báðum embættunum.

Þann 30. maí árið 2019 tilkynnti Alexander Van der Bellen, forseti Austurríkis, að hann hefði valið Bierlein til að leiða utanþingsstjórn. Van der Bellen kallaði stjórn hennar „traustsríkisstjórn“ (þýska: "Vertrauensregierung") sem ætti að sitja fram að kosningum í september. Tilkynningin kom í kjölfar þess að stjórn Sebastians Kurz féll fyrir vantrauststillögu á austurríska þinginu. Kurz hafði þá slitið stjórnarsamstarfi sínu við austurríska Frelsisflokkinn og kallað til nýrra kosninga vegna myndbands sem birt var af Heinz-Christian Strache, formanni Frelsisflokksins, að lofa ríkisverkefnum í skiptum fyrir fjárstyrki árið 2017. Van der Bellen hafði fengið samþykki flokksforingjanna Norberts Hofer, Pamelu Rendi-Wagner og Sebastians Kurz fyrir útnefningunni á Bierlein.

Bierlein gegndi kanslaraembættinu þar til stjórnarmyndunarviðræðum lauk þann 7. janúar 2020 og Kurz varð aftur kanslari.
Cistanthe amaranthoides

Cistanthe amaranthoides er plöntutegund sem var fyrst lýst af Philippi, og fékk sitt núverandi nafn af Carolin og M.A. Hershkovitz.
Cistanthe densiflora

Cistanthe densiflora er plöntutegund sem var fyrst lýst af François Marius Barnéoud, og fékk sitt núverandi nafn af M.A. Hershkovitz.
Sóleyjargata 1

Sóleyjargata 1 eða Staðastaður er hús í Reykjavík sem hýsir skrifstofur embættis forseta Íslands. Húsið reisti Björn Jónsson árið 1912 eftir teikningu Rögnvaldar Ólafssonar. Björn hafði þá nýlega sagt af sér embætti ráðherra Íslands, en lést fáeinum mánuðum eftir að hafa flutt í húsið. Nafnið "Staðastaður" var dregið af samnefndum bæ á Snæfellsnesi þar sem Elísabet Sveinsdóttir, kona Björns, ólst upp.

Skrifstofur forsetaembættisins fluttu í húsið árið 1996 um það leyti sem Ólafur Ragnar Grímsson tók við embætti. Meðal kunnra íbúa hússins áður en það komst í eigu embættisins má nefna Svein Björnsson forseta Íslands, Magnús Guðmundsson ráðherra, Þorsteinn Sch. Thorsteinsson lyfsala og Kristján Eldjárn forseta Íslands sem flutti í húsið eftir að hann lét af embætti forseta.
FK Atlantas

Futbolo klubas Atlantas var lið sem er í A lyga (D1). Liðið var stofnað árið 1962 (1996). Núverandi völlur Klaipėdos miesto centrinis stadionas tekur tæp 4.428 í sæti.
Cistanthe stricta

Cistanthe stricta er plöntutegund sem var fyrst lýst af Rodolfo Amando Philippi, og fékk sitt núverandi nafn af I. Peralta.
Geislablaðka

Geislablaðka (fræðiheiti: "Lewisia columbiana") er fjölær jurt af ættinni Montiaceae. Hún er ættuð frá vesturhluta Bandaríkjanna og frá Bresku-Kólumbíu í Kanada.

Undirtegundir.

Undirtegundir geislablöðku eru:
Merki Nepals

Merki Nepals var tekið upp í Nepal í kjölfar borgarastyrjaldarinnar árið 2008. Það er í sósíalískum anda. Í merkinu eru fáni Nepals, Everestfjall, grænar hæðir sem tákna hin frjósömu hæðardrög landsins, handtak konu og karls sem táknar jafnrétti kynjanna, yfir þeim hvítar útlínur landsins. Umhverfis þetta allt er blómsveigur lyngrósar sem er þjóðarblóm Nepals. Neðst er borði með kjörorði Nepals á sanskrít.
Guðlaugur Þorvaldsson

Guðlaugur Þorvaldsson (13. október 1924 - 25. mars 1996) var íslenskur viðskiptafræðingur, rektor Háskóla Íslands og ríkissáttasemjari.

