Heyrnarfræði

Heyrnarfræði (e. Audiology frá latínu "audīre", „að heyra“; og úr grísku -λογία, "-logia") er grein vísinda sem rannsakar heyrn, jafnvægi og skyldar raskanir. Heyrnarfræðingar meðhöndla þá sem eru með heyrnarskerðingu og koma í veg fyrir frekari skaða sem því tengist. Með því að nota ýmsar prófunaraðferðir (t.d. atferlisheyrnarpróf og taugagreiningarpróf), miða heyrnarfræðingar að því að ákvarða hvort einhver hafi eðlilegt næmi fyrir hljóðum. Ef heyrnarskerðing greinist meta heyrnarfræðingar hvaða hluta heyrnar (há-, mið- eða lágtíðni) verða fyrir áhrifum, að hve miklu leyti (alvarleiki skerðingar) og hvar sá skaði sem veldur heyrnarskerðingu finnst (ytra eyra, mið eyra, innra eyra, heyrnartaug og / eða miðtaugakerfi). Ef heyrnarfræðingur metur að heyrnarskerðing eða óeðlilegt virkni heyrnarbrauta sé til staðar mun hann veita ráðleggingar um inngrip eða endurhæfingu (t.d. heyrnartæki, kuðungsígræðslur, viðeigandi læknistilvísanir).

Auk þess að greina heyrnarskerðingar geta heyrnarfræðingar einnig sérhæft sig í endurhæfingu eyrnasuðs, notkun kuðungsígræðslu og / eða heyrnartækjanotkun. Heyrnarfræðingar geta veitt heyrnarheilbrigðisþjónustu frá fæðingu til æviloka.

Heyrnarfræðingur.

Heyrnarfræðingur er heilbrigðisstarfsmaður sem sérhæfir sig í því að greina, greina, meðhöndla og fylgjast með truflunum í heyrnarstarfsemi. Heyrnarfræðingar eru menntaðir í að greina, stjórna og / eða meðhöndla heyrn, eyrnasuð eða jafnvægisvandamál. Þeir úthluta, stilla og endurhæfa með heyrnartæki ásamt því að taka þátt í að meta þörf á og stilla kuðungsígræðslur. Þeir ráðleggja fjölskyldum í nýgreiningu á heyrnarskerðingu hjá ungbörnum og hjálpa til við að kenna fullorðnum með heyrnarskerðingu að takast á við aðstæður. Að auki starfa heyrnarfræðingar við rannsóknarstörf.

Heyrnarfræðingar eru menntaðir í líffærafræði og lífeðlisfræði, heyrnartækjum, kuðungsígræðslum, rafgreiningu, hljóðvist, hljóðupplifun, taugalækningum, vestibular virkni og mati, jafnvægissjúkdómum, ráðgjöf og samskiptamöguleikum eins og táknmáli. Heyrnarfræðingar koma einnig að skimunaráætlun fyrir framkvæmd er á mörgum sjúkrahúsum um allan heim, þ.m.t á Íslandi. Heyrnarfræðingur útskrifast venjulega með eftirfarandi hæfi: BSc, MSc (Audiology), Au.D., STI, PhD eða ScD, allt eftir því hvaða nám er og hvaða land er sótt.

Saga.

Notkun hugtakanna heyrnarfræði og heyrnarfræðingur í ritum hefur aðeins verið rakin allt til ársins 1946. Höfundur enska hugtaksins, audiology, er ennþá óþekktur. en Berger greindi frá hugsanlegum upphafsmönnum sem Mayer BA Schier, Willard B Hargrave, Stanley Nowak, Norman Canfield eða Raymond Carhart . Í ævisögu eftir Robert Galambos er Hallowell Davis álitinn að hafa búið til hugtakið á fjórða áratug síðustu aldar og sagt að þáverandi útbreiðsla „auricular training“ hljómaði eins og aðferð til að kenna fólki hvernig á að sveifla eyrunum. fyrsta bandaríska háskólanámið fyrir hljóðfræðinga var í boði Carhart við Northwestern University, árið 1946.

Heyrnarfræðin varð til af þverfaglegu samstarfi. Aukin tíðni heyrnarskerðingar sem kom fram hjá hermönnum eftir síðari heimsstyrjöldina var innblástur til sköpunar fagsins eins og það er þekkt í dag. Alþjóðlegu heyrnarfræðisamtökin, International Society of Audiology (ISA), voru stofnuð árið 1952 til að „auðvelda þekkingu, vernd og endurhæfingu heyrnar manna“ og til að „þjóna sem talsmaður starfsgreinarinnar og heyrnarskertra um allan heim“. Það stuðlar að samskiptum þjóðfélaga, samtaka og samtaka sem hafa svipuð erindi, með skipulagningu heimsþinga, með útgáfu vísindatímarits um heyrnarfræði og með því að bjóða stuðning við viðleitni Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar í átt að því að koma til móts við þarfir heyrnarskertra og heyrnarlausra samfélaga.