Guðlaugur fæddist í Grindavík og voru foreldrar hans Þorvaldur Klemensson útvegsbóndi og Stefanía Margrét Tómasdóttir. Eiginkona Guðlaugs var Kristín Hólmfríður Kristinsdóttir ritari og eignuðust þau fjóra syni.

Nám og störf.

Guðlaugur lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum á Akureyri árið 1944 og kandítatsprófi í viðskiptafræði frá Háskóla Íslands árið 1950. Hann starfaði sem kennari við Núpsskóla í Dýrafirði veturinn 1944-1945, var blaðamaður við vikublaðið Fálkann frá 1946-1958, stundakennari í hagfræði við Verzlunarskóla Íslands árin 1950-1961, fulltrúi á Hagstofu Íslands 1950-1956 og deildarstjóri þar frá 1956-1966. Hann hóf störf sem stundakennari við viðskiptafræðideild Háskóla Íslands árið 1956 en var settur prófessor við deildina veturinn 1960-1961. Hann var ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu 1966-1967 en var skipaður prófessor í viðskiptafræði við Háskóla Íslands árið 1967. Hann var rektor Háskóla Íslands frá 1973-1979 og ríkissáttasemjari frá 1979-1994.

Forsetaframboð.

Árið 1980 var Guðlaugur í framboði til embættis forseta Íslands ásamt Albert Guðmundssyni, Pétri J. Thorsteinsson og Vigdísi Finnbogadóttur. Baráttan stóð einkum á milli Guðlaugs og Vigdísar en úrslit kosninganna urðu á þann veg að Vigdís var kjörin forseti með 33,8% atkvæða en Guðlaugur varð næstur með 32,3% atkvæða.

Viðurkenningar.

Guðlaugur var sæmdur riddarakrossi Hinnar íslensku fálkaorðu árið 1975 og Stórriddarakrossi Hinnar íslensku fálkaorðu árið 1979.
Niðji

Niðji er ættingi sem er tengdur viðkomandi aðila í beinan legg niður á við. Sem sagt barn aðilans, barnabarn aðilans, barnabarnabarn þess aðila, og svo framvegis. Þau tengsl geta hvort sem er verið líffræðileg eingöngu, lagaleg eingöngu, eða blanda af báðum. Tengslin geta haft mismunandi lagalegar afleiðingar.

Kjörniðji.

Kjörniðji er niðji þar sem tengsl komast á með tilstilli ættleiðingar. Mismunandi er eftir réttarsviðum hvort og þá með hvaða hætti lagalegu tengslin við hina ættina verður eftir það.

Stjúpniðji.

Stjúpniðji er niðji þar sem tengsl komast á í gegnum stjúpbarn einhvers niðjans. Í erfðarétti hafa þess konar tengsl engin réttaráhrif, en þau hafa einhver slík áhrif í barnarétti ef um er að ræða réttarsamband stjúpbarnsins og stjúpforeldrisins.
Urðablaðka

Urðablaðka (fræðiheiti: "Lewisia leeana") er fjölær jurt af ættinni Montiaceae. Hún er ættuð frá suðvestur Bandaríkjunum (Kalifornía og Oregon).

Tegundin er nefnd eftir Lambert Wilmer Lee, sem safnaði henni í Siskiyou-fjöllum rétt suður af landamerkjum Oregon 1876. Hún blandast auðveldlega "Lewisia cotyledon" í náttúrunni, og heitir blendingurinn "Lewisia x whiteae".
Mairead Corrigan

Mairead Maguire (f. 27. janúar 1944), einnig þekkt undir nafninu Mairead Corrigan Maguire og áður kölluð Mairéad Corrigan, er friðarsinni og aðgerðasinni frá Norður-Írlandi. Ásamt Betty Williams og Ciaran McKeown stofnaði hún Samtök Friðarfólksins, hóp sem hvatti til friðsamlegrar lausnar á átökunum á Norður-Írlandi. Corrigan og Williams voru sæmdar friðarverðlaunum Nóbels fyrir störf sín árið 1976.

Í seinni tíð hefur Corrigan oft gagnrýnt stefnu ísraelskra stjórnvalda gagnvart íbúum Gasastrandarinnar, sérstaklega hafnarbann Ísraela á svæðið. Í júní árið 2010 fór Corrigan með skipinu MV "Rachel Corrie" og reyndi án árangurs að rjúfa hafnarbannið.

Æviágrip.

Árið 1976 létust þrjú systurbörn Corrigans þegar liðsmaður Írska lýðveldishersins ók á þau á flótta undan lögreglunni. Atvikið varð til þess að Corrigan gekk til liðs við Betty Williams, sem hafði orðið vitni að atvikinu og hafði ákveðið að stofna til friðarhreyfingar til þess að mótmæla átökunum á Norður-Írlandi. Konurnar fóru milli húsa til að safna undirskriftum fyrir friðaráskorun til stjórnvalda og skipulögðu kröfugöngur sem löðuðu til sín tugþúsundir manna í Belfast.

Mótmælagöngur Friðarfólksins vöktu heimsathygli og leiddu til þess að Corrigan og Williams voru sæmdar friðarverðlaunum Nóbels árið 1976. Umsvif Friðarfólksins fóru hins vegar fljótt að dvína eftir verðlaunaafhendinguna og samstarf Williams og Corrigans fór að súrna. Konurnar tvær voru ósammála um hvernig verðlaunafénu skyldi ráðstafað: Williams taldi að sem verðlaunahafar ættu þær Corrigan verðlaunaféð til eigin umráða en Corrigan taldi að það tilheyrði sjóði friðarsamtakanna. Williams sagði sig að endingu úr friðarhreyfingunni árið 1980.

Anne Maguire, systir Maireads, sem hafði misst þrjú börn í atvikinu árið 1976, fyrirfór sér árið 1980. Árið 1981 giftist Mairead ekkli systur sinnar og fyrrum mági sínum, Jackie Maguire. Hún gaf ekki kost á sér til endurkjörs sem formaður Friðarfólksins sama ár. Starfsemi friðarhreyfingarinnar rann að mestu út í sandinn á næstu árum.

Mairead Maguire hefur haldið áfram að starfa með Friðarfólkinu fram til dagsins í dag. Í seinni tíð, sérstaklega eftir undirritun Föstudagssáttmálans árið 1998, hafa samtökin tekið á sig alþjóðlegri mynd og hafa látið sig ýmis málefni varða. Maguire hefur sér í lagi verið gagnrýnin á stefnu Ísraelsstjórnar gagnvart Palestínumönnum og hefur tekið þátt í mótmælaaðgerðum gegn henni.
Calandrinia caespitosa

Calandrinia caespitosa er plöntutegund sem var lýst af John Gillies og George Arnott Walker Arnott.
Calandrinia operta

Calandrinia operta er plöntutegund sem var lýst af Obbens.
Arnar Gunnlaugsson

Arnar Gunnlaugsson (3. mars 1973) er íslenskur fyrrum atvinnumaður í knattspyrnu og núverandi þjálfari Knattspyrnufélagsins Víkings.

Arnar hóf ferilinn á Akranesi og lék með ÍA til ársins 1992 þegar hann gerðist atvinnumaður í Hollandi.

Á atvinnumannaferli sínum lék Arnar með Feyenoord (1992-1994), 1. FC Nürnberg (1994-1995), Sochaux (1995-1997), Bolton (1997-1999), Leicester (1999-2002), Dundee United (2002-2003) auk þess sem hann fór til Stoke City á láni bæði árið 2000 og 2002. Hann lék 32 leiki fyrir A-landslið Íslands og gerði í þeim 3 mörk; gegn Síle, Svíþjóð og Lúxemborg.

Árangur sem þjálfari:.

Knattspyrnufélagið Víkingur

Árangur sem leikmaður:.

Leicester City

ÍA

FH

KR
Gestur Guðfinnsson

Gestur Guðfinnsson (24. september 1910 – 4. maí 1984) var ljóðskáld og blaðamaður.

Æviferill.

Gestur fæddist og ólst upp í Litla-Galtardal á Fellsströnd í Dalasýslu. Foreldrar hans voru Sigurbjörg Guðbrandsdóttir og Guðfinnur Jón Björnsson. Á árunum 1933-43 starfaði hann sem bóndi í Litla-Galtardal og á Ormsstöðum í Klofningshreppi. Á meðan hann bjó í Dölunum sinnti hann ýmsum félagsmálum samhliða bústörfum. Hann gegndi um hríð starfi oddvita hreppsnefndar Klofningshrepps, var formaður Ungmennafélagsins Vonar í Klofningshreppi, og sat í stjórn Ungmennasambands Dalamanna og Búnaðarfélags Klofningshrepps. Árið 1943 flutti Gestur til Reykjavíkur og þar byrjaði hann tveimur árum síðar að vinna fyrir Alþýðublaðið. Þar vann hann um árabil, lengst af sem blaðamaður. Hann starfaði einnig sem fararstjóri fyrir Ferðafélag Íslands.

Skáldaferill.

Á meðan Gestur starfaði sem blaðamaður á Alþýðublaðinu orti hann af og til í það og notaði þá dulnefnið Lómur. Hann sendi frá sér fimm ljóðabækur um ævina og orti ávarp fjallkonunnar fyrir þjóðhátíð 1963. Þekktasta kvæði hans er þó líklega Í grænum mó. Sigfús Halldórsson samdi lag við kvæðið og Elly Vilhjálms söng það inn á plötu.
Parakeelya composita

Parakeelya composita er plöntutegund sem var lýst af M.A. Hershkovitz.
Parakeelya eremaea

Parakeelya eremaea er plöntutegund sem var lýst af Mark Alan Hershkovitz.
Parakeelya tumida

Parakeelya tumida er plöntutegund sem var lýst af M.A. Hershkovitz.
Sif Ríkharðsdóttir

Sif Ríkharðsdóttir er prófessor í almennri bókmenntafræði við Háskóla Íslands.

Ferill.

Sif Ríkharðsdóttir tók við stöðu í almennri bókmenntafræði við Háskóla Íslands árið 2012. Þar áður var hún gestafræðimaður (Visiting Fellow) við Clare Hall við Cambridge háskólann í Englandi (2011). Hún hefur gegnt stöðu prófessors við Háskóla Íslands frá 2017. Rannsóknir hennar beinast aðallega að evrópskum miðaldabókmenntum, tilfinningafræðum, menningarmiðlun og menningarmótum, þýðingum og kynjafræði en bækur hennar og greinar hafa komið út í Bretlandi, Íslandi, Bandaríkjunum og Þýskalandi.

Hún hefur gegnt ýmsum trúnaðarstörfum, bæði innan Háskóla Íslands og alþjóðlega. Hún hefur meðal annars verið greinarformaður í almennri bókmenntafræði, verið formaður framhaldsnámsnefndar, setið í vísindanefnd Hugvísindasviðs og setið í stjórn Rannsóknasjóðs Háskóla Íslands. Hún hefur verið formaður fagráða og setið í alþjóðlegum fagráðum fyrir evrópska og innlenda styrki, meðal annars Rannsóknasjóðs Íslands, HERA (Humanities in the European Research Area), Írska rannsóknaráðið (Irish Research Council) og Pólska rannsóknaráðið (National Science Centre of Poland). Hún var forseti norrænu deildar hins alþjóðlega félags í Arthúrsfræðum (International Arthurian Society) og situr í ritnefnd hjá Boydell and Brewer í Bretlandi og hjá L’Erma di Bretschneider á Ítalíu ásamt því að hafa verið kosin í ýmis trúnaðarstörf hjá Akademíu miðaldafræða í Bandaríkjunum (Medieval Academy of America).

Hún hefur hlotið ýmsa styrki og viðurkenningar, meðal annars Mellon Fellowship til rannsókna á frumheimildum ásamt því að hafa hlotið gestafræðimanna- eða gestaprófessorastöður (Visiting Fellowships/ Visiting Professorship) við Háskólann í Feneyjum, The Institute for Advanced Studies við Háskólann í Bristol, Háskólann í Cambridge og hún var Northern Scholars Lecturer við Háskólann í Edinborg árið 2016. Hún hefur bæði stýrt og tekið þátt í fjölda alþjóðlegra rannsóknarverkefna. Sem dæmi má nefna alþjóðlega rannsóknarverkefnið "„Emotion and the Medieval Self in Northern Europe“", sem stýrt er af henni og styrkt af RANNÍS, og verkefnið "„Charlemagne: A European Icon“" sem stýrt er af Marianne Ailes og var styrkt af Leverhulme Trust í Bretlandi.
Claytonia exigua

Claytonia exigua er plöntutegund sem var lýst af John Torrey og Samuel Frederick Gray. Hún vex í vesturhluta Norður-Ameríku.
Montia andina

Montia andina er plöntutegund sem var lýst af Per Axel Rydberg.
Montia biapiculata

Montia biapiculata er plöntutegund sem var lýst af A. Lourteig.
Montia parvifolia

Montia parvifolia er plöntutegund sem var lýst af Edward Lee Greene. Hún er ættuð frá vesturhluta Norður-Ameríku.
Hinrik sæfari

Infante Dom Henrique de Avis, hertogi af Viseu (4. mars 1394 – 13. nóvember 1460), betur þekktur undir nafninu Hinrik sæfari (portúgalska: "Infante Dom Henrique, o Navegador"), var portúgalskur prins sem lék lykilhlutverk í landafundum Portúgala á upphafsárum landafundatímabilsins á fimmtándu öld.

Æviágrip.

Hinrik fæddist árið 1394 í Porto og var sonur Jóhanns 1. Portúgalskonungs og Filippu drottningar. Hann tók ungur þátt í krossferð Portúgala gegn márum í Marokkó og var sleginn til riddara á vígvellinum eftir að hafa sannað hugrekki sitt í orrustunni um Ceuta árið 1415.

Hinrik hafði mikinn áhuga á sjóferðum og á því að finna siglingaleið frá Evrópu til Indlands, sem hann taldi réttilega að væri að finna sunnan við Afríku. Sem landstjóri Algarve, syðsta héraðs Portúgals, lét Hinrik stofna siglingafræðistofnun og skóla. Skólar Hinriks voru reistir á Vincenthöfða, þar sem Íberíumenn í heiðni höfðu talið að guðirnir söfnuðust saman á kvöldin til að fylgjast með sólinni setjast.

Hinrik lét jafnframt reisa skipasmíðastöð og sendi nýþjálfaða sjómenn úr skólum sínum út á Atlantshaf til að leita nýrra landa og kanna strendur Afríku. Framtak Hinriks bar árangur árið 1418 þegar menn hans fundu Madeiraeyjar og námu þar land fyrir Portúgal. Lengst af áttu leiðangrar Hinriks erfitt framdráttar vegna hjátrúar Portúgala og ótta við að leggja í langferðir suður eftir ströndum Afríku. Ferðir hans komust á nokkuð skrið eftir að hann sendi landkönnuðinn Gil Eanes árið 1433 til að sigla suður fyrir Bojadorhöfða í Marokkó. Í fyrstu tilraun sinni mistókst Eanes að komast suður fyrir höfðann, en þess í stað hraktist skip hans í vesturátt, þar sem hann kom til Kanaríeyja. Í seinni tilraun sinni tókst Eanes að sigla suður fyrir Bojadorhöfða og kom með plöntur frá Afríku til Hinriks sem vitnisburð um för sína. Með för Eanes þótti sannað að óhætt væri að sigla sunnar en áður hafði verið gert eftir ströndum Afríku með þeirri siglingatækni sem þá var fyrir hendi.

Á næstu árum sigldu Portúgalar lengra en áður og komu meðal annars til Senegal og Grænhöfðaeyja. Hinrik lést árið 1460, rúmum fjörutíu árum eftir fund Madeiraeyja. Störf hans höfðu þá hrundið af stað landafundatímabili Portúgala og áttu eftir að leggja grunnin að hinu mikla verslunarveldi Portúgala sem reis á 15. og 16. öld. Árið 1488 tókst landkönnuðinum Bartolomeu Dias að sigla að suðurodda Afríku og árið 1497 tókst Vasco da Gama að finna siglingaleið til Indlands suður um Afríku líkt og Hinrik hafði séð fyrir sér.

Viðurnefni Hinriks.

Hinrik var ekki kallaður „sæfari“ á meðan hann lifði og þetta viðurnefni festist ekki við hann fyrr en þremur öldum eftir dauða hans. Það voru tveir þýskir sagnfræðingar sem gáfu honum þetta nafn á 19. öld: Þeir Heinrich Schaefer og Gustave de Veer. Síðar náði viðurnefnið útbreiðslu þegar tveir breskir höfundar notuðu það í titlum á ævisögum sínum um prinsinn: Henry Major árið 1868 og Raymond Beazley árið 1895. Enn í dag er óalgengt að Hinrik sé kallaður „sæfari“ á portúgölsku og hann er jafnan þekktur undir nafninu „Infante D. Henrique“.
Camillo Karl Schneider

Camillo Karl Schneider, (fæddur 7 apríl 1876 í Gröppendorf, dáinn 5 janúar 1951 í Berlín) var þýskur grasafræðingur, dendrolog og landslagsarkitekt.

Schneider var bóndasonur og var í fyrstu garðyrkjumaður í Zeitz, Dresden, Berlín og Greifswald. Eftir dvölina í Greifswald sneri hann aftur til Berlín.

Í Berlín var hann ritstjóri tímaritsisns "Gartenwelt". Til hliðar við það var hann með í að skipuleggja landslag Darmstadt og Berlín.

1900 flutti Schneider til Vín þar sem hann var óháður landslagsarkitekt og rithöfundur og í því sambandi ferðaðist oft fram og aftur um Evrópu. Fyrsta bók hans var gefin út í Vín 1904. Hann hóf þá vinnu við "Illustriertes Handwörterbuch der Botanik: mit 341 Abbildungen im Text", sem lokið var við 1912.

1913 ferðaðist hann til Kína til að safna plöntum og fræjum fyrir kastalagarðinn í Pruhonitz (Průhonice), sem er í Tékklandi í nágrenni Prag. Það var til 1915, en þá fór hann til Boston í Bandaríkjunum til að vinna hjá Arnold Arboretum.

1919 var hann aftur í Vín, en strax 1921 sneri hann aftur til Berlín þar sem hann vann fyrir tímaritið "Gartenschönheid". Þegar það var lagt niður 1942 var hafin útgáfa "Gartenbau in Reich" og fylgdi Schneider með, en vann um leið sem landslagsarkitekt.

Í Berlín vann Schneider með ætlað meistaraverk sitt um "Berberis". Því miður tapaðist handritið í sprengjuárásum í seinni heimsstyrjöld, 1943.

Síðasta bók hans, "Hecken in Garten", var gefin út 1950, ári áður en hann dó.

Í eldri heimildum er vísað í C.K. Schneider undir höfundarnafninu "Schneid."

Nafni hans Karl Camillo Schneider (1867–1943) var dýrafræðingur.
Lýðveldishátíðin 1994

Lýðveldishátíðin 1994 var haldin á Þingvöllum 17. júní árið 1994 til að minnast þess að 50 ár voru liðin frá því að Ísland varð lýðveldi.

Fjölbreytt dagskrá hátíðarinnar stóð frá morgni og fram eftir degi og m.a. söng hátíðarbarnakór sem skipaður var eitt þúsund börn víðsvegar af að landinu, tónlistarfólk flutti helstu söngperlur þjóðarinnar og leikarar fluttu hátíðardagskrá tileinkaða börnum. Vigdís Finnbogadóttir forseti Íslands flutti hátíðarávarp en einnig ávörpuðu Margrét Þórhildur Danadrottning, Karl Gústaf Svíakonungur, Haraldur Noregskonungur og Marrti Attisari forseti Finnlands hátíðina en erlendu þjóðhöfðingjunum var sérstaklega boðið til hátíðarhaldanna.

Mikill undirbúningar var fyrir hátíðina og fyrirfram var búist við um 50 þúsund gestum til Þingvalla en þeir urðu mun fleiri eða um 75 þúsund. Sérstakur hátíðarfundur Alþingis var haldinn að Lögbergi að viðstöddum þjóðhöfðingjum Norðurlandanna. Á þingfundinum var samþykkt endurskoðun á mannréttindaákvæðum stjórnarskrárinnar og stofnun sérstaks hátíðarsjóðs sem ætlað var að styrkja rannsóknir á íslenskri tungu og lífríki sjávar.

Miklar umferðartafir settu svip sinn á daginn og urðu margir frá að hverfa á leið sinni til Þingvalla sökum umferðartafa og margir sátu fastir í bílum sínum tímunum saman.
Emoji

Emoji (íslensk nýyrði: "tjákn", "lyndistákn", "tjásur" eða "tjáslur") eru stafrænar táknmyndir sem bætt er við skilaboð í rafrænum samskiptum eins og smáskilaboðumum og samfélagsmiðlum til þess að tjá ákveðnar hugmyndir eða tilfinningar. Til eru margvíslegar gerðir af emojium, svo sem ýmis andlitssvipbrigði, algengir hlutir, þekktir staði, veðrabrygði og dýr.

Líkindi við broskarla.

Emoji eru að mörgu leiti lík broskörlum að því leiti að þeim er ættlað að bæta táknum við skrifað mál. En þau eru ólík þeim að því leiti að um raunverulegar myndir eða tákn er að ræða á meðan broskarlar eru myndaðir með því að setja saman þegar þekkt leturtákn og skapa með því nýja merkingu leturtáknanna. Þekktasta dæmi broskarla er sjálfsagt sjálfur broskarlinn sem er settur saman af tvípunkti : og hægri sviga ) svo úr verður :) sem telja megi vera hinn eiginlega broskarl sem nafnið er dregið af.

Uppruni orðsins.

Upprunalega kemur orðið emoji úr japönsku og er samsetning "e" (j. 絵, ísl. "mynd") og "moji" (j. 文字, ísl. "tákn"); Líkindi við ensku orðin "emotion" (ísl. "tilfinning") and "emoticon" (ísl. "broskarl") er hrein tilviljun. Emoji tilheyra ISO staðlinum ISO 15924 sem "Zsye."

Vinsældir.

Uppruna emojia má rekja til japanskra farsímastýrikerfa sem innleiddu þau árið 1997. Þau urðu síðan sífellt vinsælli um allan heim á fyrsta tug þessarar aldar eftir að þeim var jafnt og þétt bætt við fleiri og fleiri farsímastýrikerfi utan Japans. Í dag eru þau orðin með vinsælli hlutum í vestrænni menningu. Árið 2015 útnefndi Oxford orðabókin hinn gráthlægilega „😂“ sem orð ársins.